Ἀναγνώσαμε τὸ ἄρθρο τῆς ἀγαπητῆς μας ''Πατερικής Παραδόσεως'' περὶ τοῦ Ἄγ. Νικολάου τοῦ Πλανά καὶ ὀφείλουμε νὰ προσθέσουμε κάποια σχόλια διὰ  ζητήματα ποὺ θίγει τὸ ἄρθρο.

Ἀνέφερε ὁ μακαριστὸς Γέροντας:

«Μια φορά τον ρώτησε ο ψάλτης των αγρυπνιών Παναγιώτης Τομής: "Τι φρονείς, πάτερ μου, περί του ημερολογίου;". Και αυτός του απήντησε: "Από πεποίθηση το Παλαιό και από υποχρέωση το Νέο!"».

καὶ σχολιάζοντας ὁ διαχειριστὴς τῆς Πατερικῆς Παραδόσεως ἀναφέρει:

«Ἐπισημαίνουμε τὴν σοφία καὶ διακριτικότητα τοῦ Ἁγίου νὰ μὴν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία γιὰ τὸ Ἡμερολόγιο, ἀλλὰ παραβλέποντας τὰ Ἡμερολόγια (τότε δὲν ἀναφερόταν ὡς αἰτία ἀπομάκρυνσης κάποια αἵρεση ὑπὸ τὸ ὄνομα «Οἰκουμενισμός»), λειτουργοῦσε ἀδιακρίτως εἴτε μὲ τὸ ἕνα, εἴτε μὲ τὸ ἄλλο. Δὲν θεωροῦσε, δηλαδή, τὴν ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου γεγονὸς τέτοιας σημασίας, ποὺ νὰ τὸν ἀναγκάζει νὰ διακόψει τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὴν Ἐκκλησία. Ἂν τὸ θεωροῦσε αἵρεση, ὡς διακριτικὸς Ἅγιος ποὺ ἦτο, «οὐδ’ ἂν στιγμὴ» θὰ παρέμενε κοντὰ στοὺς αἱρετικούς, ἀφοῦ θὰ ἐφάρμοζε τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων, ὅπως πράττουν σήμερα, ὅσοι ἀκολουθοῦν τὴν Ἁγιοπατερικὴ Παράδοση καὶ διακόπτουν τὸ Μνημόσυνο τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν».

To ἐρώτημα εἶναι διατ ὁ γέροντας δὲν ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ αὐτούς; Εὐθὺς κατωτέρω εἰς τὴν βιογραφία αὐτοῦ ὑπάρχει ἡ ἀπάντηση!

Σὲ ὅλη τὴν βιογραφία τοῦ πατρὸς Νικολάου ἀναφέρεται ἀγώνας ποὺ ἔκανε διὰ νὰ ἀκολουθήσει τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο! μακαριστὸς Γέρων ἔκανε ὅτι ἀκριβῶς ἔκαναν οἱ ἁπλοὶ παπάδες ποὺ ἀκολουθοῦσαν τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο τὴν ἐποχὴ 1924-35 (τὸ 1935 ἐπισήμως Ἀρχιερεῖς προσεχώρησαν εἰς τὸν ἀγώνα). Πότε ἐκοιμήθη μακαριστόςΤὸ 1932! ὁπότε δὲν μποροῦμε νὰ γνωρίζουμε τί θὰ ἐπραττε ἴδιος μετὰ τὴν προσχώρηση τῶν Ἀρχιερέων ποὺ ἡγήθηκαν τῶν παλαιοημερολογιτῶν τὸ 1935! Ὅλοι μὰ ὅλοι οἱ ἱερεῖς ποὺ ἀκολούθησαν τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο πρὶν τὸ 1935 ἔπραξαν αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ ἔπραξε καὶ π. Νικόλαος! ΔΙΩΚΟΝΤΟΥΣΑΝ! πόθεν ἐξάγεται τὸ συμπέρασμα ποὺ σημειώνει ὁ διαχειριστὴς τῆς ''Πατερικης Παραδόσεως'' ὅτι:

«Δὲν θεωροῦσε, δηλαδή, τὴν ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου γεγονὸς τέτοιας σημασίας, ποὺ νὰ τὸν ἀναγκάζει νὰ διακόψει τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὴν Ἐκκλησία».

Ὅλοι οἱ ἁπλοὶ καὶ ταπεινοὶ ἱεράρχες - παπάδες τὴν ἐποχὴ ἐκείνη διὰ τοῦτον ἀκριβῶς τὸν λόγο διωκόντουσαν καὶ σφράγιζαν τὶς Ἐκκλησίες τους, διότι ἀνήκαν εἰς τὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία (δεν εἶχαν κόψει τὴν ἐπικοινωνία) ἀλλὰ λειτουργοῦσαν κατὰ τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο, διὰ τοῦτο καὶ σφράγιζαν τοὺς Ναούς, τοὺς ξυρίζανε, τοὺς ἔβαζαν εἰς τίς φυλακές ὡσὰν νὰ εἶναι κακοῦργοι καὶ πολλὰ ἀλλὰ χειρότερα ποὺ δὲν εἶναι ἐπὶ τοῦ παρόντος.

Θὰ ἦταν ὀρθό το ἐπιχείρημα τοῦ διαχειριστή του ἰστολογίου ἂν ὁ παπα- Νικόλας ζοῦσε καὶ μετὰ τὸ 1935 που πιὰ ὁ ἀγώνας τῶν παλαιοημερολογιτῶν ἐπισημοποιήθηκε λόγω τῆς προσχωρήσεως τῶν Τριῶν Ἀρχιερέων, καὶ ἀπέκτησε κανονικὴ μορφή, καὶ ὄχι ἄτυπη ποὺ ἦταν πρὸ τοῦ 35.

Τὰ συμπεράσματα τοῦ διαχειριστὴ εἶναι ''ἄστοχα'' διότι τὴν ἐποχὴ ἐκείνη (ἐκτός ἀπὸ τὸν γνωστὸ Ματθαῖο καὶ τὴν ἐκκλησιολογία αὐτοῦ) οὐδέποτε ἐθεωρήθη ὅτι ἡ ἀλλαγὴ τοῦ ἡμερολογίου ἦταν αἵρεση, ἀλλὰ ὄπως ἀνέφερε πολλάκις ὁ Μακαριστὸς πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουριδης:

 «Τὸ Ἐκκλησιαστικὸν τοῦτο Συνέδριον (σ. σ. ἐννοεῖ τὸ "Πανορθόδοξο" Συνέδριο τοῦ 1923), εἰς ὅ ἀντεπροσωπεύθησαν μόνον αἱ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι τῆς Ἑλλάδος, τῆς Σερβίας καὶ τῆς Ρουμανίας, ἀπεφάσισε κατ’ ἀρχὴν τὴν εἰσαγωγὴν τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου καὶ ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἀνατολικῇ Ἐκκλησίᾳ διὰ τὰς ἀκινήτους μόνον ἑορτάς, ἐπιφυλαχθὲν τοῦτο ἐν προσεχεῖ μέλλοντι νὰ διαρρυθμίσῃ καὶ τὸν Πασχάλιον Κανόνα ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου, πρὸς προσέγγισιν, ὡς ἀπεφάνθη ὁ Πρόεδρος, τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Ἀνατολῆς πρὸς τὰς Ἐκκλησίας τῆς Δύσεως καὶ εἰς τὸν ἑορτασμὸν τῆς Βασιλίδος τῶν ἑορτῶν τοῦ Πάσχα καὶ τῶν ἐξ αὐτοῦ καθοριζομένων λοιπῶν Δεσποτικῶν ἑορτῶν».

   (Ἐπιστολὴ πρὸς Πατριάρχην Ἀλεξανδρείας Νικόλαον τόν Ε΄, Ἱεροσόλυμα, 10-4-1935)

«Τὸ ζήτημα τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ ἡμερολογίου ἔχει βαθύτερα τὰ αἴτια καὶ ἐλατήριά του. Οἱ ἐμπνευσταὶ καὶ πρωτεργάται τούτου, οἷοι ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Μελέτιος καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρυσόστομος, στερούμενοι δυστυχῶς βαθέως ὀρθοδόξου πνεὺματος, ἐγένοντο ἐν γνώσει ἢ ἀνεπιγνώστως ὄργανα ξένων ἐπιθυμιῶν καὶ σκοπῶν, δι’ ὧν ἐπιδιώκεται ἡ διάσπασις τῆς ἑνότητος τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν..... Τοιαῦτα ὄντως κατετόλμησαν ὁ Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, οἱ δύο οὗτοι Λούθηροι της ὁρθοδόξου Ἐκκλησίας, οἵτινες ὑπὸ τὸ πρόσχημα τοῦ συγχρονισμοῦ δὲν ἐδειλίασαν οὐδ' ἀπερρίγησαν νὰ καταπατήσωσιν ἀποφάσεις πανορθοδόξων Συνόδων καὶ καὶ Ἀποστολικοὺς καὶ Συνοδικοὺς Κανόνας, ἵνα προσεγγίσωσι πρὸς τὰς Ἐκκλησίας τῆς Δύσεως διὰ τῆς ἡμερολογιακῆς καινοτομίας ἐπὶ διασπάσει τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἐπ' ἀθετήσει τῆς αἰωνοβίου πράξεως τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.....
Ἀρκούντως φρονοῦμεν, κατεδείξαμεν δι' ὅσον ἐξεθέσαμεν, ὅτι σκοπὸς τῶν δύο μεγαλόσχημων Ἑλλήνων Ἱεραρχῶν εἶναι ἡ ὁπωσδήποτε προσέγγισις τῶν δύο Ἐκκλησιῶν τῆς Ἀνατολῆς καὶ τῆς Δύσεως μὲ τὴν θυσία τῶν ὀρθοδόξων θεσμῶν, καὶ αἰωνοβίων παραδόσεων, ἃς καθιέρωσαν οἱ Ἅγιοι καὶ Θεοφόροι Πατέρες εἰς τὰς 7 Οἰκουμενικὰς Συνόδους, αἵτινες ἀποτελοῦσι τὴν ἀνωτέραν πνοὴν τῆς ὀρθοδοξίας καὶ τὸ ἀρίζηλον σέμνωμα τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἡμῶν ὑμνωδίας καὶ φιλολογίας. Καὶ ὅταν ἡ Ὀρθόδοξος θεία λατρεία ἀπογυμνωθῇ ὅλου αὐτοῦ τοῦ θείου θησαυροῦ τῶν Ἐκκλησιαστικῶν ὕμνων, οἵτινες ἀποπνέουσιν σὺν τῇ  εὐωδίᾳ τοῦ θείου Πνεύματος καὶ τὴν θυμήρη εὐωδίαν τῆς Ἐλληνικῆς σοφίας, τότε εὐκολώτερον θὰ δύνανται οἱ μεταρρυθμισταὶ οὗτοι νὰ κάμωσι καὶ μίαν ἀβαρίαν πρὸς τὸ μέρος τὸ δογματικὸν, διὰ τὴν ἕνωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν.
     
   (Τὸ ἐκκλησιαστικόν ἡμερολόγιον ὡς κριτήριον τῆς Ὀρθοδοξίας, Ι.Μ. Ἁγ. Διονυσίου Ὀλύμπου [σ.σ. ἐκεὶ ἤταν ἐξορία ὁ ἀείμνηστος], 1-14/7/1935)


 «...Ὅτι δὲ τοιοῦτος εἶναι ὁ μύχιος πόθος (σ.σ. τὸν αναφέρει προηγουμένως: "νὰ προσεγγίσωσι πάσῃ θυσίᾳ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν μὲ τὰς Ἐκκλησίας τῆς Δύσεως") καὶ σκοπὸς τῶν δύο τούτων μεταρρυθμιστῶν (σ.σ. Μεταξάκη καὶ Παπαδόπουλου) τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, δείκνυται τόσῳ ἐκ μιᾶς ἐρωτήσεως, ἥν ἀπηύθυνε ὁ Ἀντιπρόσωπος τοῦ Μακαριωτάτου ἐν τῷ Πανορθοδόξῳ λεγομένῳ Συνεδρίῳ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅσῳ καὶ ἡ ἐκ τῆς ἀποκρίσεως ἥν ἔδωκεν ὁ προεδρεύων Οἰκουμενικός τότε Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης. Εἰς πίστωσιν παραθέτομεν αὐτουσίας τὴν ἐρώτησιν καὶ τὴν ἀπόκρισιν. Ἐρώτησις: "Εἶναι ἀνάγκη νὰ μεταρρυθμισθῇ καὶ τὸ Πασχάλιον, ἤ ἀρκεῖ μόνη ἡ προσαρμογὴ τῶν ἀκινήτων ἑορτῶν πρὸς τὰς ἀντιστοίχους ἡμερομηνίας τοῦ πολιτικοῦ ἡμερολογίου;". Ἀπόκρισις: "Μετὰ τὴν ἀποδοχὴν ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ νέου ἡμερολογίου διὰ τὰς ἀνἀγκας τὰς βιοτικὰς, ἡ προσαρμογὴ πρὸς αὐτὸ, καὶ δὴ ταχέως, καὶ τοῦ ἑορτολογίου ἀποβαίνει ἀναπόφευκτος. Ἄλλος λόγος ἐπὶ πλέον πρὸς ἄμεσον προσαρμογὴν καὶ τοῦ Πασχαλίου εἶναι ἡ μεγάλη ἠθικὴ σημασία καὶ ἐντύπωσις, ἥν θὰ παραγάγῃ εἰς ὅλον τὸν πεπολιτισμένον κόσμον ἡ διὰ τῆς ἀβιάστου πρωτοβουλίας ταύτης προσεγγίσις τῶν δύο Χριστιανικῶν κόσμων τῆς Ἀνατολῆς καὶ τῆς Δύσεως ἐν τῷ ἐορτασμῷ τῶν μεγάλων Χριστιανικῶν ἐορτῶν" (Γρηγορίου Ευστρατιάδου, περὶ ἡμερολ. σελ. 7). Καὶ ἡμεῖς ἀναντιρρήτως ἐπιθυμοῦμεν καὶ δὲν ἀποστέργομεν, οὐδ' ἀπαναινόμεθα ποσῶς τὴν προσέγγισιν, ὡς καὶ αὐτὴν τὴν ἔνωσιν τὼν Ἐκκλησιὼν, τοῦθ' ὅπερ άλλως τε καθ' ἑκάστην εὔχεται καὶ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἡμῶν, ἀλλ' ὁ πόθος οὗτος καὶ ἡ ευχὴ δὲν πρέπει ποτὲ νὰ ἐπιδιωχθῇ μὲ τὴν θυσίαν καὶ τὴν ἀπεμπόλησιν τῆς Ὀρθοδοξίας, προσχωρούσης πρὸς τὸ μέρος τῆς κακοδοξίας, ἀλλὰ μὲ τὴν θυσίαν ταύτης προσχωρούσης εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν. Ἀρκούντως φρονοῦμεν, κατεδείξαμεν δι' ὅσον ἐξεθέσαμεν, ὅτι σκοπὸς τῶν δύο μεγαλόσχημων Ἑλλήνων Ἱεραρχῶν εἶναι ἡ ὁπωσδήποτε προσέγγισις τῶν δύο Ἐκκλησιῶν τῆς Ἀνατολῆς καὶ τῆς Δύσεως μὲ τὴν θυσία τῶν ὀρθοδόξων θεσμῶν, καὶ αἰωνοβίων παραδόσεων, ἃς καθιέρωσαν οἱ Ἅγιοι καὶ Θεοφόροι Πατέρες εἰς τὰς 7 Οἰκουμενικὰς Συνόδους, αἵτινες ἀποτελοῦσι τὴν ἀνωτέραν πνοὴν τῆς ὀρθοδοξίας καὶ τὸ ἀρίζηλον σέμνωμα τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἡμῶν ὑμνωδίας καὶ φιλολογίας. Καὶ ὅταν ἡ Ὀρθόδοξος θεία λατρεία ἀπογυμνωθῇ ὅλου αὐτοῦ τοῦ θείου θησαυροῦ τῶν Ἐκκλησιαστικῶν ὕμνων, οἵτινες ἀποπνέουσιν σὺν τῇ  εὐωδίᾳ τοῦ θείου Πνεύματος καὶ τὴν θυμήρη εὐωδίαν τῆς Ἐλληνικῆς σοφίας, τότε εὐκολώτερον θὰ δύνανται οἱ μεταρρυθμισταὶ οὗτοι νὰ κάμωσι καὶ μίαν ἀβαρίαν πρὸς τὸ μέρος τὸ δογματικὸν, διὰ τὴν ἕνωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν.

(Τὸ ἐκκλησιαστικόν ἡμερολόγιον ὡς κριτήριον τῆς Ὀρθοδοξίας, Ι.Μ. Ἁγ. Διονυσίου Ὀλύμπου [σ.σ. ἐκεὶ ἤταν ἐξορία ὁ ἀείμνηστος], 1-14/7/1935)

Κάτι μᾶς θυμίζει σήμερα αὐτό το  «ἕνωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν»!!!

Τὰ συμπεράσματα τοῦ διαχειριστή ποὺ δημοσίευσε τὸ ἄρθρο προσαρμόζονται πρὸς τὶς ἴδιες ἀντιλήψεις αὐτοῦ, δηλαδὴ κατὰ τὸ δοκοῦν.


Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἔπραξε αὐτὸ ποὺ ἀκριβῶς ἔπραξαν καὶ οἱ παλαιοὶ ἁπλοὶ παπάδες ποὺ μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια προσπαθοῦσαν νὰ διακρατήσουν τὶς παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας! Διὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθὲς παραπέμπω τοὺς ἀναγνῶστες ἐδῶ:

http://entoytwnika1.blogspot.gr/search/label/%CE%A4%CE%91%20%CE%A0%CE%91%CE%A4%CE%A1%CE%99%CE%91


Προτείνουμε εἰς τὸν διαχειριστὴ τοῦ ἰστολογίου νὰ ἐνθυμηθεῖ τοὺς κατωτέρω λόγους ἀπὸ τὴν βιογραφία αὐτοῦ:


  με΄. Εμφάνισις του Προφήτου Ελισσαίου

Εις την εποχήν του πρώτου διωγμού των Παλαιοημερολογιτών, ηθέλησε να λειτουργήση κατά το πάτριον ημερολόγιον την εορτήν του προφήτου Ελισσαίου. Αλλά φοβούμενος μήπως του παρουσιασθούν εμπόδια, συνεφώνησε με την βοηθόν του αφ' εσπέρας, να πάνε εις τον Άγιον Σπυρίδωνα του Μαντουκά. Το πρωί επήγε η ψάλτριά του και τον περίμενε. Η ώρα παρήρχετο και ο παπάς δεν εφαίνετο να έλθη να λειτουργήση. Απηλπίσθη. Ενόμισε πως κάτι σπουδαίο θα του έτυχε, και δεν επήγε ως αυτήν την ώρα. Έφυγε και πήγε εις τον Προφήτη Ελισσαίο (διότι εκεί ήταν το "κέντρον των πληροφοριών"), να ρωτήση τι γίνεται ο παπάς, και να, τον βλέπη μέσα στην εκκλησία να ετοιμάζεται να λειτουργήση! Του έκαμεν παρατήρησιν, γιατί ηθέτησε την συνεννόηση που είχανε κάμει, και ακόμη ότι δεν εφοβήθη, παρά ήλθε μέσα στο κέντρον, μέσα στη βράση του διωγμού. Της λέγει: "Μή με μαλώνεις, γιατί σήμερα το πρωί είδα τον Προφήτη και μου είπε να λειτουργήσω, και να μη φοβηθώ τίποτα, γιατί αυτός θα με προσέχη". Έμεινε η βοηθός του με την συζήτησιν ατελείωτη! -"Μα, πως τον είδες"; τον ρωτά. Της λέγει: "Σηκώθηκα σήμερα το πρωί και ετοιμάστηκα για τον Άγιο Σπυρίδωνα. Εκάθησα σε μια πολυθρόνα ως που να μου φέρουν το αμάξι. Αυτή τη στιγμή, βλέπω μπρος μου τον προφήτη Ελισσαίο, και μου λέγει, να πάω στην εκκλησία του να λειτουργήσω"! Έφεραν οι δικοί του το αμάξι και τους λέγει: "Να πήτε του αμαξά να με πάη στον Προφήτη...". Άρχισαν τις φωνές οι δικοί του: "Τι είναι αυτά; Αφού είπαμε του αμαξά για τον Άγιο Σπυρίδωνα". -"Αυτό που σας λέγω. Να με πάτε στον Προφήτη. Τον είδα εμπρός μου και με διέταξε".
Ελειτούργησαν αυτήν την ημέρα κατανυκτικώτατα με μεγάλη ησυχία, και το βράδυ επήγε στο συνηθισμένο φιλικό του σπίτι, που πήγαινε πάντοτε. Λέγει η βοηθός του εις την κόρην της οικογενείας: "Σήμερα ο Παππούς είδε ολοφάνερα τον Προφήτη" κ.τ.λ. Τον πλησίασε τότε η κόρη και προσπαθούσε να τον καταφέρη να της πη ο ίδιος πως είδε τον Προφήτη. Αλλά ήτανε και αυτή η ώρα, μια απ' αυτές που ήθελε κάτι να κρύπτη από τα ιδιαίτερά του και της λέγει: "Τίποτα δεν είδα, από λόγου μου τα λέω". Αλλά αυτό μας το βεβαίωσαν και οι δικοί του, που τους το πρωτοείπε. Κρυφογελάσαμε με τη σπουδή που τον κατέλαβε, να κρύψη και αυτός κάτι, για να μη φωνή η αρετή του, διότι πάντοτε εις τας ομιλίας του έλεγε: "είμαι ανάξιος ιερεύς".

0 comments:

Δημοσίευση σχολίου

 
Top