Φωνὴ ποιμαντικῆς καὶ πολιτικῆς ἐγρηγόρσεως σὲ μία ἐποχὴ μεταβατικῆς κρίσεως τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ ''ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ'': Τα παρόντα επιλεγμένα -από εμάς- αποσπάσματα, συνιστούν σπάνιο και πολύτιμο τεκμήριο πατριωτικής και εκκλησιαστικής ευθύνης, και φέρνουν στο φως τη φωνή μιας ψυχής ζώσης τῷ Θεῷ καὶ τῷ Γένει. Μέσα από τους εμπνευσμένους και καίριους αυτούς λόγους ο Ιωάννης Καποδίστριας εκφράζει με δραματική καθαρότητα το άγιο χρέος της Πολιτείας και της Εκκλησίας έναντι των νέων —των παιδιών του Έθνους— και ιδίως των ορφανών της καταστροφής.

Με βάθος παιδείας και πνευματικό θάρρος, τονίζει ότι το πρώτιστο καθήκον κάθε κυβέρνησης δεν είναι απλώς η διοικητική διαχείριση, αλλά η μέριμνα για τη διάπλαση συνειδήσεων κατά το μέτρο της πίστεως και των πατρίων ηθών. Μόνον με τέτοια αγωγή, που ενώνει την καρδίαν με τον λόγον, μπορεί να θωρακιστεί η νέα γενεά από τις απατηλές νεωτεριστικές ιδέες και να καρποφορήσει μέσα στην παράδοση την ελπίδα της Ρωμιοσύνης.

Ιδιαιτέρως σημαντική είναι η έκκλησή του προς τους ευπόρους  να συνδράμουν στη δημιουργία φροντιστηρίων παιδείας χριστιανικής και εθνικής, ώστε να προστατευθούν τα παιδιά που κινδυνεύουν να αποκοπούν από τη γλώσσα, τη μνήμη, την πίστη και τον ηθικό χαρακτήρα του Γένους. Η αποστολή αυτή προβάλλεται όχι ως προαιρετική φιλανθρωπία, αλλά ως προϋπόθεση σωτηρίας του Έθνους, εφόσον «οὐδεμία κυβέρνησις γίνεται χωρὶς ἀνθρώπων» διαμορφωμένων στην αλήθεια και την παιδεία του Θεού.

Η φροντίδα του εκτείνεται μέχρι λεπτομερειών· ζητά καταλόγους των ορφανών παιδιών, πληροφορίες για την ηθική τους κατάσταση, τιμές και διαθεσιμότητα πατερικών συγγραμμάτων, λειτουργικών βιβλίων και έργων ρητόρων. Αυτή η μέριμνα για την πνευματική τροφή φανερώνει έναν πραγματικό ηγέτη, που δεν αρκείται σε ευχολόγια, αλλά εργάζεται με σύνεση, διορατικότητα και ταπείνωση, αναλαμβάνοντας τον σταυρό του έως υπέρ και των μικρών αδελφών του Χριστού.

Η δημοσίευση των αποσπασμάτων αυτών, αποτελεί χρέος ιστορικής ευθύνης και αφορμή πνευματικού στοχασμού. Η φωνή αυτή δεν ανήκει στο παρελθόν, αλλά ομιλεί ζωντανά στο παρόν και ελέγχει, εμπνέει και κατευθύνει. 

«To πρώτιστον καὶ οὐσιωδεστατον τῶν χρεὼν τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως εἶναι νὰ προμηθεύση εἰς τὸ ἔθνος τὴν διδασκαλίαν τῆς πίστεως, ὑπάρχον αὐτὸ ἀφωσιωμένον μὲν ὁμολογουμένως εἰς τὴν ἐκκλησίαν τοῦ, ἀλλ' ἀπὸ αἰσθήματος ἁπλοῦ, καὶ εἰμὴ τολμηρὸν εἰπεῖν, ἀπὸ ἐμφύτου ῥοπῆς.Τὴν δὲ σήμερον χρειάζεταί τι περισσότερον, νὰ ἣναι δηλαδὴ εὐσεβὲς καὶ διὰ τοῦ λογικοῦ, ἤτοι διὰ συμμέτρου μαθήσεως, ὅτι ἄνευ τῆς ἐπικουρίας ταύτης οὔτε ὁ κλῆρος θέλει δυνηθῇ νὰ καταπαλαιση τοὺς νεωτερίζοντας περὶ τὰ τῆς πίστεως, οὔτε ἡ νεολαία νὰ προφυλαχθῇ ἀπὸ τὰ κενὰς τῶν ἀπάτας».

«Ὅσα θετικῶς μὲ πληροφορεῖτε περὶ τῆς καταστάσεως τῶν παιδίων αὐτῶν, καὶ ὅσα κἀγὼ ἐπληροφορήθην  περὶ τῶν ὑπὸ τῆς φιλανθρωπίας πρυτανευομένων ἐν Γερμανία τὲ καὶ Ἐλβετία, καὶ Γαλλία, καὶ ἀλλαχοῦ, μὲ διαγράφουσι πλατέα χρέη νὰ ἐκπληρώσω μετὰ τῆς παρὰ Θεοῦ βοηθείας, ἵνα προφυλάξω τὴν νεολαίαν ταύτην, τὴν μονὴν καλλίστην τῆς Ἑλλάδος ἐλπίδα, ἐκ τῶν κινδύνων τῶν ἐπαπειλούντων αὐτὴν ἐπὶ ξένης γῆς, καὶ μάλιστα ὅπου λείπει ἐκκλησία ὀρθόδοξος».

«Τὰ παιδία μᾶς, οὕτως ἐκείσε κείμενα, ὁποίας καὶ ἂν ἀπολαμβάνωσι φροντίδας παρὰ τῶν φιλανθρώπων  προστατῶν, κινδυνεύουσι ὅμως νὰ ἐκστραφῶσι τῆς οἰκείας φύσεως, χάνοντα βαθμηδὸν καὶ τὴν αἴσθησιν τῶν θρησκευτικῶν χρεῶν τῶν, καὶ τὴν χρῆσιν τῆς γλώσσης των, καὶ τὴν μνήμην τῶν ἐφεστίων καὶ ἰδιογνῶν ἠθῶν.
Ἀπεσπασμένα πρωΐμως ἀπὸ τὴν ὄντως πατρίδα, ἄραγε δὲν θελουσιν ἀναπλάση ἐν ἑαυτοῖς πατρίδα τινὰ ἰδανικήν, κατὰ τὸν τύπον τοῦ τόπου ἐν ὢ ἤρχισαν πρῶτον νὰ σκέπτονται;»

«..προτρέποντες τοὺς ἐν Τεργέστη πλουσίους Ἕλληνας, ὡς πατὴρ αὐτῶν πνευματικός, να συνδράμωσιν ὑπὲρ τῶν ὀρφανῶν, τὰ ὁποῖα θέλω να συνάξω εἰς ἐν ἤ δύο φροντιστήρια χριστιανικῆς καὶ ἐθνικῆς παιδαγωγίας…. Εἰς ἐντεῦθεν ἐξαρτᾶται ἴσως κατὰ μέγα μέρος τῆς Ἑλλάδος, ἐπειδὴ οὐδὲ γινεται κυβέρνησις χωρὶς ἀνθρώπων καὶ ἂν ἡ παροῦσα γενεὰ δεν ἐνδυναμωθῆ ἀπὸ ἀνθρώπους μεμορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλία, καὶ μάλιστα πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἡμῶν πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μᾶς, ἀμφιβάλλω ὅτι θέλει δυνηθῇ να ἐξισωθῆ πρὸς τὰ ἀποκεκληρωμένα εἰς αὐτὴν ἀγαθὰ παρὰ τῆς Προνοίας».

«Σπούδασον να μὲ προμηθεύσης ὅσον ἔνεστι τάχιον, κατάλογον ὅλων τῶν παιδίων, ἀρσενικῶν καὶ θηλυκῶν, τὰ ὁποῖα αἱ περὶ τὴν Ἑλλάδα καταστροφαὶ ἔρριψαν…… ὀνόματα αὐτῶν, πατρίδας, ἡλικίας, διαγωγήν, καὶ πρὸς ποίαν τινὰ ἐκπαίδευσιν πεφύκασιν….»

«Πόση ἡ τιμὴ μιᾶς πλήρους συλλογῆς βιβλίων ἀναγκαίων, ὥστε να μὴν λείπῃ τίποτε διὰ τὰς ἀκολουθίας ὀλοῦ τοῦ χρόνου; Ποία ἀντίτυπα δυνάμεθα να εὕρωμεν τῶν λόγων τοῦ Μηνιάτου, τοῦ Θεοτόκου, καὶ ἄλλων ἱεροκηρύκων σεμνῶν ἐν Ἑλλάδι; Εἰς τὰς παλαιὰς Ἐνετάας καὶ Μεδιολάνου βιβλιοπωλεῖα, ἡ εἰς καμμιᾷ βιβλιοθήκην  ἐκπωλουμένην, εὐκολως πρέπει  να εὑρίσκωνται καὶ ἐν μετρίᾳ τιμῇ τὰ συγγράμματα τῶν πατέρων τῆς ἐκκλησίας, ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ἁγίου Βασιλείου, καὶ Ἁγίου Γρηγορίου καὶ ἤθελα να γνωρίζω πόσα ἀντίτυπα αὐτῶν δυνατὸν να εὐρεθῶσι, καὶ πόση ἡ τιμὴ ὡς ἔγγιστα».

ΠΗΓΗ: Ιωάννη Σ. Κορνιλάκη, 

''Ιωάννης Καποδίστριας, Ο Άγιος της πολιτικής''

Ἀνακοίνωσις γιὰ τὸν Προσωπικὸ Ἀριθμὸ

 

Ὡς γνωστόν, πρὶν ἀπὸ 40 περίπου χρόνια, τὸ 1986, ὑπῆρξε ἀνακίνηση ἐφαρμογῆς τοῦ «Ἑνιαίου Κωδικοῦ Ἀριθμοῦ Μητρώου» (ΕΚΑΜ) γιὰ κάθε πολίτη ἀπὸ τὴν τότε Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση, μὲ πρόσχημα τὴν ψηφιακὴ διευκόλυνση καὶ τὴν πάταξη τῆς γραφειοκρατίας. Ἐπ’ αὐτοῦ ὅμως ἠγέρθη σφοδρὴ ἀντίδραση τόσο ἀπὸ πολιτικῆς πλευρᾶς, ἀπὸ τὴν τότε Ἀντιπολίτευση ποὺ εἶναι σήμερα Κυβέρνηση, ὅσο καὶ ἀπὸ ἐκκλησιαστικῆς. Διότι ὑποστηρίχθηκε βάσιμα ὅτι παρεβιάζοντο θεμελιώδεις δημοκρατικὲς ἐλευθερίες τῶν πολιτῶν ὁδηγῶντας σὲ «ἠλεκτρονικὸ φακέλωμα» καὶ ἀφόρητη ψηφιακὴ ἐπιτήρηση καὶ δέσμευση. Μάλιστα, ἐκκλησιαστικῶς –παρὰ τὴν ἐμφάνιση ἀκόμη καὶ ἀκραίων ἀντιλήψεων, ὑπῆρξε σύνδεση τοῦ θέματος μὲ ἐσχατολογικῆς φύσεως ἀνησυχίες καὶ ἐπιφυλάξεις. Ἐκείνη δὲ ἡ προσπάθεια τελικῶς δὲν προχώρησε.

Τὸ ἴδιο παρατηρήθηκε καὶ ἀργότερα ἕως σχετικὰ πρόσφατα, μὲ Κυβερνητικὲς ἐξαγγελίες καὶ ἀπόπειρες καθιερώσεως τῆς λεγομένης «Κάρτας τοῦ Πολίτη».
Μετὰ τὴν περίοδο τῆς Πανδημίας, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ὁποίας ἐπιβλήθηκαν αὐστηρότατα μέτρα ἀνελευθερίας καὶ ἐπαχθεῖς ὑποχρεωτικότητες γιὰ λόγους δῆθεν ἔκτακτης ἀνάγκης, ἀντιμετωπίζουμε ἤδη νέες Κυβερνητικὲς πολιτικὲς ἐπιβολῆς καὶ ὑποχρεωτικότητος μὲ τὸν λεγόμενο πλέον «Προσωπικὸ Ἀριθμό», ὁ ὁποῖος πρόκειται νὰ τεθεῖ στὶς νέες ψηφιακὲς ταυτότητες.

Ἡ δικαιολόγηση τοῦ νέου αὐτοῦ ἐγχειρήματος εἶναι ἡ αὐτή, δηλαδὴ γιὰ τὴν ἄμεση διευκόλυνση καὶ ἐξυπηρέτηση τῶν πολιτῶν στὶς σχέσεις τους μὲ τὶς ὑπηρεσίες τοῦ Κράτους καὶ ἀργότερα ἀκόμη καὶ στὸν ἰδιωτικὸ τομέα, μέσῳ ἑνὸς «χρηστικοῦ» ἀριθμοῦ, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα θὰ πρόκειται γιὰ μιὰ «ὑπερταυτότητα».

Ἀπὸ πολλοὺς εἰδήμονες διατυπώνονται εὔλογες ἐνστάσεις ὡς πρὸς τὴν σκοπιμότητα τοῦ μέτρου, τὴν ἀσφάλεια ἐφαρμογῆς καὶ χρήσεως, τὸ ποιὸς ἤ ποιοὶ θὰ γνωρίζουν καὶ πῶς θὰ χειρίζονται τὰ εὐαίσθητα προσωπικὰ δεδομένα τῶν πολιτῶν, τὰ ὁποῖα πλέον θὰ εἶναι συνενωμένα καὶ συγκεντρωμένα σὲ ἕναν καὶ μοναδικὸ ἀριθμό. Καὶ ἐπειδὴ σὲ αὐτὰ τὰ ζητήματα ποὺ τίθενται ὑπάρχουν σοβαρὰ καὶ μεγάλα κενά, παρὰ τὶς γενικόλογες καὶ ἀόριστες διαβεβαιώσεις περὶ τοῦ ἀντιθέτου, ἐκφράζονται ἀπὸ πολλὲς πλευρὲς (πληροφορική, νομική, οἰκονομική, πολιτική, ἐκκλησιαστικὴ/θεολογική) σοβαρότατες ἐπιφυλάξεις: ἡ ἐλευθερία διακυβεύεται, ἕνα ἄνευ προηγουμένου «ἠλεκτρονικὸ φακέλωμα» ἑτοιμάζεται, ἡ ζωὴ μετατρέπεται σὲ «ψηφιακὴ φυλακή» καὶ τὸ μέλλον προοιωνίζεται ἀπόλυτα δυστοπικό.

Γιὰ νὰ γίνουμε πιὸ σαφεῖς, ἀναφέρουμε ἐνδεικτικὰ ὅτι μέσῳ τοῦ «Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ» γίνεται ἄμεσα γνωστὸ τὸ σύνολο τῶν ὑπαρχόντων τοῦ καθενός, τὰ χρήματα ἤ ἀκίνητά του, τὰ ταξίδια του, οἱ πληρωμές του, οἱ εἰσπράξεις του, τὶ πούλησε, τὶ ἀγόρασε καὶ πότε, ἀπὸ ποῦ πέρασε, ποιοὺς χώρους ἐπισκέφθηκε, μὲ ποιοὺς σχετίσθηκε, τὶ εἶδε καὶ τὶ διάβασε, τὶ ἔφαγε καὶ τὶ ἤπιε, τὶ καύσιμα κατανάλωσε καὶ ἀπὸ ποιὰ διόδια διῆλθε, ποῦ πῆγε διακοπὲς καὶ ποῦ κινήθηκε μὲ τὸ ὅποιο ὄχημά του, ποιὸν γιατρὸ ἐπισκέφθηκε, τὶ ἱστορικὸ ὑγείας ἔχει, ποιὲς ἀσθένεις πέρασε, ἀπὸ τὶ ἔπασχε ἤ πάσχει, τὶ φάρμακα πῆρε καὶ παίρνει κλπ..

Καὶ γιὰ ὅλα αὐτὰ θὰ βγαίνουν στατιστικὲς ποὺ θὰ τὰ συνδέουν καὶ θὰ ἐξάγονται ἀσφαλῆ συμπεράσματα ὅπως καὶ σαφεῖς προβλέψεις γιὰ τὶς κινήσεις καὶ τοὺς σκοποὺς ἑκάστου! Θὰ εὐχόμασταν ὅλα αὐτὰ νὰ εἶναι ὑπερβολὲς καὶ φαντασίες, ἀλλὰ δυστυχῶς ἀποτελοῦν μικρὸ μόνον μέρος τῆς διαμορφουμένης ἐφιαλτικῆς ψηφιακῆς πραγματικότητος! Ἀκριβῶς γιὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς σύγχρονα δημοκρατικὰ κράτη, ὅπως ἡ Μ. Βρετανία προτιμοῦν νὰ διατηροῦν ἕνα ἀποκεντρωμένο σύστημα, δίνοντας ἔμφαση στὴν προστασία προσωπικῶν δεδομένων καὶ τὴν ἀποφυγὴ κρατικῆς ὑπερεξουσίας.

Ὅπως γίνεται ἀντιληπτὸ ἡ νέα ψηφιακὴ ταυτότητα μὲ τὸν «Προσωπικὸ Ἀριθμό», ἡ ὁποία θὰ ἀποτελεῖ τὸ ἀπαραίτητο ἐργαλεῖο-κλειδὶ εἰσόδου στὴν νέα πραγματικότητα τῆς ζωῆς σὰν σὲ ἕνα μεγάλο στρατόπεδο συγκεντρώσεως καὶ θὰ ἀποκαλύπτει ἄμεσα τὰ πάντα γιὰ τὸν κάτοχο-«ἀριθμὸ» ποὺ θὰ τὴν ἔχει, παύει νὰ εἶναι ἕνα ἁπλὸ ἔγγραφο ταυτοποιήσεως καὶ μετατρέπεται κυριολεκτικὰ σὲ κάρτα δικαιωμάτων. Δι’ αὐτῆς μόνον μπορεῖς νὰ ζήσεις στὴν κοινωνία, διότι διαφορετικὰ ἀποκλείεσαι ἀπὸ αὐτήν! Μάλιστα, ἐν ὄψει καταργήσεως τῶν μετρητῶν καὶ τῆς μετατροπῆς τῆς κάρτας αὐτῆς καὶ σὲ «ψηφιακὸ πορτοφόλι» σὲ μιὰ ἀχρήματη κοινωνία ποὺ διαφαίνεται στὸν ὁρίζοντα, ὁ ἀπόλυτος ἔλεγχος τῶν πολιτῶν μετατρέπεται σὲ ζοφερὸ ἐφιάλτη.

Θυμίζουμε ἐπίσης, ὅτι ὁ «Προσωπικὸς Ἀριθμός» μὲ κατάλληλη διαρρύθμιση δύναται νὰ μετατραπεῖ ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ σὲ «Παγκόσμιο Ἀριθμό» μὲ ὅ,τι συνέπειες μπορεῖ νὰ σημαίνει αὐτό.

Κατόπιν τούτων, δὲν ἀποτελεῖ κινδυνολογία νὰ ὑποστηρίξουμε ὅτι μεταβαίνουμε σὲ μιὰ μορφὴ ἑνὸς στυγνοῦ «ψηφιακοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ»: ὁ θεόπλαστος ἄνθρωπος ἀριθμοποιεῖται, μαζοποιεῖται, ἀποπροσωποποιεῖται καὶ ἀντιμετωπίζεται ὡς συσκευὴ ἤ ὡς ἀντικείμενο/πρᾶγμα.

Ἑπομένως, τὸ φαινόμενο ποὺ ἀντιμετωπίζουμε δὲν εἶναι μόνον πολιτικὸ ἤ κοινωνικό, ἀλλὰ ἐνέχει καὶ ἐκκλησιαστικὴ/πνευματικὴ/θεολογικὴ βαρύτητα. Ἡ ἀνελευθερία αὐτὴ τῆς πλήρους ἐπιτηρήσεως κάθε πτυχῆς τῆς ζωῆς δὲν ἐξυπηρετεῖ τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ τὸν εὐτελίζει καὶ ἐξανδραποδίζει.

Σύμφωνα μὲ τὴν ἁγία Ὀρθόδοξη πίστη μας, ὁ ἄνθρωπος παραμένει ἐλεύθερος καὶ αὐτεξούσιος ἀπὸ τὴν ἐκ Θεοῦ δημιουργία του, μὲ δυνατότητα θείας ὁμοιώσεως. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθεῖ ὡς ἀπρόσωπη μάζα ἤ ἀγέλη ἄλογη, ἰσοπεδωτικὰ καὶ ἀριθμοποιημένα. Σὲ μιὰ ἐποχὴ «ἐσχατολογικῶν συνδρόμων» σὰν τὴν δική μας, μὲ τὶς ἀρνητικὲς ἐπιπτώσεις τῆς ποικιλόμορφης ἀποστασίας σὲ ἐπίπεδο πίστεως καὶ ζωῆς, ἡ ἐκβιαστικὴ διάθεση καὶ ὁ πειθαναγκασμὸς γιὰ τὴν δυνατότητα συμμετοχῆς στὴν κοινωνικὴ ζωὴ μέσῳ ἀποδοχῆς ἑνὸς «Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ», ἐγείρει σαφῶς σοβαρὰ θέματα ἐλευθερίας καὶ συνειδήσεως.

Ἀπευθύνουμε λοιπὸν κλήση μὴ ὑποχρεωτικῆς ἐφαρμογῆς τοῦ μέτρου αὐτοῦ, τὸ ὁποῖο ζητοῦμε νὰ εἶναι προαιρετικό. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγνοηθεῖ ἡ τοποθέτηση χιλιάδων νομοταγῶν κατὰ τὰ ἄλλα Ἑλλήνων πολιτῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν προτίθενται νὰ ὑποκύψουν σὲ ὑποχρεωτισμοὺς παρὰ τὴν συνείδησή τους καὶ ἄρα νὰ δημιουργηθεῖ σοβαρὸ κοινωνικὸ πρόβλημα.

Στὸ δὲ ἐν Χριστῷ Ποίμνιό μας προτρέπουμε πνευματικὴ ἐγρήγορση καὶ ὡριμότητα, προσευχὴ καὶ ἀγωνιστικότητα. Ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ἐλευθερία θὰ νικήσουν καὶ θὰ ἐπικρατήσουν. Ὁ Θεὸς εἶναι μὲ τὸ Δίκαιο ἀσχέτως ἐπιβολῶν τῆς πλειοψηφίας.

 

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος
Ἀθήνα, 10-06-2025

ΠΗΓΗ: https://www.ecclesiagoc.gr/index.php?view=article&id=2363:anakoinwsisi-gia-pros-arithmo&catid=9