Η Εκκλησία του Χριστού δεν στηρίζεται
σε συμφωνίες, συναινέσεις και συνδιαλλαγές. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης,
με απαράμιλλη πατερική διαύγεια, υπογραμμίζει ότι
η πίστη δεν προσφέρεται σε συμβιβασμούς,
δεν αλλοιώνεται για χάρη της ανθρώπινης ειρήνης, ούτε προσαρμόζεται στις απαιτήσεις
του κόσμου. Η μόνη διπλωματία της εκκλησίας είναι ο Σταυρός του Κυρίου. Εκεί ο άνθρωπος,
η φύση, τα πάθη και η αλήθεια ενώνονται. Όχι με διαπραγμάτευση, αλλά με θυσία. Ο
Χριστός δεν έκανε καμία κοινή δήλωση με τον Πιλάτο. Δεν χαμογέλασε διπλωματικά στην
εξουσία. Σιώπησε, υπέμεινε, θυσιάστηκε. Αυτό καλούμαστε να ομολογήσουμε και εμείς,
όταν η εκκλησία πλήττεται από συμβιβασμούς που πληγώνουν την αλήθεια.
Ο Άγιος Νικόδημος μας διδάσκει ότι ο
μεγαλύτερος κίνδυνος για την εκκλησία δεν είναι πάντα εξωτερικός. Συχνά, οι πληγές
προέρχονται από τα ίδια τα μέλη της, όταν χάνουν την πνευματική τους εγρήγορση και
μολύνουν την αλήθεια με την ανθρώπινη διπλωματία. Όταν ένας επίσκοπος, πρεσβύτερος
ή μοναχός υπογράφει συμφωνίες με την αίρεση ή αλλοιώνει την πίστη για να διατηρήσει
την ενότητα, δεν κάνει ειρήνη, εγκαταλείπει τον σταυρό. Ο Ιούδας φίλησε τον Χριστό,
δεν τον μαστίγωσε. Οι πνευματικές προδοσίες, στις οποίες αναφέρεται εμμέσως ο Άγιος,
δεν είναι μόνο καταστάσεις βίας ή αιρέσεων εξόφθαλμων. Είναι οι χαμογελαστές θεολογικές
οπισθοχωρήσεις με το πρόσχημα της αγάπης και της συνεννόησης.
Η Ορθοδοξία δεν είναι ιδεολογία ή πολιτιστική
παράδοση. Είναι ζωή, σταυρική και αναστάσιμη. Ο πιστός δεν καλείται να εκφράζει
θυμό ή φανατισμό, αλλά σταθερότητα. Όπως διδάσκει ο Άγιος Νικόδημος, η πίστη δοκιμάζεται
στον πειρασμό να σωπάσει, να προσαρμοστεί, να στρογγυλέψει τα πράγματα για να μην
δυσαρεστήσει. Η αντοχή είναι πνευματικό κατόρθωμα. Είναι η άσκηση της καρδιάς που
στέκει προσευχόμενη και διακρίνουσα. Δεν σημαίνει να επιτεθούμε με οργή,
αλλά να μην συμβιβαστούμε ούτε στο ελάχιστο, ούτε με τον εαυτό μας, ούτε με την
παραμικρή αλλοίωση του δόγματος. Αν η Εκκλησία πάψει να μαρτυρεί την αλήθεια, παύει
να είναι Εκκλησία και αυτή η ευθύνη βαραίνει τον καθένα μας.
Ένα από τα ισχυρότερα κριτήρια του καιρού
μας είναι η επίκληση της αγάπης χωρίς πνευματική διάκριση. Να μην διχάσουμε, να
μην είμαστε αυστηροί, να τους αγκαλιάσουμε όλους. Όμως ο Άγιος Νικόδημος μας φωνάζει,
η αγάπη χωρίς αλήθεια δεν είναι αγάπη, είναι ψέμα. Ο διάβολος δεν πολεμά πάντα με
διωγμούς, πολλές φορές πολεμά με ψευδοειρήνη. Αν οι Άγιοι είχαν σιωπήσει για την
πίστη, για να μην δυσαρεστήσουν αιρετικούς ή πολιτικούς, δεν θα υπήρχε Εκκλησία
σήμερα. Διάλεξαν τον Σταυρό, όχι τη διπλωματία.
Όταν ο πιστός βλέπει πνευματικούς ταγούς
να λοξοδρομούν, να σιωπούν ή να συμφωνούν με αιρετικές πρακτικές και ψευδοενότητες,
η ψυχή του πονά. Ο Άγιος Νικόδημος δεν μας διδάσκει ούτε επανάσταση, ούτε απομόνωση,
αλλά πνευματική αφύπνιση. Να μη σκανδαλίζεσαι, αλλά να προσεύχεσαι με δάκρυα, σαν
να προσεύχεσαι για τον πατέρα σου που έπεσε. Να κρατάς καθαρή τη δική σου πίστη,
χωρίς να κρίνεις με κακία, αλλά χωρίς να προσποιείσαι πως δεν βλέπεις. Να βρεις
στήριγμα σε αληθινούς πνευματικούς πατέρες, που δεν αλλοιώνουν το Ευαγγέλιο, ακόμα
κι αν είναι λίγοι. Να ενισχύεις τους αδελφούς σου με διάκριση και πραότητα, όχι
με φανατισμό, αλλά με ομολογία. Ο Άγιος Νικόδημος έζησε σε εποχές πνευματικού σκοταδιού
και κοσμικής πλάνης. Δεν έκανε επαναστάσεις, ούτε διέλυσε θεσμούς, αλλά έγραψε,
νήστεψε, προσευχήθηκε και όρθωσε πνευματικό ανάστημα που δεν μπορεί να μετρηθεί
με κοσμικά κριτήρια.
Η δύναμη της αληθινής πίστης δεν φαίνεται
στις συμφωνίες, αλλά στην υπομονετική μαρτυρία που παραμένει στην αλήθεια, χωρίς
εκπτώσεις. Όταν η Εκκλησία γίνεται οργανισμός πολιτικής διαχείρισης, χάνει τη φωνή
της. Όταν όμως ζει τον Σταυρό και τη θυσία, τότε η αλήθεια λάμπει χωρίς να φωνάζει.
Αυτός είναι ο δρόμος του Χριστού και αυτός είναι ο δρόμος του κάθε πιστού που αγαπά
την Εκκλησία, όχι επειδή τον εκφράζει, αλλά επειδή τον σώζει. Ο Χριστός δεν πρότεινε
εναλλακτικές λύσεις στους Φαρισαίους, δεν τους πρόσφερε κοινά σημεία, τους φανέρωσε
το φως, και ας μην το δέχτηκαν. Έτσι και η Εκκλησία καλείται όχι να συμφωνήσει με
το σκοτάδι, αλλά να λάμψει μέσα του. Όταν συμβιβαζόμαστε για να μην δυσαρεστήσουμε,
χάνουμε τη θεϊκή ευλογία. Και όταν χάνουμε αυτήν, τότε κάθε επιτυχία είναι κούφια.
Η πίστη δεν είναι διπλωματία, είναι Σταυρός. Δεν είναι τεχνική επιβίωσης μέσα στον κόσμο, είναι φανέρωση του Χριστού
στον κόσμο. Ο πιστός που βλέπει τα σκάνδαλα
και μένει σταθερός στην πίστη, δεν σιωπά από φόβο, αλλά μιλά με ταπείνωση. Και με
αυτή τη σιωπηλή φωνή του Χριστού μέσα του, αντέχει και σώζεται.
ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΑΡΧΕΙΟΥ, ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ
''ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''
