ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΕΔΩ: https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/06/55.html
Αξίζει εδώ να εξετάσουμε το ερώτημα: μπορεί κανείς να είναι «καλός άνθρωπος»
ανεξαρτήτως της πίστης του; Αλλά τι σημαίνει «να είσαι καλός»; Ποια είναι τα
κριτήρια του καλού; Ο αλκοολικός θεωρεί καλό εκείνον που πίνει μαζί του, ενώ η
γυναίκα του έχει εντελώς αντίθετη άποψη. Λένε: «καλός είναι αυτός που δεν κάνει
κακό σε κανέναν», αλλά αυτό δεν είναι ορισμός. Δεν έχουμε ακόμα καθορίσει τι
είναι «καλό» και τι «κακό». Κατά τον μεθυσμένο, κακός είναι όποιος δεν του
σερβίρει ποτό· οι συγγενείς του όμως νομίζουν το αντίθετο. Πού βρίσκεται λοιπόν
η αλήθεια; Ακόμα κι ένα κούτσουρο δεν κάνει τίποτα κακό σε κανέναν, αλλά δεν
είναι πρότυπο αρετής. Η συνείδηση επίσης συχνά απατά, και ιδιαίτερα όταν
βοηθιέται από ψεύτικη θρησκεία. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός προείπε:
«ἀποσυναγώγους
ποιήσουσιν ὑμᾶς· ἀλλ᾿ ἔρχεται ὥρα ἵνα πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν
προσφέρειν τῷ Θεῷ. καὶ ταῦτα ποιήσουσιν, ὅτι οὐκ ἔγνωσαν τὸν πατέρα οὐδὲ ἐμέ.» (Ιω. 16,2-3).
Οι χριστιανοί είδαν
παραδείγματα αυτού καθ’ όλη την ιστορία τους. Ξέρουμε ότι όσοι δεν πιστεύουν
στον Πατέρα και τον Υιό – είτε Ιουδαίοι είτε Μουσουλμάνοι – με θρησκευτικό ζήλο
θανάτωσαν πιστούς του Χριστού. Αυτό άρχισε με τον άγιο Στέφανο και συνεχίζεται
μέχρι σήμερα. Το παράδειγμα του πρωτοπρεσβύτερου Ανατολίου και του μάρτυρα
Ευγενίου, που σκοτώθηκαν στις μέρες μας στην Τσετσενία, δείχνει πως η ίδια
αιτία (η άρνηση της Αγίας Τριάδας) οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα. Οι μουσουλμάνοι
σκοτώνουν τους χριστιανούς με την ίδια ζέση που είχαν και οι Ιουδαίοι. Άρα ούτε
η συνείδηση ούτε η θρησκεία, από μόνη της, αποτελούν κριτήριο του καλού και του
κακού.
Ποιο είναι λοιπόν το κριτήριο αυτό; Η απάντηση είναι προφανής: καλό είναι μόνο
εκείνο που θεωρεί καλό ο Θεός Δημιουργός. Όπως η πιο αξιόπιστη οδηγία για μια
συσκευή είναι εκείνη που γράφτηκε από τον κατασκευαστή της, έτσι και για τους
χριστιανούς αυτό είναι ακόμη πιο αυτονόητο: οι αρετές είναι ιδιότητες του ίδιου
του Θεού. Άρα, ό,τι συμφωνεί με το θέλημα του Κυρίου είναι καλό, και ό,τι
αντιτίθεται σε αυτό είναι κακό.
Ας επιστρέψουμε όμως στο ερώτημα περί σωτηρίας των ειλικρινών ανθρώπων που
βρίσκονται σε άλλες θρησκείες. Είναι φανερό ότι ένας «ειλικρινής» μανιακός
δολοφόνος, που πιστεύει ότι όλο το κακό του κόσμου βρίσκεται στις γυναίκες ή
στους Ρώσους, δύσκολα θα εγκωμιαστεί για την ειλικρίνειά του από τον Μέγα
Κριτή. Αν αυτό είναι αυτονόητο, τότε πού βρίσκεται το μέτρο εκείνης της
ειλικρίνειας που στα μάτια του Θεού θα υπερκαλύψει την αμαρτία; Πώς ορίζουμε αν
μια ειλικρίνεια είναι θεάρεστη και μια άλλη όχι;
Και πάλι επιστρέφουμε στο βασικό ερώτημα: υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια για
το καλό και το κακό; Διότι η ειλικρίνεια είναι υποκειμενικό μέγεθος. Αν, όμως,
συμφωνούμε πως το καλό είναι το θέλημα του Θεού και το κακό η παράβασή του,
τότε η απάντηση είναι ξεκάθαρη: η ίδια η παρουσία ενός ανθρώπου σε μια
θρησκευτική παράδοση που δεν θεσπίστηκε από τον Θεό είναι αμαρτία. Από τις Δέκα
Εντολές που δόθηκαν στον Μωυσή, η πρώτη απαγορεύει άλλες θρησκείες:
«Ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός
σου, ὁ ὁδηγήσας σε ἐκ γῆς Αἰγύπτου, ἐξ οἴκου δουλείας· οὐκ ἔσονται σοι θεοὶ
ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ» (Έξ. 20,1-2).
Άρα όσοι λένε ότι το
μέτρο του καλού και του κακού είναι ο Δεκάλογος, πρέπει να αναλογιστούν ότι
κανένας άθεος και κανένας αλλόθρησκος δεν θα αποφύγει την οργή του Θεού.
Και όταν ρώτησαν τον
Κύριο μας Ιησού Χριστό:
«Τι να πράξουμε για να
κάνουμε τα έργα του Θεού;»,
Εκείνος απάντησε:
«εἶπον
οὖν πρὸς αὐτόν· τί ποιῶμεν ἵνα ἐργαζώμεθα τά ἔργα τοῦ Θεοῦ; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ
εἶπεν αὐτοῖς· τοῦτό ἐστι τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ, ἵνα πιστεύσητε εἰς ὃν ἀπέστειλεν
ἐκεῖνος.» (Ιω. 6,28-29).
Ο ίδιος ο Χριστός
πρόσταξε να μετανοήσουμε και να πιστέψουμε στο Ευαγγέλιο (Μαρκ. 1,15), και
όποιος δεν μετανοήσει, είναι υπεύθυνος αν o πέλεκυς του Θεού τον
κόψει (Λουκ. 3,9). Ο Κύριος πρόσταξε σε όλα τα έθνη να βαπτίζονται «στο όνομα
του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» (Ματθ. 28,19), και «αν κάποιος
δεν γεννηθεί από νερό και Πνεύμα, δεν μπορεί να εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού»
(Ιω. 3,5). Ο ίδιος ο Λυτρωτής, και όχι οι φανατικοί Ορθόδοξοι, βεβαίωσε:
«Όποιος πιστέψει και
βαπτιστεί θα σωθεί, όποιος όμως δεν πιστέψει θα κατακριθεί» (Μαρκ. 16,16).
Ο Κύριος του σύμπαντος
είπε:
«Αληθώς, αληθώς σας
λέγω: αν δεν φάτε τη σάρκα του Υιού του Ανθρώπου και δεν πιείτε το Αίμα Του,
δεν έχετε ζωή μέσα σας» (Ιω. 6,53), κι εμείς νομίζουμε ότι θα σωθούμε με κάποια αόριστη «καλοσύνη» χωρίς το Άγιο
Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας!
Ας μας απαντήσουν,
λοιπόν, οι αντιτιθέμενοι: σε ποιον να πιστέψουμε – στους ανθρώπους ή στον Θεό;
Ο Χριστός λέει το ένα, και οι ουμανιστές το άλλο. Ο Υιός του Θεού διακηρύσσει
ότι οι μουσουλμάνοι, οι ιουδαίοι, οι εξελικτικοί και οι βουδιστές που απέρριψαν
τον Υιό του Θεού, παραμένουν υπό την οργή του Θεού. Οι φιλελεύθεροι όμως
ισχυρίζονται ότι όλοι θα σωθούν. Γιατί να τους πιστέψουμε; Μήπως παρευρέθηκαν
στη βουλή του Θεού, ώστε να διορθώνουν τον Δημιουργό; Αυτό είναι θρασύτατη εξέγερση
θνητών ανόητων κατά της Αιώνιας Σοφίας! Είναι οι σύγχρονοι ψευδοπροφήτες που
τους περιμένει η θεία τιμωρία. Όχι! Μπορεί πολλοί να πιστεύουν στην ύπαρξη του
Θεού, αλλά μόνο όσοι Τον γνωρίζουν, Του έχουν εμπιστοσύνη, Τον υπακούν και Τον
αγαπούν θα σωθούν. Συνοπτικά, για να σωθεί κάποιος, πρέπει και ο άνθρωπος να
γνωρίζει τον Θεό και ο Θεός να γνωρίζει τον άνθρωπο, όπως είναι γραμμένο:
«ὁ μέντοι στερεὸς
θεμέλιος τοῦ Θεοῦ ἕστηκεν, ἔχων τὴν σφραγῖδα ταύτην· ἔγνω Κύριος τοὺς ὄντας
αὐτοῦ· καὶ ἀποστήτω ἀπὸ ἀδικίας πᾶς ὁ ὀνομάζων τὸ ὄνομα Κυρίου.» (Β΄ Τιμ. 2,19).
Και ο Θεός αναγνωρίζει
ως δικούς Του μόνο εκείνους μέσα στους οποίους βλέπει τον Υιό Του (που εισήλθε
διά της πίστεως, μέσω του Βαπτίσματος και της Θείας Κοινωνίας) και που φέρουν
εντός τους τον αγιασμό του Αγίου Του Πνεύματος.
