Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2025

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο τίμησε την επέτειο των 60 ετών από την άρση των αναθεμάτων

 

Η Α.Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος χοροστάτησε  την Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2025, στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό, κατά τη Θεία Λειτουργία, στο τέλος της οποίας τελέστηκε Δοξολογία για την επέτειο των 60 ετών από την υπογραφή της άρσεως των Αναθεμάτων του 1054 από τους αοιδίμους Πάπα Ρώμης Παύλο Στ’ και Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα.

Συγχοροστάτησαν οι Σεβ. Μητροπολίτες Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ, Γέρων Δέρκων κ. Απόστολος, Γέρων Πριγκηποννήσων κ. Δημήτριος, Φιλαδελφείας κ. Μελίτων, Μυριοφύτου και Περιστάσεως κ. Ειρηναίος, Ικονίου κ. Θεόληπτος, Καλλιουπόλεως και Μαδύτου κ. Στέφανος, Κυδωνιών κ. Αθηναγόρας, Σηλυβρίας κ. Μάξιμος, Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου κ. Ιερόθεος, Προύσης κ. Ιωακείμ και Σελευκείας κ. Θεόδωρος. 

Στην ομιλία του, αμέσως μετά, ο Παναγιώτατος αναφέρθηκε στην πρόσφατη επίσημη επίσκεψη του Πάπα Λέοντος ΙΔ’ στην έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και στο κοινό τους προσκύνημα στη Νίκαια για την επέτειο των 1700 ετών από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο που πραγματοποιήθηκε εκεί το 325, και πρόσθεσε:

“Εν τω αυτώ πνεύματι, συνερχόμεθα εκ νέου σήμερον διά να τιμήσωμεν και να εορτάσωμεν την εξηκοστήν επέτειον της άρσεως εκατέρωθεν των αναθεμάτων του 1054 υπό του μακαριστού Πάπα Παύλου Στ´ και του αοιδίμου προκατόχου ημών Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρου, τη 7η Δεκεμβρίου 1965.

Εις περίοδον προιούσης πολώσεως εις ολόκληρον τον κόσμον, συμπεριλαμβανομένης και της χριστιανικής οικουμένης, το καίριον και προφητικόν τούτο βήμα προς την ενότητα είναι άξιον ιδιαιτέρας προσοχής και μελέτης. Εις την Κοινήν Δήλωσιν αυτών, ο Πάπας Παύλος Ϛ’ και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας απηύθυναν μίαν αποφασιστικήν και ειλικρινή πρόσκλησιν δι’ ένα νέον τρόπον σχέσεως μεταξύ των Αδελφών ημών Εκκλησιών, ουχί επί τη βάσει «προσβλητικών λόγων, αβασίμων κατηγοριών και αξιοκατακρίτων χειρονομιών», αλλά «διά της καθάρσεως των καρδιών, της αποδοκιμασίας των ιστορικών σφαλμάτων, ως και διά της αποφασιστικής θελήσεως του καταντήσαι εις την κοινήν κατανόησιν και διατύπωσιν της αποστολικής πίστεως και των αιτημάτων αυτής». Η αμοιβαία άρσις των αναθεμάτων του 1054 απετέλεσεν έμπρακτον σημείον και τεκμήριον αυτής της νέας αρχής, και έδωκε σημαντικήν ώθησιν εις τον διάλογον της αγάπης, εις τον οποίον προσετέθη ο αναγκαίος διάλογος της αληθείας διά της Μικτής Διεθνούς Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου.”

Σε άλλο σημείο της ομιλία του, ο Πατριάρχης αναφέρθηκε στον αείμνηστο Μητροπολίτη Γέροντα Περγάμου κυρό Ιωάννη, και υπογράμμισε τη σημασία συνέχισης του διαλόγου με στόχο την αποκατάσταση της ενότητος.

“Ο αείμνηστος θεολόγος και πρωτεργάτης της Μικτής Διεθνούς Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου αδελφός Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης (Ζηζιούλας), αντελαμβάνετο βαθύτατα την επιτακτικήν ανάγκην του αλληλοσεβασμού και της ανακαλύψεως του ενός υπό του άλλου· «Ανατολή, που είναι η Δύσις σου;» έγραφε· «Δύσις, που είναι η Ανατολή σου;». Δυστυχώς, σήμερον παρατηρούμεν αύξουσαν αδιαφορίαν περί της αναγκαιότητος του έργου ημών. Θελγόμεθα υπό της ιδέας της αυτοαπομονώσεως, της αμοιβαίας καχυποψίας και δυσπιστίας. Αλλά δεν επιτρέπεται να εγκαταλείψωμεν τον στόχον της ενότητος υπό την πίεσιν των δυνάμεων του εφησυχασμού ή του πειρασμού του φανατισμού. Οφείλομεν να γνωρίζωμεν τους κινδύνους τούτους και να εργαζώμεθα επιμελώς προς αποφυγήν των. Ως έγραφεν ο Μητροπολίτης Περγάμου, «το να εγκαταλείψωμεν την προσπάθειαν και να αφεθή η ατραπός εις τας ακανθώδεις βατώδεις αγριάδας, θα εσήμαινεν επιστροφήν εις το ηλλοτριωμένον παρελθόν». Ας μη επιτρέψωμεν εις τας ακάνθας αυτάς να αναπτυχθούν και να καταπνίξουν τον διάλογον. Εάν δεν προφυλαχθώμεν, όχι μόνον δεν θα δυνηθώμεν να δρέψωμεν από κοινού καρπούς εις το μέλλον, αλλά θα διακυβεύσωμεν και τον πολύτιμον καρπόν ο οποίος ήδη παρήχθη υπό των σεπτών Προκατόχων ημών. Αντ’ αυτού, ας καλλιεργήσωμεν συνειδητώς τον σεβασμόν, την τιμήν και, προ παντός, την αμοιβαίαν αγάπην, ώστε κάθε συνάντησις και επικοινωνία, μακρά ή σύντομος, φανερά ή κεκρυμμένη, να αποτελέση πηγήν ανταλλαγής πνευματικών δωρεών, κοινωνίας ζωής, και τοιουτρόπως συγκεκριμένον βήμα προς την ενότητα.” [Διαβάστε εδώ το πλήρες κείμενο της Πατριαρχικής ομιλίας]

Παρέστησαν οι Πανοσιολ. κ. Arnaud du Cheyron de Beamont, εκ προσώπου του Αποστολικού Νουντσίου στην Τουρκία, Προθιερεύς κ. Vartan Kirakos Kazanciyan,  Τοποτηρητής της Αρμενο-Καθολικής Επαρχίας στην Τουρκία, και κ. Lucian Abalintoaiei, Γενικός Γραμματέας της Συνόδου των Ρωμαιοκαθολικών Επισκόπων στην Τουρκία.

Εκκλησιάστηκαν, επίσης, οι Θεοφιλ. Επίσκοποι Αλικαρνασσού κ. Αδριανός, Αραβισσού κ. Κασσιανός και Ξανθουπόλεως κ. Παΐσιος, ο Εξοχ. Πρέσβυς κ. Κωνσταντίνος Κούτρας, Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στην Πόλη, οι Εντιμ. Γενικοί Πρόξενοι της Ουκρανίας Εντιμ. κ. Roman Nedilskyi, και της Μολδαβίας  Εντιμ. κ. Sergiu Gurduza με τις συζύγους τους, κληρικοί και πλήθος πιστών από την Πόλη και προσκυνητών από το εξωτερικό. 

Υπενθυμίζεται συναφώς, ότι κατά την 10η επέτειο από την άρση των αναθεμάτων, την 7η Δεκεμβρίου 1975, σε μία απρόσμενη κίνηση υψηλού συμβολισμού, ο μακαριστός Πάπας Παύλος ΣΤ´ γονάτισε και ασπάσθηκε τους πόδας του επί κεφαλής της Πατριαρχικής αντιπροσωπείας που απεστάλη στο Βατικανό επί τη ευκαιρία των προγραμματισθεισών επετειακών εκδηλώσεων, αειμνήστου Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος Μελίτωνος, ο οποίος υπογράμμισε με έκδηλη έκπληξη και συγκίνηση ότι «μόνο ένας μεγάλος ή ένας άγιος» θα μπορούσε να προβεί σε αυτή τη χειρονομία.


ΠΗΓΗ: https://ec-patr.org/to-oikoymeniko-patriarcheio-timise-ti/


at 6 σχόλια:

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ (Γ΄ ΜΕΡΟΣ)

«Σχετικά με αυτούς (τους θεούς) λέει στα γραπτά του και ο σοφότατος Διόδωρος τα εξής, ότι άνθρωποι είχαν γεννηθεί οι θεοί, τους οποίους, για τις ευεργεσίες που τους προσέφεραν, θεώρησαν και αναγόρευσαν αθανάτους οι άνθρωποι. Μερικοί μάλιστα πήραν τα ονόματα που είχαν [και] από τις χώρες που κυρίευσαν».
(Απόσπασμα εκ της ''Χρονογραφίας'' Ιωάννου Μαλάλα)


«Ἐνῶ συνέβαιναν αὐτά, μια νεαρή γυναίκα εὐσεβής, πού ὀνομαζόταν Αἰκατερίνα, πάρα πολύ ὄμορφη, πού εἶχε μάθει κάθε ἐπιστήμη εἰδωλολατρική καί χριστιανική, ὄντας θυγατέρα κάποιου ἡγεμόνα, ὁ ὁποῖος εἶχε πεθάνει, ζοῦσε μαζί μέ πολλές ὑπηρέτριες στο παλάτι της, τό ὁποῖο βρισκόταν στην Αλεξάνδρεια, καί κάθε μέρα μόνο στον Θεό προσευχόταν......
Αὐτή, ὅταν εἶδε νά χάνεται τόσος λαός καί πολλοί ἐξαιτίας τοῦ φόβου τῶν ἀπειλῶν νά προδίδουν τόν Χριστιανισμό καί ἄλλους νά εὐχαριστοῦνται, ἐπειδή ἔχασαν τό μυαλό τους ἀπ' αὐτά πού γίνονταν, πῆρε δύναμη ἀπό τήν πίστη της στόν Θεό καί ἀφοῦ πῆρε τοὺς ὑπηρέτες της ήλθε στον ναό, ὅπου ἦταν συγκεντρωμένο ὅλο τό πλῆθος καί θυσίαζε μαζί μέ τόν βασιλιά. Στάθηκε λοιπόν στις θύρες τοῦ ναοῦ προκαλώντας τόν θαυμασμό γιά τήν ὀμορφιά της σ' ὅσους τήν παρατηροῦσαν καί εἶπε στούς ἁρμοδίους νά εἰδοποιήσουν τόν βασιλιά, γιατί ἔλεγε πώς είχε κάτι σπουδαῖο νά τοῦ ἀνακοινώσει. Αὐτοί, πού τήν ἀνήγγειλαν στον βασιλιά, διατάχθηκαν νά τήν παρουσιάσουν. Μόλις παρουσιάστηκε μπροστά στόν βασιλιά πού θυσίαζε στά εἴδωλα, μέ ἀτάραχη ὄψη καί καρδιά, ἀφοῦ ἄνοιξε το στόμα της, ἔτσι ἄρχισε νά μιλάει πρός αὐτόν:

Έπρεπε βασιλιά να πείσεις τόν ἑαυτό σου μέ λογικά επιχειρήματα ὅτι προσφέρεις θυσία σέ εἴδωλα θνητῶν ἀνθρώπων, σάν νά εἶναι αὐτά θεοί. Ἐπειδή ὅμως ἐπηρεασμένος ἀπό ἕναν ἀπαίσιο δαίμονα δέν κατάλαβες τό συμφέρον σου μόνος σου, ἔπρεπε τουλάχιστον ὑπακούοντας στόν σοφό σέ σᾶς Διόδωρο, νά ἀποσπασθεῖς ἀπό τή λατρεία αὐτῶν. Αὐτός στά συγγράμματά του λέγει γι' αὐτούς, ὅτι θνητοί ὑπῆρξαν οἱ θεοί καί ὅτι γιά κάποιες εὐεργεσίες πού ἔκαναν, οἱ ἄνθρωποι τούς ὀνόμασαν ἀθανάτους. Αναφέρει ὅτι εἶχαν καί ἰδιαίτερα ὀνόματα καί ὅτι βασίλευαν σε κάποιες χώρες. Αὐτό λέει ὅτι τό εἶχαν κάνει ἐπειδή πλανήθηκαν ἀπό ἄγνοια. Ἔτσι λοιπόν καί κάποιος ἄλλος ἀπ' αὐτούς τούς εἰδικούς σοφούς εἶπε, ὅτι ὁ γνωστός Σερούχ πρῶτος ἐφευρε τά σχετικά μέ τήν εἰδωλολατρία, δείχνοντας ὅτι ἐπειδή μερικοί στά παλιά χρόνια ὑπῆρξαν ἤ πολεμιστές ἤ ἔκαναν κάτι ἀνδρεῖο ἢ ἐνάρετο στή ζωή καί ἐπειδή αὐτό ἄξιζε να μνημονεύεται, τιμήθηκαν με στῆλες καί ἀνδριάντες. Αὐτούς οἱ μεταγενέστεροι ἀγνοώντας τή γνώμη τῶν προγόνων τους, ὅτι τοὺς εἶχαν τιμήσει μόνο χάριν μνήμης καί σάν προπάτορες καί ἐφευρέτες διαφόρων ἀγαθῶν, τούς πρόσφεραν θυσίες σάν οὐράνιους θεούς κι ὄχι σάν θνητούς ἀνθρώπους καί ὅμοιους μέ τούς ἑαυτούς τους. Αὐτούς καί ὁ σοφός σας Πλούταρχος ὁ Χαιρωνέας τούς κατηγορεῖ λέγοντας, ὅτι μερικοί εἰσάγουν τήν πλάνη τῶν ἀγαλμάτων. Πείσου λοιπόν ἔστω καί κάπως ἀργά σ' αὐτά, βασιλιά, καί μή γίνεσαι ἐν μέρει αἴτιος να χαθοῦν τόσες ψυχές, τῶν ὁποίων ἡ καταδικαστι κή ἀπόφαση θά βρίσκεται ἀπό πάνω σου συσσωρεύοντας μεγάλη καί ἀτέλειωτη τιμωρία. Υπακούοντας γνώρισε τόν ἀληθινό Θεό, ὁ ὁποῖος σοῦ ἔδωσε αὐτήν τή βασιλική ἐξουσία. Αὐτός ὄντας προαιώνιος Θεός ἀπό οἶκτο φιλανθρωπίας σ ̓ αὐτούς τούς ἔσχατους καιρούς ἔλαβε τή δική μου ἀνθρώπινη μορφή, γιά νά μέ ξαναφέρει στήν ἀρχαία ὀμορφιά μέ τόν σταυρό, τό πάθος καί τόν τριήμερο θάνατο, επειδή μέ τήν παράβαση είχα γίνει υποχείριο στον Διάβολο…»
Τι ακριβώς είχε αναφέρει ο Διόδωρος[1]; Παραθέτουμε μικρό απόσπασμα:


«Περὶ θεῶν τοίνυν διττὰς οἱ παλαιοὶ τῶν ἀνθρώπων τοῖς μεταγενεστέροις παραδεδώκασιν ἐννοίας· τοὺς μὲν γὰρ ἀιδίους καὶ ἀφθάρτους εἶναί φασιν, οἷον ἥλιόν τε καὶ σελήνην καὶ τὰ ἄλλα ἄστρα τὰ κατ ̓ οὐρανόν, πρὸς δὲ τούτοις ἀνέμους καὶ τοὺς ἄλλους τοὺς τῆς ὁμοίας φύσεως τούτοις τετευχότας· τούτων γὰρ ἕκαστον ἀίδιον ἔχειν τὴν γένεσιν καὶ τὴν διαμονήν· ἑτέρους δὲ λέγουσιν ἐπιγείους γενέσθαι θεούς, διὰ δὲ τὰς εἰς ἀνθρώπους εὐεργεσίας ἀθανάτου τετευχότας τιμῆς τε καὶ δόξης, οἷον Ηρακλέα, Διόνυσον, Αρισταῖον, καὶ τοὺς ἄλλους τοὺς τοιούτους ὁμοίους. περὶ δὲ τῶν ἐπιγείων θεῶν πολλοὶ καὶ ποικίλοι  παραδέδονται λόγοι παρὰ τοῖς ἱστορικοῖς τε καὶ μυθογράφοις· καὶ τῶν μὲν ἱστορικῶν Εὐήμερος ὁ τὴν ἱερὰν ἀναγραφὴν ποιησάμενος ἰδίως ἀναγέγραφεν, τῶν δὲ μυθολόγων Ὅμηρος καὶ Ἡσίοδος καὶ Ὀρφεὺς καὶ ἕτεροι τοιοῦτοι τερατωδεστέρους μύθους περὶ θεῶν πεπλάκασιν· ἡμεῖς δὲ τὰ παρ ̓ ἀμφοτέροις αναγεγραμμένα πειρασόμεθα συντόμως ἐπιδραμεῖν, στοχαζόμενοι τῆς συμμετρίας. Ενήμερος μὲν οὖν, φίλος γεγονώς Κασσάνδρου τοῦ βασιλέως καὶ διὰ τοῦτον ἠναγκασμένος τελεῖν βασιλικάς τινας χρείας καὶ μεγάλας ἀποδημίας, φησὶν ἐκτοπισθῆναι κατὰ τὴν μεσημβρίαν εἰς τὸν ὠκεανόν. ἐκπλεύσαντα δὲ αὐτὸν ἐκ τῆς Εὐδαίμονος Αραβίας ποιήσασθαι τὸν πλοῦν δι ̓ ὠκεανοῦ πλείους ἡμέρας, καὶ προσενεχθῆναι νήσοις πελαγίαις, ὧν μίαν ὑπάρχειν τὴν ὀνομαζομένην Παγχαίαν, ἐν ᾗ τεθεῖσθαι τοὺς ἐνοικοῦντας Παγχαίους εὐσεβεία διαφέροντας καὶ τοὺς θεοὺς τιμώντας μεγαλύπρεπεστάταις θυσίαις καὶ ἀναθήμασιν ἀξιολόγοις ἀργυροῖς τε καὶ χρυσοῖς. εἶναι δὲ καὶ τὴν νῆσον ἱερὰν θεῶν, καὶ ἕτερα πλείω θαυμαζόμενα κατά τε τὴν ἀρχαιότητα καὶ τὴν τῆς κατασκευῆς πολυτεχνίαν, περὶ ὧν τὰ κατὰ μέρος ἐν ταῖς πρὸ ταύτης βίβλοις αναγεγράφαμεν. εἶναι δ ̓ ἐν αὐτῇ κατά τινα λόφον ὑψηλὸν καθ ̓ ὑπερβολὴν ἱερὸν Διὸς Τριφυλίου, καθιδρυμένον ὑπ ̓ αὐτοῦ καθ ̓ ὃν καιρὸν ἐβασίλευσε τῆς οἰκουμένης απάσης ἔτι κατὰ ἀνθρώπους ὤν. ἐν τούτῳ τῷ ἱερῷ στήλην εἶναι χρυσῆν, ἐν ᾗ τοῖς Παγχαίοις γράμμασιν ὑπάρχειν γεγραμμένας τάς τε Οὐρανοῦ καὶ Κρόνου καὶ Διὸς πράξεις κεφαλαιωδώς. μετὰ ταῦτά φησι πρῶτον Οὐρανὸν βασιλέα γεγονέναι, ἐπιεικῇ τινα ἄνδρα καὶ εὐεργετικὸν καὶ τῆς τῶν ἄστρων κινήσεως ἐπιστήμονα, ὃν καὶ πρῶτον θυσίαις τιμῆσαι τοὺς οὐρανίους θεούς· διὸ καὶ Οὐρανὸν προσαγορευθῆναι. υἱοὺς δὲ αὐτῷ γενέσθαι ἀπὸ γυναικὸς Ἑστίας Τιτᾶνα καὶ Κρόνον, θυγατέρας δὲ Ῥέαν καὶ Δήμητρα. Κρόνον δὲ βασιλεῦσαι μετὰ Οὐρανόν, καὶ γήμαντα Ῥέαν γεννῆσαι Δία καὶ Ἥραν καὶ Ποσειδῶνα. τὸν δὲ Δία διαδεξάμενον τὴν βασιλείαν τοῦ Κρόνου γῆμαι Ἥραν καὶ Δήμητρα καὶ Θέμιν, ἐξ ὧν παῖδας ποιήσασθαι Κουρῆτας μὲν ἀπὸ τῆς πρώτης, Φερσεφόνην δὲ ἐκ τῆς δευτέρας, Ἀθηνᾶν δὲ ἀπὸ τῆς τρίτης. ἐλθόντα δὲ εἰς Βαβυλῶνα ἐπιξενωθῆναι Βήλῳ, καὶ μετὰ ταῦτα εἰς τὴν Παγχαίαν νῆσον πρὸς τῷ ὠκεανῷ κειμένην παραγενόμενον Οὐρανοῦ τοῦ ἰδίου προπάτορος βωμὸν ἱδρύσασθαι. κἀκεῖθεν διὰ Συρίας ἐλθεῖν πρὸς τὸν τότε δυνάστην Κάσιον, ἐξ οὗ τὸ Κάσιον ὄρος. ἐλθόντα δὲ εἰς Κιλικίαν πολέμῳ νικῆσαι Κίλικα τοπάρχην, καὶ ἄλλα δὲ πλεῖστα ἔθνη ἐπελθόντα παρ' ἅπασι τιμηθῆναι καὶ θεὸν ἀναγορευθῆναι...»
«Ταῦτα καὶ τὰ τούτοις παραπλήσια ὡς περὶ θνητῶν ἀνδρῶν περὶ τῶν θεῶν διελθὼν ἐπιφέρει λέγων. Καὶ περὶ μὲν Εὐημέρου τοῦ συνταξαμένου τὴν ἱερὰν ἀναγραφὴν ἀρκεσθησόμεθα τοῖς ῥηθεῖσι, τὰ δὲ παρὰ τοῖς Ἕλλησι μυθολογούμενα περὶ θεῶν ἀκολούθως Ἡσιόδῳ καὶ Ομήρῳ καὶ Ὀρφεῖ πειρασόμεθα συντόμως ἐπιδραμεῖν». 


AΠΟΔΟΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ 

«Σχετικά, λοιπόν, με τους θεούς οι παλαιοί παρέδωσαν στους μεταγενέστερους δυο διαφορετικές αντιλήψεις. Άλλοι από αυτούς είναι, λένε, αιώνιοι και άφθαρτοι, όπως ο ήλιος, η σελήνη και τα υπόλοιπα άστρα του ουρανού, επίσης οι άνεμοι καθώς και όλα τα άλλα που συμβαίνει να έχουν παρόμοια φύση γιατί καθένα από αυτά έχει προαιώνια γένεση και διάρκεια. Ενώ άλλοι, λένε, γεννήθηκαν στη γη κι έγιναν θεοί, αφού κέρδισαν αθάνατες τιμές και δόξες από την ευεργεσία που πρόσφεραν στους ανθρώπους, όπως ο Ηρακλής, ο Διόνυσος, ο Αρισταίος και οι άλλοι οι όμοιοι μ' εκείνους. Σχετικά τώρα με τους επίγειους θεούς παραδίδονται πολλά και διάφορα από τους ιστορικούς και τους μυθογράφους. Από τους ιστορικούς ο Ευήμερος, που συνέθεσε την «Ιερή ιστορία», έγραψε γι' αυτούς ιδιαίτερη πραγματεία, ενώ από τους μυθολόγους ο Όμηρος, ο Ησίοδος και ο Ορφέας, αλλά και άλλοι σαν αυτούς, έπλασαν μύθους για τους θεούς μάλλον τερατώδεις. Όσο για μας θα επιχειρήσουμε να δώσουμε μια σύντομη αναφορά όσων έχουν γραφτεί κι από τις δυο ομάδες, έχοντας πάντα κατά νου τη συμμετρία του έργου. Ο Ευήμερος, λοιπόν, που ήταν φίλος του βασιλιά Κασσάνδρου και ως εκ τούτου ήταν αναγκασμένος να φέρει σε πέρας κάποιες υποθέσεις του βασιλιά και να κάνει μεγάλα ταξίδια, λέει πως ταξίδεψε στον νότο μέχρι τον ωκεανό. Απέπλευσε από την Ευδαίμονα Αραβία, ταξίδεψε επί πολλές μέρες στον ωκεανό και έφτασε σε μερικά νησιά ανοιχτά στο πέλαγος, ένα εκ των οποίων ήταν η ονομαζόμενη Παγχαία, όπου είδε τους Παγχαίους που ζούσαν εκεί να διακρίνονται για την ευσέβεια τους και να τιμούν τους θεούς με μεγαλοπρεπέστατες θυσίες και με αξιόλογα αφιερώματα χρυσά και ασημένια. Το νησί είναι μάλιστα αφιερωμένο στους θεούς, και υπάρχουν κι άλλα περισσότερα θαυμαστά τόσο για την αρχαιότητα τους όσο και για τη μεγάλη καλλιτεχνική τους αξία, για τα οποία έχουμε γράψει αναλυτικά στα προηγούμενα βιβλία. Στο νησί υπάρχει επίσης, πάνω σ' έναν εξαιρετικά ψηλό λόφο, το ιερό του Τριφυλίου Διός, το οποίο ίδρυσε ο ίδιος, τον καιρό που ήταν βασιλιάς ολόκληρης της οικουμένης και βρισκόταν ακόμη ανάμεσα στους ανθρώπους. Μέσα σε τούτο το ιερό υπάρχει στήλη χρυσή, πάνω στην οποία αναγράφονται συνοπτικά, στη γραφή των Παγχαίων, οι πράξεις του Ουρανού, του Δία και του Κρόνου. Στη συνέχεια, ο Ευήμερος λέει πως πρώτος βασιλιάς έγινε ο Ουρανός, άνθρωπος επιεικής, ευεργετικός και γνώστης της κίνησης των άστρων, ο οποίος πρώτος τίμησε με θυσίες τους ουράνιους θεούς, πράγμα για το οποίο και ονομάστηκε Ουρανός. Οι γιοι που απέκτησε από τη γυναίκα του την Εστία ήταν ο Τιτάνας και ο Κρόνος και οι κόρες του ήταν η Ρέα και η Δήμητρα. Ο Κρόνος έγινε βασιλιάς μετά τον Ουρανό, παντρεύτηκε τη Ρέα και γέννησε τον Δία, την Ήρα και τον Ποσειδώνα. Ο Δίας τον διαδέχτηκε στη βασιλεία και παντρεύτηκε την Ήρα, τη Δήμητρα και τη Θέμιδα, από τις οποίες απέκτησε παιδιά, τους Κουρήτες από την πρώτη, την Περσεφόνη από τη δεύτερη και την Αθηνά από την τρίτη. Όταν πήγε στη Βαβυλώνα, φιλοξενήθηκε από τον Βήλο και μετά πέρασε στη νήσο Παγχαία, που βρίσκεται στον ωκεανό, και ίδρυσε βωμό προς τιμήν του Ουρανού, του προπάτορά του. Από εκεί ήρθε στη Συρία στον Κάσιο, τον τότε κυβερνήτη της περιοχής, από τον οποίο πήρε τ' όνομα του το Κάσιον όρος. Ερχόμενος στην Κιλικία, νίκησε σε πόλεμο τον Κίλικα, τον τοπικό άρχοντα, επισκέφτηκε κι άλλα έθνη πολλά και διαφορετικά, τιμήθηκε από όλα και αναγορεύτηκε θεός». 
«Σχετικά με τον Ευήμερο, που συνέθεσε την «Ιερή ιστορία», ας αρκεστούμε στα λεχθέντα, τώρα θα επιχειρήσουμε να εκθέσουμε εν συντομία τους μύθους των Ελλήνων σχετικά με τους θεούς, σύμφωνα με τον Ησίοδο, τον Όμηρο και τον Ορφέα». 


[1] Διοδώρου Σικελιώτου, Ιστορική βιβλιοθήκη, βιβλίο 6.



ΠΗΓΗ: ''ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΟΛΟΓΙΟΝ ΤΟΥ ΣΙΝΑ'', ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2003





ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ








at Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η φυλακή της Αγίας Αικατερίνης στην Κύπρο (κατά παράδοση)



 
ΠΗΓΗ: Θ.Η.Ε ΤΟΜ.1, ΣΕΛ.1041-1042



ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ








at Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ο διάβολος ψιθυρίζει “είναι αργά”, ο Θεός απαντά “είναι η ώρα σου” - Ἅγιος Εφραίμ ο Σύρος

 

Ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος έλεγε ότι ο πονηρός δεν χρειάζεται πολύ θόρυβο για να καταστρέψει την ψυχή, αρκεί ένας ψίθυρος, ένας μικρός, σκοτεινός λόγος που μπαίνει στο νου, είναι πια αργά. Έτσι αρχίζει ο πνευματικός πόλεμος μέσα μας. Ο διάβολος δεν χρειάζεται να μας κάνει να αρνηθούμε τον Θεό, αλλά να μας πείσει ότι ο Θεός μας έχει ήδη απορρίψει. Η απελπισία είναι η πιο υποδουλωτική φωνή του πονηρού. Μας λέει πως η αμαρτία μας είναι πιο δυνατή από την αγάπη του Θεού, πως η πτώση μας είναι ανεπανόρθωτη, αλλά ο Άγιος Εφραίμ, με όλη την φλογερή του μετάνοια, απαντά: «μην πιστεύεις τον εχθρό»! Η απελπισία είναι άρνηση της ελπίδας, η ελπίδα είναι η πνοή της ψυχής. Η φωνή του διαβόλου θέλει να σε σταματήσει, η φωνή του Θεού σε καλεί να ξεκινήσεις, και αν ο πονηρός σου λέει τελείωσες, ο Θεός σου λέει άρχισε.
Ο Άγιος Εφραίμ μας θυμίζει πως ο Θεός είναι όπως ο ήλιος, πάντα λάμπει. Όταν δεν βλέπουμε φως, είναι επειδή η ψυχή μας έβαλε εμπόδια, σύννεφα αμαρτίας, αδιαφορίας ή λύπης, αλλά ο ήλιος δεν έσβησε, εμείς κλειστήκαμε στο σκοτάδι. Όταν λοιπόν νιώθεις ότι ο Θεός σε εγκατέλειψε, θυμίσου, δεν έφυγε εκείνος, εμείς κάναμε μερικά βήματα προς την αντίθετη πλευρά, ο Θεός όμως δεν απομακρύνεται. Στέκεται στην άκρη του δρόμου, όπως στην παραβολή του άσωτου, περιμένοντας την επιστροφή και η επιστροφή δεν χρειάζεται μακρό ταξίδι. Μια μετάνοια της καρδιάς, ένα συγχώρεσέ με, αρκεί για να ανοίξει ο ουρανός, ένα δάκρυ μετανοίας αρκεί να σβήσει ωκεανό αμαρτιών. Ο Άγιος Εφραίμ θεωρεί την απελπισία ως τον δεύτερο θάνατο της ψυχής. Όπως η αμαρτία σκοτίζει, έτσι η απελπισία παγώνει. Όταν ο άνθρωπος πιστέψει ότι δεν υπάρχει πια ελπίδα, σταματά να αναπνέει πνευματικά και τότε ο πονηρός θριαμβεύει όχι επειδή αμάρτησες, αλλά επειδή πίστεψες ότι ο Θεός δεν μπορεί να σε σώσει. Αλλά ο Άγιος μας φωνάζει, μην απελπίζεσαι, έστω και αν έπεσες χιλιάδες φορές, γιατί ο Κύριος δεν εξετάζει πόσες φορές έπεσες, αλλά αν θέλεις να σηκωθείς. Η απελπισία έχει μέσα της υπερηφάνεια, θέλει να πει ότι το λάθος μας είναι μεγαλύτερο από το έλεος του Θεού, αλλά ο Θεός είναι άπειρος, ανέκφραστος στην αγάπη Του και όποιος πιστεύει ότι είναι αργά, δεν γνωρίζει ποιος είναι ο Θεός.
Στον Λόγο του Περί μετανοίας, ο Άγιος Εφραίμ περιγράφει την μετάνοια ως δεύτερο βάπτισμα, ως δρόμο αναστάσεως. Δεν είναι μία στιγμιαία συγκίνηση, αλλά μία διαρκής πορεία επιστροφής. Η μετάνοια είναι η συνάντηση της ψυχής με την αλήθεια. Η στιγμή που ο άνθρωπος δεν απολογείται, αλλά αναστενάζει, όπως ο τελώνης: «ιλάσθητί μοι», ο Θεός. Η αληθινή μετάνοια δεν κοιτά προς τα πίσω, αλλά προς τον Θεό. Ο Άγιος λέει, μην εξετάζεις πόσο βαριές είναι οι πτώσεις σου, κοίτα πόσο πλατύ είναι το έλεος του Κυρίου. Κάθε φορά που ο άνθρωπος μετανοεί, ο Θεός τον ανασταίνει όπως στην παραβολή του Ασώτου, ο πατέρας δεν έκανε ερωτήσεις, δεν έψαξε αιτίες, έτρεξε, έπεσε στον λαιμό του παιδιού του και το έσφιξε, έτσι, απαντά ο Θεός στη μετάνοια, όχι με λόγια, αλλά με αγκαλιά.
Ο διάβολος θέλει να σε κρατεί φυλακισμένο στο χθες, θέλει να θυμάσαι μόνο τις πτώσεις σου, να λες έκανα λάθη, άρα τελείωσα, αλλά ο Θεός ζει στο παρόν, στην κάθε στιγμή. Όταν ο πονηρός ψιθυρίζει, ήταν η ευκαιρία σου, ο Θεός απαντά, έρχεται η ώρα σου. Ο Άγιος δίδασκε ότι ο Θεός είναι ο Θεός των ζώντων, όχι των αμαρτημένων νεκρών, η χάρη του λειτουργεί εδώ και τώρα, δεν χρειάζεται τέλεια προετοιμασία, αλλά  ανοιχτή καρδιά. Ακόμη κι αν έζησες χρόνια στο σκοτάδι, μία στιγμή φωτός μπορεί να μεταμορφώσει όλη την αιωνιότητά σου γι΄ αυτό ο Άγιος έγραφε τα εγκώμια της μετανοίας. Μην αναβάλεις ο Θεός επισκέφθηκε σήμερον την καρδίαν σου, είναι η ώρα σου. Η ελπίδα του Θεού είναι ισχυρότερη από κάθε σκότος. Ο Άγιος στις δακρυσμένες προσευχές του, παρακαλούσε για όλους τους αμαρτωλούς, λέγοντας «Ο Θεός δεν θέλει τον θάνατο του αμαρτωλού, αλλά την ζωή του» και έτσι εξήγησε την απεριόριστη ελπίδα. Όσο υπάρχει πνοή, υπάρχει επιστροφή, η ελπίδα δεν είναι άρνηση της αλήθειας, αλλά η αποδοχή της αγάπης. Όποιος πιστεύει στο έλεος, βλέπει ήδη φως εκεί που ήταν σκοτάδι, όπως ο ληστής στον Σταυρό, μέσα στην έσχατη ώρα, είδε τον Χριστό και έγινε πρώτος πολίτης του παραδείσου, έτσι και κάθε ψυχή που ανοίγει στο φως της μετανοίας, γίνεται νέα δημιουργία. Ο Θεός δεν κρατά λογαριασμό παλαιών αμαρτιών, ανασταίνει εκεί που ο άνθρωπος βλέπει μόνο συντρίμμια.
Η ζωή μας είναι μια διαρκής πρόσκληση. Όσο ζεις, ο Θεός σε καλεί, όσο αναπνέεις, υπάρχει ελπίδα, όταν νομίζεις πως τελείωσες, εκεί αρχίζει ο Θεός. Ο Άγιος το λέει με συγκλονιστική σαφήνεια, όταν ο άνθρωπος αποκάμει, εκεί αρχίζει η δύναμη του Θεού. Η μετάνοια, λοιπόν, δεν είναι ένα έργο αναβολής, αλλά η απόφαση του παρόντος. Η στιγμή που αποφασίζεις να αγαπήσεις ξανά, να συγχωρήσεις, να αναζητήσεις το φως, είναι η στιγμή που ο Θεός γράφει νέα αρχή στην ψυχή σου.
Ο Άγιος Εφραίμ, γεμάτος δάκρυα, έκλεινε κάθε προσευχή του με ευχαριστία. «Δόξα σοι Κύριε», η ευχαριστία είναι η νίκη επί του πειρασμού. Όταν λες «Δόξα σοι» μέσα στο σκοτάδι, ο διάβολος χάνει κάθε δύναμη γιατί ο Θεός δεν ζητά από σένα να είσαι τέλειος, ζητά να μην παραιτηθείς. Όπως ο στρατιώτης που πέφτει, αλλά σηκώνεται πάλι, έτσι και η ψυχή που συνεχίζει να ελπίζει, γίνεται ήρωας στα μάτια του Θεού.
Όταν ο διάβολος σε επισκέπτεται με τον ψίθυρο «Είναι πια αργά», να θυμάσαι πως αυτός ο ψίθυρος είναι η μεγαλύτερη πλάνη. Ο Θεός δεν μετρά χρόνους, αλλά καρδιές. Όπου υπάρχει δάκρυ, υπάρχει ανάσταση, όπου υπάρχει στεναγμός επιστροφής, ο ουρανός ανοίγει. Ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος, ο άνθρωπος των δακρύων, μας δίδαξε πως ο Θεός δεν κουράζεται να περιμένει, όσες φορές κι αν έπεσες, ο Κύριος σε καλεί ακόμη, όχι αύριο, αλλά τώρα, γιατί όπως λέει ο λόγος του «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος». Ας μην ακούσουμε λοιπόν τον ψίθυρο της απελπισίας, ας ακούσουμε τη φωνή του Θεού, που μέσα στην καρδιά ψίθυρίζει ήσυχος, αλλά δυνατά: «δεν είναι αργά, είναι η ώρα σου».





 

 

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΑΡΧΕΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ

''ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''

at Δεν υπάρχουν σχόλια: