Παρακάτω. «Εάν έχεις αποφασίσει να συγκατοικείς μαζί με πνευματικούς αδερφούς να αποταχθείς το θέλημά σου, μόλις κιόλας περάσεις το κατώφλι της εισόδου. Διότι δεν θα διηγηθείς να ειρηνεύσεις με έναν τρόπο, ούτε με τον Θεό, ούτε με τους αδερφούς, με τους οποίους θα συγκατοικείς».
Δηλαδή, προχωρώ σε μια καθαρή αγάπη του Θεού. Αυτός είναι ο δρόμος για να έχω αγάπη. Είναι σαφές αυτό; Προχωρώ απεκδυόμενος τη δική μου συγκέντρωση στον εαυτό και στις φιλοδοξίες του και στις επιθυμίες του και σε όλα αυτά τα οποία... Δηλαδή, όλα αυτά να τα βάλω σε δεύτερη μοίρα, αυτό θέλω να πω. Καταλαβαίνετε; Δεν μπορείς να λες σκοπός της ζωής μου είναι να αποκτήσω περιουσία, πρώτος σκοπός, και μετά να έχω και μια σχέση με τον Θεό. Όχι. Αυτό θα σε οδηγήσει σε απομάκρυνση από τον Θεό. Αντιθέτως, εάν πεις ότι ναι καλό είναι να δραστηριοποιούμαι, να έχω μια περιουσία, να έχω μια δραστηριότητα κλπ., αλλά αυτό το πράγμα να γίνει για να γνωρίσω βαθύτερα τον ευεργέτη μου. Τον Θεό. Τότε τι κάνει ο Θεός; Και αυτό που κάνει σε ευλογεί και σε φέρνει και στη δική του γνώση. Όταν σε φέρνει στη δική του γνώση, εισάγεσαι σε αυτήν την υπέροχη κατάσταση που λέγεται ευγνωμοσύνη, και την οποία είπαμε ότι ο ακατέργαστος άνθρωπος την διώχνει από πάνω, δεν την θέλει, δεν την καταλαβαίνει. Αρχίζει λοιπόν αυτή η ευγνωμοσύνη να μας καταλάμπει και να καταλαβαίνουμε κάτι το οποίο είναι φοβερό. Τι δηλαδή; Ότι ο Θεός απέναντί μας στέκεται με τεράστια ανιδιοτέλεια. Καταλάβατε; Ότι στην ουσία εντελώς δωρεάν μας αγαπά και εντελώς δωρεάν μας αποκαθιστά και εντελώς δωρεάν μας προσφέρει τον ίδιο τον εαυτό Του στην αιώνια ζωή. Αυτή η μεγάλη δωρεά μας βγάζει έξω από τον εαυτό μας. Έξω από την φρονιμάδα μας. Έξω από την φιλαυτία μας τελικά. Και αρχίζουμε να αγαπούμε τον Θεό αυτόν. Και όταν αρχίσουμε να αγαπούμε τον Θεό αυτόν, τι γίνεται; Κάτι πολύ απλό. Να βλέπουμε πώς είναι, «φτιαγμένος», θα το πω έτσι. Πώς είναι, πώς δρά. Δεν καταλαβαίνουμε την ουσία του ποτέ, καταλαβαίνουμε όμως τον τρόπο του, και βλέπουμε ότι ο τρόπος του αυτός είναι η καθαρή, όπως είπα, άνευ όρων και ορίων αγάπη. Και παρατηρούμε σιγά σιγά ότι δεν αγαπάει μόνο εμένα, αλλά και άλλα όντα τα οποία αγαπάω. Και από ευγνωμοσύνη, έτσι, αρχίζω κι εγώ σιγά σιγά να ασκούμαι στην αγάπη. Έτσι; Είναι σαφές όλο αυτό που λέω. Κάνω άσκηση. Γιατί; Γιατί από ευγνωμοσύνη, έτσι, θέλω να του δώσω μια ικανοποίηση. Ποια είναι η ικανοποίηση; Να συνεργήσω σε αυτή την αγάπη που έχει για τη δημιουργία ολόκληρη. Να τον βοηθήσω να αγαπάει. Να γίνω ένα όργανο κι εγώ της αγάπης του. Ναι ή όχι;
Ένας που ευεργετεί και βοηθάει έναν φτωχό και βοηθάει, λέει σε άλλο σημείο, τους αγαπάει, λέει, με την αγάπη αυτή του Θεού, δεν μπορεί να μαζεύει καν χρήματα. Αλλοίμονό μας! Κι αυτά κοιτάει να τα μαζεύει για να τα δίνει στους άλλους. Δεν ζει πια για τον εαυτό του. Αυτό είναι ολο το μυστικό για να αγαπάς. Να μη ζεις για τον εαυτό σου. Να μη ζεις λατρεύοντας τον εαυτό σου. Να μη ζεις δοξάζοντας τον εαυτό σου. Απασχολούμενος με τον εαυτό σου και ψάχνοντας για το συμφέρον σου, το δικό σου συμφέρον. «Μηδείς ζητήτω τα του εαυτού», λέει ο Απόστολος Παύλος, κι εδώ είναι ένα σχόλιο, «αλλά τα του ετέρου έκαστος». Ο καθένας θα ψάχνει να βρει το συμφέρον του άλλου. Προσέξτε! Ο Χριστιανισμός είναι τεράστιο πράγμα. Είναι πέρα από τα όρια της ανθρώπινης φρόνησης. Καμιά φιλοσοφία και καμιά ψυχολογία δεν μπόρεσε να φτάσει τόσο μακριά και κυρίως δεν μπόρεσε να μας δώσει την μέθοδο για να το κάνουμε αυτό. Όλα αυτά συνοδεύονται και με τη μέθοδο και το βιβλίο αυτό, το έργο αυτό, που περιγράφει εκτενώς τη μέθοδο αυτή. Δεν έχουμε χρόνο, θα έπρεπε να έχουμε ώρες πολλές, να δείτε πώς στήνει ολόκληρη την ασκητική πάνω στην ευγνωσία αυτή. Και σου λέει, κοίταξε να δεις, έχεις θυμό; Έτσι; Δες, ξέρω εγώ, την αοργησία του Θεού, το πώς μακροθυμεί ο Θεός; Ναι ή όχι; Στους ανθρώπους και αρχίζει ο θυμός αυτός.. Στάσου! Όταν εγώ εξομολογούμαι 300 φορές τα ίδια αμαρτήματα και ο Θεός με συγχωρεί και νιώθω ελεύθερος και κοινωνώ, εγώ θα τολμήσω να πω στον άλλον ότι δεν σας συγχωρώ; Που μου ζητάει και συγγνώμη γονυπετής; Καταλάβατε; Αρχίζει μια αναλογική μετοχή στις αρετές οι οποίες είναι τρόποι του Θεού μέσα στον κόσμο. Βλέπετε πόσο ελεήμων είναι; Βρέχει επί δικαίους και αδίκους, αμαρτωλούς, πονηρούς, και εγώ, έρχεται κάποιος μου λέει, δεν έχω να φάω και του λέω, στάσου, εσύ…. Εγώ έχω να φάω για 120 ημέρες την εκατοστή πρώτη ή εικοστή πρώτη θα έχω όμως; Αν δεν έχω, ε, άρα δεν σου δίνω. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτοί που έχουν συνήθως δεν δίνουν. Γιατί; Διότι έχουνε κλειστεί στη φιλαυτία τους υπερβολικά και φοβούνται τα πάντα. Ξέρω ανθρώπους οι οποίοι, μπορεί και εσείς να ξέρετε, έχουν χρήματα πολλά και απ' την τρομάρα τους την πολύ μη τα χάσουνε ζούνε με χάπια. Κοιμούνται με χάπια. Ξυπνούν με χάπια. Δραστηριοποιούνται με χάπια. Ανασταίνονται με χάπια. Καταστέλλονται με χάπια. Και όλα αυτά, διότι το κλείσιμο στον εαυτό, αυτή η φοβερή φιλαυτία, πολύ φυσιολογικά μας μεταφέρει πίσω σ' αυτό που είμαστε από μόνοι μας. Τι είμαστε από μόνοι μας; Ξέρετε τι είμαστε; Τι είμαστε; πρώην μηδέν. Το μηδέν δεν είμαστε όλοι. Έφτιαξε κανένας τον εαυτό του από εδώ μέσα για να ξέρω; Με κοιτάτε απορημένοι μερικοί σαν να λέω τίποτα…
Έφτιαξε κανένας τον εαυτό του από εδώ μέσα; Μόνος του; Ήξερε κανένας; Υπήρχε πιθανότητα να πούμε ότι, κοίταξε, αυτό το πλάσμα θα γεννηθεί την τάδε μέρα και την τάδε ώρα. Ήρθε ο πατέρας και η μάνα του. Ναι ή όχι; Και χωρίς κανείς να το περιμένει και χωρίς κανείς να το ξέρει και χωρίς να το φαντάζεται κανείς ξαφνικά έγινε μια σύλληψη. Και λένε οι πατέρες και ο Άγιος Μάξιμος ότι συγκαταβάλλει ο Θεός την ψυχή εκείνη τη στιγμή. Μετέχει στη σύλληψη ο Θεός. Μετέχει στη σύλληψη του ανθρώπου. Και φαίνεται στον κόσμο ένα όνομα το οποίο προαιωνίως το σκέφτηκε. Δεν το σκέφτηκε εκείνη τη στιγμή. Ο άνθρωπος είναι λέει άναρχος και ατελεύτητος λέει ο Άγιος Μάξιμος. Άναρχος. Λέει προαιωνιώς ο Θεός ήθελε η Γιαννούλα να έρθει στη ζωή αυτήν να την ευεργετήσει. Και άμα έχει έρθει στη ζωή αυτή δεν έχει τέλος στη ζωή αυτή. Ατελεύτητος. Ξέρετε για τι πράγματα μιλάμε τώρα; Λοιπόν, αυτό το τεράστιο έλεος λοιπόν, και στέκεται ο άλλος απέναντι και μου λέει «συγνώμη». Και λες στον άνδρα σου: «δεν σε συγχωρώ! Είσαι ασυγχώρητος! Το ξανάκανες το ίδιο αυτό άλλες δύο φορές». Μα εσύ το έκανες πεντακόσιες χιλιάδες φορές ενώπιον του Θεού!
Ο άνθρωπος ο οποίος είναι εν μετανοία, αυτό λέει ο Άγιος Μάξιμος εδώ, με πολλούς τρόπους, μόνον αυτός μπορεί να καταλάβει και να αγαπήσει. Γιατί μόνον αυτός ξέρει το έλεος του Θεού και ξέρει ότι ο Θεός είναι από την φύση Του έλεος και ξέρει ότι αυτό το έλεος είναι τεράστιο και δεν έχει αρχή και τέλος. Και δεν είναι ότι σου το λέει εσένα κάντο, το κάνει ο ίδιος. Όταν σου λέει, τι σου λέει; Πόσες φορές θα συγχωρώ την ημέρα; Εβδομηκοντάκις επτά. Εβδομήντα επί επτά πόσο κάνει; Τετρακόσιες ενενήντα φορές. Πεντακόσιες φορές την ημέρα. Να συγχωρώ πεντακόσιες φορές την ημέρα. Γιατί το κάνει αυτό; Γιατί συγχωρεί ο ίδιος πέντε χιλιάδες φορές την ημέρα. Καταλάβατε; Όλα αυτά τα οποία σου προτείνει να κάνεις ακόμα και αυτό που φαίνεται δύσκολα που σου λέει: «ή τις έρχεται προς με και ου μισεί». Όποιος έρχεται σε μένα και δεν μισεί τη μάνα του και τον πατέρα του και τα παιδιά του και τον εαυτό του ακόμα δεν μπορεί να είναι άξιός μου. Έχει το θάρρος να σου το πει γιατί το κάνει ο ίδιος. Τι κάνει ο Χριστός; Δεν θεώρησε έπαρση να είναι ο Θεός. Αλλά τι έκανε λέει; «εαυτόν εκένωσε μορφήν δούλου λαβών, εν ομοιώματι ανθρώπων γενόμενος, και σχήματι ευρεθείς ως άνθρωπος εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού.» Έτσι δεν λέει; Δηλαδή αν αυτός κάνει την τρομακτική αυτή κίνηση από το παν Είναι, το οποίο Είναι, να γίνει ένα τίποτα και να σταυρώνεται και να αγνοείται από τον κόσμο, και σήμερα να αγνοείται… Πάτε έξω και πέστε: «Χριστός» ας πούμε. Α καημένος και αυτός. Έτσι δεν είναι; Ένας προφήτης κι αυτός πήγε χαμένος. Ναι ή όχι; Ποιος εκτιμά το τεράστιο έργο του Χριστού που είναι να σου δώσει ακριβώς αυτό που θέλει ο Θεός για πάντοτε να σου δώσει, δηλαδή το να είσαι ατελεύτητος και εν μετοχή Θεού. Να είσαι μετοχή. Θα μπορούσε να είναι μια πράξη γνώμης. Άντε δεν βαριέστε ζώα είστε, ζωάκια είστε, δεν με ενδιαφέρετε καθόλου και σας συγχωρώ και ούτε να ξέρω για εσάς. Θα μπορούσε να είναι αυτή η συμπεριφορά του Θεού. Το αντίθετο βλέπετε. Σε εκτιμάει απίστευτα πολύ, ενώ είσαι ασήμαντος και κακούλης αρκετά, και σου λέει λοιπόν εγώ σου δίνω μετοχή σε εμένα. Αυτό είναι η ενσάρκωση. Ο Θεός παίρνει την ανθρώπινη φύση. Ό,τι έχει ο Θεός το δίνει στον άνθρωπο και ό,τι έχει ο άνθρωπος μπαίνει μέσα στον Θεό. Αυτό το πράγμα είναι ο Χριστός. Και σου λέει θα κοινωνείς τώρα σώμα και αίμα Χριστού το οποίο σώμα και αίμα είναι ενωμένο με τη θεότητα. Κοινωνείς με τη θεότητα και όσο μπορείς προχώρα το αυτό και όσο μπορείς να φτάσεις.
Έχεις λοιπόν αυτόν τον Θεό, και εγώ απέναντί σου, και λες εσύ δεν σε συγχωρώ, εκείνος είναι ανάποδος ο άλλος ο τρίτος, ο πέμπτος, ο δέκατος και τους θάβουμε όλους και τελειώσαμε. Και μετά λέμε Θεέ μου τώρα βοήθα και εμένα εσύ. Και πήγαινέ με, δώσε μου αυτό το οποίο επιθυμώ, αυτό το οποίο θέλω, αυτά τα οποίο τέλος πάντων νομίζω εγώ ότι μου αξίζουν, έτσι;
Έχεις λοιπόν αυτόν τον Θεό, και εγώ απέναντί σου, και λες εσύ δεν σε συγχωρώ, εκείνος είναι ανάποδος ο άλλος ο τρίτος, ο πέμπτος, ο δέκατος και τους θάβουμε όλους και τελειώσαμε. Και μετά λέμε Θεέ μου τώρα βοήθα και εμένα εσύ. Και πήγαινέ με, δώσε μου αυτό το οποίο επιθυμώ, αυτό το οποίο θέλω, αυτά τα οποίο τέλος πάντων νομίζω εγώ ότι μου αξίζουν, έτσι;
(συνεχίζεται)
ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΑΡΧΕΙΟΥ, ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ
''ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''
ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΜΕΡΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου