Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς - Κακία και ψεύδος. Οι δύο εμπρηστές που προκαλούν την πυρκαγιά ολόκληρου του κόσμου.

 

Όταν η φωτιά πέσει σε ένα σπίτι, πιάνει πρώτα εκείνα τα μέρη του που είναι πιο εύφλεκτα. Πρώτα ανάβει ό,τι είναι από άχυρο και καλάμια, έπειτα ό,τι είναι από σανίδες, και έτσι συνεχίζει ώσπου η φλόγα να τυλίξει ολόκληρο το οικοδόμημα. Έτσι συμβαίνει και με τον άνθρωπο. Η φωτιά των παθών επιτίθεται πρώτα στην καρδιά, ως το πιο ευαίσθητο και εύφλεκτο όργανο της ανθρώπινης υπάρξεως. Όταν πάρει φωτιά η καρδιά, έχει πυρποληθεί ολόκληρος ο άνθρωπος. Όταν κυριευθεί η καρδιά, έχουν κυριευθεί τα πάντα. Όταν διαφθαρεί η καρδιά, έχουν διαφθαρεί τα πάντα. Από την καρδιά πηγάζουν η αγάπη ή το μίσος, η σοφία ή η ανοησία, η καθαρότητα ή η λάσπη, η ζωή ή ο θάνατος. Αν η πίστη ενός χριστιανού κατοικεί στην ίδια του την καρδιά, τότε η πίστη του γίνεται ακατανίκητη δύναμη μέσα του. Μια τέτοια καρδιά δίνει και στη γλώσσα τη δύναμη να μιλά με πειστικότητα. Διότι η ανθρώπινη γλώσσα είναι είτε πιστός αγγελιοφόρος του θησαυρού των χρυσών αγαθών που βρίσκονται στην καρδιά είτε ψευδής διαλαλητής ενός χρεοκοπημένου καταστήματος.
Ο Πανάσοφος Σωτήρας γνώριζε τι έλεγε όταν είπε: «Εκείνα που βγαίνουν από το στόμα προέρχονται από την καρδιά» (Ματθ. 15:18). Και ο σοφός Απόστολός Του, ο άγιος Παύλος, γνώριζε ότι ερμήνευσε σωστά τη διδασκαλία του Διδασκάλου του όταν είπε: «Με την καρδιά πιστεύει κανείς, ενώ με το στόμα ομολογεί» (Ρωμ. 10:10). Με την καρδιά πιστεύει κανείς προς δικαίωση, ενώ με το στόμα ομολογεί προς σωτηρία. Ο Θεός εκτιμά εκείνο που βρίσκεται στην καρδιά και απατά με τη γλώσσα. Οι άνθρωποι, όμως, κρίνουν από ό,τι ακούνε στη γλώσσα, επειδή δεν γνωρίζουν τι βρίσκεται πίσω από αυτήν, μέσα στην καρδιά.
Αδελφοί μου, να διαβάζετε την Αγία Γραφή πρώτα απ' όλα και περισσότερο από κάθε άλλο βιβλίο ειδάλλως η μόρφωσή σας θα εξυπηρετήσει την απώλειά σας και όχι τη σωτηρία σας, αν διαβάζετε τα πάντα, αλλά δεν διαβάζετε την Αγία Γραφή. Και αμέσως μετά την Αγία Γραφή να διαβάζετε τους Βίους των Αγίων, δηλαδή τις βιογραφίες των αγίων και των αγίων γυναικών της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Όλα τα βιβλία του κόσμου δεν μπορούν να προσφέρουν στην ανθρώπινη ψυχή εκείνη τη δύναμη, εκείνη την παρηγοριά και εκείνη τη γλυκύτητα που προσφέρουν η Αγία Γραφή και οι Βίοι των Αγίων.
Στον Βίο του αγίου μάρτυρος Χαραλάμπους διαβάζουμε πως ο ατρόμητος αυτός άγιος, σε ηλικία εκατόν δεκατριών ετών, φώναξε στον ειδωλολάτρη βασανιστή του: «Στην καρδιά μου δεν υπάρχει κακία και στη γλώσσα μου δεν υπάρχει ψεύδος».
Να λοιπόν, αδελφοί, το βασικό ανάγνωσμα της χριστιανικής πίστεως: πρώτον, να μην υπάρχει κακία στην καρδιά, και δεύτερον, να μην υπάρχει ψεύδος στη γλώσσα.
Αλλά να και η πιστή ερμηνεία της σημερινής δυστυχούς μοίρας της ανθρωπότητας: η κακία κυρίευσε την ανθρώπινη καρδιά· γι' αυτό και η ανθρώπινη γλώσσα έγινε όργανο κακίας, εργαλείο ψεύδους. Η γλώσσα δεν μπορεί να μιλήσει τη δικαιοσύνη, όταν η καρδιά είναι γεμάτη κακία. Αν η πηγή είναι γεμάτη λάσπη, τότε και ο αγωγός θα μεταφέρει λάσπη. Η γλώσσα είναι υπηρέτης της καρδιάς. Και όταν ο υπηρέτης λέει ψέματα, πολύ γρήγορα προδίδει τον εαυτό του.
Τι είναι το ψεύδος; Η προσποίηση της αλήθειας. Τι σημαίνει να λέει κανείς ψέματα; Σημαίνει να ντύνεται με το ένδυμα της αλήθειας· να κρύβεται πίσω από την αλήθεια· να εμφανίζεται με το όνομα της αλήθειας· να βάζει την επιγραφή της αλήθειας στο κατάστημα του ψεύδους. Το ψεύδος δεν τολμά να κάνει ούτε ένα βήμα με το δικό του όνομα. Διότι όπου κι αν παρουσιαζόταν λέγοντας: «Εγώ είμαι το ψεύδος», κανείς δεν θα το δεχόταν. Γι' αυτό βαδίζει στη σκιά της αλήθειας. Και έτσι ακριβώς το ίδιο το ψεύδος επιβεβαιώνει την αλήθεια ως πραγματικότητα, επειδή χωρίς την αλήθεια δεν μπορεί να κινηθεί ούτε ένα βήμα.
Η κακία στην καρδιά και το ψεύδος στη γλώσσα, αδελφοί μου, έγιναν η κατάρα της ανθρωπότητας στις ημέρες μας. Η κακία και το ψεύδος είναι οι δύο εμπρηστές που προκάλεσαν την πυρκαγιά ολόκληρου του κόσμου στους δύο προηγούμενους Παγκοσμίους Πολέμους. Η κακία και το ψεύδος, αυτές οι δύο μάγισσες του κόσμου, να γνωρίζετε ότι θα εργάζονται αδιάκοπα για να προκαλέσουν και μια τρίτη παγκόσμια πυρκαγιά, φοβερότερη από τις δύο προηγούμενες.
Πολεμήστε, αδελφοί, εναντίον της κακίας και του ψεύδους. Πολεμήστε την κακία μέσα στην καρδιά σας και το ψεύδος στη γλώσσα σας, ώστε να αποτρέψετε έναν νέο Παγκόσμιο Πόλεμο ανάμεσα στα έθνη. Αυτή είναι η διδασκαλία του Χριστού: «Ιατρέ, θεράπευσε πρώτα τον εαυτό σου». Αυτή είναι η χριστιανική μέθοδος: να αρχίζεις από τον εαυτό σου. Αν αρχίσετε από οποιαδήποτε άλλη πλευρά, δεν θα πετύχετε τίποτε. Αυτό σας δίδαξε ο Χριστός ο Θεός. Σ' Αυτόν ανήκει η δόξα και η ευχαριστία στους αιώνες. Αμήν.

(συνεχίζεται)

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ

 Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς - Ποιον δρόμο πρέπει να ακολουθήσουμε;

 

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς - Ποιον δρόμο πρέπει να ακολουθήσουμε;

 

Ο άνθρωπος είναι οδοιπόρος και φιλοξενούμενος πάνω στη γη αυτή. Έτσι έλεγαν οι παλαιοί. Αυτή ήταν η καθαρή τους αντίληψη και το ακριβές τους αίσθημα για τη ζωή αυτή. Αυτή η αντίληψη είναι θολή στις ημέρες μας· αυτό το αίσθημα της πραγματικότητας έχει αμβλυνθεί. Αλίμονό μας, αδελφοί! Και όμως αυτά είναι σπουδαία πράγματα, πολύ σπουδαία. Γιατί τα θολώσαμε σαν το τζάμι ενός παραθύρου, ώστε να μη φαίνεται τίποτε; Γιατί αμβλύναμε, ώστε να μην μπορούμε να δούμε τι φυσά από την ανατολή και τι από τη δύση; Ξεχάσαμε ότι είμαστε οδοιπόροι, γι' αυτό και δεν ρωτούμε κανέναν για τον δρόμο, αλλά στήσαμε μια εστία στη μέση του δρόμου σαν να επρόκειτο να μείνουμε εκεί χιλιάδες χρόνια· γι' αυτό η προσβεβλημένη μοίρα μάς συντρίβει με την άμαξά της που διαβαίνει τον δρόμο. Ξεχάσαμε ότι είμαστε φιλοξενούμενοι· απλώσαμε τα υπάρχοντά μας σε ξένο σπίτι σαν να ήταν πανδοχείο και εγκατασταθήκαμε σαν να είχαμε εμείς χτίσει το πανδοχείο. Γι' αυτό μας μαστιγώνει το χέρι του αοράτου Οικοδεσπότη, και πονάμε, πολύ πονάμε. Κι όμως, ενώ φωνάζουμε ενώπιον του Θεού, συνεχίζουμε.
Θα πείτε: «Μα εμείς ρωτούμε για τον δρόμο.»
Ποιον ρωτάτε; Όταν δύο οδοιπόροι ταξιδεύουν για πρώτη φορά σε έναν δρόμο και ο ένας ρωτά τον άλλον για αυτόν τον δρόμο, δεν θα πείτε ότι έχουν χάσει τα λογικά τους; Αυτή είναι η περίπτωση των λεγόμενων σύγχρονων λαών. Είναι οι λαοί που προτιμούν να ονομάζονται σύγχρονοι παρά χριστιανικοί. Γι' αυτούς ο άγιος δρόμος έγινε σαν περίπατος, ενώ ο κόσμος αυτός, η άγια αυτή κατοικία του Κυρίου, έγινε σαν μεθυσμένο πανδοχείο για δήθεν διασκέδαση, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένας χορός πριν τον θάνατο.
Ποιος θα μας δείξει τον δρόμο;
Για ποιον δρόμο ρωτάτε;
Στην Αγία Γραφή όλοι οι δρόμοι απαριθμούνται: ο άγιος δρόμος και ο ανίερος δρόμος, ο ίσιος δρόμος και ο στραβός δρόμος, ο δρόμος της αλήθειας και ο δρόμος του ψεύδους, ο δρόμος της δικαιοσύνης και ο δρόμος της αδικίας, ο δρόμος του φωτός και ο δρόμος του σκότους, ο δρόμος του ελέους και ο δρόμος της κακίας, ο δρόμος της σωτηρίας και ο δρόμος της απώλειας, ο δρόμος των τέκνων του Θεού και ο δρόμος των αντιπάλων του Θεού. Τον πρώτο δρόμο θα τον ονομάσουμε συνοπτικά άγιο δρόμο, και τον δεύτερο ανίερο δρόμο. Για ποιον δρόμο λοιπόν ρωτάτε; Αν ρωτάτε για τον άγιο δρόμο, τότε να ρωτάτε μόνο τον Κύριο. Και Εκείνος θα σας δείξει τον άγιο δρόμο. Αν όμως ρωτάτε για τον ανίερο δρόμο, τότε ρωτήστε τον ίδιο σας τον εαυτό, ρωτήστε και τους συνοδοιπόρους σας, που γνωρίζουν όσα κι εσείς, και ρωτήστε τις μάντισσες και τους μάγους, που διδάσκονται από εκείνον τον αποστάτη (διάβολο) του Θεού, να εξαπατούν τον κόσμο.
Αληθινά, αδελφοί μου, η γενιά μας μοιάζει με μαγεμένους οδοιπόρους. Δεν είναι φυσικό οι οδοιπόροι, όταν βαδίζουν σε άγνωστο δρόμο, να ρωτούν κάποιον που τον γνωρίζει, δηλαδή εκείνον που τον έχει διασχίσει ολόκληρο, από τη μία άκρη έως την άλλη; Αυτό είναι απολύτως φυσικό για όσους δεν είναι μαγεμένοι. Οι μαγεμένοι όμως ταξιδεύουν μαζί και ρωτούν ο ένας τον άλλον για τον δρόμο, παρότι η κοινή τους γνώση γι' αυτόν ταυτίζεται ολοκληρωτικά με την άγνοιά τους.
Αλίμονο, αδελφοί μου, γιατί η Ευρώπη εγκατέλειψε τον σωστό δρόμο και χάθηκε σε αδιάβατη έρημο; Επειδή αποστράφηκε τον Χριστό, τον Οδηγό της Οδού, και άρχισε να ρωτά για τον δρόμο τους φιλοσόφους της, τους στρατηγούς της, τους πολιτικούς της, τους λογοτέχνες της και όλους τους υπόλοιπους αμαθείς και μάντεις της.
Η Ευρώπη αποφάσισε να μη ρωτά πλέον για τον άγιο δρόμο Εκείνου που κατέβηκε από τον ουρανό και πάλι ανέβηκε στον ουρανό, Εκείνου που έχυσε το αίμα Του επάνω στον εβραϊκό σταυρό για χάρη της Ευρώπης, αλλά συνήθισε να ρωτά για τον δρόμο εκείνους που αυτοπροβάλλονται ως οδηγοί και που δεν προσφέρουν δωρεάν τις συμβουλές τους, αλλά τις πουλούν.
Ο προφήτης Ησαΐας, γεμάτος από το Πνεύμα του Θεού, βλέπει με το Πνεύμα του Θεού το μέλλον της ανθρωπότητας. Και τι βλέπει; Βλέπει μια οδό, που θα ονομάζεται αγία οδός... και όποιος βαδίσει σε αυτήν, ακόμη κι αν είναι άπειρος, δεν θα πλανηθεί (Ησ. 35:8). Η Ευρώπη αποφάσισε εδώ και πολύ καιρό, εδώ και χίλια χρόνια, να μη βαδίζει πλέον σε αυτή την αγία οδό. Και δεν μπορεί εύκολα να επιστρέψει σε αυτήν. Διότι αυτή η αγία οδός είναι ο ίδιος ο Χριστός, ενώ εκείνη, από μίσος προς τους Εβραίους, απορρίπτει και τον Χριστό. Αλωνίζουν, αλωνίζουν, κι όταν τελειώσουν το αλώνισμα, ανακατεύουν το ζιζάνιο με το σιτάρι και πετούν και τα δύο έξω από το αλώνι.
Ένας και μοναδικός είναι ο άγιος δρόμος, ενώ εκατοντάδες είναι οι ανίεροι δρόμοι. Σε όλους τους δρόμους το χέρι του Κυρίου παιδεύει· μόνο σε έναν χαϊδεύει με αγάπη. Σε όλους τους δρόμους συνοδοιπόρος του ανθρώπου είναι ο σατανάς· μόνο σε έναν και μοναδικό δρόμο, στον άγιο δρόμο, συνοδοιπόρος του είναι ο Χριστός.
Αδελφοί μου, ο άγιος δρόμος του Κυρίου δεν είναι αδιάνοιχτος, ούτε αδιάβατος, ούτε χωρίς σημάδια, ώστε να μπορείτε να παραπονιέστε λέγοντας: «Δεν τον βλέπουμε, δεν τον γνωρίζουμε». Διότι από αυτόν τον δρόμο πέρασαν οι άγιοι Απόστολοι, έπειτα οι άγιοι Μάρτυρες και Ομολογητές, κατόπιν οι άγιοι χριστιανοί αυτοκράτορες και πατριάρχες, έπειτα οι άγιοι ερημίτες και ασκητές, χιλιάδες και χιλιάδες, εκατομμύρια και εκατομμύρια. Από αυτόν τον δρόμο πέρασαν επίσης και όλοι οι καλύτεροι πρόγονοί σας. Δεν επιτρέπεται να πείτε: «Δεν γνωρίζουμε αυτόν τον δρόμο». Είναι ο πιο γνωστός δρόμος στη χριστιανική ιστορία και στη δική σας εθνική ιστορία. Στον άγιο δρόμο ο Θεός ευλογεί τον άγιο λαό Του.

Ποιον δρόμο πρέπει να ακολουθήσουμε;

Οι άνθρωποι δεν αδυνατούν να ακολουθήσουν τον σωστό δρόμο επειδή δεν έχουν οδηγούς, αλλά επειδή έχουν πάρα πολλούς. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη, εκείνο που εκφράζει ο προφήτης Ιερεμίας με τα εξής λόγια: «Γνωρίζω, Κύριε, ότι η οδός του ανθρώπου δεν εξαρτάται από αυτόν· ούτε είναι στην εξουσία του να κατευθύνει τα βήματά του» (Ιερ. 10:23).
Ποιος λοιπόν θα μας δείξει τον δρόμο; Μόνο Εκείνος στον οποίο ανήκει η ζωή του ανθρώπου. Εκείνος που μας έστειλε σε αυτόν τον δρόμο της ζωής, μόνο Αυτός μπορεί να είναι για μας και η Οδός και ο Οδηγός. Διότι μόνο Αυτός γνωρίζει και τα δύο άκρα του δρόμου, την αρχή και το τέλος. Ποιος άλλος θα μπορούσε να το γνωρίζει αυτό, αν δεν ήταν παρών κατά τη δημιουργία του κόσμου και αν δεν είχε τη δύναμη να βλέπει το τέλος του κτιστού κόσμου; Το μυρμήγκι, που μετρά τη διαδρομή του σε χιλιοστά, δεν μπορεί να μας πει τίποτε για τη δική μας πορεία, που μετριέται σε χιλιόμετρα. Και ο ίδιος ο άνθρωπος, δεμένος με τον θάνατο ήδη από την κούνια του, πώς θα μπορούσε να περιγράψει την πορεία της ανθρωπότητας μέσα στους αιώνες, όταν η προσωπική του πορεία σε αυτόν τον κόσμο διαρκεί μόλις ένα ή δύο λεπτά, σύμφωνα με τον υπολογισμό του Δημιουργού του χρόνου, ενώπιον του οποίου χίλια χρόνια είναι σαν μία ημέρα;
Εξαιτίας αυτής της αδυναμίας και της απόλυτης ανεπάρκειάς τους, οι άνθρωποι, ήδη από την αρχή, από την πτώση του Αδάμ, πλανώνται ως προς τον δρόμο. Διότι πολλοί δρόμοι τους φαίνονται σωστοί, ενώ στην πραγματικότητα ένας και μόνο ένας είναι ο αληθινός δρόμος και όλοι οι υπόλοιποι είναι λανθασμένοι. Πολύ πριν από τον Χριστό, πριν από τη νέα χρονολόγηση της ιστορίας, πριν από το μεσσιανικό κεφάλαιό της, το είχε ήδη διαπιστώσει ο σοφός Σολομών και είπε: «Υπάρχει δρόμος που φαίνεται στον άνθρωπο σωστός, αλλά το τέλος του οδηγεί στον θάνατο» (Παρ. 14:12). Ω, αδελφοί μου, υπάρχει πιο ολοφάνερη αλήθεια από αυτή; Αμέτρητοι αυτόκλητοι και ανεπιθύμητοι οδηγοί της εποχής μας μάς φωνάζουν: «Ελάτε από αυτόν τον δρόμο! Αυτός είναι ο μοναδικός σωστός δρόμος!» Και εμείς κοιτάζουμε και, με την πρώτη ματιά, μας φαίνεται πως πράγματι έτσι είναι.
«Ακούστε, άνθρωποι και λαοί! Ο δρόμος της επιστήμης είναι ο σωστός δρόμος!», φωνάζουν μερικοί. Και σε μας φαίνεται πως έτσι είναι. Όποιος όμως προχωρήσει αρκετά σε αυτόν τον δρόμο, διαπιστώνει ότι εκεί ο άνθρωπος εξισώνεται με τα σκουλήκια, τις κάμπιες, τους πιθήκους και τα μικρόβια, και ότι στο τέλος τον περιμένει ο θάνατος χωρίς ανάσταση και η νύχτα χωρίς αυγή.
Άλλοι πάλι φωνάζουν: «Ακούστε, άνθρωποι και λαοί! Ο δρόμος του πολιτισμού είναι ο μοναδικός σωστός δρόμος. Όλοι οι άλλοι είναι δρόμοι αγριότητας.»
Άλλοι πάλι διακηρύσσουν: «Ακούστε, άνθρωποι και λαοί! Ο δρόμος της απόλυτης ισότητας των ανθρώπων είναι ο μόνος σωστός δρόμος. Ακολουθήστε τον και θα γίνετε ευτυχισμένοι.» Και σε μερικούς αυτός ο δρόμος φαίνεται πράγματι δρόμος δικαιοσύνης και αλήθειας. Όταν όμως προχωρήσουν λίγο, διαπιστώνουν ότι εκείνος που τους έκλεβε την εποχή της ανισότητας, εξακολουθεί να τους κλέβει και στον δρόμο της ισότητας. Τότε κάνουν πίσω και σώζονται από την καταστροφή και τον θάνατο.
Έπειτα φωνάζει ένας τέταρτος, ένας πέμπτος, ένας δέκατος, ένας εκατοστός, ένας χιλιοστός· όλοι φωνάζουν και ξαναφωνάζουν. Πραγματικά, ποτέ άλλοτε η ζωή των ανθρώπων δεν έμοιαζε τόσο πολύ με πανηγύρι γεμάτο απατεώνες όσο στις ημέρες μας. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Οι άσχετοι με τον δρόμο προσφέρονται ως οδηγοί. Οι απατεώνες παρουσιάζονται ως φίλοι. Οι εμπρηστές προσφέρονται ως φύλακες των σπιτιών. Οι φιλάργυροι παρουσιάζονται ως σωτήρες. Οι ακόλαστοι ως συνοδοί. Οι άθεοι ως παιδαγωγοί. Οι φονείς των ψυχών ως βοηθοί.
Πραγματικά, ποτέ από την εποχή του Αδάμ δεν υπήρξαν περισσότεροι ψευδοοδηγοί απ' ό,τι σε αυτόν τον εικοστό αιώνα. Και όμως, σε όλους τους αιώνες, όπως και σε αυτόν, ένας και μοναδικός είναι ο αληθινός δρόμος και ένας και μοναδικός ο αληθινός Οδηγός: ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Μεσσίας, ο Υιός του Θεού, ο Σωτήρας και Λυτρωτής των ανθρώπων.
«Εγώ είμαι η Οδός», είπε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Και όταν περάσουν άλλα δύο χιλιάδες χρόνια, τα λόγια Του θα ηχούν σαν ασήμι ανάμεσα στις πέτρες: «Εγώ είμαι η Οδός». Και όταν περάσουν ακόμη δύο φορές δύο χιλιάδες χρόνια, τα λόγια Του θα ηχούν σαν χρυσάφι ανάμεσα στον κασσίτερο: «Εγώ είμαι η Οδός».Και τελικά, όταν όλες οι αισχρές διαφημίσεις φτάσουν στο τέλος τους, όταν όλα τα ψεύδη αποκαλυφθούν και ο λιονταρίσιος βρυχηθμός τους μεταβληθεί σε αδύναμο συριγμό φιδιού, τότε όλα τα αυτιά θα ακούσουν μόνο την ασημένια ηχώ των λόγων του Θεού «Εγώ είμαι η Οδός.»
Μέχρι τότε, κάθε γενιά, και η δική μας επίσης, θα έχει να επιλέξει ανάμεσα στους πολλούς ψευδοοδηγούς και στον Χριστό, τον Οδηγό της Οδού. Και η επιλογή ανήκει σε εσάς. Αμήν.  

 

 

(συνεχίζεται)

 

 

Ο άνθρωπος χωρίς τον Θεό δεν μπορεί να κάνει τίποτα - Η περίπτωση του προφήτη Ηλία

Το σπήλαιο όπου κατέφυγε ο προφήτης Ηλίας για να γλιτώσει από την καταδίωξη της Ιεζάβελ.
Άγιοι Τόποι- Μονή Χοζεβά

 

Ο προφήτης Ηλίας υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες μορφές της Παλαιάς Διαθήκης. Με την προσευχή του έκλεισε ο ουρανός και δεν έβρεξε επί τριάμισι χρόνια. Με την προσευχή του πάλι άνοιξε ο ουρανός και ήλθε βροχή. Κατέβασε φωτιά από τον ουρανό ενώπιον όλων, ανέστησε νεκρό και επιτέλεσε πλήθος θαυμάτων. Στο τέλος της επίγειας ζωής του αξιώθηκε να αναληφθεί με πύρινο άρμα. Θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι ένας τέτοιος άνθρωπος δεν θα γνώριζε ποτέ τον φόβο, όμως, η Αγία Γραφή μας παρουσιάζει κάτι που, με ανθρώπινα μέτρα, φαίνεται παράδοξο. Μία γυναίκα, η Ιεζάβελ, απειλεί τον προφήτη και εκείνος τρέχει να κρυφτεί στο όρος Σινά. Ο άνθρωπος που στεκόταν μόνος απέναντι σε εκατοντάδες ψευδοπροφήτες, τώρα κρύβεται. Γιατί το επέτρεψε αυτό ο Θεός; Μήπως τον εγκατέλειψε ή μήπως του αφαίρεσε τη χάρη Του ή μήπως έπαψε να είναι προφήτης; Ακριβώς σε αυτό το σημείο βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά μαθήματα της Αγίας Γραφής. Ο Θεός επέτρεψε να φανεί η ανθρώπινη φύση του και ο ίδιος προφήτης φάνηκε αδύναμος όπως κάθε άνθρωπος. Αυτό σημαίνει ότι τα θαύματα δεν ήταν προσωπική δύναμη του Ηλία αλλά ήταν ενέργεια του Θεού και αυτό ακριβώς θέλει να μας διδάξει η Αγία Γραφή. Οι άγιοι δεν ενεργούν αφ' εαυτών και δεν διαθέτουν κάποια προσωπική δύναμη. Ο Θεός είναι Εκείνος που ενεργεί μέσα από αυτούς όταν και όπως Εκείνος γνωρίζει. Γι' αυτό πολλές φορές επιτρέπει ακόμη και στους μεγαλύτερους αγίους να γνωρίσουν την ανθρώπινη αδυναμία τους, όχι για να τους ταπεινώσει με την ανθρώπινη έννοια, αλλά για να διαφυλάξει εκείνο που είναι πολυτιμότερο από κάθε θαύμα: την ταπείνωση.
Ο Θεός λοιπόν άλλοτε δίνει δύναμη και άλλοτε επιτρέπει να φανεί η ανθρώπινη αδυναμία. Και στις δύο περιπτώσεις εργάζεται η ίδια θεία Πρόνοια και αυτό έχει μεγάλη σημασία και για εμάς. Πολλές φορές, όταν όλα πηγαίνουν καλά, νομίζουμε ότι κάτι κατορθώσαμε, ότι έχουμε πνευματική δύναμη, υπομονή, διάκριση ή σταθερότητα. Τότε ο Θεός επιτρέπει μία δοκιμασία και ξαφνικά βλέπουμε πόσο εύκολα ταραζόμαστε, πόσο εύκολα φοβόμαστε, πόσο εύκολα λυγίζουμε και εκείνη ακριβώς τη στιγμή αρχίζουμε να γνωρίζουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Δεν μας εγκατέλειψε ο Θεός, μας αφαιρεί προσωρινά την αίσθηση της δικής Του ενισχύσεως, ώστε να πάψουμε να στηριζόμαστε στον εαυτό μας διότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος στην πνευματική ζωή δεν είναι η αδυναμία αλλά η ιδέα ότι είμαστε δυνατοί.
Ο προφήτης Ηλίας, αφού πέρασε αυτή τη δοκιμασία, αξιώθηκε να γνωρίσει ακόμη μεγαλύτερες αποκαλύψεις του Θεού στο όρος Σινά. Η δοκιμασία λοιπόν δεν ήταν το τέλος της πορείας του, αλλά η προετοιμασία για ακόμη μεγαλύτερη ευλογία από τον Θεό. Το ίδιο συμβαίνει και στη δική μας ζωή. Όταν ο Θεός επιτρέπει να γνωρίσουμε την αδυναμία μας, δεν μας απορρίπτει αλλά μας θεραπεύει από τη μεγαλύτερη πνευματική ασθένεια, τον εγωισμό, την υπερηφάνεια, την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, διότι άνθρωπος πρέπει να μάθει πραγματικά ότι χωρίς τον Θεό δεν μπορεί να κάνει τίποτα.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η φιλανθρωπία του Θεού και ο ζηλωτής Προφήτης Ηλίας.