Ο άνθρωπος είναι οδοιπόρος και φιλοξενούμενος πάνω στη γη αυτή. Έτσι έλεγαν οι παλαιοί. Αυτή ήταν η καθαρή τους αντίληψη και το ακριβές τους αίσθημα για τη ζωή αυτή. Αυτή η αντίληψη είναι θολή στις ημέρες μας· αυτό το αίσθημα της πραγματικότητας έχει αμβλυνθεί. Αλίμονό μας, αδελφοί! Και όμως αυτά είναι σπουδαία πράγματα, πολύ σπουδαία. Γιατί τα θολώσαμε σαν το τζάμι ενός παραθύρου, ώστε να μη φαίνεται τίποτε; Γιατί αμβλύναμε, ώστε να μην μπορούμε να δούμε τι φυσά από την ανατολή και τι από τη δύση; Ξεχάσαμε ότι είμαστε οδοιπόροι, γι' αυτό και δεν ρωτούμε κανέναν για τον δρόμο, αλλά στήσαμε μια εστία στη μέση του δρόμου σαν να επρόκειτο να μείνουμε εκεί χιλιάδες χρόνια· γι' αυτό η προσβεβλημένη μοίρα μάς συντρίβει με την άμαξά της που διαβαίνει τον δρόμο. Ξεχάσαμε ότι είμαστε φιλοξενούμενοι· απλώσαμε τα υπάρχοντά μας σε ξένο σπίτι σαν να ήταν πανδοχείο και εγκατασταθήκαμε σαν να είχαμε εμείς χτίσει το πανδοχείο. Γι' αυτό μας μαστιγώνει το χέρι του αοράτου Οικοδεσπότη, και πονάμε, πολύ πονάμε. Κι όμως, ενώ φωνάζουμε ενώπιον του Θεού, συνεχίζουμε.
Θα πείτε: «Μα εμείς ρωτούμε για τον δρόμο.»
Ποιον ρωτάτε; Όταν δύο οδοιπόροι ταξιδεύουν για πρώτη φορά σε έναν δρόμο και ο ένας ρωτά τον άλλον για αυτόν τον δρόμο, δεν θα πείτε ότι έχουν χάσει τα λογικά τους; Αυτή είναι η περίπτωση των λεγόμενων σύγχρονων λαών. Είναι οι λαοί που προτιμούν να ονομάζονται σύγχρονοι παρά χριστιανικοί. Γι' αυτούς ο άγιος δρόμος έγινε σαν περίπατος, ενώ ο κόσμος αυτός, η άγια αυτή κατοικία του Κυρίου, έγινε σαν μεθυσμένο πανδοχείο για δήθεν διασκέδαση, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένας χορός πριν τον θάνατο.
Ποιος θα μας δείξει τον δρόμο;
Για ποιον δρόμο ρωτάτε;
Στην Αγία Γραφή όλοι οι δρόμοι απαριθμούνται: ο άγιος δρόμος και ο ανίερος δρόμος, ο ίσιος δρόμος και ο στραβός δρόμος, ο δρόμος της αλήθειας και ο δρόμος του ψεύδους, ο δρόμος της δικαιοσύνης και ο δρόμος της αδικίας, ο δρόμος του φωτός και ο δρόμος του σκότους, ο δρόμος του ελέους και ο δρόμος της κακίας, ο δρόμος της σωτηρίας και ο δρόμος της απώλειας, ο δρόμος των τέκνων του Θεού και ο δρόμος των αντιπάλων του Θεού. Τον πρώτο δρόμο θα τον ονομάσουμε συνοπτικά άγιο δρόμο, και τον δεύτερο ανίερο δρόμο. Για ποιον δρόμο λοιπόν ρωτάτε; Αν ρωτάτε για τον άγιο δρόμο, τότε να ρωτάτε μόνο τον Κύριο. Και Εκείνος θα σας δείξει τον άγιο δρόμο. Αν όμως ρωτάτε για τον ανίερο δρόμο, τότε ρωτήστε τον ίδιο σας τον εαυτό, ρωτήστε και τους συνοδοιπόρους σας, που γνωρίζουν όσα κι εσείς, και ρωτήστε τις μάντισσες και τους μάγους, που διδάσκονται από εκείνον τον αποστάτη (διάβολο) του Θεού, να εξαπατούν τον κόσμο.
Αληθινά, αδελφοί μου, η γενιά μας μοιάζει με μαγεμένους οδοιπόρους. Δεν είναι φυσικό οι οδοιπόροι, όταν βαδίζουν σε άγνωστο δρόμο, να ρωτούν κάποιον που τον γνωρίζει, δηλαδή εκείνον που τον έχει διασχίσει ολόκληρο, από τη μία άκρη έως την άλλη; Αυτό είναι απολύτως φυσικό για όσους δεν είναι μαγεμένοι. Οι μαγεμένοι όμως ταξιδεύουν μαζί και ρωτούν ο ένας τον άλλον για τον δρόμο, παρότι η κοινή τους γνώση γι' αυτόν ταυτίζεται ολοκληρωτικά με την άγνοιά τους.
Αλίμονο, αδελφοί μου, γιατί η Ευρώπη εγκατέλειψε τον σωστό δρόμο και χάθηκε σε αδιάβατη έρημο; Επειδή αποστράφηκε τον Χριστό, τον Οδηγό της Οδού, και άρχισε να ρωτά για τον δρόμο τους φιλοσόφους της, τους στρατηγούς της, τους πολιτικούς της, τους λογοτέχνες της και όλους τους υπόλοιπους αμαθείς και μάντεις της.
Η Ευρώπη αποφάσισε να μη ρωτά πλέον για τον άγιο δρόμο Εκείνου που κατέβηκε από τον ουρανό και πάλι ανέβηκε στον ουρανό, Εκείνου που έχυσε το αίμα Του επάνω στον εβραϊκό σταυρό για χάρη της Ευρώπης, αλλά συνήθισε να ρωτά για τον δρόμο εκείνους που αυτοπροβάλλονται ως οδηγοί και που δεν προσφέρουν δωρεάν τις συμβουλές τους, αλλά τις πουλούν.
Ο προφήτης Ησαΐας, γεμάτος από το Πνεύμα του Θεού, βλέπει με το Πνεύμα του Θεού το μέλλον της ανθρωπότητας. Και τι βλέπει; Βλέπει μια οδό, που θα ονομάζεται αγία οδός... και όποιος βαδίσει σε αυτήν, ακόμη κι αν είναι άπειρος, δεν θα πλανηθεί (Ησ. 35:8). Η Ευρώπη αποφάσισε εδώ και πολύ καιρό, εδώ και χίλια χρόνια, να μη βαδίζει πλέον σε αυτή την αγία οδό. Και δεν μπορεί εύκολα να επιστρέψει σε αυτήν. Διότι αυτή η αγία οδός είναι ο ίδιος ο Χριστός, ενώ εκείνη, από μίσος προς τους Εβραίους, απορρίπτει και τον Χριστό. Αλωνίζουν, αλωνίζουν, κι όταν τελειώσουν το αλώνισμα, ανακατεύουν το ζιζάνιο με το σιτάρι και πετούν και τα δύο έξω από το αλώνι.
Ένας και μοναδικός είναι ο άγιος δρόμος, ενώ εκατοντάδες είναι οι ανίεροι δρόμοι. Σε όλους τους δρόμους το χέρι του Κυρίου παιδεύει· μόνο σε έναν χαϊδεύει με αγάπη. Σε όλους τους δρόμους συνοδοιπόρος του ανθρώπου είναι ο σατανάς· μόνο σε έναν και μοναδικό δρόμο, στον άγιο δρόμο, συνοδοιπόρος του είναι ο Χριστός.
Αδελφοί μου, ο άγιος δρόμος του Κυρίου δεν είναι αδιάνοιχτος, ούτε αδιάβατος, ούτε χωρίς σημάδια, ώστε να μπορείτε να παραπονιέστε λέγοντας: «Δεν τον βλέπουμε, δεν τον γνωρίζουμε». Διότι από αυτόν τον δρόμο πέρασαν οι άγιοι Απόστολοι, έπειτα οι άγιοι Μάρτυρες και Ομολογητές, κατόπιν οι άγιοι χριστιανοί αυτοκράτορες και πατριάρχες, έπειτα οι άγιοι ερημίτες και ασκητές, χιλιάδες και χιλιάδες, εκατομμύρια και εκατομμύρια. Από αυτόν τον δρόμο πέρασαν επίσης και όλοι οι καλύτεροι πρόγονοί σας. Δεν επιτρέπεται να πείτε: «Δεν γνωρίζουμε αυτόν τον δρόμο». Είναι ο πιο γνωστός δρόμος στη χριστιανική ιστορία και στη δική σας εθνική ιστορία. Στον άγιο δρόμο ο Θεός ευλογεί τον άγιο λαό Του.
Ποιον δρόμο πρέπει να ακολουθήσουμε;
Οι άνθρωποι δεν αδυνατούν να ακολουθήσουν τον σωστό δρόμο επειδή δεν έχουν οδηγούς, αλλά επειδή έχουν πάρα πολλούς. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη, εκείνο που εκφράζει ο προφήτης Ιερεμίας με τα εξής λόγια: «Γνωρίζω, Κύριε, ότι η οδός του ανθρώπου δεν εξαρτάται από αυτόν· ούτε είναι στην εξουσία του να κατευθύνει τα βήματά του» (Ιερ. 10:23).
Ποιος λοιπόν θα μας δείξει τον δρόμο; Μόνο Εκείνος στον οποίο ανήκει η ζωή του ανθρώπου. Εκείνος που μας έστειλε σε αυτόν τον δρόμο της ζωής, μόνο Αυτός μπορεί να είναι για μας και η Οδός και ο Οδηγός. Διότι μόνο Αυτός γνωρίζει και τα δύο άκρα του δρόμου, την αρχή και το τέλος. Ποιος άλλος θα μπορούσε να το γνωρίζει αυτό, αν δεν ήταν παρών κατά τη δημιουργία του κόσμου και αν δεν είχε τη δύναμη να βλέπει το τέλος του κτιστού κόσμου; Το μυρμήγκι, που μετρά τη διαδρομή του σε χιλιοστά, δεν μπορεί να μας πει τίποτε για τη δική μας πορεία, που μετριέται σε χιλιόμετρα. Και ο ίδιος ο άνθρωπος, δεμένος με τον θάνατο ήδη από την κούνια του, πώς θα μπορούσε να περιγράψει την πορεία της ανθρωπότητας μέσα στους αιώνες, όταν η προσωπική του πορεία σε αυτόν τον κόσμο διαρκεί μόλις ένα ή δύο λεπτά, σύμφωνα με τον υπολογισμό του Δημιουργού του χρόνου, ενώπιον του οποίου χίλια χρόνια είναι σαν μία ημέρα;
Εξαιτίας αυτής της αδυναμίας και της απόλυτης ανεπάρκειάς τους, οι άνθρωποι, ήδη από την αρχή, από την πτώση του Αδάμ, πλανώνται ως προς τον δρόμο. Διότι πολλοί δρόμοι τους φαίνονται σωστοί, ενώ στην πραγματικότητα ένας και μόνο ένας είναι ο αληθινός δρόμος και όλοι οι υπόλοιποι είναι λανθασμένοι. Πολύ πριν από τον Χριστό, πριν από τη νέα χρονολόγηση της ιστορίας, πριν από το μεσσιανικό κεφάλαιό της, το είχε ήδη διαπιστώσει ο σοφός Σολομών και είπε: «Υπάρχει δρόμος που φαίνεται στον άνθρωπο σωστός, αλλά το τέλος του οδηγεί στον θάνατο» (Παρ. 14:12). Ω, αδελφοί μου, υπάρχει πιο ολοφάνερη αλήθεια από αυτή; Αμέτρητοι αυτόκλητοι και ανεπιθύμητοι οδηγοί της εποχής μας μάς φωνάζουν: «Ελάτε από αυτόν τον δρόμο! Αυτός είναι ο μοναδικός σωστός δρόμος!» Και εμείς κοιτάζουμε και, με την πρώτη ματιά, μας φαίνεται πως πράγματι έτσι είναι.
«Ακούστε, άνθρωποι και λαοί! Ο δρόμος της επιστήμης είναι ο σωστός δρόμος!», φωνάζουν μερικοί. Και σε μας φαίνεται πως έτσι είναι. Όποιος όμως προχωρήσει αρκετά σε αυτόν τον δρόμο, διαπιστώνει ότι εκεί ο άνθρωπος εξισώνεται με τα σκουλήκια, τις κάμπιες, τους πιθήκους και τα μικρόβια, και ότι στο τέλος τον περιμένει ο θάνατος χωρίς ανάσταση και η νύχτα χωρίς αυγή.
Άλλοι πάλι φωνάζουν: «Ακούστε, άνθρωποι και λαοί! Ο δρόμος του πολιτισμού είναι ο μοναδικός σωστός δρόμος. Όλοι οι άλλοι είναι δρόμοι αγριότητας.»
Άλλοι πάλι διακηρύσσουν: «Ακούστε, άνθρωποι και λαοί! Ο δρόμος της απόλυτης ισότητας των ανθρώπων είναι ο μόνος σωστός δρόμος. Ακολουθήστε τον και θα γίνετε ευτυχισμένοι.» Και σε μερικούς αυτός ο δρόμος φαίνεται πράγματι δρόμος δικαιοσύνης και αλήθειας. Όταν όμως προχωρήσουν λίγο, διαπιστώνουν ότι εκείνος που τους έκλεβε την εποχή της ανισότητας, εξακολουθεί να τους κλέβει και στον δρόμο της ισότητας. Τότε κάνουν πίσω και σώζονται από την καταστροφή και τον θάνατο.
Έπειτα φωνάζει ένας τέταρτος, ένας πέμπτος, ένας δέκατος, ένας εκατοστός, ένας χιλιοστός· όλοι φωνάζουν και ξαναφωνάζουν. Πραγματικά, ποτέ άλλοτε η ζωή των ανθρώπων δεν έμοιαζε τόσο πολύ με πανηγύρι γεμάτο απατεώνες όσο στις ημέρες μας. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Οι άσχετοι με τον δρόμο προσφέρονται ως οδηγοί. Οι απατεώνες παρουσιάζονται ως φίλοι. Οι εμπρηστές προσφέρονται ως φύλακες των σπιτιών. Οι φιλάργυροι παρουσιάζονται ως σωτήρες. Οι ακόλαστοι ως συνοδοί. Οι άθεοι ως παιδαγωγοί. Οι φονείς των ψυχών ως βοηθοί.
Πραγματικά, ποτέ από την εποχή του Αδάμ δεν υπήρξαν περισσότεροι ψευδοοδηγοί απ' ό,τι σε αυτόν τον εικοστό αιώνα. Και όμως, σε όλους τους αιώνες, όπως και σε αυτόν, ένας και μοναδικός είναι ο αληθινός δρόμος και ένας και μοναδικός ο αληθινός Οδηγός: ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Μεσσίας, ο Υιός του Θεού, ο Σωτήρας και Λυτρωτής των ανθρώπων.
«Εγώ είμαι η Οδός», είπε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Και όταν περάσουν άλλα δύο χιλιάδες χρόνια, τα λόγια Του θα ηχούν σαν ασήμι ανάμεσα στις πέτρες: «Εγώ είμαι η Οδός». Και όταν περάσουν ακόμη δύο φορές δύο χιλιάδες χρόνια, τα λόγια Του θα ηχούν σαν χρυσάφι ανάμεσα στον κασσίτερο: «Εγώ είμαι η Οδός».Και τελικά, όταν όλες οι αισχρές διαφημίσεις φτάσουν στο τέλος τους, όταν όλα τα ψεύδη αποκαλυφθούν και ο λιονταρίσιος βρυχηθμός τους μεταβληθεί σε αδύναμο συριγμό φιδιού, τότε όλα τα αυτιά θα ακούσουν μόνο την ασημένια ηχώ των λόγων του Θεού «Εγώ είμαι η Οδός.»
Μέχρι τότε, κάθε γενιά, και η δική μας επίσης, θα έχει να επιλέξει ανάμεσα στους πολλούς ψευδοοδηγούς και στον Χριστό, τον Οδηγό της Οδού. Και η επιλογή ανήκει σε εσάς. Αμήν.
(συνεχίζεται)
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου