ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ ☦

Οικουμενικός Πατριάρχης: ''Πηγή των προβλημάτων είναι η εργαλειοποίηση της θρησκείας''

<img alt="oikoymenikos dhabi1" height="572" loading="lazy" src="https://www.romfea.gr/images/article-images/2022/12/romfea2/iereis/oikoymenikos-dhabi1.jpeg" style="border: 0px; height: auto; max-width: 100%; vertical-align: middle;" width="770" />Ο Παναγιώτατος απηύθυνε ομιλία κατά την έναρξη του Διεθνούς Συνεδρίου “World Policy Conference” και αναφέρθηκε στις σχέσεις με την Εκκλησία της Ρωσσίας, η οποία συντάσσεται, όπως είπε, με το πολιτικό ιδεολόγημα του “Ρωσσικού κόσμου”<hr style="background-color: white; border-bottom-color: rgb(255, 255, 255); border-bottom-style: solid; border-image: initial; border-left: 0px; border-right: 0px; border-top-color: rgb(238, 238, 238); border-top-style: solid; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; margin: 20px 0px;" />Σε νέα ηχηρή καταδίκη του πολέμου στην Ουκρανία προχώρησε η Α.Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, σε ομιλία του, σήμερα, 9 Δεκεμβρίου 2022, κατά την έναρξη του Διεθνούς Συνεδρίου “World Policy Conference – For a Reasonably Open World”, που διεξάγεται στο Abu Dhabi, υπογραμμίζοντας ότι ο εν εξελίξει πόλεμος έχει οδηγήσει στον θάνατο χιλιάδες ανθρώπους, Ουκρανούς και Ρώσσους, ενώ είναι ανυπολόγιστες οι καταστροφές σε υποδομές στο έδαφος της Ουκρανίας.Ο Παναγιώτατος, στην εκτενή ομιλία του, ενώπιον προσωπικοτήτων από όλο τον κόσμο, αναφέρθηκε στους ιστορικούς πνευματικούς δεσμούς των Ρως του Κιέβου με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, από το οποίο έλαβαν το βάπτισμα στον Χριστιανισμό, τον 10ο αιώνα, και στις προσπάθειες υπονόμευσης της Πρωτόθρονης Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και του ρόλου της στον Ορθόδοξο κόσμο από την Ρωσσία, μετά την Άλωση της Πόλεως, και ιδιαιτέρως από τον 19ο αιώνα, οπότε σε συνδυασμό με το δόγμα του πανσλαβισμού εργαλειοποίησε το θρησκευτικό συναίσθημα για την επίτευξη αλλότριων με αυτό, πολιτικών και στρατιωτικών σκοπών. Αυτή η στάση, που ως στόχο είχε την απομάκρυνση των σλαβοφώνων πιστών από την Μητέρα τους Εκκλησία και την προβολή της Μόσχας ως “Τρίτης Ρώμης” οδήγησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο να την καταδικάσει, το 1872, ως αίρεση, την αίρεση του εθνοφυλετισμού, που έρχεται σε κατάφωρη αντίθεση με την οικουμενικότητα του Ευαγγελικού μηνύματος, αλλά και με την αρχαία παράδοση οργάνωσης και διοίκησης της Εκκλησίας.Αυτή η αίρεση του εθνοφυλετισμού, με όχημα τον Πανσλαβισμό και την διάσπαση του ποιμνίου του Πατριαρχείου, τόνισε ο Πατριάρχης, ήταν χρήσιμη για τους στόχους της Μόσχας και η αιτία για το μίσος που προκλήθηκε μεταξύ των ομόδοξων Χριστιανών των Βαλκανίων, που εκδηλώθηκε κατά τους Βαλκανικούς πολέμους και τις φρικαλεότητες που συνέβησαν στις αρχές του 20ου αιώνα.Στην ομιλία του ο Παναγιώτατος αναφέρθηκε στην περιθωριοποίηση της θρησκείας κατά την περίοδο της Σοβιετικής Ενώσεως, και στην εκ νέου εργαλειοποίησή της στα χρόνια που ακολούθησαν την πτώση της. Όπως είπε, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία τάχθηκε στο πλευρό του Βλάντιμιρ Πούτιν, ειδικά μετά την εκλογή του Μακ. Πατριάρχη Κυρίλλου, το 2009.“Συμμετέχει ενεργά στην προώθηση της ιδεολογίας του Rousskii Mir, του Ρωσικού Κόσμου, σύμφωνα με την οποία γλώσσα και θρησκεία καθιστούν δυνατό τον καθορισμό ενός συνεκτικού συνόλου που θα περιλαμβάνει τη Ρωσία, την Ουκρανία, τη Λευκορωσία καθώς και τα άλλα εδάφη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και της διασποράς. Η Μόσχα (τόσο η πολιτική εξουσία όσο και η θρησκευτική) θα αποτελούσε το κέντρο αυτού του κόσμου, αποστολή του οποίου θα ήταν να καταπολεμήσει τις παρακμιακές αξίες της Δύσης. Αυτή η ιδεολογία αποτελεί όργανο νομιμοποίησης του ρωσικού επεκτατισμού και τη βάση της ευρασιατικής στρατηγικής του. Η σύνδεση με το παρελθόν του εθνοφυλετισμού και το παρόν του Ρωσικού Κόσμου είναι προφανής. Η πίστη γίνεται έτσι η ραχοκοκαλιά της ιδεολογίας του καθεστώτος του Πούτιν.”Στη συνέχεια ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε στην άρνηση της Ρωσσικής Εκκλησίας να συμμετάσχει στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που πραγματοποιήθηκε στην Κρήτη το 2016, και στην επιδείνωση των σχέσεων μετά την παραχώρηση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το 2019, της Αυτοκεφαλίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας. Πρόσθεσε δε ότι η εισβολή στην Ουκρανία, στις 24 Φεβρουαρίου 2022, ενέτεινε την πόλωση.“Η διφορούμενη στάση του Πατριάρχη Κύριλλου για τον πόλεμο και η υποστήριξη των πολιτικών του Προέδρου Πούτιν έχουν προκαλέσει έντονη κριτική στον Ορθόδοξο κόσμο και όχι μόνο. Την αποδοκιμασία τους εξέφρασαν και οι Ορθόδοξοι της Ουκρανίας, που είχαν επιλέξει να παραμείνουν υπό την Ρωσική Εκκλησία.Έτσι βαθαίνει και διευρύνεται ο διχασμός του ορθόδοξου κόσμου. Ορισμένες Εκκλησίες συμφωνούν με το Οικουμενικό Πατριαρχείο· άλλες, των οποίων οι χώρες εξαρτώνται υπερβολικά από τη Ρωσία, υποστηρίζουν τυφλά το Πατριαρχείο Μόσχας. άλλοι πάλι προτιμούν να τηρούν μια συνένοχη σιωπή. Εν τω μεταξύ, η Ρωσική Εκκλησία χρησιμοποιεί τα μέσα του κράτους για να εδραιώσει την επιρροή της στο κανονικό έδαφος άλλων Εκκλησιών, σε αντίθεση με τους πιο στοιχειώδεις κανόνες της εκκλησιαστικής οργάνωσης της Ορθοδοξίας. Οι παρεμβάσεις της στην Αφρική παρουσιάζονται ως τιμωρητικές ενέργειες κατά του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας για την αναγνώριση της αυτοκεφαλίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας. Είναι προφανές ότι σε αυτές τις συνθήκες ο ειρηνοποιητικός ρόλος της Εκκλησίας γίνεται πολύ δύσκολος.”Ο Παναγιώτατος επεσήμανε ότι όλα τα παραπάνω, πέρα από τη σημασία τους για την εκκλησιαστική ζωή, μαρτυρούν τον αυξανόμενο ρόλο του θρησκευτικού παράγοντα σε μεγάλα παγκόσμια ζητήματα.“Οι ιδεολογίες εξασθενούν η μία μετά την άλλη. Το τέλος του κομμουνισμού άφησε ένα μεγάλο κενό σε ένα ολόκληρο μέρος του κόσμου που ζούσε υπό την κυριαρχία του και σε άλλους πληθυσμούς που είχαν επενδύσει τις ελπίδες τους σε αυτό. Η κρίση της παγκοσμιοποίησης και του φιλελευθερισμού δημιουργεί επίσης βαθιές απογοητεύσεις και επικίνδυνες δυσαρέσκειες. Σε αυτό το τοπίο των υλιστικών ιδεολογιών που καταρρέουν, η πνευματικότητα επιστρέφει δυναμικά. Ωστόσο, αυτή η επιστροφή μπορεί να αποτελέσει κίνδυνο, εάν δεν εκφραστεί σύμφωνα με προσεγγίσεις που ενσωματώνουν τη σοφία των θρησκευτικών παραδόσεων που αντλούνται από την κληρονομιά των μεγάλων πολιτισμών του παρελθόντος.”Ο Οικουμενικός Πατριάρχης υπογράμμισε ότι η πηγή των προβλημάτων είναι η εργαλειοποίηση της θρησκείας από πρόσωπα που συχνά δεν έχουν πραγματική πίστη. Σημείωσε δε, ότι οι Ρώσοι Ορθόδοξοι αποτελούν μεγάλο πλούτο για την Ορθοδοξία και για ολόκληρο τον κόσμο.“Η Ρωσική Ορθοδοξία είχε τεράστια πνευματική και καλλιτεχνική προσφορά, όπως και στη διανόηση. Υπήρξε δυστυχώς θύμα των παρεμβάσεων της ρωσικής πολιτικής εξουσίας. Η σοβιετική καταπίεση προκάλεσε τον όλεθρο, στερώντας ολόκληρες γενιές από την ευλογία της πίστης και της σοφίας της Εκκλησίας. Το νεο-αυτοκρατορικό καθεστώς, στην ανάγκη του να ισχυροποιηθεί, βασίστηκε σε αυτό που του φαινόταν πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο: το ανανεωμένο θρησκευτικό συναίσθημα του ρωσικού λαού. Δυστυχώς, πέτυχε να οδηγήσει ένα μέρος του ορθοδόξου κλήρου σε αυτόν τον δρόμο. Κυρίως, υιοθέτησε και ενίσχυσε τις αιρετικές προσεγγίσεις του τσαρικού καθεστώτος σε ένα πλαίσιο κακής ερμηνείας των εκκλησιαστικών κανόνων, εν μέρει λόγω της πνευματικής σήψης της σοβιετικής περιόδου.Οι συνέπειες είναι πολύ σοβαρές. Ο εθνο-θρησκευτικός φανατισμός που έχει ενσταλαχθή στη ρωσική νεολαία πνίγει τις προοπτικές για ειρήνη και συμφιλίωση. Ο ορθόδοξος κόσμος είναι διχασμένος και αυτός ο κατακερματισμός προβάλλεται σε φτωχές χώρες, των οποίων οι άνθρωποι ήλπιζαν να βρουν ανακούφιση στην πίστη. Πάνω από όλα, βλάπτει τη Ρωσική Εκκλησία, αφού αργά ή γρήγορα οι άνθρωποι θα συνειδητοποιήσουν τις υπερβολές μιας Εκκλησίας που υπόκειται σε στόχους που δεν έχουν καμία σχέση με την αρχική της αποστολή.”Ολοκληρώνοντας την ομιλία του ο Παναγιώτατος τόνισε ότι ορισμένες φορές οι ειδικοί στις διεθνείς σχέσεις τείνουν να αγνοούν ή να περιθωριοποιούν τον ρόλο και τη σημασία του θρησκευτικού παράγοντα, αυθεντικού ή χειραγωγούμενου.“Έχουμε, ωστόσο, εισέλθει σε μια περίοδο κατά την οποία αυτός ο παράγοντας γίνεται όλο και πιο σημαντικός. Οι θεολόγοι και άλλοι ειδικοί σε ζητήματα που έχουν να κάνουν με τη λειτουργία των Εκκλησιών πρέπει αναμφίβολα να ανοιχτούν σε άλλες προοπτικές και να αναπτύξουν διάλογο με άλλους επιστημονικούς κλάδους. Είναι επίσης σημαντικό, οι ειδικοί στις κοινωνικές επιστήμες, τις πολιτικές επιστήμες και τις διεθνείς σχέσεις να ξεπεράσουν τον όποιο δισταγμό τους και να εμβαθύνουν στα θρησκευτικά ζητήματα. Η κατανόηση ενός νέου κόσμου που διαμορφώνεται μπροστά στα μάτια μας δεν μπορεί να αγνοήσει το θρησκευτικό γεγονός.”O Παναγιώτατος έφτασε στο Abu Dhabi αργά το απόγευμα της Πέμπτης, 8 Δεκεμβρίου, όπου στο αεροδρόμιο τον υποδέχθηκαν εκπρόσωπος της Κυβερνήσεως των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και οι Εξοχότατοι Πρέσβεις της Ελλάδος κ. Αντώνιος Αλεξανδρίδης, και της Τουρκίας κ. Tugay Tunçer, με την σύζυγό του Ευγεν. κ. Burcu Keriman Erdoğdu-Tunçer, με τους οποίους είχε σύντομη και εγκάρδια συνομιλία.<img alt="oikoymenikos dhabi2" height="578" loading="lazy" src="https://www.romfea.gr/images/article-images/2022/12/romfea2/iereis/oikoymenikos-dhabi2.jpeg" style="border: 0px; height: auto; max-width: 100%; vertical-align: middle;" width="770" /><img alt="oikoymenikos dhabi2" height="578" loading="lazy" src="https://www.romfea.gr/images/article-images/2022/12/romfea2/iereis/oikoymenikos-dhabi3.jpeg" style="border: 0px; height: auto; max-width: 100%; vertical-align: middle;" width="770" /> <div style="text-align: center;">ΠΗΓΗ: <a href="https://www.romfea.gr/oikoumeniko-patriarxeio/53909-oikoumenikos-patriarxis-pigi-ton-provlimaton-einai-i-ergaleiopoiisi-tis-thriskeias?fbclid=IwAR1FCJW8C2pSUvzBQCc1YNu6nXJHZtXoiLfUgBQiKBniDUQeTImympkg0vM">https://www.romfea.gr/oikoumeniko-patriarxeio/53909-oikoumenikos-patriarxis-pigi-ton-provlimaton-einai-i-ergaleiopoiisi-tis-thriskeias?fbclid=IwAR1FCJW8C2pSUvzBQCc1YNu6nXJHZtXoiLfUgBQiKBniDUQeTImympkg0vM</a></div>

Οικουμενικός Πατριάρχης: ''Πηγή των προβλημάτων είναι η εργαλειοποίηση της θρησκείας''

Ο Παναγιώτατος απηύθυνε ομιλία κατά την έναρξη του Διεθνούς Συνεδρίου “World Policy Conference” και αναφέρθηκε στις σχέσεις με την Εκκλησία ...

Επίκαιρα και αξιοπρόσεκτα μηνύματα από τον βίο της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhqE59dQuhL0K3Ia5mdhtdRopXuo_78KUgThZeK_10xnfehEC_5GlhE3v1FNbatEYfPeBDwz_lcUU7s2pClG8LyJy3s2vq-u6qg6fJGGDWrHhG96h9XUI6GDHygnoiQ83x2EiokJ2MtYdYR2hl4EsmwoOh7PtLC0HTFLN4SA-h8MX6WlTkNR5Nnkg/s400/22.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="225" data-original-width="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhqE59dQuhL0K3Ia5mdhtdRopXuo_78KUgThZeK_10xnfehEC_5GlhE3v1FNbatEYfPeBDwz_lcUU7s2pClG8LyJy3s2vq-u6qg6fJGGDWrHhG96h9XUI6GDHygnoiQ83x2EiokJ2MtYdYR2hl4EsmwoOh7PtLC0HTFLN4SA-h8MX6WlTkNR5Nnkg/s16000/22.jpg" /></a></div>  Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος ΖήσηςὉμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.<o:p></o:p><a href="http://aktines.blogspot.com/">ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΟΣΕΚΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ<o:p></o:p></a><a href="http://aktines.blogspot.com/">ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ</a><o:p></o:p>1. Τὰ νέα εἴδωλα καὶ ἡ κρατικὴ τρομοκρατία<o:p></o:p>Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες γιορτάσαμε τὴν μνήμη τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος καὶ πανσόφου Αἰκατερίνης (25 Νοεμβρίου). Μεταξὺ ἄλλων κειμένων ποὺ διαβάσαμε γιὰ νὰ ἐφοδιασθοῦμε μὲ ὑλικὸ στὴν προετοιμασία τοῦ κηρύγματος ἦταν καὶ τὸ κείμενο τοῦ Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ μὲ τίτλο «Μαρτύριον τῆς Ἁγίας καὶ Καλλινίκου Μεγαλομάρτυρος τοῦ Χριστοῦ Αἰκατερίνης»[1]. Τὸ εἴχαμε ξαναδιαβάσει καὶ παλαιότερα. Τώρα ὅμως προσέξαμε ὁρισμένα σημεῖα του, τὰ ὁποῖα δίνουν ἀφορμὴ νὰ κάνουμε παραλληλισμοὺς μὲ τὴν ἐποχή μας καὶ νὰ ἀποκομίσουμε διδάγματα καὶ μηνύματα ἐπωφελῆ γιὰ τὴν κατὰ Χριστὸν πορεία μας.<a name="more"></a><o:p></o:p>Ὅσοι ἀπὸ πεποίθηση ἢ ἀπὸ συμφέρον εἰδωλοποιοῦν κτιστὰ πράγματα, κτιστὰ ὄντα, καὶ ἀθετοῦν τὸν ἄκτιστο Δημιουργό, τὸν κτίστη τους, προσπαθοῦν μὲ ποικίλους τρόπους, τὶς περισσότερες φορὲς μὲ τρομοκράτηση τῶν λαῶν, νὰ ἐπιβάλουν τὴν τιμὴ καὶ τὴν λατρεία τῶν εἰδώλων, τῶν ψεύτικων καὶ ἀδύναμων θεῶν, ἀθετώντας τὴν τιμὴ τοῦ μόνου ἀληθινοῦ καὶ παντοδύναμου Θεοῦ, τοῦ ἐν Τριάδι Ἁγίᾳ προσκυνουμένου καὶ τιμωμένου. Ἔχουν καταγραφῆ στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία οἱ φοβεροὶ διωγμοὶ ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους αὐτοκράτορες κατὰ τοὺς τρεῖς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες. Πολλοὶ Χριστιανοὶ ὑπέκυπταν στὶς ἀπειλὲς καὶ στὴν κρατικὴ τρομοκρατία καὶ ἐθυσίαζαν στὰ εἴδωλα, θεωρούμενοι ἔτσι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς πεπτωκότες (lapsi), ἐνῶ ἀρκετοὶ μὲ θάρρος καὶ παρρησία δὲν ἐδέχοντο νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους καὶ ὑφίσταντο φοβερὰ βασανιστήρια, τελικῶς δὲ καὶ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο, τιμώμενοι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς Ἅγιοι Μάρτυρες.<o:p></o:p>Τέτοιο κλῖμα τρομοκρατίας εἶχε ἐπιβάλει ὁ αὐτοκράτωρ Μαξέντιος (306-312) καὶ στὴν Ἀλεξάνδεια, ὅπου εἶχε γεννηθῆ καὶ ζοῦσε ἡ Ἁγία Αἰκατερίνα, κόρη τοῦ ἡγεμόνα τῆς πόλεως Κώνστα, πανέμορφη καὶ πολυσπουδασμένη κοπέλα. Εἶχε ἐξαποστείλει διάταγμα ὁ Μαξέντιος, μὲ τὸ ὁποῖο καλοῦσε ὅλους ἀνεξαιρέτως, ὄχι ἁπλῶς νὰ προσφέρουν ζῶα, ἀνάλογα μὲ τὶς οἰκονομικές του δυνατότητες, μεγάλα ἢ μικρά, τὰ ὁποῖα ἐπρόκειτο νὰ θυσιασθοῦν στὸν ναὸ σὲ ὁρισμένη ἡμέρα καὶ ὥρα, ἀλλὰ καὶ νὰ ὁμολογήσουν τὴν πίστη τους στοὺς θεοὺς τῶν εἰδώλων, ἀρνούμενοι τὴν δική τους θρησκεία· διαφορετικὰ θὰ ὑφίσταντο τὰ χειρότερα τῶν κακῶν: «Εἰδότες ὡς ὁ τὸ τοιοῦτον ἡμῶν διάταγμα παρορῶν, καὶ πρὸς ἑτέραν ἀπηγορευμένην ἡμῖν ἀπονεύων θρησκείαν, αὐτῆς τε τῆς μεγάλης τῶν θεῶν ἐκπεσεῖται φιλανθρωπίας, καὶ παρ᾽ ἡμῶν κακοῖς τοῖς ἐσχάτοις ὑποβληθήσεται»[2]. Ὁ ἴδιος γιὰ νὰ δώσει τὸ καλὸ παράδειγμα προσφορᾶς ζώων γιὰ τὴν θυσία στοὺς θεοὺς πρόσφερε ἑκατὸν τριάντα (130) ταύρους.<o:p></o:p>Γέμισε ἡ Ἀλεξάνδρεια ἀπὸ πλήθη ἀνθρώπων καὶ ζώων, τόσο πολλῶν, ὥστε ἡ πόλη ἀσφυκτιοῦσε καὶ ἐστενοχωρεῖτο καὶ ἀπὸ τὶς φωνὲς τῶν ζώων ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν κνίσσα, τὸν καπνό, τῶν καιόμενων ζώων ποὺ ἐμόλυνε τὸν ἀέρα. Ἀντίδραση οὐδεμία. Φόβος καὶ τρόμος μπροστὰ στὶς αὐτοκρατορικὲς ἀπειλές.<o:p></o:p>Ἀναλογικὰ τὸ ἴδιο συνέβη καὶ στὶς ἡμέρες μας κατὰ τὸ διάστημα τῆς ψευδοπανδημίας τοῦ Κορωνοϊοῦ. Ἡ παγκόσμια κυβέρνηση τῆς Νέας Ἐποχῆς τρομοκράτησε ὅλους τοὺς λαούς, ὡς νέα αὐτοκρατορία καὶ τυραννία, μὲ τὸ πρόσχημα τῆς λοίμωξης ἀπὸ τὸν κατασκευασμένο ἰὸ καὶ ἔστησε γιὰ προσκύνηση τὰ νέα εἴδωλα α) τῆς Ὑγείας καὶ β) τῆς ἰατρικῆς Ἐπιστήμης τῶν εἰδικῶν. Ὅλοι ἀναγκαστικὰ ἔπρεπε χάριν τῆς Ὑγείας, τῆς νέας θεᾶς, καὶ χάριν τῶν “εἰδικῶν“ ἰατρῶν, νέων θεῶν, νὰ ἐφαρμόσουμε ὅσα μὲ διατάγματα καὶ ὑγειονομικὲς ἀποφάσεις τῶν “εἰδικῶν“ ἀποφασίζονταν, ἔστω καὶ ἂν αὐτὰ ἔρχονταν σὲ σύγκρουση μὲ τὶς θρησκευτικές μας πεποιθήσεις. Πλήθη κόσμου συνέρρεαν καθημερινὰ στοὺς ναοὺς τῆς Ὑγείας, στὰ διάφορα ὑγειονομικὰ κέντρα, εἴτε γιὰ νὰ κάνουν τὰ ποικίλα διαγνωστικὰ τέστ, εἴτε γιὰ νὰ ἐμβολιασθοῦν μὲ τὸ διαφημιζόμενο “σωτήριο“ ἐμβόλιο. Καὶ ὅπως ὁ Μαξέντιος ἔδωσε πρῶτος τὸ παράδειγμα προσφορᾶς στοὺς θεοὺς μὲ τοὺς ἑκατὸν τριάντα ταύρους, ἔτσι καὶ οἱ ἀξιωματοῦχοι, πολιτικοὶ καὶ ἐκκλησιαστικοί, ἔσπευδαν δημόσια νὰ ἐμβολιασθοῦν ἢ νὰ ὑποβληθοῦν στὰ διαγνωστικὰ τέστ, ὥστε νὰ τοὺς μιμηθεῖ καὶ ὁ λαὸς στὴν πτώση καὶ ἀποστασία, στὴν λατρεία τῶν νέων εἰδώλων τῆς Ὑγείας καὶ τῆς Ἰατρικῆς Ἐπιστήμης[3].<o:p></o:p><a href="http://aktines.blogspot.com/">2.</a> Τὸ σωματικὸ κάλλος καὶ ἡ σοφία δῶρα τοῦ Θεοῦ γιὰ ἀγαθοὺς σκοποὺς καὶ ὄχι γιὰ τὴν ἁμαρτία<o:p></o:p>Ἡ ἀντίδραση στὴν τρομοκρατία τοῦ αὐτοκράτορα προῆλθε ἀπὸ μία γυναίκα καλλονὴ καὶ πάνσοφη. Τὰ δύο αὐτὰ χαρίσματα καὶ πλεονεκτήματα τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης προβάλλονται ἰδιαίτερα στὸ κείμενο ποὺ ἀναφέραμε, ἀλλὰ καὶ στὰ λειτουργικὰ καὶ ὑμνογραφικὰ κείμενα. Ὑποδεικνύουν ὅτι ἡ σωματικὴ ὀμορφιά, τὸ σωματικὸ κάλλος, χαρίζεται ἀπὸ τὸν Θεὸ σὲ ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ὄχι γιὰ ἁμαρτωλὲς σαρκικὲς ἐκτροπές, ἀλλὰ γιὰ νὰ θαυμάζεται ἡ καλαισθησία τοῦ Θεοῦ στὴν δημιουργία εὔμορφων καὶ ὡραίων εἰκόνων Του στὰ πρόσωπα ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, καὶ δι᾽ αὐτῶν νὰ ἀναγόμαστε στὸ ὑπέρκαλον κάλλος τῆς Θεότητος, οἱ διαθέτοντες δὲ καὶ οἱ διαθέτουσες σωματικὸ κάλλος νὰ τὸ χρησιμοποιοῦν ὡς μέσο καὶ ἐργαλεῖο γιὰ νὰ ὁδηγήσουν τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἀληθινὴ θεογνωσία καὶ στὴν ἁγιότητα. Σὲ ὅσους ἐπίσης ἔχει δοθῆ τὸ χάρισμα τῆς σοφίας, αὐτὴ δὲν πρέπει νὰ σπαταληθεῖ σὲ γήϊνους κοσμικοὺς στόχους ἢ σὲ ἐξυπηρέτηση καὶ ἐνίσχυση τοῦ κακοῦ στὶς ποικίλες ἐκδηλώσεις του, ἀλλὰ στὴν διάδοση καὶ ἑρμηνεία τοῦ Εὐαγγελίου καὶ στὴν βοήθεια τῶν ἀσθενῶν καὶ ἀδυνάτων. Στὴν δεύτερη περίπτωση προστίθεται καὶ ὁ θεῖος φωτισμὸς καὶ μεταμορφώνει τὴν ἀνθρώπινη σοφία σὲ θεία σοφία, τὸν ἀνθρώπινο Διαφωτισμὸ σὲ Φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.<o:p></o:p>Ὅταν ἡ Ἁγία Αἰκατερίνα εἶδε ὅτι ἡ κρατικὴ τρομοκρατία ὁδηγοῦσε τὸν λαὸ στὴν ἀπώλεια, ἀποφάσισε νὰ φανερώσει τὸν ὑπὲρ τῆς πίστεως ζῆλο. Δὲν παρασύρθηκε ἡ ἴδια, οὔτε ἐσιώπησε, ὅπως συμβαίνει συνήθως. Δὲν σκέφθηκε ὅτι ἠ ἀπόφασή της αὐτὴ ἔθετε σὲ κίνδυνο καὶ τὴν ὀμορφιά της καὶ τὴν σοφία της, τὰ ὁποῖα θὰ μποροῦσε νὰ χρησιμοποιήσει γιὰ ἕνα λαμπρὸ κοσμικὸ μέλλον. Ὁ Ἅγιος Συμεὼν περιγράφοντας τὴν Ἁγία λέγει ὅτι ἦταν «γυνὴ εὐσεβής, νέα τὴν ἡλικίαν, τὴν ὄψιν περικαλλής». Ὅταν ἐμφανίσθησε στὰ πρόθυρα τοῦ ναοῦ, ὅπου ἐγίνοντο οἱ θυσίες στὰ εἴδωλα, ὅλων τὰ μάτια ἔπεσαν ἐπάνω της, γιατὶ ἡ ὀμορφιά της ἦταν ἀπερίγραπτη, συνδυασμένη καὶ μὲ ἐσωτερικὴ ὡραιότητα, χωρὶς τὴν ὁποία ἡ ἐξωτερικὴ ὀμορφιὰ εἶναι ἄχρηστη: «Καὶ στᾶσα πρὸς τῇ φιλιᾷ, εἷλκε μὲν τὰς τῶν ἄλλων ὄψεις πρὸς ἑαυτήν, κάλλος ἀμήχανον οὖσα, καὶ τὴν ἔνδον ὡραιότητα διὰ τῆς ἐκτὸς μηνύουσα ὄψεως»[4].<o:p></o:p>Ὁ αὐτοκράτορας στὴν δεύτερη συνάντηση ποὺ εἶχε μαζί της μετὰ τὴν πρώτη της ἀντίδραση στὸν ναό, κατὰ τὴν ὁποία τὸν ἐντυπωσίασε καὶ τὸν ἐξέπληξε μὲ τὴν σοφία της, τόσο ποὺ ἀναγκάσθηκε νὰ σιωπήσει, γιὰ νὰ μὴ ὑποστεῖ δημόσια ταπεινωτικὴ ἧττα ἀπὸ μία γυναίκα, τώρα ποὺ τὴν βλέπει ἀπὸ κοντὰ πιστεύει, λόγῳ τῆς ὀμορφιᾶς της, ὅτι ἔχει ἐνώπιον του ὄχι ἕναν θνητὸ ἄνθρωπο ἀλλὰ μία θεὰ μὲ ἀνθρώπινο σχῆμα. Τὴν ἐκτίμησή του αὐτὴ διέγνωσε ἡ Ἁγία καὶ τοῦ εἶπε ὅτι δὲν εἶναι μία ὀπτασία, σὰν αὐτὲς ποὺ οἱ θεοί τους, οἱ δαίμονες, ἐμφανίζουν καὶ ἐξαπατοῦν τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ τοὺς ὁδηγήσουν σὲ ἀσέλγειες καὶ σὲ ἄτοπες ἐπιθυμίες. Εἶναι χῶμα καὶ πηλὸς μὲ τὰ ὁποῖα ὁ Θεὸς ἔπλασε τὴν μορφή της καὶ τὴν ἐτίμησε μὲ τὴν εἰκόνα Του, ὥστε ἁρμόζει νὰ θαυμάζει κανεὶς τὴν σοφία τοῦ Δημιουργοῦ, γιατὶ μὲ τὸν πηλό, μὲ τόσο εὐτελὲς ὑλικό, μπόρεσε νὰ πλάσει τέτοια ὀμορφιά: «Ἐγὼ δέ, ὁποία τις ἂν ὦ, χοῦς εἰμι καὶ πηλός, εἰς τοιαύτην παρὰ τοῦ Θεοῦ πλασθεῖσα μορφὴν καὶ τῇ αὐτοῦ εἰκόνι τετιμημένη· ὥστε καὶ θαυμάζειν μᾶλλον ἐντεῦθεν τὴν σοφίαν τοῦ δημιουργοῦ προσήκει, ὅτι περ ἐν πηλῷ καὶ οὕτως εὐτελεῖ τῇ ὕλῃ τοσοῦτον ἴσχυσεν ἐξασκῆσαι κάλλος»[5].<o:p></o:p>Καὶ λίγο πρὶν δώσει ἐντολὴ νὰ τὴν βασανίσουν καὶ ἀφοῦ οὔτε μὲ τὸ δέλεαρ τῆς συμβασιλείας μπόρεσε νὰ τὴν λυγίσει, ἐπικαλέσθηκε καὶ πάλι ὁ Μαξέντιος τὴν ὀμορφιά της, ποὺ θὰ καταστρεφόταν μὲ τὰ βασανιστήρια, γιὰ νὰ λάβει καὶ πάλι χριστιανικότατη καὶ ρεαλιστικὴ ἀπάντηση ἀπὸ τὴν Ἁγία, ὅτι ἡ ὀμορφιὰ εἶναι γῆ καὶ σκόνη· μαραίνεται μὲ τὸν χρόνο καὶ τὶς ἀρρώστιες καὶ δὲν ἔχει τίποτε σταθερὸ καὶ μόνιμο: «Δεῦρο τοίνυν θύσασα τοῖς θεοῖς, βασίλευσον σὺν ἡμῖν, μηδὲ θελήσῃς παρακαλῶ, βασάνοις ἀπολέσθαι τοσαύτην ὄψεως ὡραιότητα. Ἡ δὲ ῾῾Γῆ μόνον ἐστίν, εἶπε, καὶ κόνις, καὶ πάλιν σοί φημι, βασιλεῦ, ἀπανθεῖν δὲ αὐτὴν καὶ χρόνος ποιεῖ, καὶ νόσος ἐπελθοῦσα μαραίνει, βέβαιον οὐδὲν οὐδὲ μόνιμον ἔχουσα᾽᾽»[6].<o:p></o:p>Τὴν ὀμορφιά της προβάλλει καὶ τὸ σύντομο Συναξάρι τοῦ Μηναίου (25 Νοεμβρίου) λέγοντας, ὅτι ἦταν πολὺ ὡραία καὶ στὸ κάλλος ἀξεπέραστη: «Πάνυ οὖσα ὡραία καὶ τῷ κάλλει ἀμίμητος».<o:p></o:p>Ἐξ ἴσου σπουδαῖο χάρισμα καὶ πιὸ ἀποτελεσματικὸ στὴν ἀντιπαράθεση τῆς Αἰκατερίνης μὲ τὴν ἀνοησία τῆς εἰδωλολατρίας ἦταν ἡ σοφία της, ποὺ εἶχε διπλῆ προέλευση. Προερχόταν ἐν πρώτοις ἀπὸ τὴν θύραθεν, ἀπὸ τὴν κοσμική της, παιδεία σὲ σχολὲς ρητόρων καὶ φιλοσόφων καὶ πρὸ παντὸς ἀπὸ τὸν ἄνωθεν, τὸν ἐκ Θεοῦ, φωτισμό της. Τὸ κείμενο τοῦ Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ, στὸ ὁποῖο στηριζόμαστε, συναριθμεῖ στὰ προσόντα της τὸ ὅτι εἶχε μελετήσει ὅλα τὰ συγγράμματα τῆς ἐποχῆς, εἰδωλολατρῶν καὶ χρσιτιανῶν συγγραφέων· «πᾶσαν ἐπελθοῦσα γραφήν, τὴν ἔξω τε καὶ τὴν καθ᾽ ἡμᾶς»[7]. Καὶ τὸ Συναξάρι τοῦ Μηναίου ἀναφέρεται λεπτομερέστερα στὴν μόρφωσή της λέγοντας: «Αὕτη πᾶσαν παιδείαν Ἑλληνικὴν καὶ Ρωμαϊκὴν ἄκρως ἐκγυμνασθεῖσα, Ὁμήρου τε καὶ Βιργιλίου, τοῦ Ρωμαίων μεγίστου Ποιητοῦ, Ἀσκληπιοῦ τε καὶ Ἱπποκράτους καὶ Γαληνοῦ, τῶν Ἰατρῶν, Ἀριστοτέλους τε καὶ Πλάτωνος, Φιλιστίωνός τε καὶ Εὐσεβίου, τῶν Φιλοσόφων, Ἰαννῆ καὶ Ἰαμβρῆ, τῶν μεγάλων μάγων, Διονύσου καὶ Συβίλλης, καὶ ὅση Ρητορικὴ ἐφευρέθη τῷ κόσμῳ, οὐ μὴν δέ, ἀλλὰ καὶ πᾶσαν λέξιν γλωσσῶν μεμαθηκυῖα, εἰς ἔκπληξιν ἔφερεν οὐ μόνον τοὺς ὁρῶντας αὐτήν, ἀλλὰ γε καὶ τοὺς ἀκούοντας περὶ τῆς φήμης καὶ σοφίας καὶ παιδείας αὐτῆς». Ἐθαύμαζαν ὅλοι αὐτὴν τὴν νεαρὴ γυναίκα ὄχι μόνον βλέποντας τὴν ὀμορφιά της ἀλλὰ ἀκούοντας καὶ τὰ σοφὰ λόγια της.<o:p></o:p>Ἐφοδιασμένη λοιπὸν μὲ τὰ ἐκπληκτικὰ αὐτὰ πλεονεκτήματα, κατὰ τὴν πρώτη της ἐμφάνιση ἐνώπιον τοῦ Μαξεντίου τὸν ἐλέγχει, γιατὶ ἀκολουθεῖ καὶ ἐπιβάλλει τὴν ἀνοησία καὶ τὴν αἰσχύνη τῆς εἰδωλολατρίας, φανερὰ τυφλὸς πρὸς τὴν Ἀλήθεια τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Τοῦ ἀναφέρει ὀνομαστικὰ ἀρχαίους σοφοὺς ποὺ ἔγραψαν γιὰ τὴν πλάνη καὶ ἀπάτη τῶν εἰδώλων, στοὺς ὁποίους ἔπρεπε νὰ πεισθῆ καὶ νὰ ἀκολουθήσει τὸν μὸνο ἀληθινὸ Θεό, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔδωσε τὴν βασιλικὴ ἐξουσία ἀλλὰ καὶ τὴν ζωή, καὶ ὁ ὁποῖος, ἀνενδεὴς καὶ ἀθάνατος, ἔγινε ἄνθρωπος καὶ ὑπέστη τὸν Σταυρὸ καὶ τὸν θάνατο γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.<o:p></o:p>Ἔμεινε ἄναυδος ὁ αὐτοκράτωρ, τοῦ κόπηκε ἡ φωνή, μπροστὰ στὸ ἐκπληκτικὸ αὐτὸ πλάσμα καί, ὅταν στὴν συνάντησή τους στὰ ἀνάκτορα τὴν ρώτησε πῶς γνωρίζει ὅλους αὐτοὺς τοὺς σοφούς, ἐκείνη τοῦ εἶπε τὸ ὄνομα καὶ τὴν ἀρχοντικὴ καταγωγή της καὶ ὅτι ἐσπούδασε «πᾶσαν παιδείαν, ρητορικῆς καὶ φιλοσοφίας, γεωμετρίας τε καὶ τῶν ἄλλων ἐπιστημῶν». Ὅλα ὅμως αὐτὰ τὰ θεώρησε μηδαμινὰ καὶ ἀκολούθησε τὸν Χριστό, ὁ ὁποῖος διὰ τοῦ προφήτου Ἠσαΐου εἶχε προαναγγείλει ὅτι θὰ ἀχρηστεύσει τὴν σοφία τῶν σοφῶν καὶ θὰ ἀθετήσει τὴν σύνεση τῶν συνετῶν: «Ἀπολῶ τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν καὶ τὴν σύνεσιν τῶν συνετῶν ἀθετήσω»[8]. Κατάλαβε ὁ Μαξέντιος ὅτι δὲν μποροῦσε ὁ ἴδιος μὲ τὶς γνώσεις του νὰ ἀντιπαραταχθεῖ πρὸς τὴν πάνσοφη νεαρὴ γυναίκα, ἡ ὁποία ἐκπροσωποῦσε τὴν νέα θρησκεία τοῦ Χριστοῦ, καὶ ὑπῆρχε κίνδυνος νὰ ντροπιάσει τοὺς δικούς του θεοὺς τῶν εἰδώλων, προφασίσθηκε ὅτι δὲν ταιριάζει σὲ ἕνα αὐτοκράτορα νὰ συνομιλεῖ μὲ γυναίκα, γι᾽ αὐτὸ καὶ θὰ καλέσει τοὺς καλύτερους πενήντα (50) σοφοὺς τῆς αὐτοκρατορίας (σὲ ἄλλες πηγὲς ἑκατὸν πενήντα σοφούς), γιὰ νὰ ἀποστομώσουν «τὸ σοφώτατον γύναιον» καὶ νὰ δοξασθεῖ ἔτσι ἡ πάτρια σοφία. Ἔγραφε στὴν πρόσκλησή του πρὸς τοὺς σοφοὺς ὁ αὐτοκράτωρ: «Ὅσοι τοῦ σοφωτάτου τῶν θεῶν Ἑρμοῦ τῆς προνοίας ἐτύχετε, τὰς αἰτίας τῆς γνώσεως ἐπικαλεσάμενοι μούσας, ἔλθετε μέχρις ἡμῶν, τὸ φανὲν ἡμῖν ἔκ τινος ὡς ἔοικε μηχανῆς σοφώτατον γύναιον θᾶττον ἐπιστομίσαντες, μὴ τοὺς μεγάλους διαχλευάζειν θεούς, μηδὲ μύθους τὰ περὶ αὐτῶν ἡγεῖσθαι, ὑπὸ πιθανῷ τῷ ψεύδει καλυπτομένους»[9].<o:p></o:p>Καὶ ὅταν ἔφθασαν οἱ κορυφαῖοι πενήντα σοφοὶ στὴν Ἀλεξάνδρεια τοὺς συνεβούλευσε ὁ αὐτοκράτωρ καὶ τοὺς εἶπε νὰ μὴν ὑποτιμήσουν τὴν Αἰκατερίνα, ὡς γυναίκα, ἀλλὰ νὰ προετοιμασθοῦν νὰ ἀντιμετωπίσουν γενναῖο καὶ ἀνδρειότατο ἀντίπαλο. Ἂν τὴν νικήσουν, δὲν θὰ τοὺς ὑπολογισθεῖ ὡς κατόρθωμα μεγάλο, ἂν ὅμως ἡττηθοῦν, θὰ ντροπιασθοῦν καὶ θὰ γίνουν καταγέλαστοι, διότι οἱ πολλοὶ νομίζουν ὅτι, ἐπειδὴ εἶναι γυναίκα, ἀσθενὴς ὡς πρὸς τὴν φύση, ἔχει καὶ ἀσθενικὸ καὶ ἀδύναμο λόγο καὶ γι᾽ αὐτὸ δὲ μπορεῖ ποτὲ νὰ πράξει ἢ νὰ πεῖ κάτι γενναῖο καὶ ἀνδρικό. Ἐγώ, ὅμως τοὺς εἶπε, σᾶς μεταφέρω τὴν ἐμπειρία ποὺ εἶχα στὴν συζήτηση μαζί της, καὶ θὰ μποροῦσα νὰ πῶ ὅτι εἶναι ἰσάξια μὲ τὸν πρῶτο ἀνάμεσα στοὺς φιλοσόφους, τὸν Πλάτωνα, καὶ νὰ προετοιμασθῆτε ὡσὰν νὰ ἔχετε ἐκεῖνον ἀντίπαλο[10].<o:p></o:p>Χάρηκε καὶ ἐνθαρρύνθηκε ὁ αὐτοκράτωρ, ὅταν ὁ πρῶτος καὶ καλύτερος τῶν φιλοσόφων τοῦ εἶπε ὅτι ὅσο σοφὴ καὶ ἔξυπνη καὶ ἂν εἶναι ἡ Αἰκατερίνα, δὲν μπορεῖ νὰ τὰ βάλει μὲ τόσους ρήτορες, μὲ τὴν ἴδια τὴν ρητορικὴ τέχνη: «Τὶ γάρ ἐστι γυνὴ πρὸς τέχνην ρητορικήν;». Ἔτσι σκέπτονται καὶ ἐνεργοῦν ὅσοι ὑπερεκτιμοῦν τὴν ἀνθρώπινη γνώση καὶ σοφία, τὰ ἐπιτεύγματα τῆς ἐπιστήμης ὅλων τῶν ἐποχῶν, καὶ πολλὲς φορὲς ὑποτιμοῦν καὶ μειώνουν τὴν θεία σοφία, τοὺς φωτισμένους ἀπὸ τὸν Θεὸ ἐπιστήμονες ἢ καὶ τοὺς ἁγίους ἀνθρώπους, ὅταν αὐτοὶ ἐπισημαίνουν ἀντίθεες καὶ ἀντιανθρώπινες ἐνέργειες τῶν ἐπιστημόνων, τῶν ὁποίων οἱ δυνατότητες εἶναι περιορισμένες καὶ ἐλάχιστες μπροστὰ στὶς ἀπεριόριστες δυνατότητες τοῦ παντοδύναμου Θεοῦ. Στὴν δημόσια συζήτηση ποὺ διεξήχθη στὴν συνέχεια παρουσίᾳ τοῦ αὐτοκράτορος καὶ πλήθους κόσμου ἡ ἀνθρώπινη σοφία καὶ ἐπιστήμη τῶν φιλοσόφων καὶ ρητόρων ἀπὸ τὴ μία πλευρά, ἀλαζονικὴ καὶ ἐπηρμένη, αὐτοδύναμη καὶ αὐτάρκης, ὅπως νομίζει, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ἡ σοφία καὶ ἡ ἐπιστήμη τῆς Αἰκατερίνης, σὲ συμμαχία ὅμως μὲ τὴν σοφία καὶ τὴ φώτιση τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία, ὅταν προστίθεται στὴν ἀνθρώπινη σοφία, τὴν καθιστᾶ ἀσυναγώνιστη καὶ παντοδύναμη. Εἶναι ποτὲ δυνατὸν ἡ ἀνθρώπινη σοφία νὰ νικήσει τὴν θεία σοφία, ἀφοῦ ὅπως λέγει σχετικὰ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος «τὸ μωρὸν τοῦ Θεοῦ σοφώτερον τῶν ἀνθρώπων ἐστὶ καὶ τὸ ἀσθενὲς τοῦ Θεοῦ ἰσχυρότερον τῶν ἀνθρώπων ἐστί;[11]». Αὐτὴν τὴν ἐνθάρρυνση ἔδωσε στὴν Αἰκατερίνα ἄγγελος τοῦ Θεοῦ, πρὶν τὴν ὁδηγήσουν ἀπὸ τὴν φυλακὴ στὸν χῶρο ὅπου θὰ γινόταν ἡ ἀντιπαράθεση μὲ τοὺς φιλοσόφους. «Μὴ φοβᾶσαι, κόρη τοῦ Θεοῦ· στὴ δική σου σοφία θὰ προσθέσει ὁ Θεὸς καὶ θεϊκὴ σοφία, καὶ ὄχι μόνο θὰ πείσεις τοὺς φιλοσόφους, ἀλλὰ θὰ ὁδηγήσεις καὶ αὐτοὺς καὶ πολλοὺς ἄλλους στὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ τελικῶς θὰ στεφανωθεῖς μὲ τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου[12]».<o:p></o:p>Στὴν ἀντιπαράθεση της μὲ τὸν ἐπὶ κεφαλῆς τῶν φιλοσόφων, ὁ ὁποῖος προσπάθησε νὰ τὴν κολακεύσει καὶ νὰ τὴν κερδίσει λέγοντας πὼς δὲν δικαιολογεῖται αὐτὴ ποὺ γεύθηκε τὴν σοφία καὶ τὴν γλυκύτητα τῶν ἀρχαίων ποιητῶν, οἱ ὁποῖοι τιμοῦν τοὺς θεούς, νὰ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μαζί τους, ἡ Αἰκατερίνα ἀπήντησε συνετὰ καὶ εἶπε τὰ ἑξῆς: Ἡ σοφία ποὺ ἔχω δὲν εἶναι δική μου, εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι κυριολεκτικὰ ἡ σοφία καὶ ἡ ζωή· τὸ νὰ φοβεῖται κανεὶς τὸν Θεὸ καὶ νὰ τηρεῖ τὶς ἐντολές του εἶναι ἡ ἀρχὴ τελειότερης καὶ μεγαλύτερης σοφίας, ἐνῶ ὅλα τῶν δικῶν σας θεῶν εἶναι καταγέλαστα καὶ γεμᾶτα ἀπὸ ἀπάτη[13]. Στὴν διαλογικὴ συζήτηση ποὺ ἀκολούθησε καὶ στὴν ἀνταλλαγὴ ἐπιχειρημάτων μὲ ἐπίκληση μαρτυριῶν ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους σοφοὺς νικήτρια βγῆκε ἡ Ἁγία. Ἀποστόμωσε τὸν καλύτερο ἀπὸ τοὺς ρήτορες παρουσιάζοντας τὶς σκοτεινὲς πλευρὲς τῆς εἰδωλολατρίας, μὲ συνέπεια νὰ στενοχωρηθεῖ ὁ βασιλεὺς καὶ νὰ προτρέψει τοὺς ὑπολοίπους σοφοὺς νὰ συνεχίσουν τὸν ἀγῶνα. Αὐτοὶ ὅμως ἀρνήθηκαν, λέγοντας ὅτι δὲν ἔχομε νὰ ἀντιτάξουμε ἐπιχειρήματα σὲ ὅσα λέγει ἡ σοφὴ γυναίκα καὶ ἀφοῦ ἐνίκησε τὸν πρῶτο καὶ ἄριστο ἀπὸ ἐμᾶς, τὸ ἴδιο θὰ συμβεῖ μὲ ὅλους μας. Αὐτὸ εἶχε σὰν συνέπεια νὰ θυμώσει ὁ βασιλεὺς καὶ νὰ δώσει ἐντολὴ νὰ ἀνάψουν φωτιὰ στὸ κέντρο τῆς πόλεως καὶ νὰ κάψουν τοὺς πενήντα σοφούς, οἱ ὁποῖοι ἔπεσαν στὰ πόδια τῆς Αἰκατερίνης, ἐζήτησαν συγγνώμη γιὰ τὴν προηγούμενη ἄγνοιά τους καὶ συγχώρηση ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ Θεὸ τῆς Ἁγίας, καὶ ὑπέστησαν στὴν συνέχεια τὸν διὰ πυρὸς θάνατο, καταταγέντες στὸν χορὸ τῶν Μαρτύρων.<o:p></o:p><a href="http://aktines.blogspot.com/">3</a>. Ἀκατήχητος ἀλλὰ μὲ καλὴ προδιάθεση ὁ στρατηλάτης Πορφυρίων<o:p></o:p>Ἕνα ἀκόμη σημαντικὸ σημεῖο θὰ σχολιάσουμε ἀπὸ τὰ πολλὰ ἄλλα ποὺ μᾶς προσφέρει τὸ κείμενο τοῦ Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ. Ἀπὸ αὐτὸ θὰ πληροφορηθοῦμε ὅτι ὑπάρχουν καλῆς διαθέσεως ἄνθρωποι, προικισμένοι ἀπὸ τὴν φύση μὲ καλὰ στοιχεῖα, καλοὶ καὶ ἀγαθοί, πρόθυμοι νὰ ἀκολουθήσουν καὶ νὰ πράξουν τὸ καλό, ὅταν τὸ διδαχθοῦν καὶ τὸ δοῦν νὰ ἐφαρμόζεται. Ἐπειδὴ ὅμως γεννιοῦνται καὶ ἐκπαιδεύονται ἐπαγγελματικὰ σὲ περιβάλλοντα ἀδιάφορα ἢ καὶ ἐχθρικὰ πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τοὺς Ἁγίους, παραμένουν κλειστοὶ καὶ ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ θεογνωσία καὶ ἁγιότητα. Μεταστρέφονται ὅμως ἀμέσως, ὅταν συναντήσουν τὴν Ἀλήθεια, ὅταν γνωρίσουν καὶ ἀκούσουν Ἁγίους ἀνθρώπους, ὅταν τοὺς δοθεῖ ἡ εὐκαιρία νὰ συγκρίνουν τὴν Ὀρθοδοξία μὲ τὴν αἵρεση, τὴν ἀλήθεια μὲ τὴν πλάνη. Αὐτὸ συνέβη μὲ τὸν στρατηλάτη Πορφυρίωνα στὴν γνωριμία του μὲ τὴν Ἁγία Αἰκατερίνα, καὶ αὐτὸ δείχνει τὴν μεγάλη εὐθύνη ποὺ ἔχουμε ὅλοι οἱ Χριστιανοί, ἰδιαίτερα οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἱερεῖς, ὅταν δὲν ἀποκαλύπτουμε τὴν πλάνη καὶ τὸ σκοτάδι τῶν θρησκειῶν καὶ τῶν αἱρέσεων, ὅταν ἀφήνουμε τὸν λαὸ ἀκατήχητο καὶ ἀπληροφόρητο νὰ χάνεται μέσα στὴν ἐξαπλούμενη διαρκῶς πλάνη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς Πανθρησκείας τοῦ Ἀντιχρίστου.<o:p></o:p>Παρακινημένη ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ μὲ καλὴ προδιάθεση ἡ σύζυγος τοῦ Μαξεντίου, ἡ αὐγούστα Φαύστα, ἐντυπωσιάσθηκε ἀπὸ ὅσα εἶδε καὶ ἄκουσε γιὰ τὴν θαυμαστὴ νεαρὴ γυναίκα, τὴν Αἰκατερίνα, καὶ θέλησε νὰ τὴν γνωρίσει προσωπικὰ στὴν φυλακή. Ἐπειδὴ ὅμως αὐτὸ δὲν θὰ τὸ ἐπέτρεπε ποτὲ ὁ Μαξέντιος, συνεννοήθηκε κρυφὰ μὲ τὸν καλύτερο στρατιωτικὸ καὶ ἀπολύτως ἔμπιστο τοῦ αὐτοκράτορος, στρατηλάτη Πορφυρίωνα, γιὰ νὰ πραγματοποιήσει τὴν ἐπιθυμία της καὶ νὰ ἀπολαύσει τὴν Χάρη ποὺ ἐξέπεμπε ἡ Ἁγία. Καὶ ὄντως αὐτὸ πραγματοποιήθηκε κάποια νύκτα ποὺ ἔλειπε ὁ Μαξέντιος ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια. Παρὼν ὁ Πορφυρίων στὴν συζήτηση μεταξὺ τῆς Ἁγίας καὶ τῆς αὐγούστας ἐντυπωσιάσθηκε ἀπὸ ὅσα ἄκουσε γιὰ τὸ πρόσκαιρο καὶ ἀνάξιο τῶν κοσμικῶν τιμῶν καὶ ἀξιωμάτων καὶ γιὰ τὴν αἰώνια δόξα ποὺ περιμένει ὅσους ἀκολουθήσουν τὸν Χριστό, ἰδιαίτερα ἂν ὑποστοῦν βασανισμοὺς καὶ μαρτύρια. Ζήτησε ἀπὸ τὴν Ἁγία νὰ μάθει τὶ θὰ τοῦ δωρήσει ὁ Χριστός, ἂν πιστεύσει εἰς Ἐκεῖνον, γιατὶ ἤδη ἀποφάσισε νὰ γίνει στρατιώτης Του. Στὴν ἀπορία τῆς Αἰκατερίνης, πῶς μέχρι τώρα δὲν διάβασε ἢ δὲν ἄκουσε γιὰ τὸν Χριστό, ἀπάντησε ὅτι ἀπὸ παιδὶ ἀσχολεῖται μὲ τοὺς πολέμους καὶ οὐδέποτε φρόντισε νὰ μάθει γιὰ ἄλλα πράγματα. «Ἐκ παίδων ἀεὶ περὶ πολέμους ἠσχολημένος καὶ μηδέποτε μεταθεὶς τὴν φροντίδα πρὸς ἕτερον»[14].<o:p></o:p>Ἡ ἀπάντηση τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης γιὰ τὰ ἀγαθὰ ποὺ περιμένουν ὅσους ἀκολουθοῦν τὸν Χριστὸ συνετέλεσαν ὥστε καὶ ὁ Πορφυρίων καὶ οἱ διακόσιοι στρατιῶτες ποὺ τὸν συνόδευαν νὰ βαπτισθοῦν, καὶ νὰ γίνουν Χριστιανοί, μὲ συνέπεια ὅμως καὶ αὐτοὶ καὶ ἡ αὐγούστα Φαύστα νὰ ὑποστοῦν μαρτυρικὸ θάνατο, καὶ νὰ ἀπολαύσουν τὴν δόξα τῆς αἰώνιας ζωῆς καὶ βασιλείας.<o:p></o:p>Πόση σχέση ἔχουμε οἱ σημερινοὶ Χριστιανοὶ μὲ αὐτὸ τὸ μαρτυρικὸ φρόνημα, ἰδιαίτερα οἱ τοῦ κλήρου, ποὺ κινδυνεύουμε νὰ ταυτισθοῦμε ἀπόλυτα μὲ τὸν κόσμο, μὲ τοὺς Διοκλητιανοὺς καὶ Μαξεντίους τῆς Νέας Ἐποχῆς, τῆς Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης τοῦ Ἀντιχρίστου;<o:p></o:p><div> <hr align="left" size="1" width="33%" /> <div id="ftn1">[1]. PG 116, 276-301.<o:p></o:p></div><div id="ftn2">[2]. Αὐτόθι 116, 276.<o:p></o:p></div><div id="ftn3">[3]. Περισσότερα γιὰ ὅλα αὐτὰ βλ. Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, Ἐκκλησία καὶ Κορωνοϊός. Προσβολὴ τῶν Δογμάτων καὶ τῆς Ἱερότητας τῶν ναῶν, Θεσσαλονίκη 20212, Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον». Γιὰ τὴν εἰδωλοποίηση τῆς ὑγείας βλ. σελ. 50-60 καὶ τῆς ἐπιστήμης σελ. 154 ἑ.<o:p></o:p></div><div id="ftn4">[4]. PG 116, 277.<o:p></o:p></div><div id="ftn5">[5]. Αὐτόθι 116, 281.<o:p></o:p></div><div id="ftn6">[6]. Αὐτόθι 116, 296.<o:p></o:p></div><div id="ftn7">[7]. Αὐτόθι 116, 277.<o:p></o:p></div><div id="ftn8">[8]. Αὐτόθι 116, 280-281. Ἠσ. 39, 14. Α´ Κορ. 1, 19.<o:p></o:p></div><div id="ftn9">[9]. Αὐτόθι 116, 281.<o:p></o:p></div><div id="ftn10">[10]. Αὐτόθι 116, 284.<o:p></o:p></div><div id="ftn11">[11]. Α´ Κορ. 1, 25.<o:p></o:p></div><div id="ftn12">[12]. PG 116, 284.<o:p></o:p></div><div id="ftn13">[13]. PG 116, 285: «Τὴν μὲν σοφίαν ὡς τοῦ ἐμοῦ, φησί, δῶρον ἔχω Θεοῦ, ὅς ἐστιν ἡ σοφία καὶ ἡ ζωή, καὶ ὃν τὸ φοβεῖσθαι καὶ τὰς αὐτοῦ τηρεῖν ἐντολὰς ἀρχὴ σοφίας ἐστί τελεωτέρας καὶ μείζονος· τὰ δὲ τῶν ὑμετέρων θεῶν καταγέλαστα ὄντα, καὶ πολλῆς γέμοντα τῆς ἀπάτης, οὐκέτι οὐδὲ ἀξίου τινὸς ἔτυχε ψόγου».<o:p></o:p></div><div id="ftn14">[14]. PG 116, 296.<o:p></o:p></div></div>