ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ ☦

Η Εθνική Σύσκεψη Εργασίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ινδονησίας (GOI) 2026 εδραιώνει τους Κανόνες, ενισχύει τη συνεργασία και κατευθύνει την ανάπτυξη της Εκκλησίας.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOy4TgpN6fA0mpQ2eZXLH6ZpzeB2m_4k9-d3R7mxADHr_9x0dagipo32rY7JlN8AJD4PpS-0OeX6EfxX7wFFRZJczYlUu8ZK5KAwkMJhIWPcoQE2eqA7UFh-5fqVo0RHQCZIsQR3Bdi4ckXMnel8knkKKx_I6nAp3yv3Z0vtfDcVWIFZG4orBampE3/s1450/11.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="967" data-original-width="1450" height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOy4TgpN6fA0mpQ2eZXLH6ZpzeB2m_4k9-d3R7mxADHr_9x0dagipo32rY7JlN8AJD4PpS-0OeX6EfxX7wFFRZJczYlUu8ZK5KAwkMJhIWPcoQE2eqA7UFh-5fqVo0RHQCZIsQR3Bdi4ckXMnel8knkKKx_I6nAp3yv3Z0vtfDcVWIFZG4orBampE3/w640-h426/11.jpg" width="640" /></a></div>Στην κατευθυντήρια ομιλία του, ο Μητροπολίτης Φώτιος τόνισε τη σημασία της πιστότητας στην Ιερά Παράδοση και στο Κανονικό Δίκαιο της Εκκλησίας. Υπενθύμισε ότι η ανάπτυξη της Εκκλησίας δεν αφορά απλώς τον αριθμό, αλλά το βάθος της πίστεως, την καθαρότητα της διδασκαλίας και την υπακοή στη νόμιμη εκκλησιαστική δομή. Τζακάρτα — Η Ορθόδοξη Εκκλησία Ινδονησίας (GOI) πραγματοποίησε την Εθνική Σύσκεψη Εργασίας (Rakernas) την Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2026, στο Intercontinental Hotel, στην οποία παρευρέθηκαν ο Μητροπολίτης Φώτιος Δημητριάδος, ο Επίσκοπος Δανιήλ Νικοπόλεως, κληρικοί της GOI από διάφορες περιοχές, καθώς και αρκετοί λαϊκοί πιστοί. Η συνάντηση αυτή αποτέλεσε σημαντική στιγμή για την εδραίωση της κατεύθυνσης της διακονίας, την ενίσχυση της κανονικής ενότητας, καθώς και για τη διαμόρφωση στρατηγικών βημάτων για την ανάπτυξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας Ινδονησίας. Ορισμένα βασικά σημεία της συζήτησης άγγιξαν πτυχές της λειτουργικής ζωής, της διαχείρισης της μυστηριακής διακονίας, καθώς και των σχέσεων μεταξύ των ενοριών υπό ένα επισκοπικό ωμοφόριο. Η Rakernas επανεπιβεβαίωσε επίσης τη σημασία της τάξεως στη διακονία των κληρικών, του ποιμαντικού συντονισμού, καθώς και των κατάλληλων μηχανισμών σε κάθε εκκλησιαστική απόφαση. Ο Επίσκοπος Δανιήλ, στο μήνυμά του, υπογράμμισε την ανάγκη ενίσχυσης της εκκλησιαστικής δομής στην Ινδονησία, της οποίας η επικράτεια είναι εκτεταμένη και συνεχώς αναπτυσσόμενη. Εξέφρασε την ελπίδα ότι στο μέλλον θα υπάρξει αύξηση του επισκοπικού δυναμικού, σύμφωνα με τις ποιμαντικές ανάγκες, με την προϋπόθεση της τηρήσεως αυστηρών πνευματικών και κανονικών προϋποθέσεων. Η Εθνική Σύσκεψη Εργασίας συζήτησε επίσης γενικά τις κατευθυντήριες γραμμές για τις σχέσεις με άλλες ομολογίες και δόγματα και τη στάση της Εκκλησίας απέναντι στη δυναμική της θρησκευτικής ζωής στην Ινδονησία. Με πνεύμα αγάπης, τονίστηκε ότι οι Ορθόδοξοι πιστοί καλούνται να σέβονται όλους ως εικόνες Θεού, διατηρώντας όμως τα όρια της πίστεως σύμφωνα με τις κανονικές διατάξεις της Εκκλησίας. Το γενικό πλαίσιο της συζήτησης περιέλαβε βασικές αρχές σχετικά με τη συμμετοχή σε διαθρησκευτικές δραστηριότητες, τον τρόπο αντιμετώπισης προσκλήσεων σε ετερόδοξες λατρευτικές συνάξεις, καθώς και τη σωστή κατανόηση της εκκλησιαστικής πειθαρχίας. Όλα διατυπώθηκαν με σκοπό τη διατήρηση της πιστότητας στην πίστη και ταυτόχρονα την παροχή συνετής μαρτυρίας μέσα σε μια πολυθρησκευτική κοινωνία. Σε γενικές γραμμές, η Εθνική Σύσκεψη Εργασίας εξέτασε επίσης ορισμένα πρακτικά ζητήματα σχετικά με την τάξη της λατρείας, τη διαχείριση των λειτουργικών αντικειμένων και τον συντονισμό μεταξύ των ενοριών. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη σημασία της επιμέλειας, του σεβασμού προς τα ιερά και της υπακοής στις επισκοπικές κατευθύνσεις σε κάθε μορφή διακονίας. Επιπλέον, συζητήθηκε ο μηχανισμός διακονίας σε περιοχές που δεν διαθέτουν μόνιμη ενορία, καθώς και η σημασία της επικοινωνίας και της επισκοπικής άδειας σε κάθε ενέργεια που αφορά τα Άγια Μυστήρια. Μία από τις σημαντικές επισημάνσεις ήταν ότι η υγιής ανάπτυξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας ριζώνει στη ζωή της προσευχής και στον μοναχισμό. Ο Μητροπολίτης Φώτιος υπογράμμισε ότι από τη μοναχική ζωή γεννιέται η πνευματική δύναμη που στηρίζει την ενοριακή διακονία και τη διαμόρφωση των κληρικών. Η Εθνική Σύσκεψη Εργασίας ανέφερε επίσης τη σημασία της διαρκούς επιμόρφωσης των κληρικών, τόσο σε θεολογικό και πνευματικό επίπεδο όσο και στο επίπεδο της ηθικής ακεραιότητας. Οι κληρικοί καλούνται να ζουν με ταπείνωση, πιστότητα στην Παράδοση της Εκκλησίας και ποιμαντική ευθύνη απέναντι στους πιστούς. Πέρα από τις επίσημες συνεδρίες, η Rakernas περιλάμβανε και συνεδρίες ανταλλαγής εμπειριών διακονίας από ορισμένους κληρικούς, συμπεριλαμβανομένης της δυναμικής των σχέσεων με την κυβέρνηση και της ανάπτυξης των ενοριών σε διάφορες περιοχές. Αυτή η κοινή πορεία κατέδειξε ότι η GOI συνεχίζει να αναπτύσσεται, παρά τις υπαρκτές προκλήσεις. Η Εθνική Σύσκεψη Εργασίας GOI 2026 αποτέλεσε σημαντικό ορόσημο για την εδραίωση της κανονικής ταυτότητας, την ενίσχυση της συνέργειας μεταξύ των κληρικών και τη διαμόρφωση μιας πιο δομημένης κατεύθυνσης της διακονίας. Με τη στήριξη της ιεραρχίας και τη συμμετοχή των πιστών, η GOI ατενίζει το μέλλον με ελπίδα, ώστε η Εκκλησία να ριζώνει ολοένα και περισσότερο στην προσευχή, να παραμένει σταθερή στην πίστη και να είναι πιστή στη μαρτυρία της μέσα στο έθνος της Ινδονησίας.<o:p> </o:p>ΠΗΓΗ: https://gerejaorthodox.id/rakernas-goi-2026-teguhkan-kanon-perkuat-sinergi-dan-arahkan-pertumbuhan-gereja/ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ:  ''ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''<div style="text-align: center;"> </div>

Η Εθνική Σύσκεψη Εργασίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ινδονησίας (GOI) 2026 εδραιώνει τους Κανόνες, ενισχύει τη συνεργασία και κατευθύνει την ανάπτυξη της Εκκλησίας.

Στην κατευθυντήρια ομιλία του, ο Μητροπολίτης Φώτιος τόνισε τη σημασία της πιστότητας στην Ιερά Παράδοση και στο Κανονικό Δίκαιο της Εκκλησί...

Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΣ ΤΗΝ (ΠΡΟ ΤΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ) ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ (30ο)

Πρίν τό ἁμάρτημά τους, ὁ Ἀδαμ
καί ἡ Εὔα κατανοοῦσαν τήν πραγματικότητα με ταυτόσημο τρόπο, καθώς ὅλες οἱ δυνάμεις
τους καί ὅλες οἱ αἰσθήσεις τους ἦταν πλήρως σύμφωνες πρός τόν Ἕνα Θεό καί ἀντιλαμβάνονταν
καθετί σύμφωνα μ' Αὐτόν. 
Ὅπως οἱ αἰσθήσεις, ἔτσι καί ὅλα τά ὄργανα τοῦ ἀνθρώπινου σώματος στην
παραδείσια κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου, λειτουργοῦσαν σύμφωνα μέ τούς ἀληθινούς φύση
και σκοπό, πού εἶναι νά ἐνεργοῦν κατά Θεό καί νά λειτουργοῦν μέ τήν προοπτική τῆς
θέωσης. Οφείλουν λοιπόν νά ἀσκοῦνται στον ἐν Χριστῷ ἀνακαινισθέντα ἄνθρωπο,
όπως παραγγέλλει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Παρακαλῶ ὑμᾶς, διά τῶν οἰκτιρμῶν τοῦ Θεοῦ,
παραστῆσαι τά σώματα ὑμῶν θυσίαν ζῶσαν, άγίαν, εὐάρεστον τῷ Θεῷ» (Ρωμ. 12,1). 
Σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, στήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη τά χέρια ἔχουν ὡς λειτουργία
«τήν τῶν ἀναγκαίων ἐνέργειαν καί ἔκτασιν τῆς πρός τόν Θεόν εὐχῆς»<a href="#_ftn1" name="_ftnref1" title="">[1]</a>,
καθώς ἐπίσης νά ὑπηρετοῦν τό θεῖο θέλημα και να πράττουν τό δίκαιο. Παρόμοια, ἡ
φυσιολογική λειτουργία τῶν κάτω ἄκρων εἶναι νά ἐπιτρέπουν στόν ἄνθρωπο νά κινεῖται
γιά νά ὑπηρετεῖ τό Θεό καί νά ἐπιτελεῖ τό ἀγαθό<a href="#_ftn2" name="_ftnref2" title="">[2]</a>.
Σ' ὅ,τι ἀφορᾶ τή γλώσσα, ἡ ἐντελέχειά της εἶναι νά ἐκφέρει τό λόγο τῆς ἀλήθειας
καί νά ὑμνεῖ διαρκῶς τή δόξα του Δημιουργού. Κάθε ὄργανο τοῦ σώματος ἐνεργεῖ
κατά φυσιολογικό και υγιή τρόπο, ὅταν λειτουργεῖ «κατά Θεόν» καί κινεῖται γιά
τό Θεό: ἡ καρδιά ὅταν ὑπηρετεῖ τό κέντρο τῆς προσευχῆς καί ὅταν πάλλει γιά τό
Θεό στην προσευχή· οἱ πνεύμονες ὅταν τή ρυθμίζουν... 
Συνοπτικά, τό σῶμα εἶναι ὑγιές πνευματικά, ὅταν μέ ὅλες τίς ἐνέργειες καί τίς
δραστηριότητές του τείνει πρός τό Θεό καί καθίσταται ἔτσι «ναός τοῦ ἐν ἡμῖν Ἁγίου
Πνεύματος» (Α ́ Κορ. 6,19), ὅταν ἔχει «τάς αισθήσεις [...] εὐτάκτους»<a href="#_ftn3" name="_ftnref3" title="">[3]</a>,
όταν όλα του τά όργανά του γίνονται μέσα ὥστε νά ζεῖ ἐνάρετα, δρόμοι για τη
θεωρία τοῦ Θεοῦ καί ἐργαλεῖα γιά τήν ἕνωση μαζί Του. 
Μὲ τὸ ἁμάρτημα, ἡ τάξη αὐτή ἀνατρέπεται. Ὁ ἄνθρωπος, ἀποστρεφόμενος πλήρως τό
Θεό, ἐκτρέπει τίς αἰσθήσεις του καί ὅλα τά ὄργανα τοῦ σώματός του ἀπό τήν ἐντελέχειά
τους, γιά νά τά στρέψει παρά φύση πρός τόν αἰσθητό κόσμο. Κατ' αὐτό τόν τρόπο
λοιπόν αισθήσεις καί ὄργανα, «διεσκορπισμέν[α]» καί «λελυμένα»<a href="#_ftn4" name="_ftnref4" title="">[4]</a>,
καθίστανται ἀσθενή<a href="#_ftn5" name="_ftnref5" title="">[5]</a>.
Ὁ ἄνθρωπος, τόσο στό ἐπίπεδο τοῦ σώματος, ὅσο καί σέ αὐτό τῆς ψυχῆς, βρίσκεται ἀλλοτριωμένος
καί ἀποξενωμένος σέ μιά πεπτωκυία φύση, αντίθετη πρός τή θεμελιώδη καί ἀληθινή
φύση του. Ὁ Ἅγιος Μακάριος λέγει, ὅτι ὅταν ὁ Ἀπόστολος ἀναφέρεται στον «παλαιόν
ἄνθρωπον», «Τον ονομάζει τέλειο, έχοντας μάτια απέναντι σε μάτια, κεφάλι
απέναντι σε κεφάλι, αυτιά απέναντι σε αυτιά, χέρια απέναντι σε χέρια, πόδια
απέναντι σε πόδια. Διότι ο Πονηρός μόλυνε και καταρράκωσε ολόκληρο τον άνθρωπο,
ψυχή και σώμα· και έντυσε τον άνθρωπο παλαιό και ακάθαρτο άνθρωπο, ακάθαρτο και
εχθρικό προς τον Θεό, που δεν υποτάσσεται στον νόμο του Θεού […], ώστε ο
άνθρωπος να μη βλέπει πλέον όπως θέλει, αλλά να βλέπει πονηρά και να ακούει
πονηρά, και να έχει πόδια που τρέχουν στην κακία και χέρια που εργάζονται την
ανομία και καρδιά που συλλογίζεται πονηρά.<a href="#_ftn6" name="_ftnref6" title="">[6]</a>». 
Ἀντί οἱ αἰσθήσεις να προσφέρουν στο νοῦ ὑλικό γιά τήν πνευματική θεωρία των ὁρατῶν
κτισμάτων, τοῦ προσφέρουν ὡς προσχήματα ἕνα πλῆθος «ἐνύλων καί ματαίων λογισμῶν»<a href="#_ftn7" name="_ftnref7" title="">[7]</a>.
Αντί νά ὑποταχθοῦν στό νοῦ καί νά συμβάλλουν στήν ἄνοδό του πρός τό Θεό, τόν ἕλκουν<a href="#_ftn8" name="_ftnref8" title="">[8]</a>
καί τόν καταβιβάζουν πρός τόν αἰσθητό κόσμο, θεωρούμενο καθεαυτό· ἐπιπλέον οἱ αἰσθήσεις
ἀποξενώνουν καί ὑποδουλώνουν τη διάνοια στόν αἰσθητό κόσμο<a href="#_ftn9" name="_ftnref9" title="">[9]</a> καί συνεπῶς τῆς
φράζουν την πρόσβαση στα πνευματικά. Μ' αὐτή τήν ἔννοια, ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος
μιλάει γιά τήν «ἀσθένειαν τῶν αἰσθήσεων<a href="#_ftn10" name="_ftnref10" title="">[10]</a>. 
Αντί νά διακονοῦν τό Θεό καί νά ἐπιτελοῦν τό θέλημά Του, οἱ αἰσθήσεις καί τά ὄργανα
του σώματος τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου αναλαμβάνουν τήν ὑπηρεσία τῶν σαρκικῶν ἐπιθυμιῶν
του καί τοῦ χρησιμεύουν γιά νά διαπράττει τήν ἁμαρτία καί νά ὑποθάλπει τά πάθη
του<a href="#_ftn11" name="_ftnref11" title="">[11]</a>.
Τά χρησιμοποιεῖ σε πρώτη φάση γιά νά λάβει τήν ἀπόλαυση τῶν αἰσθητῶν, τήν ὁποία
ἀναζητεῖ. Ἔτσι χρησιμοποιεῖ τοὺς ὀφθαλμούς του «πονηρῶς»<a href="#_ftn12" name="_ftnref12" title="">[12]</a>, ὥστε νά
προσφέρει αἰσθητά αντικείμενα στη σφοδρή ἐπιθυμία του καί νά τ' ἀπολαύσει μέ τό
βλέμμα του. Χρησιμοποιεῖ τά ὦτα του, επίσης «πονηρῶς»<a href="#_ftn13" name="_ftnref13" title="">[13]</a> παρόμοια, γιά
ν' ἀκούει πονηρούς λόγους και ν' ἀπολαμβάνει τά ἀκούσματα αὐτά, γιά νά προσέχει
μάταιους καί ἀνωφελεῖς λόγους καί νά ψυχαγωγεῖ ἐκεῖ τό πνεῦμα του. Η γεύση
τίθεται στην ὑπηρεσία τοῦ πάθους τῆς γαστριμαργίας. Η όσφρηση δια στρέφεται «εἰς
ὀσμῶν ἐρωτικῶν ποικιλίας<a href="#_ftn14" name="_ftnref14" title="">[14]</a>
(Σ.τ.μ.: ποικιλία ἐρωτικῶν ἀρωμάτων]». Η αφή παραδίδει το όργανό της σε πολλά
πάθη. Οἱ γνωστικές δυνάμεις ἀποστρέφονται τό Θεό καί παύουν νά ἑρμηνεύουν τό
δεδομένο τῶν αἰσθήσεων σύμ φωνα μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ὁ πεπτωκώς ἄνθρωπος, μή άντιλαμβανόμενος
πλέον στά ὄντα τίς θεῖες ἐνέργειες, πού ὁρίζουν τήν αὐθεντική φύση τῶν ὄντων,
χάνει τήν ὀρθή καί ἀντικειμενική αντίληψή τους, αυτή δηλαδή που συνάδει μέ τήν ἴδια
τήν πραγματικότητα τῶν ὄντων, τήν ἀντίστοιχη και ἐπαρκή πρός τήν ἀλήθειά τους. Ὁ
Ἅγιος Ἀμβρόσιος διαπιστώνει ὅτι σχεδόν το σύνολο αὐτῶν, πού βλέπουμε, το βλέπουμε
διαφορετικά ἀπ' αὐτό πού εἶναι<a href="#_ftn15" name="_ftnref15" title="">[15]</a>.
Ὁ ἄνθρωπος ἀντιλαμβάνεται τά ὄντα σε συνάρτηση μέ τίς αἰσθητές ἐπιθυμίες του, ἐνῶ
τά τοποθετεῖ, τά διατάσσει, τούς δίνει νόημα και ἀξία σε συνάρτηση μέ τά πάθη
του. Από τότε ἡ ἀντίληψη γίνεται ὑποκειμενική καί ποικίλλει τόσο, πού δέ
συμφωνεῖ πιά μέ τήν ἴδια τήν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων στά ὁποῖα ἀναφέρεται. Συνιστᾶ
πλέον μία προβολή τῆς πεπτωκυίας συνείδησης τοῦ καθενός καί μεταβάλλεται ἀνάλογα
μέ τή μορφή, την κατανομή καί τή βαθμίδα τῶν ἐμπαθῶν ἐπιθυμιῶν. Τό γεγονός ὅτι,
παρά τις διαφορές αὐτές, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι μπορεῖ γενικά νά θεωροῦνται ὅτι ἀντιλαμβάνονται
τήν πραγματικότητα μέ τίς αἰσθήσεις τους περίπου κατά τόν ἴδιο τρόπο, δέ σημαίνει
καθόλου ὅτι ἡ ἀντίληψή τους εἶναι ἀντικειμενική. Απλά ὑποδηλώνει τή συμφωνία
διαφορετικῶν ὑποκειμενικοτήτων, πού μοιράζονται μιά κοινή πτώση καί τό
θεμελιώδη ἑνιαῖο χαρακτήρα τῶν παραμορφώσεων, πού ὑφίστανται οἱ κληρονόμοι τοῦ Ἀδάμ
μέσω τῆς δύναμης τῆς ἀντίληψης. 
Ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτίας, κατά τόν ἴδιο τρόπο καί τά ὄργανα τοῦ σώματος ἔχουν ἐκτραπεῖ
ἀπό τόν ἀρχικό τους προορισμό, τη φυσιολογική τους λειτουργία καί ἀρχίζουν να
συμπεριφέρονται παθολογικά. Εκθέτοντας τις συνέπειες του προπατορικοῦ ἁμαρτήματος,
ὁ Ἀθανάσιος ὁ Μέγας ἐξηγεῖ πώς ἡ ψυχή ἔκανε ὅλες τίς σωματικές λειτουργίες νά ἐνεργήσουν
ἀντίστροφα: «Γι’ αυτό και, κινώντας τα χέρια προς το αντίθετο, τα έκανε να
φονεύουν»· μετέστρεψε τα αναπαραγωγικά όργανα «στο να μοιχεύουν αντί για τη
νόμιμη τεκνογονία· και τη γλώσσα, αντί για λόγια ευλογίας, σε βλασφημίες,
ύβρεις και επιορκίες<a href="#_ftn16" name="_ftnref16" title="">[16]</a>,
και τα χέρια πάλι στο να κλέβουν και να χτυπούν τους συνανθρώπους<a href="#_ftn17" name="_ftnref17" title="">[17]</a>·
και τα πόδια σε ταχύτητα για να χύνουν αίμα (Ψαλμ. 13,3)<a href="#_ftn18" name="_ftnref18" title="">[18]</a>· και την κοιλιά
σε μέθη και σε αχόρταγο κορεσμό· όλα αυτά είναι κακία και αμαρτία της ψυχής.
Και αιτία αυτών δεν είναι καμία άλλη, παρά η αποστροφή από τα ανώτερα.<a href="#_ftn19" name="_ftnref19" title="">[19]</a>».
Στό ἴδιο πνεῦμα κινούμενος ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος προτρέπει: «Ας έρθουμε
στα δικά μας μέλη· διότι και αυτά θα τα βρούμε αίτια απώλειας, αν δεν
προσέχουμε, όχι εξαιτίας της δικής τους φύσης, αλλά εξαιτίας της δικής μας
ραθυμίας.<a href="#_ftn20" name="_ftnref20" title="">[20]</a>».
Λειτουργώντας λοιπόν παρά φύση, οἱ αἰσθήσεις καί τά ὄργανα του σώματος ἐνεργοῦν
ἀνόητα, χωρίς φρόνηση. Ὁ Ἅγιος Νικήτας Στηθάτος ὁμιλεῖ γιά τήν «ἀλογίαν» τῶν αἰσθήσεων<a href="#_ftn21" name="_ftnref21" title="">[21]</a>.
Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ύπογραμμίζοντας τήν ἐμπλοκή τῆς ψυχῆς σ' αὐτή τήν παρεκτροπή,
γράφει: «Όπως όταν ένας ηνίοχος, ανεβαίνοντας στα άλογα μέσα στο στάδιο,
αδιαφορήσει για τον στόχο προς τον οποίο πρέπει να κατευθύνεται και, αφήνοντάς
τον στην άκρη, τρέχει απλώς το άλογο όσο πιο γρήγορα μπορεί και μάλιστα όπως
θέλει, τότε πολλές φορές πέφτει πάνω σε όσους βρίσκει μπροστά του και άλλες
φορές το ρίχνει ακόμη και σε γκρεμούς, παρασυρόμενος όπου τον οδηγεί η ορμή των
αλόγων, νομίζοντας ότι, αφού τρέχει, δεν έχει χάσει τον στόχο· γιατί κοιτά μόνο
το τρέξιμο και δεν βλέπει ότι έχει βγει έξω από τον στόχο· έτσι και η ψυχή,
όταν εγκαταλείψει τον δρόμο προς τον Θεό και χρησιμοποιεί τα μέλη του σώματος
με τρόπο που δεν ταιριάζει ή μάλλον παρασύρεται και η ίδια μαζί τους από τον
ίδιο της τον εαυτό, αμαρτάνει και δημιουργεί το κακό για τον εαυτό της.»<a href="#_ftn22" name="_ftnref22" title="">[22]</a>».<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhbXuEFJT477J6LykRzQRcVZIjegPO5q3NOpAOsvr8Ekr2J1PnNEyhT7FqivDpJULlNDhyDOClweGuztsF-o_f6yBE3ecGYqHakQlK2yjz8SdVlTVwzf-8wG7UA-uFpiiIXDsBX7e-cbCHXB2IdO2o6xtfBIHNOgK_YYWkb4shnxFfp4Z4wTZa0n1Un/s829/665.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="317" data-original-width="829" height="244" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhbXuEFJT477J6LykRzQRcVZIjegPO5q3NOpAOsvr8Ekr2J1PnNEyhT7FqivDpJULlNDhyDOClweGuztsF-o_f6yBE3ecGYqHakQlK2yjz8SdVlTVwzf-8wG7UA-uFpiiIXDsBX7e-cbCHXB2IdO2o6xtfBIHNOgK_YYWkb4shnxFfp4Z4wTZa0n1Un/w640-h244/665.jpg" width="640" /></a></div><div>

<a href="#_ftnref1" name="_ftn1" title="">[1]</a>  Πρβλ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, Κατά Ελλήνων, 4.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, Ὁμιλία-Δαίμονες, 2, PG 49, 261. ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ,
Ἐπιστολή πρός τέκνα, 14. ΣΕΡΑΠΙΩΝ ΘΜΟΥΕΩΣ, Πρός μονάζοντας, 10. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ,
Τριάδες, 2, 2, 20.

</div>

<a href="#_ftnref2" name="_ftn2" title="">[2]</a> Πρβλ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ,
Ὁμιλία-Δαίμονες, 22, PG 49, 261. ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ, Ἐπιστολή πρός τέκνα, 14.
ΣΕΡΑΠΙΩΝ ΘΜΟΥΕΩΣ, Πρός μονάζοντας, 10. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ, Τριάδες, 2, 2, 20.

</div>

<a href="#_ftnref3" name="_ftn3" title="">[3]</a> Πρβλ.
ΙΣΑΑΚ ΣΥΡΟΣ, Λόγος, 58.

</div>

<a href="#_ftnref4" name="_ftn4" title="">[4]</a> Πρβλ. ΙΣΑΑΚ ΣΥΡΟΣ, Λόγος, 60.

</div>

<a href="#_ftnref5" name="_ftn5" title="">[5]</a> Ὁ Ἅγιος ΙΣΑΑΚ ΣΥΡΟΣ ὁμιλεῖ ρητά γιά τήν
«ἀσθένειαν τῶν αἰσθήσεων» (Λόγος, 23) [la maladie des sens], καί τήν ἀνάγκη τοῦ
νοῦ τοῦ πεπτωκότα ἀνθρώπου να κατευνάσει τίς αἰσθήσεις καί νά τίς θεραπεύσει
ἀπό τή νόσο (Λόγος, 30). Στόν Ασκητικό λόγο 1, ὁμιλεῖ καί πάλι γιά τήν
«ἀσθένειαν τῶν αἰσθήσεων» [la maladie des sensations].

</div>

<a href="#_ftnref6" name="_ftn6" title="">[6]</a>  ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ, Ὁμιλία (Συλλογή
ΙΙ), 2, 2.

</div>

<a href="#_ftnref7" name="_ftn7" title="">[7]</a> Πρβλ. ΗΣΥΧΙΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΗΣ, Περί νήψεως,
53.

</div>

<a href="#_ftnref8" name="_ftn8" title="">[8]</a> Πρβλ. ΙΣΑΑΚ ΣΥΡΟΣ, Λόγος, 23.

</div>

<a href="#_ftnref9" name="_ftn9" title="">[9]</a>  Γιά τό λόγο αυτό, ΝΙΚΗΤΑΣ ΣΤΗΘΑΤΟΣ
ὁμιλεῖ περί «δουλείας τῶν αἰσθήσεων» (Κεφάλαια πρακτικά, 20).

</div>

<a href="#_ftnref10" name="_ftn10" title="">[10]</a>  ΙΣΑΑΚ
ΣΥΡΟΣ, Λόγος, 1.

</div>

<a href="#_ftnref11" name="_ftn11" title="">[11]</a> Πρβλ. ΜΑΞΙΜΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ, Πρός Θαλάσσιον,
50, PG 90, 472-473. ΙΣΑΑΚ ΣΥΡΟΣ, Λόγος, 1.

</div>

<a href="#_ftnref12" name="_ftn12" title="">[12]</a> ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ, Ὁμιλία (Συλλογή ΙΙ),
2, 2.

</div>

<a href="#_ftnref13" name="_ftn13" title="">[13]</a> ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ, Ὁμιλία (Συλλογή ΙΙ),
2, 2.

</div>

<a href="#_ftnref14" name="_ftn14" title="">[14]</a> ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, Κατά ἑλλήνων, 5.

</div>

<a href="#_ftnref15" name="_ftn15" title="">[15]</a> ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΜΙΛΑΝΟΥ, De bono mortis, 10.

</div>

<a href="#_ftnref16" name="_ftn16" title="">[16]</a> ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, Κατά Ελλήνων, 5. Βλέπε και:
Πράξ. 6, 17. ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, Ομιλία-Δαίμονες, 2, PG 49, 261.

</div>

<a href="#_ftnref17" name="_ftn17" title="">[17]</a> Ο συγγραφέας τῶν Παροιμιῶν ὁμιλεῖ πάλι
γιά «χεῖρας ἐκχεούσας αἷμα δικαίου» (Παροιμ. 6, 17). Πρβλ. ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ,
Ὁμιλία (Συλλογή ΙΙ), 2, 2.

</div>

<a href="#_ftnref18" name="_ftn18" title="">[18]</a> Οἱ Παροιμίες ὑπενθυμίζουν με γενικότερο
τρόπο τους «πόδας ἐπισπεύδοντας κακοποιεῖν» (Παροιμ. 6, 18). Πρβλ. ΜΑΚΑΡΙΟΣ
ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ, Ὁμιλία (Συλλογή ΙΙ), 2, 2.

</div>

<a href="#_ftnref19" name="_ftn19" title="">[19]</a> ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, Κατά Ελλήνων, 5.

</div>

<a href="#_ftnref20" name="_ftn20" title="">[20]</a> ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, Ὁμιλία-Δαίμονες, 2,
PG 49, 261.

</div>

<a href="#_ftnref21" name="_ftn21" title="">[21]</a> ΝΙΚΗΤΑΣ ΣΤΗΘΑΤΟΣ, Κεφάλαια πρακτικά, 6.

</div>

<a href="#_ftnref22" name="_ftn22" title="">[22]</a> ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, Κατά ἑλλήνων, 5.

<o:p> </o:p><div style="background-color: white; color: #333333;"><div id="ftn15">(συνεχίζεται)</div></div><o:p></o:p><div style="background-color: white;"> <div style="line-height: 21.8333px; text-align: center;"><div style="color: #333333;"> </div><div style="color: #333333;"> </div><div style="color: #333333;">ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</div><div style="color: #333333;"> </div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/29.html" itemprop="url">Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΣ ΤΗΝ (ΠΡΟ ΤΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ) ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ (29ο)</a></div><div style="color: #333333;"> </div></div><div class="separator" style="clear: both; color: #333333; text-align: center;"><div class="separator" style="clear: both;"><div style="line-height: 21.8333px;"><div class="MsoNormal" style="line-height: 19.2px;"><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2018/02/blog-post_84.html" itemprop="url" style="color: #999999; text-decoration-line: none;">ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ (ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ): ''Η ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ''</a></div></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 19.2px;"><div> </div></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 19.2px;"><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2013/10/3.html" itemprop="url" style="color: #999999; text-decoration-line: none;"> Ο ΦΟΒΟΣ (3ο ΜΕΡΟΣ)</a> <a href="https://entoytwnika.blogspot.com/2013/04/24.html" style="color: #999999; text-decoration-line: none;">ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΜΑΣ (24ο ΜΕΡΟΣ</a>)</div></div></div></div></div></div>

</div>

</div>