Είδα άρθρο εδώ που αφορά το πασίγνωστο ζήτημα του Σιγιλλίου του 16ου αιώνος.
Το σχετικό κείμενο σώζεται και μπορεί να το μελετήσει οποισδήποτε στην Εθνική Βιβλιοθήκη εδώ (αν και δεν έχει φωτογραφηθεί ολόκληρο) και επίσης διάφορα σημεία της αντιγραφής εκ του πρωτοτύπου είναι λανθασμένα. Αυτό είναι σύνηθες σφάλμα για όσους δεν γνωρίζουν να διαβάζουν τους κώδικες λέξεων των χειρογράφων.
Επί παραδείγματι· τo κείμενο που έχει παραθέσει ο αρθρογράφος στο τέλος λέγει:
ἐν καιρῷ τῷ προσήκοντι ἵνα μή τις παρακούσῃ.+
και ο σταυρός στο τέλος υποδεικνύει ότι εκεί τελειώνει και μάλλον έτσι νόμιζε ο αρθρογράφος. Ούτε εκεί τελειώνει, ούτε το παρακούση περιέχεται στο πρωτότυπο. Παραθέτουμε την συνέχεια του αποσπάσματος υπογραμμίζοντας και το λάθος της αντιγραφής εκ του πρωτοτύπου:
ἐν καιρῷ τῷ προσήκοντι· ἱνα μὴ τίς παρασύρῃ καὶ ἐκσπάσῃ ὑμᾶς τοῦ βελτίονος καὶ τῶν ὀρθῶν δογμάτων καὶ τάξεως τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν· ὅταν δὲ πάλιν δεξώμεθα, ἅπερ διὰ ταῦτα ἐτύπωσαν· τότε καὶ πλατύτερον γράψομεν· εἰς σύστασιν μὲν ἐμμάρτυρον, καὶ βεβαίωσιν τῶν ἡμετέρων ἀπαρασάλευτον· ἔλεγχον δὲ τῶν ἐκείνων φληναφιῶν τὲ καὶ ποπτύς κατά ἀναντίρρητον· παραγγέλομεν οὖν κοινῆ, καὶ ἀποφαινόμεθα ἐν ἁγίῳ Πνεύματι γράφοντες συνοδικῶς, ἵνα ἕκαστος ὑμῶν φυλάττῃ τὴν τάξιν τὴν δοθεῖσαν αὐτῷ, ἀνεκποίητον καὶ ἀμετάτρεπτον καὶ μή ὑπερβαίνῃ τοὺς ὅρους τοὺς πατερικοὺς καὶ θεοπαραδότους οὐχ ὑπάρχοντες ἡμετέρους ἀλλὰ τοῦ Θεοῦ· ὡς θείῳ Πνεύματι λαλησάντων καὶ τυπωσάντων αὐτούς, τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων, καὶ τῶν θείων διδασκάλων ἡμῶν· διαφυλαχθέντας καὶ τηρηθέντας ἄχρι τῆς σήμερον παρὰ τῆς καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν· ἥτις στερεὰ καὶ ἀδιάπτωτος ἀεὶ διαμένει καὶ πάγιος, κάλαμος οὐχ ὑπάρχουσα, ἵνα ἀπὸ ἀνέμων τοιούτων ταράττηται· μὴ ἐκκλίνητε τοίνυν ἀπὸ τῆς εὐθείας ὁδοῦ, πειθόμενοι τοῖς εἰρημένοις πᾶσιν, οἷς ἀνέκαθεν παρελάβετε· ἀκούοντες ἡμῶν καὶ τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας, καὶ δι’ αὐτῆς τοῦ Χριστοῦ· ὁ ἀκούων, γὰρ φησί, ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει· καὶ ὁ ἀθετών ὑμᾶς ἀθετεῖ· καὶ ἄφετε Λατίνους παραχρῆμα πλάττειν ὠροσκόπους τὲ καὶ ἀστροθεάμονας, καθάπερ Προμηθεὺς ἐκ πηλοῦ πλάττειν ἀνθρώπους ἰστόρηται· ἵνα καὶ ἡ θεία χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ πατρός, καὶ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, σὺν ἁγίῳ Πνεύματι· καὶ ἡ εὐχὴ καὶ εὐλογία τῆς ἡμῶν μετριότητος, εἴησαν μετὰ πάντων ὑμῶν: ἀπὸ Κωνσταντινουπόλεως. Ἰαννουαρίῳ μηνί. ζϞα
(Πηγή: Διπλούς Πέλεκυς κατά του Γρηγοριανού Ημερολογίου, σελ. 56- 57 Αθήνα, 2015.)

ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΛΑΘΟΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗΣ
Στο άρθρο μου εδώ είχα αναφέρει: «......Ανακυκλώνονται τα ίδια επιχειρήματα, επαναλαμβάνονται οι ίδιες κατηγορίες, παρουσιάζονται ως νέες οι ίδιες θεωρίες που έχουν ήδη συζητηθεί εδώ και δεκαετίες....». Aυτό ακριβώς συμβαίνει εδώ και επειδή συμβαίνει και πάλιν, θα σχολιάσω λοιπόν με τα ίδια επιχειρήματα, όχι επειδή θεωρώ ότι υπάρχει κάτι νέο προς συζήτηση, αλλά ώστε να μη δημιουργούνται εσφαλμένες εντυπώσεις σε όσους δεν γνωρίζουν το ζήτημα ή δεν έχουν ασχοληθεί με αυτό.
Αναφέρει λοιπόν:
«Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας Β΄ ο Τρανός, σε συνεργασία με άλλους Πατριάρχες της Ανατολής (όπως τον Αλεξανδρείας Σίλβεστρο), συγκάλεσε συνόδους στην Κωνσταντινούπολη:
Σύνοδος του 1583: Εκδόθηκε συνοδική απόφαση (Τόμος) που απέρριπτε την παπική καινοτομία στο ημερολόγιο και το Πασχάλιο, και ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία εμμένει στο Ιουλιανό Πασχάλιο.
Εφόσον απέρριπτε την καινοτομία στο ημερολόγιο και το Πασχάλιο, τότε η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν εμμένει μόνο στο Ιουλιανό Πασχάλιο, αλλά στο Ιουλιανό ημερολόγιο και Πασχάλιο: «Διακατέχοντες ἀσφαλῶς τό ἐπικρατῆσαν περί τε τοῦ πάσχα κανόνιον καί τῶν λοιπῶν ἑορτασίμων ἡμερῶν, ὀφείλοντες διακρατεῖν αὐτό καί ἑορτάζειν χριστιανικῶς ὡς ἐπεκράτησε».
και κατά την απόδοση του αρθρογράφου στην νεοελληνική:
Κρατώντας ασφαλώς τον επικρατήσαντα κανόνα για το Πάσχα και τις λοιπές εορτάσιμες ημέρες, οφείλοντας να τον διακρατείτε και να εορτάζετε χριστιανικά όπως επικράτησε.
Σύνοδος του 1593: Επιβεβαίωσε εκ νέου την απόφαση, ορίζοντας ότι όποιος αποδέχεται το ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟ εορτολόγιο και το παπικό Πασχάλιο τίθεται εκτός της Ορθόδοξης παράδοσης».
και κατωτέρω:
«.....η βασική καταδίκη του Σιγιλλίου του 1583 (που αφορούσε την ανατροπή του Πασχαλίου) δεν εμπίπτει στη ρύθμιση του 1924».
Φυσικά και εμπίπτει. Αν οι Πατριάρχες ήθελαν να καταδικάσουν αποκλειστικά το Πασχάλιο, τότε για ποιο λόγο μιλούν επανειλημμένως και για τις λοιπές εορτάσιμες ημέρες; Γιατί να χρησιμοποιούν δύο διαφορετικές έννοιες, αν εννοούσαν μόνο μία;
Ο αρθρογράφος γράφει:
«Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η Εκκλησία της Ελλάδος υιοθέτησαν το Διορθωμένο Ιουλιανό Ημερολόγιο το 1924. Δεν άλλαξαν το Εορτολόγιο. Τα Χριστούγεννα παρέμειναν στις 25 Δεκεμβρίου, ο Ευαγγελισμός στις 25 Μαρτίου.
Άλλαξαν μόνο το Ημερολόγιο: Ευθυγράμμισαν τις ημερομηνίες του εκκλησιαστικού εορτολογίου με το ΔΙΟΡΘΩΜΕΝΟ ΙΟΥΛΙΑΝΟ (ΝΕΟ) ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ , διορθώνοντας την αστρονομική απόκλιση. ΔΕΝ ΥΙΟΘΕΤΗΣΑΝ ΤΟ ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ.»
Εδώ επιχειρείται μία μετατόπιση της συζήτησης από την ουσία στη λέξη. Το ζήτημα δεν είναι αν η ημερομηνία εξακολούθησε να ονομάζεται "25 Δεκεμβρίου", αλλά αν η εορτή παρέμεινε στην ίδια ημερολογιακή θέση. Και αυτό είναι αντικειμενικό ιστορικό γεγονός: δεν παρέμεινε. Μεταφέρεται η συζήτηση από την πραγματική θέση των εορτών μέσα στον χρόνο στην αριθμητική ονομασία της ημέρας, ώστε να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι τίποτε δεν μεταβλήθηκε.
Και οι Παπικοί μετά την υιοθέτηση του Γρηγοριανού, Χριστούγεννα συνέχισαν να έχουν στις 25 Δεκεμβρίου και Ευαγγελισμό στις 25 Μαρτίου, όμως ουδείς σοβαρός ιστορικός θα ισχυριστεί ότι δεν μετακίνησαν τις εορτές κατά δέκα ημέρες, πόσο μάλλον οι Σοφότατοι Πατριάρχες της Ανατολής.