ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ ☦

Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Tο Μυστήριο της Αγάπης'' [4]

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNUTI5f3OIN3JOY0TexZ3UILtcf-HYnEaSKYjlCc5NFVOiE5JCJSOmWwXT_1AWSTAmzEf4XOjZIgX_Z3fvn-s_2x66YXA5bUBKVtcN_oyS2T6D80yxE3hnxH2V6TVADUtJanT9v0u6GAT4rDU2vKkTkcM-eJSr_ba52Nf4dl4zZeyPBo-tzeBEHXrO/s1000/panagia__001.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="color: #0c0c0c;"><img border="0" data-original-height="1000" data-original-width="721" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNUTI5f3OIN3JOY0TexZ3UILtcf-HYnEaSKYjlCc5NFVOiE5JCJSOmWwXT_1AWSTAmzEf4XOjZIgX_Z3fvn-s_2x66YXA5bUBKVtcN_oyS2T6D80yxE3hnxH2V6TVADUtJanT9v0u6GAT4rDU2vKkTkcM-eJSr_ba52Nf4dl4zZeyPBo-tzeBEHXrO/w288-h400/panagia__001.jpg" width="288" /></span></a></div><span style="color: #0c0c0c;"> <br /></span><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0c0c0c;"><b>Η γυναίκα: σημείο
συναντήσεως μεταξύ Θεού και ανθρώπου</b><o:p></o:p></span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0c0c0c;">Εάν το αρσενικό
συμμετέχει στην Ενανθρώπηση διά της σιωπής, στο πρόσωπο του αγίου Ιωσήφ —«ο
Λόγος, ο υιοθετημένος υιός της σιωπής», όπως τον αποκαλεί ο Κλωντέλ— η γυναίκα,
αντίθετα, είναι εκείνη που εκφωνεί το fiat, το «γένοιτό μοι», εκ μέρους όλων. Στο
δημιουργικό fiat του Πατρός ανταποκρίνεται το ταπεινό fiat της «δούλης Κυρίου».
Αυτό το fiat αποτελεί το αναγκαίο ανθρώπινο θεμέλιο της Ενανθρωπήσεως, το
ελεύθερο «ναι» της ανθρωπότητας που εκφράστηκε από τη Μαρία: «ναι, επιθυμώ τη
σωτηρία μου· διψώ για τον Σωτήρα μου». Ο Χριστός δεν θα μπορούσε να προσλάβει
ανθρώπινη σάρκα και αίμα, εάν η ανθρωπότητα —η Μαρία— δεν τα είχε προσφέρει
ελεύθερα ως δώρο, ως καθαρή προσφορά.<br />
Την παραμονή των Χριστουγέννων η Εκκλησία ψάλλει:<br />
«Τί σοι προσενέγκωμεν, Χριστέ; ... Ἕκαστον γὰρ τῶν ὑπὸ σοῦ γενομένων κτισμάτων
τὴν εὐχαριστίαν σοι προσάγει· οἱ ἄγγελοι τὸν ὕμνον, οἱ οὐρανοὶ τὸν ἀστέρα, οἱ
μάγοι τὰ δῶρα, οἱ ποιμένες τὸ θαῦμα, ἡ γῆ τὸ σπήλαιον, ἡ ἔρημος τὴν φάτνην, ἡμεῖς
δὲ Μητέρα Παρθένον.»<br />
Γι' αυτό, στην ορθόδοξη ευσέβεια, η Θεοτόκος που κρατά στην αγκαλιά της το Θείο
Βρέφος —και όχι, για παράδειγμα, ο Συμεών— αποτελεί ακριβώς την εικόνα της
Ενανθρωπήσεως, του ύψιστου βαθμού κοινωνίας μεταξύ Θεού και ανθρώπου, του
σημείου όπου συναντώνται τα δύο fiat, τα δύο «γένοιτο». Ο δεσμός Του Ιησού με την ανθρωπότητα
πραγματοποιείται μέσω της μητρότητας.<br />
Η Ανατολική Εκκλησία αγαπά ιδιαίτερα τον λόγο του Κυρίου προς τον Ιωάννη: «Ἰδοὺ
ἡ μήτηρ σου», και βλέπει σε αυτόν την ολοκλήρωση της Εύας· η Μαρία είναι η
«Μήτηρ τῶν ζώντων», τύπος της Εκκλησίας στη θεμελιώδη αλήθεια της μητρικής
προστασίας.<br />
Ως Οράνς (η δεομένη), είναι η προσευχή της Εκκλησίας. Στις εικόνες που είναι
αφιερωμένες σε αυτό το θέμα, απλώνει το ωμοφόριό της επάνω από τον κόσμο για να
τον «σκεπάζει» και να τον προστατεύει, ενώ στις εσχατολογικές συνθέσεις της Δεήσεως
εμφανίζεται ως η Μεσίτρια που πρεσβεύει υπέρ όλου του κόσμου. Ως Νέα Εύα εν
Χριστώ, η Μαρία μας αποκαλύπτει την αλήθεια της ανθρώπινης φύσεως. Η Εκκλησία
την ομολογεί αειπάρθενο, παρθένο κατά την ίδια την ουσία της και ακριβώς γι'
αυτό μητέρα. Επειδή η παρθενία, σύμφωνα με τον προορισμό της, ανθίζει σε μητρότητα, κάθε
γυναίκα έχει την κλήση προς τη μητρική αποστολή.<br />
Στην ελληνική γλώσσα η σωφροσύνη σημαίνει ακεραιότητα και εσωτερική ενοποίηση,
τη δύναμη δηλαδή που συνάγει τα πάντα σε μία ενότητα.<br />
Μία αρχαία λειτουργική ευχή απευθύνεται στην «Παναγία Θεοτόκο» λέγοντας:<br />
«Με την αγάπη σου σύνδεσε την ψυχή μου», ώστε από το άθροισμα των
διασκορπισμένων καταστάσεων της ψυχής να αναδυθεί μία ενιαία ψυχή. Μόνο μια
τέτοια εσωτερική ολοκλήρωση μπορεί να ανακόψει το έργο της αποσυνθέσεως στο
οποίο έχει αφιερωθεί η σύγχρονη ανδρική ιδιοφυΐα.<br />
Με την αγνή δομή της υπάρξεώς της η γυναίκα έχει την κλήση να πραγματοποιήσει
αυτήν την ενοποίηση. Η σωτηρία του πολιτισμού εξαρτάται από το «αιώνιο
μητρικό». Κατανοεί κανείς τη σωστική του δύναμη όταν αντιληφθεί ότι η Εύα δεν
πειράχθηκε ως το «ασθενέστερο φύλο». Αντιθέτως, παρασύρθηκε επειδή ακριβώς
εκπροσωπεί μέσα στην ανθρώπινη φύση την αρχή της θρησκευτικής ακεραιότητας.
Μόλις τραυματίστηκε στην καρδιά, υπέκυψε αμέσως.<br />
Ο Αδάμ ακολούθησε παθητικά:<br />
«Η γυναίκα μου έδωσε από τον καρπό.»<br />
Αφήνοντας τον εαυτό του μόνο του, ο άνδρας χάνεται μέσα στον λαβύρινθο των αφαιρέσεών
του και στις τελειοποιημένες τεχνικές της υποβαθμίσεως. Υποβαθμισμένος ο ίδιος,
γίνεται παράγοντας υποβαθμίσεως και δημιουργεί έναν κόσμο που ανταποκρίνεται
στις απανθρωποποιημένες προϋποθέσεις του. Ο άνθρωπος βρίσκεται στην αγωνία του θανάτου. Η παραφροσύνη είναι η διαταραχή
ενός μόνο ανθρώπου· η ανδρική λογική, όταν απολυτοποιείται, είναι η συλλογική
παραφροσύνη όλων.<br />
Το αληθινό θήλυ περιγράφεται θαυμάσια από τον Πωλ Κλωντέλ, όταν βάζει τη Χάρη
να λέει:<br />
«Δεν είμαι προσιτή στη λογική· δεν θα με πλάσετε, δεν θα με κάνετε αυτό που
θέλετε· εγώ όμως τραγουδώ και χορεύω.»<br />
Ο άνδρας επεκτείνεται μέσα στον κόσμο μέσω των εργαλείων. Η γυναίκα
πραγματοποιεί την επέκτασή της μέσω της δωρεάς του εαυτού της. Με όλη της την
ύπαρξη είναι συνδεδεμένη με τους ρυθμούς της φύσεως. Σύμφωνα όμως με τον φυσικό
προορισμό της, το βιολογικό και το ψυχολογικό εξαρτώνται από το πνεύμα· το
υπηρετούν και το αποκαλύπτουν. <br />
Η φυσιολογική ικανότητα της γυναίκας να γεννά προέρχεται από το μητρικό της
πνεύμα. Αντίστοιχα, ο άνδρας είναι σωματικά πιο ισχυρός επειδή στο πνεύμα του
υπάρχει κάτι που ανταποκρίνεται στη «βία» για την οποία μιλά το Ευαγγέλιο:<br />
«Οι βιασταί αρπάζουν τη Βασιλεία των Ουρανών.»<br />
Εάν η φύση του άνδρα είναι να ενεργεί, η φύση της γυναίκας είναι να υπάρχει·
και αυτή είναι η κατ' εξοχήν θρησκευτική κατάσταση.<br />
Ο άνδρας δημιουργεί την επιστήμη, τη φιλοσοφία και την τέχνη, αλλά διαστρέφει
τα πάντα μέσω μιας τρομακτικής αντικειμενοποιήσεως της οργανωμένης αλήθειας.<br />
Η γυναίκα αντιτίθεται σε κάθε αντικειμενοποίηση, διότι στέκεται όχι στην
προοπτική της δημιουργίας αλλά της γεννήσεως. Η ίδια, με την ύπαρξή της,
αποτελεί το κριτήριο που διορθώνει κάθε αφαίρεση και επαναφέρει τις αξίες στη
σωστή τους θέση, ώστε να φανερώνεται ορθά ο ανδρικός λόγος (logos).<br />
Ενστικτωδώς, η γυναίκα θα υπερασπίζεται πάντοτε το πρωτείο της υπάρξεως έναντι
της θεωρίας, του ενεργού έναντι του καθαρά θεωρητικού, της διαισθήσεως έναντι
της αναλυτικής σκέψεως. Κατέχει το χάρισμα να «βλέπει» άμεσα μέσα στη ζωή του
άλλου, την έμφυτη ικανότητα να συλλαμβάνει το αστάθμητο και να αποκρυπτογραφεί
το πεπρωμένο. Να προστατεύει τον κόσμο των ανθρώπων ως μητέρα και να τον
καθαρίζει ως παρθένος, δίνοντάς του ψυχή —τη δική της ψυχή— αυτή είναι η κλήση
κάθε γυναίκας, είτε μοναχής, είτε άγαμης, είτε συζύγου.<br />
Ενωμένος με τον Χριστό, τον Αρχιερέα, ο άνδρας εισέρχεται μυστηριακά στα
στοιχεία αυτού του κόσμου· τα αγιάζει και μεταμορφώνει τον κόσμο σε Βασιλεία
του Θεού. Με δύναμη καταλαμβάνει τη Βασιλεία. Αυτός όμως ο θησαυρός αποτελείται
από κάθε έκφραση του ιερού, από την αγιότητα της υπάρξεως· και αυτήν ακριβώς
εκπροσωπεί η γυναίκα.<br />
Η γυναίκα πληγώνει τον δράκοντα όχι με τη δράση της αλλά με την ίδια
την ύπαρξή της, με την καθαρότητά της. Για τους δαίμονες, αυτή ακριβώς η
αγιότητα της υπάρξεως είναι αφόρητη και θανατηφόρα.<br />
Ο άνδρας, στραμμένος προς τα έξω, υπάρχει μέσα στην εξάπλωση του εαυτού του και
στην εξωτερική προβολή του πνεύματός του που κυριαρχεί στον κόσμο.<br />
Η γυναίκα, στραμμένη προς τα μέσα, κατευθύνεται προς την ύπαρξη.<br />
Το θηλυκό ενεργεί στο επίπεδο της οντολογικής δομής· δεν είναι ρήμα αλλά ύπαρξη
(esse), η μήτρα του κτιστού.<br />
Η Θεοτόκος προσφέρει ολόκληρη την ύπαρξή της ως τόπο όπου έρχεται να κατοικήσει
ο Λόγος· Τον κυοφορεί και Τον φανερώνει.<br />
Η λειτουργική παράδοση ταυτίζει την Παρθένο με τον οίκο της Σοφίας του Θεού και
δοξάζει σε αυτήν τον εκπληρωμένο σκοπό της δημιουργίας του Θεού: termino fisso
d'eterno consiglio, «τον ακρογωνιαίο λίθο του αιωνίου σχεδίου».<br />
Το μυστήριο του γάμου ενώνει χαρίσματα που αλληλοσυμπληρώνονται και αποτελεί
την προϋπόθεση μιας ιδιαίτερης μορφής του βασιλικού ιερατεύματος όλων των
πιστών.</span><o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p> </o:p></span></p><p></p><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><span style="color: red;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><span style="color: red;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="color: red;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</span></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/t-1.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Tο Μυστήριο της Αγάπης'' [1]</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/t-2.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Tο Μυστήριο της Αγάπης'' [2]</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/t-3.html" itemprop="url"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Tο Μυστήριο της Αγάπης'' [3]</span></b></span></a></div>

Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Tο Μυστήριο της Αγάπης'' [4]

Η γυναίκα: σημείο συναντήσεως μεταξύ Θεού και ανθρώπου Εάν το αρσενικό συμμετέχει στην Ενανθρώπηση διά της σιωπής, στο πρόσωπο του αγίου...

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A [11]

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEidXgS-XGIpTE3Sgu9uFCrOvBONABscgX7lceYBiwk4DnK1072pb9xxQEjNzPlGa3Iujz8Ipx3ZwWUupIPFNOTsxvYhsaTguNoFze_9_yMkI87WiYIcJagkMT_i2UiraUjxYobtny521GMJVfZL4JH9ttGyCgJPdY5LBAAL9aUIWWGGVQBlm4ZzAvAS/s320/image.png" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="240" data-original-width="320" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEidXgS-XGIpTE3Sgu9uFCrOvBONABscgX7lceYBiwk4DnK1072pb9xxQEjNzPlGa3Iujz8Ipx3ZwWUupIPFNOTsxvYhsaTguNoFze_9_yMkI87WiYIcJagkMT_i2UiraUjxYobtny521GMJVfZL4JH9ttGyCgJPdY5LBAAL9aUIWWGGVQBlm4ZzAvAS/w400-h300/image.png" width="400" /></a></div> <br /><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span face=""Segoe UI","sans-serif"" style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></p><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;"><p class="MsoNormal" style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; font-weight: 400; text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"><b>B΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1<br /><br />Αρρωστημένες ψυχολογικές καταστάσεις<br /><br />Κατ' οἰκονομίαν Θεοῦ σε ἔξαρση οἱ ψυχοπαθολογικές καταστάσεις»<br /></b><br /><span style="color: #990000;">Σημείωμα φοιτήτριας: Παλαιότερα είχατε άναφερθεί στις ψυχοπαθολογικές καταστάσεις. Θὰ σᾶς παρακαλοῦσα, ἄν γίνεται, νὰ ἐπανέλθετε στο θέμα καὶ νὰ μᾶς ἐξηγήσετε πῶς μποροῦν νὰ ἐπηρεάζουν κάποιον, σε ποιό βαθμό, καὶ πόσο μπορεῖ ὁ καθένας μας να συνειδητοποιήσει την κατάστασή του καὶ νὰ τὴν καταπολεμήσει. Τι γίνεται ἀκόμη στην περίπτωση που ἡ ψυχοπαθολογική κατάσταση κάποιου εἶναι ἄμεσα συνδεδεμένη με την ὅλη θρησκευτική του πορεία καὶ ἀντίληψη; Μήπως εἶναι καλό νὰ ἀπομακρυνθεί κάπως ἀπὸ τὴ ζωή του, ἀπὸ τὴ ζωή τοῦ "καλοῦ χριστιανοῦ"; Προσωπικά αἰσθάνομαι πολύ πιὸ ἄνετα, ὅταν δὲν προσπαθῶ νὰ παραστήσω τὴν καλή χριστιανή. Τί καλό μπορεῖ νὰ βγεῖ ἀπὸ τέτοιες καταστάσεις; Γιατί ὁ ἄνθρωπος χρειάζεται να πονέσει τόσο πολύ στη ζωή του για τις καταστάσεις που, χωρίς νὰ τὸ θέλει, ἔχει στὴν ψυχή του; </span><br /><span style="color: #0a0a0a;"><br />Καί ἕνα ἄλλο σημείωμα λέει παρόμοια:</span><br /><br /><span style="color: #990000;"> Σε κάθε ἄνθρωπο, σύμφωνα με τις τραυματικές ἐμπειρίες που ἔχει ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία, δημιουργοῦνται μέσα του καταστάσεις ποὺ ἐπηρεάζουν τον χαρακτήρα καί τή γενική συμπεριφορά του. Φθάνοντας σε κάποια ὡριμότερη ἡλικία, που προσπαθεῖ νὰ γνωρίσει τὸν ἑαυτό του καί νὰ βρεῖ τὰ αἴτια ἀπό τὰ ὁποῖα πηγάζει ἡ συμπεριφορά του καί στοιχεία τοῦ χαρακτήρα του, καταλαβαίνει ὅτι τὰ αἴτια εἶναι ἀποκυήματα τῶν κόμπλεξ, ποὺ τοῦ ἔχουν δημιουργήσει οἱ τραυματικές του ἐμπειρίες. Αἰσθάνεται λοιπόν θύμα και κατώτερος ἀπό τόν καθένα, καί ὅσο περισσότερο δουλεύει αὐτές τις καταστάσεις μέσα του, τόσο περισσότερο νιώθει ἀδικημένος και θύμα, ἐνῶ ἄλλες φορές κλείνεται στον ἑαυτό του καὶ γί νεται ἐπιθετικός. Ὁ ἴδιος καταλαβαίνει ὅτι ὅλα αὐτά δὲν μπορεῖ νὰ τὰ ξεπεράσει μόνος του χωρίς τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ πνευματικού του.</span><br /><br /><span style="color: #990000;">Σᾶς παρακαλοῦμε νὰ ἀναφέρετε ότιδήποτε μπορεῖ νὰ βοηθήσει.</span><br /><br /></span></p><div style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; font-weight: 400;"><span style="font-size: 12pt;"><span style="color: #070707;">***</span></span></div><p style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; font-weight: 400; text-align: left;"></p><div style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; font-weight: 400;"><span style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;"><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;">Ὅπως ξέρετε, πολλές φορές ἔχουμε ἀναφερθεί σ' αὐτὰ τὰ θέματα καί ἔχουμε πεῖ πολλά. Ἐν πάση περιπτώσει, θὰ σᾶς πῶ ἐπάνω σ' αὐτὰ τὰ θέματα κάποια πράγματα, ὅπως ἐγώ τα καταλαβαίνω, ὅπως ἐγώ νομίζω ὅτι εἶναι. Κατ' ἀρχὴν νὰ πῶ ὅτι δὲν εἶναι θέματα ἁπλῶς ψυχολογικά οὔτε, καὶ ἂν ἀκόμη εἶναι ἁπλῶς ψυχολογικά θέματα, πρέπει νὰ τὰ δοῦμε μόνο ἀπό τήν ψυχολογική πλευρά, ἀλλά πρέπει να τὰ δοῦμε μέσα στην πρόνοια τοῦ Θεοῦ, μέσα στην ὅλη οἰκονομία τοῦ Θεοῦ, μέσα στο ὅλο θέμα τῆς σωτηρίας μας.<br />Στους τρεῖς πρώτους αἰῶνες ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε να διώκονται οἱ χριστιανοί. Δὲν τὰ ἔχει στα χέρια του ὅλα ὁ Θεός; Δὲν μποροῦσε ὁ Θεός να κάνει έτσι τὰ πράγματα, ὥστε εὐθὺς ἐξαρχῆς νὰ ἀναγνωρισθεί ὁ χριστιανισμός ὡς ἐπίσημη θρησκεία τοῦ κράτους, καὶ νὰ μὴ διώκονται οἱ χριστιανοί καὶ νὰ μὴ μαρτυρήσουν τόσοι καί τόσοι; Ὅμως ὁ Θεός ὡς Θεός ἔκρινε ὅτι αὐτό χρειαζόταν, αὐτὸ ἦταν ἀπαραίτητο. Καί ὅσο κι ἄν φαίνεται παράδοξο, αὐτό βοήθησε πολλούς νὰ σωθοῦν καὶ νὰ ἁγιάσουν. Ἐνῶ, ἐάν ξεκινοῦσε εὐθὺς ἐξαρχῆς ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας χωρίς τέτοιες δυσκολίες, πολλοί ἀπό αὐτοὺς ποὺ ἁγίασαν μπορεῖ νὰ μὴν ἀγίαζαν πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ σώθηκαν μπορεῖ νὰ μὴν εἶχαν σωθεί.<br />Ἀργότερα ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε κάτι ἄλλο. Ἂς ποῦμε, πρίν πενήντα χρόνια, το 1945, τελείωνε ὁ Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος. Το τί μακελειό ἔγινε τότε, δὲν λέγεται. Μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι αὐτὸ ἔγινε ἐρήμην τοῦ Θεοῦ, ὅτι ξέφυγε ἀπό τὸν ἔλεγχο τοῦ Θεοῦ, καὶ ἔγιναν τὰ κακά πού ἔγιναν;  Ὄχι· ἄφησε ὁ Θεός να γίνουν. Οἱ ἄνθρωποι τὰ ἔκαναν, ἀλλὰ ἄφησε ὁ Θεός να γίνουν. Κι ἐγώ πιστεύω ἀκράδαντα ότι, ὅταν θὰ πᾶμε στὸν οὐρανό, ἂν μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεὸς νὰ πᾶμε ἐκεῖ πού εἶναι οἱ σεσωσμένοι, θὰ βροῦμε πολλούς που θα μᾶς ποῦν: «Ἐγώ σώθηκα τελικά, εἶμαι ἐδῶ μέσα στον παράδεισο, διότι ἔγινε ἐκεῖνος ὁ φοβερός πόλεμος, καὶ πέρασα πολλά δεινά στη διάρκειά του». Άλλος θὰ μᾶς πεῖ ὅτι ἦταν σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, ἄλλος ὅτι κινδύνευσε ἐπανειλημμένως να θανατωθεί, ἄλλος ὅτι πέρασε ώρες, μέρες, μήνες, κάτω ἀπό φόβο καὶ δυσκολίες. Καὶ ὅλα αὐτά συνετέλεσαν να σωθοῦν αὐτοί οἱ ἄνθρωποι καὶ νὰ εἶναι στον παράδεισο.<br />Στις ἡμέρες μας πιστεύω -αὐτό το λέω ἴσως πρώτη φορά ἔτσι· κι ἐγώ το συνειδητοποιώ σήμερα λίγο περισσότερο ἀπό ἄλλες φορές- ὅτι ὁ Θεός ἐπέτρεψε, οἰκονόμησε νὰ εἶναι σὲ ἔξαρση ὅλες αὐτές οἱ ψυχοπαθολογικές καταστάσεις. Βέβαια, μοιάζει σὰν νὰ τίς ἔσπειρε ὁ Θεός, σαν να τις σκόρπισε ὁ Θεὸς ἀνάμεσά μας. Ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι τὰ δημιουργοῦμε, ἀλλὰ τὰ ἐπιτρέπει ὁ Θεός, τὰ οἰκονομεῖ ὁ Θεός. Αὐτὸ τὸ βλέπω στην πράξη καὶ τὸ ἔχω πεῖ σε ἀρκετούς μέχρι σήμερα, πού ζορίζονται πάρα πολύ ἀπό τέτοιες καταστάσεις.<br /><b><br />Μᾶλλον δὲν θὰ ἤσουν ἀλλιῶς στον δρόμο τοῦ Θεοῦ</b><br /><br />Οἱ καταστάσεις αὐτές δεν φεύγουν εὔκολα. Δὲν εἶναι ὅπως οἱ σωματικές ἀσθένειες, στις ὁποῖες δίνει κανείς φάρμακα καὶ αὐτά τίς γιατρεύουν, οὔτε εἶναι θέμα νὰ ἀπλώσει κανείς το χέρι καὶ νὰ πάρει τις ἀρρώστιες αὐτές. Αὐτές ἐν πολλοῖς ἐξαρτῶνται ἀπό τὴν ὅλη στάση τοῦ ἴδιου τοῦ ἀνθρώπου πού ἔχει τις ψυχοπαθολογικές καταστάσεις, ἀπὸ τὴν ὅλη ἐνέργειά του. Λέω συχνά ότι ὁ Θεός το όλο θέμα, όπως πιστεύω, το οἰκονομεῖ ἔτσι για κάποιον λόγο για να μάθει κάποιο μάθημα ὁ ἄνθρωπος. Και ὅσο ἀργεί νὰ τὸ μάθει, τόσο αὐτὰ δὲν φεύγουν.<br />Ἐπανειλημμένως ἔχω πεῖ κατ' ἰδίαν. «Ὁ Θεός ἐπέτρεψε νὰ σοῦ συμβαίνουν αὐτά, καὶ ὑποφέρεις βέβαια, ἀλλὰ ὅμως, ἐξ ὅσων μπορῶ νὰ καταλάβω, θὰ ἤθελα νὰ σοῦ πῶ ὅτι δὲν θὰ ἤσουν στον δρόμο τοῦ Θεοῦ, καὶ ποιός ξέρει σε τι δρόμο θὰ ἤσουν, ἂν δὲν εἶχες αὐτὰ τὰ παθήματα, αὐτές τις ψυχοπαθολογικές καταστάσεις». Τὰ λέω ὄχι σὰν νὰ θέλω να ψευτοπαρηγορήσω αὐτὸν μὲ τὸν ὁποῖο μιλώ, καὶ ὁ ὁποῖος πραγματικά ὑποφέρει καὶ πάσχει ὄχι σὰν νὰ τοῦ λέω ψέματα ἢ σὰν νὰ θέλω να τον ξεγελάσω. Πιστεύω ὅτι ἔτσι εἶναι.<br />Ὁ ἄνθρωπος ἔχει πάντοτε την τάση να ξεφεύγει ἀπὸ δῶ καὶ ἀπό κεῖ, καὶ ὁ Θεός, τρόπον τινά, τον δεσμεύει μέσα ἀπό αὐτές τις καταστάσεις, και, θέλει δέν θέλει, κάθεται κανείς κοντά στον Θεό. Όχι βέβαια με το ζόρι, οὔτε θέλει ὁ Θεός νὰ τὸν κρατήσει με το ζόρι, ἀλλά ξέρει ὁ Θεός, ὡς Θεός πού εἶναι, ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ἄν τελικά δεῖ τὴν ἀλήθεια, θὰ πεῖ μόνος του: «Θεέ μου, δὲν θὰ σὲ εὐγνωμονοῦσα τόσο πολύ, ὅσο αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη νὰ σὲ εὐγνωμονῶ τώρα, ποὺ ἐπέτρεψες νὰ ἔχω αὐτές τις καταστάσεις, οἱ ὁποῖες με βασάνισαν στη ζωή. Όμως εἶναι ἑκατό τοῖς ἑκατό βέβαιο ὅτι, ἂν δὲν τις εἶχα, δὲν θὰ σὲ εἶχα γνωρίσει καὶ δὲν θὰ ἤμουν κοντά σου, δὲν θὰ ἤμουν στον δρόμο σου καὶ δὲν θὰ σωζόταν ἡ ψυχή μου». Ἔτσι εἶναι.<br />Ἐμεῖς περάσαμε καὶ ἀπὸ τὴν ἀγροτική ζωή, καὶ νὰ χρησιμοποιήσω ένα σχετικό παράδειγμα, για να βοηθήσει να γίνουν κατανοητά αὐτά που λέμε. Ἐν θυμούμαι, το καλοκαίρι πηγαίναμε έξω στους ἀγρούς - νύχτα ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, διότι τὴν ἡμέρα ἐργαζόμασταν ἐκεῖ ὅπου βρίσκαμε κάπως βοσκή, γιὰ νὰ ἀφήσουμε τὰ ζῶα να βοσκήσουν. Και το πρωί, πρὶν ἀκόμη ἀνατείλει ὁ ἥλιος, πρίν χαράξει, σηκωνόμασταν γιὰ τὴν ὅποια δουλειά.<br />Αρκετές φορές, ὅταν μποροῦσε νὰ γίνει αὐτό καὶ ἔπρεπε νὰ γίνει, ἐκεῖ ποὺ ἀφήναμε το ζῶο να βοσκήσει, το δέναμε μὲ ἕνα σχοινί 15-20 μέτρων. Δέναμε τὸ ἕνα ἄκρο σε ἕνα πόδι τοῦ ζώου καὶ τὸ ἄλλο ἄκρο σὲ ἕναν πάσσαλο. Ἔτσι, τὸ ζῶο εἶχε τὴν ἐλευθερία να κινηθεῖ μέσα σε κάποια τετραγωνικά μέτρα, γιὰ νὰ βοσκήσει. Αὐτό γινόταν, ὅταν εἶχε πολύ χόρτο, καὶ ἐπίσης ὅταν ὑπῆρχαν πολύ κοντά κάποια ξένα πράγματα, και, ἂν ἦταν ἐλεύθερο το ζῶο, μπορεῖ νὰ ἔκανε ζημιές, καὶ θὰ ἦταν ἀναγκασμένος κανείς να τις πληρώσει. Ἄλλοτε, πολύ-πολύ σπάνια, μπορεῖ νὰ ἀφήναμε ἐντελῶς ἐλεύθερα τὰ ζῶα, ἀλλά αὐτὸ ἦταν πολύ ἐπικίνδυνο. Μπορεῖ νὰ ξυπνούσαμε το πρωί καὶ νὰ μὴν τὰ βρίσκαμε με κανέναν τρόπο.<br />Κάναμε ἐπίσης καὶ κάτι ἄλλο. Δέναμε τα δύο μπροστινά πόδια τοῦ ζώου μὲ ἕνα σχοινί. Ἔτσι, το ζῶο μπορούσε να πάει καὶ πιο πέρα καὶ πιο πάνω καὶ πιο κάτω. Είχε δηλαδή σχετική ἐλευθερία, ἀλλά όμως δὲν μποροῦσε νὰ ἀπομακρυνθεί, δὲν μποροῦσε να φύγει. Ήταν σχεδόν αδύνατον. Μόνο για κάποιο σοβαρό λόγο, καμιά φορά το πρωί που θα σηκωνόμασταν, μπορεί να μή βρίσκαμε το ζώο, μολονότι ἦταν ἔτσι δεμένα τα πόδια του. Το ζώο σ' αὐτὴ τὴν περίπτωση σαν να έκανε καλπασμό, άλλά πήγαιναν μαζί τὰ δύο μπροστινά πόδια του. Σπάνια, πολύ σπάνια μποροῦσε νὰ γίνει αὐτό. Κατά κανόνα το ζῶο πότε περπατούσε λίγο-λίγο με μικρά βήματα, πότε πηδούσε λίγο καὶ πήγαινε πιο πέρα.<br />Περιορίζοντας κατ' αὐτὸν τὸν τρόπο την έλευθερία τοῦ ζώου, ἦταν σίγουρο ὅτι θὰ μείνει ὅπου το βάλαμε, καὶ δέν θά το χάσουμε. Ἀλλὰ καὶ τὸ ἴδιο τὸ ζῶο, τὸ ἥμερο, ὄχι τὸ ἄγριο, συνηθίζει καὶ θέλει να ἔχει ἕνα ἀφεντικό, διότι εἶναι σίγουρο ἔτσι ὅτι θὰ τὸ πάει στον σταῦλο, θὰ τοῦ δώσει να φάει, θὰ τὸ περιποιηθεῖ. Ἔχει αὐτή τη σιγουριά, γι' αὐτό, ὅπου κι ἂν πάει τὸ ζῶο, γυρίζει· γυρίζει ἐκεῖ ποὺ εἶναι μαθημένο. Επομένως, δὲν ἔκανε κανείς κακό στο ζῶο μὲ τὸ νὰ τοῦ δέσει τα πόδια. Τελικά τοῦ ἔκανε καλό. Διότι ἀλλιῶς, μποροῦσε νὰ ἀπομακρυνθεῖ καὶ νὰ τὸ φᾶνε οἱ λύκοι.<br /><br /><b>Μήπως εἶναι ἔτσι;</b><br /><br />Ἐξ ὅσων ἐγὼ ἔχω καταλάβει, ἐξ ὅσων ἔχω διαπιστώσει, πάρα πολλοί εἶναι αὐτοί ποὺ λίγο πολύ εἰναι κάπως παγιδευμένοι. Ἄλλος ἔχει τὸ ἕνα κόμπλεξ, ἄλλος ἔχει τὸ ἄλλο κόμπλεξ, ἄλλος ἔχει τὰ μὲν τραύματα, ἄλλος ἔχει τὰ δὲ τραύματα, ἄλλος ἔχει αὐτή τὴν ὑποσυνείδητη κατάσταση, ἄλλος ἔχει τὴν ἄλλη ἀσυνείδητη κατάσταση. Αὐτά πράγματι βασανίζουν τὸν ἄνθρωπο, πράγματι τυραννοῦν τὸν ἄνθρωπο, ἀλλά τελικά τον σώζουν. Νομίζω λοιπόν ὅτι στις ἡμέρες μας ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει ὅλες αὐτές τις ψυχολογικές ἀρρώστιες για τη σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Μόνο ἔτσι ἂν δοῦμε τὰ θέματα αὐτά, βρίσκουμε ἄκρη.<br />Ἂν θέλετε, με πιστεύετε· ἂν θέλετε, δίνετε προσοχή. Ἕνας ἱερέας σ' αὐτὴ τὴν ἡλικία, ποὺ εἶδε τὸσους ἀνθρώπους, που βλέπει τόσους ἀνθρώπους, καταλήγει στο συμπέρασμα ὅτι κάπως ἔτσι εἶναι τὰ πράγματα. Γιὰ σᾶς εἶναι δύσκολο να το καταλάβετε ὅτι εἶναι ἔτσι, καί χρειάζεται να το πιστέψετε. Ὅποιος θὰ τὸ πιστέψει, ὅποιος θὰ πεῖ: «Ἀφοῦ τὸ λέει ὁ πάτερ, ἔτσι θὰ εἶναι», μετά το βλέπει στην πράξη ὅτι ἔτσι εἶναι. Δὲν χρειάζεται να πιέσετε τον ἑαυτό σας. Ξεκινήστε, ὅπως λέγαμε καί ἄλλη φορά, μέ ἕνα «μήπως». «Μήπως εἶναι ἔτσι; Ἐγώ νὰ πεῖ κανείς - ἀπὸ δῶ τὸ ἔχω, ἀπό κεῖ τὸ ἔχω, ἄκρη δέν βρίσκω. Καί ὁ πάτερ, ἔτσι που τα λέει τα πράγματα, σαν να βρίσκει κανείς μιά ἄκρη καὶ σὰν νὰ μπαίνει σε κάποιον δρόμο. Μήπως λοιπόν εἶναι ἔτσι;» Ξεκινάει κανείς με ἕνα «μήπως» καί βλέπει μετά ὅτι ὄντως ἔτσι εἶναι.<br />Γιά νά μή μαραζώνετε, νὰ ποῦμε ὅτι στη σημερινή γενιά ὅλοι ἔχουν κάποια ψυχοπαθολογική κατάσταση, ἄλλος περισσότερο καί ἄλλος λιγότερο. Δεν ξέρω ἂν ἐξαιρεῖται κανένας. Ελάχιστοι πρέπει νὰ ἐξαιροῦνται.<br /><br /><b>Ἕνα μεγάλο πρόβλημα: ἡ αἴσθηση ὅτι δὲν μᾶς καταλαβαίνουν</b><br /><br />Μόνο ἐὰν τὰ πάρουμε ἔτσι τα πράγματα, βρίσκουμε ἄκρη, καί φυσικά, ὅταν ὑπάρχει καὶ ὁ ἄνθρωπος πού θά μᾶς βοηθήσει, ὁ ὁποῖος μᾶς ἀγαπάει, ἔχει μια πείρα και κάποιες γνώσεις. Ἐξ όσων ἐγώ πάλι έχω καταλάβει, στοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς ποὺ ἔχουν τέτοια προβλήματα, εἴτε εἶναι ἐνήλικες εἶτε εἶναι νέοι, το μεγαλύτερό τους πρόβλημα δὲν εἶναι μόνο αὐτά πού ἔχουν, αὐτὰ ποὺ τοὺς συμβαίνουν, ἀλλὰ ὅτι ἔχουν συνεχῶς τὴν αἴσθηση πώς δὲν τοὺς καταλαβαίνουν οἱ ἄλλοι. Καὶ ἔχουν δίκαιο.<br />Ὅσο καλή διάθεση κι ἂν ἔχεις, ὅση ἀγάπη κι ἄν ἔχεις, δὲν μπορεῖς νὰ ἔρθεις στη θέση ἐκείνου που έχει τέτοια πράγματα καὶ αὐτὸ τὸν σκοτώνει. Ένας κάποιος λόγος σου θα φανεῖ ὅτι σὰν νὰ τὸν εἰρωνεύεσαι, κάποιος ἄλλος λόγος σου θα δώσει τὴν ἐντύπωση ὅτι σὰν νὰ τὸν κοροϊδεύεις, σαν νὰ τὸν περιφρονεῖς, σὰν νὰ τὸν ἀποπαίρνεις, σὰν νὰ τὸν θεωρεῖς ἡλίθιο. (Με συγχωρεῖτε που λέω τέτοιες λέξεις.) Πῶς μετά νὰ σὲ ἐμπιστευθεῖ, πῶς νὰ συνεργαστεί μαζί σου, πῶς νὰ σὲ ἀκούσει; Αὐτὸ ἴσως εἶναι τὸ χειρότερο.<br />Ἂν ὑπάρξει κάποιος ποὺ ἔχει μια πείρα, μια γνώση, ποὺ ἔχει ἀγάπη, πού ἔχει διάθεση συγκαταβάσεως, δὲν ἀπορεῖ. Καὶ μόνο ἀπορία που δείχνουμε -«Μά, πῶς εἶσαι ἔτσι! Μά, πῶς σκέπτεσαι ἔτσι! Μά, πῶς κάνεις ἔτσι! ὁ ἄλλος παθαίνει. Όταν βέβαια δημιουργηθεί μια ἀτμόσφαιρα ἐμπιστοσύνης, μποροῦν νὰ λεχθοῦν αὐτά. Τότε ὅμως ὁ ἄλλος καταλαβαίνει πώς δὲν λέγονται με πνεῦμα ὅτι τὸν περιφρονεῖ κανείς ἢ σὰν νὰ τὸν ἀδικεῖ, ἀλλά λέγονται, για να βοηθηθεῖ νὰ δεῖ ὅτι δὲν εἶναι και τόσο φοβερά αὐτὰ τὰ ὁποῖα παθαίνει, αὐτὰ τὰ ὁποῖα τοῦ συμβαίνουν. Διότι αὐτὸς πάντοτε ἔχει αὐτὴ τὴν αἰσθηση, ὅτι εἶναι πολύ φοβερά, ἐφόσον ἔτσι τὰ ζεῖ. Όμως, στην πραγματικότητα δὲν εἶναι ἔτσι.</span></p></span></span></div></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;">ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ</span></b></div><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"></p><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><span style="font-size: medium;"><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b>...πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν</b></div></b><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe;">Τὸ αἴσθημα κατωτερότητος καὶ ἄλλες ἀρρωστημένες καταστάσεις</span></b></div><span style="color: #2b00fe;"><div style="text-align: center;"><b>μέσα στο μυστήριο τῆς σωτηρίας</b></div></span><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b>Πανόραμα Θεσσαλονίκης, Ε΄ έκδοση</b></div><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b><br /></b></div><div><b><br /></b></div></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><a href="https://amethystosbooks.blogspot.com/2025/11/11_25.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" target="_blank"><b>ΠΗΓΗ</b></a></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><u><br /></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A (1)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2_0870095958.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (2)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/3_01942665065.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (3)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/4_01197162167.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (4)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/5_01594983194.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (5)</span></span></b></a></div><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: justify;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="line-height: 18.4px;"></span></span></p><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/6_0894674530.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (6)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/7_0442740772.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (7)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/8_01974219737.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A [8]</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/9_0248398676.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A [9]</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/10_01828841407.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A [10]</span></b></a></div><p><br /></p>

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A [11]

B΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 Αρρωστημένες ψυχολογικές καταστάσεις Κατ' οἰκονομίαν Θεοῦ σε ἔξαρση οἱ ψυχοπαθολογικές καταστάσεις» Σημείωμα φοιτήτριας:...

Η ερμηνεία του αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου στη Β΄ Θεσσαλονικείς 2, 9-13 και η ορθόδοξη διδασκαλία περί του Αντιχρίστου.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjp4f7ReWH2y485RxmAiDuRZm9wanQNGkEYeywIInDkL8iYAy9c8PB6HsCRZU08t6P18grCPes-YTQAC_5TPqkAg_ChNUnc5lRQKrZzp1hue518y4Q2E3wpCXERrNp7Y9E57w0K6xewSVXiWOSRPElg4eLhw6uYw-tmKU44mmszWzsjrMwpD4KI2GJU/s553/osios-theofanis-o-egkleistos.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="color: #111111;"><img border="0" data-original-height="553" data-original-width="356" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjp4f7ReWH2y485RxmAiDuRZm9wanQNGkEYeywIInDkL8iYAy9c8PB6HsCRZU08t6P18grCPes-YTQAC_5TPqkAg_ChNUnc5lRQKrZzp1hue518y4Q2E3wpCXERrNp7Y9E57w0K6xewSVXiWOSRPElg4eLhw6uYw-tmKU44mmszWzsjrMwpD4KI2GJU/s1600/osios-theofanis-o-egkleistos.jpg" /></span></a></div><p><span style="color: #111111;"><br /></span></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: #111111;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><i>«Εν
τοις απολλυμένοις»</i></span></b><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">. <br /><br />Όσο μεγάλες και ποικίλες κι αν είναι οι
προσπάθειες και οι μέθοδοι του Αντιχρίστου να εξαπατήσει και να παρασύρει τους
ανθρώπους στο ψεύδος του, επιτυχία θα έχει, εντούτοις, <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">μόνο ανάμεσα σε εκείνους που έχουν το ίδιο πνεύμα με αυτόν·</b> δηλαδή,
σε εκείνους <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">που έχουν αποστατήσει από
τον Θεό και τον Κύριο</b>, περιφρονούν μέσα στην καρδιά τους τις εντολές Του
και, γνωρίζοντας ότι ο δρόμος τους οδηγεί στην απώλεια, δεν απομακρύνονται από
αυτόν, αλλά έχουν παραδοθεί στη μοίρα τους μέσα στην απελπισία.<br />
Όπως και ο ίδιος είναι υιός της απωλείας, έτσι θα κατορθώσει να προσελκύσει
κοντά του <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">μόνο εκείνους που πορεύονται
προς την απώλεια</b>. Και αυτοί <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">οι
απολλύμενοι</b> δεν θα χαθούν επειδή έτσι το όρισε ο Θεός, αλλά επειδή αγάπησαν<b style="mso-bidi-font-weight: normal;"> </b>τον ολέθριο τρόπο ζωής και διαγωγής. Ο
Θεός χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να συνετίσει και να οδηγήσει σε μετάνοια τους
αμαρτωλούς· και όταν πλέον δεν υπάρχει κανένα μέσο που να μπορεί να τους
ωφελήσει και δεν διαφαίνεται καμία δυνατότητα επιστροφής, τότε τους αφήνει στην
εξουσία της δικής τους ελεύθερης προαιρέσεως.<br />
Ο καθένας, άλλωστε, στη ζωή του συναντά ανθρώπους στους οποίους ό,τι κι αν πει
κανείς, εκείνοι επιμένουν στο δικό τους, σαν να έχουν απολιθωθεί και να έχουν
σκληρυνθεί εντελώς. Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός τους οι άγιοι Απόστολοι
συναντούσαν παντού τέτοιους ανθρώπους και, διά του στόματος του αγίου Παύλου,
μαρτύρησαν ότι «ο λόγος ο του σταυρού τοις μεν απολλυμένοις μωρία εστίν, τοις
δε σωζομένοις ημίν δύναμις Θεού εστίν» (Α΄ Κορ. 1,18), καθώς επίσης ότι οι
ίδιοι είναι «τοις μεν οσμή θανάτου εις θάνατον, τοις δε οσμή ζωής εις ζωήν» (Β΄
Κορ. 2,15-16).<br />
Κατά την εποχή όμως του Αντιχρίστου, η δική του μωρία θα φαίνεται στους
απολλυμένους ως σοφία και η θανατηφόρα δυσωδία του ως ευωδία. Θα συμβεί κάτι
παρόμοιο με ό,τι συμβαίνει κατά τις επιδημίες χολέρας, οι οποίες προσβάλλουν
μόνο όσους έχουν προδιάθεση να νοσήσουν. «Διότι δεν δέχθηκαν την αγάπη της
αληθείας, ώστε να σωθούν». Να γιατί αυτοί είναι οι απολλύμενοι! Επειδή δεν
δέχθηκαν τη σωτήρια αλήθεια.<br />
Ο Θεός βλέπει ότι οι άνθρωποι χάνονται, επειδή έχουν καταπέσει στην άβυσσο της
αμαρτίας και έχουν δεθεί με τα καταστρεπτικά δεσμά της δουλείας στα πάθη και
στον σπορέα τους, δηλαδή στον διάβολο. Γι' αυτό έστειλε τον Μονογενή Του Υιό,
ώστε να ανοίξει γι' αυτούς δρόμο εξόδου και να τους τον δείξει διά της πίστεως
σε Αυτόν και διά της χάριτος, η οποία λαμβάνεται μέσω της πίστεως.<br />
Το μήνυμα αυτό διαδόθηκε παντού από τους αγίους Αποστόλους. Όσοι το αποδέχθηκαν
κατατάχθηκαν μεταξύ των σωζομένων· όσοι δεν το αποδέχθηκαν παρέμειναν στην
απώλεια. Τέτοιοι ήταν κατά την εποχή των Αποστόλων, τέτοιοι υπήρξαν μετά από
αυτούς μέχρι σήμερα και τέτοιοι θα αποδειχθούν και κατά τις έσχατες ημέρες. Όλο
αυτό το πλήθος το βλέπει ο θεοφώτιστος αποστολικός νους και του αποδίδει μία
επιγραφή: <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">«οι απολλύμενοι»</b>.<br />
Οι Θεσσαλονικείς είχαν μπροστά στα μάτια τους αυτούς τους απολλυμένους εξαιτίας
της απιστίας τους. Ο Απόστολος είναι σαν να λέγει: μέσα σε αυτή την περιοχή των
ανθρώπων <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">που δεν δέχθηκαν</b> το σωτήριο
κήρυγμά μας <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">θα έχει επιτυχία </b>ο
Αντίχριστος, <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">όχι όμως ανάμεσα σε εσάς
που πιστέψατε ούτε ανάμεσα σε εκείνους που, όπως εσείς, πρόκειται να πιστέψουν</b>.<br />
Αξιοπρόσεκτο είναι ότι με τα λόγια του ο Απόστολος περιλαμβάνει <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">όχι μόνο εκείνους που δεν δέχθηκαν τη
χριστιανική αλήθεια επειδή δεν ήθελαν καν να την ακούσουν, αλλά και εκείνους
που την άκουσαν, κατάλαβαν περί τίνος πρόκειται και όμως δεν την αποδέχθηκαν</b>·
<b style="mso-bidi-font-weight: normal;">ακόμη δε και εκείνους που την
αποδέχθηκαν με τον νου, αλλά δεν την αγάπησαν με την καρδιά</b>. Περιλαμβάνει
όχι μόνο τους απίστους, δηλαδή τους μη χριστιανούς, αλλά και <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">τους χριστιανούς</b> <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">μόνο κατ' όνομα και όχι κατά καρδία</b>· εκείνους που είναι αδιάφοροι
προς την πίστη την οποία ομολογούν και δεν έχουν ζήλο να υπακούσουν στις
απαιτήσεις της, να γίνουν πραγματικά αυτό που ονομάζονται· ανθρώπους αδιάφορους
απέναντί της. Διότι λέγει: «δεν δέχθηκαν την αγάπη της αληθείας»· δηλαδή δεν
αγάπησαν την αλήθεια· η αλήθεια δεν κατοικεί στην καρδιά τους, μολονότι τη
βλέπουν. Βλέπουν την αλήθεια, αλλά κρατούν την καρδιά τους στραμμένη προς την
αντίθετη πλευρά, προς εκείνο που αντιτίθεται στην αλήθεια. Γι' αυτό και οι
ίδιοι είναι μέσα τους ψεύδος· και, όντας τέτοιοι, θα αγαπήσουν και το ψεύδος.<br />
Η ουσιώδης σωτήρια αλήθεια είναι ότι ο Θεός απέστειλε στον κόσμο τον Υιό Του ως
Σωτήρα του κόσμου. Γι' αυτό οι άγιοι Πατέρες ερμηνεύουν τα λόγια «δεν δέχθηκαν
την αγάπη της αληθείας» ως εξής: δεν δέχθηκαν τον Κύριο Ιησού Χριστό. Διότι
Αυτός είναι και η άπειρη Αγάπη και η τέλεια Αλήθεια.<br />
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει:<br />
«Με την έκφραση "αγάπη της αληθείας" ονομάζει τον Χριστό. Διότι ο
Χριστός ήταν και τα δύο, και ήλθε εξαιτίας και των δύο: από αγάπη προς εμάς και
για να αποκαλύψει την αληθινή σημασία όλων.»<br />
Το ίδιο λέγει και ο Θεοδώρητος, καθώς και όλοι οι υπόλοιποι Πατέρες.<br />
Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για το ίδιο πράγμα. Διότι δεν αρκεί μόνο να
δεχθεί κανείς το Ευαγγέλιο· <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">πρέπει και
να ενωθεί με τον Κύριο</b>. Μάλιστα, αυτή ακριβώς η ένωση αποτελεί την αληθινή
αποδοχή της ευαγγελικής αλήθειας. <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Μόνον
εκείνος αποσπάται</b> από τη μάζα των απολλυμένων, και ο οποίος προσκολλάται
στον Κύριο Ιησού Χριστό, γίνεται ένα πνεύμα μαζί Του και εγκεντρίζεται σε
Αυτόν, όπως στην μία αληθινή και ζώσα Άμπελο.<br /><br /><o:p></o:p></span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #111111;"><i>Στίχος
11. «Και διά τούτο πέμψει αυτοίς ο Θεός ενέργειαν πλάνης, εις το πιστεύσαι
αυτούς τω ψεύδει».</i><o:p></o:p></span></span></b></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #111111;">Πρόκειται για μία φοβερή
ηθική τιμωρία εκ μέρους του Θεού. Το «πέμψει» δεν σημαίνει ότι ο Θεός θα τους
αποστείλει σκοπίμως κάτι που εκείνοι δεν επιθυμούν· σημαίνει ότι θα επιτρέψει
να φθάσει σε αυτούς <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">εκείνο ακριβώς που
οι ίδιοι επιθυμούν και αναζητούν</b>.<br />
Το πονηρό πνεύμα της απάτης και του ψεύδους αδιάκοπα επιδιώκει να κυριεύσει
όλους τους ανθρώπους, να τους σκοτίσει και να τους παρασύρει στο ψεύδος. Ο Θεός
όμως δεν του το επιτρέπει, όσο ακόμη ανάμεσα σε εκείνους που δεν ακολουθούν την
αλήθεια υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δίνουν ελπίδα μετανοίας, δεν έχουν ακόμη
παραδοθεί ολοκληρωτικά στις οδούς της πλάνης και εξακολουθούν κάποιες φορές να
σκέπτονται μήπως εγκαταλείψουν το ψεύδος και σταθούν με το μέρος της αλήθειας.<br />
Δεν επιτρέπει λοιπόν στο πονηρό πνεύμα να ενεργήσει, ώστε να μη βιασθούν
εσωτερικά από αυτό· διότι έχει τη δύναμη να ταράζει ακόμη και τους σταθερούς
στην πίστη, πολύ περισσότερο αυτούς τους αδύνατους.<br />
Όταν όμως τελικά οι άνθρωποι αυτοί παραιτηθούν ολοκληρωτικά, παραδοθούν στον
ολέθριο δρόμο που οι ίδιοι διάλεξαν, ενωθούν μαζί του και δεθούν με αυτόν με
όλη τους την καρδιά, ενώ πάψουν πλέον ακόμη και να σκέπτονται ότι πρέπει να τον
εγκαταλείψουν, τότε ο Θεός θα αποσύρει το χέρι Του, το οποίο μέχρι τότε
συγκρατούσε το πονηρό πνεύμα της απάτης.<br />
Και εκείνο, αφού πλέον του επιτραπεί, θα ορμήσει επάνω τους, θα εισχωρήσει στις
καρδιές τους και εκεί θα αρχίσει να ενεργεί την πλάνη, παρασύροντάς τους προς
το ψεύδος· και τελικά θα τους παρασύρει. Θα δεχθούν το ψεύδος με όλη τους την
καρδιά και στη συνέχεια θα το εκδηλώσουν και εξωτερικά, προσχωρώντας φανερά
στον Αντίχριστο. Με αυτό όμως δεν θα συμβεί τίποτε άλλο παρά να φανερωθεί
εξωτερικά <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">εκείνο που μέχρι τότε ήταν
κρυμμένο μέσα τους</b>.<br />
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει:<br />
«Γιατί, θα πεις, ο Θεός θα επιτρέψει να συμβούν όλα αυτά; Μη φοβάσαι, αγαπητέ,
αλλά άκουσε τι λέγει ο Απόστολος. <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Ο
Αντίχριστος θα κυριαρχήσει μόνο επάνω στους απολλυμένους</b>, οι οποίοι, ακόμη
κι αν εκείνος δεν ερχόταν, πάλι δεν θα πίστευαν.»<br />
Ο Θεοδώρητος προσθέτει:<br />
«Η φράση "θα τους αποστείλει ο Θεός ενέργεια πλάνης" σημαίνει, κατά
τον Απόστολο, ότι θα επιτρέψει να εμφανισθεί η πλάνη, ώστε να φανερωθούν όσοι
αγαπούν την κακία. Διότι ο Θεός δεν αποστέλλει αυτήν την πλάνη· αντίθετα, θα
την καταστρέψει με τον λόγο του στόματός Του.»<br />
Ο Οικουμένιος ερμηνεύει:<br />
«Το "θα αποστείλει" μη το καταλάβεις σαν να αποστέλλει ο Θεός· έτσι
συνηθίζει ο Απόστολος να εκφράζει την παραχώρηση του Θεού.»<br />
Και ο Θεοφύλακτος γράφει:<br />
«"Θα αποστείλει", δηλαδή θα επιτρέψει να έλθει. Πρόσεξε: <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">πρώτα αυτοί απέρριψαν την αλήθεια</b>· τότε
ο Θεός τους εγκατέλειψε και το ψεύδος κυριάρχησε επάνω τους.»<br /><br /><o:p></o:p></span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #111111;"><i>Στίχος
12. «Ίνα κριθώσι πάντες οι μη πιστεύσαντες τη αληθεία, αλλά ευδοκήσαντες εν τη
αδικία».</i><o:p></o:p></span></span></b></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #111111;">«Ίνα κριθώσι», δηλαδή να
υποβληθούν δικαίως σε καταδίκη.</span><br /><span style="color: #111111;">
Ο Θεός θα επιτρέψει </span><b style="color: #111111;">να αποκαλυφθεί ο
πονηρός ηθικός και θρησκευτικός τους χαρακτήρας</b><span style="color: #111111;"> και έτσι θα ωριμάσουν για
την κρίση.</span><br /><span style="color: #111111;">
Το ψεύδος αποκαλύπτει από μόνο του την ενοχή εκείνων που το ακολουθούν· και
όσοι ακολουθούν το ψεύδος καταδικάζουν οι ίδιοι τον εαυτό τους.</span><br /><span style="color: #111111;">
Κατά την Κρίση θα είναι αναπολόγητοι, ακριβώς επειδή πίστεψαν σε ένα ολοφάνερα
καταστρεπτικό ψεύδος και δεν πίστεψαν στη φανερά σωτήρια αλήθεια. </span><br /><span style="color: #111111;">
«Πάντες οι μη πιστεύσαντες τη αληθεία, αλλά ευδοκήσαντες εν τη αδικία».</span><br /><span style="color: #111111;">
Σύμφωνα με το κείμενο, πρόκειται για όλους εκείνους </span><b style="color: #111111;">που δεν δέχθηκαν μέσα στην καρδιά τους, με ζωντανή πίστη, την
ευαγγελική αλήθεια και δεν διαμόρφωσαν τη ζωή τους, τα αισθήματά τους και τις
διαθέσεις τους σύμφωνα με τις απαιτήσεις της</b><span style="color: #111111;">· αλλά, αντίθετα, η καρδιά τους
ήταν προσηλωμένη σε κάθε μορφή αδικίας· αγαπούσαν τις εσφαλμένες αντιλήψεις και
τους διεστραμμένους τρόπους ζωής και εύρισκαν ευχαρίστηση να παραμένουν και να
βυθίζονται μέσα σε αυτές τις αδικίες.</span><br /><span style="color: #111111;">
Η πλέον ολοφάνερη απόδειξη της ενοχής τους θα είναι το γεγονός ότι θα πιστέψουν
στον Αντίχριστο.</span><br /><span style="color: #111111;">
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει:</span><br /><span style="color: #111111;">
«Θα φραχθούν τα στόματα εκείνων που έχουν καταδικασθεί στην απώλεια. Με ποιον
τρόπο; </span><b style="color: #111111;">Δεν θα είχαν πιστέψει στον Χριστό
ακόμη και αν δεν ερχόταν ο Αντίχριστος</b><span style="color: #111111;">. Εκείνος όμως θα έλθει ακριβώς για
να τους ελέγξει. Για να μη μπορέσουν τότε να πουν ότι: "Επειδή ο Χριστός,
ενώ ήταν άνθρωπος, ονόμασε τον εαυτό Του Θεό, γι' αυτό δεν Τον πιστέψαμε· διότι
είχαμε ακούσει ότι ο Θεός είναι ένας, από τον οποίο προέρχονται τα πάντα, και
γι' αυτό δεν πιστέψαμε." Αυτήν ακριβώς τη δικαιολογία θα τους την αφαιρέσει
ο Αντίχριστος. Διότι όταν εκείνος έλθει και, παρόλο που δεν θα διδάσκει τίποτε
δίκαιο αλλά μόνο την ανομία, αυτοί θα πιστέψουν σε αυτόν αποκλειστικά εξαιτίας
των ψευδών θαυμάτων του, τότε θα κλείσουν τα στόματά τους. Διότι, εάν δεν
πιστεύεις στον Χριστό, πολύ περισσότερο δεν θα έπρεπε να πιστεύσεις στον
Αντίχριστο. Ο πρώτος έλεγε ότι έχει αποσταλεί από τον Πατέρα, ενώ ο δεύτερος θα
λέγει εντελώς διαφορετικά. Γι' αυτό και ο Χριστός είπε: "Εγώ ήλθα εν τω
ονόματι του Πατρός μου και δεν με δέχεσθε· εάν άλλος έλθει εν τω ιδίω ονόματι,
εκείνον θα δεχθείτε" (Ιω. 5,43). Θα πουν όμως: "Είδαμε πολλά μεγάλα
θαύματα· γι' αυτό θα έπρεπε μάλλον να πιστέψουμε σε αυτόν." Όμως για τον
Αντίχριστο είχαν ήδη προλεχθεί πολλά: ότι είναι άνομος, ότι είναι υιός της
απωλείας, ότι η παρουσία του θα γίνεται με ενέργεια του σατανά· ενώ αντίθετα
για τον Χριστό είχε προφητευθεί ότι είναι ο Σωτήρας και ότι θα φέρει αμέτρητα
αγαθά.» </span><br /><span style="color: #111111;">
Την ίδια ακριβώς ερμηνεία παραθέτουν και ο Θεοδώρητος, ο Οικουμένιος και ο
Θεοφύλακτος (τόμ. 5, σσ. 330–335)».</span><br /><br /><br /><br /><span style="color: #990000;">
Συνεπώς, η αποδοχή της σφραγίδας του Αντιχρίστου συνδέεται με την απόρριψη του
Χριστού <b>και με έναν τέτοιο αμαρτωλό
τρόπο ζωής, ο οποίος από μόνος του, ανεξάρτητα από την αποδοχή της σφραγίδας
του Αντιχρίστου, οδηγεί στην απώλεια</b>.<br />
Καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας της, όταν η Εκκλησία ζούσε υπό διαφορετικά
κρατικά συστήματα (ειδωλολατρική αυτοκρατορία, ορθόδοξο κατακερματισμένο
πριγκιπάτο και αυτοκρατορική μοναρχία, φιλελεύθερη δημοκρατία, ολοκληρωτικό
κομμουνιστικό καθεστώς, κατοχικό καθεστώς), υπαγόταν στις πολιτικές διατάξεις
που σχετίζονταν με τη στρατιωτική θητεία, την απογραφή και την είσπραξη των
φόρων, ακόμη και όταν οι διατάξεις αυτές έφεραν επάνω τους ειδωλολατρικά
θρησκευτικά σύμβολα και επιγραφές. <br />Οι μάρτυρες αρνούνταν να συμμετάσχουν στις
πολιτικοθρησκευτικές εορτές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μόνο όταν αυτό
συνεπαγόταν την προσωπική και άμεση συμμετοχή τους στη θρησκευτική λατρεία και
στις ειδωλολατρικές θυσίες. <br />
Τα μέτρα που λαμβάνονται από τις αρχές δεν περιέχουν καθαυτά θρησκευτική
λατρεία. Εάν υπάρχουν αντιχριστιανικά σύμβολα, τότε η Εκκλησία μπορεί να
μαρτυρεί εκείνο για το οποίο ήδη είχε μαρτυρήσει ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος:
ότι το πνεύμα του Αντιχρίστου βρίσκεται ήδη στον κόσμο και ότι αυτό είναι το
πνεύμα της πλάνης (Α΄ Ιω. 4,3). <br /><br /></span><br /><b><span style="color: #2b00fe;">ΠΗΓΗ: ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΗΝ Β΄ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ<o:p></o:p></span></b></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></p><p></p><div style="background-color: white;"><div id="ftn15"><div style="color: #333333; text-align: center;"><b><u><span style="color: red;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</span></span></u></b></div><div style="color: #333333; text-align: center;"><b><u><span style="color: red;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></span></u></b></div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/01/blog-post_28.html" itemprop="url"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b>Ερωταποκρίσεις: Περί Εσχάτων και Αντιχρίστου</b></span></a></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/05/blog-post_40.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">Για ποιους θα έλθει ο Αντίχριστος.</span></b></a></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/blog-post.html" itemprop="url"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b>Η μεγάλη πλάνη για τον Αντίχριστο .Όταν οι πατέρες μιλούν για τον Αντίχριστο.</b></span></a></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><a class="titlex" href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2024/11/blog-post.html"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b>Εξαιρετική και αποκαλυπτική ομιλία.....</b></span></a></div><div style="color: #333333; text-align: center;"><b><u><span style="color: red;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></span></u></b></div><div style="color: #333333; text-align: center;"><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/pdf.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Η Εσχατολογία του «Κινήματος κατά των Κωδικών - αριθμών» στο Φως της Ορθόδοξης Παράδοσης. (Ολόκληρο pdf)</span></b></span></a></div><div><b><u><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></span></u></b></div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/blog-post_5.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΜΗΠΩΣ ΕΝΑΣ «ΑΡΙΘΜΟΣ» ΣΤΕΡΕΙ ΕΝΑ ΟΝΟΜΑ; (ΤΟΥ ΔΙΑΚΟΝΟΥ ΑΝΤΡΕΪ ΚΟΥΡΑΓΙΕΦ)</span></b></span></a></div><div><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/blog-post_11.html?m=0" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Ἡ ἰδέα τῆς ἀσυνειδήτου ἀποδοχῆς τῆς σφραγῖδος τοῦ Ἀντιχρίστου ἀντιφάσκει εἰς τὰ λεγόμενα τῶν Πατέρων.</span></span></b></a></div></div><div><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/blog-post_18.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Ο φόβος του επερχόμενου συστήματος αποθαρρύνει τους σύγχρονους Χριστιανούς.</span></span></b></a></div></div><div><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/blog-post_19.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Το «χάραγμα του θηρίου».</span></span></b></a></div><div><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/2_26.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Το «χάραγμα του θηρίου». (2ον μέρος)</span></span></b></a></div></div><div><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/blog-post_38.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Η λήψη του αριθμού σημαίνει αποδοχή του Αντιχρίστου;</span></span></b></a></div><div><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/2_23.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">Η λήψη του αριθμού σημαίνει αποδοχή του Αντιχρίστου; (2ον μέρος)</span></b></span></a></div></div><div><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div><div style="color: black; text-align: start;"><div id="ftn15"><div style="color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/blog-post_28.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Στερεί ένας υπολογιστής την ελευθερία ενός ατόμου;</span></span></b></a></div></div></div><p style="text-align: start;"></p><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/2.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Στερεί ένας υπολογιστής την ελευθερία ενός ατόμου; (2ο μέρος)</span></b></span></a></div><div><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/3.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Στερεί ένας υπολογιστής την ελευθερία ενός ατόμου; (3ο μέρος)</span></span></b></a></div></div></div><div style="color: #333333; text-align: center;"><b><u><span style="color: red;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></span></u></b></div><div style="color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/1.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Υπάρχει αμαρτία στην αποδοχή ενός αριθμού; (1ο μέρος)</span></span></b></a></div><div style="color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/2_5.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">Υπάρχει αμαρτία στην αποδοχή ενός αριθμού; (2ο μέρος)</span></b></span></a></div><div style="color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/1_7.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Ποια είναι τα συμπεράσματα; (1ο μέρος)</span></span></b></a></div><div style="color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/2_12.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">Ποια είναι τα συμπεράσματα; (2ο μέρος)</span></b></a></div></div></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/05/blog-post_71.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">«Ο δρόμος προς τον Αντίχριστο είναι ιδεολογικός, όχι τεχνολογικός».</span></b></span></a></div><p class="MsoFootnoteText" style="background-color: white; color: #333333;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: right;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="line-height: 18.4px;"></span></span></p><p class="MsoFootnoteText" style="background-color: white; color: #333333; text-align: justify;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><o:p></o:p></span></p><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><strong data-end="4961" data-start="4912" style="text-align: left;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><div style="text-align: center;"><strong data-end="4961" data-start="4912"><span style="color: #2b00fe;"><br /></span></strong></div><div style="text-align: center;"><strong data-end="4961" data-start="4912"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2024/07/blog-post_29.html" itemprop="url" style="color: #222222; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;">Ερωτήσεις προς τον π. Δανιήλ Σισόγιεφ</span></b></a></strong></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #2b00fe;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2024/08/2.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"> Ερωτήσεις προς τον π. Δανιήλ Σισόγιεφ (2)</span></a></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #2b00fe;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/04/blog-post.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;">Δανιήλ Σισόγιεφ - Ερμηνεία της Αποκάλυψης Δ΄ Μέρος (αποσπάσματα)</span></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><p style="box-sizing: inherit; font-weight: 400; margin: 0px auto 1.41575em;"><span style="box-sizing: inherit;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/08/e.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;">"Δεν είναι ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ που θα μας καταστρέψει" - Eπιστολές του Γέροντα Ιωάννη της Μονής των Σπηλαίων (Αποσπάσματα)</span></b></a></span></p><p style="box-sizing: inherit; font-weight: 400; margin: 0px auto 1.41575em;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/08/e_10.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;">"Δεν είναι ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ που θα μας καταστρέψει" - Eπιστολές του Γέροντα Ιωάννη της Μονής των Σπηλαίων (Β΄ Αποσπάσματα)</span></b></a></p><p class="MsoNormal" style="font-weight: 400; line-height: normal; text-align: left;"><span style="color: #0b0b0b;"><o:p></o:p></span></p><p style="box-sizing: inherit; font-weight: 400; margin: 0px auto 1.41575em;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/08/e_11.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;">"Δεν είναι ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ που θα μας καταστρέψει" - Eπιστολές του Γέροντα Ιωάννη της Μονής των Σπηλαίων (Γ΄ Αποσπάσματα)</span></b></a></p><p style="box-sizing: inherit; font-weight: 400; margin: 0px auto 1.41575em;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/08/e_14.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">"Δεν είναι ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ που θα μας καταστρέψει" - Eπιστολές του Γέροντα Ιωάννη της Μονής των Σπηλαίων (Δ΄ Αποσπάσματα)</span></b></a></p><p style="box-sizing: inherit; font-weight: 400; margin: 0px auto 1.41575em;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/08/e_17.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;">"Δεν είναι ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ που θα μας καταστρέψει" - Eπιστολές του Γέροντα Ιωάννη της Μονής των Σπηλαίων (Ε΄ Αποσπάσματα)</span></b></a></p></div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/08/e_21.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;">"Δεν είναι ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ που θα μας καταστρέψει" - Eπιστολές του Γέροντα Ιωάννη της Μονής των Σπηλαίων (ΣΤ΄ Αποσπάσματα)</span></a></div></span></strong></div>

Η ερμηνεία του αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου στη Β΄ Θεσσαλονικείς 2, 9-13 και η ορθόδοξη διδασκαλία περί του Αντιχρίστου.

«Εν τοις απολλυμένοις» . Όσο μεγάλες και ποικίλες κι αν είναι οι προσπάθειες και οι μέθοδοι του Αντιχρίστου να εξαπατήσει και να παρασύρει τ...

Τη δεκάτη ὀγδόη τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος ΛΕΟΝΤΙΟΥ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ΥΠΑΤΟΥ καὶ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ - ἁγίου μάρτυρος ΑΙΘΕΡΙΟΥ

<p></p><div style="text-align: left;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiIdo3_yxwfSzuW9YJ8ThQF3tmHTBglsM5KR6XrWLzzF7y6ARCTxAIWFPeSg2xtBAgib8dy1cmYiwIZW-oChmcz6aEum-3q43X2l6dODmwfjD_o1sgOX7h7uuT8RJ07E9AO6Vp-kVolTY0UrvqGa61X80YWW2BZBQWCEwg0Ucf1fY_iA5D2-HRoO1fU/s804/2026-07-01%2008_29_46-Neos%20Synaxaristis%20-%2010%20Iounios%20-%20WinDjView.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="804" data-original-width="576" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiIdo3_yxwfSzuW9YJ8ThQF3tmHTBglsM5KR6XrWLzzF7y6ARCTxAIWFPeSg2xtBAgib8dy1cmYiwIZW-oChmcz6aEum-3q43X2l6dODmwfjD_o1sgOX7h7uuT8RJ07E9AO6Vp-kVolTY0UrvqGa61X80YWW2BZBQWCEwg0Ucf1fY_iA5D2-HRoO1fU/s1600/2026-07-01%2008_29_46-Neos%20Synaxaristis%20-%2010%20Iounios%20-%20WinDjView.jpg" /></a></div></div><div style="text-align: left;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="background-color: white; color: #990000; text-align: justify;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif;"><div style="font-size: 12px;"><div><span style="color: #990000; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; text-align: justify;"><i><span style="font-size: medium;">Το μυστικό των Αγίων δεν ήταν η σωματική τους αντοχή αλλά η ταπείνωση. Ο υπερήφανος εύκολα καταρέει γιατί στηρίζεται στον εαυτό του. Ο ταπεινός όμως αντέχει γιατί ξέρει ότι όλη του η ζωή εξαρτάται από τον Χριστό. Αν θέλουμε να βρούμε τη δύναμη που είχαν οι Άγιοι πρέπει να μάθουμε να ταπεινωνόμαστε, να ζητάμε συγνώμη, να εμπιστευόμαστε το θέλημα του Θεού ακόμη και όταν είναι δύσκολο. Οι Άγιοι άντεχαν τους διωγμούς επειδή περίμεναν τον Χριστό με λαχτάρα. Η ελπίδα τους δεν ήταν σε αυτή τη γη αλλά στη Βασιλεία του Θεού. Εμείς όμως έχουμε συχνά τις ρίζες μας πολύ βαθιά φυτεμένες εδώ κάτω και έτσι κάθε απειλή χάνεται μαζί με τον φόβο μήπως χάσουμε αυτά που αγαπάμε.</span></i></span></div><span style="color: #990000;"><div><i><span style="font-size: medium;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; text-align: justify;">Όσο περισσότερο ελπίζουμε στα γήινα τόσο πιο πολύ μας καταβάλλει </span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; text-align: justify;">η </span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; text-align: justify;">ραθυμία. Όσο περισσότερο ελπίζουμε στο Χριστό τόσο πιο πολύ αντέχουμε. Η απάντηση λοιπόν στο γιατί οι Άγιοι άντεχαν διωγμούς και εμείς παραδινόμαστε στη ραθυμία είναι απλή αλλά δύσκολη γιατί εκείνοι αγαπούσαν πραγματικά το Χριστό ενώ εμείς συχνά τον αγαπάμε επιφανειακά. Η αγάπη τους ήταν φωτιά που κατέκαιγε κάθε φόβο ενώ η δική μας συχνά είναι μια μικρή σπίθα που σβήνει εύκολα. </span></span></i></div></span><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"><br />Τη δεκάτη ὀγδόη τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος ΛΕΟΝΤΙΟΥ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ΥΠΑΤΟΥ καὶ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/blog-post.html#_ftn1" name="_ftnref1" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><b><span style="font-size: 12pt; line-height: 18.4px;">[1]</span></b></span></span></a>. </span></b></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;">Ὁ ἅγιος Λεόντιος ὑπηρετοῦσε στον ρωμαϊκό στρατὸ κατὰ τοὺς χρόνους τῆς βασιλείας τοῦ Βεσπασιανοῦ (περὶ τὸ 69-79) και διακρίθηκε γιὰ τὴν γενναιότητά του. Στην Τρίπολη τῆς Φοινίκης ὅπου ὑπηρετοῦσε, μοίραζε στοὺς πτωχοὺς τὰ σιτηρέσια τοῦ στρατοῦ, χωρὶς νὰ κρύβει τὴν εὐλάβειά του γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ καταδικάζοντας τὴν λατρεία τῶν εἰδώ- λων. Η φήμη του ἔφθασε μέχρι τὸν διοικητὴ τῆς Φοινίκης, Ἀδριανό, ὁ ὁποῖος ἦταν ἔνθερμος ὑπέρμαχος τῆς εἰδωλολατρίας καὶ εἶχε τὴν ἄδεια τοῦ αὐτοκράτορα νὰ θανατώνει τοὺς μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Ἔστειλε στὴν Τρίπολη ἕνα ἀπόσπασμα μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν τριβοῦνο Ύπατο (ή Υπάτιο), μὲ διαταγὴ νὰ συλλάβει τὸν Λεόντιο καὶ νὰ τὸν κρατήσει μέχρι τὴν ἄφιξή του. Φθάνοντας κοντὰ στὴν πόλη ὁ Ὕπατος προσβλήθηκε ἀπὸ δυνατὸ πυρετὸ καὶ τὴν ἴδια ἐκείνη νύκτα ἐμφανίσθηκε σὲ αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου καὶ τοῦ εἶπε: «Ἂν θέλεις νὰ θεραπευθεῖς ἐπικαλέσου τρεῖς φορὲς τὸν Θεὸ τοῦ Λεοντίου». Κατόπιν ἡ περίλαμπρη μορφὴ ἔγινε ἄφαντη. Ο Ὕπατος ἔκανε ὅ,τι τοῦ εἰπώθηκε καὶ εὐθὺς ἀνακουφίσθηκε. <br />Τὴν ἑπομένη ὁ Ὕπατος μετέβη στην πόλη μαζὶ μὲ ἕναν ἄλλο στρατιώτη, τὸν Θεόδουλο. Συνάντησαν τον Λεόντιο, ὁ ὁποῖος τοὺς χαιρέτησε πρόσχαρα καὶ παρουσιαζόμενος ὡς φίλος τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἀναζητοῦσαν, τοὺς προσκάλεσε στὸ σπίτι του. Ἀφοῦ τοὺς προσέφερε τὴν καλύτερη φιλοξενία ἀποκάλυψε ὅτι αὐτὸς ἦταν ὁ Λεόντιος, στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ὕπατος καὶ ὁ Θεόδουλος ἔπεσαν τότε στὰ πόδια του καὶ τὸν παρακάλεσαν νὰ τοὺς ἐλευθερώσει ἀπὸ τὴν ἀκαθαρσία τῆς εἰδωλολατρίας καὶ νὰ τοὺς ἑνώσει μὲ τὸν Σωτήρα Χριστό. Ο Λεόντιος προσευχήθηκε καὶ νεφέλη ἐμφανίσθηκε στὸν οὐρανό, ἀφήνοντας να πέσει ἐπάνω τους τὸ ἀναγκαῖο γιὰ τὴν βάπτισή τους νερό. Φωτισμένοι μὲ τὸν τρόπο αὐτό, πορεύθηκαν ἐν μέσῳ τῆς πόλεως ντυμένοι στὰ λευκὰ καὶ κρατώντας λαμπάδα στο χέρι. Οἱ εἰδωλολάτρες ταράχθηκαν σφόδρα μπροστὰ στὸ θέαμα αὐτὸ καὶ δύο ἡμέρες αργότερα, ὅταν ἔφθασε ὁ Ἀδριανὸς στὴν Τρίπολη, διέταξε να συλληφθοῦν καὶ νὰ φυλακισθοῦν. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας ὁ Λεόντιος τοὺς παρότρυνε νὰ ὑπομένουν μὲ χαρὰ τὶς δοκιμασίες ποὺ θὰ τοὺς χάριζαν τὴν αἰώνια ζωή, ἐνῶ τὴν νύχτα προσεύχονταν καὶ ἔψαλλαν ἀπὸ κοινοῦ. <br />Τὸ πρωὶ ἐμφανίσθηκαν στο δικαστήριο ἐνώπιον τοῦ Ἀδριανοῦ. Ὁ Λεόντιος δήλωσε ὅτι ἦταν υἱὸς τοῦ ἀληθινοῦ Φωτός, στὸ ὁποῖο τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ ἀντισταθεῖ, καὶ στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ. Οργισμένος ὁ δικαστὴς πρόσταξε νὰ τοῦ σπάσουν τὰ κόκκαλα με βέργες, ἀλλὰ ὁ ἅγιος παρέμεινε ἀκλόνητος καὶ ὁδηγήθηκε πάλι στην φυλακή. Ὁ Ἀδριανός κάλεσε κατόπιν νὰ παρουσιασθοῦν ὁ Ὕπατος καὶ ὁ Θεόδουλος καὶ τοὺς ρώτησε γιὰ ποιὸν λόγο εἶχαν τόσο ἀναπάντεχα προδώσει τὸν αὐτοκράτορά τους. Τοῦ ἀποκρίθηκαν ὅτι ἦσαν πλέον στρατολογημένοι στην στρατιὰ τοῦ Βασιλέως τῶν Οὐρανῶν καὶ γιὰ τίποτε στὸν κόσμο δὲν θὰ ἐπέστρεφαν στὴν μάταιη λατρεία τῶν εἰδώλων. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ κρέμασαν τὸν Ὕπατο στὸ τιμωρητικὸ ξύλο γιὰ νὰ γδαρθεῖ ζωντανός, ἐνῶ ὁ Θεόδουλος δάρθηκε μὲ τὸ πλατὺ μέρος τῶν σπαθιῶν. Τὴν ὥρα τῶν βασανισμῶν ἡ μόνη κραυγὴ ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὸ στόμα τους ἦταν τό: Κύριε ἐλέησον! Ἔτσι ὁ Ἀδριανὸς ἔδωσε τὴν ἐντολὴ νὰ ἀποκεφαλισθοῦν. <br />Κατὰ τὴν δεύτερη ανάκριση ἀπείλησαν τον Λεόντιο ὅτι θὰ τὸν ὑποβάλουν στὰ ἴδια βασανιστήρια· ἐκεῖνος ἀποκρίθηκε ὅτι τὰ μαρτύρια αὐτὰ ἦσαν ὁ στέφανος τῆς ἀθλήσεώς τους καὶ τὸ ἐνέχυρον τῆς αἰώνιας νίκης τους. Τότε τον ξάπλωσαν κατὰ γῆς καὶ τέσσερεις στρατιῶτες τὸν κτυποῦσαν μὲ βέργες. Τὴν στιγμὴ ποὺ ἕνας κήρυκας έκραζε: «Ἰδοὺ πῶς τιμωροῦνται ὅσοι στασιάζουν κατὰ τοῦ αὐτοκράτορος καὶ κατὰ τῶν θεῶν!», ὁ ἅγιος βοοῦσε: «Μπορεῖτε νὰ ἐξαντλήσετε τὸ σῶμα μου, ἀλλὰ δὲν θὰ καταφέρετε νὰ νικήσετε την ψυχή μου». Τὸν ἔγδαραν ζωντανό, ἀλλὰ παρέμεινε σιωπηλός, μὲ τὰ μάτια στραμμένα πρὸς τὸν οὐρανό, προσευχόμενος. Ὁ τύραννος τότε πρόσταξε νὰ τὸν κρεμάσουν ἀνάποδα καὶ νὰ τὸν μαστιγώσουν, ἀφοῦ δέσουν στον λαιμό του μιὰ βαρειά πέτρα. Μετὰ τὸ μαρτύριο αὐτὸ τὸν ὁδήγησαν πίσω στὴν φυλακὴ καὶ ἐνῶ εὐχαριστοῦσε τὸν Θεό, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς νύχτας, ἕνας ἄγγελος ἦλθε νὰ τὸν παρηγορήσει καὶ νὰ τὸν ἐνδυναμώσει νὰ ἐγκαρτερήσει μέχρι τέλους στὸν ἀγώνα. Τὴν ἑπομένη, ὁ ἅγιος ἔδειξε τὴν ἴδια ἀποφασιστικότητα, παρὰ τὰ μαρτύρια. Ὁ Ἀδριανός τότε διέταξε νὰ τὸν τεντώσουν ἀνάμεσα σὲ τέσσερεις πασσάλους καὶ νὰ τὸν χτυποῦν μέχρι θανάτου. Ἔτσι ὁ ἅγιος παρέδωσε τὴν ψυχή του στὸν Θεὸ κάτω ἀπὸ τὰ πλήγματα ἀναπέμποντας εὐχαριστίες. Πιστοὶ κατέθεσαν τὸ σκήνωμά του κοντὰ στὴν Τρίπολη, ὅπου ἀργότερα αναγέρθηκε προς τιμήν του λαμπρὴ βασιλικὴ στὴν ὁποία συν έρρεαν πλήθη πιστῶν ἀπὸ παντοῦ γιὰ νὰ προσκυνήσουν τον τάφο του, καθότι ὁ ἅγιος Λεόντιος κατέστη ὁ πλέον τιμημένος μάρτυρας τῆς Φοινίκης καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς λαμπρότερους τῆς χριστιανικῆς Ἀνατολῆς. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"> </span></b></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;">Μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος ΑΙΘΕΡΙΟΥ. <o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;">Κατὰ τὸν διωγμὸ τοῦ Διοκλητιανοῦ ὁ ἅγιος Αἰθέριος κατηγορήθηκε ὡς χριστιανὸς καὶ παραδόθηκε στὸν διοικητὴ Ἐλεύσιο. Ομολόγησε μὲ γενναιότητα τὸν Χριστὸ καὶ οἱ δήμιοι ἔκαψαν τὸ σῶμα του μὲ ἀναμμένους δαυλούς, κατόπιν δὲ τὸν βασάνισαν μὲ πυρωμένες βελόνες στις μασχάλες, στὴν ράχη καὶ στὸ στῆθος. Ἐν συνεχείᾳ πέρασαν τσιγκέλι στὰ ρουθούνια του καὶ τὸν ξάπλωσαν σὲ ἕνα πυρωμένο σιδερένιο κρεβάτι. Ἐφυλάχθη ὅμως ὁ ἅγιος ἀβλαβὴς ἀπὸ ἄγγελο Κυρίου καὶ ἐτελειώθη μὲ ἀποκεφαλισμό. </span></p></div></div><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"><span style="color: #333333;"> </span></span></p></div>

</span><div id="ftn1" style="mso-element: footnote;">

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: #333333; font-family: arial;"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[1]</span></span></span></span></a> . Σύμφωνα
μὲ τὴν συριακὴ ἐκδοχὴ τοῦ Μαρτυρίου του, ὁ ἅγιος Λεόντιος ἦταν στρατιώτης ἐπὶ Διοκλητιανοῦ.
Μεταστράφηκε ἀπὸ τὸν μοναχό Πούμπλιο καὶ μοίρασε τὸν μισθό του στοὺς πτωχούς, ἐμπαίζοντας
τὰ εἴδωλα. Καταγγέλθηκαν ἀμφότεροι ἀπὸ εἰδωλολάτρες ἱερεῖς στὸν χιλίαρχο Φιλέρινο
ὁ ὁποῖος διέταξε νὰ τοὺς μαστιγώσουν καὶ ἐξόρισε τὸν Πούμπλιο στὴν Ἔμεσσα. Ἐκεῖνος
ὅμως ἐπέστρεψε γρήγορα στην Τρίπολη, ὅπου ἦλθε νὰ τὸν συναντήσει ὁ Λεόντιος. Οδηγήθηκαν
ἐνώπιον τοῦ διοικητῆ Φιρμιλιανοῦ, ὑπέστησαν βασανιστήρια καὶ ὁ Πούμπλιος πέθανε
καθ ̓ ὁδὸν πρὸς τὴν Τύρο ὅπου τοὺς μετέφεραν, ἐνῶ ὁ Λεόντιος ὑπέκυψε στοὺς
ραβδισμούς. Ὁ ἅγιος Πούμπλιος ἀναφέρεται τὴν ἡμέρα αὐτὴ στὸ γεωργιανὸ Ἡμερολόγιο
τῆς Ἱερουσαλήμ (10ος αιώνας, Garitte, Calendrier, σελ. 255). </span></p>

</div>

</div><br /><p></p>

Τη δεκάτη ὀγδόη τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος ΛΕΟΝΤΙΟΥ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ΥΠΑΤΟΥ καὶ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ - ἁγίου μάρτυρος ΑΙΘΕΡΙΟΥ

Το μυστικό των Αγίων δεν ήταν η σωματική τους αντοχή αλλά η ταπείνωση. Ο υπερήφανος εύκολα καταρέει γιατί στηρίζεται στον εαυτό του. Ο ταπει...

Βάσανα και ταλαιπωρία.

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEitmAyvFkz3vbVgHtMhObr8G76rEgSNRdJ5ghVOUYjOTXxW5RCV-B0m5ccmdDkD9gc1Cq5lAtRyrFvVlvhNBdr5JHPXx2tdwd3yPvIlOtJnN4aNdZSUxWlZhRwJfJrhX38NkHlR0NWV7-ZdJ_tP8u2t5nkvMuDUEQ22cBDLqadKWx9RHEVruoQPZK68/s855/stradanija.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="709" data-original-width="855" height="530" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEitmAyvFkz3vbVgHtMhObr8G76rEgSNRdJ5ghVOUYjOTXxW5RCV-B0m5ccmdDkD9gc1Cq5lAtRyrFvVlvhNBdr5JHPXx2tdwd3yPvIlOtJnN4aNdZSUxWlZhRwJfJrhX38NkHlR0NWV7-ZdJ_tP8u2t5nkvMuDUEQ22cBDLqadKWx9RHEVruoQPZK68/w640-h530/stradanija.jpg" width="640" /></a></div> <br /><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><b>Ταλαιπωρία ως συνέπεια
της τιμωρίας</b><o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Τα βάσανα αποτελούν μέρος
της ανθρώπινης ζωής από την Πτώση των προπατόρων μας. Ως αποτέλεσμα της
παραβίασης της εντολής του Θεού, οι άνθρωποι έγιναν θνητοί, όπως είχε
προειδοποιήσει προηγουμένως ο Θεός, και στερήθηκαν την πρόσβαση στον καρπό του
δέντρου της ζωής, ο οποίος θα διατηρούσε τη ζωτικότητά τους (Γέν. 3:22-23 ).
Επιπλέον, ο Αδάμ καταδικάστηκε σε καταναγκαστική εργασία για τροφή ( Γέν.
3:17-19 ), και οι γυναίκες καταδικάστηκαν στα βάσανα που σχετίζονται με
τον τοκετό ( Γέν. 3:16 ).<br />
Η «Ομολογία της Ορθόδοξης Πίστης της Ανατολικής Εκκλησίας» απαριθμεί
τα ακόλουθα είδη βασάνων που άρχισαν να βιώνουν οι άνθρωποι ως αποτέλεσμα της
τιμωρίας του Θεού προς τους προγόνους τους για την αμαρτία που διέπραξαν:
ιδρώτας στον τοκετό, θλίψεις, σωματικές ασθένειες, ασθένειες κατά τον τοκετό
και μια δύσκολη ζωή κατά τη διάρκεια του γήινου ταξιδιού τους, που κατέληγε σε
σωματικό θάνατο. Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτές οι τιμωρίες επιβλήθηκαν και
στους προγόνους μας για εκπαιδευτικούς σκοπούς.<br />
Η Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται επανειλημμένα στις θλίψεις και τα βάσανα, που
αποστέλλονται ή επιτρέπονται από τον Θεό, ως εκδηλώσεις θεϊκής δικαιοσύνης. Ένα
άτομο που έχει διαπράξει μια αμαρτία πρέπει να υποστεί τιμωρία,
συμπεριλαμβανομένων ορισμένων κακουχιών ή ακόμη και θανάτου. Το Βιβλίο του Ιώβ
ξεχωρίζει, αφηγούμενο τα βάσανα ενός αθώου δίκαιου ανθρώπου. Ωστόσο, ακόμη και
οι άνθρωποι της περιόδου της Παλαιάς Διαθήκης δεν ήταν άγνωστοι με την άποψη
του πόνου ως έκφραση της πατρικής αγάπης του Θεού για τους ανθρώπους, όπως λέει
η μαρτυρία: « Όποιον αγαπά ο Κύριος παιδεύει, όπως ο πατέρας τον γιο »
(Παροιμίες 3:12 ).<br />
Ωστόσο, η ιδέα της τιμωρίας του Θεού ως μέτρο παιδαγωγικής επιρροής σε έναν
αμαρτωλό και ως μορφή εκδήλωσης της αγάπης του Θεού για έναν αμαρτωλό
αποκαλύφθηκε με μεγαλύτερη λεπτομέρεια κατά την περίοδο της Καινής Διαθήκης,
στη διδασκαλία της Εκκλησίας. Παρ 'όλα αυτά, ακόμη και στις Γραφές της Καινής
Διαθήκης, ο πόνος, ως συνέπεια της τιμωρίας του Θεού, αναφέρεται με δύο
τρόπους:<br />
1) ως εκδήλωση της φροντίδας του Θεού για τα παιδιά Του, ως μέτρο που
εξυπηρετεί το πνευματικό τους όφελος, προάγει τη μετάνοιά τους, καθαρίζοντάς τα
από τις αμαρτίες ( Εβρ. 12:4-11 , Α' Κορ. 11:32 ), 2)
ως τιμωρία για τους αμαρτωλούς, σε αυτή τη ζωή ( Α' Πέτρ. 4:15 , Ρωμ.
13:4 ) και στο μέλλον - στη Γέεννα ( Ματθ. 10:28 , Ρωμ.
2:5-8 ).<br />
Ορισμένες αμαρτίες προκαλούν βάσανα στον αμαρτωλό φυσικά (για παράδειγμα,
σοβαρές ασθένειες ως αποτέλεσμα μιας ακόλαστης ζωής), ενώ άλλες επιβάλλονται ως
τιμωρία.<br />
Το βάσανο μπορεί να έχει λυτρωτική σημασία για τους πιστούς στον Χριστό. Αποκτά
αυτή τη σημασία όχι από μόνο του, αλλά σε συνδυασμό με το λυτρωτικό βάσανο του
Σωτήρα. Ο Μητροπολίτης Στέφανος (Γιαβόρσκι) εξηγεί:<br />
«Δεν μπορεί να υπάρξει κανένα σκάνδαλο για τον Χριστό τον Θεό μας από αυτό,
αφού όλη η δύναμη των καλών έργων και η λύτρωσή μας προέρχεται από το Αίμα του
Χριστού, και αν κάνουμε κάτι για τη σωτηρία μας, τότε το κάνουμε με το Πνεύμα
Του, που μας δόθηκε, ή, επιπλέον, το ίδιο το Πνεύμα του Χριστού εργάζεται μέσα
μας».<br />
Ο Άγιος Αμβρόσιος της Όπτινα έγραψε τα εξής σχετικά με τη λυτρωτική
έννοια του πόνου:<br />
«Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι οι αμαρτίες δεν συγχωρούνται μόνο με την
εξομολόγηση, αλλά απαιτείται και ικανοποίηση. Ο ίδιος ο Κύριος είπε στον ληστή
στον σταυρό ( Λουκάς 23:43 ): Σήμερα θα είσαι μαζί μου στον
Παράδεισο . Αλλά ακόμη και μετά από αυτή την υπόσχεση, ο ληστής δεν πέρασε
αμέσως και όχι χωρίς δυσκολία στις απολαύσεις του Παραδείσου, αλλά έπρεπε πρώτα
να υπομείνει το σπάσιμο των ποδιών του. Έτσι, αν και οι προηγούμενες αμαρτίες
μας συγχωρούνται στο Μυστήριο της Εξομολόγησης και κατά τη λήψη των μοναστικών
όρκων, πρέπει παρόλα αυτά να τις υπομένουμε, δηλαδή να υπομένουμε, ασθένειες,
θλίψεις, ταλαιπωρίες και όλα όσα μας στέλνει ο Κύριος για τον καθαρισμό των
αμαρτιών μας, ως μετάνοια του Θεού». «Η ασθένεια, η αδυναμία και η εξασθένηση
της σάρκας μας λογίζονται για την άφεση των αμαρτιών», λέει ο Άγιος Ιωάννης
ο Χρυσόστομος , ο οποίος τις βλέπει ως «ένα καμίνι στο οποίο
καθαριζόμαστε».<br />
Ο Όσιος Βαρσανούφιος ο Μέγας γράφει σε ένα από τα πνευματικά του παιδιά:
«...όσο ο Θεός σε αφήνει να λυπάσαι στο σώμα, τόσο θα σου χαρίσει ανακούφιση
από τις αμαρτίες σου».<br />
Η ταλαιπωρία μπορεί επίσης να προστατεύσει ένα άτομο από πιθανές αμαρτίες. <o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><b>Τα βάσανα ως δοκιμασία</b><o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Τα αθώα ή άδικα βάσανα
μπορούν επίσης να χρησιμεύσουν ως δοκιμασία της πίστης ενός Χριστιανού και
μπορούν να παράσχουν έναν επιπλέον λόγο για να αποδείξουν την αγάπη τους για
τον Θεό. Ο Άγιος Φιλάρετος της Μόσχας έγραψε:<br />
«Ο Θεός μας επιτρέπει να βιώνουμε θλίψεις, εν μέρει για να μας καθαρίσει από
τις αμαρτίες μας και εν μέρει για να μας αφήσει μια ευκαιρία για να γίνουμε
άξιοι. Αυτός που τις υπομένει με θαρραλέα υποταγή όχι μόνο δεν υφίσταται καμία
βλάβη από αυτές, αλλά και αποκομίζει από αυτές τα πιο πολύτιμα οφέλη.»<br />
Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα τέτοιων δεινών στην βιβλική ιστορία είναι ο δίκαιος
Ιώβ, ο οποίος έχασε τα πάντα (περιουσία, αγαπημένα πρόσωπα, υγεία), αλλά δεν
βλασφήμησε τον Θεό, υπέμεινε τη δοκιμασία και τελικά ανταμείφθηκε.<br />
Αν ένα άτομο έχει τη σωστή στάση απέναντι στις θλίψεις και τα βάσανα που
βιώνει, μπορεί να χρησιμεύσει ως μέσο για την ανάπτυξη και την ενδυνάμωση του
ηθικού του χαρακτήρα. Ο Απόστολος Παύλος έγραψε: «Καυχόμαστε και στις θλίψεις,
γνωρίζοντας ότι η θλίψη φέρνει υπομονή, η δε υπομονή χαρακτήρα, ο χαρακτήρας
ελπίδα, και η ελπίδα δεν απογοητεύει » ( Ρωμ. 5:3-5 ). Ο
Απόστολος Ιάκωβος εκφράζει την ίδια σκέψη όταν λέει ότι «η δοκιμασία της πίστης
φέρνει υπομονή. Η δε υπομονή ας έχει τέλειο έργο, για να είμαστε τέλειοι και
πλήρεις, χωρίς να μας λείπει τίποτα » (Ιάκωβος 1:3, 4 ). Έτσι, οι
δοκιμασίες, αν υπομείνουν σωστά από έναν Χριστιανό, συμβάλλουν στην ανάπτυξη
της ηθικής του τελειότητας.<br />
Σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο, ο Θεός, εν τη αγαθότητά Του, « δεν θέλει
αφήσει ουδείς να πειραστεί πέραν της δυνάμεώς του », αλλά όταν
στέλνει τον πειρασμό, παρέχει και «τὴ διέξοδο, ὥστε νὰ δύνασθε νὰ ὑποφέρετε.»
( Α΄ Κορινθίους 10:13 ). Ο Απόστολος Ιάκωβος έγραψε: «Εὐτυχὴς ὁ ἄνθρωπος,
ποὺ ὑπομένει δοκιμασία. Διότι, ἀφοῦ ἀναδειχθῇ νικητής, θὰ λάβῃ τὸ στεφάνι τῆς
(αἰώνιας) ζωῆς, ποὺ ὑποσχέθηκε ὁ Κύριος γι’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι τὸν ἀγαποῦν.»
( Ιάκωβος 1:12 ). Αυτό εξηγεί γιατί οι άγιοι υπομένουν τα βάσανα όχι μόνο
με υπομονή, αλλά και με γαλήνη, ακόμη και με χαρά.<br />Οι Χριστιανοί μάρτυρες και ομολογητές όλων
των εποχών χρησιμεύουν ως παραδείγματα αυτής της στάσης απέναντι στα βάσανα και
τις δοκιμασίες .<br />
Η συνάντηση με τα βάσανα χρησιμεύει επίσης ως υπενθύμιση ότι η τρέχουσα
κατάσταση πραγμάτων στη γη είναι ανώμαλη. Έτσι απεικονίζει αυτή την προσωρινή
ζωή με τις απατηλές ευλογίες της ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο
οποίος σίγουρα έπρεπε να υπομείνει θλίψεις και βάσανα.<br />
«Τι είναι αυτή η ζωή; Είναι το ορμητικό ρεύμα ενός τρεχούμενου ποταμού, στο οποίο
ένα πράγμα φεύγει συνεχώς, ένα άλλο έρχεται, και τίποτα δεν είναι μόνιμο...
Πολλά είναι τα μονοπάτια μιας ζωής με πολλά προβλήματα, και σε κάθε ένα
υπάρχουν λύπες. Δεν υπάρχει καλό για τους ανθρώπους που να μην αναμειγνύεται με
κακό, και θα ήταν καλό αν οι λύπες δεν αποτελούσαν μεγαλύτερο μέτρο. Ο πλούτος
είναι αβέβαιος. Ο θρόνος είναι η υπερηφάνεια του ονειροπόλου. Η υποταγή είναι
βαρύτητα. Η φτώχεια είναι δεσμά. Η ομορφιά είναι μια βραχύβια λάμψη αστραπής. Η
νεότητα είναι ένας προσωρινός αναβρασμός. Η δόξα είναι αέρας. Η δύναμη είναι
ιδιοκτησία ενός αγριόχοιρου. Ο κορεσμός είναι θράσος. Ο γάμος είναι ζυγός. Ο
μεγάλος αριθμός παιδιών είναι απαραίτητη φροντίδα. Η ατεκνία είναι ασθένεια. Οι
δημόσιες συναθροίσεις είναι σχολείο κακιών. Η αδράνεια αποδυναμώνει. Η
καλλιέργεια της γης είναι δύσκολη. Η πατρίδα είναι ο λάκκος του εαυτού μας. Μια
ξένη γη είναι μια ντροπή. Για τους θνητούς όλα είναι δύσκολα."<br />
Μόνο στη Βασιλεία του Θεού, στην οποία ο Χριστιανός καλείται να αγωνιστεί, θα
έρθει η πλήρης ειρήνη, η οποία είναι ανέφικτη στη γη.<br />
Η παρουσία του πόνου παρέχει μια ευκαιρία για την έκφραση συμπόνιας —μίας
από τις μορφές αγάπης για τον πλησίον. Ο Αρχιερέας Νικολάι Στελέτσκι
αναλογίζεται πάνω σε αυτό:<br />
«Τα βάσανά μας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμπόνια, επειδή χωρίς αυτά
δεν θα μπορούσαμε να συμπονέσουμε. Αναπτύσσουν στις ψυχές μας την ικανότητα να
κατανοούμε τα βάσανα των άλλων, μας προδιαθέτουν να είμαστε πιο συμπονετικοί με
τη θλίψη των άλλων, πιο ευγενικοί και, όταν χρειάζεται, πιο επιεικής με τις
αδυναμίες και τις ελλείψεις των άλλων. Αυτός που δεν έχει βιώσει καμία σοβαρή
δοκιμασία στη ζωή, αλλά γνωρίζει μόνο υλική ευημερία, χαίροντας στο φως
όλη μέρα ( Λουκάς 16:19 ), δεν θέλει να γνωρίζει τις ανάγκες του
άτυχου Λαζάρου, που χάνεται από την πείνα και το κρύο. Η καρδιά του είναι
κλειστή στη συμπόνια και δεν μπορεί πλέον να συμπονέσει καθόλου τις ατυχίες του
πλησίον του. Αντίθετα, ένα άτομο που έχει βιώσει θλίψη θα κατανοήσει πιο
γρήγορα και βαθιά τη θλίψη ενός άλλου, θα τον λυπηθεί πιο εύκολα με την καρδιά
του και θα σπεύσει να του απλώσει ένα χέρι βοήθειας. Ωστόσο, η συμπόνια που
προκαλείται από τα βάσανα των άλλων δεν είναι, από μόνη της, η υψηλότερη
εκδήλωση αγάπης: υπάρχει μόνο όσο υπάρχει η αιτία που την προκαλεί. Επομένως,
δεν αρκεί απλώς να συμπονέσουμε τα βάσανα του πλησίον μας. Πρέπει επίσης να
είμαστε προετοιμασμένοι να να υποφέρει κανείς τον εαυτό του και να
θυσιάσει ακόμη και τη ζωή του για το καλό των άλλων ( Ιωάννης 15:13 ).
Με μια λέξη, χρειάζεται η αυταπάρνηση, η οποία, σε σύγκριση με τη συμπόνια,
είναι τόσο πιο έκδηλη στην αγάπη, όσο μεγαλύτερη είναι η διάρκεια και η
σταθερότητα της εκδήλωσής της. Κάθε αυταπάρνηση είναι μια αποποίηση κάποιου
προσωπικού, εγωιστικού συμφέροντος. Είναι, επομένως, μια στέρηση ή -που είναι
το ίδιο- μια ταλαιπωρία, που χρησιμεύει ως ένα σίγουρο σημάδι τέλειας αγάπης.<o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><b>Ταλαιπωρία ως συνέπεια
της απερισκεψίας</b><o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Υπάρχει ένα είδος
προβλημάτων και δεινών που προκαλεί ο άνθρωπος στον εαυτό του λόγω απερισκεψίας
ή υπερηφάνειας. Ο ίδιος γίνεται η αιτία τέτοιων δυστυχιών. Ο Άγιος Αναστάσιος
ο Σιναΐτης λέει σχετικά:<br />
«Συχνά είμαστε εκτεθειμένοι σε κινδύνους, πειρασμούς και αδυναμίες, η αιτία των
οποίων δεν είναι ούτε ο Θεός ούτε ο διάβολος, αλλά η δική μας αδυναμία να
συλλογιστούμε σωστά και η απροσεξία μας, όπως συμβαίνει με εκείνους που,
βλέποντας τον καιρό να αλλάζει για τον χειμώνα, παρόλα αυτά βγάζουν το πλοίο
τους από το λιμάνι, καθώς και με εκείνους που εκθέτουν τον εαυτό τους σε
[άσκοπους] κινδύνους».<br />
Αλλού ο άγιος αυτός προειδοποιεί:<br />
«Δεν πρέπει να εκθέτουμε ανόητα τον εαυτό μας σε κίνδυνο λέγοντας ότι
εμπιστευόμαστε τη βοήθεια του Θεού, ακόμα και όταν αναγνωρίζουμε ότι είμαστε
άξιοι κατηγορίας. Διότι αυτό αποτελεί αλαζονεία και θράσος. Εκθέτοντας τόσο
επιπόλαια τον εαυτό μας σε κίνδυνο, γινόμαστε οι ίδιοι η αιτία της δικής μας
καταστροφής.»<br />
Αν κάποιος εκούσια επιδιώκει προβλήματα για τον εαυτό του, χωρίς να προσπαθεί
να ανακαλύψει το θέλημα του Θεού για τον εαυτό του, αυτό μπορεί να αποδειχθεί
καταστροφικό για αυτόν.<o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><b>Το λυτρωτικό Πάθος του
Χριστού</b><o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Ο Κύριος Ιησούς Χριστός
υπέστη εθελοντικά παθήματα για τη σωτηρία των ανθρώπων. Ο Προφήτης Ησαΐας
προφητεύει για τα παθήματα του Χριστού: « Αὐτὸς φέρει ἐπάνω του τὸ φορτίον
τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ δι’ ἡμᾶς πονεῖ, καὶ ἡμεῖς ἐνομίσαμεν πλανώμενοι ὅτι Αὐτὸς
πονεῖ καὶ ἐκτυπήθη ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ὑποφέρει κακά, τιμωρούμενος διὰ τὰς ἰδίας
Του ἁμαρτίας. Αὐτὸς ὅμως ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας μᾶς καὶ ἐταλαιπωρήθη
διὰ τὰς ἀνομίας μας. Παιδευτικὴ τιμωρία διὰ τὴν ἰδικήν μας εἰρήνην ἐπέπεσεν ἐπ’
αὐτόν. Διὰ τῆς πληγῆς Του ἐθεραπεύθημεν ἡμεῖς. Ὅλοι ὡσὰν πρόβατα ἐπλανήθημεν·
κάθε ἄνθρωπος εἰς τὸν δρόμον ποὺ ἐβάδιζε, καὶ κατὰ τὸν τρόπον, καθ’ ὃν ἔζη, ἐπλανήθη.
Καὶ ὁ Κύριος παρέδωκεν Αὐτὸν εἰς παθήματα καὶ θάνατον διὰ τὰς ἁμαρτίας μας. Καὶ
Αὐτός, ἐνῷ τόσας κακώσεις ὑφίσταται, δὲν ἀνοίγει τὸ στόμα του διὰ νὰ παραπονεθῇ·
ὡσὰν πρόβατον ὠδηγήθη εἰς σφαγήν, χωρὶς νὰ προβάλῃ ἀντίστασίν τινα, καὶ ὡσὰν ἀρνίον
ἄφωνον ἀπέναντι ἐκείνου ποὺ τὸ κουρεύει, οὕτω δὲν ἀνοίγει τὸ στόμα του. »
( Ησαΐας 53:4-7 ).<br />
Η λυτρωτική σημασία του παθήματός Του αναφέρεται στην Εκτεταμένη Χριστιανική
Κατήχηση:<br />
«Τα εκούσια πάθη του αναμάρτητου Θεανθρώπου για εμάς και ο θάνατός Του στον
σταυρό έχουν άπειρη αξία και αξία – αποτελούν την πλήρη εκπλήρωση της
δικαιοσύνης του Θεού, η οποία μας καταδίκασε σε θάνατο για την αμαρτία, καθώς
και την ανυπολόγιστη αξία του Σωτήρα, η οποία Του έδωσε το δικαίωμα, χωρίς να
παραβιάζει τη δικαιοσύνη, να μας χαρίσει στους αμαρτωλούς άφεση αμαρτιών και
χάρη για τη νίκη επί της αμαρτίας και του θανάτου».<br />
Η Επιστολή προς Εβραίους λέει για τον Ιησού Χριστό ότι «αν και Υιός ήταν,
έμαθε την υπακοή μέσω των παθημάτων του, και αφού τελειώθηκε, έγινε αίτιος
αιώνιας σωτηρίας για όλους όσους τον υπακούν» ( Εβραίους 5:8-9 ).
Και αλλού: «Όσο ο ίδιος υπέφερε, πειραζόμενος, μπορεί να βοηθήσει αυτούς
που πειράζονται » ( Εβραίους 2:18 ). Ο Ευθύμιος Ζιγαβηνός εξηγεί
τα εξής λόγια: «Μέσω των παθημάτων του έμαθε να συμπονά τους αδελφούς του και
να τους προσφέρει χείρα βοηθείας». Τα παθήματα του Θεανθρώπου καταδεικνύουν την
αγάπη Του για την ανθρωπότητα, τη συμμετοχή Του στα ανθρώπινα παθήματα.<br />
Ο Θεάνθρωπος Χριστός υπέφερε στον Σταυρό, «αφήνοντάς μας παράδειγμα, για
να ακολουθήσουμε τα ίχνη Του» ( Α΄ Πέτρου 2:21 ), και όλοι όσοι
επιθυμούν να φτάσουν στη Βασιλεία του Θεού πρέπει να Τον ακολουθήσουν σε αυτή
την οδό του σταυρού (την οδό της αγιότητας, της υπακοής στον Θεό). Γι' αυτό, ο
Χριστός λέει: «Όποιος θέλει να έρθει πίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του,
και ας σηκώσει τον σταυρό του, και ας με ακολουθεί» ( Μάρκος 8:34 ). «Και
όποιος δεν βαστάζει τον σταυρό του και δεν με ακολουθεί, δεν μπορεί να
είναι μαθητής μου» ( Λουκάς 14:27 ).<br />
Φυσικά, η ταλαιπωρία δεν οδηγεί από μόνη της στην απαγγελλομένη ευδαιμονία, αλλά
μόνο σε σχέση με τα λυτρωτικά παθήματα του Θεανθρώπου. Αν φέρουμε τον σταυρό
μας με υποταγή στο θέλημα του Θεού και, ει δυνατόν, με χαρά, τότε, σύμφωνα με
τα λόγια του Αποστόλου Πέτρου, συμμετέχουμε « στα παθήματα του Χριστού »
( Α΄ Πέτρου 4:13 ). <br />
Λέει ο ίδιος Απόστολος, «Ἀφοῦ δὲ εἴμεθα τέκνα, εἴμεθα καὶ κληρονόμοι.
Κληρονόμοι μὲν τοῦ Θεοῦ, συγκληρονόμοι δὲ τοῦ Χριστοῦ, ἐὰν βεβαίως πάσχωμε μαζί
του, ὥστε καὶ νὰ δοξασθοῦμε μαζί του». <br />
«Ἐκεῖνο, ποὺ ζητῶ, εἶναι νὰ βιώνω τὸ Χριστὸ καὶ τὴ δύναμι τῆς ἀναστάσεώς του,
καὶ νὰ ἔχω συμμετοχὴ στὰ παθήματά του μὲ συμμόρφωσι πρὸς τὸ θάνατό του,»
( Ρωμ. 8:17 , Φιλιπ. 3:10 ). Ο Απόστολος λέει για τον εαυτό
του ότι φέρει «τα σημάδια του Κυρίου Ιησού στο σώμα του» ( Γαλ.
6:17 ) και προτρέπει τους Χριστιανούς να φέρουν «την ντροπή του Χριστού»
( Εβρ. 13:13 ).<br />
Ο Άγιος Δημήτριος του Ροστόφ έγραψε για τη συμμετοχή των Χριστιανών
στα πάθη του Χριστού :<br />
«...εμείς που υποφέρουμε είμαστε σαν εκείνους που μαζεύουν σταφίδες μετά το
φαγητό. Έτσι μαζεύουμε μερικά υπολείμματα των παθημάτων του Κυρίου, λέγοντας
στον απόστολο: « Εγώ εκπληρώνω », είπε, « στο σώμα μου τις
θλίψεις του Χριστού » ( Κολ. 1:24 ). Δηλαδή, όσα δεν υπέμεινε
Εκείνος, εγώ υπομένω στο σώμα μου».<o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><b>Γιατί ο Θεός δεν
απαλλάσσει τους πιστούς από τα βάσανα;</b><o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">1. Οι εντολές και ο
τρόπος ζωής που καθιέρωσε ο Θεός για τους πιστούς Του μας απαλλάσσουν ήδη από
πολλά βάσανα που διαφορετικά θα μπορούσαμε να υπομείνουμε ζώντας στην αμαρτία,
χωρίς την ευγενική Του προστασία. Θα πρέπει επίσης να προσθέσουμε ότι μπορεί να
μην γνωρίζουμε καν πολλά από τα πιθανά βάσανα από τα οποία μας ελευθερώνει ο
Θεός.<o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">2. Συμβαίνει τα βάσανα να
είναι άμεση συνέπεια αμαρτιών που διαπράχθηκαν πριν γίνει κανείς μέλος της
Εκκλησίας.<o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">3. Τα βάσανα μπορούν να
χρησιμεύσουν ως μέσο δοκιμής και ενδυνάμωσης της πίστης ενός ατόμου. Ο Θεός
μπορεί να επιτρέψει σε ένα άτομο να υποφέρει για το καλό του. Τα βάσανα που
επιτρέπει ο Θεός μπορούν να ωθήσουν ένα άτομο να επανεξετάσει ορισμένες πτυχές
της συμπεριφοράς του ή ακόμα και της ζωής του στο σύνολό της και να οδηγηθεί
στη μετάνοια.<o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">4. Η πίστη και η αγάπη
υπονοούν από μόνες τους την προθυμία ενός Χριστιανού να θυσιαστεί, να κάνει
αυτοθυσία. Αν η πίστη και η αγάπη θεωρούνται ως εξαγορά ασφάλισης κατά της
ατυχίας, τότε αυτή η κατανόηση είναι ψευδής. Πρόκειται για μια απλή εμπορική
συναλλαγή.<o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">5. Η αληθινή πίστη μπορεί
επίσης να οδηγήσει σε διωγμό, αλλά ο Σωτήρας προειδοποίησε γι' αυτό όσους
αποφάσισαν να Του είναι πιστοί.<o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><b>Είναι ένας δίκαιος
άνθρωπος υποχρεωμένος να υποφέρει;</b><o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Η ταλαιπωρία είναι
αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ζωής στη γη. Κατά τη γέννηση, ο άνθρωπος
γεμίζει τον κόσμο με δάκρυα (οι Άγιοι Πατέρες εξήγησαν αυτή την περίσταση ως
εκδήλωση του προπατορικού αμαρτήματος ). Αλλά μήπως αυτό σημαίνει
ότι, στις συνθήκες του αμαρτωλού μας κόσμου, η ταλαιπωρία δεν είναι μόνο
αναπόφευκτη αλλά και απαραίτητη;<br />
Όπως γνωρίζουμε, ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε για μια ζωή γεμάτη πόνο, αλλά για ευτυχία και
αιώνια ευδαιμονία . Η αληθινή ευδαιμονία είναι εφικτή μόνο σε ένωση
με τον Θεό - την Ανεξάντλητη Πηγή όλων των ευλογιών . Η επιθυμία για
ευτυχία, σε διάφορους βαθμούς, είναι έμφυτη σε κάθε άνθρωπο, είτε δίκαιο είτε
άδικο. Αλλά ενώ ο δίκαιος, αγωνιζόμενος για τον Θεό, αναζητά την αληθινή
ευτυχία, ο αμαρτωλός, πνευματικά απομακρυσμένος από τον Θεό, χαρακτηρίζεται από
την επιθυμία για ψεύτικες, απατηλές χαρές και απολαύσεις. Τις αναζητά και τις
βρίσκει σε αμαρτωλές σκέψεις και πράξεις.<br />
Έχοντας ξεκινήσει το μονοπάτι της απελευθέρωσης από την αμαρτία , ένα
άτομο συνήθως δεν γίνεται αμέσως δίκαιος, αλλά συνεχίζει να βρίσκεται υπό την
επήρεια προηγουμένως αποκτημένων αμαρτωλών συνηθειών, παθών και κακιών και,
τέλος, υπό την επήρεια του εξωτερικού αμαρτωλού περιβάλλοντος.<br />
Σε αυτό το πλαίσιο, αντιμετωπίζει συνεχώς αμαρτωλούς πειρασμούς και
αποπλανήσεις και αναγκάζεται να παλεύει μαζί τους. Αυτός ο αγώνας συχνά συνδέεται
με πολλές δυσκολίες, κακουχίες και βάσανα. Έτσι, η ειλικρινής, εγκάρδια μετάνοια ,
συνοδευόμενη από τύψεις και ντροπή, είναι μια μορφή πνευματικής οδύνης· ο
αγώνας ενάντια στην κυριαρχία του σαρκικού ενστίκτου, που επιτυγχάνεται μέσω
αγρυπνιών, νηστείας, προσευχής και σωματικής εργασίας, είναι μια μορφή ψυχικής
και σωματικής οδύνης.<br />
Αυτού του είδους η πνευματική εργασία είναι μια πτυχή της ασκητικής ζωής και
είναι καθήκον ενός Χριστιανού. Η ταλαιπωρία που προκύπτει από αυτή την εργασία
συνοδεύει και συμβάλλει στην ηθική διόρθωση, την πνευματική μεταμόρφωση
και τη σωτηρία του αμαρτωλού. Επιπλέον, υπομένοντάς την με την
πρέπουσα ταπεινότητα, ο ασκητής εκφράζει την πίστη και την αγάπη του για τον
Θεό (θυμηθείτε ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι το υπόδειγμα της
θεάρεστης υπομονής στον πόνο · ακολουθώντας τα βήματά Του και υπομένοντας σωστά
τον πόνο που έστειλε ή επέτρεψε ο Θεός, ο Χριστιανός φέρει τον σωτήριο σταυρό
του και σταυρώνεται μαζί με τον Χριστό· κάνοντάς το αυτό συνειδητά και ελεύθερα
( Ματθαίος 16:24 ).<br />
Φυσικά, από όλα όσα έχουν ειπωθεί δεν προκύπτει ότι ένας Χριστιανός δεν έχει το
δικαίωμα να αποφεύγει ορισμένες μορφές ταλαιπωρίας, για παράδειγμα, ταλαιπωρία
που προκαλείται από μια σοβαρή ασθένεια. Ο νόμος του Θεού δεν απαγορεύει στους
ασθενείς να κάνουν χρήση ιατρικών μέσων (βοήθεια ιατρικού προσωπικού, φάρμακα,
θεραπείες υγείας κ.λπ.). Ο ίδιος ο Χριστός, και αργότερα οι απόστολοι,
θεράπευαν ανθρώπους.<br />
Οι ενέργειες που αναλαμβάνουν οι άνθρωποι για την ανακούφιση των δεινών που
σχετίζονται με την κατάστασή τους απαιτούν επίσης ιδιαίτερη προσοχή. Εάν ένας
Χριστιανός ζει στον κόσμο, δεν απαγορεύεται να εργάζεται και να λαμβάνει
επαρκείς μισθούς για την εργασία του. Έχει δικαίωμα σε τροφή, ένδυση, στέγη και
άλλα οφέλη (εφόσον δεν έρχονται σε αντίθεση με την έννοια της ευσέβειας).<br />
Πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα ότι η χριστιανική διδασκαλία δεν απαιτεί την
ταλαιπωρία από μόνη της. Ο αρχιερέας Νικολάι Στελέτσκι λέει:<br />
«Δεν πρέπει ποτέ να σκεφτόμαστε ότι ο Χριστιανισμός απαιτεί ταλαιπωρία και κάθε
είδους αποποίηση των ευλογιών αυτού του κόσμου για χάρη των ίδιων των
ταλαιπωριών. Το κάλεσμα του Χριστού δεν είναι τόσο απαίτηση όσο πρόβλεψη.
Γνωρίζοντας ότι το κακό αυτού του κόσμου είναι αναπόφευκτο, ο Κύριος τα
προανέφερε ως κάτι αναπόφευκτο. Αλλά αυτό το αναπόφευκτο δεν πρέπει ποτέ να
μετατραπεί σε κάτι απαραίτητο και επιθυμητό. Η ταλαιπωρία είναι πάντα συνέπεια
του κακού, και το να κηρύττουμε την ταλαιπωρία ως ζήτημα αρχής θα ήταν σαν να
υπηρετούμε το κακό ως ζήτημα αρχής.»<o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><b>Δεν είναι η ύπαρξη του
πόνου στον κόσμο αντίθετη με την αγαθότητα του Θεού;</b><o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="line-height: 115%;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Η παρουσία του πόνου στον
κόσμο είναι συνέπεια της πτώσης του ανθρώπου και αυτό το γεγονός δεν έρχεται σε
αντίθεση με τη διδασκαλία της Εκκλησίας για την αγαθότητα του Θεού .</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">
Ο Άγιος Λουκάς της Κριμαίας (1877–1961), ο οποίος ο ίδιος υπέμεινε
τις δοκιμασίες των σοβιετικών στρατοπέδων και της εξορίας, λέει σε ένα από τα
κηρύγματά του:</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">
«Για να εκπληρώσει κανείς τη διδασκαλία του Ευαγγελίου, να ακολουθήσει το
μονοπάτι του Χριστού, πρέπει να σηκώνει ταπεινά και ακούραστα τον σταυρό του,
χωρίς να τον καταριέται, αλλά να τον ευλογεί. Και τότε θα εκπληρώσει τη διαθήκη
του Χριστού, γιατί απαρνήθηκε τον εαυτό του, σήκωσε τον σταυρό του και
ακολούθησε τον Χριστό, ξεκίνησε ένα μακρύ ταξίδι, το μονοπάτι του οποίου ο
Κύριος Ιησούς Χριστός είπε ότι το στενό, αγκαθωτό μονοπάτι οδηγεί στη Βασιλεία
των Ουρανών, η αρχή του οποίου θα είναι η στενή πύλη. Αλλά όλοι θέλουμε το
μονοπάτι της ζωής να είναι πλατύ, ευρύχωρο, χωρίς αγκάθια, λάσπη, πέτρες ή
χαντάκια, σπαρμένο με λουλούδια. Ο Κύριος μας δείχνει ένα άλλο μονοπάτι, το
μονοπάτι του πόνου. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι σε αυτό το μονοπάτι, όσο δύσκολο κι
αν είναι, αν στραφούμε στον Χριστό με όλη μας την καρδιά, Αυτός ο Ίδιος θα μας
βοηθήσει θαυματουργικά. Θα μας στηρίξει όταν πέφτουμε, θα μας ενισχύσει, θα μας
ενθαρρύνει και θα μας παρηγορήσει. Και τότε θα κατανοήσουμε τα λόγια του
Αποστόλου Παύλου: «Ἡ δὲ προσωρινὴ καὶ ἐλαφρὴ θλῖψι μας παρουσιάζει γιὰ μᾶς
αἰώνια καὶ ὑπερβολικὰ ὑπερβολικὴ σὲ βαρύτητα δόξα,» ( Β΄ Κορινθίους
4:17 ). Τότε αυτά Τα βάσανα της σύντομης ζωής μας θα είναι ελαφριά βάσανα
για εμάς. Όταν έχουμε περπατήσει αυτό το μονοπάτι, το οποίο μόνο στην αρχή
φαίνεται τρομερό και δύσκολο, όταν νιώσουμε τη χάρη του Θεού να μας ενισχύει σε
αυτό το μονοπάτι, τότε θα σηκώσουμε με χαρά και ταπεινότητα τον σταυρό μας, και
καθώς περπατάμε, θα γνωρίζουμε ότι αυτό μας ανοίγει την είσοδο στη Βασιλεία των
Ουρανών.</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">
Όταν ο Άγιος Νικόλαος της Σερβίας ήταν κρατούμενος στο στρατόπεδο
συγκέντρωσης Νταχάου, ένας από τους φρουρούς τον πλησίασε, άρρωστος και
εξαντλημένος, και του είπε:</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">
«Πιστεύεις ακόμα στον Θεό μετά από όλα αυτά;»</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">
Ο Άγιος Νικόλαος είπε:</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">
«Δεν το πιστεύω πια».</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">
Ο φρουρός γέλασε και ο Άγιος Νικόλαος πρόσθεσε:</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">
«Τώρα το ξέρω».</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">
Πολύ αργότερα, όταν ο άγιος είχε ήδη απελευθερωθεί από τα δεσμά του, θυμήθηκε
το Νταχάου και είπε ότι ο Θεός δεν ήταν ποτέ τόσο κοντά του όσο στο στρατόπεδο
συγκέντρωσης. Αναπολούσε εκείνες τις στιγμές κοινωνίας με τον Θεό ως τις πιο
ευτυχισμένες στη ζωή του. Παρόμοιες μαρτυρίες μπορούν να βρεθούν και σε άλλους
ομολογητές της πίστης.</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">
Το ίδιο βάσανο εξαγνίζει μερικούς, ενώ μόνο πικραίνει άλλους.</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">
«Εἴμεθα δὲ πεπεισμένοι, ὅτι σ’ ἐκείνους, ποὺ ἀγαποῦν τὸ Θεό, ὅλα συντελοῦν στὸ
καλό, σ’ ἐκείνους δηλαδή, ποὺ εἶναι καλεσμένοι σύμφωνα μὲ προαιώνια ἀπόφασι.»
( Ρωμ. 8:28 ). Όλοι οι άγιοι που βίωσαν δύσκολες δοκιμασίες στη ζωή
τους, μαρτύρησαν για την αγαθότητα του Θεού.</span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="line-height: 115%;"><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"><br /></span><br /><br /></span></p><div style="text-align: right;"><a href="https://azbyka.ru/stradaniya" target="_blank"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΗΓΗ</span></b></a></div><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span><p></p>

Βάσανα και ταλαιπωρία.

Ταλαιπωρία ως συνέπεια της τιμωρίας Τα βάσανα αποτελούν μέρος της ανθρώπινης ζωής από την Πτώση των προπατόρων μας. Ως αποτέλεσμα της πα...

Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Tο Μυστήριο της Αγάπης'' [4]

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A [11]

Η ερμηνεία του αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου στη Β΄ Θεσσαλονικείς 2, 9-13 και η ορθόδοξη διδασκαλία περί του Αντιχρίστου.

Τη δεκάτη ὀγδόη τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος ΛΕΟΝΤΙΟΥ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ΥΠΑΤΟΥ καὶ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ - ἁγίου μάρτυρος ΑΙΘΕΡΙΟΥ

Βάσανα και ταλαιπωρία.

ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

ΒΙΝΤΕΟ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ

ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ

ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ

ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΑ

ΠΑΤΡΙΑ

ΠΑΤΡΙΔΑ