ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ (2)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh1XXpwfWtkxxrwobpNDgiF6nBMi9cgdWrwHpJS9jA2G0xdSMlPdMF1sMd732gDvaGImJwqL6RJyGOz0kM40U78_8qB_bMqBQnzEbo0BFVQXJSJcmPPtzQsAxZ_iJvB8-xttPPCL01zE2J7fz2TL5M_PbQFypOnMa6kA6cz9h4SKWWZtomDKvL1zcDG/s1531/panorama%20%20%20154.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1531" data-original-width="1026" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh1XXpwfWtkxxrwobpNDgiF6nBMi9cgdWrwHpJS9jA2G0xdSMlPdMF1sMd732gDvaGImJwqL6RJyGOz0kM40U78_8qB_bMqBQnzEbo0BFVQXJSJcmPPtzQsAxZ_iJvB8-xttPPCL01zE2J7fz2TL5M_PbQFypOnMa6kA6cz9h4SKWWZtomDKvL1zcDG/w268-h400/panorama%20%20%20154.jpg" width="268" /></a></div><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #020202;">Ο Αδάμ γεύθηκε ἤδη τούς πρώτους καί πικρούς καρπούς τῆς πράξεώς του: <br /> • Η φύση ἀγρίεψε. Τά ζῶα ἀπό ἥμερα ἔγιναν ἄγρια· ἡ γῆ γέμισε ἀγκάθια καί τριβόλους. Τό φίδι δέν πλησιάζεται. <br /> • Στό σπίτι του ἔγινε κακό. Φονικό. Ο γυιός του ὁ Κάϊν σκότωσε ἐν ψυχρῷ τόν ἄλλο γυιό, τόν Αβελ. Αδερφός σκότωσε τόν ἀδερφό. <br /> Ὁ ταλαίπωρος Αδάμ δέν μποροῦσε νά «χωνέψει» τό πῶς τόν ἐξαπάτησε ὁ διάβολος. Πῶς τόσο ξαφνικά ἔγιναν τά ἄνω-κάτω. <br /> Ὁ Κάϊν ἦταν γεωργός, ὁ Ἄβελ βοσκός. Κάποια μέρα καί οἱ δυό τους πρόσφεραν θυσία στον Θεό. <br /> Ὁ Κάϊν πρόσφερε ὅ,τι βρῆκε· «ἀπό τῶν καρπῶν τῆς γῆς» (Γεν. 4:3). Στήν οὐσία, ἔκανε «άγγαρεία»· «ἄντε νά ξεμπερδεύει». Αντίστροφα ὁ  ̓Αβελ, ὅ,τι ἔκανε γιά τό Θεό, τό ἔκανε μέ τήν καρδιά του. Γι' αὐτό καί Τοῦ πρόσφερε ὅ,τι το καλύτερο ἀπό τῶν πρωτοτόκων τῶν προβάτων αὐτοῦ καί ἀπό τῶν στεάτων αὐτῶν» (Γεν. 4:3). Γι' αὐτό καί ὁ Θεός δέχθηκε τήν θυσία του, ἐνῶ τοῦ ἀδελφοῦ του τήν ἀπέρριψε (Γεν. 4:3-4). <br /> Ο ιός τοῦ φθόνου ἔχει μια ιδιοτυπία. Δέν εἰσέρχεται ὅπου κι' ὅπου, ἀλλά μεταξύ συναδέλφων, φίλων, συγγενῶν, ἀκόμα καί ἀδελφῶν. Δηλαδή, ἐσύ ὡς ἄνθρωπος δέν θά νοιώσεις φθόνο γιά τήν πρόοδο ἑνός ἀγνώστου συνανθρώπου σου, ἀλλά γιά τήν πρόοδο ἑνός δικοῦ σου ἀνθρώπου. <br /> Ἰδού: Ὁ Κάϊν φθονεῖ τόν ἀδερφό του, γιατί ο Θεός δέχθηκε τήν θυσία του. <br /> «Ελυπήθη Κάϊν λίαν» (Γεν. 4:5). Αντί νά χαρεῖ, πού ἔχει ἕνα τόσο καλό ἀδερφό, λυώνει ἀπό τήν λύπη. (Ἕνεκα τοῦ φθόνου.) Κύματα ἀγρίων λογισμῶν κατακλύζουν τη διάνοιά του. Κάτι πρέπει να κάνει... <br /> Ὁ Καρδιογνώστης και Πανάγαθος Κύριος, βλέποντας τόν δοῦλο Του να «βράζει, ὅπως ὁ κάβουρας στο ζουμί», καί θέλοντας να προλάβει τό χειρότερο, τόν συμβουλεύει: <br /> • «Γιατί λυπήθηκες καί ἔγινες κατηφής; Δέν ξέρεις, πώς ἄν προσφέρεις δῶρα στό Θεό, καί δέν προσφέρεις καλά δῶρα, ἁμαρτάνεις;» (Γεν. 4:6- 7). <br /> «Ἡσύχασον» (Γεν. 4:7). Βάλε «στοπ». Μήν προχωρᾶς. Ηρέμησε. <br /> Καί γιά νά τοῦ δείξει, ὅτι δέν τόν τιμωρεῖ, τοῦ λέει: <br /> «Εσύ (σάν μεγαλύτερος) θά εἶσαι κύριος τοῦ Ἄβελ» (Γεν. 4:6). Τα προνόμια πού εἶχες, θά τά ἔχεις. <br /> Ὁ Κάϊν δέν ἔλαβε ὑπ' ὄψη του τίς συνεχεῖς ἐκκλήσεις τοῦ Θεοῦ. Τίς καταφρόνησε. Όχι γιατί δέν μποροῦσε, ἀλλά γιατί δέν ἤθελε (Ἅγιος Ἰω- άννης ὁ Χρυσόστομος, Ὁμιλ. ΙΗ' εἰς Γεν.). <br /> Πῆρε τόν κατήφορο... <br /> «Ας πάμε στην πεδιάδα» λέει στόν ἀδελφό του. Ὁ ἀπονήρευτος Αβελ δέχθηκε την πρότασή <br /> του. <br /> Περπατοῦν τώρα καί οἱ δυό μαζί στη φύση Ὁ Κάϊν ήξερε πώς σάν ἀδέρφια περνᾶνε μαζί τίς τελευταίες στιγμές. Πώς σέ λίγο ὁ ἀδελφός του δέν θά εἶναι πιά μαζί του. Θα εἶναι νεκρός. Παρόλο αὐτό δέν συγκινεῖται. <br /> Ο φθόνος σκότωσε την ψυχή του. Γι' αὐτό σκοτώνει τόν ἀδερφό του. <br /> Ἔφθασαν στην πεδιάδα. <br /> Ὁ Κάϊν ἅρπαξε τήν ἀξίνη, κι' ἄρχισε νά χτυπᾶ τόν ἀδερφό του. Ὁ Ἄβελ αἰφνιδιάσθηκε. Πιθανόν να ζήτησε ἐξηγήσεις, ἀκόμα καί συγγνώμη, πού χωρίς νά θέλει τόν ἔκανε να λυπηθεῖ. Καί σίγουρα θά τόν θερμοπαρακαλοῦσε νά μήν κάνει τό κακό. <br /> Αλλ' ὁ Κάϊν ἀπενεκρωμένος ἀπό τό θανατηφόρο ἰό τοῦ φθόνου, ἔμεινε ἀσυγκίνητος, ἀναίσθητος, ἀπάνθρωπος μπρός στίς ἐπιθανάτιες κραυγές τοῦ ἀδελφοῦ του. Συνέχισε μέ λύσσα νά τόν κτυπά! <br /> Ἔβλεπε τό αἷμα του να χύνεται στή γῆ. Ἄκουε τα βογγητά του. Οὔτε τώρα συγκινήθηκε. Συνέχισε, συνέχισε, ὥσπου τόν ἀποτελείωσε. <br /> Καί ἐξαφανίσθηκε. <br /> Ἀσφαλῶς ὁ Θεός, τη στιγμή πού ὁ Κάϊν σκότωνε τόν Αβελ, μποροῦσε νά τόν ἐμποδίσει, νά τόν ἀκινητοποιήσει, καί νά μή γίνει το κακό. Πλήν ὅμως δέν τό ἔκανε. Παρέμεινε θεατής τοῦ ἐγκλήματος. Γιατί θέλει από μόνοι μας νά ἀγωνιζόμαστε γιά νά νικήσομε τά πάθη καί νά ἐξασκήσομε τήν ἀρετή. Διαφορετικά ἡ ἀρετή δέν εἶναι ἀρετή, ἀλλά ἐκβιασμός. <br /> Μόλις ὁ Κάϊν σκότωσε τόν ἀδερφό του, τότε τοῦ ἐμφανίζεται ὁ Θεός. Ὄχι γιά νά τόν ἐπιπλήξει, ἤ γιά νά «ξεσπάσει», ἀλλά γιά νά τόν ὁδηγήσει στήν ὁδό τῆς μετανοίας. <br /> Ὁ  ̓Αγαθός Θεός ὅπως μίλησε στόν ἁμαρτωλό 'Αδάμ (στοργικά, διακριτικά), μίλησε καί στόν ἀδελφοκτόνο Κάϊν. Δέν τοῦ εἶπε: «Είσαι φονιάς. Σκότωσες τόν ἀδερφό σου» (γιατί ἔτσι θά τόν ἔθιγε, δυσκολεύοντάς τον στή μετάνοια), ἀλλά τόν ρώτησε: «Ποῦ εἶναι ὁ ἀδερφός σου;». <br /> Καί ὁ Κάϊν, στήν τόσο διακριτική ἐρώτηση τοῦ Θεοῦ, ἀπάντησε μέ ψέμα: <br /> - Δέν ξέρω. <br /> Κι' ὁ  ̓Αδάμ στήν ἐρώτηση τοῦ Θεοῦ «ποῦ εἶ;», ἀπάντησε μέ ψέμα. Καί ὁ Θεός δέν ὀργίσθηκε ἀπό τήν κοροϊδία του Αδάμ. Ἔτσι καί τώρα δέν ὀργίζεται ἀπό τήν κοροϊδία τοῦ ἀδελφοκτόνου Κάϊν. <br /> Ρωτά ξανά διακριτικά: <br /> - Τί ἔκαμες; Ἡ φωνή τοῦ αἵματος τοῦ ἀδερφοῦ σου «βοᾶ πρός με ἐκ τῆς γῆς». <br /> • Δέν τοῦ λέει καθαρά «σκότωσες τόν ἀδερφό σου!», ἀλλά «τί ἔκαμες;». <br /> • Δέν τοῦ λέει «τόν ἀδερφό σου, πού ἐσύ ἐσκότωσες», ἀλλά «τό αἷμα τοῦ ἀδερφοῦ σου φωνάζει». <br /> Τέτοια καλωσύνη καί διάκριση<a href="#_ftn1" name="_ftnref1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[1]</span></span><!--[endif]--></span></span></a>.<br /> Καί ἐδῶ σκοπός του δέν ἦταν να καταδικάσει τόν Κάϊν, ἀλλά νά τόν σώσει, ὁδηγώντάς τον στήν μετάνοια.<br /> Όπως δέν μετάνοιωσε ὁ  ̓Αδάμ καί ἡ Εὔα, ἔτσι δέν μετάνοιωσε καί ὁ Κάϊν. Καί στοὺς τρεῖς ἀγωνιζόταν ὁ Ἴδιος ὁ Θεός νά τούς φέρει στη μετάνοια. Καί «ἀπέτυχε».<br /> Μέγα το μυστήριο τῆς μετανοίας.<br /> Ήρθε τώρα γιά τόν Κάϊν ἡ στιγμή να «δρέψει» τούς καρπούς τῶν ἔργων του. Ὁ Θεός ἀνακοινώνει την ποινή του:<br /> • Θά εἶσαι καταραμένος ἀπό τήν γῆ, πού δέχθηκε τό αἷμα τοῦ ἀδελφοῦ σου. Θα δουλεύεις καί δέν θά βγάζεις τό ψωμί σου (Γεν. 4:11-12).<br /> • «Στένων και τρέμων ἔσῃ ἐπί τῆς γῆς» (Γεν. 4:12). Ἡ γῆ δέν θά σέ δέχεται. Θα σε διώχνει. Θά σε κυνηγά. Δέν θά μπορεῖς νά ἡσυχάσεις πουθενά.<br /> Ὁ Κάϊν ἄκουσε ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ τίς φοβερές του τιμωρίες, καί ξύπνησε. Καί εὐθύς ὡμολόγησε τήν ἁμαρτία του: «Αὐτό πού ἔκανα (είπε), ξεπερνᾶ τήν θεία συγχώρηση» (Γεν. 4:13). Νιώθει δηλαδή τόν ἑαυτόν του ἀνάξιο τῆς θείας συγχωρήσεως. Τέτοια συντριβή.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #020202;">Κρίμα. Ξύπνησε αργά...<br /> «Ιδού, λοιπόν (σχολιάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος), ὁ Κάϊν ἐξομολογήθηκε ἐν πλήρει εἰλικρινείᾳ. Αλλά, ἀγαπητέ μου, ὠφέλεια καμμία. Ἡ ἐξομολόγησή του ἦταν ἐκπρόθεσμη. Ἔπρεπε νά ἐξομολογηθεῖ ἐγκαίρως...».<br /> «Τό ἴδιο θα συμβεῖ καί μέ τόν καθένα μας, κατά τη φοβερή ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Ὅταν τότε θά δοῦμε ἐκεῖνα τά φοβερά βασανιστήρια, θα μετανοιώσομε καί 'μεῖς γιά τίς ἁμαρτίες μας. Ἀλλ' ὅμως τήν ἡμέρα ἐκείνη καί ἡ δική μας μετάνοια θά εἶναι ἐκπρόθεσμη καί ἄκυρη. Γι' αὐτό, λοιπόν, σᾶς παρακαλῶ, ἄς μετανοιώσομε ὅσο εἴμαστε ἐν ζωῇ» (Ὁμιλ. ΙΘ. εἰς Γεν.).<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p><span style="color: #020202;"> </span></o:p></span></p><div style="mso-element: footnote-list;"> <hr size="1" style="text-align: justify;" width="33%" /> <!--[endif]--> <div id="ftn1" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span style="color: #020202;"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" style="font-family: arial;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[1]</span></span></span></a><span style="font-family: arial;"> Αὐτά τά θαυμαστά γράφει ὁ Μωϋσῆς, ζώντας σε ἕναν κόσμο βάρβαρο καί αἱμοβόρο. Σε ἕναν κόσμο, πού δ φόνος ἦταν «ψωμοτύρι». </span></span></div><span style="color: #020202; font-family: arial;"><div style="text-align: justify;">Δέν εἶναι αὐτό μία ακόμα ἀπόδειξη, ὅτι ἡ ἁγ. Γραφή ἐγράφη καθ ̓ ὑπαγόρευση τοῦ Θεοῦ; </div></span><p></p> <p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><o:p><span style="font-family: arial;"> </span></o:p></p> </div> </div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><u>ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</u></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1_01808504093.html" itemprop="url"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b>ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ (1)</b></span></a></div><p></p>

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ (2)

Ο Αδάμ γεύθηκε ἤδη τούς πρώτους καί πικρούς καρπούς τῆς πράξεώς του:  • Η φύση ἀγρίεψε. Τά ζῶα ἀπό ἥμερα ἔγιναν ἄγρια· ἡ γῆ γέμισε ἀγκάθια ...

Read more »

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (3)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiP8AL9xAuqmYT5rilIWhfbkzQ9QSJyhwTNx2qx4i1aVIE_qyvFwhDnxL9KUAHTvQDOYwKw4SOXf7Pgzq3hs9L8rVuOXjZbvaloGyHmkoYBoEfCnNL-u_E8z6qC1xPVzEpRn8xt2WNZ3ASB-96hRKllnLj2apsBcKHUhUSwQpoyGM3AUlH4JrDiYy4A/s320/image.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="240" data-original-width="320" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiP8AL9xAuqmYT5rilIWhfbkzQ9QSJyhwTNx2qx4i1aVIE_qyvFwhDnxL9KUAHTvQDOYwKw4SOXf7Pgzq3hs9L8rVuOXjZbvaloGyHmkoYBoEfCnNL-u_E8z6qC1xPVzEpRn8xt2WNZ3ASB-96hRKllnLj2apsBcKHUhUSwQpoyGM3AUlH4JrDiYy4A/s1600/image.png" width="320" /></a></div><span style="color: #0a0a0a;"> <br /></span><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0a0a0a;">Α΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3<br /> <br /> Κάθε μέρα μιά καινούργια πραγματικότητα<br /> </span></span></b><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0a0a0a;"><br /> Ἡ φυσιολογική κίνηση τοῦ τραίνου εἶναι νά πηγαίνει πάνω στίς ράγες. Ἄν βγεῖ ἀπό κεῖ, θά τσακιστεῖ. Ἔτσι, ἡ φυσιολογική κίνηση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νὰ προχωράει πρός τόν Θεό, καί τόσο νά μή σκέπτεται τόν ἑαυτό του, σάν νά μήν ὑπάρχει ὁ ἑαυτός του. Κάνοντας ὅμως ἔτσι, τότε ἀκριβῶς νιώθει ὅτι ὑπάρχει, τότε νιώθει ὅτι ἔχει μέσα του τόν Θεό και τότε νιώθει τὴν εὐτυχία. Αὐτή τήν πορεία, αὐτή την κίνηση πρέπει να κάνει ὁ ἄνθρωπος.<br /> Δυστυχῶς ὅμως στράφηκε πρός τόν ἑαυτό του, θεοποίησε τὸν ἑαυτό του, καί ἔγινε ὅλο αὐτὸ τὸ μπλέξιμο, καί δημιουργήθηκε μέσα στόν ἄνθρωπο τέτοια κατάσταση, πού σήμερα οἱ ψυχολόγοι, οἱ ψυχίατροι καί οἱ ἄλλοι εἰδικοί τήν ἀναλύουν κάπως ἔτσι: ἕνα μικρό μέρος τῆς ψυχῆς μας μποροῦμε νά ξέρουμε καί νὰ ἐλέγχουμε, καί αὐτό εἶναι τὸ συνειδητό· ὑπάρχει καί τό ὑποσυνείδητο καί τό ἀσυνείδητο, ποὺ μᾶς εἶναι ἄγνωστα καί δὲν τὰ ἐλέγχουμε.<br /> Καί γι' αὐτό κι ἐμεῖς εἴπαμε σήμερα ὅλα αὐτά, πού δέν εἶναι δύσκολα ἀλλά ἁπλά, καί ὅποιος τά πιστέψει καί ἀρχίσει ἀπό αὐτή τή στιγμή να παραδίδει τὸν ἑαυτό του στόν Θεό, κάθε μέρα θὰ τὴν αἰσθάνεται σαν νά εἶναι μια καινούργια πραγματικότητα, καί κάθε μέρα ὅλο καί μεγαλύτερο μέρος ἀπό τὸ εἶναι του θά παραδίδεται στόν Θεό. Καί θά ἔρθει μέρα πού θά νιώσει ἐντελῶς-ἐντελῶς παραδομένο τόν ὅλο ἑαυτό του στόν Θεό, ἀκόμη καί τό ἀσυνείδητό του. Ἔτσι, θά εἶναι ἕνας ἁπλοῦς ἄνθρωπος, ἕνας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ.<br /> Ὅταν ἔρθει ἡ χάρη, νιώθει κανείς ὅτι εἶχε φύγει ἀπό τόν Θεό. Αὐτό πού συνέβη μέ τήν Εὔα, θά λέγαμε ὅτι συμβαίνει μέ τόν καθένα. Ἡ Εὔα δέν πῆρε ἁπλῶς τὸν ἀπαγορευμένο καρπό καί ἔφαγε, ἀλλά ἔπαψε νὰ εἶναι στραμμένη πρός τόν Θεό, ἔπαψε να ἔχει σεβασμό καί ἀγάπη πρός τόν Θεό, ἔπαψε νά τὸν ἐμπιστεύεται. Ἄρχισε νά ὑποψιάζεται τόν Θεό, ἄρχισε νὰ πονηρεύεται μέσα της μήπως αὐτά πού τῆς εἶπε ὁ διάβολος ήταν σωστότερα, καί δυστυχῶς πίστεψε σ' ἐκεῖνα καί κατρακύλησε. Πρέπει ὅλα αὐτά κανείς νὰ τὰ διώξει ἀπό τή σκέψη του, να πιστέψει στον Χριστό, νὰ ἐμπιστευθεῖ τὸ εἶναι του στον Χριστό, νὰ τὸν ἀγαπήσει, καὶ νὰ πιστέψει ὅτι καί στη δική του ψυχή μποροῦν νὰ γίνουν ὅλα αὐτά τὰ ὁποῖα ἔγιναν στούς ἁγίους.<br /> Μιά ψυχή κάποια μέρα στήν ἐξομολόγηση μέ ρώτησε: «Πέστε μου, πέστε μου, στήν πράξη πῶς εἶναι το να βάζει κανείς κάθε μέρα ἀρχή;» Τί σημαίνει στην πράξη ὅτι ἐγώ τὸ ἔκανα αὐτό χθές, το κάνω καί σήμερα, θα το κάνω καί αὔριο καί τό κάνω κάθε μέρα; Δηλαδή, τί σημαίνει «παραδίδω τόν ἑαυτό μου στόν Θεό, βάζω ἀρχή»; (Διότι δέν εἶναι ἁπλῶς κάτι θεωρητικό. Βέβαια, χωρίς πίστη δέν γίνεται, ἀλλά χρειάζεται καί νά τά σκεφθεῖ κανείς ὅλα αὐτά.)<br /> <br /> <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Ἡ ἐφαρμογή στήν καθημερινή ζωή</b><br /> <br /> Στην πράξη το να βάλεις ἀρχή σημαίνει: Θά ξυπνήσεις, π.χ., το πρωί καί θά προσπαθήσεις να κάνεις λίγο περισσότερη προσευχή καί νά τήν κάνεις λίγο ζεστότερα, λίγο θερμότερα. Μέχρι χθές, μόλις συναντοῦσες τούς δικούς σου, ἄρχιζες ἀμέσως νὰ τοὺς ἐλέγχεις ἤ εἶχες ἀπαιτήσεις, ἤ, ἐπηρεασμένος ἀπό τήν κακοκεφιά σου, ἔκανες τόν βλοσυρό. Τώρα, ἐπειδή ἀκριβῶς παραδίδεσαι στόν Θεό, ἐπειδή ἀκριβῶς βάζεις ἀρχή καί πρέπει στην πράξη κάτι να κάνεις, θα προσπαθήσεις νά εἶσαι ὑπομονετικός, νά εἶσαι καλοκάγαθος, καλοσυνάτος, θά προσπαθήσεις νὰ μή μιλήσεις, να περιμένεις λιγάκι, γιατί μπορεῖ νὰ πεῖς καμιά κουβέντα πού δέν εἶναι καλή καί θά κάνει ζημιά. Θα προσφερθείς να κάνεις κάτι που ἴσως μέχρι χθές δὲν τὸ ἔκανες· θα βάλεις λίγο το χέρι σου να βοηθήσεις.<br /> Θὰ βγεῖς ἔξω ἀπό τό σπίτι καί, καθώς θα συναντήσεις τόν γνωστό σου, τόν συνάδελφό σου, τόν συνεργάτη σου, τόν γείτονά σου, τόν ὅποιο ἄνθρωπο, θα προσπαθήσεις, ὅ,τι κι ἄν ἀκοῦς, ὅ,τι κι ἄν μαθαίνεις γι' αὐτούς, ἐσύ, ὡς χριστιανός πού εἶσαι, ὡς ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὡς ἄνθρωπος πού ἔβαλες ἀρχή καί παραδόθηκες πλέον στόν Θεό, νά τούς δεῖς ὅλους, ὅ,τι καί νά εἶναι, ὡς πλάσματα τοῦ Θεοῦ, ὡς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ· διότι μποροῦν νὰ γίνουν ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ. Ἀντί να κακολογήσεις τόν ἕναν, ἀντί να κακομεταχειρισθεῖς τὸν ἄλλο, κάνε μιά προσευχή, πές ἕναν λόγο ἀπό μέσα σου: «Θεέ μου, κι αὐτός πλάσμα σου εἶναι. Βοήθησέ τον, ἐλέησέ τον». Ἔτσι θά ἐνεργήσεις, ἔτσι θά φερθεῖς σέ ὅλη τή διάρκεια τῆς ἡμέρας, ὅπου κι ἄν βρεθεῖς.<br /> Τήν κάθε συγκεκριμένη στιγμή, στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, ἐνθυμούμενος ὅτι ἔβαλες ἀρχή καί ὅτι παρέδωσες καί πάλι τόν ἑαυτό σου στόν Θεό, καθώς βγῆκε ἀπό τό ὑποσυνείδητο ἕνα ἀνεξέλεγκτο κομμάτι, πού ὅμως τώρα μπορεῖ νά εἶναι στόν ἔλεγχό σου, θα προσπαθήσεις νά μή σε κυριέψει, ἀλλά νά κάνεις αὐτό τό ὁποῖο θὰ ἔκανε ἕνας ἅγιος, αὐτό τό ὁποῖο σοῦ λέει ἐκείνη τήν ὥρα ὁ Χριστός να κάνεις.<br /> Ἴσως διερωτᾶσαι:<br /> «Μά, ποιό εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ;»<br /> Καμιά φορά μερικοί ρωτούν: «Μά, ποιό εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ; Δέν ξέρω τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ». Τι δεν ξέρεις; Δεν ξέρεις δηλαδή ὅτι πρέπει να κάνεις λίγο παραπάνω προσευχή ἀπό αὐτήν πού κάνεις; Χρειάζεται νὰ σοῦ τὸ πεῖ κανείς; Δὲν ξέρεις ὅτι τή λίγη προσευχή πού κάνεις, πρέπει να την κάνεις με ὅλη τήν καρδιά σου; Δέν ξέρεις ὅτι δέν πρέπει να ἀντιμιλήσεις στὸν ἄλλο, δέν πρέπει νὰ τοῦ μιλήσεις ἔτσι ποὺ νὰ τὸν στενοχωρήσεις; Δέν ξέρεις ὅτι πρέπει λίγο να τον βοηθήσεις; Δέν ξέρεις ὅτι πρέπει να τὸν συγχωρήσεις, νὰ τὸν ἀνεχθεῖς, νὰ τὸν ἀγαπήσεις, νὰ προσευχηθεῖς καί γι' αὐτόν; Δέν ξέρεις ὅτι πρέπει νὰ εἶσαι ὑπομονετικός, ὅτι δέν πρέπει να θυμώνεις; Το να βάζουμε συνεχῶς ἀρχή, δέν σημαίνει ὅτι θα κάνουμε παράξενα πράγματα. Αὐτά τά γνωστά, τα συνηθισμένα θά κάνουμε, ἀλλά μέ ἄλλο πνεῦμα, μέ ἄλλη διάθεση, καθώς θά τό μελετήσουμε ὅλο αὐτό τό θέμα, θά τό καταλάβουμε καί θά βάλουμε ἀρχή καί σήμερα καί αὔριο καί μεθαύριο· καί δέν ἔχει τελειωμό. Οὔτε θά κουραστεί κανείς ποτέ, ὥστε νὰ πεῖ: «Κουράστηκα να βάζω ἀρχή». Ἴσα-ἴσα, κάθε μέρα θὰ τὸ νιώθεις μέσα σου ὡς ἀνάγκη νά τό κάνεις. Καί αὐτό θά εἶναι καί μιά μαρτυρία, μιά ἔνδειξη, ἀπόδειξη, θά ἔλεγα, ὅτι ἕνα ἀκόμη κομμάτι τοῦ ὑποσυνειδήτου σου, ἕνα ἀκόμη κομμάτι τοῦ ἀσυνειδήτου σου βγῆκε ἀπό τό σκοτεινό ὑπόγειο καί εἶναι ὑπὸ τὸν ἔλεγχό σου, καί τό βάζεις κάτω ἀπό τη χάρη τοῦ Θεοῦ καί ἐξαγιάζεται καί αὐτό. Ὅ,τι εἶναι κακό, ὅ,τι εἶναι σκουριά τό διώχνει ἡ χάρη, το καθαρίζει, καί μένει μόνο ἡ ψυχή σου ἀτόφια.<br /> <br /> <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Νά, τί εἶναι ταπείνωση</b><br /> <br /> Ἔχω τόν πειρασμό νὰ πῶ ἕνα ἀκόμη παράδειγμα. Θα βοηθήσει καί αὐτό νά τά καταλάβουμε ὅλα αὐτά καλύτερα καί νά τά ζήσουμε καλύτερα. Βλέπετε, ὅπως τά λέμε, χρειάζεται ἡ ὅλη ψυχή μας να βγεῖ στό συνειδητό, στό φῶς, νὰ βγεῖ, ἄς ποῦμε, στό ἀγνάντεμα, στή χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὅμως μποροῦμε νὰ τὸ δοῦμε καί ἀλλιῶς: να κατεβοῦμε μέσα μας, γιά νά καθαρίσουν ὅλα. Ἀλλὰ ἄς δοῦμε το παράδειγμα:<br />Ἔχουμε ἕνα βαρέλι γεμάτο βρώμικα νερά. Ἔχουμε καί ἕναν κυλινδρικό ὄγκο φελλοῦ τέτοιων διαστάσεων, πού μόλις χωράει στο βαρέλι, χωρίς ὅμως νά σφίγγει, ἀλλά ἀφήνοντας ὁλόγυρα ἕνα κενό μερικῶν χιλιοστῶν. Τὸ ὕψος τοῦ φελλοῦ εἶναι ὅσο τοῦ βαρελιού. Προσπαθοῦμε νά βάλουμε τόν φελλό μέσα στο βαρέλι, καί ἐπειδή εἶναι ἐλαφρός, πρέπει να τόν σπρώξουμε, νά τόν πιέσουμε. Ἀρχίζουμε λοιπόν να σπρώχνουμε τόν φελλό λίγο-λίγο. Πιέζοντας τόν φελλό, ὁλόγυρα ἀπό τό βαρέλι ἀρχίζουν να χύνονται νερά, διότι πλέον ἀρχίζει καί καταλαμβάνει τὸν χῶρο τοῦ βαρελιοῦ ὁ φελλός. Καθώς σπρώχνουμε τόν φελλό, χύνονται καί ἄλλα νερά, καί ὅσο συνεχίζουμε, ὅλο καί περισσότερα νερά χύνονται, ἕως ὅτου να πατήσει ὁ φελλός στόν πυθμένα τοῦ βαρε λιοῦ, ὁπότε θὰ ἔχουν χυθεῖ ὅλα τὰ νερά ἔξω, θὰ ἔχει ἀδειάσει το βαρέλι. Ἔτσι εἶναι ἡ ταπείνωση.<br /> Δηλαδή, ὅσο κι ἄν πιστεύει κανείς, ὅσο κι ἄν τὰ δεῖ τὰ πράγματα ἔτσι ὅπως εἶπαμε καὶ ἀφοσιωθεῖ στον Θεό, χρειάζεται να πιάσει αὐτό τό καίριο σημεῖο, ὅτι μέσα του ζεῖ καί βασιλεύει τὸ ἐγώ, ἡ ὑπερηφάνεια, ὁ ἐγωισμός. Αὐτή ἡ φιλαυτία, αὐτή ἡ ἐγωλατρία ζεῖ καί βασιλεύει. Χρειάζεται λοιπόν ὁ ἄνθρωπος να ταπεινωθεῖ· κάθε μέρα ὅλο και πιο πολύ να ταπεινώνεται.<br /> Ἔχουμε πολλά στοιχεία, πολλά δεδομένα ἀπό την καθημερινή ζωή ποὺ μᾶς βοηθοῦν, σὰν ἕνας ἄλλος φελλός, να σπρώξουμε και να σπρώξουμε και να σπρώξουμε... Καί ὅπως λέμε ὅτι πρέπει νὰ πιοῦμε το πικρό ποτήρι μέχρι τρυγός (Τρύξ (γενική τρυγός) εἶναι τὸ κατακάθι τοῦ κρασιοῦ. Ἡ φράση «μέχρι τρυγός» σημαίνει νὰ πιεῖ κανείς ὅλο το κρασί ποὺ ὑπάρχει σὲ ἕνα ποτήρι, χωρίς νὰ ἀφήσει το κατακάθι. Ὁ ὁμιλητής χρησιμοποιεῖ στίς ὁμιλίες του τή φράση αὐτή μεταφορικά. Π.χ.: Οἱ ἅγιοι ἀπαρνήθηκαν ὄντως τὸν ἑαυτό τους, παραδόθηκαν στον Χριστό καί ἤπιαν μέχρι τρυγός το πικρό ποτήρι τοῦ σταυροῦ, τὸ ὁποῖο ἀρχίζει μὲ τὴν ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ μας.), μέχρι την τελευταία σταγόνα, ἔτσι ἐδῶ χρειάζεται να κατέβει ὁ φελλός μέχρι τον πυθμένα τοῦ βαρελιοῦ, καί νά μή μείνουν μέσα καθόλου βρώμικα νερά. Μερικοί οὔτε κάν ἔχουν ἀρχίσει κάτι τέτοιο. Το βαρέλι τῆς ψυχῆς τους εἶναι γεμάτο ἀπό τά βρώμικα νερά τοῦ ἐγωισμοῦ. Δέν ἔχουν κάνει κάν ἀρχή. Ἄλλοι ἴσως λίγο το δοκίμασαν καὶ τὸ ἄφησαν.<br /> Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος πράγματι ἀγαπᾶ τὴν ταπείνωση καί θέλει να ταπεινωθεῖ καί παρακαλεί γι' αὐτό τον Θεό, στήν ἀρχή ἔτσι ἀνεπαίσθητα, πολύ λίγο, μετά ἴσως πιὸ πραγματικά, ἀρχίζει σιγά-σιγά καί νιώθει ἀκριβῶς αὐτό τό ἄδειασμα τῆς ψυχῆς ἀπό τό ἐγώ, από τη φιλαυτία, ἀπό τό εἴδωλο αὐτό πού θρονιάσαμε μέσα μας. Καί ἄν ἀπό τὸ ἕνα μέρος κανείς ἐντελῶς-ἐντελῶς ταπεινωθεῖ καί ἀπό τὸ ἄλλο μέρος εἶναι παραδομένος στον Θεό καί ἀφιερώνεται σ' αὐτὸν καὶ βάζει κάθε μέρα ἀρχή, μὲ τὴν ἔννοια ποὺ εἴπαμε, καί τελικά όλο το περιεχόμενο τῆς ψυχῆς ἔρθει στὸ φῶς τοῦ Θεοῦ, πράγματι ὁ ἄνθρωπος φθάνει σ' αὐτή την κατάσταση ποὺ μᾶς ὑπόσχεται ὁ Κύριος.<br /> Ὁ ὁποῖος Κύριος δὲν ἦρθε ἁπλῶς νὰ πεθάνει ὁ ἴδιος, ἀλλὰ εἶπε ὅτι μαζί του θα πεθάνουμε κι ἐμεῖς, καὶ ὅπως ἀναστήθηκε ἐκεῖνος, θὰ ἀναστηθοῦμε κι ἐμεῖς. Καί ὅ,τι εἶναι ὁ Χριστός μετά τὴν ἀνάσταση, αὐτό γίνεται καί ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἑνωθεῖ μὲ τὸν Χριστό. Δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνας καλός ἄνθρωπος, δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνας ἄνθρωπος πού σκέπτεται κάποια καλά πράγματα. Χριστιανός θὰ πεῖ μικρός Χριστός. Τελικά, τον καθένα μας ὁ Χριστός τον κάνει ὅ,τι εἶναι καί ὁ ἴδιος. Ὄχι ἁπλῶς ἀπ᾿ ἔξω μᾶς συμβουλεύει, ἀλλά ἔρχεται μέσα μας καὶ μᾶς παίρνει μέσα του, ἑνωνόμαστε καί γινόμαστε ὅμοιοί του.<br /> Όμοιοι μὲ τὸν Χριστό ἀπό αὐτήν ἀκόμη τή ζωή, ἀλλὰ αὐτό θὰ ὁλοκληρωθεῖ στὴν ἄλλη ζωή. Το εὔχομαι σέ ὅλους μας.</span><o:p></o:p></span></p><br /><p></p><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><div style="text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;">ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ</span></b></div><span style="font-size: medium;"><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b>...πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν</b></div></b><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe;">Τὸ αἴσθημα κατωτερότητος καὶ ἄλλες ἀρρωστημένες καταστάσεις</span></b></div><span style="color: #2b00fe;"><div style="text-align: center;"><b>μέσα στο μυστήριο τῆς σωτηρίας</b></div></span><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b>Πανόραμα Θεσσαλονίκης, Ε΄ έκδοση</b></div><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b><br /></b></div><div><b><br /></b></div></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><a href="https://amethystosbooks.blogspot.com/2025/11/blog-post_64.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" target="_blank"><b>ΠΗΓΗ</b></a></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><u><br /></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A (1)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2_0870095958.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (2)</span></b></a></div>

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (3)

  Α΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 Κάθε μέρα μιά καινούργια πραγματικότητα Ἡ φυσιολογική κίνηση τοῦ τραίνου εἶναι νά πηγαίνει πάνω στίς ράγες. Ἄν βγεῖ ἀπό ...

Read more »

Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (22)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhWBlKFsf7ZzDnPpTFWnbwYVfsm8QErGmHpRT0_TwwwbiIaNAAeaGl-yrDIvp1G0KLYqS-A66v_2iU5Z2x5cJYUc-UvghE2ADR3a8Vi8M9DFWh9uldPs81nXVGCDQ8O4rax35u2kWZ3w968yAcT9iOC1rMD4XEPxr8nMAGwYkXj2AfwggQ7rLOQNRZZ/s642/images%20(1).jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="642" data-original-width="478" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhWBlKFsf7ZzDnPpTFWnbwYVfsm8QErGmHpRT0_TwwwbiIaNAAeaGl-yrDIvp1G0KLYqS-A66v_2iU5Z2x5cJYUc-UvghE2ADR3a8Vi8M9DFWh9uldPs81nXVGCDQ8O4rax35u2kWZ3w968yAcT9iOC1rMD4XEPxr8nMAGwYkXj2AfwggQ7rLOQNRZZ/w298-h400/images%20(1).jpg" width="298" /></a></div><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Τα πρόσωπα των ανθρώπων που διαμορφώνουν την ιστορία δεν σου επιτρέπουν πλέον να τους φανταστείς γονατιστούς, δηλαδή σε κατάσταση θεωρίας. Εφόσον, έξω από την Πτώση, το μυστήριο του Κακού παραμένει άλυτο, το φαύλο άπειρο της ιστορίας εμφανίζεται ως ένα ελάττωμα επάνω στη λεία επιφάνεια ενός μηδενός μέσα στο οποίο δεν συμβαίνει τίποτε. Η αποσύνθεση της ανθρώπινης ύλης είναι τόσο βαθιά, ώστε ακόμη και η έμφυτη και απολύτως φυσική ιδέα της εσωτερικής ενότητας της ανθρωπότητας από τον πρώτο έως τον δεύτερο Αδάμ φαίνεται πλέον, ακόμη και στους χριστιανούς, εντελώς αδιαπέραστη και ερμητική. Γι’ αυτό μια απόλυτη αδιαφορία περιβάλλει το χριστιανικό μήνυμα: «Θα σε ακούσουμε γι’ αυτά και άλλη φορά» (Πράξεις 17,32). Κάθε λόγος ακυρώνεται εκ των προτέρων, από αρχή και προκατάληψη.<br /> Πολύ πρακτικά, ο άνθρωπος υπολογίζει και ζυγίζει, και όταν τυχαία αναρωτιέται τι θα μπορούσε να του «προσφέρει» η χριστιανική περιπέτεια, ρίχνει μια ματιά στη χριστιανοσύνη και δεν διαπιστώνει καμία ουσιώδη διαφορά· όπως και στον κόσμο, βλέπει εκεί κάθε είδους υποκριτές και καταπιεσμένους ανθρώπους που κρύβουν την αδυναμία τους ή διάφορους πονηρούς που χρησιμοποιούν το «όπιο» για να επιτύχουν κάποιους ανομολόγητους σκοπούς. Από την οικοδόμηση του Πύργου της Βαβέλ και έπειτα, η κατάσταση επιδεινώθηκε και ο κόσμος είναι περισσότερο από ποτέ κουρασμένος από λόγους και χορτασμένος από λέξεις που δεν συγκινούν πια κανέναν· δεν έχουμε πλέον να υποφέρουμε από τη σύγχυση των γλωσσών, αλλά από το χάος που βρίσκεται πίσω από τις γλώσσες. Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν πια τίποτε. Η κοινωνία έχει διαρραγεί. Ο άνθρωπος ζει απομονωμένος.<br /> Μπορεί άραγε αυτή η χριστιανοσύνη να ξαναγίνει ο τόπος όπου λάμπει η παρουσία του Θεού που έγινε Άνθρωπος; Μπορεί άραγε το πρόσωπο του Χριστού «να φωτίσει τα πρόσωπα των δικών Του», όπως λέει μια αρχαία λειτουργική ευχή; Εδώ βρίσκεται το πρόβλημα. Το μόνο πραγματικά πειστικό μήνυμα δεν αναπαράγει τα λόγια του Λόγου, αλλά τον ίδιο τον Λόγο· μόνο η παρουσία Του θα μεταμορφώσει τον ιεραπόστολο σε φως και άλας του κόσμου.<br /> Η εκρηκτική σπορά του Ευαγγελίου επαναστατικοποιεί και ανατρέπει πριν απ’ όλα όχι τόσο τις δομές του κόσμου όσο τις δομές του ανθρώπινου πνεύματος. Η έμφαση μετατίθεται από τον ακτιβισμό στη φανέρωση του Θεού μέσα στον άνθρωπο, στην έλευση του Χριστού μέσα στην ψυχή του χριστιανού: «Απόκτησε εσωτερική ειρήνη και πλήθος ανθρώπων θα σωθούν γύρω σου».<br /> Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει αλλάξει κάτι στην ίδια τη δομή του ανθρωπολογικού του τύπου, τόσο εξαιτίας της μαγείας που ασκούν οι δαιμονισμένοι όσο και εξαιτίας της άδειας ότι «όλα επιτρέπονται». Όμως αυτός ο άνθρωπος είναι δυστυχισμένος στα βάθη της ψυχής του. Η θλίψη του αντηχεί συχνά στη δίψα για ελευθερία. Για μία μόνο στιγμή είναι ικανός να απαρνηθεί τα πάντα, αρκεί να δει τον Χριστό και να μπορέσει να μιλήσει μαζί Του για μια στιγμή. Αλλά για να συμβεί αυτό, θα πρέπει ο χριστιανός ιεραπόστολος να πάψει να μασουλά τα μαθήματα του κατηχητικού, να είναι δηλαδή ένας άνθρωπος που μιλά για τον Θεό, γινόμενος εκείνος μέσα στον οποίο ο Θεός διηγείται τον Εαυτό Του. Αν συναντούμε τον Χριστό στο Ευαγγέλιο, αυτό είναι εξηγήσιμο, διότι κάθε λέξη εκεί είναι ήδη γεμάτη από την παρουσία Του. Ο κήρυκας πρέπει είτε να ταυτιστεί με τον Χριστό διά του λόγου του είτε να κλείσει το στόμα του για πάντα.<br /> Δεν υπάρχει σωτηρία έξω από την Εκκλησία· η διακονία του λόγου περνά πρώτα από τη διακονία των Ιερών Μυστηρίων και ολοκληρώνεται με τη διακονία της ενσαρκώσεως. Μόνο που το Σώμα εξέρχεται από την ιστορία και —ακριβώς μέσω αυτής της υπερβάσεως— απελευθερώνει τον άνθρωπο από κάθε κοινωνιολογική αλλοτρίωση. Αυτό περιγράφεται πολύ καθαρά στο επεισόδιο της κλήσεως των Αποστόλων: «Άφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς» (Ματθαίος 8,22). Η κλήση προς το κήρυγμα και η αληθινή κλήση αφήνουν πίσω τους τα κοινωνιολογικά νεκροταφεία.<br /> Την εποχή των συνόδων, ο μοναχισμός ήταν μια φωνή που ανήγγελλε το τέλος, και όχι λίγες γενιές συγκλονίσθηκαν από τη συγκλονιστική εικόνα του ηρωισμού του. Όμως ο σημερινός μοναχισμός βρίσκεται πάνω από τον κόσμο, όχι όμως και μέσα σε αυτόν. Το ουσιώδες παραμένει ότι η χριστιανοσύνη καλείται σήμερα περισσότερο από ποτέ να βρίσκεται ταυτόχρονα μέσα και πάνω από αυτόν τον κόσμο.<br /> Το πρόβλημα δεν είναι να χρησιμοποιήσουμε μια νέα γλώσσα· αυτό θα μπορούσε ακόμη και να υποβιβάσει το ευαγγελικό μήνυμα. Ο άνθρωπος είναι εκείνος που πρέπει να ανυψωθεί. «Όποιος στέκεται κοντά Μου, στέκεται κοντά στη φωτιά». Δεν χρειαζόμαστε διαλεκτικά παράδοξα, αλλά μια φωτιά που να κατακαίει. Πρέπει να επιστρέψουμε στην απλή και διαπεραστική γλώσσα των παραβολών. «Ουδέποτε ελάλησεν άνθρωπος ούτως, ως ούτος ο άνθρωπος» (Ιωάννης 7,46). Ο Χριστός κήρυττε τον Θεό με ολόκληρη την ύπαρξή Του και γι’ αυτό κατόρθωνε κάθε στιγμή να ανατρέπει τις συνηθισμένες προοπτικές, χωρίς να αφήνει «λίθο επί λίθον».<br /> Το ευαγγελικό μήνυμα πρέπει να γυμνώνει τον άνθρωπο από κάθε κοινωνιολογικό περίβλημα, να τον «μαστιγώνει» και κατόπιν να τον ενδύει με τον Χριστό. Στη Ρωσία, η δύναμη του κράτους ήταν τόσο μεγάλη, ώστε κατά την Επανάσταση πολλοί πίστεψαν ότι η Εκκλησία θα κατέρρεε μαζί με τη μοναρχία. Δεν συνέβη καθόλου έτσι. Οι μοναχοί που εκδιώχθηκαν από τα μοναστήρια μπήκαν στη ζωή του κόσμου ως ελεύθεροι άνθρωποι, ακτινοβόλοι παρά τη σιωπή τους. Αυτή είναι η ελευθερία που πρέπει να αναζητούμε πριν απ’ όλα. Οι διώκτες και τα στρατόπεδα βγάζουν τους χριστιανούς έξω από τον νόμο, τοποθετώντας τους σε μια κατάσταση που τους απελευθερώνει γρήγορα και εύκολα από κάθε κοινωνιολογία.<br /> Η προτροπή «Ζητείτε τη Βασιλεία του Θεού» περιέχει το μεγαλύτερο παράδοξο: πρέπει να βρεις αυτό που δεν υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο· την αιωνιότητα μέσα στον χρόνο, το απόλυτο μέσα στο σχετικό. Πώς γίνεται αυτό; Περνώντας από το «έχειν» στο «είναι». Το «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» δεν σημαίνει: μακάριοι όσοι δεν είναι ιδιοκτήτες ή κάτοχοι του πνεύματος, αλλά μακάριοι όσοι έγιναν οι ίδιοι πνεύμα. Μόνον αυτοί αποτελούν αληθινό σκάνδαλο για τον κόσμο και για την Εκκλησία, και σε αυτούς βρίσκεται η δύναμη του κηρύγματος. Το να γίνει κανείς πνεύμα σημαίνει να ζει ήδη μέσα στον Άλλον, να ταυτίζεται μαζί Του μέσω μιας εσχατολογικής εμπειρίας· έτσι η Βασιλεία του Θεού γίνεται έμφυτη στον άνθρωπο.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p> </o:p></span></p><p></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></span></b></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></span></b></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_04.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (1)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (2)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/3.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (3)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/4.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (4)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/5.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (5)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/6.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (6)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/7.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (7)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/8.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (8)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/9.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (9)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/10.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (10)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/11.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (11)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/12.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (12)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/13.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (13)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/14.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (14)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/15.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (15)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/16.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (16)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/17.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (17)</span></span></b></a></div><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: justify;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="line-height: 18.4px;"></span></span></p><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/18.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (18)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/19.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (19)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/20.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (20)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/21.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (21)</span></b></a></div>

Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (22)

Τα πρόσωπα των ανθρώπων που διαμορφώνουν την ιστορία δεν σου επιτρέπουν πλέον να τους φανταστείς γονατιστούς, δηλαδή σε κατάσταση θεωρίας. Ε...

Read more »

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (4)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgq2R45pvhY1E1Lv-G1ibBj-yZDdfDJdQe1d0vRf8R4U33vCu4hIznXshX39XUhfnJ8916MFfeR_O-6cm2QXQfJZpnin28oz3c_dSRwNPiTG99VvDxRHLyoeQoDio93TUoURCsjNzdJK3K0Jl2lVxYiPV4zNyawvC_6z6ltlQMCUCIG6BKVyg1b0bsJ/s450/osiostheophanis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="450" data-original-width="340" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgq2R45pvhY1E1Lv-G1ibBj-yZDdfDJdQe1d0vRf8R4U33vCu4hIznXshX39XUhfnJ8916MFfeR_O-6cm2QXQfJZpnin28oz3c_dSRwNPiTG99VvDxRHLyoeQoDio93TUoURCsjNzdJK3K0Jl2lVxYiPV4zNyawvC_6z6ltlQMCUCIG6BKVyg1b0bsJ/w303-h400/osiostheophanis.jpg" width="303" /></a></div> <br /><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><b>7. Το επιθυμητικό μέρος της ψυχής και η λειτουργία του<br /><br /></b></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Η δύναμη που ενεργεί στο επιθυμητικό μέρος της ψυχής είναι η βούληση. Η βούληση θέλει, επιθυμεί, να αποκτήσει, να χρησιμοποιήσει ή να πραγματοποιήσει ότι την ωφελεί, ότι της χρειάζεται και ότι την ευχαριστεί, ενώ απεναντίας, δεν θέλει, δεν επιθυμεί, ότι τής είναι ασύμφορο ή δυσάρεστο. Η βούληση είναι στην πραγματικότητα η καθοριστική δύναμη που εποπτεύει, διαφυλάσσει και συντηρεί όλες τις άλλες δυνάμεις της ψυχής και του σώματος, καθώς και όλες τις λειτουργίες που πρέπει να ενεργοποιηθούν, όταν χρειαστεί.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Στη βάση της βουλήσεως βρίσκεται ο ζήλος, δηλαδή ο πόθος και η δίψα της ψυχής για κάτι. Κίνητρα της είναι το ευχάριστο, το ωφέλιμο και το αναγκαίο. Όταν αυτά τα έχει ο άνθρωπος, ο ζήλος του κοιμάται και οι ψυχοσωματικές δυνάμεις του αδρανούν• όταν δεν τα έχει, τότε του κεντρίζουν την επιθυμία, και η επιθυμία του ανάβει το ζήλο.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Το επιθυμητικό μπορεί να αναλυθεί ως εξής: Η ψυχή και το σώμα έχουν ανάγκες – ανάμεσα τους και τις συνηθισμένες οικογενειακές και κοινωνικές – που, αυτές καθ’ αυτές, δεν έχουν να κάνουν με αντίστοιχες σαφείς επιθυμίες, αποτελούν όμως προσχήματα για την ικανοποίησή τους. Αν λοιπόν, σε κάποια συγκεκριμένη περίπτωση και με συγκεκριμένο τρόπο ικανοποιηθεί μια ανάγκη, κάθε φορά που θα επανεμφανίζεται στο μέλλον, θα γεννάει και την επιθυμία για αυτό, με το οποίο ικανοποιήθηκε στο παρελθόν.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Η επιθυμία έχει πάντα ένα σαφές και συγκεκριμένο αντικείμενο: μιαν</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">  </span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">ανάγκη που ικανοποιήθηκε με κάποιον τρόπο. Κι αν τυχόν ικανοποιήθηκε με ποικίλους τρόπους, όποτε εμφανίζεται, συνοδεύεται και από αντίστοιχες ποικίλες επιθυμίες, με τις οποίες επιζητείται, είτε σωρευτικά είτε εναλλακτικά, η ικανοποίηση της ανάγκης. Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά τον εαυτό μας, θα δούμε ένα πλήθος επιθυμιών να εισχωρούν στην ψυχή μας και να ζητούν πότε το ένα και πότε το άλλο πράγμα. Οι πραγματικές ανάγκες καλύπτονται από τις επιθυμίες και δεν φαίνονται ξεκάθαρα.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Και η ψυχή τι κάνει με τις επιθυμίες αυτές; Η ψυχή έχει δυνατότητα επιλογής: Από τους στόχους ή τα αντικείμενα που βρίσκονται κάθε φορά μπροστά της, προτιμάει ένα. Συνάμα παίρνει και μιαν</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">  </span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">απόφαση: Να πραγματοποιήσει το στόχο ή να αποκτήσει το αντικείμενο που διάλεξε. Στη συνέχεια, ανάλογα με την απόφαση, επιλέγονται τα μέσα και καθορίζεται ή μέθοδος για την υλοποίηση της. Τέλος, στον κατάλληλο χρόνο και τόπο, έρχεται η ενέργεια, ή πράξη.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Όλες οι πράξεις μας, ακόμα και οι πιο ασήμαντες, εκτελούνται μ’ αυτή τη διαδικασία. Θα το διαπιστώσεις κι εσύ, αν παρατηρήσεις προσεκτικά τον τρόπο με τον οποίο συνήθως ενεργείς. Μερικές φορές οι επιμέρους φάσεις της όλης διαδικασίας – επιλογή αντικειμένου ή στόχου, απόφαση, επιλογή μέσων, καθορισμός μεθόδου – συντελούνται ακαριαία, λόγω της συνήθειας από τη συχνή επανάληψη μιας πράξεως. Τότε ή πράξη ακολουθεί αμέσως μετά την επιθυμία.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ο άνθρωπος που έχει φτάσει σε ώριμη ηλικία, κάνει σχεδόν τα πάντα από συνήθεια. Σπάνια επιχειρεί κάτι νέο ή αναλαμβάνει κάποιαν υποχρέωση που τον απομακρύνει από τη σφαίρα των έργων και των γνώσεων του. Έτσι, ένας συγκεκριμένος τρόπος ζωής απαιτεί και πράξεις ανάλογες, πράξεις που να του ταιριάζουν.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Και καθώς αυτές επαναλαμβάνονται συχνά, είναι φυσικό να γίνονται συνήθειες, τρόποι και κανόνες ζωής, στοιχεία του ίδιου του χαρακτήρα. Η σκέψη, η νοοτροπία, η ζωή ολόκληρη καθενός ανθρώπου συγκροτείται και καθορίζεται από το σύνολο όλων αυτών των συνηθειών και των κανόνων. Αν γνωρίζεις πως ζει κάποιος, μπορείς εύκολα να εικάσεις τι σκέφτεται σε μια περίσταση ή πως θ’ αντιδράσει σε μιαν</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">  </span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">άλλη.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ο ρυθμιστής της ενεργητικής ζωής είναι η σύνεση, η φρόνηση, που, μολονότι σχεδόν ταυτίζεται με τη λογική, είναι στην υπηρεσία της βουλήσεως. Στη σφαίρα του λογιστικού, η λογική – ή, πιο σωστά, ο λογικός νους – παίρνει τις αποφάσεις με βάση τη γνώση του, ενώ στις σφαίρες του επιθυμητικού και των πράξεων καθορίζει το πως θα πραγματοποιηθεί όπως πρέπει εκείνο που ορθά επιθυμήθηκε.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Όταν ο άνθρωπος μάθει να κάνει σωστές εκτιμήσεις και να παίρνει εύστοχες αποφάσεις, χειρίζεται με επιτυχία τις υποθέσεις του. Και τότε δίκαια θεωρούμε πως έχει φρόνηση. Φρόνηση, λοιπόν, είναι η ικανότητα του ανθρώπου να αντιμετωπίζει τις ποικίλες περιστάσεις και να διεκπεραιώνει τις ποικίλες υποθέσεις με επιτυχία, επιτυχία που προϋποθέτει επιλογή των πιο αποτελεσματικών μέσων και διακριτική εκτέλεση των πράξεων μέσα στο πλαίσιο των εξωτερικών συνθηκών τους.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Απ’ όσα σου είπα ως τώρα, δεν θα δυσκολευτείς να βγάλεις τα ανάλογα συμπεράσματα ως προς τη φυσική και ορθή λειτουργία της βουλήσεως, η οποία, όπως βλέπεις, κυριαρχεί σ’ όλες τις δυνάμεις μας και στη ζωή μας. Έργο της είναι να καθορίζει τον τρόπο, τη μέθοδο και το μέτρο ικανοποίησης των επιθυμιών, που γεννιούνται από τις ανάγκες, έτσι ώστε η ζωή να κυλάει με τρόπο επιθυμητό, εξασφαλίζοντας στον άνθρωπο ειρήνη και χαρά.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ανάγκες και επιθυμίες έχουμε όλοι μας ψυχικές, σωματικές, βιοτικές, κοινωνικές. Δεν εκδηλώνονται, όμως, σε όλους με τον ίδιο τρόπο, επειδή και η ζωή όλων δεν διαμορφώνεται με τον ίδιο τρόπο. Τα έργα και οι ενασχολήσεις ενός ανθρώπου καθορίζονται α) από το πώς μπορεί και πώς πρέπει να ικανοποιήσει τις ιδιαίτερες ανάγκες και επιθυμίες του στην κατάσταση που του ταιριάζει, και β) από το πώς μπορεί και πώς πρέπει να εφαρμόσει τις κατάλληλες μεθόδους, ώστε να διαμορφώσει τη ζωή του σύμφωνα με αυτή την κατάσταση.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Αποστολή του επιθυμητικού είναι να κατευθύνει συνετά τη ζωή μας, σ’ όλες τις εκφάνσεις της, μέσα στα μέτρα που επιβάλλει η φύση μας. Αυτό είναι το ιδανικό. Συνήθως, όμως, τι συμβαίνει στην πράξη;<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Στο λογιστικό μέρος της ψυχής έχουμε σύγχυση, διασπορά και περιπλάνηση των λογισμών, ενώ στο επιθυμητικό αστάθεια, αταξία και φίλαυτες επιθυμίες, στις οποίες παραδινόμαστε χωρίς αντίσταση. Πόσο χρόνο σπαταλάμε σε χασομέρια και άσκοπες ενέργειες! Τριγυρνάμε εδώ κι εκεί, κάνουμε και ξανακάνουμε διάφορα ασήμαντα ή ανώφελα πράγματα, μην μπορώντας μάλιστα να εξηγήσουμε λογικά τις πράξεις μας.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Οι αλλεπάλληλες ασχολίες μας έχουν στήσει χορό, τον τρελό χορό της ματαιότητας, και μας σέρνουν πίσω τους. Γεννιούνται μέσα μας ανεξέλεγκτες επιθυμίες. “Δώσε μου, δώσε μου!”, μας λένε ακατάπαυστα. Μερικές φορές μας φαίνονται καλές, άλλες φορές πάλι καταλαβαίνουμε πως είναι μάταιες. Πότε το καταλαβαίνουμε; Όταν η κυρά μας, η βούληση, κάνει την εμφάνισή της.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Σκέψου ακόμα πόσες εμπαθείς και βασανιστικές επιθυμίες έχουμε, επιθυμίες που θεμελιώνονται στην οργή, στο μίσος, στο φθόνο, στην εκδικητικότητα, στην κενοδοξία κ.λπ. Οι επιθυμίες πρέπει να πηγάζουν από τις φυσικές ανάγκες της ατομικής, της οικογενειακής και της κοινωνικής ζωής. Αυτές οι κακίες, όμως, τι το φυσικό έχουν; Τίποτα. Μόνο σύγχυση προκαλούν σε ότι είναι φυσικό και κανονικό στη ζωή. Για πες μου, λοιπόν, από που προέρχεται αυτή η «βαρβαρική» εισβολή;<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Κλείνω το γράμμα μου, αφήνοντάς σε να το συλλογιστείς.</span></p><br /><p></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><u><b><span style="color: red;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</span></span></b></u></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_06.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή</span></b></span></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2_01364950000.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (2)</span></span></b></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/6_01105308244.html" itemprop="url"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"> <b>ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (3)</b></span></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_12.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">«Εσύ περιέγραψες τον τρόπο εξελίξεως των πραγμάτων• ο άγιος Μακάριος αποκάλυψε την αιτία και την προέλευσή τους......» </span></b></span></a></p>

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (4)

  7. Το επιθυμητικό μέρος της ψυχής και η λειτουργία του Η δύναμη που ενεργεί στο επιθυμητικό μέρος της ψυχής είναι η βούληση. Η βούληση θέλ...

Read more »

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (2)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiGvkagXbdVw_7yKKlZeBsP4m7fgsudbdABFod74zzXakNBLAhTixea7RWf_3odH3snsXl-dBKPOejy4zAmbAtd-YWJ8fcy1DhX9A5tDX6-iCePI6Hx00Mixs3NNRJS3TQX_osLAwk5GYXSu8TyvHx2T81GyAa5d1qG-MVWJrJ9HsUF732sghM_D5cJ/s320/image.png" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="240" data-original-width="320" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiGvkagXbdVw_7yKKlZeBsP4m7fgsudbdABFod74zzXakNBLAhTixea7RWf_3odH3snsXl-dBKPOejy4zAmbAtd-YWJ8fcy1DhX9A5tDX6-iCePI6Hx00Mixs3NNRJS3TQX_osLAwk5GYXSu8TyvHx2T81GyAa5d1qG-MVWJrJ9HsUF732sghM_D5cJ/s1600/image.png" width="320" /></a></div><span style="color: #0a0a0a;"> </span><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"><span style="color: #0a0a0a;"><b>Α΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2<br /></b><br /><b>Το καρπούζι πού εἶναι μέσα στο νερό<br /><br /></b>Κάποιος ἀπό αὐτούς τοὺς εἰδικούς ψυχολόγους, τοὺς θεμελιωτές τῆς ψυχολογίας τοῦ βάθους, φέρνει τὸ ἑξῆς παράδειγμα, γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσει να κατα λάβουμε τί εἶναι συνειδητό, τί εἶναι ὑποσυνείδητο, τι εἶναι ἀσυνείδητο, ἢ πόσο από το περιεχόμενο τῆς ψυχῆς μας εἶναι συνειδητό και πόσο εἶναι ὑποσυνείδητο καὶ ἀσυνείδητο.<br />Ρίχνουμε μέσα σε μια δεξαμενή με νερό ἕνα καρπούζι. Ένα μέρος τοῦ καρπουζιοῦ εἶναι ἔξω ἀπό το νερό, το μεγαλύτερο ὅμως μέρος εἶναι μέσα στο νερό. Καὶ λέει ὅτι, ἂν θελήσουμε νὰ δοῦμε τὴν ἀνα-λογία στην ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ἂν ὑποθέσουμε ὅτι ὅλο τὸ περιεχόμενο τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι 10/10, τότε μόνο το 1/10 εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸ νερό, μόνο το 1/10 εἶναι συνειδητό. (Φαντασθεῖτε ὅτι τὸ νερό στη δεξαμενή εἶναι πολύ θολό, επομένως δὲν βλέπουμε μέσα καθόλου βλέπουμε μόνο ἐκεῖνο τὸ μέρος τοῦ καρπουζιού που προεξέχει) Το 1/10 τῆς ψυχῆς λοιπόν εἶναι συνειδητό, το βλέπουμε, το ξέρουμε, τὸ ἐλέγχουμε. Τα 9/10 ὅμως εἶναι άγνωστα Ἕνα μέρος, ἴσως 3/10, εἶναι ὑποσυνείδητο, εἶναι λίγο κάτω ἀπὸ τὸ στρῶμα τοῦ συνειδητοῦ καὶ παίρνουμε μια ἰδέα, ὅμως τα 6/10 εἶναι ἀσυνείδητο, εἶναι σκοτεινό ὑπόγειο, καὶ τὸ ἀγνοοῦμε ἐντελῶς,<br />Ταλαιπωρείται κανείς, ἀγωνίζεται χρόνια, και ἔτσι προσπαθεῖ καὶ ἀλλιῶς προσπαθεί κάτι να κάνει καὶ δὲν βλέπει να προκόπτει στην πνευματική ζωή Ἐν τῷ μεταξύ παθαίνουμε καὶ κάτι ἄλλο. Δὲν εἶναι ἁπλῶς ὅτι δὲν προκόπτουμε στη χριστιανική ζωή, στην πνευματική ζωή -ἀφοῦ ἔχουμε να κάνουμε με ἀνεξέλεγκτο περιεχόμενο που κάνει ὅ,τι θέλει, πῶς θα προκόψουμε;- ἀλλά, καθώς εἴμαστε χρόνια χριστιανοί καί ἀκοῦμε τόσα, διαβάζουμε τόσα καὶ ἔχουμε καλή διάθεση, ἀρχίζουμε καὶ ὑποκρινόμαστε μὲ τὸ νὰ κάνουμε τὸν εὐσεβή. Όχι ὅτι τὸ κάνει κανείς σκόπιμα· όχι.<br />Παίρνουμε τὴν περίπτωση ἐκείνη ποὺ ἔχει κανείς καλή διάθεση, ἀλλὰ δὲν τὰ καταφέρνει νὰ εἶναι πνευματικός ἄνθρωπος ὅπως θὰ ἤθελε, ὅπως ἀκούει, ὅπως διαβάζει στοὺς βίους τῶν ἁγίων, καὶ ἀρχίζει νὰ ὑποκρίνεται. Οπότε, ὄχι μόνο ἔχει κανείς άγνοια τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ τῆς ὅλης καταστάσεώς του, όχι μόνο δὲν μπορεῖ νὰ κάνει σπουδαία πράγματα, ἀλλά ἐπιπλέον γίνεται ὑποκριτής. Πῶς τώρα να γιατρευτεί ὁ ἄνθρωπος, Περνάει ἔτσι ἡ ζωή, τελειώνει, φεύγουμε ἀπό αὐτὸν τὸν κόσμο, καὶ τί κάναμε; Μόνο ό Θεός γνωρίζει.<br />Ὁ Θεός γνωρίζει, ἀλλά θέλει να γνωρίζουμε κι ἐμεῖς, ἀκόμη ἀπὸ αὐτὸν τὸν κόσμο, καὶ θέλει να κάν νουμε ό,τι χρειάζεται, γιὰ νὰ ἀγιάσουμε. Δέν εἶναι ἀστεῖα. Αὐτά λοιπόν που λέμε τώρα καὶ που θα ποῦμε στη συνέχεια, ἔχουν ἀκριβῶς αὐτὸν τὸν σκοπὸ νὰ μᾶς βοηθήσουν καὶ τὸ ἐλπίζω- ἂν προσέξουμε, ὥστε, ἀφοῦ κάνουμε που κάνουμε τον κόπο, ἀφοῦ κουραζόμαστε πού κουραζόμαστε, νὰ εἶναι πιὸ ἐπωφελής καὶ πιό καρποφόρος ὁ κόπος μας να ἀποδώσει.<br /><br /><b>Τι σημαίνει «βάζω ἀρχή»;</b><br /><br />Ὁ ἄνθρωπος λοιπόν ἀπό ἄποψη ψυχολογική εἶναι ἔτσι περίπου ποὺ εἴπαμε. Τί θὰ πεῖ τώρα στην πράξη «βάζω ἀρχή». Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος λέει ὅτι βάζει ἀρχή, εἶναι σαν να λέει: «Παραδίδω τὸν ἑαυτό μου στον Θεό. Σπρώχνω τὸν ἑαυτό μου νὰ ὑποταχθεῖ στον Θεό, νὰ ὑπακούει στον Θεό, νὰ ἀγαπᾶ τὸν Θεό, να κάνει το θέλημά του και τις ἐντολές του, Δίνω τὸν ἑαυτό μου στον Θεό». Ἔτσι λοιπόν σήμερα πῆγε κανείς στὴν ἐκκλησία, κατανύχθηκε, κάτι ἄγγιξε την ψυχή του καί λέει: «Θεέ μου, μέχρι σήμερα ἔπαιζα. Ἀπό σήμερα παραδίδομαι σ' ἐσένα». Η διαβάζει κανείς ἕνα πνευματικό βιβλίο ἤ ἀκούει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καί λέει: «Τέλειωσαν τα ψέματα. Βάζω αρχή. Παραδίδω τον εαυτό μου στον Θεὸ καὶ βάζω ἀρχὴ ἀπὸ δῶ καὶ πέρα να κάνω τὸ θέλημά τους Αὐτὸς ποὺ πολύ τίμια καὶ πολύ εἰλικρινά θα το κάνει αὐτό, καὶ μὲ ὅλη του την ψυχή, χωρίς κανένα κρατούμενο καὶ χωρίς την παραμικρή επιφύλαξη θα παραδοθεί στον Θεό, θα μπορούσα νὰ πῶ ὅτι τὴν ἄλλη μέρα κιόλας -ἡ σήμερα, ἂν τὸ ἔκανε χθες- δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ ἐντελῶς ἐντελῶς. «Έβαλα χθὲς ἀρχή παρέδωσα χθὲς τὸν ἑαυτό μου στὸν Θεὸ καὶ τὸ συνεχίζω σήμερα». Ἂν εἶναι ἐντελῶς εἰλικρινής και τίμιος, δὲν μπορεῖ νὰ τὸ πεὶ αὐτὸ ἀλλὰ  αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη καὶ σήμερα να κάνει αὐτὸ που έκανε χθές δηλαδή νὰ πεῖ: «Θεέ μου, ἐγώ σήμερα πρώτη φορά σε γνωρίζω. Σήμερα πρώτη φορά έρχομαι σε ἐπικοινωνία μαζί σου. Σήμερα, Θεέ μου, αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη να παραδοθώ σ' ἐπένας. Ἐνῶ εἶναι κάτι ποὺ τὸ εἶπε καὶ τὸ ἔκανε χθές.<br />Ωστόσο, ὁ ἴδιος, που κάνει αὐτὸ τὸ ἔργο, δὲν αἰσθάνεται ὅτι χθές κορόιδεψε. Όχι εἰλικρινά καὶ τίμια τὸ ἔκανε χθές, συγχρόνως όμως αἰσθάνεται σὰν νὰ μὴν τὸ ἔκανε, καὶ γι' αὐτό θέλει να το κάνει καὶ σήμερα. Καὶ ὁ ἴδιος λοιπὸν αἰσθάνεται έτσι, ἀλλά καί άντικειμενικά νὰ τὸ δοῦμε τὸ πράγμα, έτσι εἶναι. Ἔκανε τί ἔκανε χθές, αἰσθάνεται όμως την ἀνάγκη να το κάνει και σήμερα. Καὶ με βάση το παράδειγμα πού εἶπαμε προηγουμένως, παρακαλώ, ὅσο γίνεται, να το καταλάβουμε το θέμα.<br /><br /><b>Συνεχής παράδοση τοῦ ἑαυτοῦ μας στον Θεό</b><br /><br />Εἶπαμε ὅτι το 1/10 τοῦ περιεχομένου τῆς ψυχῆς μας τὸ ἔχουμε στη διάθεσή μας, εἶναι συνειδητό. ΕΙναι το κομμάτι τοῦ καρπουζιοῦ πού βρίσκεται έξω ἀπό τό νερό. Αὐτό εἶναι στα χέρια μας. Την ώρα λοιπόν που λέει κανείς: «Παραδίδω ὅλο τὸν ἑαυτό μου στον Θεό καὶ θὰ εἶμαι πιὰ τοῦ Θεοῦ», ἀφοῦ τὸ ἄλλο, το πιο μέσα, δὲν τὸ ἐλέγχει θεωρητικά μπορεί νὰ πεῖ ὅτι παραδίδει ὅλο τὸν ἑαυτό του, όμως πρα κτικά δὲν ἐλέγχει, δὲν ὁρίζει το μέρος πού εἶναι μέσα στο νερό- δίνει ἑπομένως αὐτό τό κομμάτι που εἶναι ἔξω ἀπό τὸ νερό.<br />Είμαστε βέβαια στα θεωρητικά, ἀλλά αὐτά τά θεωρητικά να τα καταλάβουμε μιλώντας πρακτικά Ἂν πάρουμε ἕνα μαχαίρι και κόψουμε το κομμάτι τοῦ καρπουζιοῦ ποὺ εἶναι ἀκριβῶς πάνω από την ἐπιφάνεια τοῦ νεροῦ, ἀμέσως το καρπούζι θά ἀνέβει λίγο πιο πάνω. Επομένως, λίγο καρπούζι θα βγεῖ πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τοῦ νεροῦ. Στην πράξη λοιπόν όταν λέμε «βάζω ἀρχή», δηλαδή παραδίδω τὸν ἑαυτό μου στον Θεό, εἶναι σὰν νὰ κόβουμε αὐτό το κομμάτι τοῦ καρπουζιοῦ καὶ ὤπ, ἀνεβαίνει ψηλότερα το καρπούζι, καὶ ἑπομένως ἕνα ἄλλο κομμάτι ποὺ δὲν φαινόταν ως τώρα, φαίνεται τώρα, καθώς βγαίνει στὴν ἐπιφάνεια.<br />Ένα τέτοιο πράγμα γίνεται στην ψυχή τοῦ ἀν θρώπου. Όταν κανείς το 1/10 πού ἐλέγχει, το συνειδητό του δηλαδή, το παραδώσει στον Θεό καὶ τὸ ζήσει αὐτό, ἐγὼ θὰ ἔλεγα ὅτι τὴν ἑπόμενη κιόλας στιγμή -ἔστω, τὴν ἄλλη μέρα- θα νιώσει ότι δέν παρέδωσε τὸν ἑαυτό του στον Θεό. Μολονότι το έκανε χθές καὶ τὸ πίστευε καὶ τὸ πιστεύει ἀκόμη ὅτι τὸ ἔκανε χθές, σήμερα δεν νιώθει ότι παρέδωσε τον ἑαυτό του στον Θεό. Γιατί; Διότι βγήκε ἀπὸ τὸ ὑπο συνείδητο ἕνα κομμάτι τῆς ψυχῆς του ποὺ δὲν τὸ ἔβλεπε, ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ τὸ ἐλέγξει, καὶ εἶναι τώρα στο συνειδητό. Γι' αὐτὸ αἰσθάνεται κανείς την ἀνάγκη καὶ τὴν ἄλλη μέρα να πείς «Θεέ μου, ἐγώ ἀκόμη δὲν παραδόθηκα σ' ἐσένα τώρα θα παραδοθῶ». Δέν παίζει με τον Θεό σὔτε μὲ τὴν ψυχή του<br />Χθές παρέδωσε ἐκεῖνο που μπορούσε να παρα δώσει σήμερα ξαναπαραδίδει τὸν ὅλο ἑαυτό του, διότι δὲν τεμαχίζεται ἡ ψυχή. Λέμε για το καρπούζι ότι το κόβουμε κτλ., για να μπορέσουμε να καταλάβουμε αὐτά που λέμε γιὰ τὴν ψυχή. Τὴν ὥρα ποὺ παραδίδεις το κομμάτι αὐτὸ τῆς ψυχῆς σου που ελέγχεις, το συνειδητό, αὐτό, καθώς δὲν εἶναι ξεκομμένο έντελῶς ἀπὸ τὸ ὑποσυνείδητο, ἀλλά εἶναι ἔνωμένα με κάποια οὐρά, το τραβάει κι ἐκεῖνο πιο πάνω, κι ἔτσι αἱσθάνεται κανείς τὴν ἀνάγκη τὴν ἑπόμενη ἡμέρα να πεῖ: «Πάλι θέλω να παραδοθώ στον Θεό». Στο καρ πούζι κόβουμε το πάνω-πάνω, καὶ ἀνεβαίνει λίγο πιο ψηλά. Ξανακόβουμε μια φέτα, ἀνεβαίνει πάλι λίγο πιό ψηλά. Ξανακόβουμε, ὥσπου σχεδόν ὅλο θα το κόψουμε, καὶ ὅλο θα βγεῖ πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τοῦ νεροῦ.<br /><br /><b>Τὸ ἔργο πού ἔκαναν οἱ ἅγιοι, ἐνῶ ἐμεῖς τὸ ἀποφεύγουμε</b><br /><br />Στὴν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου αὐτό δέν ἔχει τέλος. Καὶ γι' αὐτό ἐπί πολύ καιρό μερικές φορές μοιάζει ὅτι εἶναι ἀμέτρητος ὁ χρόνος- χρειάζεται να κάνει κανείς αὐτό τό ἔργο. Ἀκριβῶς αὐτό τό ὁποῖο ἔκαναν οἱ ἅγιοι.<br />Ἐμεῖς καμιά φορά διαβάζουμε γιά τούς ἁγίους καὶ μᾶς φαίνεται ἄχαρος ὁ ἀγώνας αὐτός, λίγο κουραστικός, λίγο σάν νά μήν ἔχει νόημα γιὰ μᾶς, πού εἴμαστε συνηθισμένοι να κάνουμε τί; Ἁπλῶς νὰ εἴμαστε ἀπασχολημένοι -νά ἀνοίξουμε το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, να καθίσουμε να συζητήσουμε μέ κάποιον, να κάνουμε παρέα, νά πᾶμε, νὰ ἔρθουμε καὶ νὰ μὴν κοιτᾶμε λίγο τόν ἑαυτό μας.<br />Συνέχεια κανείς εἶναι ἀπασχολημένος, θέλει να εἶναι ἀπασχολημένος, γιατί ἀλλιῶς πρέπει να μείνει μὲ τὸν ἑαυτό του. Ἀλλά ἄν μείνει μέ τόν ἑαυτό του, θὰ ἀρχίσει να βλέπει αὐτά τά πράγματα καί θά τρομάξει. Να γιατί μερικές φορές κάποια πιτσιλίσματα, ἂν ἐπιτρέπεται νὰ ποῦμε ἔτσι, πού βγαίνουν ἀπό τὸ ὑποσυνείδητο, ἀπό τό ἀσυνείδητο, τρομάζουν τον ἄνθρωπο, καὶ λέει κανείς: «Ἄσ' τα καλύτερα ἐκεῖ. Μὴν ἐγγίζετε τὰ κακῶς κείμενα». Ἔτσι, περνάει ὁ καιρός, ἔρχεται τὸ τέλος, χωρίς νὰ ἔχουμε κάνει ἐκεῖνο πού ἔπρεπε νὰ εἴχαμε κάνει,<br />Οἱ ἅγιοι ὅμως τὸ πῆραν στα σοβαρά το ὅλο θέμα τῆς σωτηρίας, το πῆραν ζεστά, πίστεψαν ὅτι, ἀφοῦ ἦρθε ὁ ἴδιος ὁ Θεός στή γῆ καί πέθανε γιά τή σωτηρία μας, δὲν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος ὄντως σώζεται, ὄντως ἁγιάζεται, ὄντως καθαρίζεται ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Μπῆκαν λοιπόν οἱ ἅγιοι σ' αὐτὸν τὸν ἀγών να, καί σιγά-σιγά, σιγά-σιγά ὅλο τὸ ὑποσυνείδητο καί ὅλο τὸ ἀσυνείδητο, δηλαδή ἡ ὅλη ψυχή τους, ἔγινε συνειδητό.<br />Εἶναι ἀδιανόητο να διαπιστώσουμε σε έναν ἅγιο ὅτι πιστεύει μέν και σκέπτεται να ενεργήσει σύμφωνα μέ τήν πίστη του, ὅμως βγαίνει κάτι ἀπὸ μέσα του καὶ τοῦ χαλάει τὴν πρόθεση, καὶ, ἐνῶ πήγαινε να κάνει καλό, δέν ἔκανε καλό αλλά κακό. Οὔτε κατά διάνοιαν ὅτι συμβαίνει στοὺς ἁγίους αὐτό. Σ᾽ ἐμᾶς συμβαίνει αὐτό, οἱ ὁποῖοι ἔχουμε μέσα μας ἀκόμη ἀκατέργαστο και το υποσυνείδητο καὶ τὸ ἀσυνείδητο, τό μεγαλύτερο δηλαδή μέρος τοῦ περιεχομένου τῆς ψυχῆς μας.<br /><br /><br /><b>Ἡ θεοποίηση τοῦ ἀνθρώπου</b><br /><br />Μετά ἀπό αὐτά πού εἴπαμε, καταλαβαίνουμε, νομίζω, ὅλοι μας, ὄχι ἁπλῶς πόσο δύσκολα εἶναι τὰ πράγματα, ἀλλὰ ὅτι, ἔτσι ὅπως ἐμεῖς σκεπτόμαστε καὶ ἔτσι ὅπως ἐμεῖς ἐνεργοῦμε, τελικά μᾶλλον ματαιοπονοῦμε καὶ δὲν μποροῦμε νὰ φθάσουμε ἐκεῖ πού θέλουμε να φθάσουμε. Δὲν νιώθουμε να έλευθερώνεται, να γιατρεύεται, νὰ ἁγιάζεται ἡ ψυχή μας, δέν νιώθουμε νὰ εἶναι ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ στὰ κατάβαθα τῆς ὑπάρξεώς μας, ὅπως μᾶς τὸ ὑπόσχεται ὁ Κύριος. Καὶ αὐτό, ὄχι ἐπειδὴ δὲν ξέρουμε. Έχουμε βέβαια ἄγνοια, ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνο θέμα ἀγνοίας. Αὐτὸ συμβαίνει, κυρίως ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος μετά τὴν πτώση στράφηκε πρὸς τὸν ἑαυτό του. Πρὸ τῆς πτώσεως ὁ ἄνθρωπος ἐκινεῖτο πρὸς τὸν Θεό χωρίς τὴν παραμικρή ἐπιφύλαξη καί χωρίς νὰ ἐμποδίζεται ἀπό τίποτε. Ὅλη ἡ ὕπαρξή του ἐκινεῖτο πρὸς τὸν Θεό, κέντρο ἦταν ὁ Θεὸς καὶ τὰ πάντα ήταν ὁ Θεός. Μετά τὴν πτώση, ἄφησε ὁ ἄνθρωπος τόν Θεό, στράφηκε στὸν ἑαυτό του και θεοποίησε τὸν ἑαυτό του. Αὐτό κυρίως εἶναι ἡ ἁμαρτία, κάτι τὸ ὁποῖο στην ἐποχή μας ἔφθασε ἴσως στο χειρότερο σημείο.<br />Κάποτε οἱ ἄνθρωποι ήταν εἰδωλολάτρες. Πίστευαν σε διαφόρους θεούς καὶ σε διάφορα εἴδωλα, ποὺ ἐν πάσῃ περιπτώσει ήταν πράγματα ἔξω ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους. Στά χρόνια μας, στις ἡμέρες μας ὁ ἄνθρωπος θεοποίησε τὸν ἑαυτό του, θεωρεῖ θεό τον ἑαυτό του. Ἀκόμη καὶ ἕνα μικρό παιδί μπορεῖ νὰ πεί: «Εγώ δὲν συμφωνῶ. Ἐγώ δεν κάνω αὐτὸ ποὺ μοῦ λέτε. Ἐγώ θέλω να κάνω αὐτό πού θέλω εγώ. Θα κάνω αὐτὸ ποὺ μοῦ ἀρέσει».<br />Κι ἐμεῖς νομίζουμε ποιός ξέρει τι ἀνακαλύψαμε καὶ τί σπουδαίοι θα γίνουμε, ἄν σκεπτόμαστε ἔτσι καὶ ἐνεργοῦμε ἔτσι, ἐνῶ κάνοντας αὐτό, ὅλο καὶ περισσότερο βυθίζεται ὁ ἄνθρωπος μέσα σ' αὐτὸν τὸν κυκεώνα, μέσα στο σκοτεινό αὐτὸ ὑπόγειο τῆς ψυχῆς του. Γι' αὐτό καί βλέπουμε τους περιθωριακούς ἀνθρώπους (αὐτοὺς μὲ τὰ ναρκωτικά ἡ ὅ,τι ἄλλο) νὰ ἔχουν κάτι παράξενες ἰδέες, να κάνουν κάτι παράξενες ἐνέργειες, καί ἡ ὅλη ζωή τους νὰ μὴν ἔχει καμιά σχέση με τη λογική. Ἐκεῖ ἔχουμε τὸ ἄκρο, ἀλλὰ κάπως ἔτσι εἶναι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι.<br /><br /><b>Το φρόνημα τῶν σατανιστών <br /></b><br />Κάποια εφημερίδα πρίν ἀπό λίγο καιρό είχε δημοσιεύσει ἀπό κάποιο βιβλίο ένα μικρό κείμενο, ποὺ ἔλεγε ὅτι στὴν Ἑλλάδα ὑπάρχουν τρείς σατανιστικές «ἐκκλησίες». Δηλαδή, θα μπορούσαμε να ποῦμε, τρεῖς ὁμάδες, ποὺ ἡ καθεμιά έχει ναούς για τὸν σατανά. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο έλεγε το κείμενο διέπει τὴν ὅλη σκέψη τους καὶ τὴν ὅλη ζωή τους εἶναι: «Θεός δὲν ὑπάρχει· ὁ ἄνθρωπος ὑπάρχει. Έπομένως, ὁ ἄνθρωπος να κάνει ὅ,τι θέλει. Να φάει ότι θέλει, νὰ πιεῖ ὅ,τι θέλει, να πάει ὅπου θέλει, να κοιμηθεῖ ὅπως θέλει, να ζήσει ὅπως θέλει, να συμπεριφερθεί ὅπως θέλει». Συνέχεια αυτό τονίζεται. Και μάλιστα πρός το τέλος λέει ότι πρέπει να πεθάνουν ἐκεῖνοι ποὺ τυχόν δὲν τὰ δέχονται αὐτά.<br />Αὐτὸ τὸ λένε οἱ σατανιστές. Καὶ σᾶς προκαλώ να ψάξετε νὰ βρεῖτε ἕναν ἄνθρωπο σήμερα, ἀκόμη καὶ μικρά παιδιά, ποὺ δὲν ἔχουν περίπου αὐτὸ τὸ πνεῦμα «Θὰ κάνω ό,τι θέλω. Θα κάνω ό,τι μοῦ ἀρέσει. Θα κάνω το κέφι μου. Εγώ θέλω νὰ κάνω αὐτὸ που θέλω, ὅπως τὸ καταλαβαίνω». Κανείς δεν λέει «Τι λέει ὁ Θεός, Να κάνουμε αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Θεός Καὶ φυσικά, το θέλημα τοῦ Θεοῦ τὸ πληροφορούνται τα παιδιά ἀπὸ τοὺς γονεῖς, ἀπὸ τοὺς δασκάλους, ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέρους, καὶ γενικά όλοι μας από τὴν Ἐκκλησία.<br />Καὶ ἄν καμιά φορά δείξουμε ότι τάχα σεβόμαστε τὴν Ἐκκλησία, ὅτι τάχα σεβόμαστε τους μεγαλυτέρους καί ὅτι τάχα λαμβάνουμε ὑπ' ὄψιν κάποιους που ξέρουν περισσότερα, αὐτό γίνεται ἀπό κάποιο συμφέρον, καὶ ὄχι ἐπειδή βαθιά μέσα στην ψυχή μας πιστεύουμε ότι, ὅσο περισσότερο άπαγκιστρωνόμαστε ἀπό τὸν ἑαυτό μας και δινόμαστε στο θέλημα τοῦ Θεοῦ, τόσο ἐλευθερωνόμαστε ἀπό τόν κύριο ἐχθρὸ, ποὺ εἶναι ὁ ἑαυτός μας, καὶ τόσο γινόμαστε σωστοί ἄνθρωποι. Δέν φρονοῦν ἔτσι οἱ ἄνθρωποι.<br />Μπορεῖ οἱ σατανιστές νὰ τὰ λένε αὐτά, καὶ μπορεῖ νὰ εἴμαστε ἐναντίον τῶν σατανιστῶν, ἀλλά το ὅλο πνεῦμα τους ἔχει ἐπηρεάσει τους πάντες. Ὅταν πρὶν ἀπό καιρό ήρθαν στη δημοσιότητα κάποιες ἐπικίνδυνες καὶ ἀπάνθρωπες ἐνέργειες τῶν σατανιστῶν, θορυβήθηκαν πάρα πολλοί, ὄχι μόνο χριστιανοί ποὺ ἐκκλησιάζονται ἀλλά καί ἄλλοι. «Τι θα γίνει; Κινδυνεύουμε ἀπό τούς σατανιστές». Ἀλλὰ τὸ ὅτι διέδωσαν αὐτὸ τὸ πνεῦμα πρός κάθε κατεύθυνση καὶ τὸ ὅτι τὸ ρουφήξαμε σαν νὰ εἶναι κανένας θεός, δὲν τὸ προσέχουμε, δὲν τὸ λαμβάνουμε ὑπ᾿ ὄψιν καί δεν παίρνουμε τα μέτρα μας.</span><o:p></o:p></span></p><div><br style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;" /></div><br /><p></p><div><div style="text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;">ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ</span></b></div><span style="font-size: medium;"><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b>...πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν</b></div></b><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe;">Τὸ αἴσθημα κατωτερότητος καὶ ἄλλες ἀρρωστημένες καταστάσεις</span></b></div><span style="background-color: white; color: #2b00fe;"><div style="text-align: center;"><b>μέσα στο μυστήριο τῆς σωτηρίας</b></div></span><div style="background-color: white; color: #cc0000; text-align: center;"><b>Πανόραμα Θεσσαλονίκης, Ε΄ έκδοση</b></div><div style="background-color: white; color: #cc0000; text-align: center;"><b><br /></b></div><div><b><br /></b></div></b></span></div><div style="text-align: right;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><a href="https://amethystosbooks.blogspot.com/2025/11/blog-post_680.html" target="_blank"><b>ΠΗΓΗ</b></a></span></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><u><br /></u></span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><u>ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</u></span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><u><br /></u></span></b></div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A (1)</span></b></a></div>

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (2)

  Α΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 Το καρπούζι πού εἶναι μέσα στο νερό Κάποιος ἀπό αὐτούς τοὺς εἰδικούς ψυχολόγους, τοὺς θεμελιωτές τῆς ψυχολογίας τοῦ βάθους, ...

Read more »

Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (21)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgjbAWfvhguFlc-eoqAEIla855mZeEy1L88-EzX2HwKpWVUB90Fa4cZ5yJkv_xYY__Z4vNSmnqbe7OYychRmxqkozbkcV1CscCyrKMRealQIchRZi-V6HpkGV45NsoOwLjn4NJ7Q3O2zVnnsPrwt5ah6Bi4SwfxpFT1paIyAmRVS19i8PHIutJ7_8qP/s705/770.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="705" data-original-width="699" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgjbAWfvhguFlc-eoqAEIla855mZeEy1L88-EzX2HwKpWVUB90Fa4cZ5yJkv_xYY__Z4vNSmnqbe7OYychRmxqkozbkcV1CscCyrKMRealQIchRZi-V6HpkGV45NsoOwLjn4NJ7Q3O2zVnnsPrwt5ah6Bi4SwfxpFT1paIyAmRVS19i8PHIutJ7_8qP/w397-h400/770.jpg" width="397" /></a></div> <br /><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0c0c0c;"><b>Προς τις Εκκλησίες του Χριστού</b><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0c0c0c;">Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σκληρό ιστορικό γεγονός. Για διάφορους λόγους, η Εκκλησία απορρίπτεται. Μια χούφτα ανθρώπων χωρίς κανένα ιστορικό έρεισμα διακηρύσσουν το μήνυμά τους μπροστά σε έναν εχθρικό κόσμο. Ακριβέστερα, πρόκειται για τη μετακωνσταντίνεια εποχή. Ο κόσμος δεν είναι πλέον ειδωλολατρικός, διότι έχει γίνει βαθιά άθεος. Ακούει άλλα ευαγγέλια και άλλους προφήτες. Δυναμικές δυνάμεις εισέρχονται σε αυτό το παιχνίδι, προσπαθώντας διαρκώς να ενσωματώσουν στον κόσμο νέες κυρίαρχες αντιλήψεις, ασυμβίβαστες με τη χριστιανική ηθική.<br /> Μπροστά σε κάθε διακήρυξη του υπερβατικού, το σκεπτικιστικό πνεύμα των ανθρώπων αναρωτιέται: «Τι είναι η αλήθεια;». Ο Πιλάτος περιφρονούσε την ιουδαϊκή νοοτροπία. Πολύ περισσότερο έχει δίκιο ο σημερινός κόσμος όταν περιφρονεί τον ιστορικό χριστιανισμό, του οποίου το πρόσωπο είναι χαραγμένο από τόσες προδοσίες.<br /> Ο Θεός δεν βρίσκει πλέον στη θερμή και παλλόμενη πραγματικότητα της ζωής ούτε μία ψυχή αρκετά καθαρή και ανιδιοτελή για να παραλάβει το μήνυμά Του. Επειδή τα πάντα έχουν συμβιβαστεί με τόσο αποκρουστικό τρόπο, οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί: η Εκκλησία κρίνεται από τον κόσμο. Οι χριστιανοί έκαναν τα πάντα για να αποστειρώσουν το Ευαγγέλιο· θα έλεγε κανείς ότι το βύθισαν σε κάποιο εξουδετερωτικό υγρό. Ό,τι χτυπά, αναστατώνει και ανατρέπει έχει αμβλυνθεί. Ο άνθρωπος απορρίπτει μια θρησκεία που έγινε ακίνδυνη, επίπεδη, χλιαρή και λογική. Η φράση-κλειδί «Ο Θεός δεν μας ζητά τόσα πολλά» χαλά το αλάτι του Ευαγγελίου, δηλαδή τη φοβερή φρενίτιδα του Κυρίου, ο οποίος μας ζητά το αδύνατο. Το Ευαγγέλιο δεν συναντά παρά μόνο την πλήρη αδιαφορία· η φωνή του αντηχεί στο κενό, περνά δίπλα και τίποτε δεν τη συγκρατεί.<br /> Η Εκκλησία δεν είναι πλέον όπως στους πρώτους αιώνες — η θριαμβευτική πορεία της Ζωής ανάμεσα στα νεκροταφεία του κόσμου. Όλοι οι πρόσφατοι θεολογικοί ορισμοί μιλούν για τη φύση της Εκκλησίας ως για κάτι εκπληκτικά στατικό και εγωκεντρικό· παρουσιάζεται ως τόπος αυτοτροφοδοσίας, ως σύναξη που τρέφεται η ίδια. Έχοντας χάσει την αποστολική ιδέα του Σώματος, του οργανισμού που ζει από την πραγματική παρουσία του Χριστού (εκείνου του Χριστού που δεν ήρθε ούτε για τους Αποστόλους ούτε για μια ενοριακή σύναξη), η Εκκλησία δεν υπάρχει πλέον σε σχέση με τον κόσμο. Παράδοξα, η χριστιανική πίστη χάνει έτσι την ιδιότητα του προζυμιού· δεν εξασφαλίζει πλέον το φούσκωμα κανενός ζυμαριού· οι χριστιανοί δεν έχουν πλέον ιεραποστολικό αίσθημα· δεν ξέρουν πια να συμπεριφέρονται ως πρεσβευτές, ως απεσταλμένοι. Η ζωή περιστρέφεται σε κλειστό κύκλωμα! Ύστερα από δύο χιλιετίες ιστορικού χριστιανισμού, η πιο τρομερή κριτική που μπορεί να απευθύνει ο κόσμος στην Εκκλησία είναι ότι έγινε ένας πιστός καθρέφτης μέσα στον οποίο ο κόσμος εμφανίζεται ως η ίδια του η χριστιανική αίρεση, σάρκα από τη σάρκα της Εκκλησίας.<br /> Ο χριστιανισμός, ακολουθούμενος από ολόκληρο τον κόσμο, εγκαταστάθηκε στο ρήγμα μεταξύ θεότητας και ανθρωπότητας. Σύμφωνα με τη θεμελιώδη χριστολογική διατύπωση της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου στη Χαλκηδόνα, η ανθρώπινη και η θεία φύση ενώθηκαν στον Χριστό ασυγχύτως και αδιαιρέτως. Αν όμως στη θεολογία ο θεϊκός μονοφυσιτισμός υποτιμά το ανθρώπινο (μαρτυρία αυτού είναι η τραγική απουσία μιας χριστιανικής ανθρωπολογίας), ο ανθρώπινος μονοφυσιτισμός εκπίπτει σε διάφορες μορφές ανθρωπισμού, φθάνοντας να απομονώσει και κατόπιν να καταργήσει τη θεότητα. Εκείνο όμως που είναι απείρως σοβαρότερο είναι ότι κάθε αίρεση της σκέψης είναι προϊόν μιας υπαρξιακής αιρέσεως. Ο Άρειος ήταν στην προσωπική του ζωή οπαδός ενός ιουδαΐζοντος μονοθεϊσμού και από εκεί ξεκίνησε η θεολογική του αίρεση. Οι σημερινοί χριστιανοί είναι αιρετικοί στη ζωή τους και κάνουν θεολογία ευνούχων («Μπορούν οι ευνούχοι να μιλούν για γέννηση;» αναρωτιόταν ο Άγιος Αθανάσιος)· ακόμη και όταν είναι ορθή, μια τέτοια θεολογία μυρίζει θάνατο.<br /> Βλέπουμε τις συνέπειες αυτού του ρήγματος ακόμη και μέσα στην παρουσία του ηρωικού έργου ευαγγελισμού που γίνεται σήμερα· τα δύο κυρίαρχα ρεύματα δεν συναντώνται. Από τη μία πλευρά βλέπουμε τις ατομικές μεταστροφές που πραγματοποιούνται ιδιωτικά, κάθετα, και γι’ αυτό παραμονεύονται από τον κίνδυνο του σεχταρισμού· από την άλλη βλέπουμε το ρεύμα που ενσαρκώνει στον κόσμο τον οριζόντιο χριστιανισμό, απειλούμενο από την εκκοσμίκευση. Εκείνο που λείπει είναι το σημείο σύνδεσης. Η σωτηρία δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο μέσα στην Εκκλησία, αλλά αυτή είναι καρφωμένη στον κόσμο, πολύ μακριά από το «Έρχου, Κύριε Ιησού!» της Αποκαλύψεως 22,20. Επειδή η πλήρης ιστορική λύση βρίσκεται πέρα από τα όρια της ιστορίας, η Εκκλησία της παρούσιας ζωής είναι η μόνη που ζει πραγματικά μέσα σε μια ιστορία ολοκληρωμένη και τελειωμένη.<br /> Καμία αναγεννητική κίνηση δεν θα είναι αποτελεσματική και διαρκής όσο ο άνθρωπος δεν θα γίνει ζωντανό μέλος του Σώματος και οι ενορίες ζωντανοί χώροι, όπου η πληρότητα του ερχομένου Χριστού θα υπερχειλίζει την πληρότητα του ιστορικού Χριστού. Ωστόσο, η μάζα των χριστιανών ομολογεί μια θρησκεία σημαδεμένη από μια βαρύτητα που σε ωθεί στην αθεΐα, είτε μια θρησκεία φτιαγμένη από λίγα αφελή ψίχουλα αισιοδοξίας, εύκολα χαμόγελα και λήθη του θανάτου, τα οποία συνθέτουν μαζί ένα όραμα αφοπλιστικής ανοησίας.<br /> Είναι πολύ πιθανό ότι μια ψυχανάλυση της σύγχρονης χριστιανικής νοοτροπίας θα έφερνε στο φως μία από τις βαθύτερες αιτίες της ανεπικαιρότητας του χριστιανικού μηνύματος. Ο χριστιανισμός δεν είναι διδασκαλία αλλά τρόπος ζωής, ενσαρκωμένος σε πράξεις. Η αντίδραση του απλού ανθρώπου —τυπικό προϊόν της σύγχρονης κοινωνιολογικής εξέλιξης— είναι πριν απ’ όλα αντίδραση απέναντι στο χριστιανικό γεγονός. Ο απλός άνθρωπος ακούει το χριστιανικό μήνυμα ανάλογα με το φως ή το σκοτάδι των χριστιανικών έργων. Όμως ο χριστιανικός όχλος μάς φέρνει αντιμέτωπους με ένα προφανές φαινόμενο: η χριστιανοσύνη δεν είναι καθόλου «νέα φυλή»· είναι απλώς μια ιδιαίτερη κοινωνιολογική μορφή και εδώ ανακαλύπτουμε τη σοβαρότερη εξήγηση της χριστιανικής αποτυχίας.<br /> Η πίστη δεν είναι πλέον πηγή· έχει γίνει εποικοδόμημα, στοιχείο τοποθετημένο πάνω στις δομές του κόσμου στις οποίες εμπλέκονται οι πιστοί, και αυτή η πραγματικότητα αποτελεί εντυπωσιακό παράδειγμα κοινωνιολογικής αλλοτρίωσης. Οι ιερείς και οι ποιμένες έχουν υιοθετήσει ένα πρόσθετο λεξιλόγιο, αλλά ο τρόπος σκέψης, σύλληψης, αξιολόγησης και δράσης τους —δηλαδή ολόκληρη η συμπεριφορά τους— καθορίζεται κοινωνιολογικά. Η «ενότητα» της Εκκλησίας υπερασπίζεται την ιδιωτική ιδιοκτησία ή την κολεκτιβοποίηση· για άλλους το δαιμονικό στοιχείο ταυτίζεται με τον «σοσιαλισμό», για άλλους με τον «καπιταλισμό». Η Βασιλεία του Θεού δεν είναι πλέον παρά μια ηθική ή «εργαλειακή» κατηγορία προπαγάνδας, ένα στοιχείο που στεφανώνει το οικοδόμημα.<br /> Ένας στωικός ή ένας άθεος δεσμεύονται κι αυτοί στο όνομα ορισμένων ηθικών πεποιθήσεων. Γι’ αυτό όλες οι χριστιανικές αρετές καταρρέουν μπροστά στο ερώτημα: «Μήπως δεν κάνουν και οι εθνικοί το ίδιο;» (Ματθαίος 5,47). Η αγιότητα δεν είναι καθόλου αρετή, αλλά αντανακλαστικό του υπερβατικού. Όταν το ηθικό ενδιαφέρον επικεντρώνεται στον Λόγο, κάθε ηθική προοπτική ανατρέπεται, διότι η χριστιανική υπερβατικότητα δεν είναι εκείνη των αιχμαλώτων υπαρξιστών μέσα σε έναν κλειστό κόσμο, αλλά εκείνη που αγκαλιάζει τον κόσμο στο σύνολό του.<br /> Από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου και εξής, η δύναμη της Εκκλησίας πάνω στην ιστορία δεν ασκείται ούτε πάνω από αυτήν ούτε μέσα σε αυτήν, αλλά ταυτίζεται με τις κοσμικές δομές του κόσμου. Έτσι, ο φεουδαρχικός, ο αστικός, ο προλεταριακός χριστιανισμός χάνει εντελώς τη δύναμή του να αποκαθιστά τα πάντα σε ανώτερο επίπεδο. Ο μοναχισμός είναι προϊόν μιας εξέγερσης εναντίον της αλλοτρίωσης της Εκκλησίας από την Αυτοκρατορία· μόνο ο ηρωισμός της ερήμου φαινόταν τότε ικανός να ανταποκριθεί στις απόλυτες απαιτήσεις του Ευαγγελίου. Η Εκκλησία —δυναμικό μυστήριο— νύμφη που αναμένει τον Βασιλιά της, έγινε μια «θρησκευτική κοινωνία» υποταγμένη στους νόμους της φυσικής εξέλιξης. Οι συνέπειες είναι καταστροφικές.<br /> Η Ενανθρώπηση συγγενεύει με τον αιώνα. Ο ναός έχει γίνει μια τεράστια «ασφαλιστική εταιρεία» για την αιώνια ζωή: ελάχιστο ρίσκο (το στοίχημα του Πασκάλ), μια τεχνική παρηγοριάς βασισμένη σε «τεχνάσματα» προσαρμοσμένα σε κάθε περίπτωση. Η χριστιανική πίστη παρουσιάζεται ως ασφαλής επένδυση ζωής και η θεία κοινωνία προσφέρεται σαν ένα είδος χαπιού με βάση την αιωνιότητα. Επηρεασμένος από την αστάθεια των τρεχουσών αξιών, ο άνθρωπος προσκολλάται σε ό,τι του απομένει, δηλαδή στη «σταθερότητα» των πνευματικών αξιών· όμως αυτό αντιστρατεύεται ουσιαστικά την πνευματική τάξη: χάνοντας το κιρκεγκωριανό αίσθημα που σε κάνει να νιώθεις χίλια λεύγες κάτω από τη θάλασσα, και αναζητώντας εγγυήσεις της σωτηρίας, ο άνθρωπος τελικά υπονομεύει την ίδια τη σωτηρία. Η χριστιανική αστική τάξη έκανε το Ευαγγέλιο τη βέλτιστη προέκταση των ανθρώπινων προσδοκιών προς τον καλύτερο δυνατό κόσμο: τη Βασιλεία του Θεού. Η ευσεβιστική και γλυκερή αισιοδοξία, κενή από κάθε τραγικό βίωμα, είναι εκείνη που οδήγησε στην απώλεια τον ιστορικό χριστιανισμό. Στην πραγματικότητα, το Ευαγγέλιο είναι εκ φύσεως απροσάρμοστο και εκρηκτικό· απαιτεί μια μεταμόρφωση, μια μετάνοια που συντρίβει όχι μόνο τις ιστορικές μορφές αλλά και την ίδια την ιστορία.<br /> Εξαιτίας αυτής της θεμελιώδους εσωτερίκευσης της αλήθειάς του, ο χριστιανισμός δεν μπορεί να παράγει δική του επιστήμη, φιλοσοφία ή πολιτική· δεν υπάρχουν χριστιανοί φιλόσοφοι, όπως δεν υπάρχουν χριστιανοί μπακάληδες. Υπάρχουν μόνο εκχριστιανισμένοι άνθρωποι που ασκούν σωστά ή λανθασμένα την τέχνη, την ιατρική ή το εμπόριο. Δεν μπορείς να αποκτήσεις χριστιανικά μαθηματικά, αλλά μπορείς να είσαι χριστιανός. Κάθε έκφραση εξαρτάται από την πηγή της, ποτέ όμως από τον σκοπό της. Ακόμη κι αν φέρεις σε ένα σπίτι ένα δοχείο με αγιασμό και κολλήσεις στον τοίχο ένα βιβλικό χωρίο, δεν θα κάνουν εκείνο το σπίτι ecclesia domestica.<br /> Όμως ο σημερινός χριστιανός δεν είναι παρά ένας άνθρωπος που προσθέτει στο σύνολο των γνώσεών του το αξίωμα της υπάρξεως του Θεού. Η διαφορά μεταξύ πιστών και απίστων συνίσταται στο ότι οι πρώτοι είναι κάπως πιο κεκλιμένοι προς τη μεταφυσική από τους δεύτερους. Άλλοι πιστεύουν στην αλλοπαθητική, άλλοι στην ομοιοπαθητική, άλλοι τέλος εφαρμόζουν την τεχνική της προσευχής· οι κλινικές παρατηρήσεις του Καρέλ δείχνουν ότι το μυστικό στοιχείο αυξάνει την αντοχή των ασθενών· οι θεραπευτές αποδεικνύουν ότι η υγεία ωφελείται από την πίστη· το θαύμα διοχετεύεται κοινωνιολογικά και ανυψώνεται σε υγιεινο-αποδεικτική δύναμη. Στη νοοτροπία και στη συμπεριφορά των χριστιανικών μαζών δεν υπάρχει πλέον τίποτε που να βρίσκεται υπεράνω, που να υπερβαίνει το κοινότοπο, που να διακηρύσσει την υπερβατικότητα με την ίδια του την ύπαρξη. Η πίστη εμφανίζεται ως λειτουργικό στοιχείο, χαρακτηριστικό ενός τύπου ή μιας κοινωνιολογικής κατηγορίας· αυτή η πραγματικότητα αδειάζει το χριστιανικό μήνυμα από κάθε μεταμορφωτική δύναμη.<br /> Καταλαβαίνουμε έτσι γιατί ο αποκλειστικά κοινωνιολογικός χριστιανισμός δεν μπορεί πλέον να ελκύσει. Συναντά κανείς αλλού ανθρώπους παθιασμένους, διψασμένους για μεγαλείο, που καταβάλλουν απελπισμένη προσπάθεια να φθάσουν ψηλότερα, σε αυτό που αποκαλείται ο καθαρός πυρήνας της ύπαρξης. Εντυπωσιαζόμαστε όμως όταν διαπιστώνουμε τη φτώχεια του ανθρώπινου υλικού στις ενορίες, όταν βλέπουμε τον μεγάλο αριθμό μετρίων ανθρώπων που αναζητούν αντισταθμίσματα· θα έλεγε κανείς ότι όλοι αυτοί βρίσκονται εκεί επειδή ονειρεύονται να καταλάβουν τις πρώτες θέσεις στη Βασιλεία του Θεού. «Ο Θεός εξέλεξε, όχι επειδή δεν ήξερε να επιλέξει, «τα μωρά του κόσμου εξέλεξε ο Θεός, ίνα καταισχύνη τους σοφούς» (Α΄ Κορινθίους 1,27-28). Όμως το χριστιανικό πλήθος θεωρεί τον εαυτό του πολύ σοφό όταν αποφεύγει σαν πανούκλα καθετί «μωρό», καθετί που συνεπάγεται υπέρβαση, καθετί μυστικό, δηλαδή τον ίδιο τον πυρήνα του Ευαγγελίου. Αντί να καταισχύνει τον κόσμο, συγχέεται μαζί του, μετατρεπόμενο σε αδιαφανή και άχρηστη σκόνη.<br /> Κατά τον Μεσαίωνα, η Εκκλησία διέθετε ένα φοβερό όπλο: τον φόβο της κολάσεως. Με τον καιρό, η μυστική αντίληψη περί υπάρξεως διαλύθηκε και ο διάβολος, μαζί με ολόκληρη την κολασμένη συνοδεία του, δεν είναι πλέον παρά μια γελοία ιστορία για να αποκοιμίζονται τα παιδιά. Ο Παράδεισος επίσης δεν ανήκει πια στην πνευματική εμπειρία του ανθρώπου και γίνεται, όπως και η κόλαση, μια καθαρή αφήγηση. Όμως, ακόμη κι αν ο φόβος της κολάσεως και η μακαριότητα της Βασιλείας είναι εξωτερικά προς τον άνθρωπο, εκείνος διαθέτει ακόμη την αλήθεια ως νόημα της ύπαρξης. Και ακριβώς εκεί είναι ο σύγχρονος άνθρωπος πιο ευάλωτος, πιο εύκολα προσβάσιμος. Το κακό φράζει όλες τις διεξόδους, βασιλεύει αδιαμφισβήτητα και ανεπανόρθωτα, και ο άνθρωπος υποφέρει και κάνει και τους άλλους να υποφέρουν. Ο κόσμος έπεσε, αλλά το ύψος από το οποίο έπεσε δεν υπάρχει πλέον. Δεν υπάρχουν πλέον ένοχοι, η έννοια της αμαρτίας έχει αδειάσει από κάθε νόημα και η συγχώρηση χάνει τραγικά κάθε λόγο υπάρξεως. Κανείς δεν αναζητεί πλέον τη συγχώρηση, διότι όλοι είναι δυστυχισμένα θύματα μιας τύχης που τους έριξε σε αυτή τη ζωή· δεν τους απομένει παρά να γίνονται όλο και πιο αναίσθητοι, ξεχνώντας τον εαυτό τους· ή να ζουν υπερήφανα, έξω από κάθε Λόγο· ή να επιχειρούν τουλάχιστον την ανακατασκευή του ανθρώπινου τύπου, εκκαθαρίζοντας κάθε υπόλειμμα μεταφυσικής αγωνίας. Ο άνθρωπος ζει μέσα στην ασυνέχεια, παρασυρμένος από ένα ρεύμα με κοφτούς ρυθμούς και βυθισμένος σε μια συγκοπτόμενη διάρκεια.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p><span style="color: #0c0c0c;"> </span></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p> </o:p></span></p><p></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></span></b></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_04.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (1)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (2)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/3.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (3)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/4.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (4)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/5.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (5)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/6.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (6)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/7.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (7)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/8.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (8)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/9.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (9)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/10.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (10)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/11.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (11)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/12.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (12)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/13.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (13)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/14.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (14)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/15.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (15)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/16.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (16)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/17.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (17)</span></span></b></a></div><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: justify;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="line-height: 18.4px;"></span></span></p><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/18.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (18)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/19.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (19)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/20.html" itemprop="url"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (20)</span></b></span></a></div>

Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (21)

  Προς τις Εκκλησίες του Χριστού Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σκληρό ιστορικό γεγονός. Για διάφορους λόγους, η Εκκλησία απορρίπτεται. Μια χο...

Read more »

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ (1)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj01Q7ENH8kktUCM_aTMOdRetz6cNyroMHQVS4vWo1vgW7wkrpL6vgHFRtWA3M-BC8TIUXJjPO47mIWCc71L2pXHXPaiJ5KdYN4Kx0jDDhztuFQpaUCFFDj2aj6stH72fMfgfQE14alej5ruwjANgyYH5-Ej6F60y6AexIk37LJwGJ7zw6GfV9vZDRA/s465/images%20(1).jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="465" data-original-width="430" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj01Q7ENH8kktUCM_aTMOdRetz6cNyroMHQVS4vWo1vgW7wkrpL6vgHFRtWA3M-BC8TIUXJjPO47mIWCc71L2pXHXPaiJ5KdYN4Kx0jDDhztuFQpaUCFFDj2aj6stH72fMfgfQE14alej5ruwjANgyYH5-Ej6F60y6AexIk37LJwGJ7zw6GfV9vZDRA/s16000/images%20(1).jpg" /></a></div><span style="color: #0c0c0c;"> <br /></span><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"><span style="color: #0c0c0c;"><b>1. ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ </b><o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"><span style="color: #0c0c0c;">Στόν κόσμο μας συμβαίνουν πολλά καί διάφορα δεινά· ἀδικίες, δολοφονίες, αἱματοχυσίες, κ.ἄ. Τ' ἀκοῦμε, καί τά βλέπομε καθημερινά. <br />Όμως: Τα κακά αὐτά, ὅσο φοβερά καί ἄν εἶναι, ὠχριοῦν (!) μπρός στό ἕνα καί μοναδικό κακό, πού ἔγινε ποτέ στον κόσμο: <br />Στο ἁμάρτημα τῶν πρωτοπλάστων. <br />Ἡ ἁμαρτία αὐτή σάν μιά πολύτεκνη μητέρα «γέννησε» τα τόσα πολλά και φοβερά δεινά, πού βασανίζουν τον κόσμο μας. <br />Ας δοῦμε, πως συνέβη. <br />Τί θα λέγαμε, ἄν κάποιος συνετός ἄνθρωπος, ἄφηνε τήν πολυτελεστάτη βίλλα του γιά ἕνα ὀρνιθῶνα ἤ κοτέτσι; Δέν θά ἀπορούσαμε γιά τήν ἐπιπολαιότητά του, τήν βλακεία του αὐτή; <br />Αν μᾶς σκανδαλίζει τό γεγονός αὐτό, ἄς φαντασθοῦμε πόσο μᾶς σκανδαλίζει, τό πῶς οἱ ἅγιοι καί θεόπτες ἔνδοξοι πρωτόπλαστοι, αντί γιά τόν πανέμορφο Παράδεισο προτίμησαν ἀγκάθια καί τριβόλους. <br />Πῶς τά «κατάφεραν» καί ἔχασαν τόν Παράδεισό τους. Πῶς; <br />Από τόν παράδεισο δέν βγῆκαν από μόνοι τους. Τούς ἔβγαλε ὁ διάβολος<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1_01808504093.html#_ftn1" name="_ftnref1" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="font-size: 12pt; line-height: 18.4px;">[1]</span></a>.<br />Ὅμως: Τό νά βγάλει ἀνθρώπους ἀπό τόν Παράδεισο (καί ὄχι ἀπό τήν Κόλαση), ἦταν ἄκρως δύσκολο. Καί ἡ δυσκολία γινόταν ακόμα πιό μεγάλη, γιατί δέν εἶχε να κάνει μέ ἁπλούς ανθρώπους, ἀλλά μέ ἀνθρώπους που στολίζονταν ἀπό τό θεῖο φῶς καί ἀπό τήν σοφία τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶχε δηλαδή να κάνει μόνο μέ θεόπτες, ἀλλά καί μέ σοφούς ἀνθρώπους. <br />Ἴσως πρώτη φορά στην «καριέρα» του βρέθηκε σε τέτοια δυσκολώτατη περίπτωση. Γι' αὐτό, ἔβαλε κάτω ὅλη του την πανουργία, καταστρώνοντας τό σατανικό του σχέδιο. <br />Το σχέδιο προέβλεπε: <br />• Νά μήν ἐμφανισθεῖ στόν ἄνδρα ('Αδάμ), ἀλλά στήν γυναίκα (Εὔα). <br />• Νά τήν ξεγελάσει μέ «γλυκόλογα». <br />• Να χρησιμοποιήσει σάν ὄργανο τό φίδι. <br />Το φίδι: Σήμερα, καί μόνο πού ἀκοῦμε τή λέξη «φίδι», δέν νοιώθομε εὐχάριστα. Όμως τότε τό φίδι ἦταν οἰκεῖο, φίλος πρός τόν ἄνθρωπο. Καί ὄχι μόνο. Αλλ' εἶχε καί κάτι, πού δέν εἶχε κανένα ἄλλο πλάσμα: «ἦν φρονιμώτατον πάντων τῶν θηρίων τῶν ἐπί γῆς» (Γεν. 3:1). Ήταν τό πιό ἔξυπνο ἀπ' ὅλα τά ζῶα τοῦ Παραδείσου. <br />Καί ὁ παμπόνηρος, προκειμένου να σιγουρευθεῖ καί νά κάνει καλά τήν δουλειά του, τό μεταχειρίσθηκε σάν ὄργανό του. <br />Στήν Εὔα: Ζύγισε (ὁ διάβολος) τόν 'Αδάμ, ζύγισε καί τήν Εὔα. Καί εἶδε πώς ἡ γυναίκα ἔχει πολύ συναίσθημα. Ενθουσιάζεται καί παρασύρε ται πολύ πιό εὔκολα ἀπό τόν ἄνδρα. Γι' αὐτό, προτίμησε να μιλήσει στήν Εὔα. Καί μάλιστα τή στιγμή πού ἦταν μόνη της. (Δέν ἐνόχλησε καθόλου τόν Αδάμ. Εἶχε ἐμπιστοσύνη στην Εὔα.) <br />Τα «γλυκόλογα»: Το πιο κρίσιμο σημεῖο τῆς ὅλης ὑποθέσεως, ἦταν πῶς θά μιλοῦσε στήν σοφή καί ἁγία Εὔα. Τί ἀκριβῶς θά τῆς ἔλεγε, προκειμένου να πετύχει τον στόχο του. Καί μία λέξη ἄν τοῦ ξέφευγε, ἡ Εὔα ἦταν σε θέση να καταλάβει, ἤ ἔστω νά ὑποψιασθεῖ, πώς κάτι δέν πάει καλά. Γι' αὐτό ὁ πονηρός ἦταν ἐδῶ πολύ προσεκτικός. Κάθε λόγος πού ἔβγαινε ἀπό τό βρώμικο στόμα του, ἦταν «ζυγισμένος». <br />Ρωτᾶ τήν Εὔα: <br />«Γιατί ὁ Θεός σᾶς ἀπαγόρευσε να φᾶτε ἀπό ΚΑΘΕ δένδρο τοῦ παραδείσου;» (Γεν. 3:1). <br />Μέ τήν ἐρώτηση «γιατί ὁ Θεός;» δείχνει, πώς τάχα νοιάζεται γιά τήν Εὔα. Εμφανίζεται δηλαδή σάν κηδεμόνας της ( ̔́Αγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Ὁμιλ. ΙΣΤ. εἰς Γεν.). Αὐτό καί μόνο θά ἔπρεπε νά ἐξοργίσει τήν Εὔα. Καί νά πεῖ στόν διάβολο: «Πῶς τολμᾶς καί ἐκστομίζεις τέτοια πράγματα γιά τόν Πλάστη καί Θεό μου; Πῶς;». Αλλ' ἡ Εὔα παγιδεύθηκε. Δελεάσθηκε ἀπό τό «ἐνδιαφέρον» τοῦ διαβόλου. Καί ἄνοιξε μαζί του συζήτηση. <br />- Από τόν καρπό κάθε δένδρου (λέει στον διάβολο) μποροῦμε νά φάμε. Από τόν καρπό του δένδρου πού εἶναι στη μέση τοῦ Παραδείσου, διέταξε νά μήν φάμε, γιά νά μήν πεθάνομε (Γεν. 3:3). <br />Καί ὁ παμπόνηρος τῆς ἀπαντᾶ: <br />-  Ὄχι! Δέν θά πεθάνετε, ἅμα φᾶτε. Σᾶς ἀπαγόρευσε να φάτε, γιατί ἤξερε, ὅτι τήν ἡμέρα πού θά φᾶτε, θά ἀνοίξουν τα μάτια σας. Καί θά τοῦ 'μοιάσετε. Καί θά γνωρίσετε το κακό καί τό καλό! (Γεν. 3:5) <br />Τρία εἶναι ἐδω τά ἀξιοπρόσεκτα σημεία: <br />• Ὁ μέν Θεός εἶπε στους πρωτοπλάστους, πώς ἅμα φᾶνε ἀπό τό ἀπαγορευμένο δένδρο θά πεθάνουν, ὁ δέ διάβολος λέει στην Εὔα τό ἀντίθετο: «.....θεοί ἔσεσθε» (Γεν. 3:5). Θα γίνουν θεοί, πού ποτέ δέν θά πεθαίνουν. <br />Ἔπρεπε νά βρεῖ κάτι, πού νά ἐρεθίσει τήν γυναικεία ματαιοδοξία. <br />• Ὁ διάβολος είχε σά στόχο να βγάλει τους πρωτοπλάστους ἀπό τόν Παράδεισο. Αλλ' αὐτό δέν τό ἀπεκάλυψε στην Εὔα. Δέν τῆς εἶπε ὠμά καί καθαρά «πρέπει νά βγεῖς ἀπό τόν Παράδεισο». Ἤξερε πώς, ἄν τῆς τό ἔλεγε, θά ἀπετύγχανε παταγωδῶς. Γι' αὐτό καί τό ἀπέκρυψε. <br />Οἱ πρωτόπλαστοι δηλαδή ἔμειναν μέ τήν ἐντύπωση, πώς θά εἶναι στον Παράδεισο, και μάλιστα σάν θεοί!<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1_01808504093.html#_ftn2" name="_ftnref2" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="font-size: 12pt; line-height: 18.4px;">[2]</span></a> <br />• Ο παμπόνηρος δέν ἐστράφη εὐθέως ἐναντίον τοῦ Θεοῦ. Δέν Τόν κακολόγησε. Δέν εἶπε στήν Εὔα πώς ὅποιος σᾶς ἀπαγορεύει νά φᾶτε ἀπό τόν καρπό αὐτό, εἶναι φθονερός κ.ἄ. γιά νά μή φανεῖ (ἐξηγεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος), πώς ὁμιλεῖ ὡς ἐχθρός, ἐνῶ αὐτός προσποιεῖτο, πώς μιλοῦσε ὡς σύμβουλος και κηδεμόνας. Αν κατηγοροῦσε τόν Θεό, θά ἔβαζε τήν Εὔα σέ ὑποψίες. Όμως μέ τά λεγόμενά του ἄφησε νά ἐννοηθεῖ, πώς ὁ Θεός εἶναι φθονερός, πονηρός κ.ἄ. (Ὁμιλ. Β', Περί Ειμαρμένης καί Προνοίας). Καί ἔτσι τους ξεγέλασε... <br />«Καί εἶδεν ἡ γυνή, ὅτι καλόν τό ξύλον εἰς βρῶσιν» (Γεν. 3:6). <br />Τό ἀπαγορευμένο δένδρο δέν διέφερε σε τίποτε ἀπό τ' ἄλλα δένδρα τοῦ Παραδείσου. Δέν εἶχε κάτι τό ξεχωριστό, ὥστε νά προκαλεῖ. Καί ὅμως ἡ Εὔα τώρα το λιγουρεύεται. <br />Γιατί ἄραγε; Δέν τό ἔβλεπε καί πρίν; Βεβαίως καί τό ἔβλεπε. Όμως πρίν τό ἔβλεπε ἀδιάφορα. Η σκέψη της δέν «κολλοῦσε» πάνω του. Τώρα, καί ὑπό τήν ἐπήρεια τοῦ διαβόλου, τό βλέπει μέ ἄλλο μάτι. Η σκέψη της «κόλλησε» σ' αὐτό. Τό περιεργάζεται. Ἡ φαντασία της ὀργιάζει.<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1_01808504093.html#_ftn3" name="_ftnref3" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="font-size: 12pt; line-height: 18.4px;">[3]</span></a> <br />Αποφασίζει να το φάει. <br />Κάπου ἐκεῖ κοντά βρίσκονταν καί ὁ ἄνδρας Καί σάν καλή σύζυγος, θά ἔπρεπε νά τοῦ ἐκθέσει τό σκεπτικό της. Να το συζητήσει μαζί του, να ζητήσει την γνώμη του. <br />Τόν περιφρόνησε. Τῆς καρφώθηκε ἡ ἀπατηλή ἰδέα, πώς ἡ σκέψη της, είναι τετραγωνικά σωστή. Δέν χρειάζεται τήν ἄποψή του. <br />Κάνει τα πρώτα βήματα. Ἡ εὐαίσθητη συνείδησή της ἀντιδρᾶ. Ὅμως μεθυσμένη ἀπό τή ματαιοδοξία, δέν δίνει σημασία. Προχωρεῖ. Φθάνει στό ἀπαγορευμένο δένδρο. Απλώνει τρέμοντας τό χέρι της. Αρπάζει τόν καρπό καί τόν καταβροχθίζει... <br />Γεύεται ἤδη τούς πικρούς καρπούς τῆς ἁμαρτίας: Τύψεις. Ενοχές. Παρόλα αυτά θέλει να μπλέξει καί τόν σύζυγό της! <br />Τόν πλησιάζει ταραγμένη. <br />Ο Αδάμ βλέπει τώρα μιά ἀλλοιώτικη Εὔα. Πρώτη φορά βλέπει τη γυναίκα του τόσο διαφορετική. Παρόλο αυτό, δέν προβληματίσθηκε. Ἔφαγε κι' αὐτός ἀπό τό ἀπαγορευμένο δένδρο. <br />• «...διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοί τῶν δύο, καί ἔγνωσαν ὅτι γυμνοί ἦσαν» (Γεν. 3:7). <br />Μά καί πρίν ἦσαν γυμνοί (Γεν. 2:25). Πῶς τώρα «ἀνεκάλυψαν» τήν γύμνια τους; <br />Πρίν τό γυμνό τους σῶμα εἶχε σάν κάλυμμα τό θεῖο φῶς. Αμαρτάνοντας, ἔχασαν τό θεῖο φῶς. Ἔχασαν τήν ἄϋλη στολή. Ξεγυμνώθηκε δηλαδή ἡ ψυχή της. Καί ὅταν ξεγυμνώνεται ἡ ψυχή, ξεγυμνώνεται καί τό σῶμα. <br />«...καί ἔρραψαν φύλλα συκῆς, καί ἐποίησαν ἑαυτοῖς περιζώματα». <br />Εἶδαν τό σῶμα τους γυμνό, και ντράπηκαν. Σάν ἀνδρόγυνο ντρεπόταν ὁ ἕνας να κοιτάξει τόν ἄλλο. Καί ἡ ντροπή ἔφερε αυτόματα τήν συγκάλυψη. Κάλυψαν (ἐνστικτωδῶς) τά «ἀπόκρυφα» μέλη του σώματος (δείχνοντας μ' αὐτό πώς τό «μυαλό» τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου στρέφεται γύρω ἀπό τήν περιοχή αυτή...). <br />Ὁ Φιλάνθρωπος Θεός «κινεῖ γῆ καί οὐρανό» γιά νά τούς ὁδηγήσει στη μετάνοια, μέ ἀπώτερο σκοπό νά μή χάσουν τόν Παράδεισο. Προσποιεῖται ἄγνοια γεγονότων. Μήπως καί φιλοτιμηθοῦν καί ὁμολογήσουν τό ἁμάρτημά τους. Τρεῖς φορές (δύο τόν 'Αδάμ καί μία τήν Εὔα) τούς κάλεσε μέ τρόπο σέ μετάνοια, ἀλλά καί στίς τρεῖς φορές ἀπέρριψαν τήν πρόσκληση. Τέτοια πώρωση. Πρώτη κλήση: «Αδάμ, ποῦ εἶ;» (Γεν. 3:10) <br />Πόσο στοργικά. Πόσο διακριτικά τοῦ ὁμιλεῖ ὁ Θεός. Δέν τοῦ λέει «Βρέ ἁμαρτωλέ, τί ἔκανες;», ἀλλά «Ἀδάμ, ποῦ εἶ;». Τόν καλεῖ μέ τό ὄνομά του. Καί χωρίς νά τόν ἐλέγχει γι' αὐτό πού ἔκανε. Διότι: <br />• Ο Αδάμ εἶναι πληγωμένος ἀπό τό βέλος τῆς ἁμαρτίας. Βρίσκεται δηλαδή σέ ἄσχημη ψυχολογική κατάσταση. Καί ὁ  ̓Αγαθός Θεός σάν σοφός παιδαγωγός δέν θέλει, ἐλέγχοντάς τον, νά τοῦ ἐρεθίσει τήν πληγή. <br />«Ποῦ εἶ;» Οἱ δύο αὐτές λεξούλες σέ μᾶς δέν λένε τίποτε. Όμως στόν ἔνοχο 'Αδάμ, λένε πολλά. Τόν κάνουν να σκεφθεῖ τήν ἁμαρτία του, ἀνοίγοντας ἔτσι τήν ὁδό τῆς μετανοίας. Γνωρίζοντας δηλαδή ( ὁ Θεός) πόσο δύσκολο είναι γιά τόν ἁμαρτωλό 'Αδάμ (καί γιά τόν κάθε ἁμαρτωλό), να ὁμολογήσει τό ἁμάρτημά του, προσπαθεῖ μέ τόν τρόπο του αὐτό νά τοῦ δώσει θάρρος μήπως και ἀνοίξει τήν καρδιά του. <br />Ἀλλά ὁ  ̓Αδάμ (πού ἄστραφτε σάν τόν ἥλιο) μένει ἀσυγκίνητος. Καί ὄχι μόνο. Αλλά προσπαθεῖ μέ ψεματάκι να ξεγελάσει τόν Θεό: «Ακουσα τήν φωνή σου καί  φοβήθηκα. Είμαι γυμνός και κρύφθηκα» (Γεν. 3:10). <br />Ω, τῆς πωρώσεως. Ὁ Θεός τόν καλεῖ σέ μετάνοια κι ̓ αὐτός τρέχει να κρυφθεῖ ἀπό τόν Θεό,<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1_01808504093.html#_ftn4" name="_ftnref4" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="font-size: 12pt; line-height: 18.4px;">[4]</span></a> πού εἶναι πανταχοῦ παρών. <br />Τόν ξευτέλισε, τόν μώρανε ἡ ἁμαρτία. <br />Δεύτερη κλήση: Καί ὁ Φιλάνθρωπος Θεός, παρόλο πού βλέπει τόν 'Αδάμ νά Τόν κοροϊδεύει ἐν ψυχρῷ, ἐξακολουθεῖ νά τοῦ ὁμιλεῖ ἤρεμα καί στοργικά. (Σκοπός του εἶναι πῶς νά μαλακώσει τήν ψυχή του, καί ὄχι πῶς νά τήν σκληρύνει πιό πολύ· πῶς νά σώσει τό ἀπολωλός καί ὄχι πῶς νά το μαστιγώσει.) <br />- «Ποιός σοῦ εἶπε (λέει στον 'Αδάμ), πώς εἶσαι γυμνός; Εκτός ἐάν ἔφαγες ἀπό τό δένδρο πού σοῦ ἀπαγόρευσα να φᾶς...». <br />Τώρα ὁ Θεός τόν εὐκολύνει ἀκόμα περισσότερο. «Εκτός ἐάν ἔφαγες...», τοῦ λέει. <br />Ἐδῶ ὁ  ̓Αδάμ «στριμώχθηκε». Τί νά ἔλεγε; Πώς δέν ἔφαγε; Μά ὁ Θεός ἤξερε τα πάντα. Ὅμως ἡ ἀμετανοησία του βρῆκε και πάλι τρόπο να ξεφύγει. Ομολόγησε ἐμμέσως ὅτι ἔφαγε, πλήν ὅμως δέν ἔδειξε μετάνοια. Είπε στο Θεό: <br />- «Ἡ γυναίκα πού μοῦ ἔδωσες, αὐτή μοῦ ἔδωσε νά φάω». <br />«Πού μοῦ ἔδωσες», τοῦ εἶπε. Σά νά τοῦ ἔλεγε: «Φταῖς ἐσύ, καί ἡ γυναίκα μου. Εγώ είμαι ἀθῶος». <br />Τρίτη κλήση: Ἡ Εὔα παρακολουθοῦσε ἐναγωνίως τήν κρίσιμη αυτή συζήτηση. Καί ἔβλεπε, πώς ὅπου νάναι, θα 'ρθεῖ καί ἡ δική της ἡ σειρά γιά «ανάκριση». Μέσα της, λοιπόν, «δούλευε» τήν ἀπάντηση, πού θά ἔδινε στόν Θεό. <br />Ὁ Ἀγαθός Θεός τήν πλησιάζει· τήν ρωτά μέ στοργή καί μέ διάκριση, μήπως καί συγκινηθεῖ: <br />- Γιατί τό ἔκανες αὐτό; <br />Κι' αὐτή Τοῦ ἀπάντησε «ξερά»: <br />- Το φίδι μέ ἐξαπάτησε. <br />Ο Αδάμ παρέπεμψε τόν Θεό στην Εὔα, κι' αὐτή στο φίδι. Ὁ Παντοκράτωρ Κύριος καταδέχθηκε καί παίχθηκε «μπαλάκι» ἀπό τά πλάσματά Του. Από ἀγαθότητα καί Φιλανθρωπία. Μήπως καί μετανοήσουν. Αλλ' οὔτε ὁ  ̓Αδάμ μετάνοιωσε, οὔτε καί ἡ Εὔα. Ηταν καί θεόπτες. <br />Ας σκεφθοῦμε πόσο δύσκολο είναι να μετανοιώσει ὁ ἁμαρτωλός, πού οὔτε θεόπτης εἶναι, οὔτε καί πεῖρα Παραδείσου ἔχει. Καί ὅμως ὀφείλει να μετανοήσει. Διαφορετικά, θα μείνει εκτός τοῦ Παραδείσου. <br />Κάποτε μιά γάτα (λέει ἕνας μύθος τοῦ Αἰσώπου) ἀποφάσισε να παντρευθεῖ. Ἔφθασε ἡ ὥρα τοῦ γάμου. Ήρθαν καί οἱ καλεσμένοι. Ἡ γάτα καμάρωνε, ντυμένη στα νυφικά. Και ξαφνικά μυρίζεται ἕνα ...ποντίκι! Τώρα ξεχνᾶ τούς πάντες καί τα πάντα. Κάπου, σέ μιά γωνιά, βλέπει τό ποντίκι. Ντυμένη στά νυφικά, τρέχει γιά νά τό συλλάβει. Τό ποντίκι σαστισμένο πηγαίνει πέρα-δῶθε. Τό ἴδιο καί ἡ γάτα -νύφη. Κι ὁ γάμος διαλύθηκε... <br />Κάτι ανάλογο συνέβη καί μέ τούς πρωτοπλάστους. Ἡ ψυχή τους είχε συνάψει γάμο μέ τόν Επουράνιο Νυμφίο. Όμως παρασύρθηκαν ἀπό τήν φιληδονία (ἀπό τήν βρώση τοῦ ἀπαγορευμένου καρποῦ), ξευτελίσθηκαν, καί διαλύθηκε ὁ γάμος τους. <br />Ανθρωποι σάν τούς πρωτοπλάστους ὑπάρχουν πάντοτε. Καί σήμερα. <br />«Αδάμ ποῦ εἶ;» Ἔτσι ἀναζητοῦσε ὁ Θεός τόν ἁμαρτωλό 'Αδάμ, καλώντάς τον σέ μετάνοια. Καί ὁ Θεός «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι» (Α' Τιμ. 2:4). Αρα, ὅπως νοιάζονταν γιά τήν σωτηρία τῶν πρωτοπλάστων, νοιάζεται καί γιά τήν σωτηρία πάντων τῶν ἀπολωλότων προβάτων. Τα ἀναζητεῖ, τά «καλεῖ κατ' ὄνομα» (Ἰωάν. 10:3). <br />Καί σένα, πού εἶσαι στήν ἁμαρτία, ὁ  ̓Αγαθός Θεός σέ προσκαλεῖ κοντά Του, καλώντας σε μέ τό ὄνομά σου: «...ποῦ εἶσαι;». <br />Λοιπόν, τί κάνεις; Μιμείσαι μήπως τούς ἀνοήτους πρωτοπλάστους πού ἔτρεχαν να κρυφθοῦν, ἐμπαίζοντας τόν Κύριο;</span></span></p><div><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"><span style="color: #0c0c0c;"><br /></span></span></div><div style="mso-element: footnote-list;"><hr size="1" style="text-align: justify;" width="33%" /> <!--[endif]--> <div id="ftn1" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: #0c0c0c; font-family: trebuchet; font-size: medium;"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" title=""><!--[if !supportFootnotes]--><span style="line-height: 115%;">[1]</span><!--[endif]--></a>  Καί γιατί νά τούς βγάλει από τον Παράδεισο; Τί κακό τοῦ ἔκαναν;. Δέν ἄντεχε νά τούς βλέπει στον παράδεισο. Φθόνησε τη δόξα τους, Ἔσκαζε ἀπό τό κακό του. </span></p> </div> <div id="ftn2" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0c0c0c; font-family: trebuchet; font-size: medium;"><a href="#_ftnref2" name="_ftn2" title=""><span style="line-height: 115%;">[2]</span></a> Ὁ διάβολος εἶναι ὁ ἴδιος (καί χειρότερος...). Ὅ,τι ἀπάτη ἔκανε στούς Πρωτοπλάστους, προσπαθεῖ νά κάνει καί στούς Χριστιανούς. Προκειμένου δηλαδή νά τούς κάνει να χάσουν τήν ψυχή τους, δέ τούς λέει ὠμά καί καθαρά «φύγετε ἀπό τόν Χριστό, και πηγαίνετε στην Κόλαση», γιατί κάτι τέτοιο ποτέ δέν θά τό ἔκαναν· ( ̔́Αγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Περί είμαρμένης και Προνοίας, Β'). Τούς ἀφήνει νά πιστεύουν στον Χριστό, νά εἶναι ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά τούς κάνει νά ἀσχολοῦνται μέ ὅλα τά θέματα, ἐκτός ἀπό τό πῶς νά σώσουν τήν ψυχήν τους! </span></div><span style="color: #0c0c0c; font-family: trebuchet; font-size: medium;"><div style="text-align: justify;">«Κακούργως», ὕπουλα τούς ἐξαπατά· χωρίς δηλαδή νά τό ἔχουν ὑποψιασθεῖ, τούς ὁδηγεῖ μακράν τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ! «οὐκ εἰδότας αὐτούς ἐξαιρεῖ τῆς αἰωνίου ταύτης κληρονομίας» (Αὐτόθι). </div></span><p></p> </div> <div id="ftn3" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0c0c0c; font-family: trebuchet; font-size: medium;"><a href="#_ftnref3" name="_ftn3" title=""><span style="line-height: 115%;">[3]</span></a> Ἡ ἁμαρτία δέν ξεκίνησε ἀπ ̓ ἔξω (ἀπό τόν καρπό), ἀλλά ἀπό μέσα, ἀπό τήν σκέψη. Ἡ σκέψη ἔφερε τήν ἁμαρτία καί ὄχι ὁ καρπός αυτός καθ' ἑαυτός. </span></div><span style="color: #0c0c0c; font-family: trebuchet; font-size: medium;"><div style="text-align: justify;">Με άλλα λόγια, δέν φταίνε τα «πράγματα» πού ἁμαρτάνουν οἱ ἄνθρωποι (τό χρῆμα, τό κρασί, ἡ σάρκα κ.λ.π.), ἀλλά φταίει ἡ ἐσωτερική κακή σκέψη, διάθεση. </div></span><p></p> </div> <div id="ftn4" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0c0c0c; font-family: trebuchet; font-size: medium;"><a href="#_ftnref4" name="_ftn4" title=""><span style="line-height: 115%;">[4]</span></a> Ο Αδάμ, ὅσο ἦταν καθαρός, δέν εἶχε πρόβλημα μέ τόν Θεό. Ἔτρεχε κοντά Του, λαχταρώντας νά Τόν δεῖ. Όμως τώρα, πού λερώθηκε ἀπό τήν ἁμαρτία, νοιώθει ντροπή καί φόβο νά Τόν ἀτενίσει. Καί τρέχει να κρυφθεῖ! Κι' αὐτό σημαίνει: </span></div><span style="color: #0c0c0c; font-family: trebuchet; font-size: medium;"><div style="text-align: justify;">• Δέν φταίει ὁ Θεός πού οἱ ἄνθρωποι ἀπομακρύνονται ἀπό κοντά Του, ἀλλά ἡ ἁμαρτία. </div><div style="text-align: justify;">• Δέν φταίει ἡ Ἐκκλησία, πού οἱ ἄνθρωποι (ιδιαίτερα οἱ νέοι) φεύγουν μακριά της, ἀλλ ̓ ἡ ἁμαρτία. </div><div style="text-align: justify;">• Δέν φταῖνε οἱ ἱερεῖς, πού οἱ ἄνθρωποι δέν ἐξομολογοῦνται, ἀλλ ̓ ἡ ντροπή καί ἡ ἀκαθαρσία τῆς ἁμαρτίας. </div></span><p></p> <p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><o:p><span style="color: #0c0c0c; font-family: helvetica; font-size: medium;"> </span></o:p></p> </div> </div><br /><p></p>

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ (1)

  1. ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ  Στόν κόσμο μας συμβαίνουν πολλά καί διάφορα δεινά· ἀδικίες, δολοφονίες, αἱματοχυσίες, κ.ἄ. Τ' ἀκοῦμε, καί τά ...

Read more »