Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (22)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhWBlKFsf7ZzDnPpTFWnbwYVfsm8QErGmHpRT0_TwwwbiIaNAAeaGl-yrDIvp1G0KLYqS-A66v_2iU5Z2x5cJYUc-UvghE2ADR3a8Vi8M9DFWh9uldPs81nXVGCDQ8O4rax35u2kWZ3w968yAcT9iOC1rMD4XEPxr8nMAGwYkXj2AfwggQ7rLOQNRZZ/s642/images%20(1).jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="642" data-original-width="478" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhWBlKFsf7ZzDnPpTFWnbwYVfsm8QErGmHpRT0_TwwwbiIaNAAeaGl-yrDIvp1G0KLYqS-A66v_2iU5Z2x5cJYUc-UvghE2ADR3a8Vi8M9DFWh9uldPs81nXVGCDQ8O4rax35u2kWZ3w968yAcT9iOC1rMD4XEPxr8nMAGwYkXj2AfwggQ7rLOQNRZZ/w298-h400/images%20(1).jpg" width="298" /></a></div><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Τα πρόσωπα των ανθρώπων που διαμορφώνουν την ιστορία δεν σου επιτρέπουν πλέον να τους φανταστείς γονατιστούς, δηλαδή σε κατάσταση θεωρίας. Εφόσον, έξω από την Πτώση, το μυστήριο του Κακού παραμένει άλυτο, το φαύλο άπειρο της ιστορίας εμφανίζεται ως ένα ελάττωμα επάνω στη λεία επιφάνεια ενός μηδενός μέσα στο οποίο δεν συμβαίνει τίποτε. Η αποσύνθεση της ανθρώπινης ύλης είναι τόσο βαθιά, ώστε ακόμη και η έμφυτη και απολύτως φυσική ιδέα της εσωτερικής ενότητας της ανθρωπότητας από τον πρώτο έως τον δεύτερο Αδάμ φαίνεται πλέον, ακόμη και στους χριστιανούς, εντελώς αδιαπέραστη και ερμητική. Γι’ αυτό μια απόλυτη αδιαφορία περιβάλλει το χριστιανικό μήνυμα: «Θα σε ακούσουμε γι’ αυτά και άλλη φορά» (Πράξεις 17,32). Κάθε λόγος ακυρώνεται εκ των προτέρων, από αρχή και προκατάληψη.<br /> Πολύ πρακτικά, ο άνθρωπος υπολογίζει και ζυγίζει, και όταν τυχαία αναρωτιέται τι θα μπορούσε να του «προσφέρει» η χριστιανική περιπέτεια, ρίχνει μια ματιά στη χριστιανοσύνη και δεν διαπιστώνει καμία ουσιώδη διαφορά· όπως και στον κόσμο, βλέπει εκεί κάθε είδους υποκριτές και καταπιεσμένους ανθρώπους που κρύβουν την αδυναμία τους ή διάφορους πονηρούς που χρησιμοποιούν το «όπιο» για να επιτύχουν κάποιους ανομολόγητους σκοπούς. Από την οικοδόμηση του Πύργου της Βαβέλ και έπειτα, η κατάσταση επιδεινώθηκε και ο κόσμος είναι περισσότερο από ποτέ κουρασμένος από λόγους και χορτασμένος από λέξεις που δεν συγκινούν πια κανέναν· δεν έχουμε πλέον να υποφέρουμε από τη σύγχυση των γλωσσών, αλλά από το χάος που βρίσκεται πίσω από τις γλώσσες. Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν πια τίποτε. Η κοινωνία έχει διαρραγεί. Ο άνθρωπος ζει απομονωμένος.<br /> Μπορεί άραγε αυτή η χριστιανοσύνη να ξαναγίνει ο τόπος όπου λάμπει η παρουσία του Θεού που έγινε Άνθρωπος; Μπορεί άραγε το πρόσωπο του Χριστού «να φωτίσει τα πρόσωπα των δικών Του», όπως λέει μια αρχαία λειτουργική ευχή; Εδώ βρίσκεται το πρόβλημα. Το μόνο πραγματικά πειστικό μήνυμα δεν αναπαράγει τα λόγια του Λόγου, αλλά τον ίδιο τον Λόγο· μόνο η παρουσία Του θα μεταμορφώσει τον ιεραπόστολο σε φως και άλας του κόσμου.<br /> Η εκρηκτική σπορά του Ευαγγελίου επαναστατικοποιεί και ανατρέπει πριν απ’ όλα όχι τόσο τις δομές του κόσμου όσο τις δομές του ανθρώπινου πνεύματος. Η έμφαση μετατίθεται από τον ακτιβισμό στη φανέρωση του Θεού μέσα στον άνθρωπο, στην έλευση του Χριστού μέσα στην ψυχή του χριστιανού: «Απόκτησε εσωτερική ειρήνη και πλήθος ανθρώπων θα σωθούν γύρω σου».<br /> Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει αλλάξει κάτι στην ίδια τη δομή του ανθρωπολογικού του τύπου, τόσο εξαιτίας της μαγείας που ασκούν οι δαιμονισμένοι όσο και εξαιτίας της άδειας ότι «όλα επιτρέπονται». Όμως αυτός ο άνθρωπος είναι δυστυχισμένος στα βάθη της ψυχής του. Η θλίψη του αντηχεί συχνά στη δίψα για ελευθερία. Για μία μόνο στιγμή είναι ικανός να απαρνηθεί τα πάντα, αρκεί να δει τον Χριστό και να μπορέσει να μιλήσει μαζί Του για μια στιγμή. Αλλά για να συμβεί αυτό, θα πρέπει ο χριστιανός ιεραπόστολος να πάψει να μασουλά τα μαθήματα του κατηχητικού, να είναι δηλαδή ένας άνθρωπος που μιλά για τον Θεό, γινόμενος εκείνος μέσα στον οποίο ο Θεός διηγείται τον Εαυτό Του. Αν συναντούμε τον Χριστό στο Ευαγγέλιο, αυτό είναι εξηγήσιμο, διότι κάθε λέξη εκεί είναι ήδη γεμάτη από την παρουσία Του. Ο κήρυκας πρέπει είτε να ταυτιστεί με τον Χριστό διά του λόγου του είτε να κλείσει το στόμα του για πάντα.<br /> Δεν υπάρχει σωτηρία έξω από την Εκκλησία· η διακονία του λόγου περνά πρώτα από τη διακονία των Ιερών Μυστηρίων και ολοκληρώνεται με τη διακονία της ενσαρκώσεως. Μόνο που το Σώμα εξέρχεται από την ιστορία και —ακριβώς μέσω αυτής της υπερβάσεως— απελευθερώνει τον άνθρωπο από κάθε κοινωνιολογική αλλοτρίωση. Αυτό περιγράφεται πολύ καθαρά στο επεισόδιο της κλήσεως των Αποστόλων: «Άφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς» (Ματθαίος 8,22). Η κλήση προς το κήρυγμα και η αληθινή κλήση αφήνουν πίσω τους τα κοινωνιολογικά νεκροταφεία.<br /> Την εποχή των συνόδων, ο μοναχισμός ήταν μια φωνή που ανήγγελλε το τέλος, και όχι λίγες γενιές συγκλονίσθηκαν από τη συγκλονιστική εικόνα του ηρωισμού του. Όμως ο σημερινός μοναχισμός βρίσκεται πάνω από τον κόσμο, όχι όμως και μέσα σε αυτόν. Το ουσιώδες παραμένει ότι η χριστιανοσύνη καλείται σήμερα περισσότερο από ποτέ να βρίσκεται ταυτόχρονα μέσα και πάνω από αυτόν τον κόσμο.<br /> Το πρόβλημα δεν είναι να χρησιμοποιήσουμε μια νέα γλώσσα· αυτό θα μπορούσε ακόμη και να υποβιβάσει το ευαγγελικό μήνυμα. Ο άνθρωπος είναι εκείνος που πρέπει να ανυψωθεί. «Όποιος στέκεται κοντά Μου, στέκεται κοντά στη φωτιά». Δεν χρειαζόμαστε διαλεκτικά παράδοξα, αλλά μια φωτιά που να κατακαίει. Πρέπει να επιστρέψουμε στην απλή και διαπεραστική γλώσσα των παραβολών. «Ουδέποτε ελάλησεν άνθρωπος ούτως, ως ούτος ο άνθρωπος» (Ιωάννης 7,46). Ο Χριστός κήρυττε τον Θεό με ολόκληρη την ύπαρξή Του και γι’ αυτό κατόρθωνε κάθε στιγμή να ανατρέπει τις συνηθισμένες προοπτικές, χωρίς να αφήνει «λίθο επί λίθον».<br /> Το ευαγγελικό μήνυμα πρέπει να γυμνώνει τον άνθρωπο από κάθε κοινωνιολογικό περίβλημα, να τον «μαστιγώνει» και κατόπιν να τον ενδύει με τον Χριστό. Στη Ρωσία, η δύναμη του κράτους ήταν τόσο μεγάλη, ώστε κατά την Επανάσταση πολλοί πίστεψαν ότι η Εκκλησία θα κατέρρεε μαζί με τη μοναρχία. Δεν συνέβη καθόλου έτσι. Οι μοναχοί που εκδιώχθηκαν από τα μοναστήρια μπήκαν στη ζωή του κόσμου ως ελεύθεροι άνθρωποι, ακτινοβόλοι παρά τη σιωπή τους. Αυτή είναι η ελευθερία που πρέπει να αναζητούμε πριν απ’ όλα. Οι διώκτες και τα στρατόπεδα βγάζουν τους χριστιανούς έξω από τον νόμο, τοποθετώντας τους σε μια κατάσταση που τους απελευθερώνει γρήγορα και εύκολα από κάθε κοινωνιολογία.<br /> Η προτροπή «Ζητείτε τη Βασιλεία του Θεού» περιέχει το μεγαλύτερο παράδοξο: πρέπει να βρεις αυτό που δεν υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο· την αιωνιότητα μέσα στον χρόνο, το απόλυτο μέσα στο σχετικό. Πώς γίνεται αυτό; Περνώντας από το «έχειν» στο «είναι». Το «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» δεν σημαίνει: μακάριοι όσοι δεν είναι ιδιοκτήτες ή κάτοχοι του πνεύματος, αλλά μακάριοι όσοι έγιναν οι ίδιοι πνεύμα. Μόνον αυτοί αποτελούν αληθινό σκάνδαλο για τον κόσμο και για την Εκκλησία, και σε αυτούς βρίσκεται η δύναμη του κηρύγματος. Το να γίνει κανείς πνεύμα σημαίνει να ζει ήδη μέσα στον Άλλον, να ταυτίζεται μαζί Του μέσω μιας εσχατολογικής εμπειρίας· έτσι η Βασιλεία του Θεού γίνεται έμφυτη στον άνθρωπο.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p> </o:p></span></p><p></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></span></b></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></span></b></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_04.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (1)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (2)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/3.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (3)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/4.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (4)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/5.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (5)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/6.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (6)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/7.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (7)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/8.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (8)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/9.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (9)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/10.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (10)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/11.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (11)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/12.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (12)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/13.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (13)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/14.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (14)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/15.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (15)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/16.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (16)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/17.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (17)</span></span></b></a></div><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: justify;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="line-height: 18.4px;"></span></span></p><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/18.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (18)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/19.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (19)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/20.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (20)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/21.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (21)</span></b></a></div>

Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (22)

Τα πρόσωπα των ανθρώπων που διαμορφώνουν την ιστορία δεν σου επιτρέπουν πλέον να τους φανταστείς γονατιστούς, δηλαδή σε κατάσταση θεωρίας. Ε...

Read more »

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (4)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgq2R45pvhY1E1Lv-G1ibBj-yZDdfDJdQe1d0vRf8R4U33vCu4hIznXshX39XUhfnJ8916MFfeR_O-6cm2QXQfJZpnin28oz3c_dSRwNPiTG99VvDxRHLyoeQoDio93TUoURCsjNzdJK3K0Jl2lVxYiPV4zNyawvC_6z6ltlQMCUCIG6BKVyg1b0bsJ/s450/osiostheophanis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="450" data-original-width="340" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgq2R45pvhY1E1Lv-G1ibBj-yZDdfDJdQe1d0vRf8R4U33vCu4hIznXshX39XUhfnJ8916MFfeR_O-6cm2QXQfJZpnin28oz3c_dSRwNPiTG99VvDxRHLyoeQoDio93TUoURCsjNzdJK3K0Jl2lVxYiPV4zNyawvC_6z6ltlQMCUCIG6BKVyg1b0bsJ/w303-h400/osiostheophanis.jpg" width="303" /></a></div> <br /><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><b>7. Το επιθυμητικό μέρος της ψυχής και η λειτουργία του<br /><br /></b></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Η δύναμη που ενεργεί στο επιθυμητικό μέρος της ψυχής είναι η βούληση. Η βούληση θέλει, επιθυμεί, να αποκτήσει, να χρησιμοποιήσει ή να πραγματοποιήσει ότι την ωφελεί, ότι της χρειάζεται και ότι την ευχαριστεί, ενώ απεναντίας, δεν θέλει, δεν επιθυμεί, ότι τής είναι ασύμφορο ή δυσάρεστο. Η βούληση είναι στην πραγματικότητα η καθοριστική δύναμη που εποπτεύει, διαφυλάσσει και συντηρεί όλες τις άλλες δυνάμεις της ψυχής και του σώματος, καθώς και όλες τις λειτουργίες που πρέπει να ενεργοποιηθούν, όταν χρειαστεί.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Στη βάση της βουλήσεως βρίσκεται ο ζήλος, δηλαδή ο πόθος και η δίψα της ψυχής για κάτι. Κίνητρα της είναι το ευχάριστο, το ωφέλιμο και το αναγκαίο. Όταν αυτά τα έχει ο άνθρωπος, ο ζήλος του κοιμάται και οι ψυχοσωματικές δυνάμεις του αδρανούν• όταν δεν τα έχει, τότε του κεντρίζουν την επιθυμία, και η επιθυμία του ανάβει το ζήλο.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Το επιθυμητικό μπορεί να αναλυθεί ως εξής: Η ψυχή και το σώμα έχουν ανάγκες – ανάμεσα τους και τις συνηθισμένες οικογενειακές και κοινωνικές – που, αυτές καθ’ αυτές, δεν έχουν να κάνουν με αντίστοιχες σαφείς επιθυμίες, αποτελούν όμως προσχήματα για την ικανοποίησή τους. Αν λοιπόν, σε κάποια συγκεκριμένη περίπτωση και με συγκεκριμένο τρόπο ικανοποιηθεί μια ανάγκη, κάθε φορά που θα επανεμφανίζεται στο μέλλον, θα γεννάει και την επιθυμία για αυτό, με το οποίο ικανοποιήθηκε στο παρελθόν.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Η επιθυμία έχει πάντα ένα σαφές και συγκεκριμένο αντικείμενο: μιαν</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">  </span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">ανάγκη που ικανοποιήθηκε με κάποιον τρόπο. Κι αν τυχόν ικανοποιήθηκε με ποικίλους τρόπους, όποτε εμφανίζεται, συνοδεύεται και από αντίστοιχες ποικίλες επιθυμίες, με τις οποίες επιζητείται, είτε σωρευτικά είτε εναλλακτικά, η ικανοποίηση της ανάγκης. Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά τον εαυτό μας, θα δούμε ένα πλήθος επιθυμιών να εισχωρούν στην ψυχή μας και να ζητούν πότε το ένα και πότε το άλλο πράγμα. Οι πραγματικές ανάγκες καλύπτονται από τις επιθυμίες και δεν φαίνονται ξεκάθαρα.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Και η ψυχή τι κάνει με τις επιθυμίες αυτές; Η ψυχή έχει δυνατότητα επιλογής: Από τους στόχους ή τα αντικείμενα που βρίσκονται κάθε φορά μπροστά της, προτιμάει ένα. Συνάμα παίρνει και μιαν</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">  </span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">απόφαση: Να πραγματοποιήσει το στόχο ή να αποκτήσει το αντικείμενο που διάλεξε. Στη συνέχεια, ανάλογα με την απόφαση, επιλέγονται τα μέσα και καθορίζεται ή μέθοδος για την υλοποίηση της. Τέλος, στον κατάλληλο χρόνο και τόπο, έρχεται η ενέργεια, ή πράξη.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Όλες οι πράξεις μας, ακόμα και οι πιο ασήμαντες, εκτελούνται μ’ αυτή τη διαδικασία. Θα το διαπιστώσεις κι εσύ, αν παρατηρήσεις προσεκτικά τον τρόπο με τον οποίο συνήθως ενεργείς. Μερικές φορές οι επιμέρους φάσεις της όλης διαδικασίας – επιλογή αντικειμένου ή στόχου, απόφαση, επιλογή μέσων, καθορισμός μεθόδου – συντελούνται ακαριαία, λόγω της συνήθειας από τη συχνή επανάληψη μιας πράξεως. Τότε ή πράξη ακολουθεί αμέσως μετά την επιθυμία.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ο άνθρωπος που έχει φτάσει σε ώριμη ηλικία, κάνει σχεδόν τα πάντα από συνήθεια. Σπάνια επιχειρεί κάτι νέο ή αναλαμβάνει κάποιαν υποχρέωση που τον απομακρύνει από τη σφαίρα των έργων και των γνώσεων του. Έτσι, ένας συγκεκριμένος τρόπος ζωής απαιτεί και πράξεις ανάλογες, πράξεις που να του ταιριάζουν.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Και καθώς αυτές επαναλαμβάνονται συχνά, είναι φυσικό να γίνονται συνήθειες, τρόποι και κανόνες ζωής, στοιχεία του ίδιου του χαρακτήρα. Η σκέψη, η νοοτροπία, η ζωή ολόκληρη καθενός ανθρώπου συγκροτείται και καθορίζεται από το σύνολο όλων αυτών των συνηθειών και των κανόνων. Αν γνωρίζεις πως ζει κάποιος, μπορείς εύκολα να εικάσεις τι σκέφτεται σε μια περίσταση ή πως θ’ αντιδράσει σε μιαν</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">  </span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">άλλη.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ο ρυθμιστής της ενεργητικής ζωής είναι η σύνεση, η φρόνηση, που, μολονότι σχεδόν ταυτίζεται με τη λογική, είναι στην υπηρεσία της βουλήσεως. Στη σφαίρα του λογιστικού, η λογική – ή, πιο σωστά, ο λογικός νους – παίρνει τις αποφάσεις με βάση τη γνώση του, ενώ στις σφαίρες του επιθυμητικού και των πράξεων καθορίζει το πως θα πραγματοποιηθεί όπως πρέπει εκείνο που ορθά επιθυμήθηκε.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Όταν ο άνθρωπος μάθει να κάνει σωστές εκτιμήσεις και να παίρνει εύστοχες αποφάσεις, χειρίζεται με επιτυχία τις υποθέσεις του. Και τότε δίκαια θεωρούμε πως έχει φρόνηση. Φρόνηση, λοιπόν, είναι η ικανότητα του ανθρώπου να αντιμετωπίζει τις ποικίλες περιστάσεις και να διεκπεραιώνει τις ποικίλες υποθέσεις με επιτυχία, επιτυχία που προϋποθέτει επιλογή των πιο αποτελεσματικών μέσων και διακριτική εκτέλεση των πράξεων μέσα στο πλαίσιο των εξωτερικών συνθηκών τους.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Απ’ όσα σου είπα ως τώρα, δεν θα δυσκολευτείς να βγάλεις τα ανάλογα συμπεράσματα ως προς τη φυσική και ορθή λειτουργία της βουλήσεως, η οποία, όπως βλέπεις, κυριαρχεί σ’ όλες τις δυνάμεις μας και στη ζωή μας. Έργο της είναι να καθορίζει τον τρόπο, τη μέθοδο και το μέτρο ικανοποίησης των επιθυμιών, που γεννιούνται από τις ανάγκες, έτσι ώστε η ζωή να κυλάει με τρόπο επιθυμητό, εξασφαλίζοντας στον άνθρωπο ειρήνη και χαρά.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ανάγκες και επιθυμίες έχουμε όλοι μας ψυχικές, σωματικές, βιοτικές, κοινωνικές. Δεν εκδηλώνονται, όμως, σε όλους με τον ίδιο τρόπο, επειδή και η ζωή όλων δεν διαμορφώνεται με τον ίδιο τρόπο. Τα έργα και οι ενασχολήσεις ενός ανθρώπου καθορίζονται α) από το πώς μπορεί και πώς πρέπει να ικανοποιήσει τις ιδιαίτερες ανάγκες και επιθυμίες του στην κατάσταση που του ταιριάζει, και β) από το πώς μπορεί και πώς πρέπει να εφαρμόσει τις κατάλληλες μεθόδους, ώστε να διαμορφώσει τη ζωή του σύμφωνα με αυτή την κατάσταση.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Αποστολή του επιθυμητικού είναι να κατευθύνει συνετά τη ζωή μας, σ’ όλες τις εκφάνσεις της, μέσα στα μέτρα που επιβάλλει η φύση μας. Αυτό είναι το ιδανικό. Συνήθως, όμως, τι συμβαίνει στην πράξη;<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Στο λογιστικό μέρος της ψυχής έχουμε σύγχυση, διασπορά και περιπλάνηση των λογισμών, ενώ στο επιθυμητικό αστάθεια, αταξία και φίλαυτες επιθυμίες, στις οποίες παραδινόμαστε χωρίς αντίσταση. Πόσο χρόνο σπαταλάμε σε χασομέρια και άσκοπες ενέργειες! Τριγυρνάμε εδώ κι εκεί, κάνουμε και ξανακάνουμε διάφορα ασήμαντα ή ανώφελα πράγματα, μην μπορώντας μάλιστα να εξηγήσουμε λογικά τις πράξεις μας.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Οι αλλεπάλληλες ασχολίες μας έχουν στήσει χορό, τον τρελό χορό της ματαιότητας, και μας σέρνουν πίσω τους. Γεννιούνται μέσα μας ανεξέλεγκτες επιθυμίες. “Δώσε μου, δώσε μου!”, μας λένε ακατάπαυστα. Μερικές φορές μας φαίνονται καλές, άλλες φορές πάλι καταλαβαίνουμε πως είναι μάταιες. Πότε το καταλαβαίνουμε; Όταν η κυρά μας, η βούληση, κάνει την εμφάνισή της.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Σκέψου ακόμα πόσες εμπαθείς και βασανιστικές επιθυμίες έχουμε, επιθυμίες που θεμελιώνονται στην οργή, στο μίσος, στο φθόνο, στην εκδικητικότητα, στην κενοδοξία κ.λπ. Οι επιθυμίες πρέπει να πηγάζουν από τις φυσικές ανάγκες της ατομικής, της οικογενειακής και της κοινωνικής ζωής. Αυτές οι κακίες, όμως, τι το φυσικό έχουν; Τίποτα. Μόνο σύγχυση προκαλούν σε ότι είναι φυσικό και κανονικό στη ζωή. Για πες μου, λοιπόν, από που προέρχεται αυτή η «βαρβαρική» εισβολή;<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Κλείνω το γράμμα μου, αφήνοντάς σε να το συλλογιστείς.</span></p><br /><p></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><u><b><span style="color: red;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</span></span></b></u></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_06.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή</span></b></span></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2_01364950000.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (2)</span></span></b></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/6_01105308244.html" itemprop="url"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"> <b>ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (3)</b></span></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_12.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">«Εσύ περιέγραψες τον τρόπο εξελίξεως των πραγμάτων• ο άγιος Μακάριος αποκάλυψε την αιτία και την προέλευσή τους......» </span></b></span></a></p>

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (4)

  7. Το επιθυμητικό μέρος της ψυχής και η λειτουργία του Η δύναμη που ενεργεί στο επιθυμητικό μέρος της ψυχής είναι η βούληση. Η βούληση θέλ...

Read more »

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (2)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiGvkagXbdVw_7yKKlZeBsP4m7fgsudbdABFod74zzXakNBLAhTixea7RWf_3odH3snsXl-dBKPOejy4zAmbAtd-YWJ8fcy1DhX9A5tDX6-iCePI6Hx00Mixs3NNRJS3TQX_osLAwk5GYXSu8TyvHx2T81GyAa5d1qG-MVWJrJ9HsUF732sghM_D5cJ/s320/image.png" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="240" data-original-width="320" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiGvkagXbdVw_7yKKlZeBsP4m7fgsudbdABFod74zzXakNBLAhTixea7RWf_3odH3snsXl-dBKPOejy4zAmbAtd-YWJ8fcy1DhX9A5tDX6-iCePI6Hx00Mixs3NNRJS3TQX_osLAwk5GYXSu8TyvHx2T81GyAa5d1qG-MVWJrJ9HsUF732sghM_D5cJ/s1600/image.png" width="320" /></a></div><span style="color: #0a0a0a;"> </span><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"><span style="color: #0a0a0a;"><b>Α΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2<br /></b><br /><b>Το καρπούζι πού εἶναι μέσα στο νερό<br /><br /></b>Κάποιος ἀπό αὐτούς τοὺς εἰδικούς ψυχολόγους, τοὺς θεμελιωτές τῆς ψυχολογίας τοῦ βάθους, φέρνει τὸ ἑξῆς παράδειγμα, γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσει να κατα λάβουμε τί εἶναι συνειδητό, τί εἶναι ὑποσυνείδητο, τι εἶναι ἀσυνείδητο, ἢ πόσο από το περιεχόμενο τῆς ψυχῆς μας εἶναι συνειδητό και πόσο εἶναι ὑποσυνείδητο καὶ ἀσυνείδητο.<br />Ρίχνουμε μέσα σε μια δεξαμενή με νερό ἕνα καρπούζι. Ένα μέρος τοῦ καρπουζιοῦ εἶναι ἔξω ἀπό το νερό, το μεγαλύτερο ὅμως μέρος εἶναι μέσα στο νερό. Καὶ λέει ὅτι, ἂν θελήσουμε νὰ δοῦμε τὴν ἀνα-λογία στην ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ἂν ὑποθέσουμε ὅτι ὅλο τὸ περιεχόμενο τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι 10/10, τότε μόνο το 1/10 εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸ νερό, μόνο το 1/10 εἶναι συνειδητό. (Φαντασθεῖτε ὅτι τὸ νερό στη δεξαμενή εἶναι πολύ θολό, επομένως δὲν βλέπουμε μέσα καθόλου βλέπουμε μόνο ἐκεῖνο τὸ μέρος τοῦ καρπουζιού που προεξέχει) Το 1/10 τῆς ψυχῆς λοιπόν εἶναι συνειδητό, το βλέπουμε, το ξέρουμε, τὸ ἐλέγχουμε. Τα 9/10 ὅμως εἶναι άγνωστα Ἕνα μέρος, ἴσως 3/10, εἶναι ὑποσυνείδητο, εἶναι λίγο κάτω ἀπὸ τὸ στρῶμα τοῦ συνειδητοῦ καὶ παίρνουμε μια ἰδέα, ὅμως τα 6/10 εἶναι ἀσυνείδητο, εἶναι σκοτεινό ὑπόγειο, καὶ τὸ ἀγνοοῦμε ἐντελῶς,<br />Ταλαιπωρείται κανείς, ἀγωνίζεται χρόνια, και ἔτσι προσπαθεῖ καὶ ἀλλιῶς προσπαθεί κάτι να κάνει καὶ δὲν βλέπει να προκόπτει στην πνευματική ζωή Ἐν τῷ μεταξύ παθαίνουμε καὶ κάτι ἄλλο. Δὲν εἶναι ἁπλῶς ὅτι δὲν προκόπτουμε στη χριστιανική ζωή, στην πνευματική ζωή -ἀφοῦ ἔχουμε να κάνουμε με ἀνεξέλεγκτο περιεχόμενο που κάνει ὅ,τι θέλει, πῶς θα προκόψουμε;- ἀλλά, καθώς εἴμαστε χρόνια χριστιανοί καί ἀκοῦμε τόσα, διαβάζουμε τόσα καὶ ἔχουμε καλή διάθεση, ἀρχίζουμε καὶ ὑποκρινόμαστε μὲ τὸ νὰ κάνουμε τὸν εὐσεβή. Όχι ὅτι τὸ κάνει κανείς σκόπιμα· όχι.<br />Παίρνουμε τὴν περίπτωση ἐκείνη ποὺ ἔχει κανείς καλή διάθεση, ἀλλὰ δὲν τὰ καταφέρνει νὰ εἶναι πνευματικός ἄνθρωπος ὅπως θὰ ἤθελε, ὅπως ἀκούει, ὅπως διαβάζει στοὺς βίους τῶν ἁγίων, καὶ ἀρχίζει νὰ ὑποκρίνεται. Οπότε, ὄχι μόνο ἔχει κανείς άγνοια τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ τῆς ὅλης καταστάσεώς του, όχι μόνο δὲν μπορεῖ νὰ κάνει σπουδαία πράγματα, ἀλλά ἐπιπλέον γίνεται ὑποκριτής. Πῶς τώρα να γιατρευτεί ὁ ἄνθρωπος, Περνάει ἔτσι ἡ ζωή, τελειώνει, φεύγουμε ἀπό αὐτὸν τὸν κόσμο, καὶ τί κάναμε; Μόνο ό Θεός γνωρίζει.<br />Ὁ Θεός γνωρίζει, ἀλλά θέλει να γνωρίζουμε κι ἐμεῖς, ἀκόμη ἀπὸ αὐτὸν τὸν κόσμο, καὶ θέλει να κάν νουμε ό,τι χρειάζεται, γιὰ νὰ ἀγιάσουμε. Δέν εἶναι ἀστεῖα. Αὐτά λοιπόν που λέμε τώρα καὶ που θα ποῦμε στη συνέχεια, ἔχουν ἀκριβῶς αὐτὸν τὸν σκοπὸ νὰ μᾶς βοηθήσουν καὶ τὸ ἐλπίζω- ἂν προσέξουμε, ὥστε, ἀφοῦ κάνουμε που κάνουμε τον κόπο, ἀφοῦ κουραζόμαστε πού κουραζόμαστε, νὰ εἶναι πιὸ ἐπωφελής καὶ πιό καρποφόρος ὁ κόπος μας να ἀποδώσει.<br /><br /><b>Τι σημαίνει «βάζω ἀρχή»;</b><br /><br />Ὁ ἄνθρωπος λοιπόν ἀπό ἄποψη ψυχολογική εἶναι ἔτσι περίπου ποὺ εἴπαμε. Τί θὰ πεῖ τώρα στην πράξη «βάζω ἀρχή». Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος λέει ὅτι βάζει ἀρχή, εἶναι σαν να λέει: «Παραδίδω τὸν ἑαυτό μου στον Θεό. Σπρώχνω τὸν ἑαυτό μου νὰ ὑποταχθεῖ στον Θεό, νὰ ὑπακούει στον Θεό, νὰ ἀγαπᾶ τὸν Θεό, να κάνει το θέλημά του και τις ἐντολές του, Δίνω τὸν ἑαυτό μου στον Θεό». Ἔτσι λοιπόν σήμερα πῆγε κανείς στὴν ἐκκλησία, κατανύχθηκε, κάτι ἄγγιξε την ψυχή του καί λέει: «Θεέ μου, μέχρι σήμερα ἔπαιζα. Ἀπό σήμερα παραδίδομαι σ' ἐσένα». Η διαβάζει κανείς ἕνα πνευματικό βιβλίο ἤ ἀκούει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καί λέει: «Τέλειωσαν τα ψέματα. Βάζω αρχή. Παραδίδω τον εαυτό μου στον Θεὸ καὶ βάζω ἀρχὴ ἀπὸ δῶ καὶ πέρα να κάνω τὸ θέλημά τους Αὐτὸς ποὺ πολύ τίμια καὶ πολύ εἰλικρινά θα το κάνει αὐτό, καὶ μὲ ὅλη του την ψυχή, χωρίς κανένα κρατούμενο καὶ χωρίς την παραμικρή επιφύλαξη θα παραδοθεί στον Θεό, θα μπορούσα νὰ πῶ ὅτι τὴν ἄλλη μέρα κιόλας -ἡ σήμερα, ἂν τὸ ἔκανε χθες- δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ ἐντελῶς ἐντελῶς. «Έβαλα χθὲς ἀρχή παρέδωσα χθὲς τὸν ἑαυτό μου στὸν Θεὸ καὶ τὸ συνεχίζω σήμερα». Ἂν εἶναι ἐντελῶς εἰλικρινής και τίμιος, δὲν μπορεῖ νὰ τὸ πεὶ αὐτὸ ἀλλὰ  αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη καὶ σήμερα να κάνει αὐτὸ που έκανε χθές δηλαδή νὰ πεῖ: «Θεέ μου, ἐγώ σήμερα πρώτη φορά σε γνωρίζω. Σήμερα πρώτη φορά έρχομαι σε ἐπικοινωνία μαζί σου. Σήμερα, Θεέ μου, αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη να παραδοθώ σ' ἐπένας. Ἐνῶ εἶναι κάτι ποὺ τὸ εἶπε καὶ τὸ ἔκανε χθές.<br />Ωστόσο, ὁ ἴδιος, που κάνει αὐτὸ τὸ ἔργο, δὲν αἰσθάνεται ὅτι χθές κορόιδεψε. Όχι εἰλικρινά καὶ τίμια τὸ ἔκανε χθές, συγχρόνως όμως αἰσθάνεται σὰν νὰ μὴν τὸ ἔκανε, καὶ γι' αὐτό θέλει να το κάνει καὶ σήμερα. Καὶ ὁ ἴδιος λοιπὸν αἰσθάνεται έτσι, ἀλλά καί άντικειμενικά νὰ τὸ δοῦμε τὸ πράγμα, έτσι εἶναι. Ἔκανε τί ἔκανε χθές, αἰσθάνεται όμως την ἀνάγκη να το κάνει και σήμερα. Καὶ με βάση το παράδειγμα πού εἶπαμε προηγουμένως, παρακαλώ, ὅσο γίνεται, να το καταλάβουμε το θέμα.<br /><br /><b>Συνεχής παράδοση τοῦ ἑαυτοῦ μας στον Θεό</b><br /><br />Εἶπαμε ὅτι το 1/10 τοῦ περιεχομένου τῆς ψυχῆς μας τὸ ἔχουμε στη διάθεσή μας, εἶναι συνειδητό. ΕΙναι το κομμάτι τοῦ καρπουζιοῦ πού βρίσκεται έξω ἀπό τό νερό. Αὐτό εἶναι στα χέρια μας. Την ώρα λοιπόν που λέει κανείς: «Παραδίδω ὅλο τὸν ἑαυτό μου στον Θεό καὶ θὰ εἶμαι πιὰ τοῦ Θεοῦ», ἀφοῦ τὸ ἄλλο, το πιο μέσα, δὲν τὸ ἐλέγχει θεωρητικά μπορεί νὰ πεῖ ὅτι παραδίδει ὅλο τὸν ἑαυτό του, όμως πρα κτικά δὲν ἐλέγχει, δὲν ὁρίζει το μέρος πού εἶναι μέσα στο νερό- δίνει ἑπομένως αὐτό τό κομμάτι που εἶναι ἔξω ἀπό τὸ νερό.<br />Είμαστε βέβαια στα θεωρητικά, ἀλλά αὐτά τά θεωρητικά να τα καταλάβουμε μιλώντας πρακτικά Ἂν πάρουμε ἕνα μαχαίρι και κόψουμε το κομμάτι τοῦ καρπουζιοῦ ποὺ εἶναι ἀκριβῶς πάνω από την ἐπιφάνεια τοῦ νεροῦ, ἀμέσως το καρπούζι θά ἀνέβει λίγο πιο πάνω. Επομένως, λίγο καρπούζι θα βγεῖ πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τοῦ νεροῦ. Στην πράξη λοιπόν όταν λέμε «βάζω ἀρχή», δηλαδή παραδίδω τὸν ἑαυτό μου στον Θεό, εἶναι σὰν νὰ κόβουμε αὐτό το κομμάτι τοῦ καρπουζιοῦ καὶ ὤπ, ἀνεβαίνει ψηλότερα το καρπούζι, καὶ ἑπομένως ἕνα ἄλλο κομμάτι ποὺ δὲν φαινόταν ως τώρα, φαίνεται τώρα, καθώς βγαίνει στὴν ἐπιφάνεια.<br />Ένα τέτοιο πράγμα γίνεται στην ψυχή τοῦ ἀν θρώπου. Όταν κανείς το 1/10 πού ἐλέγχει, το συνειδητό του δηλαδή, το παραδώσει στον Θεό καὶ τὸ ζήσει αὐτό, ἐγὼ θὰ ἔλεγα ὅτι τὴν ἑπόμενη κιόλας στιγμή -ἔστω, τὴν ἄλλη μέρα- θα νιώσει ότι δέν παρέδωσε τὸν ἑαυτό του στον Θεό. Μολονότι το έκανε χθές καὶ τὸ πίστευε καὶ τὸ πιστεύει ἀκόμη ὅτι τὸ ἔκανε χθές, σήμερα δεν νιώθει ότι παρέδωσε τον ἑαυτό του στον Θεό. Γιατί; Διότι βγήκε ἀπὸ τὸ ὑπο συνείδητο ἕνα κομμάτι τῆς ψυχῆς του ποὺ δὲν τὸ ἔβλεπε, ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ τὸ ἐλέγξει, καὶ εἶναι τώρα στο συνειδητό. Γι' αὐτὸ αἰσθάνεται κανείς την ἀνάγκη καὶ τὴν ἄλλη μέρα να πείς «Θεέ μου, ἐγώ ἀκόμη δὲν παραδόθηκα σ' ἐσένα τώρα θα παραδοθῶ». Δέν παίζει με τον Θεό σὔτε μὲ τὴν ψυχή του<br />Χθές παρέδωσε ἐκεῖνο που μπορούσε να παρα δώσει σήμερα ξαναπαραδίδει τὸν ὅλο ἑαυτό του, διότι δὲν τεμαχίζεται ἡ ψυχή. Λέμε για το καρπούζι ότι το κόβουμε κτλ., για να μπορέσουμε να καταλάβουμε αὐτά που λέμε γιὰ τὴν ψυχή. Τὴν ὥρα ποὺ παραδίδεις το κομμάτι αὐτὸ τῆς ψυχῆς σου που ελέγχεις, το συνειδητό, αὐτό, καθώς δὲν εἶναι ξεκομμένο έντελῶς ἀπὸ τὸ ὑποσυνείδητο, ἀλλά εἶναι ἔνωμένα με κάποια οὐρά, το τραβάει κι ἐκεῖνο πιο πάνω, κι ἔτσι αἱσθάνεται κανείς τὴν ἀνάγκη τὴν ἑπόμενη ἡμέρα να πεῖ: «Πάλι θέλω να παραδοθώ στον Θεό». Στο καρ πούζι κόβουμε το πάνω-πάνω, καὶ ἀνεβαίνει λίγο πιο ψηλά. Ξανακόβουμε μια φέτα, ἀνεβαίνει πάλι λίγο πιό ψηλά. Ξανακόβουμε, ὥσπου σχεδόν ὅλο θα το κόψουμε, καὶ ὅλο θα βγεῖ πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τοῦ νεροῦ.<br /><br /><b>Τὸ ἔργο πού ἔκαναν οἱ ἅγιοι, ἐνῶ ἐμεῖς τὸ ἀποφεύγουμε</b><br /><br />Στὴν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου αὐτό δέν ἔχει τέλος. Καὶ γι' αὐτό ἐπί πολύ καιρό μερικές φορές μοιάζει ὅτι εἶναι ἀμέτρητος ὁ χρόνος- χρειάζεται να κάνει κανείς αὐτό τό ἔργο. Ἀκριβῶς αὐτό τό ὁποῖο ἔκαναν οἱ ἅγιοι.<br />Ἐμεῖς καμιά φορά διαβάζουμε γιά τούς ἁγίους καὶ μᾶς φαίνεται ἄχαρος ὁ ἀγώνας αὐτός, λίγο κουραστικός, λίγο σάν νά μήν ἔχει νόημα γιὰ μᾶς, πού εἴμαστε συνηθισμένοι να κάνουμε τί; Ἁπλῶς νὰ εἴμαστε ἀπασχολημένοι -νά ἀνοίξουμε το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, να καθίσουμε να συζητήσουμε μέ κάποιον, να κάνουμε παρέα, νά πᾶμε, νὰ ἔρθουμε καὶ νὰ μὴν κοιτᾶμε λίγο τόν ἑαυτό μας.<br />Συνέχεια κανείς εἶναι ἀπασχολημένος, θέλει να εἶναι ἀπασχολημένος, γιατί ἀλλιῶς πρέπει να μείνει μὲ τὸν ἑαυτό του. Ἀλλά ἄν μείνει μέ τόν ἑαυτό του, θὰ ἀρχίσει να βλέπει αὐτά τά πράγματα καί θά τρομάξει. Να γιατί μερικές φορές κάποια πιτσιλίσματα, ἂν ἐπιτρέπεται νὰ ποῦμε ἔτσι, πού βγαίνουν ἀπό τὸ ὑποσυνείδητο, ἀπό τό ἀσυνείδητο, τρομάζουν τον ἄνθρωπο, καὶ λέει κανείς: «Ἄσ' τα καλύτερα ἐκεῖ. Μὴν ἐγγίζετε τὰ κακῶς κείμενα». Ἔτσι, περνάει ὁ καιρός, ἔρχεται τὸ τέλος, χωρίς νὰ ἔχουμε κάνει ἐκεῖνο πού ἔπρεπε νὰ εἴχαμε κάνει,<br />Οἱ ἅγιοι ὅμως τὸ πῆραν στα σοβαρά το ὅλο θέμα τῆς σωτηρίας, το πῆραν ζεστά, πίστεψαν ὅτι, ἀφοῦ ἦρθε ὁ ἴδιος ὁ Θεός στή γῆ καί πέθανε γιά τή σωτηρία μας, δὲν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος ὄντως σώζεται, ὄντως ἁγιάζεται, ὄντως καθαρίζεται ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Μπῆκαν λοιπόν οἱ ἅγιοι σ' αὐτὸν τὸν ἀγών να, καί σιγά-σιγά, σιγά-σιγά ὅλο τὸ ὑποσυνείδητο καί ὅλο τὸ ἀσυνείδητο, δηλαδή ἡ ὅλη ψυχή τους, ἔγινε συνειδητό.<br />Εἶναι ἀδιανόητο να διαπιστώσουμε σε έναν ἅγιο ὅτι πιστεύει μέν και σκέπτεται να ενεργήσει σύμφωνα μέ τήν πίστη του, ὅμως βγαίνει κάτι ἀπὸ μέσα του καὶ τοῦ χαλάει τὴν πρόθεση, καὶ, ἐνῶ πήγαινε να κάνει καλό, δέν ἔκανε καλό αλλά κακό. Οὔτε κατά διάνοιαν ὅτι συμβαίνει στοὺς ἁγίους αὐτό. Σ᾽ ἐμᾶς συμβαίνει αὐτό, οἱ ὁποῖοι ἔχουμε μέσα μας ἀκόμη ἀκατέργαστο και το υποσυνείδητο καὶ τὸ ἀσυνείδητο, τό μεγαλύτερο δηλαδή μέρος τοῦ περιεχομένου τῆς ψυχῆς μας.<br /><br /><br /><b>Ἡ θεοποίηση τοῦ ἀνθρώπου</b><br /><br />Μετά ἀπό αὐτά πού εἴπαμε, καταλαβαίνουμε, νομίζω, ὅλοι μας, ὄχι ἁπλῶς πόσο δύσκολα εἶναι τὰ πράγματα, ἀλλὰ ὅτι, ἔτσι ὅπως ἐμεῖς σκεπτόμαστε καὶ ἔτσι ὅπως ἐμεῖς ἐνεργοῦμε, τελικά μᾶλλον ματαιοπονοῦμε καὶ δὲν μποροῦμε νὰ φθάσουμε ἐκεῖ πού θέλουμε να φθάσουμε. Δὲν νιώθουμε να έλευθερώνεται, να γιατρεύεται, νὰ ἁγιάζεται ἡ ψυχή μας, δέν νιώθουμε νὰ εἶναι ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ στὰ κατάβαθα τῆς ὑπάρξεώς μας, ὅπως μᾶς τὸ ὑπόσχεται ὁ Κύριος. Καὶ αὐτό, ὄχι ἐπειδὴ δὲν ξέρουμε. Έχουμε βέβαια ἄγνοια, ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνο θέμα ἀγνοίας. Αὐτὸ συμβαίνει, κυρίως ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος μετά τὴν πτώση στράφηκε πρὸς τὸν ἑαυτό του. Πρὸ τῆς πτώσεως ὁ ἄνθρωπος ἐκινεῖτο πρὸς τὸν Θεό χωρίς τὴν παραμικρή ἐπιφύλαξη καί χωρίς νὰ ἐμποδίζεται ἀπό τίποτε. Ὅλη ἡ ὕπαρξή του ἐκινεῖτο πρὸς τὸν Θεό, κέντρο ἦταν ὁ Θεὸς καὶ τὰ πάντα ήταν ὁ Θεός. Μετά τὴν πτώση, ἄφησε ὁ ἄνθρωπος τόν Θεό, στράφηκε στὸν ἑαυτό του και θεοποίησε τὸν ἑαυτό του. Αὐτό κυρίως εἶναι ἡ ἁμαρτία, κάτι τὸ ὁποῖο στην ἐποχή μας ἔφθασε ἴσως στο χειρότερο σημείο.<br />Κάποτε οἱ ἄνθρωποι ήταν εἰδωλολάτρες. Πίστευαν σε διαφόρους θεούς καὶ σε διάφορα εἴδωλα, ποὺ ἐν πάσῃ περιπτώσει ήταν πράγματα ἔξω ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους. Στά χρόνια μας, στις ἡμέρες μας ὁ ἄνθρωπος θεοποίησε τὸν ἑαυτό του, θεωρεῖ θεό τον ἑαυτό του. Ἀκόμη καὶ ἕνα μικρό παιδί μπορεῖ νὰ πεί: «Εγώ δὲν συμφωνῶ. Ἐγώ δεν κάνω αὐτὸ ποὺ μοῦ λέτε. Ἐγώ θέλω να κάνω αὐτό πού θέλω εγώ. Θα κάνω αὐτὸ ποὺ μοῦ ἀρέσει».<br />Κι ἐμεῖς νομίζουμε ποιός ξέρει τι ἀνακαλύψαμε καὶ τί σπουδαίοι θα γίνουμε, ἄν σκεπτόμαστε ἔτσι καὶ ἐνεργοῦμε ἔτσι, ἐνῶ κάνοντας αὐτό, ὅλο καὶ περισσότερο βυθίζεται ὁ ἄνθρωπος μέσα σ' αὐτὸν τὸν κυκεώνα, μέσα στο σκοτεινό αὐτὸ ὑπόγειο τῆς ψυχῆς του. Γι' αὐτό καί βλέπουμε τους περιθωριακούς ἀνθρώπους (αὐτοὺς μὲ τὰ ναρκωτικά ἡ ὅ,τι ἄλλο) νὰ ἔχουν κάτι παράξενες ἰδέες, να κάνουν κάτι παράξενες ἐνέργειες, καί ἡ ὅλη ζωή τους νὰ μὴν ἔχει καμιά σχέση με τη λογική. Ἐκεῖ ἔχουμε τὸ ἄκρο, ἀλλὰ κάπως ἔτσι εἶναι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι.<br /><br /><b>Το φρόνημα τῶν σατανιστών <br /></b><br />Κάποια εφημερίδα πρίν ἀπό λίγο καιρό είχε δημοσιεύσει ἀπό κάποιο βιβλίο ένα μικρό κείμενο, ποὺ ἔλεγε ὅτι στὴν Ἑλλάδα ὑπάρχουν τρείς σατανιστικές «ἐκκλησίες». Δηλαδή, θα μπορούσαμε να ποῦμε, τρεῖς ὁμάδες, ποὺ ἡ καθεμιά έχει ναούς για τὸν σατανά. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο έλεγε το κείμενο διέπει τὴν ὅλη σκέψη τους καὶ τὴν ὅλη ζωή τους εἶναι: «Θεός δὲν ὑπάρχει· ὁ ἄνθρωπος ὑπάρχει. Έπομένως, ὁ ἄνθρωπος να κάνει ὅ,τι θέλει. Να φάει ότι θέλει, νὰ πιεῖ ὅ,τι θέλει, να πάει ὅπου θέλει, να κοιμηθεῖ ὅπως θέλει, να ζήσει ὅπως θέλει, να συμπεριφερθεί ὅπως θέλει». Συνέχεια αυτό τονίζεται. Και μάλιστα πρός το τέλος λέει ότι πρέπει να πεθάνουν ἐκεῖνοι ποὺ τυχόν δὲν τὰ δέχονται αὐτά.<br />Αὐτὸ τὸ λένε οἱ σατανιστές. Καὶ σᾶς προκαλώ να ψάξετε νὰ βρεῖτε ἕναν ἄνθρωπο σήμερα, ἀκόμη καὶ μικρά παιδιά, ποὺ δὲν ἔχουν περίπου αὐτὸ τὸ πνεῦμα «Θὰ κάνω ό,τι θέλω. Θα κάνω ό,τι μοῦ ἀρέσει. Θα κάνω το κέφι μου. Εγώ θέλω νὰ κάνω αὐτὸ που θέλω, ὅπως τὸ καταλαβαίνω». Κανείς δεν λέει «Τι λέει ὁ Θεός, Να κάνουμε αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Θεός Καὶ φυσικά, το θέλημα τοῦ Θεοῦ τὸ πληροφορούνται τα παιδιά ἀπὸ τοὺς γονεῖς, ἀπὸ τοὺς δασκάλους, ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέρους, καὶ γενικά όλοι μας από τὴν Ἐκκλησία.<br />Καὶ ἄν καμιά φορά δείξουμε ότι τάχα σεβόμαστε τὴν Ἐκκλησία, ὅτι τάχα σεβόμαστε τους μεγαλυτέρους καί ὅτι τάχα λαμβάνουμε ὑπ' ὄψιν κάποιους που ξέρουν περισσότερα, αὐτό γίνεται ἀπό κάποιο συμφέρον, καὶ ὄχι ἐπειδή βαθιά μέσα στην ψυχή μας πιστεύουμε ότι, ὅσο περισσότερο άπαγκιστρωνόμαστε ἀπό τὸν ἑαυτό μας και δινόμαστε στο θέλημα τοῦ Θεοῦ, τόσο ἐλευθερωνόμαστε ἀπό τόν κύριο ἐχθρὸ, ποὺ εἶναι ὁ ἑαυτός μας, καὶ τόσο γινόμαστε σωστοί ἄνθρωποι. Δέν φρονοῦν ἔτσι οἱ ἄνθρωποι.<br />Μπορεῖ οἱ σατανιστές νὰ τὰ λένε αὐτά, καὶ μπορεῖ νὰ εἴμαστε ἐναντίον τῶν σατανιστῶν, ἀλλά το ὅλο πνεῦμα τους ἔχει ἐπηρεάσει τους πάντες. Ὅταν πρὶν ἀπό καιρό ήρθαν στη δημοσιότητα κάποιες ἐπικίνδυνες καὶ ἀπάνθρωπες ἐνέργειες τῶν σατανιστῶν, θορυβήθηκαν πάρα πολλοί, ὄχι μόνο χριστιανοί ποὺ ἐκκλησιάζονται ἀλλά καί ἄλλοι. «Τι θα γίνει; Κινδυνεύουμε ἀπό τούς σατανιστές». Ἀλλὰ τὸ ὅτι διέδωσαν αὐτὸ τὸ πνεῦμα πρός κάθε κατεύθυνση καὶ τὸ ὅτι τὸ ρουφήξαμε σαν νὰ εἶναι κανένας θεός, δὲν τὸ προσέχουμε, δὲν τὸ λαμβάνουμε ὑπ᾿ ὄψιν καί δεν παίρνουμε τα μέτρα μας.</span><o:p></o:p></span></p><div><br style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;" /></div><br /><p></p><div><div style="text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;">ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ</span></b></div><span style="font-size: medium;"><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b>...πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν</b></div></b><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe;">Τὸ αἴσθημα κατωτερότητος καὶ ἄλλες ἀρρωστημένες καταστάσεις</span></b></div><span style="background-color: white; color: #2b00fe;"><div style="text-align: center;"><b>μέσα στο μυστήριο τῆς σωτηρίας</b></div></span><div style="background-color: white; color: #cc0000; text-align: center;"><b>Πανόραμα Θεσσαλονίκης, Ε΄ έκδοση</b></div><div style="background-color: white; color: #cc0000; text-align: center;"><b><br /></b></div><div><b><br /></b></div></b></span></div><div style="text-align: right;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><a href="https://amethystosbooks.blogspot.com/2025/11/blog-post_680.html" target="_blank"><b>ΠΗΓΗ</b></a></span></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><u><br /></u></span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><u>ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</u></span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><u><br /></u></span></b></div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A (1)</span></b></a></div>

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (2)

  Α΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 Το καρπούζι πού εἶναι μέσα στο νερό Κάποιος ἀπό αὐτούς τοὺς εἰδικούς ψυχολόγους, τοὺς θεμελιωτές τῆς ψυχολογίας τοῦ βάθους, ...

Read more »

Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (21)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgjbAWfvhguFlc-eoqAEIla855mZeEy1L88-EzX2HwKpWVUB90Fa4cZ5yJkv_xYY__Z4vNSmnqbe7OYychRmxqkozbkcV1CscCyrKMRealQIchRZi-V6HpkGV45NsoOwLjn4NJ7Q3O2zVnnsPrwt5ah6Bi4SwfxpFT1paIyAmRVS19i8PHIutJ7_8qP/s705/770.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="705" data-original-width="699" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgjbAWfvhguFlc-eoqAEIla855mZeEy1L88-EzX2HwKpWVUB90Fa4cZ5yJkv_xYY__Z4vNSmnqbe7OYychRmxqkozbkcV1CscCyrKMRealQIchRZi-V6HpkGV45NsoOwLjn4NJ7Q3O2zVnnsPrwt5ah6Bi4SwfxpFT1paIyAmRVS19i8PHIutJ7_8qP/w397-h400/770.jpg" width="397" /></a></div> <br /><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0c0c0c;"><b>Προς τις Εκκλησίες του Χριστού</b><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0c0c0c;">Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σκληρό ιστορικό γεγονός. Για διάφορους λόγους, η Εκκλησία απορρίπτεται. Μια χούφτα ανθρώπων χωρίς κανένα ιστορικό έρεισμα διακηρύσσουν το μήνυμά τους μπροστά σε έναν εχθρικό κόσμο. Ακριβέστερα, πρόκειται για τη μετακωνσταντίνεια εποχή. Ο κόσμος δεν είναι πλέον ειδωλολατρικός, διότι έχει γίνει βαθιά άθεος. Ακούει άλλα ευαγγέλια και άλλους προφήτες. Δυναμικές δυνάμεις εισέρχονται σε αυτό το παιχνίδι, προσπαθώντας διαρκώς να ενσωματώσουν στον κόσμο νέες κυρίαρχες αντιλήψεις, ασυμβίβαστες με τη χριστιανική ηθική.<br /> Μπροστά σε κάθε διακήρυξη του υπερβατικού, το σκεπτικιστικό πνεύμα των ανθρώπων αναρωτιέται: «Τι είναι η αλήθεια;». Ο Πιλάτος περιφρονούσε την ιουδαϊκή νοοτροπία. Πολύ περισσότερο έχει δίκιο ο σημερινός κόσμος όταν περιφρονεί τον ιστορικό χριστιανισμό, του οποίου το πρόσωπο είναι χαραγμένο από τόσες προδοσίες.<br /> Ο Θεός δεν βρίσκει πλέον στη θερμή και παλλόμενη πραγματικότητα της ζωής ούτε μία ψυχή αρκετά καθαρή και ανιδιοτελή για να παραλάβει το μήνυμά Του. Επειδή τα πάντα έχουν συμβιβαστεί με τόσο αποκρουστικό τρόπο, οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί: η Εκκλησία κρίνεται από τον κόσμο. Οι χριστιανοί έκαναν τα πάντα για να αποστειρώσουν το Ευαγγέλιο· θα έλεγε κανείς ότι το βύθισαν σε κάποιο εξουδετερωτικό υγρό. Ό,τι χτυπά, αναστατώνει και ανατρέπει έχει αμβλυνθεί. Ο άνθρωπος απορρίπτει μια θρησκεία που έγινε ακίνδυνη, επίπεδη, χλιαρή και λογική. Η φράση-κλειδί «Ο Θεός δεν μας ζητά τόσα πολλά» χαλά το αλάτι του Ευαγγελίου, δηλαδή τη φοβερή φρενίτιδα του Κυρίου, ο οποίος μας ζητά το αδύνατο. Το Ευαγγέλιο δεν συναντά παρά μόνο την πλήρη αδιαφορία· η φωνή του αντηχεί στο κενό, περνά δίπλα και τίποτε δεν τη συγκρατεί.<br /> Η Εκκλησία δεν είναι πλέον όπως στους πρώτους αιώνες — η θριαμβευτική πορεία της Ζωής ανάμεσα στα νεκροταφεία του κόσμου. Όλοι οι πρόσφατοι θεολογικοί ορισμοί μιλούν για τη φύση της Εκκλησίας ως για κάτι εκπληκτικά στατικό και εγωκεντρικό· παρουσιάζεται ως τόπος αυτοτροφοδοσίας, ως σύναξη που τρέφεται η ίδια. Έχοντας χάσει την αποστολική ιδέα του Σώματος, του οργανισμού που ζει από την πραγματική παρουσία του Χριστού (εκείνου του Χριστού που δεν ήρθε ούτε για τους Αποστόλους ούτε για μια ενοριακή σύναξη), η Εκκλησία δεν υπάρχει πλέον σε σχέση με τον κόσμο. Παράδοξα, η χριστιανική πίστη χάνει έτσι την ιδιότητα του προζυμιού· δεν εξασφαλίζει πλέον το φούσκωμα κανενός ζυμαριού· οι χριστιανοί δεν έχουν πλέον ιεραποστολικό αίσθημα· δεν ξέρουν πια να συμπεριφέρονται ως πρεσβευτές, ως απεσταλμένοι. Η ζωή περιστρέφεται σε κλειστό κύκλωμα! Ύστερα από δύο χιλιετίες ιστορικού χριστιανισμού, η πιο τρομερή κριτική που μπορεί να απευθύνει ο κόσμος στην Εκκλησία είναι ότι έγινε ένας πιστός καθρέφτης μέσα στον οποίο ο κόσμος εμφανίζεται ως η ίδια του η χριστιανική αίρεση, σάρκα από τη σάρκα της Εκκλησίας.<br /> Ο χριστιανισμός, ακολουθούμενος από ολόκληρο τον κόσμο, εγκαταστάθηκε στο ρήγμα μεταξύ θεότητας και ανθρωπότητας. Σύμφωνα με τη θεμελιώδη χριστολογική διατύπωση της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου στη Χαλκηδόνα, η ανθρώπινη και η θεία φύση ενώθηκαν στον Χριστό ασυγχύτως και αδιαιρέτως. Αν όμως στη θεολογία ο θεϊκός μονοφυσιτισμός υποτιμά το ανθρώπινο (μαρτυρία αυτού είναι η τραγική απουσία μιας χριστιανικής ανθρωπολογίας), ο ανθρώπινος μονοφυσιτισμός εκπίπτει σε διάφορες μορφές ανθρωπισμού, φθάνοντας να απομονώσει και κατόπιν να καταργήσει τη θεότητα. Εκείνο όμως που είναι απείρως σοβαρότερο είναι ότι κάθε αίρεση της σκέψης είναι προϊόν μιας υπαρξιακής αιρέσεως. Ο Άρειος ήταν στην προσωπική του ζωή οπαδός ενός ιουδαΐζοντος μονοθεϊσμού και από εκεί ξεκίνησε η θεολογική του αίρεση. Οι σημερινοί χριστιανοί είναι αιρετικοί στη ζωή τους και κάνουν θεολογία ευνούχων («Μπορούν οι ευνούχοι να μιλούν για γέννηση;» αναρωτιόταν ο Άγιος Αθανάσιος)· ακόμη και όταν είναι ορθή, μια τέτοια θεολογία μυρίζει θάνατο.<br /> Βλέπουμε τις συνέπειες αυτού του ρήγματος ακόμη και μέσα στην παρουσία του ηρωικού έργου ευαγγελισμού που γίνεται σήμερα· τα δύο κυρίαρχα ρεύματα δεν συναντώνται. Από τη μία πλευρά βλέπουμε τις ατομικές μεταστροφές που πραγματοποιούνται ιδιωτικά, κάθετα, και γι’ αυτό παραμονεύονται από τον κίνδυνο του σεχταρισμού· από την άλλη βλέπουμε το ρεύμα που ενσαρκώνει στον κόσμο τον οριζόντιο χριστιανισμό, απειλούμενο από την εκκοσμίκευση. Εκείνο που λείπει είναι το σημείο σύνδεσης. Η σωτηρία δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο μέσα στην Εκκλησία, αλλά αυτή είναι καρφωμένη στον κόσμο, πολύ μακριά από το «Έρχου, Κύριε Ιησού!» της Αποκαλύψεως 22,20. Επειδή η πλήρης ιστορική λύση βρίσκεται πέρα από τα όρια της ιστορίας, η Εκκλησία της παρούσιας ζωής είναι η μόνη που ζει πραγματικά μέσα σε μια ιστορία ολοκληρωμένη και τελειωμένη.<br /> Καμία αναγεννητική κίνηση δεν θα είναι αποτελεσματική και διαρκής όσο ο άνθρωπος δεν θα γίνει ζωντανό μέλος του Σώματος και οι ενορίες ζωντανοί χώροι, όπου η πληρότητα του ερχομένου Χριστού θα υπερχειλίζει την πληρότητα του ιστορικού Χριστού. Ωστόσο, η μάζα των χριστιανών ομολογεί μια θρησκεία σημαδεμένη από μια βαρύτητα που σε ωθεί στην αθεΐα, είτε μια θρησκεία φτιαγμένη από λίγα αφελή ψίχουλα αισιοδοξίας, εύκολα χαμόγελα και λήθη του θανάτου, τα οποία συνθέτουν μαζί ένα όραμα αφοπλιστικής ανοησίας.<br /> Είναι πολύ πιθανό ότι μια ψυχανάλυση της σύγχρονης χριστιανικής νοοτροπίας θα έφερνε στο φως μία από τις βαθύτερες αιτίες της ανεπικαιρότητας του χριστιανικού μηνύματος. Ο χριστιανισμός δεν είναι διδασκαλία αλλά τρόπος ζωής, ενσαρκωμένος σε πράξεις. Η αντίδραση του απλού ανθρώπου —τυπικό προϊόν της σύγχρονης κοινωνιολογικής εξέλιξης— είναι πριν απ’ όλα αντίδραση απέναντι στο χριστιανικό γεγονός. Ο απλός άνθρωπος ακούει το χριστιανικό μήνυμα ανάλογα με το φως ή το σκοτάδι των χριστιανικών έργων. Όμως ο χριστιανικός όχλος μάς φέρνει αντιμέτωπους με ένα προφανές φαινόμενο: η χριστιανοσύνη δεν είναι καθόλου «νέα φυλή»· είναι απλώς μια ιδιαίτερη κοινωνιολογική μορφή και εδώ ανακαλύπτουμε τη σοβαρότερη εξήγηση της χριστιανικής αποτυχίας.<br /> Η πίστη δεν είναι πλέον πηγή· έχει γίνει εποικοδόμημα, στοιχείο τοποθετημένο πάνω στις δομές του κόσμου στις οποίες εμπλέκονται οι πιστοί, και αυτή η πραγματικότητα αποτελεί εντυπωσιακό παράδειγμα κοινωνιολογικής αλλοτρίωσης. Οι ιερείς και οι ποιμένες έχουν υιοθετήσει ένα πρόσθετο λεξιλόγιο, αλλά ο τρόπος σκέψης, σύλληψης, αξιολόγησης και δράσης τους —δηλαδή ολόκληρη η συμπεριφορά τους— καθορίζεται κοινωνιολογικά. Η «ενότητα» της Εκκλησίας υπερασπίζεται την ιδιωτική ιδιοκτησία ή την κολεκτιβοποίηση· για άλλους το δαιμονικό στοιχείο ταυτίζεται με τον «σοσιαλισμό», για άλλους με τον «καπιταλισμό». Η Βασιλεία του Θεού δεν είναι πλέον παρά μια ηθική ή «εργαλειακή» κατηγορία προπαγάνδας, ένα στοιχείο που στεφανώνει το οικοδόμημα.<br /> Ένας στωικός ή ένας άθεος δεσμεύονται κι αυτοί στο όνομα ορισμένων ηθικών πεποιθήσεων. Γι’ αυτό όλες οι χριστιανικές αρετές καταρρέουν μπροστά στο ερώτημα: «Μήπως δεν κάνουν και οι εθνικοί το ίδιο;» (Ματθαίος 5,47). Η αγιότητα δεν είναι καθόλου αρετή, αλλά αντανακλαστικό του υπερβατικού. Όταν το ηθικό ενδιαφέρον επικεντρώνεται στον Λόγο, κάθε ηθική προοπτική ανατρέπεται, διότι η χριστιανική υπερβατικότητα δεν είναι εκείνη των αιχμαλώτων υπαρξιστών μέσα σε έναν κλειστό κόσμο, αλλά εκείνη που αγκαλιάζει τον κόσμο στο σύνολό του.<br /> Από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου και εξής, η δύναμη της Εκκλησίας πάνω στην ιστορία δεν ασκείται ούτε πάνω από αυτήν ούτε μέσα σε αυτήν, αλλά ταυτίζεται με τις κοσμικές δομές του κόσμου. Έτσι, ο φεουδαρχικός, ο αστικός, ο προλεταριακός χριστιανισμός χάνει εντελώς τη δύναμή του να αποκαθιστά τα πάντα σε ανώτερο επίπεδο. Ο μοναχισμός είναι προϊόν μιας εξέγερσης εναντίον της αλλοτρίωσης της Εκκλησίας από την Αυτοκρατορία· μόνο ο ηρωισμός της ερήμου φαινόταν τότε ικανός να ανταποκριθεί στις απόλυτες απαιτήσεις του Ευαγγελίου. Η Εκκλησία —δυναμικό μυστήριο— νύμφη που αναμένει τον Βασιλιά της, έγινε μια «θρησκευτική κοινωνία» υποταγμένη στους νόμους της φυσικής εξέλιξης. Οι συνέπειες είναι καταστροφικές.<br /> Η Ενανθρώπηση συγγενεύει με τον αιώνα. Ο ναός έχει γίνει μια τεράστια «ασφαλιστική εταιρεία» για την αιώνια ζωή: ελάχιστο ρίσκο (το στοίχημα του Πασκάλ), μια τεχνική παρηγοριάς βασισμένη σε «τεχνάσματα» προσαρμοσμένα σε κάθε περίπτωση. Η χριστιανική πίστη παρουσιάζεται ως ασφαλής επένδυση ζωής και η θεία κοινωνία προσφέρεται σαν ένα είδος χαπιού με βάση την αιωνιότητα. Επηρεασμένος από την αστάθεια των τρεχουσών αξιών, ο άνθρωπος προσκολλάται σε ό,τι του απομένει, δηλαδή στη «σταθερότητα» των πνευματικών αξιών· όμως αυτό αντιστρατεύεται ουσιαστικά την πνευματική τάξη: χάνοντας το κιρκεγκωριανό αίσθημα που σε κάνει να νιώθεις χίλια λεύγες κάτω από τη θάλασσα, και αναζητώντας εγγυήσεις της σωτηρίας, ο άνθρωπος τελικά υπονομεύει την ίδια τη σωτηρία. Η χριστιανική αστική τάξη έκανε το Ευαγγέλιο τη βέλτιστη προέκταση των ανθρώπινων προσδοκιών προς τον καλύτερο δυνατό κόσμο: τη Βασιλεία του Θεού. Η ευσεβιστική και γλυκερή αισιοδοξία, κενή από κάθε τραγικό βίωμα, είναι εκείνη που οδήγησε στην απώλεια τον ιστορικό χριστιανισμό. Στην πραγματικότητα, το Ευαγγέλιο είναι εκ φύσεως απροσάρμοστο και εκρηκτικό· απαιτεί μια μεταμόρφωση, μια μετάνοια που συντρίβει όχι μόνο τις ιστορικές μορφές αλλά και την ίδια την ιστορία.<br /> Εξαιτίας αυτής της θεμελιώδους εσωτερίκευσης της αλήθειάς του, ο χριστιανισμός δεν μπορεί να παράγει δική του επιστήμη, φιλοσοφία ή πολιτική· δεν υπάρχουν χριστιανοί φιλόσοφοι, όπως δεν υπάρχουν χριστιανοί μπακάληδες. Υπάρχουν μόνο εκχριστιανισμένοι άνθρωποι που ασκούν σωστά ή λανθασμένα την τέχνη, την ιατρική ή το εμπόριο. Δεν μπορείς να αποκτήσεις χριστιανικά μαθηματικά, αλλά μπορείς να είσαι χριστιανός. Κάθε έκφραση εξαρτάται από την πηγή της, ποτέ όμως από τον σκοπό της. Ακόμη κι αν φέρεις σε ένα σπίτι ένα δοχείο με αγιασμό και κολλήσεις στον τοίχο ένα βιβλικό χωρίο, δεν θα κάνουν εκείνο το σπίτι ecclesia domestica.<br /> Όμως ο σημερινός χριστιανός δεν είναι παρά ένας άνθρωπος που προσθέτει στο σύνολο των γνώσεών του το αξίωμα της υπάρξεως του Θεού. Η διαφορά μεταξύ πιστών και απίστων συνίσταται στο ότι οι πρώτοι είναι κάπως πιο κεκλιμένοι προς τη μεταφυσική από τους δεύτερους. Άλλοι πιστεύουν στην αλλοπαθητική, άλλοι στην ομοιοπαθητική, άλλοι τέλος εφαρμόζουν την τεχνική της προσευχής· οι κλινικές παρατηρήσεις του Καρέλ δείχνουν ότι το μυστικό στοιχείο αυξάνει την αντοχή των ασθενών· οι θεραπευτές αποδεικνύουν ότι η υγεία ωφελείται από την πίστη· το θαύμα διοχετεύεται κοινωνιολογικά και ανυψώνεται σε υγιεινο-αποδεικτική δύναμη. Στη νοοτροπία και στη συμπεριφορά των χριστιανικών μαζών δεν υπάρχει πλέον τίποτε που να βρίσκεται υπεράνω, που να υπερβαίνει το κοινότοπο, που να διακηρύσσει την υπερβατικότητα με την ίδια του την ύπαρξη. Η πίστη εμφανίζεται ως λειτουργικό στοιχείο, χαρακτηριστικό ενός τύπου ή μιας κοινωνιολογικής κατηγορίας· αυτή η πραγματικότητα αδειάζει το χριστιανικό μήνυμα από κάθε μεταμορφωτική δύναμη.<br /> Καταλαβαίνουμε έτσι γιατί ο αποκλειστικά κοινωνιολογικός χριστιανισμός δεν μπορεί πλέον να ελκύσει. Συναντά κανείς αλλού ανθρώπους παθιασμένους, διψασμένους για μεγαλείο, που καταβάλλουν απελπισμένη προσπάθεια να φθάσουν ψηλότερα, σε αυτό που αποκαλείται ο καθαρός πυρήνας της ύπαρξης. Εντυπωσιαζόμαστε όμως όταν διαπιστώνουμε τη φτώχεια του ανθρώπινου υλικού στις ενορίες, όταν βλέπουμε τον μεγάλο αριθμό μετρίων ανθρώπων που αναζητούν αντισταθμίσματα· θα έλεγε κανείς ότι όλοι αυτοί βρίσκονται εκεί επειδή ονειρεύονται να καταλάβουν τις πρώτες θέσεις στη Βασιλεία του Θεού. «Ο Θεός εξέλεξε, όχι επειδή δεν ήξερε να επιλέξει, «τα μωρά του κόσμου εξέλεξε ο Θεός, ίνα καταισχύνη τους σοφούς» (Α΄ Κορινθίους 1,27-28). Όμως το χριστιανικό πλήθος θεωρεί τον εαυτό του πολύ σοφό όταν αποφεύγει σαν πανούκλα καθετί «μωρό», καθετί που συνεπάγεται υπέρβαση, καθετί μυστικό, δηλαδή τον ίδιο τον πυρήνα του Ευαγγελίου. Αντί να καταισχύνει τον κόσμο, συγχέεται μαζί του, μετατρεπόμενο σε αδιαφανή και άχρηστη σκόνη.<br /> Κατά τον Μεσαίωνα, η Εκκλησία διέθετε ένα φοβερό όπλο: τον φόβο της κολάσεως. Με τον καιρό, η μυστική αντίληψη περί υπάρξεως διαλύθηκε και ο διάβολος, μαζί με ολόκληρη την κολασμένη συνοδεία του, δεν είναι πλέον παρά μια γελοία ιστορία για να αποκοιμίζονται τα παιδιά. Ο Παράδεισος επίσης δεν ανήκει πια στην πνευματική εμπειρία του ανθρώπου και γίνεται, όπως και η κόλαση, μια καθαρή αφήγηση. Όμως, ακόμη κι αν ο φόβος της κολάσεως και η μακαριότητα της Βασιλείας είναι εξωτερικά προς τον άνθρωπο, εκείνος διαθέτει ακόμη την αλήθεια ως νόημα της ύπαρξης. Και ακριβώς εκεί είναι ο σύγχρονος άνθρωπος πιο ευάλωτος, πιο εύκολα προσβάσιμος. Το κακό φράζει όλες τις διεξόδους, βασιλεύει αδιαμφισβήτητα και ανεπανόρθωτα, και ο άνθρωπος υποφέρει και κάνει και τους άλλους να υποφέρουν. Ο κόσμος έπεσε, αλλά το ύψος από το οποίο έπεσε δεν υπάρχει πλέον. Δεν υπάρχουν πλέον ένοχοι, η έννοια της αμαρτίας έχει αδειάσει από κάθε νόημα και η συγχώρηση χάνει τραγικά κάθε λόγο υπάρξεως. Κανείς δεν αναζητεί πλέον τη συγχώρηση, διότι όλοι είναι δυστυχισμένα θύματα μιας τύχης που τους έριξε σε αυτή τη ζωή· δεν τους απομένει παρά να γίνονται όλο και πιο αναίσθητοι, ξεχνώντας τον εαυτό τους· ή να ζουν υπερήφανα, έξω από κάθε Λόγο· ή να επιχειρούν τουλάχιστον την ανακατασκευή του ανθρώπινου τύπου, εκκαθαρίζοντας κάθε υπόλειμμα μεταφυσικής αγωνίας. Ο άνθρωπος ζει μέσα στην ασυνέχεια, παρασυρμένος από ένα ρεύμα με κοφτούς ρυθμούς και βυθισμένος σε μια συγκοπτόμενη διάρκεια.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p><span style="color: #0c0c0c;"> </span></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p> </o:p></span></p><p></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></span></b></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_04.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (1)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (2)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/3.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (3)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/4.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (4)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/5.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (5)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/6.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (6)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/7.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (7)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/8.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (8)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/9.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (9)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/10.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (10)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/11.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (11)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/12.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (12)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/13.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (13)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/14.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (14)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/15.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (15)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/16.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (16)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/17.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (17)</span></span></b></a></div><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: justify;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="line-height: 18.4px;"></span></span></p><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/18.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (18)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/19.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (19)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/20.html" itemprop="url"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (20)</span></b></span></a></div>

Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (21)

  Προς τις Εκκλησίες του Χριστού Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σκληρό ιστορικό γεγονός. Για διάφορους λόγους, η Εκκλησία απορρίπτεται. Μια χο...

Read more »

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ (1)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj01Q7ENH8kktUCM_aTMOdRetz6cNyroMHQVS4vWo1vgW7wkrpL6vgHFRtWA3M-BC8TIUXJjPO47mIWCc71L2pXHXPaiJ5KdYN4Kx0jDDhztuFQpaUCFFDj2aj6stH72fMfgfQE14alej5ruwjANgyYH5-Ej6F60y6AexIk37LJwGJ7zw6GfV9vZDRA/s465/images%20(1).jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="465" data-original-width="430" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj01Q7ENH8kktUCM_aTMOdRetz6cNyroMHQVS4vWo1vgW7wkrpL6vgHFRtWA3M-BC8TIUXJjPO47mIWCc71L2pXHXPaiJ5KdYN4Kx0jDDhztuFQpaUCFFDj2aj6stH72fMfgfQE14alej5ruwjANgyYH5-Ej6F60y6AexIk37LJwGJ7zw6GfV9vZDRA/s16000/images%20(1).jpg" /></a></div><span style="color: #0c0c0c;"> <br /></span><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"><span style="color: #0c0c0c;"><b>1. ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ </b><o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"><span style="color: #0c0c0c;">Στόν κόσμο μας συμβαίνουν πολλά καί διάφορα δεινά· ἀδικίες, δολοφονίες, αἱματοχυσίες, κ.ἄ. Τ' ἀκοῦμε, καί τά βλέπομε καθημερινά. <br />Όμως: Τα κακά αὐτά, ὅσο φοβερά καί ἄν εἶναι, ὠχριοῦν (!) μπρός στό ἕνα καί μοναδικό κακό, πού ἔγινε ποτέ στον κόσμο: <br />Στο ἁμάρτημα τῶν πρωτοπλάστων. <br />Ἡ ἁμαρτία αὐτή σάν μιά πολύτεκνη μητέρα «γέννησε» τα τόσα πολλά και φοβερά δεινά, πού βασανίζουν τον κόσμο μας. <br />Ας δοῦμε, πως συνέβη. <br />Τί θα λέγαμε, ἄν κάποιος συνετός ἄνθρωπος, ἄφηνε τήν πολυτελεστάτη βίλλα του γιά ἕνα ὀρνιθῶνα ἤ κοτέτσι; Δέν θά ἀπορούσαμε γιά τήν ἐπιπολαιότητά του, τήν βλακεία του αὐτή; <br />Αν μᾶς σκανδαλίζει τό γεγονός αὐτό, ἄς φαντασθοῦμε πόσο μᾶς σκανδαλίζει, τό πῶς οἱ ἅγιοι καί θεόπτες ἔνδοξοι πρωτόπλαστοι, αντί γιά τόν πανέμορφο Παράδεισο προτίμησαν ἀγκάθια καί τριβόλους. <br />Πῶς τά «κατάφεραν» καί ἔχασαν τόν Παράδεισό τους. Πῶς; <br />Από τόν παράδεισο δέν βγῆκαν από μόνοι τους. Τούς ἔβγαλε ὁ διάβολος<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1_01808504093.html#_ftn1" name="_ftnref1" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="font-size: 12pt; line-height: 18.4px;">[1]</span></a>.<br />Ὅμως: Τό νά βγάλει ἀνθρώπους ἀπό τόν Παράδεισο (καί ὄχι ἀπό τήν Κόλαση), ἦταν ἄκρως δύσκολο. Καί ἡ δυσκολία γινόταν ακόμα πιό μεγάλη, γιατί δέν εἶχε να κάνει μέ ἁπλούς ανθρώπους, ἀλλά μέ ἀνθρώπους που στολίζονταν ἀπό τό θεῖο φῶς καί ἀπό τήν σοφία τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶχε δηλαδή να κάνει μόνο μέ θεόπτες, ἀλλά καί μέ σοφούς ἀνθρώπους. <br />Ἴσως πρώτη φορά στην «καριέρα» του βρέθηκε σε τέτοια δυσκολώτατη περίπτωση. Γι' αὐτό, ἔβαλε κάτω ὅλη του την πανουργία, καταστρώνοντας τό σατανικό του σχέδιο. <br />Το σχέδιο προέβλεπε: <br />• Νά μήν ἐμφανισθεῖ στόν ἄνδρα ('Αδάμ), ἀλλά στήν γυναίκα (Εὔα). <br />• Νά τήν ξεγελάσει μέ «γλυκόλογα». <br />• Να χρησιμοποιήσει σάν ὄργανο τό φίδι. <br />Το φίδι: Σήμερα, καί μόνο πού ἀκοῦμε τή λέξη «φίδι», δέν νοιώθομε εὐχάριστα. Όμως τότε τό φίδι ἦταν οἰκεῖο, φίλος πρός τόν ἄνθρωπο. Καί ὄχι μόνο. Αλλ' εἶχε καί κάτι, πού δέν εἶχε κανένα ἄλλο πλάσμα: «ἦν φρονιμώτατον πάντων τῶν θηρίων τῶν ἐπί γῆς» (Γεν. 3:1). Ήταν τό πιό ἔξυπνο ἀπ' ὅλα τά ζῶα τοῦ Παραδείσου. <br />Καί ὁ παμπόνηρος, προκειμένου να σιγουρευθεῖ καί νά κάνει καλά τήν δουλειά του, τό μεταχειρίσθηκε σάν ὄργανό του. <br />Στήν Εὔα: Ζύγισε (ὁ διάβολος) τόν 'Αδάμ, ζύγισε καί τήν Εὔα. Καί εἶδε πώς ἡ γυναίκα ἔχει πολύ συναίσθημα. Ενθουσιάζεται καί παρασύρε ται πολύ πιό εὔκολα ἀπό τόν ἄνδρα. Γι' αὐτό, προτίμησε να μιλήσει στήν Εὔα. Καί μάλιστα τή στιγμή πού ἦταν μόνη της. (Δέν ἐνόχλησε καθόλου τόν Αδάμ. Εἶχε ἐμπιστοσύνη στην Εὔα.) <br />Τα «γλυκόλογα»: Το πιο κρίσιμο σημεῖο τῆς ὅλης ὑποθέσεως, ἦταν πῶς θά μιλοῦσε στήν σοφή καί ἁγία Εὔα. Τί ἀκριβῶς θά τῆς ἔλεγε, προκειμένου να πετύχει τον στόχο του. Καί μία λέξη ἄν τοῦ ξέφευγε, ἡ Εὔα ἦταν σε θέση να καταλάβει, ἤ ἔστω νά ὑποψιασθεῖ, πώς κάτι δέν πάει καλά. Γι' αὐτό ὁ πονηρός ἦταν ἐδῶ πολύ προσεκτικός. Κάθε λόγος πού ἔβγαινε ἀπό τό βρώμικο στόμα του, ἦταν «ζυγισμένος». <br />Ρωτᾶ τήν Εὔα: <br />«Γιατί ὁ Θεός σᾶς ἀπαγόρευσε να φᾶτε ἀπό ΚΑΘΕ δένδρο τοῦ παραδείσου;» (Γεν. 3:1). <br />Μέ τήν ἐρώτηση «γιατί ὁ Θεός;» δείχνει, πώς τάχα νοιάζεται γιά τήν Εὔα. Εμφανίζεται δηλαδή σάν κηδεμόνας της ( ̔́Αγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Ὁμιλ. ΙΣΤ. εἰς Γεν.). Αὐτό καί μόνο θά ἔπρεπε νά ἐξοργίσει τήν Εὔα. Καί νά πεῖ στόν διάβολο: «Πῶς τολμᾶς καί ἐκστομίζεις τέτοια πράγματα γιά τόν Πλάστη καί Θεό μου; Πῶς;». Αλλ' ἡ Εὔα παγιδεύθηκε. Δελεάσθηκε ἀπό τό «ἐνδιαφέρον» τοῦ διαβόλου. Καί ἄνοιξε μαζί του συζήτηση. <br />- Από τόν καρπό κάθε δένδρου (λέει στον διάβολο) μποροῦμε νά φάμε. Από τόν καρπό του δένδρου πού εἶναι στη μέση τοῦ Παραδείσου, διέταξε νά μήν φάμε, γιά νά μήν πεθάνομε (Γεν. 3:3). <br />Καί ὁ παμπόνηρος τῆς ἀπαντᾶ: <br />-  Ὄχι! Δέν θά πεθάνετε, ἅμα φᾶτε. Σᾶς ἀπαγόρευσε να φάτε, γιατί ἤξερε, ὅτι τήν ἡμέρα πού θά φᾶτε, θά ἀνοίξουν τα μάτια σας. Καί θά τοῦ 'μοιάσετε. Καί θά γνωρίσετε το κακό καί τό καλό! (Γεν. 3:5) <br />Τρία εἶναι ἐδω τά ἀξιοπρόσεκτα σημεία: <br />• Ὁ μέν Θεός εἶπε στους πρωτοπλάστους, πώς ἅμα φᾶνε ἀπό τό ἀπαγορευμένο δένδρο θά πεθάνουν, ὁ δέ διάβολος λέει στην Εὔα τό ἀντίθετο: «.....θεοί ἔσεσθε» (Γεν. 3:5). Θα γίνουν θεοί, πού ποτέ δέν θά πεθαίνουν. <br />Ἔπρεπε νά βρεῖ κάτι, πού νά ἐρεθίσει τήν γυναικεία ματαιοδοξία. <br />• Ὁ διάβολος είχε σά στόχο να βγάλει τους πρωτοπλάστους ἀπό τόν Παράδεισο. Αλλ' αὐτό δέν τό ἀπεκάλυψε στην Εὔα. Δέν τῆς εἶπε ὠμά καί καθαρά «πρέπει νά βγεῖς ἀπό τόν Παράδεισο». Ἤξερε πώς, ἄν τῆς τό ἔλεγε, θά ἀπετύγχανε παταγωδῶς. Γι' αὐτό καί τό ἀπέκρυψε. <br />Οἱ πρωτόπλαστοι δηλαδή ἔμειναν μέ τήν ἐντύπωση, πώς θά εἶναι στον Παράδεισο, και μάλιστα σάν θεοί!<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1_01808504093.html#_ftn2" name="_ftnref2" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="font-size: 12pt; line-height: 18.4px;">[2]</span></a> <br />• Ο παμπόνηρος δέν ἐστράφη εὐθέως ἐναντίον τοῦ Θεοῦ. Δέν Τόν κακολόγησε. Δέν εἶπε στήν Εὔα πώς ὅποιος σᾶς ἀπαγορεύει νά φᾶτε ἀπό τόν καρπό αὐτό, εἶναι φθονερός κ.ἄ. γιά νά μή φανεῖ (ἐξηγεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος), πώς ὁμιλεῖ ὡς ἐχθρός, ἐνῶ αὐτός προσποιεῖτο, πώς μιλοῦσε ὡς σύμβουλος και κηδεμόνας. Αν κατηγοροῦσε τόν Θεό, θά ἔβαζε τήν Εὔα σέ ὑποψίες. Όμως μέ τά λεγόμενά του ἄφησε νά ἐννοηθεῖ, πώς ὁ Θεός εἶναι φθονερός, πονηρός κ.ἄ. (Ὁμιλ. Β', Περί Ειμαρμένης καί Προνοίας). Καί ἔτσι τους ξεγέλασε... <br />«Καί εἶδεν ἡ γυνή, ὅτι καλόν τό ξύλον εἰς βρῶσιν» (Γεν. 3:6). <br />Τό ἀπαγορευμένο δένδρο δέν διέφερε σε τίποτε ἀπό τ' ἄλλα δένδρα τοῦ Παραδείσου. Δέν εἶχε κάτι τό ξεχωριστό, ὥστε νά προκαλεῖ. Καί ὅμως ἡ Εὔα τώρα το λιγουρεύεται. <br />Γιατί ἄραγε; Δέν τό ἔβλεπε καί πρίν; Βεβαίως καί τό ἔβλεπε. Όμως πρίν τό ἔβλεπε ἀδιάφορα. Η σκέψη της δέν «κολλοῦσε» πάνω του. Τώρα, καί ὑπό τήν ἐπήρεια τοῦ διαβόλου, τό βλέπει μέ ἄλλο μάτι. Η σκέψη της «κόλλησε» σ' αὐτό. Τό περιεργάζεται. Ἡ φαντασία της ὀργιάζει.<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1_01808504093.html#_ftn3" name="_ftnref3" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="font-size: 12pt; line-height: 18.4px;">[3]</span></a> <br />Αποφασίζει να το φάει. <br />Κάπου ἐκεῖ κοντά βρίσκονταν καί ὁ ἄνδρας Καί σάν καλή σύζυγος, θά ἔπρεπε νά τοῦ ἐκθέσει τό σκεπτικό της. Να το συζητήσει μαζί του, να ζητήσει την γνώμη του. <br />Τόν περιφρόνησε. Τῆς καρφώθηκε ἡ ἀπατηλή ἰδέα, πώς ἡ σκέψη της, είναι τετραγωνικά σωστή. Δέν χρειάζεται τήν ἄποψή του. <br />Κάνει τα πρώτα βήματα. Ἡ εὐαίσθητη συνείδησή της ἀντιδρᾶ. Ὅμως μεθυσμένη ἀπό τή ματαιοδοξία, δέν δίνει σημασία. Προχωρεῖ. Φθάνει στό ἀπαγορευμένο δένδρο. Απλώνει τρέμοντας τό χέρι της. Αρπάζει τόν καρπό καί τόν καταβροχθίζει... <br />Γεύεται ἤδη τούς πικρούς καρπούς τῆς ἁμαρτίας: Τύψεις. Ενοχές. Παρόλα αυτά θέλει να μπλέξει καί τόν σύζυγό της! <br />Τόν πλησιάζει ταραγμένη. <br />Ο Αδάμ βλέπει τώρα μιά ἀλλοιώτικη Εὔα. Πρώτη φορά βλέπει τη γυναίκα του τόσο διαφορετική. Παρόλο αυτό, δέν προβληματίσθηκε. Ἔφαγε κι' αὐτός ἀπό τό ἀπαγορευμένο δένδρο. <br />• «...διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοί τῶν δύο, καί ἔγνωσαν ὅτι γυμνοί ἦσαν» (Γεν. 3:7). <br />Μά καί πρίν ἦσαν γυμνοί (Γεν. 2:25). Πῶς τώρα «ἀνεκάλυψαν» τήν γύμνια τους; <br />Πρίν τό γυμνό τους σῶμα εἶχε σάν κάλυμμα τό θεῖο φῶς. Αμαρτάνοντας, ἔχασαν τό θεῖο φῶς. Ἔχασαν τήν ἄϋλη στολή. Ξεγυμνώθηκε δηλαδή ἡ ψυχή της. Καί ὅταν ξεγυμνώνεται ἡ ψυχή, ξεγυμνώνεται καί τό σῶμα. <br />«...καί ἔρραψαν φύλλα συκῆς, καί ἐποίησαν ἑαυτοῖς περιζώματα». <br />Εἶδαν τό σῶμα τους γυμνό, και ντράπηκαν. Σάν ἀνδρόγυνο ντρεπόταν ὁ ἕνας να κοιτάξει τόν ἄλλο. Καί ἡ ντροπή ἔφερε αυτόματα τήν συγκάλυψη. Κάλυψαν (ἐνστικτωδῶς) τά «ἀπόκρυφα» μέλη του σώματος (δείχνοντας μ' αὐτό πώς τό «μυαλό» τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου στρέφεται γύρω ἀπό τήν περιοχή αυτή...). <br />Ὁ Φιλάνθρωπος Θεός «κινεῖ γῆ καί οὐρανό» γιά νά τούς ὁδηγήσει στη μετάνοια, μέ ἀπώτερο σκοπό νά μή χάσουν τόν Παράδεισο. Προσποιεῖται ἄγνοια γεγονότων. Μήπως καί φιλοτιμηθοῦν καί ὁμολογήσουν τό ἁμάρτημά τους. Τρεῖς φορές (δύο τόν 'Αδάμ καί μία τήν Εὔα) τούς κάλεσε μέ τρόπο σέ μετάνοια, ἀλλά καί στίς τρεῖς φορές ἀπέρριψαν τήν πρόσκληση. Τέτοια πώρωση. Πρώτη κλήση: «Αδάμ, ποῦ εἶ;» (Γεν. 3:10) <br />Πόσο στοργικά. Πόσο διακριτικά τοῦ ὁμιλεῖ ὁ Θεός. Δέν τοῦ λέει «Βρέ ἁμαρτωλέ, τί ἔκανες;», ἀλλά «Ἀδάμ, ποῦ εἶ;». Τόν καλεῖ μέ τό ὄνομά του. Καί χωρίς νά τόν ἐλέγχει γι' αὐτό πού ἔκανε. Διότι: <br />• Ο Αδάμ εἶναι πληγωμένος ἀπό τό βέλος τῆς ἁμαρτίας. Βρίσκεται δηλαδή σέ ἄσχημη ψυχολογική κατάσταση. Καί ὁ  ̓Αγαθός Θεός σάν σοφός παιδαγωγός δέν θέλει, ἐλέγχοντάς τον, νά τοῦ ἐρεθίσει τήν πληγή. <br />«Ποῦ εἶ;» Οἱ δύο αὐτές λεξούλες σέ μᾶς δέν λένε τίποτε. Όμως στόν ἔνοχο 'Αδάμ, λένε πολλά. Τόν κάνουν να σκεφθεῖ τήν ἁμαρτία του, ἀνοίγοντας ἔτσι τήν ὁδό τῆς μετανοίας. Γνωρίζοντας δηλαδή ( ὁ Θεός) πόσο δύσκολο είναι γιά τόν ἁμαρτωλό 'Αδάμ (καί γιά τόν κάθε ἁμαρτωλό), να ὁμολογήσει τό ἁμάρτημά του, προσπαθεῖ μέ τόν τρόπο του αὐτό νά τοῦ δώσει θάρρος μήπως και ἀνοίξει τήν καρδιά του. <br />Ἀλλά ὁ  ̓Αδάμ (πού ἄστραφτε σάν τόν ἥλιο) μένει ἀσυγκίνητος. Καί ὄχι μόνο. Αλλά προσπαθεῖ μέ ψεματάκι να ξεγελάσει τόν Θεό: «Ακουσα τήν φωνή σου καί  φοβήθηκα. Είμαι γυμνός και κρύφθηκα» (Γεν. 3:10). <br />Ω, τῆς πωρώσεως. Ὁ Θεός τόν καλεῖ σέ μετάνοια κι ̓ αὐτός τρέχει να κρυφθεῖ ἀπό τόν Θεό,<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1_01808504093.html#_ftn4" name="_ftnref4" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="font-size: 12pt; line-height: 18.4px;">[4]</span></a> πού εἶναι πανταχοῦ παρών. <br />Τόν ξευτέλισε, τόν μώρανε ἡ ἁμαρτία. <br />Δεύτερη κλήση: Καί ὁ Φιλάνθρωπος Θεός, παρόλο πού βλέπει τόν 'Αδάμ νά Τόν κοροϊδεύει ἐν ψυχρῷ, ἐξακολουθεῖ νά τοῦ ὁμιλεῖ ἤρεμα καί στοργικά. (Σκοπός του εἶναι πῶς νά μαλακώσει τήν ψυχή του, καί ὄχι πῶς νά τήν σκληρύνει πιό πολύ· πῶς νά σώσει τό ἀπολωλός καί ὄχι πῶς νά το μαστιγώσει.) <br />- «Ποιός σοῦ εἶπε (λέει στον 'Αδάμ), πώς εἶσαι γυμνός; Εκτός ἐάν ἔφαγες ἀπό τό δένδρο πού σοῦ ἀπαγόρευσα να φᾶς...». <br />Τώρα ὁ Θεός τόν εὐκολύνει ἀκόμα περισσότερο. «Εκτός ἐάν ἔφαγες...», τοῦ λέει. <br />Ἐδῶ ὁ  ̓Αδάμ «στριμώχθηκε». Τί νά ἔλεγε; Πώς δέν ἔφαγε; Μά ὁ Θεός ἤξερε τα πάντα. Ὅμως ἡ ἀμετανοησία του βρῆκε και πάλι τρόπο να ξεφύγει. Ομολόγησε ἐμμέσως ὅτι ἔφαγε, πλήν ὅμως δέν ἔδειξε μετάνοια. Είπε στο Θεό: <br />- «Ἡ γυναίκα πού μοῦ ἔδωσες, αὐτή μοῦ ἔδωσε νά φάω». <br />«Πού μοῦ ἔδωσες», τοῦ εἶπε. Σά νά τοῦ ἔλεγε: «Φταῖς ἐσύ, καί ἡ γυναίκα μου. Εγώ είμαι ἀθῶος». <br />Τρίτη κλήση: Ἡ Εὔα παρακολουθοῦσε ἐναγωνίως τήν κρίσιμη αυτή συζήτηση. Καί ἔβλεπε, πώς ὅπου νάναι, θα 'ρθεῖ καί ἡ δική της ἡ σειρά γιά «ανάκριση». Μέσα της, λοιπόν, «δούλευε» τήν ἀπάντηση, πού θά ἔδινε στόν Θεό. <br />Ὁ Ἀγαθός Θεός τήν πλησιάζει· τήν ρωτά μέ στοργή καί μέ διάκριση, μήπως καί συγκινηθεῖ: <br />- Γιατί τό ἔκανες αὐτό; <br />Κι' αὐτή Τοῦ ἀπάντησε «ξερά»: <br />- Το φίδι μέ ἐξαπάτησε. <br />Ο Αδάμ παρέπεμψε τόν Θεό στην Εὔα, κι' αὐτή στο φίδι. Ὁ Παντοκράτωρ Κύριος καταδέχθηκε καί παίχθηκε «μπαλάκι» ἀπό τά πλάσματά Του. Από ἀγαθότητα καί Φιλανθρωπία. Μήπως καί μετανοήσουν. Αλλ' οὔτε ὁ  ̓Αδάμ μετάνοιωσε, οὔτε καί ἡ Εὔα. Ηταν καί θεόπτες. <br />Ας σκεφθοῦμε πόσο δύσκολο είναι να μετανοιώσει ὁ ἁμαρτωλός, πού οὔτε θεόπτης εἶναι, οὔτε καί πεῖρα Παραδείσου ἔχει. Καί ὅμως ὀφείλει να μετανοήσει. Διαφορετικά, θα μείνει εκτός τοῦ Παραδείσου. <br />Κάποτε μιά γάτα (λέει ἕνας μύθος τοῦ Αἰσώπου) ἀποφάσισε να παντρευθεῖ. Ἔφθασε ἡ ὥρα τοῦ γάμου. Ήρθαν καί οἱ καλεσμένοι. Ἡ γάτα καμάρωνε, ντυμένη στα νυφικά. Και ξαφνικά μυρίζεται ἕνα ...ποντίκι! Τώρα ξεχνᾶ τούς πάντες καί τα πάντα. Κάπου, σέ μιά γωνιά, βλέπει τό ποντίκι. Ντυμένη στά νυφικά, τρέχει γιά νά τό συλλάβει. Τό ποντίκι σαστισμένο πηγαίνει πέρα-δῶθε. Τό ἴδιο καί ἡ γάτα -νύφη. Κι ὁ γάμος διαλύθηκε... <br />Κάτι ανάλογο συνέβη καί μέ τούς πρωτοπλάστους. Ἡ ψυχή τους είχε συνάψει γάμο μέ τόν Επουράνιο Νυμφίο. Όμως παρασύρθηκαν ἀπό τήν φιληδονία (ἀπό τήν βρώση τοῦ ἀπαγορευμένου καρποῦ), ξευτελίσθηκαν, καί διαλύθηκε ὁ γάμος τους. <br />Ανθρωποι σάν τούς πρωτοπλάστους ὑπάρχουν πάντοτε. Καί σήμερα. <br />«Αδάμ ποῦ εἶ;» Ἔτσι ἀναζητοῦσε ὁ Θεός τόν ἁμαρτωλό 'Αδάμ, καλώντάς τον σέ μετάνοια. Καί ὁ Θεός «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι» (Α' Τιμ. 2:4). Αρα, ὅπως νοιάζονταν γιά τήν σωτηρία τῶν πρωτοπλάστων, νοιάζεται καί γιά τήν σωτηρία πάντων τῶν ἀπολωλότων προβάτων. Τα ἀναζητεῖ, τά «καλεῖ κατ' ὄνομα» (Ἰωάν. 10:3). <br />Καί σένα, πού εἶσαι στήν ἁμαρτία, ὁ  ̓Αγαθός Θεός σέ προσκαλεῖ κοντά Του, καλώντας σε μέ τό ὄνομά σου: «...ποῦ εἶσαι;». <br />Λοιπόν, τί κάνεις; Μιμείσαι μήπως τούς ἀνοήτους πρωτοπλάστους πού ἔτρεχαν να κρυφθοῦν, ἐμπαίζοντας τόν Κύριο;</span></span></p><div><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"><span style="color: #0c0c0c;"><br /></span></span></div><div style="mso-element: footnote-list;"><hr size="1" style="text-align: justify;" width="33%" /> <!--[endif]--> <div id="ftn1" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: #0c0c0c; font-family: trebuchet; font-size: medium;"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" title=""><!--[if !supportFootnotes]--><span style="line-height: 115%;">[1]</span><!--[endif]--></a>  Καί γιατί νά τούς βγάλει από τον Παράδεισο; Τί κακό τοῦ ἔκαναν;. Δέν ἄντεχε νά τούς βλέπει στον παράδεισο. Φθόνησε τη δόξα τους, Ἔσκαζε ἀπό τό κακό του. </span></p> </div> <div id="ftn2" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0c0c0c; font-family: trebuchet; font-size: medium;"><a href="#_ftnref2" name="_ftn2" title=""><span style="line-height: 115%;">[2]</span></a> Ὁ διάβολος εἶναι ὁ ἴδιος (καί χειρότερος...). Ὅ,τι ἀπάτη ἔκανε στούς Πρωτοπλάστους, προσπαθεῖ νά κάνει καί στούς Χριστιανούς. Προκειμένου δηλαδή νά τούς κάνει να χάσουν τήν ψυχή τους, δέ τούς λέει ὠμά καί καθαρά «φύγετε ἀπό τόν Χριστό, και πηγαίνετε στην Κόλαση», γιατί κάτι τέτοιο ποτέ δέν θά τό ἔκαναν· ( ̔́Αγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Περί είμαρμένης και Προνοίας, Β'). Τούς ἀφήνει νά πιστεύουν στον Χριστό, νά εἶναι ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά τούς κάνει νά ἀσχολοῦνται μέ ὅλα τά θέματα, ἐκτός ἀπό τό πῶς νά σώσουν τήν ψυχήν τους! </span></div><span style="color: #0c0c0c; font-family: trebuchet; font-size: medium;"><div style="text-align: justify;">«Κακούργως», ὕπουλα τούς ἐξαπατά· χωρίς δηλαδή νά τό ἔχουν ὑποψιασθεῖ, τούς ὁδηγεῖ μακράν τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ! «οὐκ εἰδότας αὐτούς ἐξαιρεῖ τῆς αἰωνίου ταύτης κληρονομίας» (Αὐτόθι). </div></span><p></p> </div> <div id="ftn3" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0c0c0c; font-family: trebuchet; font-size: medium;"><a href="#_ftnref3" name="_ftn3" title=""><span style="line-height: 115%;">[3]</span></a> Ἡ ἁμαρτία δέν ξεκίνησε ἀπ ̓ ἔξω (ἀπό τόν καρπό), ἀλλά ἀπό μέσα, ἀπό τήν σκέψη. Ἡ σκέψη ἔφερε τήν ἁμαρτία καί ὄχι ὁ καρπός αυτός καθ' ἑαυτός. </span></div><span style="color: #0c0c0c; font-family: trebuchet; font-size: medium;"><div style="text-align: justify;">Με άλλα λόγια, δέν φταίνε τα «πράγματα» πού ἁμαρτάνουν οἱ ἄνθρωποι (τό χρῆμα, τό κρασί, ἡ σάρκα κ.λ.π.), ἀλλά φταίει ἡ ἐσωτερική κακή σκέψη, διάθεση. </div></span><p></p> </div> <div id="ftn4" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0c0c0c; font-family: trebuchet; font-size: medium;"><a href="#_ftnref4" name="_ftn4" title=""><span style="line-height: 115%;">[4]</span></a> Ο Αδάμ, ὅσο ἦταν καθαρός, δέν εἶχε πρόβλημα μέ τόν Θεό. Ἔτρεχε κοντά Του, λαχταρώντας νά Τόν δεῖ. Όμως τώρα, πού λερώθηκε ἀπό τήν ἁμαρτία, νοιώθει ντροπή καί φόβο νά Τόν ἀτενίσει. Καί τρέχει να κρυφθεῖ! Κι' αὐτό σημαίνει: </span></div><span style="color: #0c0c0c; font-family: trebuchet; font-size: medium;"><div style="text-align: justify;">• Δέν φταίει ὁ Θεός πού οἱ ἄνθρωποι ἀπομακρύνονται ἀπό κοντά Του, ἀλλά ἡ ἁμαρτία. </div><div style="text-align: justify;">• Δέν φταίει ἡ Ἐκκλησία, πού οἱ ἄνθρωποι (ιδιαίτερα οἱ νέοι) φεύγουν μακριά της, ἀλλ ̓ ἡ ἁμαρτία. </div><div style="text-align: justify;">• Δέν φταῖνε οἱ ἱερεῖς, πού οἱ ἄνθρωποι δέν ἐξομολογοῦνται, ἀλλ ̓ ἡ ντροπή καί ἡ ἀκαθαρσία τῆς ἁμαρτίας. </div></span><p></p> <p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><o:p><span style="color: #0c0c0c; font-family: helvetica; font-size: medium;"> </span></o:p></p> </div> </div><br /><p></p>

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ (1)

  1. ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ  Στόν κόσμο μας συμβαίνουν πολλά καί διάφορα δεινά· ἀδικίες, δολοφονίες, αἱματοχυσίες, κ.ἄ. Τ' ἀκοῦμε, καί τά ...

Read more »

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A (1)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiTZceby0gRYLtcm7NcfrtDFK2ebQC-dC_Ar3AQ8R24jBI7vSw7onjGZQIbsFdzkuRNCW5aBlJAgiqc0hHjnJY3t963WOyWdj9b0ilEfZRiFEz2Cm5SKjmf9I6eyL6J1v7X9rhhdtr99GY69k6-JQyByyf61bhLY_s8umxQXZ_vBgJ-kL9r01DC7ukE/s320/image.png" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="240" data-original-width="320" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiTZceby0gRYLtcm7NcfrtDFK2ebQC-dC_Ar3AQ8R24jBI7vSw7onjGZQIbsFdzkuRNCW5aBlJAgiqc0hHjnJY3t963WOyWdj9b0ilEfZRiFEz2Cm5SKjmf9I6eyL6J1v7X9rhhdtr99GY69k6-JQyByyf61bhLY_s8umxQXZ_vBgJ-kL9r01DC7ukE/s1600/image.png" width="320" /></a></div> <br /><br /><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><b><span style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;">Α΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1</span></b><span style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"><br /><br /><b><span style="color: #cc0000;">Ψυχολογικές θεωρήσεις τῆς πνευματικῆς ζωῆς<br />«Βάζω ἀρχή»»</span></b><br /><br /><b><span style="color: #2b00fe;">Πῶς οἱ ἅγιοι βρέθηκαν στὴν ἀντίπερα όχθη</span></b><br /><br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;">Γνωρίζουμε λίγο πολύ όλοι μας ότι μέσα στα κείμενα τῶν ἁγίων πατέρων (Βλ. στο βιβλίο τῶν ἐκδόσεών μας Το Μέγα Γεροντικόν, τ. Β. κος. Δ, απόφθ. 47 τ. Γ΄, κεφ. ΙΑ, άποψή 58, 78 τ... ΙΕ, απόψε. 7, κεφ. Κ΄, αποφθ. 13.) συναντούμε συχνά αὐτὴ τὴν προτροπή: Να βάζεις ἀρχή, να βάλεις ἀρχὴ ἢ βάζω ἀρχή, ἔβαλα ἀρχή, θα βάλω ἀρχή. Συναντοῦμε αὐτή τη φράση, αὐτή την προτροπή, αὐτή τη συμβουλή, ἀλλὰ καὶ οἱ σύγχρονοι χριστιανοί πότε-πότε τη λένε αυτή τη φράση. Φοβούμαι όμως ὅτι δὲν ξέρουμε ἀκριβῶς τι σημαίνει, καὶ τί θέλει νὰ πεῖ κανεὶς ἀναφέροντάς την. Δὲν βγαίνει τίποτε μὲ τὸ νὰ ἀναφέρει ἁπλῶς κανείς κάποια φράση που τὴν ἔλεγαν οἱ πατέρες ἢ που τη λένε καὶ σήμερα κάποιοι ἅγιοι ἄνθρωποι. Ὅλα τα θέματα πρέπει να τὰ γνωρίζει κανείς, ὅσο γίνεται, στο βάθος καὶ μετά, φυσικά, να προσπαθεί νὰ τὰ οἰκειωθεί, νὰ τὰ ἀφομοιώσει, νὰ τὰ ζήσει. Χωρίς καί τή γνώση δὲν γίνεται τίποτε.<br /><br /><b>Τι σημαίνει λοιπόν «βάζω ἀρχή;</b><br /><br />Ἀπό ὅ,τι βλέπουμε στα κείμενα τῶν πατέρων, μπορεῖ κανείς νὰ λέει καὶ μάλιστα μπορεῖ νὰ αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη να λέει «βάζω ἀρχή», «θά βάλω ἀρχή», ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν. Ὄχι ἁπλῶς στὴν ἀρχή τῆς χρονιᾶς, ὄχι ἁπλῶς ὅταν βρισκόμαστε σε κάποιον σταθμό τῆς ζωῆς μας, ὄχι ἁπλῶς στὴν ἀρχὴ τῆς ἑβδομάδας, ἀλλὰ στὴν ἀρχὴ καὶ τῆς καθεμιᾶς στιγμῆς.<br />«Βάζω ἀρχή». Ὄχι ἁπλῶς κανείς σκέπτεται ότι καλά εἶναι νὰ λέει καὶ νὰ κάνει κάτι τέτοιο, ἀλλά αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη συνεχῶς νὰ λέει «βάζω ἀρχή». Ὅσο πιο συχνά μάλιστα κανείς βάζει ἀρχή, τόσο καλύτερα εἶναι. Ἂν δὲν ξέρουμε ὅμως τη σημασία τῆς φράσεως, τότε, ἢ δὲν θὰ σκεπτόμαστε να κάνουμε κάτι τέτοιο ἢ θα μοιάζει λίγο σαν παιχνίδι ἢ ἀκόμη, ἄν θέλετε, και σαν κοροϊδία. Δέν εἶναι ὅμως ἔτσι τὰ πράγματα.<br />Οι πατέρες αἰσθάνονταν τὴν ἀνάγκη να βάζουν ἀρχή, νὰ ἀρχίζουν δηλαδή τη σωστή ζωή ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν, νὰ ἀρχίζουν την πνευματική ζωή κάθε στιγμή. Μάλιστα, ὅπως γράφει κάποιος, οἱ ἅγιοι κάθε μέρα ἔβαζαν ἀρχὴ καὶ, χωρίς νὰ τὸ καταλάβουν, βρέθηκαν στὴν ἀντίπερα όχθη. Ἐνῶ, βάζοντας ἀρχή, μοιάζει νὰ εἶναι κανείς στὴν ἀρχὴ τῆς ἐδῶ ὄχθης, ὅμως κάνοντας αὐτό, λέει, βρέθηκαν στην ἄλλη ὄχθη.<br />Θὰ ἀναφέρω ἕνα παράδειγμα ἀμέσως-ἀμέσως, γιὰ νὰ μυηθούμε λίγο στο θέμα, ἐν σχέσει μὲ αὐτό που λέμε γιὰ τοὺς ἁγίους, ὅτι βάζοντας συνεχώς ἀρχή, στο τέλος βρέθηκαν στην άλλη όχθη. Παιδάκι θέλει νὰ ἀνέβει τη σκάλα πού ὁδηγεῖ στήν ἄλλη ὄχθη. Ένα μικρό σπίτι που μένει. Σηκώνει το ποδαράκι του στο πρώτο σκαλοπάτι καὶ προσπαθεί να φέρει καὶ τὸ ἄλλο ποδαράκι του στο πρώτο σκαλοπάτι. Δὲν τὰ καταφέρνει καὶ πέφτει. Το παιδάκι ξαναπροσπαθεῖ καὶ πάλι δὲν τὰ καταφέρνει καὶ πάλι προσπαθεί και πάλι πέφτει. Συνεχίζει την προσπάθειά του, χωρίς να λαμβάνει ὑπ' ὄψιν του ὅτι ἀπέτυχε μία φορά, ἀπέτυχε δύο φορές... Καθόλου δὲν τὸ ἐπηρεάζει αὐτή ἡ πραγματικότητα.<br />Ἡ μητέρα τοῦ παιδιοῦ πάνω στο πλατύσκαλο το παρακολουθεί, χωρίς νὰ τὴ βλέπει το παιδί της. Βλέποντας αὐτή την προσπάθεια τοῦ παιδιοῦ, καὶ ὅτι δὲν ἐπηρεάζεται καθόλου ἀπὸ τὴν ἀποτυχία του, κατεβαίνει, παίρνει το παιδί στὴν ἀγκαλιά, καὶ μονομιᾶς ἀνεβαίνει το παιδί ὅλα τὰ σκαλοπάτια. Θα λέγαμε ὅτι κάπως ἔτσι μοιάζει ἡ προσπάθεια του ἀνθρώπου νὰ ζήσει πνευματική ζωή τελικά όμως εἶναι ὁ Θεός που χαριτώνει τὸν ἄνθρωπο.<br />Καταλαβαίνουμε τώρα καλύτερα πῶς οἱ ἅγιοι, ἐνῶ ἔβαζαν συνεχῶς ἀρχή, βρέθηκαν στὴν ἀντίπερα ὄχθη. Γιὰ νὰ καταλάβουμε το όλο θέμα καλύτερα, θὰ ἤθελα νὰ τὸ δοῦμε λίγο καί ψυχολογικά. Νομίζω, θὰ μᾶς βοηθήσει αὐτή ἡ ἀνάλυση, αὐτή ἡ ψυχολογική θεώρηση τοῦ θέματος.<br /><br /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"><b>Τα τρία πατώματα τῆς ψυχῆς</b><br /><br />Σύμφωνα μὲ αὐτά που λένε οἱ εἰδικοί ἐπιστήμονες, οἱ ψυχολόγοι, ἡ ψυχή μας, πού εἶναι, τρόπον τινά, σὰν ἕνα οἰκοδόμημα καὶ πού ἔχει πολύ καὶ ἄγνωστο περιεχόμενο, χωρίζεται σε τρία πατώματα.<br />Εἶναι πάνω-πάνω το συνειδητό, δηλαδή αὐτό τό ὁποῖο ὅλοι καταλαβαίνουμε στον ἑαυτό μας. Οἱ σκέψεις μας, τὰ αἰσθήματά μας, ἡ ὅλη διάθεσή μας πού συνειδητοποιούμε, πού ἐλέγχουμε, πού ξέρουμε. Πιό κάτω ἀπό αὐτό τό στρώμα εἶναι τὸ ὑποσυνείδητο. Τό περιεχόμενο τοῦ ὑποσυνειδήτου μᾶς εἶναι ἄγνωστο, ἀλλά, ἐπειδὴ εἶναι κοντά στο συνειδητό, ποῦ καὶ ποῦ μᾶς ἀφήνει λίγο να διαισθανθούμε τί περίπου μπορεῖ νὰ ὑπάρχει μέσα σ' αὐτό. Ἀπό καμιά φορά, κάτι πετάγεται ἀπό ἐκεῖ καὶ βγαίνει στο συνειδητό.<br />Πιό κάτω, στο βάθος-βάθος, στὸ ὑπόγειο, ἄς ποῦμε, τῆς ψυχῆς μας, εἶναι τὸ ἀσυνείδητο. Το περιεχόμενο τοῦ ἀσυνειδήτου εἶναι terra incognita, ἄγνωστη γῆ, καὶ μᾶς εἶναι τελείως ἄγνωστο. Ἐνῶ λοιπόν ἐκεῖ μέσα ὑπάρχουν δικά μας βιώματα, δικές μας καταστάσεις, ὅμως, ἐπειδή εἶναι στο ἀσυνείδητο, στο σκοτεινό αὐτό ὑπόγειο, οὔτε ξέρουμε τί ἀκριβῶς ὑπάρχει οὔτε μποροῦμε νὰ ἐλέγξουμε αὐτό τό περιεχόμενο. Αὐτά τά βιώματα, κατά τη γλώσσα τῆς ψυχολογίας, εἶναι ἀπωθημένα, σπρωγμένα δηλαδή στο βάθος τοῦ ἀσυνειδήτου. Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, αὐτό το περιεχόμενο τοῦ ἀσυνειδήτου ἀποκτᾷ μιὰ αὐτονομία, κάνει ὅ,τι θέλει, δὲν μᾶς λογαριάζει, δὲν μᾶς ρωτάει.<br />Αὐτά βέβαια οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, προ παντός οἱ νηπτικοί πατέρες, τὰ γνώριζαν. Γι' αὐτὸ προτίμησαν οἱ ἴδιοι πρῶτα –καὶ ἔπειτα συμβούλευαν καὶ ἄλλους– να καθίσουν στην ἔρημο, στην ἡσυχία, καὶ νὰ προσπαθήσουν, λέγοντας τὴν εὐχή, νὰ πᾶνε βαθιά, μέχρι τα κατάβαθα τῆς ψυχῆς τους, γιὰ νὰ ἀρχίσουν να γνωρίζουν αὐτό το περιεχόμενο τοῦ ὑποσυνειδήτου, τοῦ ἀσυνειδήτου, νὰ τὸ ἐλέγχουν, καὶ νὰ μὴν εἶναι αὐτόνομο καὶ κάνει ὅ,τι θέλει.<br />Το ὅτι εἶναι αὐτόνομο, ὅλοι το ξέρουμε. Τη στιγμή που θέλεις να κάνεις κάτι σωστό, ἄλλη δύναμη βγαίνει ἀπό μέσα σου καὶ σὲ ἀναγκάζει να κάνεις κάτι ἄλλο, κάτι ποὺ δὲν τὸ θέλεις, καὶ ὅμως το κάνεις.<br /><br /><b>Ἡ χωριάτισσα καί ἡ καταπακτή μὲ τὰ σκουπίδια</b><br /><br />Παλαιότερα στα σπίτια, στο πάτωμα ἑνός δωματίου ὑπῆρχε μια καταπακτή, ἕνα ἄνοιγμα, καὶ κάτω ἦταν τὸ ὑπόγειο. Ἂς φαντασθοῦμε ὅτι μια νοικοκυρά ἦλθε να κατοικήσει ἀπό τὸ χωριό στην πόλη. Χωριάτισσα μέν, ἀλλά τώρα ἤλθε στην πόλη. Και θέλει να κάνει τὴν ἀρχόντισσα. Θὰ μποροῦσε νὰ σκεφθεῖ καὶ νὰ πεῖ: «Εγώ χωριάτισσα είμαι, χωριάτικα θά τά κάνω». Δὲν τὸ λέει ὅμως, μὴν ἐκτεθεῖ. Καθώς δεν ξέρει λοιπόν πῶς ἔχουν τα πράγματα, ντρέπεται να πάρει τα σκουπίδια καὶ νὰ τὰ βγάλει ἔξω. Ἀλλὰ τι να γίνει ὅμως, Ἔχει καὶ σκουπίδια.<br />Μια σωστή νοικοκυρά, ποὺ ἔχει σκουπίδια, δέν μπορεῖ νὰ τὰ κρατάει. Ως τὴν ὥρα ποὺ θὰ τελειώσει τὸ φαγητό, εἶναι ἐκεῖ καὶ τὰ σκουπίδια, αλλά μετά δὲν μπορεῖ νὰ τὰ κρατήσει. Θὰ τὰ πάρει καὶ θὰ τὰ πάει ἔξω. Θὰ τὰ βάλει σε νάυλον σακούλες καὶ θὰ τὰ πάει ἔξω καὶ τέλειωσε. Τα σκουπίδια εἶναι ἀνύπαρκτα. Αὐτὸ ἦταν ὅλο. Ἐνῶ ἡ ἀρχοντοχωριάτισσα κάπως ντρέπεται καί, καθώς δεν λειτουργεί σωστά τὸ μυαλό της ἴσως ἕνεκα ἀγνοίας, θὰ τὰ κρύψει. Τώρα αὐτό φαίνεται πάρα πολύ τραβηγμένο, καθώς σή μερα στοίβες-στοίβες μαζεύονται τα σκουπίδια στους δρόμους, ἀλλὰ ὄχι τὰ παλαιότερα χρόνια.<br />Ἔτσι λοιπόν ἀρχίζει καὶ ρίχνει τα σκουπίδια μέσα στὸ ὑπόγειο, στην καταπακτή τοῦ σπιτιοῦ της. Ἂς ποῦμε, ρίχνει φλούδες ἀπό καρπούζια, πεπόνια, λεμόνια, πορτοκάλια, μπανάνες καὶ τέτοια. Αὐτά εἶναι σκουπίδια, ἀλλά κατά τὰ ἄλλα δὲν εἶναι κάτι τὸ φο-βερό. Σκουπίδια μέν, ἀλλὰ ὄχι κάτι το φοβερό. Ὅλη τὴν ὥρα κρατᾶς τη φλούδα τοῦ καρπουζιού στο χέρι, ἕως ὅτου να τελειώσεις. Δὲν εἶναι τίποτε το κακό, τὸ ἀηδιαστικό. Ἀλλά, ὅταν τελειώσεις ἐκεῖνο ποὺ τρώγεται, τὰ θὰ τὸ κάνεις τὸ ὑπόλοιπο; Είναι σκουπίδι. Όχι ἀηδιαστικό, ἀλλά εἶναι σκουπίδι. Πετάει λοιπόν ἡ ἀρχοντοχωριάτισσα τα σκουπίδια ἐκεῖ μέσα.<br />Μέσα ὅμως στο ὑπόγειο αὐτά σιγά-σιγά, σιγά-σιγά παύουν νὰ εἶναι αὐτὸ ποὺ ἦταν. Τὰ ἴδια αὐτά πράγματα, ἀλλά παύουν νὰ εἶναι αὐτό πού ήταν. Φυσικά δὲν ἐξαφανίζονται· ὑπάρχουν καὶ μάλιστα ἀλλοιώνονται. Ἄς ποῦμε οἱ καρπουζόφλουδες γίνονται πολτός κ.ο.κ. Ἀρχίζουν λοιπόν ὅλα να λιώνουν, νὰ μουχλιάζουν, καὶ ἄν τὰ δεῖς μετά, εἶναι ὅ,τι ἀηδιαστικό. Ἔτσι, θέλουμε δέν θέλουμε, ὅσο καθαρό κι ἄν ἔχουμε το σπίτι, ἐφόσον ὑπάρχει αὐτὸ τὸ περιεχόμενο στο ὑπόγειο, θά βγαίνουν ἀπό κεῖ κακοσμίες. Ἄν μάλιστα καμιά φορά φουσκώσουν αὐτά τα σκουπίδια καί πετάξουν το καπάκι τῆς καταπακτῆς καί βγοῦν, τό δωμάτιο θά γεμίσει ξαφνικά ἀπό ὅλα αὐτά καί θά ἔχει τὴν ἀνάλογη δυσοσμία. (Δέν ξέρω ἄν ἔχετε ὑπ' ὄψιν σας ὅτι, ὅταν κάνουν τσίπουρο, ρίχνουν μέσα σε κάδους τα σταφύλια, τὰ σύκα ἤ καί ἄλλους καρπούς νά βράσουν. Αὐτά, καθώς γίνεται ζύμωση, φουσκώνουν καί βγάζουν άναθυμιάσεις.)<br />Το δωμάτιο λοιπόν θά γεμίσει δυσοσμία καί σκουπίδια. Τα σκουπίδια πού εἶχε ρίξει μέσα ἡ νοικοκυρά, ἀλλὰ ὄχι ὅπως τὰ εἶχε ρίξει. Ὅπως εἴπαμε, ἀλλοιωμένα, ἀηδέστατα καί μέ κακοσμία. Τί πρέπει να γίνει; Βέβαια, τρομάζει ή νοικοκυρά, ἀλλά ἐκεῖνο πού χρειάζεται εἶναι νά ἀνασκουμπωθεῖ καὶ νὰ κάνει αὐτό πού δέν ἔκανε μέχρι τότε. Σιγά-σιγά νά τά βγάλει ἔξω, ἄς ντραπεῖ καί λίγο, ἄς ἐκτεθεῖ καὶ λίγο, για να καθαρίσει το σπίτι.<br />Ἔτσι λοιπόν, στο ὑποσυνείδητο τοῦ ἀνθρώπου ὑπάρχουν σπρωγμένα διάφορα βιώματα ἀπό τά παιδικά μας ἀκόμη χρόνια. Καθώς μεγαλώνουμε, μᾶς συμβαίνουν πολλά ἀνεπιθύμητα πράγματα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα δέν μποροῦμε νά ξεγλιτώσουμε, μα άν δέν τά ἀφομοιώσει κανείς σωστά μέσα στο συνειδητό του, τὰ σπρώχνει -εἶναι μια εὐκολία αὐτή στο ύποσυνείδητο. Αὐτὰ εἶναι τὰ ἀπωθημένα βιώματα, τα ὁποῖα ἔχουν αὐτονομία, σὰν νὰ ἔχουν δική τους κυβέρνηση, δηλαδή δική τους ἀρχή, δική τους έξουσία, καὶ κάνουν ὅ,τι θέλουν, ὅπως εἶπαμε.<br />Ἐσύ τώρα, ὁ καημενούλης, ὅποιος κι ἂν εἶσαι, ὅλοι μας δηλαδή, ὅταν ἀγνοοῦμε αὐτή τήν πραγματικότητα, πῶς θὰ ζήσουμε πνευματική ζωή; Θα κάνουμε φιλότιμες προσπάθειες, ἀλλὰ ὅσο μποροῦμε να καταλάβουμε καὶ ὅσο μποροῦμε νὰ ἐλέγξουμε τὸν ἑαυτό μας καί ὅσο μποροῦμε να βάλουμε τον ἑαυτό μας σ' ἕναν δρόμο. Όμως, κάθε τόσο τὰ ἀπωθημένα αὐτά βιώματα θα βγαίνουν ἀπό κεῖ μέσα ἀνεξέλεγκτα καὶ θα κάνουν τα δικά τους.</span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span face=""Segoe UI","sans-serif"" style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span face=""Segoe UI","sans-serif"" style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"><o:p> </o:p></span></p><span style="background-color: white;"><div style="text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;">ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ</span></b></div><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: medium;">...πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν</span></b></div></b><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-size: medium;">Τὸ αἴσθημα κατωτερότητος καὶ ἄλλες ἀρρωστημένες καταστάσεις</span></b></div><span style="color: #2b00fe; font-size: medium;"><div style="text-align: center;"><b>μέσα στο μυστήριο τῆς σωτηρίας</b></div></span><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b><span style="font-size: medium;">Πανόραμα Θεσσαλονίκης, Ε΄ έκδοση</span></b></div><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: right;"><b><a href="https://amethystosbooks.blogspot.com/2025/11/a.html" target="_blank"><span style="color: #2b00fe;">ΠΗΓΗ</span></a></b></div></b></span><p></p>

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A (1)

  Α΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 Ψυχολογικές θεωρήσεις τῆς πνευματικῆς ζωῆς «Βάζω ἀρχή»» Πῶς οἱ ἅγιοι βρέθηκαν στὴν ἀντίπερα όχθη Γνωρίζουμε λίγο πολύ όλοι μ...

Read more »