Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΣ ΤΗΝ (ΠΡΟ ΤΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ) ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ (28ο)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEigGXCXYkVHW1qQZF2RPdLYvQCdDS2Xh5WPt3K7aOUQCIOiZw81qrQIyuPSaCfOJB_z-Ww3i8fh_qnxePjwVvzdCUwbft4FfaSZLXwbjwdwu8aEzrZ52g3-g1PZIhVJXxf4Nt7ybpb3gU1BWyE_iE_k0yfgc_Q-B2mDuB6_YOfLcUjg6Xt2IEF7w2me/s853/66.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="700" data-original-width="853" height="525" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEigGXCXYkVHW1qQZF2RPdLYvQCdDS2Xh5WPt3K7aOUQCIOiZw81qrQIyuPSaCfOJB_z-Ww3i8fh_qnxePjwVvzdCUwbft4FfaSZLXwbjwdwu8aEzrZ52g3-g1PZIhVJXxf4Nt7ybpb3gU1BWyE_iE_k0yfgc_Q-B2mDuB6_YOfLcUjg6Xt2IEF7w2me/w640-h525/66.jpg" width="640" /></a></div><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0d0d0d;">Τό προπατορικό ἁμάρτημα εἰσάγει μεταβολές, δημιουργεῖ ἀποκλίσεις, γεννᾶ νοσήματα στό ἐπίπεδο τῶν ψυχικῶν δυνάμεων· ὄχι ὅμως μόνο σ' αὐτό. Οἱ σωματικές λειτουργίες καί οἱ αἰσθήσεις, ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος χρησιμοποιεῖ τά διάφορα ὄργανα τοῦ σώματός του καί μέσα τῆς ἀντίληψης διά τῶν αἰσθήσεων ἔχουν ἐπίσης ὑποστεῖ διαστροφή και συνεπῶς καθίστανται ἀσθενεῖς.<br /> Ὁ ὅλος ἄνθρωπος δημιουργήθηκε κατ' εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, συνεπῶς τό σῶμα του ὅπως καί ἡ ψυχή του [Σ.τ.μ.: δημιουργήθηκαν], μέ τήν ἀποστολή νά ἐπιτύχουν καθολοκληρίαν την ὁμοίωση, μέ τελικό σκοπό να θεωθοῦν πλήρως. Οἱ Πατέρες ὑπογραμμίζουν ὅτι τό σῶμα συμμετέχει στον ενάρετο βίο· ὄχι μόνο ὑπάρχουν «σωματικές ἀρετές», ἀλλά τό σῶμα συμμετέχει καί στίς περισσότερες ἀπό τίς ψυχικές αρετές. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς παρατηρεῖ: «Ἔνια [τῶν χαρισμάτων] [Σ.τ.μ.: Αναφέρει συγκεκριμένα ὁ Ἅγιος Γρηγόριος: τά γένη γλωσσῶν καί τίς ἑρμηνείες τους, τό λόγο τῆς διδαχῆς, τά χαρίσματα τῶν ἰαμάτων, τά ἐνεργήματα τῶν δυνάμεων, τήν ἐπίθεση τῶν χειρῶν] καί διά τοῦ σώματος ἐνεργεῖται»<a href="#_ftn1" name="_ftnref1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[1]</span><!--[endif]--></span></a>. Γενικά, «συμμεταλαμβάνει καί τό σῶμα τῆς ἁγιωσύνης», μέ τίς δυνάμεις του καί τίς ἐνέργειές του. Δρώντας σε συνεργασία μέ τήν ψυχή καί ὑπό τήν καθοδήγησή της, δέχεται ἀπό αὐτή τή χάρη τοῦ Πνεύματος. Τό σῶμα καλεῖται νά θεωθεῖ μέ τήν ψυχή. Ὁ Ἅγιος Μακάριος γράφει: «Όπως λοιπόν ο Θεός δημιούργησε τον ουρανό και τη γη για να κατοικήσει ο άνθρωπος, έτσι δημιούργησε και το σώμα και την ψυχή του ανθρώπου ως δική Του κατοικία, για να κατοικήσει και να αναπαυθεί, σαν σε δικό Του σπίτι, μέσα στο σώμα, έχοντας ως ωραία νύμφη την αγαπητή ψυχή, που είναι πλασμένη κατ’ εικόνα Του.»<a href="#_ftn2" name="_ftnref2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[2]</span><!--[endif]--></span></a>. Υπογραμμίζοντας τή θεμελιώδη ἑνότητα τοῦ σύνθετου ανθρώπου καί τήν ψυχοσωματική ἑνότητα στό ἀνθρώπινο πρόσωπο, καθώς καί τόν κοινό προορισμό τους, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμάς γράφει: «Ποιος πόνος, ποια ηδονή, και ποια κίνηση μέσα στο σώμα δεν είναι κοινή ενέργεια της ψυχής και του σώματος; […] Υπάρχουν πράγματι και μακάρια πάθη και κοινές ενέργειες της ψυχής και του σώματος που δεν προσηλώνουν το πνεύμα στη σάρκα, αλλά ανυψώνουν τη σάρκα κοντά στην αξία του πνεύματος και την πείθουν και αυτή να στραφεί προς τα άνω. Ποιες είναι αυτές; Οι πνευματικές, που δεν πηγαίνουν από το σώμα προς τον νου […], αλλά περνούν από τον νου προς το σώμα και το μεταμορφώνουν, μέσω αυτών των ενεργειών και παθημάτων, προς το καλύτερο και το θεοποιούν […]. Στους πνευματικούς άνδρες η χάρη του Πνεύματος, περνώντας μέσω της ψυχής προς το σώμα, δίνει και σε αυτό να πάσχει τα θεία και να συμπάσχει μακαρίως με την ψυχή που έχει βιώσει τα θεία· [η ψυχή], επειδή πάσχει τα θεία, έχει οπωσδήποτε και κάτι παθητικό επαινετό και θεϊκό· μάλλον δε, ένα είναι το παθητικό μέσα μας και είναι από τη φύση του προορισμένο να τελειοποιείται με αυτόν τον τρόπο. Αφού λοιπόν και το σώμα προχωρήσει σε αυτή τη μακάρια τελείωση, θεουργείται, χωρίς τότε να κινείται από σωματικά και υλικά παθήματα, έστω κι αν σε όσους δεν έχουν εμπειρία θα φαινόταν έτσι, αλλά μάλλον στρέφει το σώμα προς τον εαυτό του, το απομακρύνει από τη σχέση με τα κατώτερα και του εμπνέει από μόνο του αγιασμό και αμετάκλητη θέωση, απόδειξη που φανερώνεται καθαρά από τις θαυματουργές σορούς των αγίων.<a href="#_ftn3" name="_ftnref3" style="mso-footnote-id: ftn3;" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[3]</span><!--[endif]--></span></a>».<br /> Μία από τις βασικότερες λειτουργίες τοῦ σώματος εἶναι να χρησιμεύει ὡς ἐργαλεῖο γιά τήν ψυχή στα πλαίσια τῆς σχέσης της μέ τήν υλική δημιουργία: μέ τή μεσολάβηση των σωματικῶν αἰσθήσεων ή ψυχή γνωρίζει τῶν αἰσθητῶν ὄντων καί μέσω τῶν ὀργάνων τοῦ σώματος μπορεί να συμπήξει σχέση μ' αὐτά καί νά ἐνεργεῖ πάνω σ' αὐτά.<br /> Ἡ ἀντίληψη μέσω τῶν αἰσθήσεων, προσφέρει τη γνώση τῶν ὑλικῶν ὄντων καί εἶναι μιά διαδικασία ψυχοσωματική. Στη βάση τῆς αἰσθητηριακῆς ἀντίληψης βρίσκεται το αἴσθημα ἑπομένως, ἡ φυσική τροποποίηση καί μεταβολή τῆς αἴσθησης [Σ.τ.μ.: Αἴσθηση: (α) ή καθεμιά ἀπό τίς λειτουργίες με τις ὁποῖες ἀντιλαμβανόμαστε τούς ἐξωτερικούς ερεθισμούς, (β) ἡ ἀντίληψη μέ τά αἰσθητήρια ὄργανα, (γ) ἡ δύναμη τοῦ αἰσθά νεσθαι. Αἴσθημα: (α) αὐτό πού γίνεται ἀντιληπτό από τά αἰσθητήρια ὄργανα, (β) τό ἀποτέλεσμα λειτουργίας τῆς κάθε αἴσθησης] ὅταν ἔρχεται σ' επαφή μ' ἕνα ἀντικείμενο ἤ ὅταν δέχεται ἕνα ἐρέθισμα αντίστοιχο πρός αὐτή. Μέ τό αἴσθημα μεταδίδεται στην ψυχή μιά ἀντικειμενική πληροφορία, αναφορικά μέ τίς ὄψεις ἑνός ἀντικειμένου. Παρεμβαίνει λοιπόν μιά δεύτερη λειτουργία στα πλαίσια τῆς ὁποίας ὅλες οἱ δυνάμεις, πού μέσα στη ψυχή συνεισφέρουν στη γνώση, έρμηνεύουν τό αἰσθητηριακό δεδομένο. Στα πλαίσια μιας πολύπλοκης διαδικασίας, ὅπου ὑπεισέρχονται ἡ διάνοια, καθώς καί ἡ μνήμη, ἡ φαντασία καί ἡ ἐπιθυμία, τό ἀντικείμενο, ὅπως παρουσιάζεται μέ τήν αἴσθηση, τοποθετεῖται στό χῶρο καί σέ σχέση πρός τά ὑπόλοιπα ἀντικείμενα· ἐπιπλέον ὀνομάζεται, ὁρίζεται ὡς πρός τή φύση του, τό νόημα καί τή σημασία του, τή λειτουργία καί τήν ἀξία του. Ἡ συγκεκριμένη λειτουργία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τήν οὐσία τῆς αἰσθητηριακῆς ἀντίληψης, ξεκι νώντας μέ βάση ἕνα ἀντικειμενικό δεδομένο, δηλαδή τό αἴσθημα δέν περιχαρακώνεται σ' αυτό οὔτε ἐξαντλεῖται στήν προσφορά κατά κάποιο τρόπο μιᾶς περιγραφῆς, ἀλλά τό ἐπεξεργάζεται σε συνάρτηση μέ τίς ἀξίες τοῦ γνωρίζοντος ὑποκειμένου. Καί τελικά ἡ ἀντίληψη προκύπτει περισσότερο από τοῦτο τό τελευταῖο παρά ἀπό τό καθεαυτό ἀντικείμενο.<br /> Γι' αὐτό τό λόγο ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μπορεῖ να γράψει, ὅτι οἱ κρίσεις μας δέ σχηματίζονται σύμφωνα μέ τή φύση τῶν πραγμάτων, πού πέφτουν στην αντίληψή μας, ἀλλά σύμφωνα μέ τό αἴσθημα τῆς ψυχῆς, πού τα βλέπει μέ τά μάτια<a href="#_ftn4" name="_ftnref4" style="mso-footnote-id: ftn4;" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[4]</span><!--[endif]--></span></a>. Ἀπό τότε ἡ μορφή τῆς αἰσθητηριακῆς ἀντίληψης ἐμφανίζεται αναπόφευκτα συνδεδεμένη μέ τή νοητική κατάσταση τοῦ ἀντιλαμβανόμενου υποκειμένου καί ἐξαρτᾶται ἀπό τήν κατάσταση ὅλων τῶν δυνάμεων, πού υπεισέρχονται στη διαδικασία τῆς ἑρμηνείας, τήν ὁποία ὑπενθυμίσαμε· τελικά ἡ αἰσθητηριακή αντίληψη εἶναι κυρίως ἑρμηνεία αὐτοῦ πού, γενικά, γνωρίζει, καταλαβαίνει, ἐπιθυμεῖ, φαντάζεται, θυμᾶται...<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p><span style="color: #0d0d0d;"> </span></o:p></span></p><div style="mso-element: footnote-list;"> <hr align="left" size="1" width="33%" /> <!--[endif]--> <div id="ftn1" style="mso-element: footnote;"> <p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #0d0d0d; font-family: arial;"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[1]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ, Τριάδες, 2, 2, 13.</span></p> </div> <div id="ftn2" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="color: #0d0d0d; font-family: arial;"><a href="#_ftnref2" name="_ftn2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[2]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ, Ὁμιλία (Συλλογή ΙΙ), 49, 4.</span></p> </div> <div id="ftn3" style="mso-element: footnote;"> <p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #0d0d0d; font-family: arial;"><a href="#_ftnref3" name="_ftn3" style="mso-footnote-id: ftn3;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[3]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ, Τριάδες, 2, 2, 12.</span></p> </div> <div id="ftn4" style="mso-element: footnote;"> <p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #0d0d0d; font-family: arial;"><a href="#_ftnref4" name="_ftn4" style="mso-footnote-id: ftn4;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[4]</span></span><!--[endif]--></span></span></a>  ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, Κατήχησις, 2, 9.</span></p> <p class="MsoFootnoteText"><o:p> </o:p></p> </div> </div><p></p><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><div id="ftn15"><p class="MsoFootnoteText" style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;"><span lang="EN-US" style="font-family: helvetica;"><o:p> </o:p></span><b style="font-family: helvetica;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="color: #101010; text-align: justify;">(συνεχίζεται)</span></b></span></p></div></div><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"></p><div style="background-color: white;"><p class="MsoNormal" style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="color: #101010; font-size: 16px; text-align: justify;"><br /></span></p><div style="line-height: 21.8333px; text-align: center;"><div style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></span></b></div><div style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-size: medium;"><span style="font-family: helvetica;"><br /></span></span></u></span></b></div><div style="color: #333333;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></span></b></div><div style="color: #333333;"><b><span style="color: red;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></span></b></div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html" itemprop="url"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΣ ΤΗΝ (ΠΡΟ ΤΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ) ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ (27ο)</span></b></span></a></div><div style="color: #333333;"><br /></div></div><div class="separator" style="clear: both; color: #333333; text-align: center;"><div class="separator" style="clear: both;"><div style="line-height: 21.8333px;"><div class="MsoNormal" style="line-height: 19.2px;"><div><span style="color: blue;"><b><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2018/02/blog-post_84.html" itemprop="url" style="color: #999999; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: blue;">ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ (ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ): ''Η ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ</span> <span style="color: blue;">ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ''</span></span></a></b></span></div></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 19.2px;"><div><span style="color: blue;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></span></div></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 19.2px;"><div><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #999999;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2013/10/3.html" itemprop="url" style="color: #999999; text-decoration-line: none;"> <b><span style="color: blue;">Ο ΦΟΒΟΣ (3ο ΜΕΡΟΣ)</span></b></a><br /><br /></span><a href="https://entoytwnika.blogspot.com/2013/04/24.html" style="color: #999999; text-decoration-line: none;"><span style="color: blue;"><b>ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΜΑΣ (24ο ΜΕΡΟΣ</b></span></a><span style="color: #2b00fe;"><b>)</b></span></span></div></div></div></div></div></div>

Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΣ ΤΗΝ (ΠΡΟ ΤΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ) ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ (28ο)

Τό προπατορικό ἁμάρτημα εἰσάγει μεταβολές, δημιουργεῖ ἀποκλίσεις, γεννᾶ νοσήματα στό ἐπίπεδο τῶν ψυχικῶν δυνάμεων· ὄχι ὅμως μόνο σ' αὐτό...

Read more »

Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΣ ΤΗΝ (ΠΡΟ ΤΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ) ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ (27ο)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgJij3zYqqbjLrzcVrrENYuPd0TWE6ZRa8W5P9Fg1x6y2aKuWUU7fLPd53MezSDy5mQlGTi8HJXu6ZYqUx3LdFvL0vhyphenhyphenRvaGGdX-A9GGcXVZIDFl5hH2g51399NW7jAp-vYqWDPpCLvyfSKXXFl09zg_-4NZfZ7sxTl6DI33Xs-N6bbFpWHZ3jTE0eP/s821/09.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="821" data-original-width="648" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgJij3zYqqbjLrzcVrrENYuPd0TWE6ZRa8W5P9Fg1x6y2aKuWUU7fLPd53MezSDy5mQlGTi8HJXu6ZYqUx3LdFvL0vhyphenhyphenRvaGGdX-A9GGcXVZIDFl5hH2g51399NW7jAp-vYqWDPpCLvyfSKXXFl09zg_-4NZfZ7sxTl6DI33Xs-N6bbFpWHZ3jTE0eP/w316-h400/09.jpg" width="316" /></a></div><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 13.8px;"><span style="color: #060606;"><span style="font-size: medium;">Οἱ Πατέρες ὑπογραμμίζουν τόν πολύ σημαντικό ρόλο, πού διαδραματίζουν οἱ δαίμονες στη διπλή αυτή σχέση φαντασίας καί παθῶν: α) εἴτε ὠθώντας τόν ἄνθρωπο να φαντάζεται ὡς ἀπάντηση στα πάθη του καί μέ τή μεσολάβησή τους, ὅπως μόλις ἐξηγήσαμε<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftn1" name="_ftnref1" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="line-height: 18.4px;">[1]</span></a>, β) εἴτε διεγείροντας ἄμεσα σ' αὐτόν εἰκόνες καί φαντάσματα<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftn2" name="_ftnref2" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="line-height: 18.4px;">[2]</span></a> μέ σκοπό νά ἐνεργοποιήσουν τα πάθη. Στην τελευταία αὐτή περίπτωση, εἶναι ἀρκετό οἱ δαίμονες να βάλουν στό νοῦ τοῦ ἀνθρώπου, κατά τόν ὕπνο ὅπως καί κατά τήν ἐγρήγορση, εἰκόνες ἐντελῶς νέες γι ̓ αὐτόν, χωρίς καμιά σχέση μέ κάποια ἀπό τίς παροῦσες ἤ τίς προηγούμενες ἀντιληπτικές εμπειρίες του, ὄχι δημιουργημένες ἀπό αὐτόν τόν ἴδιο ἀλλ' ἐπιβαλλόμενες στο νοῦ του κατά κάποιο τρόπο<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftn3" name="_ftnref3" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="line-height: 18.4px;">[3]</span></a>. Ἔχουν ὡς σχέδιο νά τόν ὁδηγήσουν στη διάπραξη νέων ἁμαρτιῶν ἤ νά τόν παρασύρουν σε πονηρούς δρόμους, πού δέν ἔχει ἀκόμη βαδίσει. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται γιά τούς δαίμονες, πού ἐξαπατοῦν τόν ἄνθρωπο καί τόν κρατοῦν μακριά ἀπό τό Θεό.<br />Ἡ κυριότερη μορφή, πού παίρνουν οἱ δαιμονικές υποβολές, πού ὠθοῦν τόν ἄνθρωπο στήν ἁμαρτία<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftn4" name="_ftnref4" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="line-height: 18.4px;">[4]</span></a> εἶναι οἱ φαντασιώσεις: ἂν στά ἀσκητικά κείμενα οἱ λογισμοί συχνά συνδυάζονται μέ τίς φαντασιώσεις, ἐπίσης συχνά ἀνάγονται πραγ ματικά σ' αὐτές ἤ ἔχουν σ' αυτές τήν ἀρχή καί τήν πηγή τους. Ἑπομένως, ἡ φαντασίωση ἐμφανίζεται ὡς ἡ κύρια πύλη εἰσόδου τῶν δαιμονικῶν ὑποβολῶν στήν ψυχή. Σημειώνουν οἱ Ἅγιοι Κάλλιστος καί Ἰγνάτιος Ξανθόπουλοι ὅτι ἡ φαντασία «γέφυρα των δαιμόνων, έχει  ειπωθεί από τους Αγίους»<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftn5" name="_ftnref5" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="line-height: 18.4px;">[5]</span></a>. Καί ὁ Ἅγιος Ἡσύχιος ὁ Ἱεροσολυμίτης γράφει ὅτι «μέσω ψεύτικης φαντασίας οι δαίμονες πάντοτε μας οδηγούν στο να αμαρτάνουμε.<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftn6" name="_ftnref6" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="line-height: 18.4px;">[6]</span></a>», καί συνεχίζει παρατηρώντας ὅτι ὁ Σατανᾶς δέ μπορεῖ «χωρίς τους της φαντασίας λογισμούς, και τους παρουσιάζει στον νου προς ψεύτικη απάτη.<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftn7" name="_ftnref7" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="line-height: 18.4px;">[7]</span></a>»<br />Σε κάθε περίπτωση, ἡ φαντασία ἐμφανίζεται ὡς τό κύριο ὄργανο τῆς δαιμονικῆς ἐνέργειας στήν ἀνθρώπινη ψυχή, τόσο στην κατάσταση τῆς ἐγρήγορσης ὅσο καί στόν ὕπνο<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftn8" name="_ftnref8" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="line-height: 18.4px;">[8]</span></a>: μέσω τῆς φαντασίας οἱ δαίμονες ἐνοχλοῦν τόν ἄνθρωπο, ἐπιζητώντας α) νά τόν ὠθήσουν στήν ἁμαρτία και να ξυπνήσουν ἤ να διεγείρουν τα πάθη του, ὅπως ἤδη ἔχουμε δεῖ καί β) νά τόν ταράξουν καί νά τόν θορυβήσουν με πολλούς τρόπους<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftn9" name="_ftnref9" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="line-height: 18.4px;">[9]</span></a>, να τοῦ προκαλέσουν λύπη, στενοχώρια καί ἀγωνία<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftn10" name="_ftnref10" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="line-height: 18.4px;">[10]</span></a>, νά τόν ἐξαπατήσουν<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftn11" name="_ftnref11" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="line-height: 18.4px;">[11]</span></a>, νά τόν παραπλανήσουν μέσα από διάφορες φρεναπάτες<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftn12" name="_ftnref12" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="line-height: 18.4px;">[12]</span></a> και κυρίως νά τόν ὑποδουλώσουν<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftn13" name="_ftnref13" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="line-height: 18.4px;">[13]</span></a>. Ὁ Ἅγιος Ἡσύχιος ὁ Ἱεροσολυμίτης, τῆς ἀποδίδει πρωταγωνιστικό ρόλο στην πτώση τοῦ ἀνθρώπου ἐπισημαίνοντας: «Έτσι πάλι [ο Σατανάς] χώρισε τον Αδάμ από τον Θεό, βάζοντάς του τη φαντασία πως έχει θεϊκό αξίωμα. Και έτσι συνηθίζει ο ψεύτης και δόλιος εχθρός να εξαπατά όλους όσοι αμαρτάνουν.<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftn14" name="_ftnref14" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="line-height: 18.4px;">[14]</span></a>»<br />Αφότου δημιουργήθηκε, ὁ Ἀδάμ εἶχε δεχτεί πειρασμούς ἀπό τόν Πονηρό καί ἑπομένως γνώριζε τίς δαιμονικές υποβολές, πού τοῦ γίνονταν πλαγίως μέ τή φαντασία. Πρίν τό ἁμάρτημα ὡστόσο, ἀρνεῖτο νά δώσει προσοχή σ' αυτές, να διαλεχθεῖ μαζί τους καί κατά μείζονα λόγο νά ἐνδώσει σ' αὐτές. Ἀγνοοῦσε λοιπόν κάθε «απρεπῆ φαντασίαν», ἡ φαντασία του ἦταν ἀδρανής ὡς πρός τό κακό. Αντίθετα, ὁ πεπτωκώς ἄνθρωπος εἶναι ἀνοικτός σ' αὐτές τίς ὑποβολές, μέ συνέπεια νά τίς οἰκειοποιεῖται, τρέφει μ' αυτές τή φαντασία του, δίνοντας γέννηση καί ἀναπτύσσοντας ἔτσι τήν «ἀπρεπῆ φαντασίαν», γιά τήν ὁποία μιλήσαμε προηγουμένως. Καθί σταται λοιπόν ἐντελῶς προσιτός στη δαιμονική δράση καί τ' ἀποτελέσματά της.<br />Κατ' αυτό τον τρόπο, οἱ Πατέρες υπογραμμίζουν τήν εὐθύνη τοῦ ἀνθρώπου<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftn15" name="_ftnref15" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="line-height: 18.4px;">[15]</span></a> γιά τή διαστροφή τῆς φαντασίας του, πού συνιστᾶ τή νόσο: εἶναι σφάλμα να παραμένει πιστός στη θεία ἐντολή, σφάλμα ν' ἀτενίζει μόνο τό Θεό, σφάλμα νά ἔχει φυλάξει τήν καρδιά του από κάθε ξένο λογισμό, και συνοπτικά, εἶναι σφάλμα νά ἔχει παραμείνει ἁπλός, ἐγκρατής καί σ' ἐγρήγορση, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχει καταστήσει τη φαντασία του, ἡ ὁποία τοῦ δόθηκε ὡς γέφυρα πρός τό Θεό, γέφυρα ἀπ' ὅπου διέρχονται οἱ δαίμονες.<br />Ὅσο ὁ πεπτωκώς ἄνθρωπος δέν ἔχει ξαναβρεῖ τή νήψη, πού χαρακτηρίζει τή φύση του στην κατάσταση τῆς τελειότητας καί τῆς ὑγείας, τόσο ἡ καρδιά του παραμένει ἀνοικτή στις πονηρές εἰσηγήσεις, τίς ὁποῖες τοῦ ὑποβάλλει ὁ ἐχθρός μέσα ἀπό τό κανάλι τῆς φαντασίας του καί ἀφήνεται να κυριεύεται νυχθημερόν ἀπό εἰκόνες, πού παρασύρουν τό νοῦ του στην ἐκτροπή καί τόν ἀλλοτριώνουν, ὁδηγούμενος καί παραμένοντας ἔτσι μακριά ἀπό τό Θεό.<br />Ὅσο ὁ ἄνθρωπος φαντάζεται αὐτό, πού τόν ἀποξενώνει ἀπό τό Θεό, τόσο περισσότερο φανερώνει ὅτι, πέρα ἀπό τή φαντασία του, καί ἡ ψυχή του στο σύνολό της εἶναι ἀσθενής.</span><span style="font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"><o:p><span style="color: #060606;"> </span></o:p></span></p><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><hr align="left" size="1" width="33%" /><div id="ftn1"><p class="MsoFootnoteText"><span style="color: #060606; font-family: arial;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftnref1" name="_ftn1" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 13.8px;">[1]</span></span></span></a> Πρβλ. ΜΑΞΙΜΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ, Αγάπης ἑκατοντάς, 2, 85.</span></p></div><div id="ftn2"><p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #060606; font-family: arial;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftnref2" name="_ftn2" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 13.8px;">[2]</span></span></span></a> Πρβλ. Histoire des moines d' Egypte, Ἰωάννου Λυκοπολίτη, 19. ΜΑΞΙΜΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ, Αγάπης ἑκατοντάς, 2, 85.</span></p></div><div id="ftn3"><p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #060606; font-family: arial;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftnref3" name="_ftn3" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 13.8px;">[3]</span></span></span></a> Οἱ Πατέρες υπογραμμίζουν, ὅτι κατ' αὐτόν τόν τρόπο μπορεῖ νά ἑρμηνευθεῖ ἡ καλλιτεχνική δημιουργία.</span></p></div><div id="ftn4"><p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #060606; font-family: arial;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftnref4" name="_ftn4" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 13.8px;">[4]</span></span></span></a> Βλέπε για παράδειγμα: ΕΥΑΓΡΙΟΣ, Λόγος πρακτικός, 67.</span></p></div><div id="ftn5"><p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #060606; font-family: arial;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftnref5" name="_ftn5" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 13.8px;">[5]</span></span></span></a> ΚΑΛΛΙΣΤΟΣ καί ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΙ, Ἑκατοντάς πνευματική, 64.</span></p></div><div id="ftn6"><p class="MsoFootnoteText"><span style="color: #060606; font-family: arial;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftnref6" name="_ftn6" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 13.8px;">[6]</span></span></span></a> ΗΣΥΧΙΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΗΣ, Περί νήψεως, 118</span></p></div><div id="ftn7"><p class="MsoFootnoteText"><span style="color: #060606; font-family: arial;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftnref7" name="_ftn7" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 13.8px;">[7]</span></span></span></a> ΗΣΥΧΙΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΗΣ, Περί νήψεως, 14.</span></p></div><div id="ftn8"><p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #060606; font-family: arial;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftnref8" name="_ftn8" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 13.8px;">[8]</span></span></span></a> Πρβλ. ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΣ, Επιστολή, 213.</span></p></div><div id="ftn9"><p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #060606; font-family: arial;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftnref9" name="_ftn9" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 13.8px;">[9]</span></span></span></a> Πρβλ. ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΣ, Ἐπιστολή, 10. 166. ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΠΑΤΕΡΩΝ, Συλλογή συστηματική, 2, 22. ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ, Ομιλία (Συλλογή ΙΙ), 51, 3.</span></p></div><div id="ftn10"><p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #060606; font-family: arial;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftnref10" name="_ftn10" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 13.8px;">[10]</span></span></span></a> Πρβλ. ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΣ, Επιστολή, 166.</span></p></div><div id="ftn11"><p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #060606; font-family: arial;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftnref11" name="_ftn11" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 13.8px;">[11]</span></span></span></a> Πρβλ. ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΣ, Επιστολή, 174. ΗΣΥΧΙΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙ ΤΗΣ, Περί νήψεως, 6. 14.</span></p></div><div id="ftn12"><p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #060606; font-family: arial;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftnref12" name="_ftn12" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 13.8px;">[12]</span></span></span></a> <i>Πρβλ. ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΦΩΤΙΚΗΣ, Λόγος ἀσκητικός, 38.</i></span></p></div><div id="ftn13"><p class="MsoFootnoteText"><span style="color: #060606; font-family: arial;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftnref13" name="_ftn13" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 13.8px;">[13]</span></span></span></a>  Πρβλ. ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ, Απολογία Α ́, 14.</span></p></div><div id="ftn14"><p class="MsoFootnoteText"><span style="color: #060606; font-family: arial;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftnref14" name="_ftn14" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 13.8px;">[14]</span></span></span></a> ΗΣΥΧΙΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΗΣ, Περί νήψεως, 119.</span></p></div><div id="ftn15"><p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #060606; font-family: arial;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/27.html#_ftnref15" name="_ftn15" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 13.8px;">[15]</span></span></span></a> ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΣ, Επιστολή, 197. Βλέπε και ΝΙΚΗΤΑΣ ΣΤΗΘΑΤΟΣ, Κεφάλαια πρακτικά, 5.</span></p></div></div><div style="mso-element: footnote-list;"><div id="ftn15" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText"><o:p><span style="color: #060606; font-family: arial;"> </span></o:p></p> </div> </div><p></p><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><div id="ftn15"><p class="MsoFootnoteText" style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;"><span lang="EN-US" style="font-family: helvetica;"><o:p> </o:p></span><b style="font-family: helvetica;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="color: #101010; text-align: justify;">(συνεχίζεται)</span></b></span></p></div></div><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"></p><div style="background-color: white;"><p class="MsoNormal" style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="color: #101010; font-size: 16px; text-align: justify;"><br /></span></p><div style="line-height: 21.8333px; text-align: center;"><div style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></span></b></div><div style="color: #333333; font-size: 12px;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-size: medium;"><span style="font-family: helvetica;"><br /></span></span></u></span></b></div><div style="color: #333333;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></span></b></div><div style="color: #333333;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></span></b></div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/26.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΣ ΤΗΝ (ΠΡΟ ΤΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ) ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ (26ο)</span></b></a></div><div style="color: #333333;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div></div><div class="separator" style="clear: both; color: #333333; text-align: center;"><div class="separator" style="clear: both;"><div style="line-height: 21.8333px;"><div class="MsoNormal" style="line-height: 19.2px;"><div><span style="color: blue;"><b><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2018/02/blog-post_84.html" itemprop="url" style="color: #999999; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: blue;">ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ (ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ): ''Η ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ</span> <span style="color: blue;">ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ''</span></span></a></b></span></div></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 19.2px;"><div><span style="color: blue;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></span></div></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 19.2px;"><div><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #999999;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2013/10/3.html" itemprop="url" style="color: #999999; text-decoration-line: none;"> <b><span style="color: blue;">Ο ΦΟΒΟΣ (3ο ΜΕΡΟΣ)</span></b></a><br /><br /></span><a href="https://entoytwnika.blogspot.com/2013/04/24.html" style="color: #999999; text-decoration-line: none;"><span style="color: blue;"><b>ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΜΑΣ (24ο ΜΕΡΟΣ</b></span></a><span style="color: #2b00fe;"><b>)</b></span></span></div></div></div></div></div></div>

Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΣ ΤΗΝ (ΠΡΟ ΤΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ) ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ (27ο)

Οἱ Πατέρες ὑπογραμμίζουν τόν πολύ σημαντικό ρόλο, πού διαδραματίζουν οἱ δαίμονες στη διπλή αυτή σχέση φαντασίας καί παθῶν: α) εἴτε ὠθώντας τ...

Read more »

Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΣ ΤΗΝ (ΠΡΟ ΤΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ) ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ (26ο)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj1j8-UYWHwdg00dpeNkxu4dhP5IEKNL1OOioTIrIOL_Jg5UKoFOpbvvFItVtS7Hq_EklhUC9hZihbWZWI7F5Ofa6ncWCm2yG84iYpNYu-rXzuDB0HsX547akafBR4UhBdr-Ob1jLTi81NUXOAMKS_u50EHrlUtbaSocfhwEhHaDNCFfKU736HswG2X/s900/332.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="540" data-original-width="900" height="384" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj1j8-UYWHwdg00dpeNkxu4dhP5IEKNL1OOioTIrIOL_Jg5UKoFOpbvvFItVtS7Hq_EklhUC9hZihbWZWI7F5Ofa6ncWCm2yG84iYpNYu-rXzuDB0HsX547akafBR4UhBdr-Ob1jLTi81NUXOAMKS_u50EHrlUtbaSocfhwEhHaDNCFfKU736HswG2X/w640-h384/332.jpg" width="640" /></a></div><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="line-height: 115%;"><span style="color: #040404; font-size: medium;"><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">Στήν ἐσωτερική ζωή τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου, ἡ φαντασία κατέχει τόσο μεγαλύτερη θέση καί διαδραματίζει τόσο περισσότερο ὀλέθριο ρόλο, ὅσο βρίσκεται σε στενότερη θέση μέ τά πάθη. Ὁ Ἅγιος Μάξιμος σημειώνει: «Τώρα ο άνθρωπος κινείται γύρω από παράλογες φαντασίες παθών, από απάτη, εξαιτίας της φιληδονίας.»</span><a href="#_ftn1" name="_ftnref1" style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[1]</span><!--[endif]--></span></a><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">. Ἀφ' ἑνός, ἡ φαντασία διεγείρει τά πάθη, προσφέροντας σ' αὐτά ἐρείσματα, ἐπί τῶν ὁποίων μποροῦν νά στηριχθοῦν καί ν ̓ ἀναπτυχθοῦν. Αφετέρου και κυρίως τά πάθη διεγείρουν τή δράση καί τίς παραγωγικές δυνάμεις τῆς φαντασίας: τρεφόμενα κατ' ἐξοχήν μέ τό φανταστικό", τά πάθη καταφέρνουν να παράγουν καί νά γεννοῦν τίς εἰκόνες (παλαιές καί νέες), πού ἀντιστοιχούν σ' αὐτά καί τούς προσφέρουν τήν ἡδονή καί τήν τέρψη πού ἐπιζητοῦν. Παρατηρεῖ σχετικά ὁ Ἅγιος Μάξιμος: «Όπως ο νους του πεινασμένου φαντάζεται ψωμί και του διψασμένου νερό, έτσι και του λαίμαργου φαντάζεται ποικιλία φαγητών, και του φιλήδονου μορφές γυναικών, και του κενόδοξου τις τιμές από τους ανθρώπους, και του φιλάργυρου τα κέρδη, και του μνησίκακου την εκδίκηση εναντίον εκείνου που τον λύπησε, και του φθονερού τη βλάβη εκείνου που φθονεί· και το ίδιο συμβαίνει και με τα άλλα πάθη. Διότι ο νους, όταν ενοχλείται από τα πάθη, δέχεται εμπαθείς λογισμούς, είτε όταν το σώμα είναι ξύπνιο είτε κατά τον ύπνο.</span><a href="#_ftn2" name="_ftnref2" style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[2]</span><!--[endif]--></span></a><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">».</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Αὐτό συμβαίνει τόσο στην κατάσταση τῆς ἐγρήγορσης ὅσο καί στόν ὕπνο. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Κασσιανός παρατηρεῖ ὅτι καί μέ τά νοσηρά ὄνειρα καί μέ τίς σωματικές νόσους συμβαίνει τό ἴδιο πρᾶγμα: δέ νοσοῦμε ἀπό τή στιγμή, πού φαίνεται ὅτι γεννῶνται [Σ.τ.μ.: δηλαδή κατά τήν ἐκδήλωση ἤ τήν ἐμφάνισή τους], ἀλλά πολύ νωρίτερα· ἀποτελοῦν τό σημεῖο καί τό τεκμήριο ἑνός κακοῦ [Σ.τ.μ.: ὀνείρου ἤ νόσου κατά περίπτωση], τό ὁποῖο ἐπωαζόταν ἐσωτερικά [...] καί πού ἡ ἀνάπαυση τοῦ ὕπνου τό ἀναδύει στήν ἐπιφάνεια, ἀποκαλύπτοντας τόν κρυμμένο πυρετό τῶν παθῶν, ἀπό τά ὁποῖα πάσχουμε, τρεφόμενοι κατά τη διάρκεια τῆς ἡμέρας ἀπό πονηρούς λογισμούς</span><a href="#_ftn3" name="_ftnref3" style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[3]</span><!--[endif]--></span></a><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">. Οἱ ἀσκητές γνωρίζουν ἀνέκαθεν ὅτι τά ὄνειρα δημιουργοῦνται ἀπό τή φαντασία σε συνάρτηση μέ τίς σωματικές</span><a href="#_ftn4" name="_ftnref4" style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[4]</span><!--[endif]--></span></a><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> καί τίς ψυχικές</span><a href="#_ftn5" name="_ftnref5" style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[5]</span><!--[endif]--></span></a><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> διαθέσεις· στην τελευταία αὐτή περίπτωση αὐτό γίνεται: α) εἴτε ὡς συναθροίσεις τῶν καταλοίπων τῆς μνήμης, πού συνδέονται μέ ἀσχολίες καί μέριμνες τῆς καθημερινότητας</span><a href="#_ftn6" name="_ftnref6" style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[6]</span><!--[endif]--></span></a><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">, β) εἴτε ὡς μέσα ἱκανοποίησης τῶν ἐπιθυμιῶν τῆς ἐπιθυμητικής δύναμης καί γ) εἴτε, ἀναφορικά πρός τό θυμοειδές, ὡς ἀπάντηση στο θυμό καί τήν ὀργή του ἤ τό φόβο του, ἄν πρόκειται γιά ἐφιάλτες. Σημειώνει κατά συνέπεια ὁ Ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος: «Διότι σε όσα η ψυχή ασχολείται ενώ είναι ξύπνια ή εμβαθύνει σε αυτά, το ίδιο συνεχίζει και κατά τον ύπνο»</span><a href="#_ftn7" name="_ftnref7" style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[7]</span><!--[endif]--></span></a><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">. Ὁ Ἅγιος Νικήτας Στηθάτος παρατηρεῖ ὅτι στα ὄνειρα «Ανάλογα με τη διάθεση του εσωτερικού του ανθρώπου και τις έγνοιες του, υπάρχουν […] και οι φαντασίες του νου.</span><a href="#_ftn8" name="_ftnref8" style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[8]</span><!--[endif]--></span></a><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">». Καί ὁ Ἅγιος Μάξιμος προσδιορίζει: «Όταν αυξάνεται η επιθυμία, ο νους φαντάζεται στα όνειρα τα δημιουργήματα των ηδονών· όταν όμως κυριαρχεί ο θυμός, βλέπει τα δημιουργήματα των φόβων.</span><a href="#_ftn9" name="_ftnref9" style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[9]</span><!--[endif]--></span></a><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">». Ὁ Ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος γράφει μέ τό ἴδιο νόημα: «Όταν το επιθυμητικό μέρος της ψυχής ερεθίζεται από τα πάθη, τις απολαύσεις και την πολυτέλεια της ζωής, η ψυχή βλέπει αντίστοιχα και στα όνειρα· αν όμως το θυμικό της αγριεύει απέναντι στους ομοίους της, ονειρεύεται επιθέσεις θηρίων, μάχες με ερπετά και συγκρούσεις, όπως στα δικαστήρια με όσους διαφωνεί· αν δε το λογιστικό της υπερηφανεύεται με αλαζονεία, φαντάζεται αρπαγές στον αέρα, φτερωτές μορφές, θρόνους υψηλούς και αξιώματα ηγεμονίας του λαού, προερχόμενα ή συνοδευόμενα με άρματα.</span><a href="#_ftn10" name="_ftnref10" style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[10]</span><!--[endif]--></span></a><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">».</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Ὁ Ἅγιος Νικήτας Στηθάτος περιγράφει πιο συγκεκριμένα τη σχέση τῶν ὀνείρων μέ τά διάφορα πάθη: «Εάν κάποιος έχει την ψυχή του φιλήδονη και φιλόχρυση, φαντάζεται την άνεση σε πράγματα και χρήματα, μορφές γυναικών και παθιασμένες συνάψεις, από τις οποίες προκύπτει για αυτόν η ατιμία και η αμαρτία της σάρκας. Αν όμως είναι πλεονεκτικός και φιλάργυρος, βλέπει παντού χρυσό, τον εισπράττει, αυξάνει με τους τόκους και τον αποταμιεύει σε θησαυρούς, και θεωρείται ασυμπαθής. Αν είναι θυμώδης και κακόβουλος, καταδιώκεται από θηρία και δηλητηριώδη ερπετά, υποβάλλεται σε φόβους και δειλία. Αν η ψυχή είναι δεδηλωμένα επιθυμητική της κενής δόξας, φαντάζεται εύφημες και προσφωνήσεις από τον λαό, θρόνους αρχής και ηγεμονίας· και για όσα ακόμη δεν έχει, τα θεωρεί ήδη υπάρχοντα και τα προετοιμάζει στο ξύπνιο. Αν δε είναι υπερήφανη και γεμάτη αλαζονεία, βλέπει τον εαυτό της να μεταφέρεται σε λαμπρά οχήματα, να πετάει με φτερά στον αέρα, ενώ όλοι τρέμουν την υπεροχή της εξουσίας της.</span><a href="#_ftn11" name="_ftnref11" style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[11]</span><!--[endif]--></span></a><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">».</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Κατ' αὐτό τόν τρόπο, μέ τήν παρουσία καί τή μορφή τους, τά ὄνειρα ἀποκαλύπτουν τη φύση καί τή δύναμη τῶν παθῶν ἀπό τά ὁποῖα προέρχονται</span><a href="#_ftn12" name="_ftnref12" style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[12]</span><!--[endif]--></span></a><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">, καί ἑπομένως ἀποτελοῦν ἔνδειξη ὅτι ἡ ψυχή νοσεῖ· καί μάλιστα δείχνουν ἀπό ποιές νόσους πάσχει καί ποιά ἀπό τά τμήματά της, πιό συγκεκριμένα, προσβάλλονται· ὁ Εὐάγριος παρατηρεί σχετικά: «Όταν στις φαντασίες κατά τον ύπνο το επιθυμητικό μέρος της ψυχής πολεμάται από δαίμονες, αυτοί εμφανίζονται, ενώ εμείς προστρέχουμε σε γνωριμίες, οικογενειακά συμπόσια, χορούς γυναικών και όλα τα υπόλοιπα μέσα ηδονής· σε αυτό το μέρος αρρωσταίνουμε και το πάθος κυριαρχεί. Όταν όμως ταράσσεται το θυμικό μέρος, αναγκάζεται να ακολουθεί δύσβατους δρόμους, αντιμετωπίζοντας οπλισμένους άνδρες και δηλητηριώδη ή σαρκοφάγα θηρία· εμείς φοβόμαστε τους δρόμους και φεύγουμε καταδιωκόμενοι από τα θηρία και τους ανθρώπους.».</span></span></span></p> <div style="mso-element: footnote-list;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="color: #040404; font-family: arial;"><br clear="all" /> </span><hr align="left" size="1" width="33%" /> <!--[endif]--> <div id="ftn1" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="color: #040404; font-family: arial;"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[1]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> ΜΑΞΙΜΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ, Περί ἀποριῶν, 45, PG 91, 1353. Πρβλ. Αγάπης ἑκατοντάς, 2, 56.</span></p> </div> <div id="ftn2" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="color: #040404; font-family: arial;"><a href="#_ftnref2" name="_ftn2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[2]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> ΜΑΞΙΜΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ, Αγάπης ἑκατοντάς, 2, 68. 69. 85.</span></p> </div> <div id="ftn3" style="mso-element: footnote;"> <p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #040404; font-family: arial;"><a href="#_ftnref3" name="_ftn3" style="mso-footnote-id: ftn3;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[3]</span></span><!--[endif]--></span></span></a><span style="mso-ansi-language: EN-US;"> </span>ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΟΣ<span lang="EN-US">, De institutis coenobiorum, 6, 11.</span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;"><o:p></o:p></span></span></p> </div> <div id="ftn4" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="color: #040404; font-family: arial;"><a href="#_ftnref4" name="_ftn4" style="mso-footnote-id: ftn4;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[4]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> Πρβλ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ, Κατασκευή ἀνθρώπου, 13, PG 44, 1720.</span></p> </div> <div id="ftn5" style="mso-element: footnote;"> <p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #040404; font-family: arial;"><a href="#_ftnref5" name="_ftn5" style="mso-footnote-id: ftn5;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[5]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> Πρβλ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ, Κατασκευή ανθρώπου, 13, PG 44, 173.</span></p> </div> <div id="ftn6" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="color: #040404; font-family: arial;"><a href="#_ftnref6" name="_ftn6" style="mso-footnote-id: ftn6;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[6]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> Πρβλ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ, Κατασκευή ἀνθρώπου, 13, PG 44, 172.</span></p> </div> <div id="ftn7" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="color: #040404; font-family: arial;"><a href="#_ftnref7" name="_ftn7" style="mso-footnote-id: ftn7;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[7]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> ΣΥΜΕΩΝ ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ, Κεφάλαια διάφορα, 3, 62. 464.</span></p> </div> <div id="ftn8" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="color: #040404; font-family: arial;"><a href="#_ftnref8" name="_ftn8" style="mso-footnote-id: ftn8;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[8]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> ΝΙΚΗΤΑΣ ΣΤΗΘΑΤΟΣ, Κεφάλαια φυσικά, 60.</span></p> </div> <div id="ftn9" style="mso-element: footnote;"> <p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #040404; font-family: arial;"><a href="#_ftnref9" name="_ftn9" style="mso-footnote-id: ftn9;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[9]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> ΜΑΞΙΜΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ, Ἀγάπης ἑκατοντάς, 2, 69.</span></p> </div> <div id="ftn10" style="mso-element: footnote;"> <p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #040404; font-family: arial;"><a href="#_ftnref10" name="_ftn10" style="mso-footnote-id: ftn10;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[10]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> <i>ΣΥΜΕΩΝ ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ, Κεφάλαια διάφορα, 3, 63. 467. ΝΙΚΗΤΑΣ ΣΤΗΘΑΤΟΣ, Κεφάλαια φυσικά, 60.</i></span></p> </div> <div id="ftn11" style="mso-element: footnote;"> <p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #040404; font-family: arial;"><a href="#_ftnref11" name="_ftn11" style="mso-footnote-id: ftn11;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[11]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> <i> ΝΙΚΗΤΑΣ ΣΤΗΘΑΤΟΣ, Κεφάλαια φυσικά, 60.</i></span></p> </div> <div id="ftn12" style="mso-element: footnote;"> <p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #040404; font-family: arial;"><a href="#_ftnref12" name="_ftn12" style="mso-footnote-id: ftn12;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[12]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> Πρβλ. ΕΥΑΓΡΙΟΣ, Λόγος πρακτικός, 54. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ, Κατασκευή ἀνθρώπου, 13, PG 44, 172. 173.</span></p> <p class="MsoFootnoteText"><o:p><span style="color: #040404; font-family: arial;"> </span></o:p></p> </div> </div><p></p><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><div id="ftn15"><p class="MsoFootnoteText" style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;"><span lang="EN-US" style="font-family: helvetica;"><o:p> </o:p></span><b style="font-family: helvetica;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="color: #101010; text-align: justify;">(συνεχίζεται)</span></b></span></p></div></div><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"></p><div style="background-color: white;"><p class="MsoNormal" style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="color: #101010; font-size: 16px; text-align: justify;"><br /></span></p><div style="line-height: 21.8333px; text-align: center;"><div style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></span></b></div><div style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></span></b></div><div style="color: #333333;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></span></b></div><div style="color: #333333;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></span></b></div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/25.html" itemprop="url"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b> Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΣ ΤΗΝ (ΠΡΟ ΤΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ) ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ (25ο)</b></span></a></div><div style="color: #333333;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div></div><div class="separator" style="clear: both; color: #333333; text-align: center;"><div class="separator" style="clear: both;"><div style="line-height: 21.8333px;"><div class="MsoNormal" style="line-height: 19.2px;"><div><span style="color: blue;"><b><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2018/02/blog-post_84.html" itemprop="url" style="color: #999999; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: blue;">ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ (ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ): ''Η ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ</span> <span style="color: blue;">ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ''</span></span></a></b></span></div></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 19.2px;"><div><span style="color: blue;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></span></div></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 19.2px;"><div><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #999999;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2013/10/3.html" itemprop="url" style="color: #999999; text-decoration-line: none;"> <b><span style="color: blue;">Ο ΦΟΒΟΣ (3ο ΜΕΡΟΣ)</span></b></a><br /><br /></span><a href="https://entoytwnika.blogspot.com/2013/04/24.html" style="color: #999999; text-decoration-line: none;"><span style="color: blue;"><b>ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΜΑΣ (24ο ΜΕΡΟΣ</b></span></a><span style="color: #2b00fe;"><b>)</b></span></span></div></div></div></div></div></div>

Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΣ ΤΗΝ (ΠΡΟ ΤΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ) ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ (26ο)

Στήν ἐσωτερική ζωή τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου, ἡ φαντασία κατέχει τόσο μεγαλύτερη θέση καί διαδραματίζει τόσο περισσότερο ὀλέθριο ρόλο, ὅσο βρί...

Read more »

''ΚΑΤ' ΕΙΚΟΝΑ ΘΕΟΥ ΕΠΟΙΗΣΕΝ ΑΥΤΟΝ''. Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ - ΟΜΙΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ Π. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ ΣΙΔΕΡΗ (ΚΕΙΜΕΝΟ Β΄ ΜΕΡΟΣ)

<p><span style="color: #090909; font-family: helvetica; font-size: medium;"></span></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="color: #090909; font-family: helvetica; font-size: medium;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWhSHaUl6VK_c9zwE7rgpokB__iY8TPNuaIplm3kaJWHTb7v1-paY51qRUnFOKoSG2ypT3GXaIUPbk5sH8CdRfZo8qTKBkcBmDQ80yNFYu_FeZkKOtgKq2XBJFhznWGNQXWcmlCax1n6kHXeuia0Vqn5J5gDizSJ3cq9CT3cXsjF85wg4OoSwVpOxM/s305/2026-02-19%2015_12_16-(9)%20Pr%C3%A1ticas%20Ortodoxas%20GOC%20-%20YouTube.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="174" data-original-width="305" height="228" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWhSHaUl6VK_c9zwE7rgpokB__iY8TPNuaIplm3kaJWHTb7v1-paY51qRUnFOKoSG2ypT3GXaIUPbk5sH8CdRfZo8qTKBkcBmDQ80yNFYu_FeZkKOtgKq2XBJFhznWGNQXWcmlCax1n6kHXeuia0Vqn5J5gDizSJ3cq9CT3cXsjF85wg4OoSwVpOxM/w400-h228/2026-02-19%2015_12_16-(9)%20Pr%C3%A1ticas%20Ortodoxas%20GOC%20-%20YouTube.jpg" width="400" /></a></span></div><p></p><p><span style="color: #090909; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b>ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΕΔΩ: <a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/blog-post_19.html">https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/blog-post_19.html</a></b></span></p><p></p><div class="WordSection1"> <div class="WordSection1" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", sans-serif; font-size: medium;">Ο άνθρωπος απλά διαχειρίζεται και είναι, θα λέγαμε, συνδιαχειριστής ή υπεύθυνος για την καλή διαχείριση του πλούτου που του παρέχει ο Θεός. Χάρη στον Κύριο, όμως, υπάρχουνε, τον Τριαδικό Θεό μας, συντηρείται ο κόσμος. Αν ο Θεός θέλει, εξαφανίζει τα πάντα, εν ριπή οφθαλμού. Κι όμως, δεν το κάνει από την άφατο αγάπη του, αλλά και διότι αν το έκανε, θα λέγαμε, θα αναιρούσε τον εαυτό του. Σκοπός, λοιπόν, του ανθρώπου στον κόσμο είναι ο εξής: Να αποκαλύπτει τον δημιουργό και κτίστη του σύμπαντος κόσμου μέσα από την κατ' εικόνα δημιουργία του και να καταστεί δυνατή η κοινωνία ελλόγου και αλόγου κτίσεως, λογικής και άλογης κτίσεως με τον Θεό. Για αυτόν τον λόγο και ο άνθρωπος εφοδιάζεται με τη λεγόμενη βασιλική ή αλλιώς την κυριαρχική ιδιότητα που αναφέραμε προηγουμένως. Αυτή όμως την ιδιότητα, η οποία είναι μέρος του κατ' εικόνα του, ενώ ο Θεός την έχει κατά φύση, ο άνθρωπος, όπως λέει η θεολογία, την έχει κατά μετοχή. Δηλαδή, την δανείζεται, την παίρνει από τον Θεό, ο οποίος του την παραχωρεί. Ο άνθρωπος, βέβαια, επειδή έχει υλικό σώμα, θα λέγαμε είναι πνευματικά κατά τι κατώτερος από τους αγγέλους. Διότι, όπως λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, όσο πιο πνευματικό είναι ένα όν, μία ύπαρξη, και όσο πνευματικότερο είναι, τόσο πιο πολύ τείνει προς το άυλο. Τελείως βέβαιος, άυλος, για τα δεδομένα τα αισθητά δικά μας, είναι ο Θεός. Για εμάς βεβαίως είναι και οι άγγελοι άυλοι. Παρά ταύτα όμως, εν συγκρίσει με τον Θεό, έχουν και αυτή κάποια παχύτητα. Ποίας φύσεως, ποίας μορφής, αυτό είναι ακατάληπτο, δεν μπορούμε να το κατανοήσουμε και ας είναι οι άγγελοι κτίσματα. Είναι πέρα από τις αντιληπτικές ικανότητες του ανθρώπου. Ο άνθρωπος, λοιπόν, είναι σε μία θέση λιγότερο πνευματική σε σχέση με τους αγγέλους, αλλά αυτό δεν είναι μειονέκτημα, ούτε είναι, θα λέγαμε, αποδοκιμασία του Θεού. Αντιθέτως, ο άνθρωπος έχει ένα μοναδικό ρόλο, ακριβώς αυτό το σύνδεσμο μεταξύ ορατής και αόρατης δημιουργίας και Θεού, τον οποίο ρόλο δεν τον έχουν ούτε οι άγγελοι. Και βεβαίως, μετά την πτώση, ο Θεός χαρίζει στον ανθρώπινο γένος και την Ιερωσύνη, η οποία είναι υπέρ αγγελική και στην οποία, βεβαίως, οι άγγελοι επιθυμούσιν παρακύψαι, όπως λένε και κάποιες ευχές και Πατέρες της Εκκλησίας μας, αλλά δεν τους έχει δοθεί αυτή η διακονία, αυτό το αξίωμα, αυτό το δώρο.</span><br style="color: #090909; font-size: medium;" /><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", sans-serif; font-size: medium;">Έτσι, λοιπόν, ο άνθρωπος, με αυτές τις προϋποθέσεις, τοποθετείται σε ένα ειδικό μέρος της γης, το οποίο, όπως είπαμε, ήταν και πνευματικό αλλά και υλικό, τον Παράδεισο, τον κήπο της Εδέμ. </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: medium;">Και από εκεί, βεβαίως, υποτίθεται ότι αν πρόσεχε, και ο Θεός αυτό ήθελε, να προσέξει, θα ζούσε μία ζωή ισάγγελη, για τα δεδομένα τα δικά του, διαρκούς κοινωνίας και σταθεροποιήσεως στο αγαθό και στην κοινωνία με τον Θεό. Όμως, το σχέδιο αυτού του Θεού, τον αρχικό προορισμό που είχε ο Θεός για τον άνθρωπο, το παρεμπόδισε ο διάβολος με το γεγονός το φοβερό και κοσμοϊστορικό της πτώσης των πρωτοπλάστων. Το γεγονός αυτό περιγράφεται στο κεφάλαιο 3 της Γενέσεως, στους στίχους 1 έως 24. Είναι λίγο πολύ γνωστό το περιστατικό, δεν θα το αναφέρουμε τώρα, δεν χρειάζεται, καθότι είναι όλο το περιστατικό γνωστό, η Εύα παρασέρνεται από το φίδι, τρώει τον καρπό από το δένδρο της γνώσης του καλού και του κακού, παρασέρνει και τον Αδάμ, εν συνεχεία γίνεται το πρώτο δικαστήριο της ιστορίας, οι πρωτόπλαστοι δεν μετανοούν, επιρρίπτει ευθύνες ο ένας στον άλλον, ο Αδάμ στην Εύα και η Εύα στο φίδι, και τελικά ο Θεός, βλέποντας ότι αυτή η κατάσταση είναι παγιωμένη, ουσιαστικά εξάγει το αποτέλεσμα των επιλογών των ανθρώπων. Εμείς θα εστιάσουμε τώρα, στα πλαίσια της ομιλίας μας, στη βασική αιτία της πτώσεως του ανθρώπου, η οποία είναι λίγο πολύ γνωστή. Είναι η επιθυμία της ισοθεΐας αλλά θα την αναλύσουμε λίγο περισσότερο για να κατανοήσουμε την πραγματική της σημασία.<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: medium;">Σε πρώτο επίπεδο θα λέγαμε ότι ο άνθρωπος ακολούθησε τον δρόμο που του υπέδειξε ο διάβολος, ελπίζοντας ότι θα επετύχει τον αρχικό σκοπό για τον οποίο τον είχε προορίσει ο Θεός, με τον δικό του τρόπο, με τη δική του γνώμη, με αυτό που λέμε: το γνωμικό θέλημα, και όχι με τον τρόπο που φυσικώς είχε προορίσει ο Θεός για αυτόν. Πιο συγκεκριμένα τώρα. </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", sans-serif; font-size: medium;">Οι πρωτόπλαστοι, με το να πειστούν στο φίδι και να δελεαστούν από την υπόσχεση της ισοθεΐας, που τους υποσχέθηκε ψευδώς ο όφις, δηλαδή ο διάβολος μεταμορφωμένος, και ότι επίσης ο Θεός είναι αναξιόπιστος και ότι σας λέει ψέματα και σας φοβάται στην πραγματικότητα μη γίνετε κι εσείς σαν κι αυτόν, μέσω λοιπόν αυτής της παγίδας, οι πρωτόπλαστοι επειδή επιδίωξαν να γνωρίσουν τον Θεό, όχι εντός των ορίων της φύσεώς τους, αλλά να γνωρίσουν ή να κατανοήσουν κατά κάποιον τρόπο, κατά τον τρόπο μάλλον, που γνωρίζει ο Θεός ο ίδιος, δηλαδή, να γίνουν θεοί στη θέση του Θεού, να σκέπτονται όπως ο Θεός, να μπουν στη θέση του Θεού, λες και είχαν την ωριμότητα αλλά και την ικανότητα για κάτι τέτοιο. Κάτι τέτοιο όμως, σαφέστατα, θα τους εξέτρεπε από τον προορισμό τους, όπως και έγινε. Γιατί; Διότι ο άνθρωπος ως κτίσμα, ως κτιστή ύπαρξη και όχι άκτιστη, είναι φύση αδύνατον να γνωρίσει τον κόσμο όπως τον γνωρίζει ο Θεός, για το οποιοδήποτε θέμα. Αυτό δηλαδή, το οποίο θα γνώριζαν οι πρωτόπλαστοι, νομίζοντας ότι έχουν πετύχει την παγγνωσία του Θεού και τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τα πράγματα και γνωρίζει τα πράγματα ο Θεός, δεν θα ήταν η πραγματικότητα, διότι θα ήταν αναγκαστικά εγκλωβισμένη αυτή η κατάσταση στο κτιστό όριο του ανθρώπου. Λέγοντας για κτιστό, να κάνω μία παρένθεση και να πούμε ότι ένας βασικός διαχωρισμός θεολογίας είναι των όντων σε κτιστά και άκτιστα. Άκτιστος είναι μόνο ο τριαδικός Θεός, κτιστά είναι όλα τα υπόλοιπα, λογικά και άλογα. Άγγελοι, οι δαίμονες που εξέπεσαν από Άγγελοι που ήτανε, ο άνθρωπος, τα ζώα, οι πέτρες, η θάλασσα, όλα αυτά είναι κτιστά δημιουργήματα. Δεν είναι δυνατόν, λοιπόν, το κτιστό να δει την αλήθεια και να γνωρίσει τον κόσμο όπως τον γνωρίζει ο Θεός. Είναι φύση αδύνατον. Δεν χωράει στον άνθρωπο αυτό. Και σε κάθε έλλογο ον, όπως και των Αγγέλων. Εκεί λοιπόν είναι που την πάθανε οι πρωτόπλαστοι κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας. Επιθύμησαν να γνωρίσουν τα πράγματα όπως ο Θεός και όχι όπως επιτρέπεται στην πεπερασμένη, περιορισμένη ανθρώπινη φύση τους. Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι ο Θεός γνωρίζεται μόνο δια του Υιού και Λόγου Του. Ο Θεός, λοιπόν, γνωρίζεται αποκαλυπτόμενος. Δεν μπορεί ο άνθρωπος μόνος να τον κατανοήσει. Και αυτό είναι το μεγάλο λάθος που κάνουν πολλοί σύγχρονοι άθεοι και κατά τα άλλα φιλοσοφούντες και, εντός εισαγωγικών «θεολογούντες» χωρίς όμως να εμπιστεύονται τη Θεία Αποκάλυψη εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία. Προσπαθούν, επί της ουσίας, να γνωρίσουν τον Θεό μόνοι τους. Είτε δια της επιστήμης, είτε δια της φιλοσοφίας, είτε να τον απορρίψουν τελείως, κλπ. Όλοι αυτοί αστοχούν στο ότι επιδιώκουν να κάνουν κάτι το οποίο είναι πέρα από τα όρια της φύσης τους. Αυτό, όμως, το οποίο θα συναντήσει ο άνθρωπος εκεί που δεν μπορεί να πάει η φύση του, είναι μονάχα ο θάνατος. Άρα, λοιπόν, η προγονική αμαρτία, δηλαδή η αστοχία, είναι η επιθυμία του ανθρώπου για εξουσία πέρα από όρια και περιορισμούς. Είναι η αναζήτηση της θεϊκής παντοδυναμίας έξω από τα όρια της φύσεώς του και έξω από το σχέδιο του Δημιουργού, που ο ίδιος ο Δημιουργός είχε ορίσει προαιωνίως για τον άνθρωπο. Αρκεί να σκεφτούμε εδώ πέρα την περίπτωση του Θεόπτου Μωυσέως, ο οποίος σε κάποιες από τις θεοπτίες που είχε, παρακάλεσε τον Θεό να του δείξει το πρόσωπό του και του λέει ο Θεός, δεν μπορεί να δει κάποιος το πρόσωπό μου και να ζήσει. Δεν μπορείς να γνωρίσεις, Μωυσέα, τι πραγματικά είναι ο Θεός. Δεν μπορείς να γνωρίσεις την ουσία του Θεού, γιατί η ουσία του Θεού δεν χωράει σε ανθρώπινο νου. Σε κτιστό ον δεν μπορεί να γίνει γνωστή η Θεία Φύση. Γι' αυτό, και πρέπει να γνωρίζουμε επίσης, μια παρένθεση στην παρένθεση, ότι κανείς θεολόγος δεν μπορεί να ισχυριστεί ποτέ, άγιος θεολόγος εννοούμε τώρα, όχι απόφοιτος πανεπιστημίου απλά, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι γνωρίζει την ουσία του Θεού. Όποιος το πει αυτό, είναι σίγουρα πεπλανημένος. Σίγουρα. Διότι η ουσία του Θεού είναι απρόσιτη, αμέθεκτη, ακατάληπτη για τον άνθρωπο, και δεν μπορεί κανείς ποτέ να τη γνωρίσει ούτε όσο άγιος και να είναι. Ούτε οι άγγελοι τη γνωρίζουν, ούτε η Παναγία. Το πώς είναι στην πραγματικότητα ο Θεός, σε αυτό που λέμε, η αΐδια Τριάδα, είναι κάτι, ένα μυστήριο το οποίο δεν αποκαλύπτεται σε κανέναν άνθρωπο. Γι' αυτό και ο Θεός λέει ότι όποιος δει το πρόσωπό μου, δεν θα μπορέσει να αντέξει και θα πεθάνει. Για να δείξει ακριβώς ότι η Θεία Φύσις και η γνώση του Θεού, είναι κάτι το αδύνατο για τον άνθρωπο. Μόνο εν τη κτίση μέσα, δια της Θείας Αποκαλύψεως, ο άνθρωπος μπορεί να γνωρίσει και να προσεγγίσει τον Θεό. Μόνο δηλαδή με τον τρόπο, τον οποίο ο Θεός μπορεί να του αποκαλύπτει και του παραχωρεί ώστε να γνωρίσει, δηλαδή, στα πλαίσια ακριβώς της κτιστής και περασμένης φύσης του. </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: medium;"> </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: medium;">Για τους λόγους αυτούς, λοιπόν, εν συντομία πάντοτε, γιατί αυτά είναι τώρα κεφάλαια των Πατέρων που πιάνουν τόμους, προσπαθήσαμε να τα μαζέψουμε όσο είναι δυνατόν, με πολλή προσπάθεια.<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: medium;">Με δύο λόγια, λοιπόν, το παράπτωμα του Αδάμ είναι οντολογικό, δεν είναι ηθικό. Δεν είναι δηλαδή ότι ο Αδάμ απλά και η Εύα δεν έκαναν υπακοή στο Θεό και εξαιτίας μιας ανυπακοής ο Θεός τους τιμώρησε για να ικανοποιηθεί η θεία δικαιοσύνη που λένε οι Δυτικοί και όλα αυτά τα πράγματα, τα οποία δεν είναι ορθόδοξα βέβαια και εξαιτίας αυτού του πταίσματος είχε όλη την εξέλιξη την οποία είχε το ανθρώπινο γένος. Είναι οντολογικό. Είναι ένα γεγονός το οποίο δεν μπορεί να το διορθώσει η μετάνοια. Ο άνθρωπος δεν μπορούσε δια της μετάνοιας να αποκαταστήσει το κακό που έκανε ο ίδιος δια της κακής χρήσης του αυτεξουσίου του. Ούτε μπορούσε με κανένα τρόπο να διορθώσει τη ζημιά που έγινε. Άρα, οι συνέπειες της πτώσεως ήταν συνέπειες τις οποίες ο άνθρωπος έπρεπε υποχρεωτικώς να υποστεί και μόνο ο Θεός ήταν σε θέση να αναιρέσει και με τον τρόπο αυτό να αναπλάσει τον άνθρωπο. </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: medium;">Ποιες είναι οι συνέπειες τώρα της πτώσεως, για να ολοκληρώσουμε και τον λόγο μας.<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: medium;">Πρώτη συνέπεια και η βασικότερη είναι η διακοπή της κοινωνίας με τον Θεό. Όπως είπαμε προηγουμένως, το κτιστό όν αδυνατεί παντελώς να γνωρίσει από μόνο του τον Δημιουργό του και έχοντας πλέον διακοπεί η κοινωνία με τον Θεό, πλέον χάνει την επαφή του και την επικοινωνία με το Θείο. Θυμάται βεβαίως, έχει ο Αδάμ την ανάμνηση του Θεού, παρά ταύτα όμως, αντιλαμβάνεται τον Θεό ως ξένο, τον φοβάται πλέον. Λέει στη Γένεση συγκεκριμένα, όταν πλησίασε ο Θεός στο δειλινό και τον άκουσε ο Αδάμ, ανθρωποπαθώς τώρα αυτό, κρύφτηκε, γιατί φοβήθηκε την παρουσία του. Πλέον ο Θεός, σου γίνεται κάτι πιο απόμακρο, πιο ξένο. Έχει συναίσθηση της πράξεώς του, δεν είναι ότι τον ξέχασε ξαφνικά, παρά ταύτα όμως δεν έχει την οικειότητα που είχε πριν. Με αυτή την έννοια λοιπόν διεκόπη η κοινωνία με τον Θεό. Αν τελείως είχε διακοπή η κοινωνία αυτή, τότε ο άνθρωπος θα έπαυε να υπάρχει αυτοστιγμή. Για να υπάρχει ακόμα και ο πλέον αμαρτωλός, σημαίνει ότι κάποια σύνδεση υπάρχει με τον Θεό, έστω και αμυδρή, έστω και στοιχειώδης, έστω και υποτυπώδης. </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: medium;">Άρα λοιπόν, ο άνθρωπος διακόπτη την κοινωνία με τον Θεό και δεν μπορεί από μόνος του να την αποκαταστήσει. Το κατ΄ εικόνα του, στο οποίο αναφερθήκαμε προηγουμένως, αμαυρώνεται, θολώνει, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος, αντί να ανάγει τον νου του, προς τα πνευματικά και τα ουράνια και τα νοερά, υποτάσσεται κυρίως στον υλώδη τρόπος ζωής, τον σαρκικό τρόπο ζωής. </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: medium;">Η ανθρώπινη φύση του δεν αλλοιώθηκε μεν, δηλαδή ο άνθρωπος δεν έχασε το κατ΄ εικόνα του, αλλά είπαμε, θόλωσε αυτό, αμαυρώθηκε, και η ανθρώπινη φύση υποτάχθηκε στη φθορά και το θάνατο. Η φθορά αυτή είναι κληρονομική και αυτό είναι που αίρει το Άγιο Βάπτισμα το Ορθόδοξο, το οποίο λαμβάνουμε όλοι στην κολυμπήθρα, κυρίως όταν είμαστε μικροί.<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: medium;">Πρέπει να γνωρίζουμε εδώ μια βασική διαφορά με την Δυτική αντίληψη του προπατορικού αμαρτήματος, ότι το προπατορικό αμάρτημα δεν βαραίνει ηθικώς κάθε απόγονο του Αδάμ. Εμείς, δηλαδή, δεν φταίμε για την αμαρτία του Αδάμ. Δεν έχουμε κληρονομήσει την ενοχή του Αδάμ. Έχουμε κληρονομήσει το αποτέλεσμα της ενοχής του Αδάμ και της αμαρτίας του Αδάμ, που είναι η φθορά, από την οποία μας απαλλάσσει το Άγιο Βάπτισμα. Όμως, μην ξεχνάμε, όπως είπαμε προηγουμένως, ότι ο άνθρωπος είχε τεθεί ως κορωνίδα της δημιουργίας και ως συνδετικός κρίκος μεταξύ Θεού και κόσμου, υλικού κόσμου. Άρα, εκτός του ανθρώπου, αναγκαστικώς, τι άλλο σημαίνει? Σημαίνει και παρασυρμός, συμπαρασυρμός, και του ορατού κόσμου και αυτού στη φθορά και τον θάνατο. Άρα, με την πτώση του Αδάμ, συμπαρασέρνεται και ο κόσμος, και πλέον η φύσις και η ορατή δημιουργία, η άλογος, αγριεύει με όλα τα αποτελέσματα, τα οποία γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: medium;">Αντίστοιχα, όμως, σωτηρία του ανθρώπου, τι άλλο σημαίνει? Σημαίνει και σωτηρία του ορατού, άλογου κόσμου. Άρα, ερχόμενος ο Κύριος, ο Χριστός, ως ένσαρκος Λόγος, με το πάθος, την Ανάληψη και όλο το σχέδιο της Θείας Οικονομίας, σώζει όχι μόνο τον άνθρωπο, αλλά σώζει και τον κόσμο μαζί του, ο οποίος, λόγω του ανθρώπου, έχει και αυτός παρασυρθεί και υποταχθεί στη φθορά και τον θάνατο. Βέβαια, όταν λέμε σώζει τον κόσμο, δεν σημαίνει ότι τα ζώα γίνονται αθάνατα, δεν έχει αυτή την έννοια. Έχει την έννοια ότι πλέον αναπλάθεται και ο κόσμος και πλέον μπορεί ο άνθρωπος να εκπληρώσει, μάλλον και δια της δυνατότητας του ανθρώπου, να εκπληρώσει εκ νέου το στόχο του, πλέον το καθ΄ ομοίωσιν, έτσι και ο κόσμος, αντίστοιχα, μπορεί να αναχθεί προς τον Θεό και να αγιαστεί και Αυτός.<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: medium;">Τώρα, όσον αφορά τα βιολογικά αποτελέσματα του θανάτου που επήλθε με την πτώση, αυτά είναι πρώτον ο βιολογικός θάνατος, δεύτερον είναι η φθορά του σώματος, όταν το σώμα του ανθρώπου φθείρεται, παθαίνει ασθένειες, ατονεί κλπ. Κάθε είδους τέτοια φθορά και βεβαίως και ο τρόπος αναπαραγωγής και διαιώνισης του ανθρωπίνου γένους, ο οποίος τρόπος που όλοι γνωρίζουμε, δεν θα υπήρχε κατ΄ αυτόν τον τρόπο εάν δεν είχε συμβεί η πτώση. Ο τρόπος αυτός υπάρχει μεταπτωτικά. Δεν είναι εφάμαρτος, είναι όμως αποτέλεσμα της πτώσεως και μάλιστα της πρόνοιας του Θεού, ο οποίος προγνωρίζει την πτώση και προικίζει εξ αρχής τον άνθρωπο με τα αντίστοιχα όργανα για τον σκοπό αυτό, επειδή γνωρίζει ότι θα συμβεί η πτώση στο προσεχές μέλλον.<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: medium;">Με λίγα λόγια, αγαπητοί αδελφοί, Σεβασμιώτατε, αγαπητοί πατέρες και αδελφοί, προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε όσο μπορέσαμε πιο συνοπτικά, χωρίς, ελπίζω να κουράσαμε ιδιαιτέρως, το γεγονός της πτώσεως του ανθρώπου και της δημιουργίας του βεβαίως, να εξάγουμε τον σκοπό της </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: medium;">δημιουργίας και να έχουμε υπόψη μας το μεγαλείο για το οποίο μας έχει προορίσει ο Κύριος. Δεν το λύσαμε τόσο στο καθ΄ ομοίωσιν, διότι είναι μία άλλη μεγάλη συζήτηση και σίγουρα δεν θα προλαβαίναμε. Σταθήκαμε στο κατ΄ εικόνα, ώστε να ξέρουμε ποια είναι η δημιουργία, οι προϋποθέσεις και η κατασκευή του ανθρώπου. Αλλά πριν κλείσουμε, θα ήταν καλό να απαντήσουμε και σε ένα άλλο ερώτημα, που είναι το εξής:<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: medium;">Τι ήταν τελικά αυτό που έκανε τον άνθρωπο να παρασυρθεί από το φίδι και να πέσει; Δηλαδή, είπαμε προηγουμένως, ο πόθος για ισοθεΐα. Γιατί όμως ο άνθρωπος να μην εμπιστευτεί τον Θεό, ο οποίος τον είχε ήδη σε ένα ασφαλή δρόμο σωτηρίας και αγιασμού και χάρης και κοινωνίας, και να προτιμήσει να αλλάξει δρόμο; Τι ήταν αυτό που τον έκανε εκεί να λοξοδρομήσει και να χρησιμοποιήσει λάθος τα χαρίσματα που του είχε χαρίσει ο Θεός και να πέσει τελικά; Λέει κάπου, νομίζω ο Μέγας Βασίλειος το λέει αυτό, ότι η βασικότερη αιτία που ο άνθρωπος άκουσε το φίδι ήταν ο κορεσμός που είχε υποστεί λόγω του πλούτου της πληρότητας των αγαθών που του είχε δώσει ο Θεός. Είχε δηλαδή τόσα αγαθά, τόση μακαριότητα, τόση ευδαιμονία στον Παράδεισο, που εκεί έκανε το λάθος και θα λέγαμε αισθάνθηκε τόσο πεπληρωμένος από αυτά που δεν πρόσεχε τη στιγμή που θα έπρεπε. Δεν φταίει ο Θεός που τα έδωσε αυτά. Ο Θεός αυτά είχε, αυτά του έδωσε. Δεν μπορούσε να του δώσει λιγότερα. Είναι λάθος να πούμε ότι ο Θεός έδωσε λιγότερα στον άνθρωπο και καθώς προχωρούσε του έδινε περισσότερα. Όχι. Ο άνθρωπος πλάστηκε εξ αρχής τέλειος. Αυτό ίσως να μην το έχουμε κατανοήσει και να το έχουμε ακούσει διαφορετικά και όμως η θεολογία λέει αυτό. Ο άνθρωπος όμως εκεί την πάτησε. Έκανε, χαλάρωσε θα λέγαμε λόγω του κορεσμού των αγαθών τα οποία απολάμβανε στον παράδεισο και εξαιτίας αυτού του κορεσμού ήρθε μία κάμψη και θέλησε κάτι διαφορετικό από αυτό το οποίο ήδη είχε και το οποίο ήταν η ασφαλής οδός για τη ζωή του και για τη μελλοντική του προκοπή. Γι' αυτό λοιπόν και έπεσε ο άνθρωπος αλλά ο Κύριος δεν μας άφησε αλλά μας αξίωσε δια της εν Χριστώ Σωτηρίας να μπορούμε να απολαύσουμε τα αγαθά όχι μόνο του παραδείσου αλλά και πολύ ανώτερα. Όλο το στάδιο, όπως γνωρίζουμε, η ζωή αυτή, είναι μία παλαίστρα, μία προθέρμανση, μία προετοιμασία για τη μέλλουσα ζωή. Ευχόμαστε λοιπόν δια πρεσβειών όλων των Αγίων μας και δια της Χάρης του Κυρίου μας όλοι να αξιωθούμε αυτής της ζωής, με μετανοία και εν αγώνι, και να διέλθουμε βεβαίως και το υπόλοιπο στάδιο της αγίας νηστείας με αγώνα, με πνευματική προκοπή, με νήψη και με κάθαρση. Ευχαριστούμε πολύ.</span></p></div><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif""> </span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; text-align: justify;"><b style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; text-align: right;"><span style="font-size: medium;">ΠΗΓΗ: https://www.youtube.com/watch?v=ou1YuQiFF1I&t=651s</span></b></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><b style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; text-align: right;"><br /></b></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><b style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; text-align: right;"><br /></b></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b style="font-family: helvetica;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="color: #990000;"><span style="font-size: medium;">ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΑΡΧΕΙΟΥ,  ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ</span></span></b></p><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><div class="WordSection1" style="text-align: left;"><div class="WordSection1"></div><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="font-family: helvetica;"></span></span></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span face=""Segoe UI","sans-serif"" style="font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"></span></p><p></p><div style="text-align: right;"></div><p></p><div style="text-align: right;"><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span face=""Segoe UI","sans-serif""><span style="font-family: helvetica;"><span style="font-size: medium;"><o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; text-align: center;"><b><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="color: #990000;"><span style="font-family: helvetica;"><span style="font-size: medium;">''ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''</span></span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; text-align: center;"><b><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="color: #990000;"><span style="font-family: helvetica;"><span style="font-size: medium;"><br /></span></span></span></b></p></div></div></div></div><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;"><span face=""Segoe UI","sans-serif""><o:p><br /></o:p></span></p><div style="text-align: center;"><b><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΜΕΡΟΣ</span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/blog-post_19.html" itemprop="url"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b>''ΚΑΤ' ΕΙΚΟΝΑ ΘΕΟΥ ΕΠΟΙΗΣΕΝ ΑΥΤΟΝ''. Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ - ΟΜΙΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ Π. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ ΣΙΔΕΡΗ (Α΄ ΜΕΡΟΣ)</b></span></a></div><p></p>

''ΚΑΤ' ΕΙΚΟΝΑ ΘΕΟΥ ΕΠΟΙΗΣΕΝ ΑΥΤΟΝ''. Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ - ΟΜΙΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ Π. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ ΣΙΔΕΡΗ (ΚΕΙΜΕΝΟ Β΄ ΜΕΡΟΣ)

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΕΔΩ:  https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/blog-post_19.html Ο άνθρωπος απλά διαχειρίζεται και είναι, θα λέγαμε, συνδιαχ...

Read more »

''ΚΑΤ' ΕΙΚΟΝΑ ΘΕΟΥ ΕΠΟΙΗΣΕΝ ΑΥΤΟΝ''. Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ - ΟΜΙΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ Π. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ ΣΙΔΕΡΗ (Α΄ ΜΕΡΟΣ)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjgfrLD6P5CB3Zs1vRTLVo1DDFPD8y_s1LT5MO_8pCbGFxBfL7jFUqANERi1iqhh5Owp_HjlEgQ_v1cO3Bo3os2bP-nwu3FoRHKkKXQ22nOjP24-ue0QsFL28otoRLJRAhB7AqSJam2mFvBBuzqV77-l4NUtqbY9uHiLQ-EZDZ7pg2hLyFiclkpykIJ/s1223/21.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="700" data-original-width="1223" height="366" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjgfrLD6P5CB3Zs1vRTLVo1DDFPD8y_s1LT5MO_8pCbGFxBfL7jFUqANERi1iqhh5Owp_HjlEgQ_v1cO3Bo3os2bP-nwu3FoRHKkKXQ22nOjP24-ue0QsFL28otoRLJRAhB7AqSJam2mFvBBuzqV77-l4NUtqbY9uHiLQ-EZDZ7pg2hLyFiclkpykIJ/w640-h366/21.jpg" width="640" /></a></div><p></p><p></p><div class="WordSection1"> <p class="MsoNormal" style="background-color: white; text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Σεβασμιώτατε, αγαπητοί πατέρες, αγαπητοί αδελφοί εν Χριστώ, όπως έχει ανακοινωθεί το θέμα της ομιλίας της σημερινής, που σκεφτήκαμε, εν συντομία όσο είναι δυνατόν, να αναπτύξουμε, είναι η δημιουργία του ανθρώπου και οι συνέπειες της πτώσης. Της πτώσης των Πρωτοπλάστων, της προγονικής αμαρτίας. Ναι, γνωρίζουμε λίγο πολύ τη διήγηση τη σχετική της Γενέσεως και τα βασικά Πατερικά διδάγματα, αλλά επιλέξαμε σκόπιμα, όλοι μας τα γνωρίζουμε λίγο πολύ αυτά, αλλά ακριβώς εκεί είναι το θέμα, τα γνωρίζουμε λίγο πολύ. Και επειδή έτσι, αν τα δούμε και κάπως, από κάποιες μελέτες που κάνουμε γύρω από τα συστήματα αυτά τα δογματικά, γιατί αυτά της ορθοδόξου κοσμολογίας και δογματικής και ανθρωπολογίας συγκεκριμένα, σκεφτήκαμε ότι είναι καλό να ακούσουμε κάποια πραγματάκια που ίσως να μην τα έχουμε ξανακούσει για να έχουμε υπόψη το πώς ορισμένα πράγματα ερμηνεύονται κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας.<br />Μιλώντας για Πατέρες της Εκκλησίας, πρέπει να έχουμε γενικότερα στο νου μας ότι οι βασικοί πυλώνες της ορθοδόξου θεολογίας είναι, κατά κύριο λόγο, οι Καππαδόκες Πατέρες, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Γρηγόριος ο Νύσσης, ο αδερφός του Μεγάλου Βασιλείου, ο Μέγας Βασίλειος, ο Μέγας Αθανάσιος και εν συνεχεία κυρίως αυτοί οι τρεις, τέσσερις μάλλον, Αθανάσιος και εν συνεχεία ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός και άλλοι βεβαίως Πατέρες, αλλά σε αυτούς τους τέσσερις, τους πρώτους που είπαμε, τους τρεις Καππαδόκες και τον Μέγα Αθανάσιο, κατά κανόνα στηρίζεται όλη η δογματική και η θεολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Δηλαδή, σε αυτούς τους επόμενους αιώνες, οι επόμενοι Άγιοι και Πατέρες, ουσιαστικά άντλησαν περιεχόμενο από τους λόγους και τα έργα των πατέρων του 4ου αιώνος, οι οποίοι έχουν μιλήσει για τα πάντα, για όλα τα δογματικά ζητήματα που απασχόλησαν ή θα απασχολήσουν την Εκκλησία, αν όχι άμεσα, τουλάχιστον έμμεσα δια των λόγων τους, και από εκεί και οι Οικουμενικές Σύνοδοι και οι μετέπειτα Άγιοι και Πατέρες άντλησαν υλικό για να αντιμετωπίσουν συγκεκριμένες αιρέσεις. Για παράδειγμα, στην αίρεση της Εικονομαχίας, βλέπουμε τους Πατέρες, τους Ορθοδόξους, να αντλούν υλικό από τη σχετική διδασκαλία του Μεγάλου Βασιλείου περί των Αγίων Εικόνων. Άρα, λοιπόν, δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η Ορθόδοξη Θεολογία τελειώνει τον 4ο μετά Χριστόν αιώνα με τους Πατέρες αυτούς. Δεν έχουν πουν κάτι άλλο, δηλαδή οι Ορθόδοξοι Άγιοι, διότι όλα έχουν λεχθεί πλέον από αυτούς τους Αγίους, μέχρι τον 4ο αιώνα μετά Χριστόν. Άρα, λοιπόν, και η Γένεσις, αυτό το βιβλίο το οποίο φαίνεται κάπως απλοϊκά </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">γραμμένο, παρά ταύτα όμως έχει μεγάλο συμβολισμό και πολύ μεγάλα νοήματα, ερμηνεύεται αυθεντικώς από τους Πατέρες τους ιδίους. Ιδιαιτέρως τον Άγιο Γρηγόριο τον Νύσσης, ο οποίος έχει γράψει πολλά πάνω στην Ορθόδοξη Ανθρωπολογία, και βεβαίως τον Μέγα Βασίλειο και τον Γρηγόριο τον Θεολόγο, οι οποίοι στους λόγους έχουν και αυτοί, και τον Μέγα Αθανάσιο φυσικά, οι οποίοι έχουν ανθρωπολογικά και κοσμολογικά στοιχεία. Εισερχόμενοι τώρα στο κυρίως θέμα, πρέπει να πούμε ακόμη κάποια εισαγωγικά θέματα, που αφορούν το βιβλίο της Γενέσεως και την ερμηνεία του. Κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Νύσσης, τον αδελφό του Μεγάλου Βασιλείου, όπως είπαμε, απαραίτητη προϋπόθεση για την κατανόηση και την ερμηνεία της Γενέσεως, του πρώτου βιβλίου της Αγίας Γραφής και της Παλαιάς Διαθήκης, είναι ο εισαγωγικός του χαρακτήρας. </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"> </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Δηλαδή, ο ιερός συγγραφέας, που κατά την παράδοση είναι ο Μωυσής, ενδεχομένως, το κείμενο στην πορεία των αιώνων, λένε οι σύγχρονοι ερευνητές και ερμηνευτές, που δεν είναι οι πατέρες θεοφόροι βέβαια, να υπέστη κάποιες προσθήκες, όχι προς το κακό, προς το καλό, αλλά αρχικός εμπνευστής θεωρείται ο Μωυσής και έτσι τον έχει και η παράδοση </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"> </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">της Εκκλησίας μας, τον Μωυσέα, ως συγγραφέα της Γενέσεως. Το βιβλίο, λοιπόν, αυτό είναι εισαγωγικό και δι' αυτού του βιβλίου, κανείς μπορεί να οδηγηθεί στη γνώση του Θεού, να γνωρίσει τον Θεό. Ο τρόπος, όμως, που περιγράφεται η δημιουργία του κόσμου, του ανθρώπου και τα γεγονότα μέχρι και την πτώση, απευθύνεται στον άνθρωπο, τον απλοϊκό της αρχαίας εποχής, ο οποίος χρειαζόταν παραστάσεις απλοϊκές από την καθημερινότητά του, για να κατανοήσει τα μυστήρια τα μεγάλα, τα οποία αποκαλύπτονταν στο βιβλίο αυτό. Άρα, λοιπόν, η Γένεση έχει σκοπό να χειραγωγήσει τους αναγνώστες ή ακροατές της από τα φαινόμενα στα υπερκείμενα. Γι' αυτό και η διήγηση είναι πιο απλή και περισσότερο προσιτή στην ανθρώπινη αίσθηση. Πολλά πράγματα, δηλαδή, είναι και αλληγορικά και δεν έχουν την κυριολεκτική σημασία που αποδίδεται στο, αν θέλετε, απλοϊκό κείμενο της Γένεσεως. Όπως λ.χ. ότι άκουσε ο Αδάμ τον Θεό να περπατεί στον δειλινό και να έρχεται κοντά του να τον συναντήσει. Δεν περπατάει ο Θεός, είναι μια ανθρωπομορφική παράσταση και σημαίνει κάτι άλλο. Δεν θα ασχοληθούμε με αυτό βεβαίως τώρα, απλά λέω ένα παράδειγμα που είναι έτσι απλό. Και βεβαίως τα ίδια ισχύουν και για τη δημιουργία του ανθρώπου. Ας δούμε πολύ σύντομα, πολύ περιεκτικά και λιτά, ορισμένα πραγματάκια όσον αφορά τη δημιουργία του κόσμου, το περίφημο «Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον Ουρανόν και την Γην» Γένεσις κεφάλαιο 1 στίχος 1. Αυτό το κεφάλαιο, αυτός ο στίχος, συγγνώμη, δεν εννοεί αυτό που φαίνεται εκ πρώτης όψης ως ότι ο ιερός συγγραφέας αναφέρεται στη δημιουργία της Γης και του Ουρανού, που τη μέρα είναι μπλε και το βράδυ είναι μαύρος. Ξέρουμε ότι είναι ένα φυσικό φαινόμενο αυτό σήμερα, δεν είναι κάτι περισσότερο. Όταν λέει η Γένεσις ότι «Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον Ουρανόν και την Γην» εννοεί ότι, εν κεφαλαίω, και θα </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">το εξηγήσουμε τι σημαίνει αυτό, δημιουργεί ο Θεός τον αόρατο και τον ορατό κόσμο, πάντοτε κατά την ανθρώπινη αίσθηση. Το «αόρατος και ορατός» νοείται κατά τα ανθρώπινα, κατά το τι μπορεί να αντιληφθούν όχι τα μάτια του ανθρώπου αναγκαστικά, αλλά οι αισθήσεις του.<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Ο Ουρανός, λοιπόν, αντιπροσωπεύει τον αόρατο κόσμο, τον πνευματικό κόσμο των Αγγέλων. Η δε Γη τον «ορατό», όλη την ορατή υλική δημιουργία, είτε φαίνεται με τα μάτια είτε όχι. Αυτή είναι πάση περιπτώσει, που γίνεται αισθητή με τις αισθήσεις που διαθέτει ο άνθρωπος. Το σημαντικό σε αυτόν τον στίχο είναι να κατανοήσουμε ότι, βέβαια, αυτό το λένε οι Πατέρες και ιδιαίτερα ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης, με πολλές αναλύσεις, αλλά εν συντομία και περιεκτικά πρέπει να πούμε και να έχουμε κατά νου, ότι όλος ο κόσμος, ορατός και αόρατος, δημιουργείται από τον Θεό ''εν ακαρεί'', δηλαδή ακαριέως. Δεν υπάρχει, δηλαδή, στον Θεό αυτό που καμιά φορά λέμε στην πράξη πρώτα δημιουργεί τους αγγέλους, μετά τον υλικό κόσμο, τελευταίο τον άνθρωπο. Εμφανίζονται με αυτή τη σειρά τα όντα, τα έλλογα και τα άλογα, στην πραγματικότητα, όμως, ο Θεός ακαριέως, τη στιγμή μηδέν, στιγμιαία και αδιάστατα, δηλαδή χωρίς διάστημα χρονικό, δημιουργεί τα πάντα. Υπό ποία έννοια. Υπό την έννοια, όχι ότι δημιουργεί τα όντα στη μορφή που τα γνωρίζουμε και τα αντιλαμβανόμαστε σήμερα, αλλά δημιουργεί, αυτό που λένε οι θεολόγοι Πατέρες, τις ποιότητες των όντων. Δηλαδή, τις προϋποθέσεις, τις πρώτες ύλες, τις εντός εισαγωγικών «δυνάμεις», οι οποίες θα οδηγήσουν, εν συνεχεία, στη δημιουργία των όντων, με την τάξη η οποία μελετάτε, ενδεχομένως, και από την επιστήμη. Τα έχει πει όμως η θεολογία.<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Τα όντα, λοιπόν, εμφανίζονται εν χρόνω, το καθένα στον καιρό τους. Οι προϋποθέσεις, όμως, για τη δημιουργία τους, υπάρχουν εξ αρχής και είναι δεδομένη η ύπαρξή τους. Δηλαδή, όλα τα όντα δημιουργούνται δυνάμει, όπως λέμε, τη στιγμή του σημείου μηδέν, αυτής της περίφημης αρχής, το «εν αρχή», η οποία στα εβραϊκά εκφράζεται ως «εν κεφαλαίω», δηλαδή συγκεντρωτικά, καθολικώς, και δεν σημαίνει αναγκαστικά την χρονική αρχή, αλλά συμπεριλαμβάνει όλη τη δημιουργία τη στιγμή αυτή, στο σημείο μηδέν, η οποία δημιουργία εμφανίζεται από το μη ον ακαριέως και εν συνεχεία εκδιπλώνεται εν χρόνω και έτσι εμφανίζονται τα διάφορα είδη και τα διάφορα όντα, έλλογα ή άλογα. </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Εν συνεχεία, λέει ο Θεός στη Γένεσιν, «και είδεν ο Θεός ότι καλόν» και μετά από κάθε δημιουργική ημέρα. Και αφού τελειώσουν οι έξι μέρες της δημιουργίας, «και είδε ο Θεός τα πάντα όσα εποιήσε, και ιδού καλά λίαν». Αυτό το «καλόν» και το «καλά λίαν» δεν σημαίνει αυτό που καμιά φορά λέμε στην πράξη, απλώς το «καλό», και ότι υπολείπεται κάτι ώστε να γίνει τέλειο, σημαίνει το τέλειον, δηλαδή το όλον, το άρτιο, το ολοκληρωμένο, όχι το ατελές, όχι το λειψό. Ο Θεός, λοιπόν, δημιουργεί τα πάντα τέλεια, διότι είναι Θεός τέλειος και δεν μπορεί να δώσει κάτι λιγότερο από αυτό το οποίο ο Ίδιος έχει. Έχει την τελειότητα, η οποία αποτυπώνεται σαν δημιουργήματά Του. </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Αυτά τα λέμε εισαγωγικώς ως κάποιες βασικές κοσμολογικές γνώσεις, οι οποίες καλό θα είναι να τις έχουμε υπόψη όταν παρακάτω μιλήσουμε για τον άνθρωπο. Και η στιγμή για να μιλήσουμε γι' αυτό έχετε ευθύς αμέσως. Η δημιουργία, λοιπόν, του ανθρώπου.<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Καταρχάς, στη Γένεσιν, συναντάει κανείς δύο ανθρωπολογικές διηγήσεις. Μία πιο σύντομη και μία εκτενέστερη. Η πρώτη είναι στο πρώτο κεφάλαιο της γενέσεως, στίχοι 26 έως 29. Επειδή είναι μόλις τέσσερις στίχοι, ας τους διαβάσουμε, αλλά τη δεύτερη δημιουργική διήγηση δεν θα τη διαβάσουμε διότι είναι πολύ μεγαλύτερη. Λέει, λοιπόν, εκεί ο ιερός συγγραφέας, «καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ’ ὁμοίωσιν, καὶ ἀρχέτωσαν τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῶν κτηνῶν καὶ πάσης τῆς γῆς καὶ πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπὶ τῆς γῆς. καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, λέγων· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς καὶ ἄρχετε τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ πάντων τῶν κτηνῶν καὶ πάσης τῆς γῆς καὶ πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπὶ τῆς γῆς.». καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἰδοὺ δέδωκα ὑμῖν πάντα χόρτον σπόριμον σπεῖρον σπέρμα, ὅ ἐστιν ἐπάνω πάσης τῆς γῆς, καὶ πᾶν ξύλον, ὃ ἔχει ἐν ἑαυτῷ καρπὸν σπέρματος σπορίμου, ὑμῖν ἔσται εἰς βρῶσιν·». Διαβάστε με αυτούς τους στίχους, διότι σε αυτούς τους στίχους κυρίως εμφανίζεται το κατ΄ εικόνα Θεού που έχει ο άνθρωπος και στο οποίο θα σταθούμε ιδιαιτέρως στη συνέχεια.<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Η δεύτερη δημιουργική διήγηση είναι στο κεφάλαιο 2 της Γενέσεως, στίχοι 4 έως και 25, η οποία χαρακτηρίζεται πλέον ανθρωποκεντρική από την πρώτη. Η πρώτη είναι πιο συνοπτική, πιο περιεκτική. Η δεύτερη είναι πιο αναλυτική. Έχει τη δημιουργία του Αδάμ, έχει τη δημιουργία της γυναίκας από την πλευρά του Αδάμ, την ονοματοδοσία των ζώων από τον Αδάμ κλπ. Το ενδιαφέρον αυτής της διηγήσεως μετατοπίζεται από τον κόσμο, που έχει το πρώτο κεφάλαιο της Γενέσεως, στη δημιουργία του ανθρώπου καθεαυτό. Κατά τον Μέγα Βασίλειο, η δημιουργία του ανθρώπου δεν έχει κέντρο τον άνθρωπο των ίδιον, αλλά έχει κέντρο τον ένα Τριαδικό Θεό. Δηλαδή, η δημιουργία του ανθρώπου αναδεικνύει και αποκαλύπτει δια του ανθρώπου τον δημιουργό τον Θεό. Άρα, δια της δημιουργίας του ανθρώπου, τελικά ο πρωταγωνιστής δεν είναι ο άνθρωπος, αλλά ο ίδιος ο Δημιουργός και το κέντρο βάρους της διήγησης δεν είναι τόσο στο δημιούργημα, αλλά στον Δημιουργό, ο οποίος προικίζει το δημιούργημα με όλες αυτές τις αρετές, τα χαρίσματα και τα χαρακτηριστικά, όπως θα δούμε παρακάτω, τα ιδιώματα, τα οποία, βέβαια, ο άνθρωπος, όπως θα δούμε ακόμα πιο κάτω, δεν καθίσταται άξιος να τα κρατήσει, και γι' αυτό και αμαρτάνει. </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Ο Θεός, λοιπόν, δημιουργεί το πλάσμα του τον άνθρωπο, τον ένα άνθρωπο αρχικά, τον Αδάμ, κατ' εικόνα δική του και καθ΄ ομοίωσιν. Θα εστιάσουμε κυρίως στη σημερινή μας ομιλία στο </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">κατ' εικόνα Θεού.<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Καταρχάς, τόσο το κατ' εικόνα, όσο και το καθ΄ ομοίωσιν του ανθρώπου, τον αντιδιαστέλλουν από τα υπόλοιπα κτίσματα τα ορατά, διότι και οι άγγελοι πρέπει να ξέρουμε ότι είναι και αυτοί κατ' εικόνα Θεού, αλλά έχουν άλλο σκοπό, και ο σκοπός δεν είναι να επιδεικνύουν αυτό το κατ' εικόνα στην κτίση, όπως το κάνει ο άνθρωπος. Παρά ταύτα όμως είναι κατ' εικόνα Θεού και οι άγγελοι. Ας εξετάσουμε τι σημαίνει αυτό το κατ' εικόνα Θεού. </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Το κατ' εικόνα σημαίνει κατά την εικόνα του Θεού. Δηλαδή, υπάρχει ο Θεός, ο Τριαδικός, υπάρχει η εικόνα Του, θα δούμε ποια είναι αυτή, και κάτ΄ εικόναν του Θεού είναι ο άνθρωπος. Άρα με λίγα λόγια, το πρωτότυπο ή αλλιώς αρχέτυπο του ανθρώπου, δεν είναι ο Τριαδικός Θεός, αλλά η εικόνα Του. Τα λέμε λίγο αναλυτικά τώρα αυτά για να τα έχουμε κατά νου. Αυτή η εικόνα θεολογικά, καταρχάς δεν είναι άλλη από τον Υιό και Λόγο του Θεού, του Τριαδικού, ο οποίος χαρακτηρίζεται από τους θεολόγους Πατέρες ως η φυσική εικόνα του Πατρός και δείχνει, παραπέμπει, αν θέλετε, στη Θεία Ουσία. Η φυσική εικόνα του Πατρός είναι ο Υιός και παραπέμπει στη Θεία Ουσία, στη Θεία Φύση, πιο απλά. Άρα, λοιπόν, ο άνθρωπος είναι πλασμένος κατά τη φυσική εικόνα του Πατρός, κατά τον Λόγο, δηλαδή, η οποία, τελικά, εντοπίζεται πού? Στη μία κοινή Θεία Φύση. Ο Λόγος δεν διαχωρίζεται από τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα.<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Θα κάνω μια παρένθεση στον δικό μας λόγο με λάμδα μικρό και να πούμε ότι οι τρεις υποστάσεις, Άγιας Τριάδος, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, δεν είναι τρεις διαφορετικές προσωπικότητες, τις λέμε και πρόσωπα, δεν είναι όμως διαφορετικές προσωπικότητες, ούτε έχουν αυτοσυνειδησία της υπάρξεώς τους και της σχέσης τους με τις άλλες υποστάσεις. Είναι ο ένας Θεός με τρεις διαφορετικούς τρόπους υπάρξεως. Για να το κατανοήσουμε αυτό, θα δώσουμε ένα πολύ απλό παράδειγμα. </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Ένας άνθρωπος εργαζόμενος, είναι, ενδεχομένως, εργαζόμενος, είναι οικογενειάρχης, είναι πατέρας, είναι και σύζυγος. Ας πιάσουμε αυτές τις τρεις ιδιότητες. Ο εργαζόμενος είναι ο πατέρας και ο σύζυγος. Είναι διαφορετικός ο πατέρας από τον σύζυγο και τον εργαζόμενο; Όχι. Είναι ο ίδιος άνθρωπος με τρεις διαφορετικούς ρόλους. Έτσι ακριβώς πρέπει να νοούμε και το μυστήριο της Αγίας Τριάδος. Οι τρεις υποστάσεις, που είναι ακριβέστερος όρος από αυτό που λέμε πρόσωπα, χρησιμοποιείται και το πρόσωπο, αλλά είναι προτιμότερο να λέμε υπόσταση, είναι πιο ακριβές, δεν είναι διαφορετικός Θεός, είναι διαφορετική τρόπο υπάρξεως του ενός Θεού. Άρα ο Θεός είναι ένας. Και αν στην Καινή Διαθήκη ο Χριστός, ο οποίος είναι ο ένσαρκος Λόγος, η δεύτερη υπόσταση του εν Τριάδι Θεού μας σαρκωμένη, που έχει προσλάβει και την ανθρώπινη φύση, απευθύνεται στον Πατέρα και μιλάει εις Αυτόν, αυτό δεν γίνεται επειδή στην πραγματικότητα ο Πατήρ είναι άλλος από τον Υιό. Είναι ο ίδιος, ουσιαστικά το κάνει τεχνηέντως </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">για να διδάξει εμάς. Πολλά πράγματα ο Χριστός τα κάνει στο Ευαγγέλιό του, όχι ότι τα έχει ανάγκη, όπως να προσευχηθεί στον Πατέρα, αλλά για να διδάξει εμάς και να μας δείξει πως έχουν κάποιες αλήθειες. Δεν είναι λοιπόν κυριολεξία αυτό, ότι είναι διαφορετικές συνειδήσεις, θα λέγαμε, στον Πατέρα και τον Υιό ή το Άγιο Πνεύμα, αλλά είναι ουσιαστικά ο ένας Θεός που υπάρχει με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Άρα λοιπόν, επανερχόμενοι, όταν λέμε ότι ο άνθρωπος είναι πλασμένος κατά τη φυσική εικόνα του πατρός, που είναι ο Λόγος, ουσιαστικά και δια του Λόγου στη μία θεία ουσία, στη μία θεία φύση αναφερόμαστε, η οποία είναι κοινή. Δεν υπάρχει άλλη φύση, η ουσία του Πατρός με του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, είναι κοινή η φύση. Αλλάζει ο τρόπος που υπάρχει αυτή η ουσία. Όταν λοιπόν λέει ο Θεός κατ' εικόνα υμετέρα και καθ' ομοίωσιν, στο κατ' εικόνα η υμετέρα ουσιαστικά αναφέρεται στον τρόπο ύπαρξης της ουσίας. Όπως δηλαδή, ο ένας Θεός υπάρχει ως Πατήρ ή ως και Άγιο Πνεύμα, δια του Υιού, αποτυπώνοντας τον άνθρωπο μία παρόμοια λειτουργία. Σύμφωνα με αυτό, λοιπόν, η ανθρώπινη φύση έχει κάποια χαρακτηριστικά ή κάποιες ιδιότητες, που τρόπον την προσομοιάζουν με τη Θεία Φύση, ή αλλιώς αντανακλούν χαρακτηριστικά της Θείας Φύσης, χωρίς φυσικά ο άνθρωπος να γίνεται Θεός, σε καμία περίπτωση.<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, τώρα, εντοπίζει το κατ' εικόνα σε αυτό που λέμε τριμερές της ανθρώπινης φύσης, ή μάλλον της ανθρώπινης ψυχής καλύτερα. Νους, λόγος, πνεύμα. Για την ψυχή λέμε τώρα. Που αντιστοιχεί σε αντίστοιχες τρεις θείες υποστάσεις, Πατήρ, Λόγος και Πνεύμα. Όπως λοιπόν ο ένας Θεός, υπάρχει με τρεις τρόπους, Πατήρ, Λόγος και Πνεύμα Άγιο, έτσι και ο άνθρωπος, ως προς την ψυχή του πάντοτε, έχει νου, έχει λόγο και έχει πνεύμα. Αυτό δεν έχει να κάνει με το λεγόμενο τρισύνθετο του ανθρώπου, αν το έχετε ακούσει, που είναι προβληματικό και είναι άλλο θέμα. Έχει να κάνει με το τριμερές της ψυχής. </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"> </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Επίσης, το αυτεξούσιο, πέρα από αυτό, από τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, εντοπίζεται και στην ελευθερία της βουλήσεως, το αυτεξούσιο δηλαδή με άλλα λόγια, και ιδιαιτέρως στην κυριαρχική ανθρώπινη δύναμη επί της αλόγου ορατής κτίσεως. Σε ότι ο άνθρωπος μπορεί να υποτάξει, να ελέγξει, να κατευθύνει και να διαχειριστεί την άλογη κτίση γύρω του. Άλλοι Πατέρες, ενδεχομένως, δίνουν έμφαση σε κάποια από αυτά τα χαρίσματα ή αν θέλετε τις ιδιότητες που έχει η ανθρώπινη φύση, και ιδιαιτέρως στο λογικό ή αλλιώς στο λογιστικό του ανθρώπου, ή σε κάποιες άλλες από αυτές που είπαμε, εν πάσει περιπτώσει, εν μέρει, αλλά σε κάθε περίπτωση, όλες οι προσεγγίσεις των Πατέρων συγκλίνουν στο ίδιο συμπέρασμα. Οπότε, αυτά που λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο οποίος στην εποχή του συνοψίζει τη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας, είναι, θα λέγαμε, αντιπροσωπευτικά για κάθε περίπτωση.<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Πρέπει τώρα να πούμε ότι το κατ' εικόνα δεν αναφέρεται απευθείας στο σώμα. </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Δηλαδή, κατ' εικόνα Θεού δεν είναι ο άνθρωπος, επειδή έχει πρόσωπο, μάγουλα, μάτια, χέρια κλπ. Όμως, λέει πάλι ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ότι το κατ' εικόνα εμμέσως εκτείνεται και στο σώμα, όχι όσον αφορά τη μορφή του, αλλά όσον αφορά την δυνατότητα να πράξει έργα αρετής ο άνθρωπος. Άρα, εφόσον ο άνθρωπος πράξει το αγαθό, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, διά του σώματος, και στο σώμα αποτυπώνει το κατ' εικόνα, όχι, όμως, στη μορφή του σώματος, αν ο άνθρωπος είναι ψηλός, κοντός, παχουλός, λεπτός, άσχημος, ή με κάποιο σωματικό πρόβλημα. Ακόμα και οι άνθρωποι που έχουν κάποια γενετική αναπηρία, δυσλειτουργία ή οτιδήποτε, δεν είναι λιγότερο ολοκληρωμένοι, είναι ολοκληρωμένοι μάλλον, δεν είναι λιγότερο άνθρωποι από τους υπόλοιπους, απλά, η ανάπτυξη του σώματος εμποδίζει να εκδηλωθούν οι ιδιότητες της ψυχής στο σύνολό τους. Αυτό αποτυπώνεται, βέβαια, με τα διάφορα φαινόμενα τα ιατρικά που αντιμετωπίζουν αυτοί οι άνθρωποι. Εμείς πρέπει να ξέρουμε ότι το κατ' εικόνα Θεού δεν επιδέχεται βελτίωση στον άνθρωπο. Είναι δοσμένο από τον Θεό, είναι το αποτύπωμα του εν Τριάδι Θεού σε κάθε άνθρωπο ή, γενικότερα, στην ανθρώπινη φύση και δεν δέχεται εξέλιξη προς κάτι καλύτερο. Είναι αυτό όπως είναι πλασμένος ο άνθρωπος. Είναι θα λέγαμε, ο τρόπος με τον οποίο έχει πλαστεί ο άνθρωπος. Οι ιδιότητες οι οποίες έχει είναι εκ φύσεως.<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Ο άνθρωπος, τώρα, κατά τους Πατέρες, όταν επλάστη στον Παράδεισο πριν την πτώση, πλάστηκε τέλειος, ολοκληρωμένος και σε πλήρη κοινωνία με τον Θεό, έχοντας το πλήρωμα των χαρισμάτων και μη στερούμενος ουδενός. Το μόνο που του έλειπε ήταν ένα. Είχε, προσέξτε, τέλεια κοινωνία με τον Θεό, δεν του έλειπε κάτι. Ο νους του βυθιζόταν στη θεωρία, το σώμα του στον Παράδεισο, αισθανόταν την τρυφή του Παραδείσου, την υλική, υπό την έννοια αυτή, ο Παράδεισος ήταν και πνευματικός και υλικός, ήταν διπλούς, θα λέγαμε, ο Παράδεισος. Δεν ήταν μόνο υλικός επί της γης, ούτε όμως και τελείως πνευματικός, είχε και τα δύο, και Πνευματική υπόσταση και υλική, και το μόνο που έλειπε από τον άνθρωπο ήταν η ωρίμανση και η σταθεροποίησή του στο αγαθό. Ο άνθρωπος, λοιπόν, δεν καλείτο μέσω του Παράδεισου να γνωρίσει περισσότερο τον Θεό, τον γνώριζε εξ αρχής και πλήρη κοινωνία μαζί του, καλείτο να σταθεροποιηθεί και να αποδεχθεί αυτό το δώρο που του έχει κάνει ο Θεός. Οπότε, υπό την έννοια αυτή, και σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει μεταπτωτικά, το καθ΄ ομοίωσιν ό άνθρωπος το είχε εξ αρχής. Του έλειπε η σταθερότητα και η ωριμότητα και το να έχει πλέον ωριμάσει μέσα του, για να δεχθεί αυτή την κοινωνία με τον Θεό πλέον ελευθέρως.<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Τώρα, όσον αφορά το ρόλο του ανθρώπου στην ορατή δημιουργία, πρέπει να γνωρίζουμε καταρχάς ότι η ίδια η φύση του ανθρώπου συνδυάζει το ορατό με το αόρατο, το αισθητό με </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">το νοερό, το πνευματικό. Ο άνθρωπος είναι διφυής, όπως λέμε στην θεολογία. Αποτελείται, δηλαδή, από υλικό σώμα και πνευματική, άυλη, τρόπον τινά ψυχή. Είναι, λοιπόν, δύο φύσεις ενωμένες, αρρήκτως μεταξύ τους, βέβαια, διακρίνονται, αλλά δεν διαιρούνται, η ψυχή από το σώμα, μόνο με το θάνατο που έρχεται μεταπτωτικά.<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Η δημιουργία του ανθρώπου δεν γίνεται τυχαία, έπειτα από όλη την υπόλοιπη ορατή και αόρατη κτίση. Η τάξη είναι ότι πρώτα εμφανίζονται οι άγγελοι, εν συνεχεία ο υλικός, ορατός κόσμος και στο τέλος, της έκτης δημιουργικής ημέρας, έχουν συντελεστεί όλες οι προϋποθέσεις για να δημιουργηθεί και να μπορέσει να λειτουργήσει ο άνθρωπος. Για ποιο λόγο, λοιπόν, ο άνθρωπος πλάθεται τελευταίος, και όντως εμφανίζεται τελευταίος, δεν είναι αλληγορικό αυτό, είναι κυριολεκτικό. Ο λόγος είναι ώστε να συμπεριλάβει στον εαυτό του, σε όλη την ανθρώπινη φύση, ολόκληρη τη ζωτική δύναμη του κόσμου. Ο άνθρωπος έχει τα στοιχεία του τρέφεσθε και του αυξάνεσθε από την λεγόμενη φυτική ζωή. Έχει επίσης και το κατ΄ αίσθησιν από τα άλογα όντα, τα ζώα. Πέρα όμως από αυτά, διαθέτει και το διανοητικό και το λογικό, ως ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ανθρώπου, της ανθρώπινης φύσης, τα οποία δεν έχει πουθενά αλλού κανένα άλλο όν της ορατής πραγματικότητας. Μόνο οι άγγελοι έχουν το λογικό, όπως και ο άνθρωπος. Άρα τα μόνα έλλογα όντα του Θεού είναι οι άγγελοι και ο άνθρωπος.<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Αν εστιάσουμε στην ψυχή του ανθρώπου τώρα και υιοθετήσουμε, όπως κάνουν και οι Πατέρες βεβαίως, την διάκριση της ψυχής σε τρεις βασικές λειτουργίες, το θυμικό ή αλλιώς θυμοειδές, το επιθυμητικό ή αλλιώς την επιθυμία και το λογιστικό ή αλλιώς το λογικό, το άλογο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης εστιάζεται στο θυμικό και το επιθυμητικό, ενώ το λογικό στοιχείο στο λογιστικό μέρος της ψυχής. Άρα, λοιπόν, η ίδια ψυχή του ανθρώπου συνδυάζει υλικό στοιχείο και πνευματικό. Αυτή η διάκριση τώρα, σε αυτές τις τρεις βασικές λειτουργίες της ψυχής, επιθυμητικό, θυμικό και λογιστικό, είναι πλατωνική, την έχει πει ο φιλόσοφος Πλάτωνας, όμως, έχει κριθεί ως σωστή από τους Πατέρες της Εκκλησίας και για αυτόν τον λόγο έχει υιοθετηθεί και στην Πατερική Δασκαλία. Με το να συνδυάζει, λοιπόν, ο άνθρωπος, λογική και άλογη φύση, καθώς και ορατή και αόρατη, καθίσταται ένας δεύτερος κόσμος, ένας, τρόπον τινά μικρόκοσμος, στον οποίο ενώνεται ο νους, η αίσθηση, η ορατή και η αόρατη φύση, γι' αυτό και από τους Πατέρες της Εκκλησίας ο άνθρωπος χαρακτηρίζεται ως μεθόριος. Μεθόριος, δηλαδή, ότι κείται μεταξύ δύο φύσεων, υλικής ή ορατής και πνευματικής ή αόρατης. Κατά αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος έχει πλαστεί από τον Θεό με τέτοιον τρόπο, ώστε να αποτελεί συμπερίληψη ολόκληρης της κτιστής φύσεως χωρίς, όμως, να ταυτίζεται με τον κόσμο. Δεν είναι ο κόσμος άνθρωπος. Ο άνθρωπος είναι μεν μέρος του κόσμου, εν εαυτώ όμως, στην φύση του μέσα εμπεριέχει όλον τον κόσμο, συμπεριλαμβάνει μάλλον, είναι μία συμπερίληψις όλης της κτιστής φύσεως ορατής και αόρατης.<br /></span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Έχει επίσης δημιουργηθεί κάτα τέτοιον τρόπο, ώστε να μπορεί να κυριαρχεί πάνω στην άλογη κτίση, την υλική κτίση, όχι την πνευματική, παρά το οποίο σαφές τον ξεχωρίζει από αυτήν. Γι΄ αυτό δεν ταυτίζεται με τον κόσμο. Είναι μέρος του, δεν ταυτίζεται όμως. Λέγοντας ότι έχει δημιουργηθεί ώστε να κυριαρχεί στον κόσμο, σύμφωνα με το Θείο θέλημα, δεν έχει πλαστεί ώστε να καταδυναστεύει και να κάνει κατάχρηση των πόρων και των δημιουργημάτων των αλόγων του Θεού, αλλά να τα επιβλέπει, να τα φυλάσσει και να τα φρουρεί, όπως έδωσε εντολή και ο Θεός στον Πρωτόπλαστο να κάνει ως έργο μέσα στον Παράδεισο: «Εργάζεσθε και φυλάττειν», του λέει στη Γένεσιν. </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", sans-serif;">Στα πλαίσια αυτά λοιπόν, ο άνθρωπος μπορεί να αξιοποιήσει όλους τους πόρους, τους υλικούς, τους φυσικούς, που του παρέχει ο Θεός, και μεταπτωτικά, προς ίδιον όφελος, προς καλυτέρευση της ζωής του και ως μέσα όλα αυτά, για αναγωγή του νου του τελικά στον Θεό. Διότι και δια του κόσμου, αν και αυτό που λέμε τώρα δεν είναι το θέμα μας, αλλά δεν έχει σημασία, πρέπει να το ξέρουμε, και ο σκοπός του κόσμου είναι ακριβώς ώστε ο νους των έλλογων ορατών όντων, των ανθρώπων δηλαδή, να ανάγεται στον Θεό. Γι' αυτό υπάρχει ο κόσμος. Και ο άνθρωπος, λοιπόν, διά της διαχείρισης που θα κάνει, του υλικού πλούτου του κόσμου, όλων των έλλογων και άλογων όντων, ζώων, υλικών κλπ., καλείται να ανάγει τον νου του προς τον Θεό, να δοξάζει τον Θεό και να τον ανακαλύπτει μέσα από την κτίση, όπως λέει και ο Ιερός Χρυσόστομος και όλοι οι Πατέρες. Άρα, λοιπόν, ο άνθρωπος έχοντας αυτή την αυτονομία, την ελευθερία και την κυριαρχικότητα, καθίσταται από τον Δημιουργό του ως το μέσο της κοινωνίας και θεώσεως ολόκληρης της ορατής πραγματικότητας ή αλλιώς ο συνδετικός κρίκος μεταξύ Θεού και κόσμου. Όχι ότι ο Θεός δεν μπορεί φυσικά να κοινωνήσει με τον κόσμο όπως θέλει, ο ίδιος ο Θεός συντηρεί τον κόσμο με τις λεγόμενες άκτιστες ενέργειές Του. Αλίμονο, δεν συντηρεί τον κόσμο ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος απλά διαχειρίζεται και είναι, θα λέγαμε, συνδιαχειριστής ή υπεύθυνος για την καλή διαχείριση του πλούτου που του έχει παρέχει ο Θεός.</span></span></p><div><span style="color: #090909; font-size: medium;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif""><br /></span></span></div><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif""><br /></span></p></div> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;"><span face=""Segoe UI","sans-serif""><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: right;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b>ΠΗΓΗ: https://www.youtube.com/watch?v=ou1YuQiFF1I&t=651s</b></span></div><div style="text-align: right;"><b><span style="color: #2b00fe;"><br /></span></b></div><div style="text-align: right;"><br /></div><p></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b style="font-family: helvetica;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="color: #990000;"><span style="font-size: medium;">ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΑΡΧΕΙΟΥ,  ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ</span></span></b></p><div style="text-align: right;"><div class="WordSection1" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: left;"><div class="WordSection1"></div><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="font-family: helvetica;"></span></span></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span face=""Segoe UI","sans-serif"" style="font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"></span></p><p></p><div style="text-align: right;"></div><p></p><div style="text-align: right;"><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span face=""Segoe UI","sans-serif""><span style="font-family: helvetica;"><span style="font-size: medium;"><o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; text-align: center;"><b><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="color: #990000;"><span style="font-family: helvetica;"><span style="font-size: medium;">''ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''</span></span></span></b></p></div></div></div>

''ΚΑΤ' ΕΙΚΟΝΑ ΘΕΟΥ ΕΠΟΙΗΣΕΝ ΑΥΤΟΝ''. Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ - ΟΜΙΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ Π. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ ΣΙΔΕΡΗ (Α΄ ΜΕΡΟΣ)

Σεβασμιώτατε, αγαπητοί πατέρες, αγαπητοί αδελφοί εν Χριστώ, όπως έχει ανακοινωθεί το θέμα της ομιλίας της σημερινής, που σκεφτήκαμε, εν συ...

Read more »