ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ)

<p> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi5VnJ0Go9bQnitFDg3RvAaIyMnil5wO9LC2C8vhNxnQlcWdPQsZrrilkZsdX2BDgeZGo8mDEe4vsjFiOByweBwo7HEHQGtP1qZRoarP-C8j2VfIQGM0jVph9e7OV_NhhRnLFKKgaGkyGQmqyZ2TYnqb4OEJS1r_6sx-qRNA-RbvsitqQzMH2LTzI_7wp4/s531/agioi-pantes.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="284" data-original-width="531" height="330" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi5VnJ0Go9bQnitFDg3RvAaIyMnil5wO9LC2C8vhNxnQlcWdPQsZrrilkZsdX2BDgeZGo8mDEe4vsjFiOByweBwo7HEHQGtP1qZRoarP-C8j2VfIQGM0jVph9e7OV_NhhRnLFKKgaGkyGQmqyZ2TYnqb4OEJS1r_6sx-qRNA-RbvsitqQzMH2LTzI_7wp4/w618-h330/agioi-pantes.jpg" width="618" /></a></p><div class="__feedview__feedItemPubDateAndAuthor"></div> <div class="__feedview__feedItemBody"> <p align="center" class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: center; text-indent: 36pt;"><i><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 16pt; line-height: 150%;">Ποιός εἶναι ὁ ἅγιος</span></i><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 16pt; line-height: 150%;">;</span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;">Ἔχει ὀρθά τονιστεῖ ὅτι ἡ σχέση τῆς ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς μέ τήν ἑορτή τῶν ῾Αγίων Πάντων στήν ᾽Εκκλησία μας ἀποτελεῖ σχέση αἰτίου καί αἰτιατοῦ, δηλαδή ἐκεῖνο πού δημιουργεῖ τό γεγονός τῆς ἁγιότητας εἶναι τό Πανάγιον Πνεῦμα, τό Ὁποῖο ἀπέστειλε ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Κύριος ᾽Ιησοῦς Χριστός, μετά τήν ἔνδοξη ἀνάληψή Του εἰς τούς οὐρανούς, τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Οἱ ἅγιοι δηλαδή συνιστοῦν τά ἔργα τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος και  φανερώνουν τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο, ἀποτελώντας τήν προέκταση τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου μέσα στό πλαίσια τοῦ ἐδῶ καί τοῦ τώρα. Εἶναι οἱ ῾<i>ἐν σαρκί περιπολοῦντες Θεοί</i>᾽, κατά γνωστή ἔκφραση ἐκκλησιαστικοῦ Πατέρα. Ἡ ἑορτή τῶν ἁγίων Πάντων λοιπόν θέτει κάθε φορά αὐτό τό ἐρώτημα, μέ τό ὁποῖο καλεῖται νά ἀναμετρᾶται διαρκῶς ὁ συνειδητός χριστιανός: «Ποιός εἶναι ὁ ἅγιος;» γιά τόν ὁποῖο καθημερινῶς μιλάει ἡ Ἐκκλησία. </span><span style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;"> </span><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;"></span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;">Κατά πρῶτον θά πρέπει νά ὑπερβοῦμε τήν ἁπλή ἀντίληψη ἀρκετῶν χριστιανῶν, πού τήν ἁγιότητα τήν ἐξαρτοῦν ἀπό συνθῆκες μόνον τοπικές, δηλαδή ὅτι ἕνα συγκεκριμένο πλαίσιο ζωῆς ὁδηγεῖ καί στήν ἁγιότητα, εἴτε μέ τήν ἔννοια ὅτι ἅγιος γίνεται ἐκεῖνος πού ἀπομακρύνεται ἀπό τόν κόσμο, σάν ἕνα εἶδος ὑπερανθρώπου ἀσκητῆ, εἴτε μέ τήν ἔννοια ἐκείνου πού ἀγωνίζεται μέσα στόν κόσμο, σάν ἕνα εἶδος κοινωνικοῦ ἐργάτη. Ὁ ἅγιος εἶναι πέρα ἀπό τέτοιες ἁπλουστεύσεις καί «ἀγκυλώσεις». Ὅπως τό ὑπονοήσαμε καί παραπάνω, <i>ἅγιος εἶναι ἁπλῶς ὁ συνεπής πιστός˙ </i>αὐτός πού προσπαθεῖ νά ζεῖ σωστά ὡς μέλος τῆς ᾽Εκκλησίας, κρατώντας ἀνοιχτή τή θύρα τῆς ψυχῆς του ἀπέναντι στόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο. Κι αὐτό μπορεῖ νά γίνει εἴτε ἀπό τόν μοναχό στό  μοναστήρι εἴτε ἀπό τόν ζῶντα στόν κόσμο, διότι ἀκριβῶς τό ζητούμενο εἶναι ἡ διακράτηση τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ πού ὁ ἄνθρωπος παίρνει μέ τήν εἴσοδό του στήν ᾽Εκκλησία διά τοῦ ἁγίου βαπτίσματος καί τοῦ ἁγίου χρίσματος καί ὄχι ὁ τόπος στόν ὁποῖο κάποιος θά ἐπιλέξει νά μείνει.</span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;"> Ὁ πιστός λοιπόν χριστιανός, πού λειτουργεῖται καί λειτουργεῖ στό σῶμα τῆς ᾽Εκκλησίας, εἶναι ὁ ἅγιος. Γι᾽ αὐτό καί στούς πρώτους χριστιανικούς αἰῶνες ἡ λέξη ἅγιος ἦταν ἡ φυσιολογική προσφώνηση γιά τούς χριστιανούς. Καί τί σημαίνει χριστιανός; Μᾶς τό λέει ἐπιγραμματικά ὁ ἅγιος ᾽Ιωάννης τῆς Κλίμακος «<i>Χριστιανός ἐστι μίμημα Χριστοῦ κατά τό δυνατόν ἀνθρώπῳ</i>». Χριστιανός εἶναι ὅποιος «μιμεῖται» τόν Χριστό, μέσα στά πλαίσια τῶν ἀνθρωπίνων δυνατοτήτων. Συνεπῶς <i>ἅγιος εἶναι καί γίνεται κάθε χριστιανός πού βαδίζει πάνω στά χνάρια τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ</i>, αὐτός πού ἀκολουθεῖ τόν Χριστό, ὅπως διαρκῶς τό ζητοῦσε ὁ ῎Ιδιος – «<i>ἀκολούθει μοι</i>» (Ματθ. 8, 22 κ.ἀ.) ἦταν πάντοτε ἡ κλήση Του πρός κάθε μαθητή Του – κι ὅπως προέτρεπαν στή συνέχεια καί οἱ μαθητές τοῦ Χριστοῦ ὅλους τούς ἀνθρώπους: «<i>ἐν Αὐτῷ περιπατεῖτε</i>» (Κολ. 2, 6). Τό ἴδιο δέν λέει καί τό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα γιά τούς ἁγίους ἀποστόλους; <i>«ἰδού ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καί ἠκολουθήσαμέν σοι</i>» (Ματθ. 19, 27).</span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;">Ἡ ἀκολουθία αὐτή τοῦ Χριστοῦ δημιουργεῖ σχέση φιλίας καί ἀγάπης ἀνάμεσα στόν Χριστό καί τούς πιστούς καί ἐξηγεῖ, ἀφενός τή δύναμη τήν ὁποία ἔχουν στόν κόσμο, δύναμη στήν πραγματικότητα τοῦ Θεοῦ πού ἐνεργεῖ μέσω αὐτῶν, καί, ἀφετέρου τήν τιμή τήν ὁποία ἀπολαμβάνουν στήν ᾽Εκκλησία μας, ὡς φίλοι τοῦ Κυρίου κατά τήν ὑπόσχεσή Του. «<i>Ὑμεῖς φίλοί μου ἐστέ, ἐάν ποιῆτε ὅσα ἐντέλλομαι ὑμῖν</i>» (Ἰωάν. 15, 14). Ἀπό τήν ἄποψη αὐτή ὁ ἅγιος δέν εἶναι μία αὐτονομημένη καί ἀτομοκεντρική ὕπαρξη. ᾽Αντιθέτως, εἶναι ὁ πλήρως ἐξαρτημένος ἀπό τόν Θεό, αὐτός πού ἀναφέρει «<i>ἑαυτόν καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν αὐτοῦ Χριστῷ τῷ Θεῷ</i>», γινόμενος γι’ αυτό «ἐνεργούμενο» τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ. Κι ἀνάλογα μάλιστα πρός τή δεκτικότητά του στό Πανάγιον Πνεῦμα, δηλαδή ἀνάλογα πρός τόν βαθμό τῆς ἀγάπης καί τῆς ταπεινώσεώς του, λαμβάνει περισσότερη ἤ λιγότερη χάρη, πού θά πεῖ ὅτι στήν ἁγιότητα ἔχουμε διαβαθμίσεις – δέν εἶναι ὅλοι οἱ ἅγιοι στό ἴδιο πνευματικό ὕψος. «<i>Ἀστήρ ἀστέρος διαφέρει</i>» (Α´ Κορ. 15, 41) βεβαιώνει ὁ ἀπόστολος, γι’ αὐτό ὅπως πολύ ὀρθά ἔχει εἰπωθεῖ  «ὑπάρχει ἅγιος μέ ἄλφα μικρό καί ῞Αγιος μέ ἄλφα κεφαλαῖο».</span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;">Ἰδίως, τό θέμα τῆς ταπεινώσεως θεωρεῖται τό κρισιμότερο ἐξ ὅλων.  Διότι ὅσο πιό μεγάλη εἶναι ἡ ταπείνωση, τόσο μεγαλύτερος εἶναι ὁ χῶρος πού ἀνοίγεται στήν καρδιά τοῦ πιστοῦ γιά τή λήψη τοῦ ἁγίου Πνεύματος. «<i>Ὁ Θεός ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δέ δίδωσι χάριν</i>᾽ (Α´Πέτρ. 5,5). Κι εἶναι εὐνόητο: ἡ ἀνυπαρξία τῆς ταπείνωσης δηλώνει τήν ὑπερηφάνεια καί τόν ἐγωϊσμό τοῦ ἀνθρώπου, ἄρα καί τήν ἔλλειψη στήν καρδιά του χώρου γιά τόν Θεό. Τό ἀνθρώπινο ἐγώ εἶναι ἀδηφάγο καί κυριαρχικό. Ποῦ νά σταθεῖ λοιπόν ἐκεῖ ὁ Θεός; Ὁπότε ἡ ταπείνωση, ὡς ἀγώνας ἐξαλείψεως τοῦ ἐγωϊσμοῦ καί δημιουργίας συνθηκῶν ἀγάπης, «συντονίζει» τόν ἄνθρωπο μέ τόν Θεό, φανερώνοντας ἔτσι καί τόν βαθμό καθάρσεως τῆς καρδιᾶς του, γι᾽ αὐτό καί ἡ ταπείνωση θεωρεῖται κατά τούς ἁγίους μας καί τό κριτήριο γιά τή γνησιότητα τῆς πίστεως στόν Θεό καί τῆς ἀγάπης πρός τόν συνάνθρωπο, τό κριτήριο τελικῶς τῆς ἁγιότητος.</span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;"> «<i>Κάποτε</i> – μᾶς διηγεῖται ἡ ἀσκητική παράδοση τῆς ᾽Εκκλησίας - <i>ἐπισκέφθηκαν τόν ἅγιο ᾽Αντώνιο ὁρισμένοι μοναχοί. Εἶχαν μεταξύ τους καί ἕναν νεαρό μοναχό, πού τόν ἐπαίνεσαν ὡς καλό ἀδελφό. Ὁ ᾽Αντώνιος τόν πρόσβαλε ἐπίτηδες καί διαπίστωσε ὅτι ἐκεῖνος ἀντέδρασε καί ἄρχισε τίς δικαιολογίες. Τότε ὁ ᾽Αντώνιος τόν συμβούλευσε νά προσέχει, γιατί ἐξωτερικά μέν φαίνεται ὡς ὡραία πόλη, πού ὅμως τή λυμαίνονται ἀπό πίσω ληστές</i>». Οἱ δικαιολογίες δηλαδή τοῦ νεαροῦ μοναχοῦ ἦταν καίριο σημάδι γιά τόν ὅσιο ὅτι αὐτός δούλευε ἀκόμη στόν ἐγωϊσμό του, ἀφοῦ εἶναι γνωστό ὅτι ὁ ταπεινός ἄνθρωπος ἀποφεύγει ἐν γένει τίς δικαιολογίες, συχνά κι ἄν ἀκόμη ἔχει δίκιο.</span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;"> ῞Αγιος λοιπόν δέν εἶναι τόσο ὁ ἐνάρετος, ὅσο ὁ ταπεινός. ᾽Αρετή χωρίς ταπείνωση δέν σημαίνει τίποτε. «᾽<i>Απούσης ταπεινοφροσύνης πάντα τά ἡμέτερα ἕωλα</i>» σημειώνει καί πάλι ὁ τῆς Κλίμακος ἅγιος. ᾽Ενάρετοι μπορεῖ νά βρεθοῦν σέ πολλούς χώρους, ἀκόμη καί ἐξωχριστιανικούς, μά ταπεινοί μόνο στό χῶρο τοῦ χριστιανισμοῦ καί μάλιστα στήν ᾽Ορθόδοξη ᾽Εκκλησία. Βεβαίως, ὁ ταπεινός εἶναι γεμᾶτος ἀπό ἀρετές, γιά τίς ὁποῖες ὅμως δέν καυχιέται, γιατί τίς ἀνάγει στόν χορηγό αὐτῶν, τόν ἴδιο τόν Θεό. Ἡ ἀρετή δηλαδή εἶναι καρπός τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ καί ὄχι μίας δικῆς του αὐτονομημένης προσπάθειας.</span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;">Μετά τά παραπάνω εἶναι πασιφανές ὅτι δέν ὑπάρχει ἰδιαίτερη ὁμάδα ἀνθρώπων, γιά τήν ὁποία καί μόνο νά θεωρεῖται προνόμιο ἡ ἁγιότητα. Τό νά γίνουμε ἅγιοι εἶναι ἐντολή καί προτροπή τοῦ Κυρίου γιά ὅλους μας. «῞<i>Αγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγώ ἅγιός εἰμι</i>» (Α´ Πέτρ. 1,16). ῾Ο εἰκονισμός τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο εἶναι ἡ θεολογική βάση γι᾽ αὐτόν τόν κοινό κλῆρο. «῞<i>Α λέγω ὑμῖν, πᾶσι λέγω</i>» (Μάρκ. 13, 37) βεβαίωνε ὁ Κύριος τούς μαθητές Του. ῞Ολοι λοιπόν εἴμαστε κλημένοι στήν ἁγιότητα. Οἱ ἀποστροφές: «Αὐτά εἶναι γιά τούς καλόγερους καί τούς παπάδες» ἤ «ἅγιοι θά γίνουμε;» εἶναι διαστροφές καί δείχνουν, τό λιγότερο, ἀνευθυνότητα καί ἄγνοια τῆς Γραφῆς καί τῆς Παράδοσης τῆς ᾽Εκκλησίας μας. Κι εἶναι ἀλήθεια ὅτι σέ κάθε ἐποχή, ὅπως καί στή δική μας, ὑπάρχουν πολλοί ἅγιοι, ὄχι μόνον οἱ γνωστοί καί ἀναγνωρισμένοι, ἀλλά καί οἱ ἀφανεῖς πού τούς γνωρίζει μόνον ὁ Θεός. Διότι ἡ ἀγιότητα δέν εἶναι προϊόν πρός διαφήμιση.</span></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;"><br /></span></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: center; text-indent: 36pt;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: Arial, sans-serif;"><span style="font-size: 17.3333px;">ΠΗΓΗ: </span></span><span style="font-size: 17.3333px; text-align: left;"><span style="font-family: Arial, sans-serif;"><a href="https://pgdorbas.blogspot.com/2026/06/blog-post_06.html">https://pgdorbas.blogspot.com/2026/06/blog-post_06.html</a></span></span></span></b></p></div>

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ)

  Ποιός εἶναι ὁ ἅγιος ; Ἔχει ὀρθά τονιστεῖ ὅτι ἡ σχέση τῆς ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς μέ τήν ἑορτή τῶν ῾Αγίων Πάντων στήν ᾽Εκκλησία μας ἀ...

Read more »

Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (5)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEidNRDoI5OQLOXr5LmIPF6AS8-rY26HHUsbxsonjFqTAJv4pBdsm8f8D5Df9x4XFtg8cf-bxC5Y-_1tzO3G-keY0TzQX8bZCUgvFGi5JIFphfYliS9K0BDhfwySbBwrnd0mW7Jd253YrKMsD83ngLuLkTh75FTejMWDLw_W_KioPdw4RuK-LrpOQueZ/s641/Prayer-of-Saint-John-Chrysostom-Greek-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="641" data-original-width="416" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEidNRDoI5OQLOXr5LmIPF6AS8-rY26HHUsbxsonjFqTAJv4pBdsm8f8D5Df9x4XFtg8cf-bxC5Y-_1tzO3G-keY0TzQX8bZCUgvFGi5JIFphfYliS9K0BDhfwySbBwrnd0mW7Jd253YrKMsD83ngLuLkTh75FTejMWDLw_W_KioPdw4RuK-LrpOQueZ/s16000/Prayer-of-Saint-John-Chrysostom-Greek-1.jpg" /></a></div><span style="color: #0d0d0d; font-size: medium;"> <br /></span><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0d0d0d;"><b>Η αδυναμία ενός παντοδύναμου Θεού</b><o:p></o:p></span></span></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0d0d0d;">Η ιδέα ενός παντοδύναμου Θεού περιορίζεται από τις ατέλειες κάθε προκατασκευασμένου σχήματος. Το κακό γίνεται ένα είδος σκιάς που ενισχύει το φως, ένα αναπόφευκτο ελάττωμα της δημιουργίας, το οποίο ο Θεός ανέχεται χωρίς να αναγνωρίζει τον εαυτό Του ως υπεύθυνο γι’ αυτό...<br /> Η περικοπή της προς Φιλιππησίους επιστολής (2, 6-11) αποτελεί το κλειδί για την κατανόηση της αληθινής αλλοτρίωσης του Θεού από τον ίδιο Του τον εαυτό:<br /> «Αλλ’ εαυτόν εκένωσε μορφήν δούλου λαβών... γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού». Η θεία παντοδυναμία «κενώνεται» εκουσίως, παραιτείται από κάθε δύναμη, αλλά κυρίως από τη βούληση για δύναμη. Το «ήλθα για να σας διακονήσω» εκφράζει μια ριζική ετερότητα σε σχέση με τις ανθρώπινες αντιλήψεις. Ο Θεός είναι πολύ περισσότερο από Αλήθεια, διότι με την Ενανθρώπηση γίνεται Άλλος, εκκενώνοντας τον εαυτό Του.<br /> Η παντοδυναμία εκείνου του manikos eros — του «παράφορου» ή «τρελού έρωτα» του Θεού — δεν αρκείται μόνο να καταστρέψει το κακό και τον θάνατο, αλλά, ακόμη περισσότερο, τα προσλαμβάνει: «θανάτω θάνατον πατήσας». Το φως Του αναβλύζει από μια Αλήθεια σταυρωμένη και αναστημένη.<br /> Μπροστά στον πόνο των αθώων, των παιδιών που γεννιούνται με βαριές αναπηρίες, των παράλογων δυστυχημάτων, μόνο μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να αποδοθεί στον Θεό η υπερπαράδοξη έννοια μιας ανίκητης αδυναμίας. Η μόνη επαρκής απάντηση είναι να πούμε ότι «ο Θεός είναι αδύναμος», ότι δεν μπορεί παρά να υποφέρει μαζί μας και ότι ο πόνος είναι «ο άρτος που ο Θεός μοιράζεται με τους ανθρώπους». Αδύναμος βεβαίως, όχι ως προς την τυπική παντοδυναμία Του, αλλά ως προς την Αγάπη, για χάρη της οποίας παραιτείται ελεύθερα από τη δύναμή Του. Αυτή η αδυναμία εκφράζει, κατά τον Νικόλαο Καβάσιλα, την «τρελή αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο».<br /> Ο φοβερός και απαθής Θεός ορισμένων θεολόγων, χαμένων μέσα στις έννοιες της Παλαιάς Διαθήκης, αποδεικνύεται στην πραγματικότητα Πατέρας που υποφέρει:<br /> «Ο Πατέρας είναι η Αγάπη που σταυρώνει, ο Υιός είναι η σταυρωμένη Αγάπη, το Άγιο Πνεύμα είναι η ανίκητη δύναμη του Σταυρού». Μυστήριο της σταυρωμένης Αγάπης, λουσμένο στο φως του πασχαλινού πρωινού· «αδυναμία» που θριαμβεύει επί του θανάτου και του άδη. <br /> Το μυστήριο αυτό είχε ήδη προαισθανθεί το μυστικό ρεύμα της ιουδαϊκής σκέψεως. Ο ραββίνος Μπαρούχ προσπαθεί να δείξει ότι ο Θεός είναι σύντροφος της εξορίας, ένας εγκαταλελειμμένος μοναχικός, ένας άγνωστος ξένος ανάμεσα στους ανθρώπους. Μια ημέρα, ο εγγονός του έπαιζε κρυφτό με ένα άλλο παιδί. Κρύφτηκε, αλλά το άλλο παιδί δεν θέλησε να τον ψάξει και έφυγε. Το παιδί, κλαίγοντας, πήγε να παραπονεθεί στον παππού του. Τότε ο ραββίνος Μπαρούχ αναφώνησε, με δάκρυα και ο ίδιος στα μάτια: «Το ίδιο λέει και ο Θεός: Εγώ κρύβομαι, αλλά κανείς δεν έρχεται να Με αναζητήσει...»<br /> Ή ένα άλλο, εξίσου συγκλονιστικό ρητό: «Το θείο έλεος είναι η μετάνοια του Θεού». Με αυτήν την έννοια μπορεί να γίνει λόγος για την «αδυναμία» του Θεού.<br /> Ένας άγιος είπε κάποτε σε ένα παιδί: «Βλέπεις, αν μπορούσες να παίξεις με τον Θεό, αυτό θα ήταν το πιο θαυμαστό πράγμα που έγινε ποτέ. Όλοι Τον παίρνουν τόσο σοβαρά, ώστε μας φαίνεται πως κοντά Του πεθαίνεις από ανία... Παίξε με τον Θεό, παιδί μου. Είναι ο ύψιστος σύντροφος του παιχνιδιού...»<br /> Η αδυναμία του Θεού αντιστοιχεί στην ανθρώπινη αδυναμία. Ο άγιος Παΐσιος ο Μέγας προσευχόταν για τον μαθητή του, ο οποίος είχε αρνηθεί τον Χριστό. Ο Κύριος τού εμφανίσθηκε και του είπε: «Δεν γνωρίζεις ότι εκείνος Με αρνήθηκε;» Καθώς όμως ο άγιος σπλαχνιζόταν ακόμη περισσότερο και προσευχόταν θερμότερα για τον μαθητή του, ο Κύριος τού είπε: «Παΐσιε, έγινες ένα μαζί Μου εξαιτίας της αγάπης που έχεις...»<br /> <br /> <!--[if !supportLineBreakNewLine]--><br /> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0d0d0d;"><b>Το μυστήριο της σιωπής</b><o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> </p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0d0d0d;">Τι μπορείς να πεις σε έναν άθεο που ζητά αποδείξεις; Ένα μόνο πράγμα: μόλις ο άνθρωπος εισέλθει στον εαυτό του, ανακαλύπτει ξανά την αληθινή σιωπή και αισθάνεται μια προσμονή που έρχεται από τον «Πατέρα, ο βλέπων εν τω κρυπτώ» (Ματθ. 6, 6). Ο Πατέρας μιλά μέσω του Υιού, μέσω του Λόγου. Αυτός ο Λόγος δεν κατακλύζει τον άνθρωπο, αλλά απλώς μαρτυρεί την εγγύτητά Του: «Ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω» (Αποκ. 3, 20).<br /> Εδώ έχουμε κάτι απείρως μεγαλύτερο από κάθε απόδειξη: μια εκκωφαντική βεβαιότητα, μια ακλόνητη σιγουριά. Ο Θεός υπάρχει, είναι παρών· «ο φίλος του Νυμφίου ακούει τη φωνή Του και η χαρά του είναι μεγάλη». Ο Ιησούς ζητεί από τους μαθητές Του να χαίρονται δεχόμενοι αυτή τη μεγάλη χαρά, της οποίας οι λόγοι βρίσκονται πέρα από τον άνθρωπο, επειδή ανήκουν στην αντικειμενική ύπαρξη του Θεού, δηλαδή στην τριαδική μακαριότητα. Ο Θεός λέει: «Αγάπη αιωνία ηγάπησά σε» (Ιερ. 31, 3), και: «ως χαίρει νυμφίος επί νύμφη, ούτως χαρήσεται επί σοι ο Θεός σου» (Ησ. 62, 5).<br /> Η σιωπή είναι η περίοδος της αναμονής πριν από τα Χριστούγεννα, χρόνος προσδοκίας «ενώ είναι ακόμη νύχτα», επαγρύπνηση για το απρόσμενο· διότι, όπως λέει ο Ηράκλειτος: «Αν δεν ελπίζεις, δεν θα συναντήσεις το ανέλπιστο». Όταν λείπει η ελπίδα, το στόμα αποκτά τη γεύση του μηδενός· όμως η απόγνωση βρίσκεται ήδη στο κατώφλι της ελπίδας. Φαίνεται ότι ο Χριστός είπε σε έναν σύγχρονο γέροντα: «Κράτα τον νου σου στον άδη και μην απελπίζεσαι». Μόνον η σιωπή μπορεί να μας κάνει να κατανοήσουμε τον λόγο του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού: «Η αγάπη του Θεού και η αγάπη του ανθρώπου είναι οι δύο όψεις μιας ολοκληρωμένης αγάπης». Η σιωπή σκεπάζει τη γη της ειρήνης με έναν αμέτρητο ψίθυρο: «Δέξου με λοιπόν, Κύριε, γιατί όλα είναι δικά Σου, αρχίζοντας από εμένα».<br /> Ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ λύνει το δίλημμα ανάμεσα στον ενεργητικό και τον θεωρητικό βίο λέγοντας: «Απόκτησε εσωτερική ειρήνη και ησυχία, και τότε πλήθη ανθρώπων θα σωθούν μαζί σου». Οι Πατέρες λέγουν ότι ο Θεός δημιούργησε τους αγγέλους «εν σιωπή». Γι’ αυτό ο Θεός καθοδηγεί τους σιωπηλούς, ενώ οι άγγελοι γελούν με όσους ταράζονται αδιάκοπα. «Κύριος πολεμήσει υπέρ υμών, υμείς δε σιωπήσετε» (Έξ. 14, 14). Μια ιδιαίτερη σιωπή, η οποία είναι και αυτή ένας αγώνας για την καθαρότητα και τη διαφάνεια εκείνων των καρδιών που είναι ικανές να γνωρίσουν και να χαρούν τη νίκη του Θεού. «Και έκλεισε Κύριος ο Θεός την κιβωτόν έξωθεν του Νώε» (βλ. Γεν. 7, 16), ώστε η ησυχία του να τον προετοιμάσει για τη σύναψη της Διαθήκης. Το ίδιο συνέβη και με τον Ιωνά ή τον Ιώβ, των οποίων ο Κύριος «σκέπασε τα χείλη» (Ιώβ 40, 4), ώστε να δεχθούν πιο άξια το Ρήμα, τον ζωοποιό Λόγο.<br /> Στην Αποκάλυψη (8, 1) παρουσιάζεται η σιωπή όλων των ουρανίων Δυνάμεων ενώπιον των εσχάτων αποκαλύψεων. Όταν ο Ζαχαρίας έχασε τη φωνή του και έγινε σιωπηλός, όλος ο λαός κατάλαβε ότι ο Θεός του είχε εμφανισθεί (Λουκ. 1, 20-22).<br /> Ο Ιππόλυτος Ρώμης, περιγράφοντας τη χειροτονία, αναφέρει ότι κατά την «επίθεση των χειρών» ζητείται από όλους να σιωπούν, propter descensum Spiritus («εξαιτίας της καθόδου του Πνεύματος»). Τη στιγμή της καθόδου του Αγίου Πνεύματος, όλοι σιωπούν.<br /> Μια μεγάλη σιωπή περιβάλλει τον κόσμο τη Μεγάλη Παρασκευή. Αφού αναγγέλλεται ο θάνατος του Θεού, ο κόσμος μοιάζει να βυθίζεται στη σιωπή του Μεγάλου Σαββάτου.<br /> Κατά τους Πατέρες, πριν λάβεις τις διδασκαλίες του Λόγου, πρέπει να μάθεις να ακούς τη σιωπή Του, την οποία ο Ισαάκ ο Σύρος ονομάζει «γλώσσα του μέλλοντος αιώνος». Εδώ η σιωπή σε καθιστά εσωτερικά μέτοχο του Λόγου. Μια μετοχή που ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει παρά μόνο σιωπώντας. Μέσα σε μια τέτοια σιωπή και στη βασιλική ελευθερία του πνεύματός του, ο άνθρωπος καλείται να απαντήσει στο στοιχειώδες ερώτημα: ποιος είναι ο Θεός; Και τότε ο Γρηγόριος Νύσσης ψιθυρίζει μόλις ακουστά: «Εσύ, η αγάπη της ψυχής μου...».</span><o:p></o:p></span></p><p> </p><p class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="line-height: 115%;"><o:p><span style="color: #040404;"><br /></span></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="line-height: 115%;"><o:p><span style="color: #040404;"> </span></o:p></span><b style="color: #333333; text-align: center;"><span style="color: red;"><u>ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</u></span></b></span></p><p></p><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_04.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (1)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (2)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/3.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (3)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/4.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (4)</span></b></a></div><p> </p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;"><o:p><span style="color: #040404; font-size: medium;"> </span></o:p></span></p><p></p><p><br /></p>

Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (5)

  Η αδυναμία ενός παντοδύναμου Θεού Η ιδέα ενός παντοδύναμου Θεού περιορίζεται από τις ατέλειες κάθε προκατασκευασμένου σχήματος. Το κακό γί...

Read more »

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjI-XX6xKOtwEa9ljtcaLu2YT7glvBOd7jTTs6Zwt_lNKAe0vYZMrLaNqPUxwBSQ-nTUL93CmMnamZawu5VEYM9ov9aZStjQKwr-33FjLtb5Z36fasoj-okbCMBsbnW2_fTCdwfHEJoc_uCHR3Nuo-U4fhPk69aPjKiTXkz2aLiOg6gjU4ASgxTs0r4/s450/osiostheophanis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="450" data-original-width="340" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjI-XX6xKOtwEa9ljtcaLu2YT7glvBOd7jTTs6Zwt_lNKAe0vYZMrLaNqPUxwBSQ-nTUL93CmMnamZawu5VEYM9ov9aZStjQKwr-33FjLtb5Z36fasoj-okbCMBsbnW2_fTCdwfHEJoc_uCHR3Nuo-U4fhPk69aPjKiTXkz2aLiOg6gjU4ASgxTs0r4/s320/osiostheophanis.jpg" width="242" /></a></div><div><br /></div><br /><div><div style="text-align: justify;"> <p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><b><span style="color: red; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Εισαγωγικό σημείωμα</span></b></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><i><span style="color: #990000; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Κάποιο βράδυ της προτελευταίας δεκαετίας του 19ου αιώνα, η νεαρή Ρωσίδα Α.Ι. Κουγκούσεβα, καλεσμένη σε ετήσια χοροεσπερίδα, στροβιλιζόταν ανέμελα στην πίστα μιας αίθουσας χορού. Εκεί, ξαφνικά και παράδοξα, είχε μιαν αστραπιαία «θέα» της αθανασίας της ψυχής. Η νοερή εκείνη όραση την έκανε μέσα σε μια στιγμή να συνειδητοποιήσει τη ματαιότητα όχι μόνο του χορού της, μα και όλων των επίγειων πραγμάτων.<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><i><span style="color: #990000; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Στην καρδιά της τότε γεννήθηκε ένα αίσθημα αποστροφής για καθετί κοσμικό. “Είναι αυτό φυσιολογικό, ή μήπως αποτελεί νοσηρή ανάσχεση της επιθυμίας για μιαν ευτυχισμένη ζωή στον κόσμο;”, έγραφε μετά τη συγκλονιστική εμπειρία της στον όσιο Θεοφάνη τον Έγκλειστο (1815-1894)<a href="https://www.blogger.com/blog/post/edit/7277640590316391687/1461047850590545849" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><b><span style="color: blue;">[1]</span></b></a>, με τον οποίο η ευσεβής οικογένεια της διατηρούσε πνευματικούς δεσμούς. Το ερώτημά της έγινε η αφορμή μιας αλληλογραφίας με θέμα την πνευματική ζωή, τους αναγκαίους όρους της και τον τρόπο προσαρμογής της ψυχής στις αρχές της.<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><i><span style="color: #990000; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Οι ογδόντα επιστολές του οσίου Θεοφάνους προς τη νέα εκείνη, που έγινε τελικά μοναχή, συνεκδόθηκαν αργότερα και κυκλοφορήθηκαν ως βιβλίο. Είναι ένα βιβλίο πραγματικά συναρπαστικό, καθώς στις σελίδες του η ζωντάνια και η χάρη του επιστολογραφικού λόγου συνδυάζονται έξοχα με το παραδείσιο άρωμα του ορθόδοξου αγιοπνευματικού ήθους.</span></i><span style="color: black; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="color: black; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"> </span></p><div class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="color: black; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><hr align="left" size="1" width="33%" /></span></div><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal;"><span style="color: #990000; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><a href="https://www.blogger.com/blog/post/edit/7277640590316391687/1461047850590545849" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span style="color: blue;">[1]</span></a> Βιογραφικά στοιχεία του οσίου μπορεί να βρει ο αναγνώστης στην έκδοση: Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου, Απάνθισμα Επιστολών, εκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2011, σελ. 11-14.</span><span style="color: black; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal;"><span style="color: black; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"> </span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="color: black; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"> </span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><b><i><span style="color: red; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">1. Αλληλογραφία με θέμα την πνευματική ζωή</span></i></b></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Πριν φύγεις για τη Μόσχα, συμφωνήσαμε να αλληλογραφήσουμε, για να εξετάσουμε τι είναι αυτό που σου χρειάζεται περισσότερο. Περίμενα, φυσικά, ότι θα μ’ ενημέρωνες για το τι έκανες και πως τακτοποιήθηκες. Περίμενα, περίμενα… και περιμένω ακόμα. Τόσος καιρός πέρασε, και είδηση καμιά δεν έχω. Έπαθες τίποτα; Μήπως δεν είσαι καλά στην υγεία σου; Η Παναγία να σε σκεπάζει. Μήπως άλλαξε κάτι μέσα σου; Η μήπως φοβάσαι ότι η αλληλογραφία μας θα με κουράσει;<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Αν συμβαίνει το τελευταίο, βγάλ’ το από το νου σου. Δεν μου είναι κουραστικό να γράφω για πνευματικά ζητήματα. Απεναντίας, μάλιστα, αυτό μου δίνει πολλή ευχαρίστηση, καθώς είναι κάτι το διαφορετικό μέσα στη στερεότυπη καθημερινότητα μου. Όταν δεν το κάνω, νιώθω πίστεψε με ζημιωμένος. Ναι, έτσι ακριβώς νιώθω, μολονότι δεν θα προσπαθήσω να το εξηγήσω.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Δεν είναι ώρα τώρα για να σε συμβουλέψω. Μόνο θα σε παρακαλέσω: Γράψε μου. Μην περιμένεις, βέβαια, από μένα καμιά μεγάλη σοφία. Απλώς θα εξετάσουμε μαζί τις πλευρές της ζωής που είναι άξιες λόγου. Αυτό θα σε ωφελήσει πολύ, γιατί θα ξυπνήσει μέσα σου τη μνήμη του πνευματικού κόσμου. Και τότε ίσως η προσοχή σου να επικεντρωθεί σ’ αυτόν τον κόσμο με θέρμη και ιδιαίτερη ενεργητικότητα. Να το καλό που θα προκύψει! Γιατί τα όποια προβλήματα μας προέρχονται σχεδόν πάντα όχι τόσο από κακή θέληση και μοχθηρή καρδιά, όσο από έλλειψη ζήλου και ενδιαφέροντος για όσα είναι άξια της προσοχής μας.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Γράψε μου.</span><span style="color: black; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="color: black; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"> </span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><b><i><span style="color: red; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">2. Ευθύτητα και ειλικρίνεια στην αλληλογραφία. Η ματαιότητα της κοσμικής ζωής</span></i></b></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #0d0d0d; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Έκανα ένα σωρό υποθέσεις για το τι θα μπορούσε να έχει συμβεί, και τώρα αποδεικνύεται πως ήταν αδιάθετη η γιαγιά σου. Γιαγιά: μια θριαμβική λέξη! Για τα εγγόνια δεν υπάρχει μέρος πιο ζεστό από την αγκαλιά της γιαγιάς. Και για τη γιαγιά δεν υπάρχουν πλάσματα πιο αγαπητά από τα καλά της εγγόνια. Ας ευχαριστούμε τον Θεό γι’ αυτό,<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #0d0d0d; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Να παραστέκεσαι στη γιαγιά σου. Και ν’ ακούς με προσοχή ότι λέει. Οι γερόντισσες έχουν σοφία αποκτημένη από τις εμπειρίες και τους μόχθους της ζωής. Χωρίς να το συνειδητοποιούν, συχνά μας δίνουν με απλά λόγια μαθήματα τόσο σοφά, που ποτέ δεν θα μπορούσαμε να πάρουμε από τα βιβλία, ακόμα κι αν ψάχναμε ολόκληρες βιβλιοθήκες.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #0d0d0d; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Δικαιολογημένα, επομένως, καθυστέρησες να μου γράψεις. Θα έπρεπε, ωστόσο, να υποβληθείς σ’ ένα επιτίμιο, μικρό έστω, για να διορθωθείς. Μα θαρρώ πως θα ποθήσεις περισσότερο τη διόρθωση σου, αν, αντί να σε επιτιμήσω, σε ευχαριστήσω τόσο για το ότι μου έγραψες, όσο και για όσα μου έγραψες. Έτσι, λοιπόν, σ’ ευχαριστώ!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #0d0d0d; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Υπόσχεσαι να είσαι ειλικρινής. Ωραία! Η ευθύτητα είναι η σπουδαιότερη και αναγκαιότερη προϋπόθεση μιας αλληλογραφίας σαν τη δική μας. Αλλιώς δεν θα υπήρχε καν λόγος να την αρχίσουμε. Γράφε πάντα ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές. Γράφε ότι έχεις στο νου σου και φρόντιζε να διατυπώνεις με πληρότητα τα ερωτήματα σου. Μόνο έτσι μπορούν να βρεθούν λύσεις, λύσεις που θα γίνουν αποδεκτές αβίαστα από την ψυχή σαν το νερό της βροχής που πίνει η διψασμένη γη.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #0d0d0d; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Αυτή είναι η πιο απλή μέθοδος τόσο για ν’ αποκτήσουμε όσο και για να συγκρατήσουμε σταθερά στο νου μας οποιεσδήποτε ιδέες, προπάντων εκείνες που ρίχνουν φως σε ζητήματα για τα οποία πρέπει να έχουμε μέσα μας μια ξεκάθαρη εικόνα.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #0d0d0d; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ποια θα ήταν η ωφέλεια, αν σου έγραφα για κάποιο θέμα, τη στιγμή που εσένα σε απασχολεί ίσως ένα άλλο; Σκέψου δυο ανθρώπους που συνομιλούν με τις πλάτες τους γυρισμένες, και ο καθένας περιγράφει ότι έχει μπροστά στα μάτια του. Ε, τέτοια περίπου θα ήταν και η δική μας συζήτηση. Τι συζήτηση, δηλαδή; Κούφια λόγια!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #0d0d0d; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Έχουμε ήδη καταλήξει, νομίζω, στο ότι δεν μας ενδιαφέρουν οι αφηρημένες έννοιες, τα σχέδια και οι θεωρίες. Θ΄ ασχοληθούμε με περιστατικά της καθημερινής ζωής. Κι έτσι θα προχωρήσουμε βήμα-βήμα.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #0d0d0d; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Γράφεις, λοιπόν: “Τα έχω χάσει. Δυο μέρες περίπου σεργιανάω στην πόλη. Πήγα πρώτα στο θέατρο, ύστερα σε μια γιορτή, μετά σ’ ένα πάρτι. Τι σόι κόσμος είν’ αυτός, με τα τόσα πράγματα που συζητούν, με τις τόσο αντιφατικές γνώμες που έχουν για το καθετί, με τους τόσο διαφορετικούς τρόπους; Όλα μου είναι ξένα. Ποτέ δεν θα μπορέσω να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου μέσα σ’ έναν τέτοιο συρφετό”.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #0d0d0d; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκες σε παρόμοιο περιβάλλον. Θα το συνηθίσεις. Η εντύπωση που αποκόμισες ήταν ένα απόλυτα φυσικό επακόλουθο της ήσυχης και απλής οικογενειακής ζωής σου στο χωριό. Εκεί διαμορφώθηκε η αντίληψη και η κρίση σου για το τι είναι αληθινό και τι ψεύτικο, τι σωστό και τι λαθεμένο στη ζωή, μολονότι δεν ξέρω τι ακριβώς έχει διατηρηθεί μέσα σου από το παρελθόν. Δεν είναι απίθανο, πάντως, στο βάθος της ψυχής σου να υπάρχει μια συμπάθεια γι’ αυτά τα πράγματα. Ίσως επιθυμείς να τα ξαναγευθείς, όσο κι αν επιφανειακά τα αποδοκιμάζεις.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #0d0d0d; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Η ζωή, που ένα μικρό μέρος της αντίκρισες ήδη, έχει στοιχεία αποχαυνωτικά. Και όσοι ζουν έτσι, βλέπουν ότι όλα δεν είναι όπως φαίνονται. Έλα, όμως, που έλκονται από τη ζωή αυτή! Έλκονται όπως ένας ναρκομανής, που, μολονότι ξέρει που θα καταλήξει, παίρνει τη δόση του σαν μανιακός, περιφρονώντας τα πάντα – ή μάλλον την παίρνει γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #0d0d0d; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Πώς είσαι; Μήπως σε τραβάει ακόμα εκείνος ο τόπος; Μήπως θα σου άρεσε να ζήσεις έτσι; Σκιαγράφησε μου, σε παρακαλώ, μια μικρή εικόνα. Και να είσαι ειλικρινής, όπως υποσχέθηκες.</span><span style="color: black; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: black; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"> </span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><b><i><span style="color: red; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">3. Η κενότητα και η μονομέρεια της κοσμικής ζωής</span></i></b></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Πόση χαρά μου έδωσες με την απάντηση σου! “Δεν με τραβάει καθόλου μια τέτοια ζωή. Απεναντίας μου προξενεί αηδία. Πριν περάσει μια μέρα, ένιωθα τσακισμένη. Η ψυχή μου ήταν μαραζωμένη, γεμάτη μελαγχολία. Δεν μπορούσα καλά-καλά να κρατηθώ στα πόδια μου. Με πολλή δυσκολία συνήλθα”.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Γιατί, λοιπόν, δεν μου τα έγραψες αυτά στο προηγούμενο γράμμα σου; Με τη σιωπή σου μ’ έκανες να υποθέσω χίλια δυο πράγματα, ακόμα και πως έλιωνες ίσως από κάποιον κρυφό ερωτικό καημό.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ο Θεός να δώσει, ώστε να παραμείνει για πάντα μέσα σου αυτή η διάθεση, η απόρριψη της κοσμικής ζωής και των απολαύσεων της. Υπάρχει, όμως, και ή πιθανότητα να την αγαπήσεις. Αν θέλεις ν’ αποφύγεις αυτόν τον κίνδυνο, θα πρέπει να μείνεις μακριά από μια τέτοια ζωή. Γιατί μπορεί τη δεύτερη φορά να σου φανεί λιγότερο βλαβερή, λιγότερο δυσάρεστη την τρίτη φορά, ακόμα λιγότερο και μετά την τρίτη, δεν θα σου φαίνεται πια καθόλου άσχημη.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Είναι, βλέπεις, σαν τη βότκα: Με το πρώτο ποτήρι, λένε, σπας μόνο τους φραγμούς• με το δεύτερο, πετάς στα ύψη σαν αετός• και μετά το τρίτο, δεν κάνεις πια τίποτ’ άλλο παρά να γεμίζεις το ποτήρι σου…<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Τι συμβαίνει, όταν επισκεφθεί κανείς μια καπνοβιομηχανία; Τα μάτια του τσούζουν, η μύτη του τρέχει, η αναπνοή του κόβεται. Όσοι όμως εργάζονται εκεί, δεν αισθάνονται απολύτως τίποτα. Μα κι ο επισκέπτης, αφού μείνει στο χώρο του εργοστασίου για ένα μικρό διάστημα, δεν σφίγγει πια τα μάτια του, δεν φτερνίζεται, δεν βήχει τόσο πολύ. Και ύστερ’ από κάμποση ώρα, προσαρμόζεται απόλυτα στο περιβάλλον. Πρόσεξε, λοιπόν, μη σου συμβεί κάτι παρόμοιο!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Πρόλαβες, όμως, μιαν  ερώτηση μου. “Δεν νομίζω”, λες, “ότι θα συμβιβαστώ ποτέ με μια τέτοια ζωή. Για τι, εξετάζοντάς την προσεκτικά, διαπιστώνω πως δεν πρόκειται για ζωή. Δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά έχω μέσα μου την ακλόνητη πεποίθηση ότι αυτή είναι η αλήθεια. Βλέπω κίνηση και θόρυβο, ζωή όμως όχι. Και η ραπτομηχανή μου κινείται. Κάνει κι αυτή θόρυβο. Τι λογής ζωή, όμως, έχει μέσα της;”.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Το κοφτερό μυαλουδάκι σου κατέβασε μιαν  έξοχη ιδέα. Τώρα μπορώ να θεωρήσω πως η κατάσταση σου γεννάει πολλές ελπίδες. Τα αισθήματα, βέβαια, είναι ασταθή, αλλάζουν. Όταν όμως, μια σημαντική και θεμελιώδης ιδέα έρχεται να στηρίξει ένα αίσθημα, τότε αυτό ισχυροποιείται, για να ισχυροποιήσει με τη σειρά του και την ιδέα. Έτσι και τα δυο μαζί γίνονται σαν ένα φρούριο. Και, για να έρθουμε στη δική σου περίπτωση, πως θα υψωθεί και θα οχυρωθεί αυτό το φρούριο;<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Πρώτα – πρώτα, αν κατανοήσεις σε βάθος το γιατί μια τέτοια ζωή ουσιαστικά δεν είναι ζωή. Αν συνεχίσουμε το διάλογο μας, τότε, στην κατάλληλη ώρα, θα σου το εξηγήσω με κάθε λεπτομέρεια. Προς το παρόν όμως, σου λέω τούτο μόνο: Δεν είναι ζωή, γιατί δεν καλύπτει και δεν καλλιεργεί όλες τις πλευρές του ανθρώπου, αλλά μονάχα ένα μικρό μέρος τους, και μάλιστα το πιο ασήμαντο. Δεν αγγίζει καν το κέντρο της φύσεως του ανθρώπου.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Η ανθρώπινη φύση, και συνακόλουθα η ανθρώπινη ζωή, είναι σύνθετη και πολυμερής. Έχει τη σωματική, τη διανοητική και την πνευματική της πλευρά. Καθεμιά, πάλι, από τις πλευρές αυτές έχει τις δυνάμεις της, τις ανάγκες της και τους τρόπους της. Έχει ακόμα την ενάσκηση και την ικανοποίηση όλων αυτών των στοιχείων.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Όταν, λοιπόν, όλες οι δυνάμεις μας είναι σε ενέργεια και όλες οι ανάγκες μας ικανοποιούνται, τότε μόνο ζούμε πραγματικά. Όταν αντίθετα, ένα μικρό μόνο μέρος των δυνάμεών μας ενεργεί και ένας μικρός μόνο αριθμός των αναγκών μας ικανοποιείται, ζωή δεν υπάρχει μέσα μας. Και ξέρεις γιατί;<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Είναι απλό: Όλα τα στοιχεία, όλες οι δυνάμεις που διαθέτει ή ανθρώπινη φύση, πρέπει να λειτουργούν σαν μια ενότητα, σε ομαλή συνεργασία και αλληλεξάρτηση όπως ακριβώς συμβαίνει και με τη ραπτομηχανή σου, που βρίσκεται σε κίνηση όταν όλα τα τμήματα της κινούνται. Σταμάτα τη λειτουργία ενός εξαρτήματος, και η μηχανή ακινητοποιείται. Δεν «ζει».<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Μα και ο άνθρωπος δεν ζει, όταν το καθετί μέσα του δεν βρίσκεται σε κίνηση, σε ενέργεια. Με τη μόνη διαφορά, ότι η αδράνεια της «ζωής» μιας μηχανής, η διακοπή δηλαδή της λειτουργίας της, γίνεται αμέσως αντιληπτή, ενώ η αδράνεια της ζωής του ανθρώπου είναι αφανής και αθέατη. Και ο άνθρωπος βρίσκεται σε αδράνεια, δεν ζει αληθινά, όταν μια μόνο πλευρά της ζωής του λειτουργεί και ελάχιστες μόνο ανάγκες του ικανοποιούνται. Τότε είναι ακριβώς σαν μια μηχανή σε ακινησία, μόνο που αυτό, όπως είπα, δεν φαίνεται.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ποιες δυνάμεις και ποια όργανα χρησιμοποιούνται από τον άνθρωπο που ζει μια κοσμική ζωή; Χρησιμοποιούνται τα χέρια, τα πόδια, η γλώσσα, τα μάτια, τ’ αυτιά, η όσφρηση, η αφή, η μνήμη, η φαντασία, η νοημοσύνη… Τα περισσότερα απ’ αυτά αντιπροσωπεύουν την κατώτερη πλευρά του ανθρώπου, την πλευρά που είναι κοινή στον άνθρωπο και στα ζώα.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Η ζωή των ζώων εξαντλείται στην ικανοποίηση μιας μόνο ανάγκης. Το διαπιστώνει κανείς εύκολα, αν παρατηρήσει τις προβατίνες με τ’ αρνάκια τους να βόσκουν σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι. Πέρα απ’ αυτές τις δυνάμεις, όμως, υπάρχουν στον άνθρωπο δυο-τρία ακόμα «στρώματα» δυνάμεων μ’ έναν κεντρικό άξονα.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Για σένα, τώρα, μπορεί μια τέτοια μονόπλευρη ζωή να είναι αληθινά ζωή; Η διαίσθηση σου ήδη σε πληροφόρησε ότι δεν είναι. Θα σου φανερώσω τον κυριότερο λόγο για τον οποίο πραγματικά δεν είναι.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ίσως να μην τον βλέπεις ακόμα τόσο καθαρά, θα τον διακρίνεις όμως σε γενικές γραμμές. Τις λεπτομέρειες θα τις αντιληφθείς με τον καιρό. Γιατί πιστεύω ότι καθετί σπουδαίο και μεγάλο, καθετί πραγματικά ωφέλιμο, προκύπτει από την ίδια τη συγκρότηση της φύσεως του ανθρώπου και συντελεί στην εκπλήρωση του προορισμού της.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #060606; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Για να ζούμε, λοιπόν, αληθινά, είναι απαραίτητο να ζούμε με τον τρόπο που καθόρισε ο Θεός, όταν μας έπλασε. Αν δεν ζούμε μ’ αυτόν τον τρόπο, μπορώ αδίσταχτα να πω, ότι δεν ζούμε καθόλου. Σε παρακαλώ να αρκεστείς προς το παρόν σ’ αυτό μονάχα.</span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: black; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"> </span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><b><i><span style="color: red; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">4. Στέρηση της ελευθερίας, υποκρισία και εγωισμός: μόνιμα χαρακτηριστικά της κοσμικής ζωής</span></i></b></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Στο προηγούμενο γράμμα μου δεν αναφέρθηκα σε κανένα από τα ζητήματα που είχες θέσει, γι’ αυτό σου στέλνω τώρα μια συμπληρωματική επιστολή.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">«Άλλο ένα πράγμα που παρατηρώ», γράφεις, «είναι το πως τρέχουν όλοι με κομμένη ανάσα πέρα δώθε, κυνηγώντας, θαρρείς, κάτι που ποτέ δεν καταφέρνουν να πιάσουν. Τι φασαρία, τι αναβρασμός, τι πήγαιν’ έλα είν’ εκείνο που βλέπω, όποτε περνάω από πολυσύχναστο δρόμο! Διαπιστώνω, όμως, ότι το ίδιο συμβαίνει και στα σπίτια, ίσως και μέσα στις ψυχές των ανθρώπων. Τα ’χω χαμένα! Μπορεί κανείς, αλήθεια, να ζει μ’ αυτόν τον τρόπο;…<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">»’Παρατηρώ, επίσης, το πως καταναγκάζουν και καταπιέζουν ο ένας τον άλλο. Κανένας δεν έχει τη δική του βούληση. Κανένας δεν είναι ελεύθερος. Δεν τολμάς να ντυθείς όπως θα ’θελες, να φερθείς όπως θα ’θελες, να πεις ότι θα ’θελες. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις από τους υπόλοιπους. Ότι κάνουν, επιβάλλεται από έναν άγραφο νόμο, ένα νόμο στον οποίο όλοι υποτάσσονται, ένα νόμο, ωστόσο, που κανένας δεν ξέρει το πως καθιερώθηκε, μα ούτε και το πως να τον αποφύγει. Μ΄ αυτόν τον τρόπο αλληλοβασανίζονται. Δεν τολμάς ν’ ακούσεις κανέναν – τι θλιβερό!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">»’Εγώ, π.χ., τα καταφέρνω στο τραγούδι. Όταν μπορώ να τραγουδήσω, τότε το τραγούδι είναι πραγματική απόλαυση και για μένα και για τους ακροατές. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις, που, είτε μπορώ είτε όχι, αναγκάζομαι να τραγουδήσω. Και το κάνω, γιατί το επιβάλλει ο «νόμος» της ευγένειας. Η άρνηση μου θα είναι αντίθετη σ’ αυτόν το «νόμο».<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">»Έτσι, λοιπόν, τραγουδάω, μολονότι μου είναι αφόρητο: Το στήθος μου τσακίζεται, αλλά πιέζομαι, για να δείξω ότι τραγουδάω με κέφι. Το έχω παρατηρήσει και σε άλλους αυτό. Ε, να ποια είναι η ελευθερία μας! Εξωτερικά όλοι φαινόμαστε ελεύθεροι άνθρωποι• ελεύθεροι, που είμαστε δεμένοι χειροπόδαρα!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 13.8pt; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">»Με αφορμή αυτή την παρατήρηση, άρχισα να εξετάζω συστηματικά, αν οι άνθρωποι κάνουν με την καρδιά τους όλα όσα κάνουν. Και το αποτέλεσμα; Δεν ξέρω αν πέφτω έξω͵ αλλά τίποτα δεν είδα να γίνεται με ειλικρινήεγκαρδιότητα και αυθόρμητη διάθεση. Κενές αβρότητες, πρόθυμες τάχα εξυπηρετήσεις, εκφράσεις αλληλοθαυμασμού και αλληλοεκτιμήσεως μα όλα συμβατικά και επιφανειακά.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">»Πίσω από τη βιτρίνα, κάτω από την εξωτερική εμφάνιση και συμπεριφορά, την τόσο λεπτή και ευγενική, κρύβεται ένα εντελώς διαφορετικό πνεύμα, ένα πνεύμα, που, αν ερχόταν ποτέ στο φως, θα διαπιστώναμε ότι στην πραγματικότητα όχι μόνο λεπτό δεν είναι, μα ούτε καν υποφερτό.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">»’Τελικά, λοιπόν, τι αποδεικνύεται; Ότι οι κοσμικές συγκεντρώσεις μας δεν είναι παρά συναθροίσεις ηθοποιών που υποκρίνονται. Τι κωμωδία!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">»Τη μεγαλύτερη έκπληξη, όμως, μου την προξενεί η γενική ψυχρότητα που βλέπω γύρω μου. Πώς μπορούν να δείχνουν όλοι ότι είναι φίλοι μεταξύ τους, έτοιμοι να προσφέρουν στους άλλους ακόμα και το πουκάμισο τους, βαθύτερα όμως να έχουν τόση ψυχρότητα;»’.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Οι διαπιστώσεις σου είναι απόλυτα σωστές. Δεν έχω τίποτα να προσθέσω σε όσα γράφεις. Όλα τούτα, πάντως, παρατηρήθηκαν και καταγράφηκαν από πολύ παλιά, για να τ’ αντιμετωπίσουμε προετοιμασμένοι. Αιώνες πριν, ο άγιος Μακάριος ο Μέγας περιέγραψε την ακαταστασία, την πολύβουη κίνηση και το μάταιο κυνηγητό της επίγειας ζωής, που το γεύθηκες ήδη.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">«Οι κάτοικοι της γης», γράφει ο άγιος, «και τα τέκνα του κόσμου τούτου μοιάζουν με το σιτάρι μέσα στο κόσκινο. Έτσι κοσκινίζονται και οι ψυχές με τους άστατους κοσμικούς λογισμούς, την ακατάπαυστη ταραχή των γήινων πραγμάτων και τις πολύπλοκες υλικές φροντίδες. Ο σατανάς ταρακουνάει με το κόσκινο, δηλαδή με τις επίγειες μέριμνες, ολόκληρο το αμαρτωλό γένος των ανθρώπων.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">»Μετά το προπατορικό αμάρτημα, αφότου δηλαδή ο Αδάμ αθέτησε την εντολή του Θεού και βρέθηκε κάτω από την εξουσία του διαβόλου, ο άρχοντας του σκότους κοσκινίζει με ακατάπαυστους απατηλούς λογισμούς τους ανθρώπους, χτυπώντας τους στα τοιχώματα του κόσκινου αυτής της γης.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Όπως, δηλαδή, το κόσκινο ταρακουνάει και περιστρέφει και χτυπάει το σιτάρι, έτσι και ο διάβολος, αιχμαλωτίζοντας με τα γήινα πράγματα τις ψυχές των αμαρτωλών απογόνων του Αδάμ, τις ταράζει, τις αναστατώνει, τις ξεσηκώνει και τις παρασύρει σε μάταιους λογισμούς, σε αισχρές επιθυμίες και σε κοσμικούς δεσμούς, εξαπατώντας τες και ξελογιάζοντας τες ακατάπαυστα.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">»Ο Κύριος είχε μιλήσει προφητικά στους αποστόλους του για τον μελλοντικό τους πειρασμό: “Ο σατανάς ζήτησε να σας δοκιμάσει σαν το σιτάρι στο κόσκινο. Εγώ, όμως, προσευχήθηκα στον Πατέρα μου να μη σας εγκαταλείψει η πίστη σας”.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Η ρήση και απόφαση, άλλωστε, που εξαγγέλθηκε από το Δημιουργό στον Κάιν, είναι ξεκάθαρη: ‘‘Θα στενάζεις και θα τρέμεις και θα χτυπιέσαι πάνω στη γη”. Αυτό ακριβώς συμβαίνει, μεταφορικά, με όλους τους αμαρτωλούς.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">»Νιώθουν ανασφάλεια και αβεβαιότητα μέσα στους άστατους λογισμούς της δειλίας, μέσα στο φόβο, τη σύγχυση, την επιθυμία, την ηδονή γιατί ο άρχοντας του κόσμου τούτου πειράζει όσους δεν έχουν αναγεννηθεί από τον Θεό, περιστρέφοντας άστατα, σαν το σιτάρι μέσα στο κόσκινο, τους λογισμούς τους, προκαλώντας τους αίσθημα ανασφάλειας και παγιδεύοντας τους με κοσμικές απάτες, σαρκικές ηδονές, φόβους και συγχύσεις».<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Να οι δικές σου παρατηρήσεις από μιαν  άλλη σκοπιά! Εσύ περιέγραψες τον τρόπο εξελίξεως των πραγμάτων• ο άγιος Μακάριος αποκάλυψε την αιτία και την προέλευσή τους. Είναι, όμως, αδύνατον ν’ ασχοληθεί κανείς μ’ αυτή την πλευρά του ζητήματος, αν δεν υιοθετήσει και την αντίστοιχη διαλεκτική μέθοδο.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Σου ζητάω, λοιπόν, ν’ αποδεχθείς την αντίληψη που εκφράζει ο άγιος Μακάριος, γιατί αγγίζει την ουσία του θέματος και θα σου χρησιμεύσει ως ανασχετικός παράγοντας απέναντι στη γοητεία της κοσμικής ζωής.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Για να μάθεις πιο πολλά, αλλά και για να εξοικειωθείς περισσότερο μ’ αυτή τη συλλογιστική μέθοδο, διάβασε, αν θέλεις, ολόκληρη την πέμπτη ομιλία του αγίου Μακαρίου.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Από την πλευρά μου θα ήθελα να προσθέσω τούτο μόνο: Το ασταμάτητο κυνηγητό και το ανικανοποίητο όλων απ’ όλα σχετίζεται μ’ εκείνο ακριβώς που σου έγραψα στο προηγούμενο γράμμα μου, ότι δηλαδή δεν μπορεί να ικανοποιηθεί μ’ έναν τέτοιο τρόπο ζωής κάθε πλευρά η ανάγκη της ανθρώπινης φύσεως.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Σου το εξηγώ με απλά λόγια: Μια ανικανοποίητη ανάγκη, λ.χ. η πείνα, απαιτεί ικανοποίηση, κι έτσι σπρώχνει τον άνθρωπο στην αναζήτηση τροφής. Όσο εκείνος κινείται μέσα σε πλαίσια όπου δεν είναι δυνατό να ικανοποιηθεί η πείνα του, αυτή δεν καταστέλλεται. Απεναντίας, μάλιστα, θεριεύει. Έτσι, όμως, ούτε και το κυνήγι της τροφής σταματάει.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Να, κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους που ζουν μέσα στο πνεύμα του κόσμου τούτου. Ακατάπαυστα αναζητούν τροφή για την πεινασμένη τους ψυχή. Αλλά μάταια. Ο εχθρός τους έχει τυφλώσει, και δεν συναισθάνονται την πλάνη τους: Έχουν πάρει λάθος δρόμο, ακολουθούν λάθος κατεύθυνση. Έτσι βασανίζονται μέσα στ’ αδιέξοδα και πνίγονται μέσα στο σκοτάδι.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Κανένας δεν μπορεί να τους ανοίξει τα μάτια. Τρέχουν πέρα-δώθε σαν άγρια θηρία και βρυχώνται σαν τα λιοντάρια, που τριγυρνούν στη ζούγκλα αναζητώντας κάτι να καταβροχθίσουν.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Όσο για τις άλλες πλευρές της κοσμικής ζωής που ανέφερες, θα έλεγα πως είναι αναπόφευκτες. Πώς να το κάνουμε; Αυτή είναι η ζωή του μεταπτωτικού ανθρώπου, που χαρακτηρίζεται πρωταρχικά από την υπερηφάνεια, τον εγωισμό.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ο κύριος στόχος και η βασική επιδίωξη του ανθρώπου είναι η ικανοποίηση του εγωισμού του, ενώ όλοι οι άλλοι και όλα τ’ άλλα αποτελούν όργανα και μέσα για την επίτευξη αυτού του στόχου. Έτσι ο καθένας προσπαθεί, έμμεσα ή άμεσα, να επιβάλει τις επιθυμίες του στους άλλους.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Είναι αυτό που πολύ σωστά αποκάλεσες “τυραννία”. Δεν έχει σημασία το πόσο έντεχνα καμουφλάρουμε τις επιθυμίες μας, γεγονός είναι ότι πίσω τους στέκει πάντα ο εγωισμός, που πασχίζει να μας μπλέξει στα θελήματα του ή να μας χρησιμοποιήσει ως όργανα του. Ο στόχος του είναι τούτος: Να μας εξαπατήσει, να μας παραπλανήσει. Και χρησιμοποιεί ένα απατηλό τέχνασμα: τη συγκάλυψη των σφαλμάτων, δηλαδή το κουκούλωμα τους, όπως θα λέγαμε, και όχι την επανόρθωση τους.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Γι’ αυτό ακριβώς, επειδή δεν διορθώνουμε αλλά κρύβουμε τον κακό εαυτό μας, δεν σταματάει ποτέ η ιδιοτελής χρησιμοποίηση του ανθρώπου από το συνάνθρωπο του. Και γι’ αυτό παρατηρείται αυτή η γενική ψυχρότητα, επειδή ο καθένας κλείνεται στο καβούκι του, φροντίζει για το συμφέρον του και δεν μπορεί να χαρίζει ζεστασιά, τη ζεστασιά της αληθινής, της ανυπόκριτης, της ανυστερόβουλης αγάπης.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι θα συναντήσεις αρκετούς ευγενικούς ανθρώπους, ανθρώπους που καλοπιάνουν και κολακεύουν τους άλλους, αγγίζοντας τις καρδιές τους βαθιά και άμεσα. Πρόκειται για το τελευταίο υπόλειμμα ενός αισθήματος με το οποίο προικίστηκε ο άνθρωπος, του αισθήματος της συγγένειας και της ομοιότητας με τους συνανθρώπους του.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Κι αυτό ακόμα, όμως, συχνά μπαίνει αλίμονο! – στην υπηρεσία του εγωισμού, που το χρησιμοποιεί ως το πιο πρόσφορο και αποτελεσματικό μέσο πραγματοποιήσεως των επιδιώξεων του. Ξέρω έναν τέτοιον άνθρωπο. Καλύτερα να είναι κανείς απροκάλυπτα εγωιστής, παρά γλοιώδης κόλακας σαν κι αυτόν.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Λίγοι είναι σε θέση να αντιληφθούν τους κρυφούς σκοπούς αυτών των ανθρώπων. Σε ευεργετούν και σε εξυπηρετούν, αλλά για να σε υποχρεώσουν δέκα φορές περισσότερο. «Μα πως είναι δυνατόν;», θα απορήσεις. «Κάθε άνθρωπος αγωνίζεται να είναι έντιμος. Και όποιος δεν το κάνει, τον εαυτό του βλάπτει».<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Πραγματικά, έτσι είναι. Μόνο που αυτή η εντιμότητα, αυτός ο καθωσπρεπισμός, είναι το προσωπείο του εγωισμού. Ο καθένας κοιτάει να μην κηλιδωθεί, να μην εκτεθεί. Και για το σκοπό αυτό επιτρέπονται οι πιο ανέντιμες πράξεις, ότι μπορεί ν’ αρπάξει και να κρύψει κανείς από τους άλλους.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ίσως ακόμα θ’ ακούσεις, ή και έχεις ήδη ακούσει, να λένε για κάποιον πως είναι εγωιστής. Μη νομίσεις ότι εκείνοι που τον κατηγορούν δεν είναι. Απλά και μόνο καταδικάζουν όποιον δεν επιτρέπει στον εαυτό του να γίνει αντικείμενο εκμεταλλεύσεως ή να χρησιμοποιηθεί σαν άβουλο όργανο των εγωιστικών επιδιώξεων των κατηγόρων του. Οι τελευταίοι, συνεπώς είναι οι αληθινοί εγωιστές.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Έχω ακούσει κάτι τέτοιους να κατηγορούν και τους μοναχούς για εγωισμό. Λένε πως οι μοναχοί αφήνουν τον κόσμο από φιλαυτία. Ταλαίπωροι καλόγεροι! Νηστεύετε, αγρυπνείτε, δουλεύετε υπάκουα νύχτα-μέρα, κόβοντας το θέλημα σας και νεκρώνοντας κάθε γήινη φιλοδοξία, για να σας λένε από πάνω και εγωιστές! Αυτό φτάνει για να καταλάβεις, τι αξία έχουν οι κρίσεις και επικρίσεις των κοσμικών ανθρώπων. Θα το πω έξω από τα δόντια: Τολμάει ο γάιδαρος να πει τον πετεινό κεφάλα!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ξαναδιαβάζοντας όσα έχω γράψει ως εδώ, διαπιστώνω πως ήμουν αυστηρός με την κοσμική ζωή. Ωστόσο, δεν παίρνω πίσω ούτε μια λέξη. Ίσως να μην έγραφα ότι έγραψα, αν δεν ήθελα να προσέξεις και ν’ αντιληφθείς πέρα για πέρα το σκοτάδι του κόσμου. Δεν είχα, πάντως, καμιά πρόθεση να σε επηρεάσω, αφού εσύ πρώτη έκανες παρόμοιες διαπιστώσεις.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Περιμένω, όμως, να ρωτήσεις: «Πώς ακριβώς, λοιπόν, πρέπει να είναι ένας άνθρωπος;”. Σ’ αυτό θα προσπαθήσουμε ν’ απαντήσουμε στη συνέχεια της αλληλογραφίας μας. Προς το παρόν σου λέω τούτο μόνο: Το να κρατηθείς μακριά από τον κόσμο είναι, βέβαια, αδύνατο. Αρνήσου όμως, όσο είναι δυνατό, να μπεις μέσα στον κυκεώνα της κοσμικής ζωής.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Και όταν παρά τη θέληση σου, σε κάποια περίπτωση αναγκαστείς, φέρσου σαν να μην ήσουν εκεί: Βλέπε δίχως να βλέπεις και άκου δίχως ν’ ακούς. Τα μάτια σου, δηλαδή, ας αδιαφορούν για ότι βλέπουν, και τ’ αυτιά σου ας μη δίνουν σημασία σ’ ότι ακούνε. Φαινομενικά να συμπεριφέρεσαι όπως και οι άλλοι. Να είσαι τίμια και ειλικρινής. Φύλαξε, όμως, την καρδιά σου από συμπάθειες και θέλγητρα. Προσοχή προπάντων σε τούτο; Φύλαξε την καρδιά σου!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 13.8pt; margin-bottom: 0cm; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Έτσι θα βρίσκεσαι στον κόσμο μόνο σωματικά, όχι και ψυχικά, εκπληρώνοντας την αποστολική παραγγελία : «… και όσοι ασχολούνται με τα εγκόσμια, ας ζουν σαν να μην ασχολούνται καθόλου μ’ αυτά» (Α΄ Κορ. 7:31). Θα βρίσκεσαι, δηλαδή, σε επαφή με τον κόσμο και͵ όποτε είναι ανάγκη, θα συμμετέχεις σε εκδηλώσεις της κοσμικής ζωής. Εφόσον, όμως, κρατάς την καρδιά σου σε απόσταση, δεν θα κάνεις κακή χρήση αυτής της ζωής.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-indent: 64.35pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Μ΄ άλλα λόγια, δεν θα συμμετέχεις στην κοσμική ζωή επειδή το επιθυμείς, αλλά μόνο επειδή θα σε υποχρεώνουν κάποιες αναπόφευκτες περιστάσεις.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; text-indent: 36pt;"><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Σε κούρασα με το γράμμα μου. Εσύ, όμως, με ανάγκασες να το κάνω. Σου ζητώ να ξαναδιαβάσεις προσεκτικά όσα έγραψα, προπάντων τις τελευταίες αράδες.</span></p><br /></div></div>

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή

...

Read more »

Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (4)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgYrrB1HE23R8kjE-_CPWd43nEpTpwDoCDoVJnhiaKMLRN4AHNg1z_HUOn4P4gZijEnmCkUhhB9opWMFlN7m20F4UfgwNg5sKHXnReBFxVn8QPZRpphxn193n1ONvbTUzeqwk8PJKEYa2LKay-CYPRKRw8AUQflCELSeeJRm-ecFBxKKj9kMlfcXivJ/s300/images%20(1).jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="300" data-original-width="168" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgYrrB1HE23R8kjE-_CPWd43nEpTpwDoCDoVJnhiaKMLRN4AHNg1z_HUOn4P4gZijEnmCkUhhB9opWMFlN7m20F4UfgwNg5sKHXnReBFxVn8QPZRpphxn193n1ONvbTUzeqwk8PJKEYa2LKay-CYPRKRw8AUQflCELSeeJRm-ecFBxKKj9kMlfcXivJ/w358-h640/images%20(1).jpg" width="358" /></a></div><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #060606;">Το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι ελεύθερος δεν σημαίνει ότι ο ίδιος είναι η αιτία της σωτηρίας του, αλλά ότι ο Θεός ο ίδιος δεν μπορεί να εξαναγκάσει την αγάπη του. Η πίστη λέει: «Πρόσφερε τον πεπερασμένο σου εαυτό, για να λάβεις ως αντάλλαγμα τον Λόγο»· «δώσε το αίμα σου και λάβε το Πνεύμα». Από την αρχή, η απάντηση βρίσκεται μέσα στην εμπειρία της πίστεως· η απλή επίκληση του ονόματος του Θεού φέρνει παρόντα Εκείνον που είναι άγνωστος και συγχρόνως γνωστός μέσα στο μυστήριο κάθε ημέρας.<br /> Οι «αποδείξεις» είναι ανεπαρκείς, διότι ο Θεός είναι το μόνο κριτήριο της δικής Του Αλήθειας. Το αληθινό νόημα του οντολογικού επιχειρήματος είναι ότι, σε κάθε σκέψη περί Θεού, ο ίδιος ο Θεός σκέπτεται τον εαυτό Του μέσω του ανθρώπινου πνεύματος. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί κανείς να επινοήσει την πίστη, ότι η προέλευσή της δεν είναι αυθαίρετη, αλλά ότι αποτελεί δώρο που ο Θεός προσφέρει σε όλους, για να φανερώσει την απεραντοσύνη Του μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Σύμφωνα με τους Πατέρες, το Άγιο Πνεύμα είναι ένα υποστατικό Δώρο, και αν ζητούμε τον ερχομό του Πατέρα, δεν απορριπτόμαστε ποτέ, διότι μια άρνηση θα αντέφασκε προς την ίδια τη φύση του Πνεύματος: «Ο Πατέρας θα δώσει σε εκείνον που προσεύχεται το πλήρωμα του Αγίου Πνεύματος», λέει ο Κύριος.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #060606;"><b>Ελευθερία και κόλαση</b><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #060606;">Η Βίβλος απαντά στη διατύπωση του αθεϊσμού «αν υπάρχει ο Θεός, ο άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος» με τη διακήρυξη: «αν υπάρχει ο άνθρωπος, τότε ο Θεός δεν είναι πλέον ελεύθερος». Και αν ο άνθρωπος μπορεί να πει «Όχι» στον Θεό, ο Θεός δεν μπορεί να πει «Όχι» στον άνθρωπο, διότι — κατά τον απόστολο Παύλο — «εν αυτώ το ναι και εν αυτώ το αμήν» (βλ. Β΄ Κορ. 1, 19-20). Είναι το «Ναι» της Διαθήκης, την οποία ο Χριστός ανανεώνει επάνω στον Σταυρό. Έτσι, το «είμαι ελεύθερος» σημαίνει: «ο Θεός υπάρχει». Ο ίδιος ο Θεός εγγυάται την ελευθερία της αμφιβολίας, ώστε να μη βιάζει τις συνειδήσεις.<br /> Ο Θεός δημιούργησε τη «δευτερεύουσα ελευθερία» και αναλαμβάνει το ύψιστο ρίσκο μιας αναδυόμενης ελευθερίας, ικανής να Τον νικήσει, να Τον οδηγήσει στον θάνατο και στον άδη. Αφήνεται συνειδητά να θανατωθεί, για να χαρίσει στους φονείς Του τη συγχώρηση και την ανάσταση. Η παντοδυναμία Του συνίσταται στο να κατοικεί μέσα στην ανθρώπινη ελευθερία, με τίμημα την απόκρυψη της ίδιας Του της προγνώσεως και με σκοπό να διαλέγεται με τον άλλον. Ο Θεός αγαπά τον άνθρωπο μέχρι αυτό το άπειρο πάθος, που αναμένει μια ελεύθερη απάντηση, όπως και την ελεύθερη δημιουργία μιας κοινωνίας υπάρξεως ανάμεσα στον Θεό και το παιδί Του. Το πατερικό απόφθεγμα λέει: «Όλα είναι δυνατά στον Θεό, εκτός από το να εξαναγκάσει τον άνθρωπο να Τον αγαπήσει». Η παντοδυναμία του Θεού Τον καθιστά Ζωοποιό Σταυρό, ως τη μοναδική απάντηση στη δίκη που του ασκεί ο αθεϊσμός εξαιτίας της ελευθερίας και του κακού. «Η Βασιλεία του Θεού είναι μέσα σας». Αυτό σημαίνει ότι και η κόλαση βρίσκεται μέσα στους ανθρώπους, πράγμα που εκφράζει με τον δικό του τρόπο και ο Μαρσέλ Ζουαντό: «Μόνος μου θα μπορούσα να υψώσω εναντίον του Θεού μια αυτοκρατορία απέναντι στην οποία και ο ίδιος ο Θεός θα ήταν ανίσχυρος: την κόλαση... Αν ο άνθρωπος δεν κατανοεί την κόλαση, σημαίνει ότι δεν κατάλαβε τίποτε από την ίδια του την καρδιά...» Είναι η κόλαση όλων των απελπισμένων, που εξερευνούν τα βάθη του Σατανά προβάλλοντας τις βλασφημίες τους προς έναν άδειο ουρανό. Όμως ακόμη και η κολασμένη απελπισία μαραίνεται ενώπιον του Χριστού, ο οποίος προσέλαβε προσωπικά τη σιωπή του Θεού: «Θεέ μου, Θεέ μου, ινατί με εγκατέλιπες;» (Ματθ. 27, 46). Σε αυτό το επίπεδο τοποθετείται η απαίτηση της κόλασης, η οποία προέρχεται από την ελευθερία του ανθρώπου να αγαπήσει τον Θεό. Η ίδια αυτή ελευθερία γεννά και την κόλαση, διότι μπορεί κανείς να πει: «να μη γίνει το θέλημά Σου», και ο ίδιος ο Θεός δεν έχει τίποτε να αντιτάξει απέναντι σε μια τέτοια επιθυμία.<br /> Ο Θεός θέλει η ελευθερία να Τον απορρίψει να μην έχει όρια. Η μοίρα της ανθρώπινης ελευθερίας εξαρτάται από αυτήν ακριβώς την ανασταλτική επιλογή. Αυτό είναι, κατά κάποιον τρόπο, η κόλαση της θείας αγάπης, η ουράνια διάσταση της κόλασης, το θείο όραμα του ανθρώπου βυθισμένου στο σκοτάδι των μοναξιών του. Η «τρομοκρατική» και «σωφρονιστική» αντίληψη περί Θεού πρέπει επειγόντως να διορθωθεί. Δεν είναι πλέον δυνατόν να πιστεύει κανείς σε έναν αμείλικτο και απαθή Θεό. Το μόνο μήνυμα που μπορεί να αγγίξει τον σημερινό άθεο είναι το μήνυμα του Χριστού που κατέρχεται στον άδη. Όσο βαθύτερη είναι η κόλαση μέσα στην οποία βρίσκονται ήδη οι άνθρωποι, τόσο βαθύτερη θα είναι και η αναμονή του Χριστού. Διότι ο Χριστός δεν ζητά από τον άνθρωπο ούτε αρετή, ούτε ηθικισμό, ούτε τυφλή υποταγή, αλλά μια κραυγή αγάπης και εμπιστοσύνης που αναδύεται από τα βάθη της κόλασης όπου βρίσκεται. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να πέσει στην απελπισία, αλλά στον Θεό, ο οποίος δεν απελπίζεται ποτέ. Ο άγιος Αντώνιος έλεγε ότι, αν υπάρχει κόλαση, υπάρχει μόνο για τον ίδιο. Αυτό σημαίνει ότι η κόλαση δεν είναι ποτέ «για τους άλλους» και, κατά συνέπεια, δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο θεωρητικού λόγου ή καταδίκης των συνανθρώπων μας.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p><span style="color: #060606;"> </span></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p> </o:p></span><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p><br /></o:p></span></p><p></p><p> </p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p> </o:p></span></p><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_04.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (1)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (2)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/3.html" itemprop="url"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b>Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (3)</b></span></a></div><p></p>

Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (4)

Το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι ελεύθερος δεν σημαίνει ότι ο ίδιος είναι η αιτία της σωτηρίας του, αλλά ότι ο Θεός ο ίδιος δεν μπορεί να εξα...

Read more »

Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (3)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi57N1wtbqBcf0y72StUgLUYT1f0Tyuipe4EwwvGwJJJCJVKJ4YRhNW-EVVbvChaPUxEgzBAf1to181giu7NayIa253VecUjpZv-uPt5PQ8Paevy4n9_ui279g5GzE8ufl7ollfuanfOOwHyz-MNd1KtUdFPnyZIsa7VP585_Z1mxkXlYb8RWRHGqIM/s750/xristos-pantokrator-theos-timoria-750x470.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="470" data-original-width="750" height="402" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi57N1wtbqBcf0y72StUgLUYT1f0Tyuipe4EwwvGwJJJCJVKJ4YRhNW-EVVbvChaPUxEgzBAf1to181giu7NayIa253VecUjpZv-uPt5PQ8Paevy4n9_ui279g5GzE8ufl7ollfuanfOOwHyz-MNd1KtUdFPnyZIsa7VP585_Z1mxkXlYb8RWRHGqIM/w640-h402/xristos-pantokrator-theos-timoria-750x470.jpg" width="640" /></a></div> <br /><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; mso-outline-level: 3; text-align: justify;"><b><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; mso-fareast-font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-language: EL;"><span style="color: #040404;">3. Οι ανεπάρκειες του ιστορικού χριστιανισμού<o:p></o:p></span></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; mso-fareast-font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-language: EL;"><span style="color: #040404;">Οι θεολόγοι, υποστηρίζουν ότι η θεολογία των τελευταίων αιώνων έχασε την αίσθηση του μυστηρίου, μεταβλήθηκε σε μια αφηρημένη θεωρητική ενασχόληση περί Θεού και έπαψε να είναι ζωντανή σκέψη μέσα στον Θεό. Ο Μαρσέλ Μορέ το εκφράζει με τον δικό του τρόπο: «Ο λόγος ανθρώπων που ξάπλωσαν, δεν ξέρω πώς, αλλά πολύ άνετα πάνω στον Σταυρό, δεν μπορεί πλέον να έχει καμία απήχηση...»<br /> Σύμφωνα με την <i>Προσευχή στην Ακρόπολη</i> του Ρενάν, οι θρησκείες είναι θνητές. Θα μπορούσε κανείς να προσθέσει ότι και τα θεολογικά συστήματα είναι θνητά, και ακριβώς αυτό είναι το νόημα της φράσης που διατρέχει τον σύγχρονο κόσμο: «Ο Θεός πέθανε». Πέθανε ο Θεός μιας ορισμένης θεολογίας· πρόκειται για τον θάνατο μιας συνηθισμένης αντίληψης περί Θεού, ο οποίος νοείται ως σχεδόν φυσικό αντικείμενο τοποθετημένο στην περιφέρεια του κοσμικού χώρου, μέσα σε μια καθαρή εξωτερικότητα που Τον μεταβάλλει σε φοβερό Κυρίαρχο.<br /> Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας αντικατέστησε την ελληνική διαλεκτική «κύριος/δούλος» με τη διαλεκτική του Ευαγγελίου: «πατέρας/υιός». Ωστόσο, σε μια έρευνα για τα σύγχρονα ιεραποστολικά προβλήματα, ο F. Boulard παραθέτει τη μαρτυρία ενός ιερέα:<br /> «Οι χριστιανοί μου... θεωρούν τον Θεό ως έναν μακρινό Θεό, στον οποίο πρέπει να υποτάσσεται κανείς όσο είναι δυνατόν, όχι τόσο από αγάπη προς Αυτόν όσο από φόβο μήπως καταλήξει στην κόλαση. Ο Θεός δεν είναι ο Πατέρας... Όχι, ο Θεός είναι εκείνος που έδωσε τις δέκα αρνητικές εντολές: Μην κάνεις. Συμπέρασμα: ο Θεός είναι εκείνος που σε εμποδίζει να είσαι ευτυχισμένος».<br /> Σε μια άλλη έρευνα, δημοσιευμένη στο περιοδικό <i>Réalités</i>, ένας μηχανικός δηλώνει:<br /> «Ο Θεός είναι θλιβερός· αντιπροσωπεύει όλα όσα δεν έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε. Κατοικεί σε εκείνα τα σκοτεινά μέρη όπου καίνε κεριά, όπου βλέπεις ταλαιπωρημένες γυναίκες και ακούς τις απαγορεύσεις των Ιησουιτών...»<br /> Η εντελώς εσφαλμένη ιδέα που η ίδια η χριστιανοσύνη διαμόρφωσε για τον Θεό ενίσχυσε σημαντικά την εξέγερση εκείνων που βρίσκονται έξω από την Εκκλησία. Η εικόνα του Θεού ταυτίστηκε με την εικόνα του επίγειου βασιλιά και με τα γνωρίσματά της: αξιοπρέπεια, μεγαλοπρέπεια, εξουσία. Κατά τον Μεσαίωνα, οι λαοί συχνά προσηλυτίζονταν μαζικά, ως πολιτικές κοινότητες που υπάκουαν στις εντολές των ηγεμόνων και στην αιχμή του ξίφους. Η ιδέα του Θεού έγινε εγγύηση του κοινωνικοπολιτικού οικοδομήματος. Η απιστία του 17ου αιώνα εμφανίσθηκε ως αντίδραση στο σκάνδαλο ενός επιβεβλημένου Θεού και μιας εξαναγκασμένης θρησκείας.<br /> Στη σχολαστική θεολογία βλέπουμε πώς η απολιθωμένη θεία αιωνιότητα συνθλίβει το μέλλον σαν ένα είδος υπερχρονικού γείσου. Οι φιλόσοφοι θέτουν ανησυχητικά ερωτήματα: αν όλα είναι προορισμένα εκ των προτέρων, γιατί να προσεύχεται κανείς και ποιο το νόημα να ζητά; Από τη στιγμή που η δωρεάν σωτηρία — αυτό το θαυμαστό μυστήριο της Αγάπης του Θεού, το οποίο η Μεταρρύθμιση ανακαλύπτει στη Βίβλο και στους Αγίους Πατέρες — εννοιολογήθηκε με όρους αιτιότητας, μετατράπηκε δυστυχώς στην τρομερή διδασκαλία του διπλού προορισμού. Και αν σήμερα επιχειρείται η διόρθωσή της, με τη θεωρία της σωτηρίας όλων και με την ιδέα ότι ο ίδιος ο Θεός είναι ο μόνος υπεύθυνος, τότε δύσκολα μπορεί κανείς να δει σε τι ακριβώς χρησιμεύει πλέον ο άνθρωπος...<br /> Κάθε παραγνώριση της ελευθερίας της επιλογής — εκείνο το <i>compelle intrare</i> («ανάγκασέ τους να εισέλθουν») του αγίου Αυγουστίνου — δικαιολογεί μοιραία την Ιερά Εξέταση και την πολιτική του ξίφους. Έτσι λησμονούμε τον λόγο του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου: «Εκείνος που σκοτώνει (ή εξαναγκάζει) έναν αιρετικό διαπράττει αμάρτημα ασυγχώρητο». Αυτό είναι ο «εφιάλτης του εξαναγκασμένου Αγαθού», και κάθε εξαναγκασμένο Αγαθό μετατρέπεται σε Κακό.<br /> Ο επίσημος χριστιανισμός εμφανίζεται ως θρησκεία του Νόμου και της Τιμωρίας, που εκφράζεται μέσω απαγορεύσεων και κοινωνικών ταμπού. Οι κυριαρχικές του εκφράσεις καταγγέλλονται από τον Φρόυντ με την ονομασία του «σαδιστικού Πατέρα». Η ιουδαΐζουσα παλινδρόμηση λησμονεί την Αγία Τριάδα, δηλαδή τη θυσιαστική πατρότητά της, η οποία δεν συνθλίβει αλλά γεννά την ελευθερία. Η παλινδρόμηση αυτή συγχέει τον Θεό με τη μορφή ενός ζηλωτή Κριτή, ενός φοβερού και τρομοκρατικού τιμωρού, που από την αιωνιότητα ετοιμάζει την κόλαση και τα βασανιστήριά της. Δικαίως οι άνθρωποι φοβούνται μήπως αλλοτριωθούν· η μετανοιολογική θεολογία, η θεολογία των απαγορεύσεων και της κολάσεως, δηλαδή η «τρομοκρατική» θρησκεία, αποτελεί μία από τις αιτίες του σύγχρονου αθεϊσμού.<br /> Από την άλλη πλευρά, και εξαιτίας των επιστημονικών αντιλήψεων, ο Θεός εξορίζεται στον ουρανό ακόμη και από τους ίδιους τους πιστούς κύκλους. Τον μετατρέψαμε, σύμφωνα με την εικόνα του συνηθισμένου ανθρώπου, σε κορυφή ηθικολογικής ανίας. Η αναγέννηση μέσα στο φως του Αναστημένου, η κρυστάλλωση της νέας κτίσης, αντικαταστάθηκαν στην πορεία της ιστορίας από τον ιεραρχικό θεσμό της Εκκλησίας, οικοδομημένο πάνω στον άξονα της υπακοής και της υποταγής, και συνεπώς απογυμνωμένο από κάθε «γεγονός». Η κατάσταση αυτή είναι ακόμη χειρότερη από τον «κλειστό κόσμο» για τον οποίο μιλά ο Μπερξόν. Εδώ έχουμε να κάνουμε με τον «κλειστό κύκλο» της χριστιανικής μετριότητας.</span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; mso-fareast-font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-language: EL;"><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; mso-fareast-font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-language: EL;"><br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p> </o:p></span></p><p></p><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_04.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (1)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (2)</span></b></a></div>

Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (3)

  3. Οι ανεπάρκειες του ιστορικού χριστιανισμού Οι θεολόγοι, υποστηρίζουν ότι η θεολογία των τελευταίων αιώνων έχασε την αίσθηση του μυστη...

Read more »

M. Scott Peck: Φευγαλέες ματιές στο διάβολο: Προσωπικές μαρτυρίες ενός ψυχιάτρου για την κατάληψη, τον εξορκισμό και τη λύτρωση (3o μέρος)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjZXwTPJRz2WRUfNQWnnQApQYuai6mefKMhChnBK3YqzvVkTQizJs0n-UJPUYzGVsCkyfTUh9pQc25sKXKfvikj4cQ8BO5oEjmyY7VDipeUCdQm0yTCaEvdYoWYKG6bgwbZTqwp7WpD32HxxMTkN-zn6ExtLnf6c3Xs50-XcrWwpymSS79uZeOTSJJ6/s300/scott%20peck.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="300" data-original-width="277" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjZXwTPJRz2WRUfNQWnnQApQYuai6mefKMhChnBK3YqzvVkTQizJs0n-UJPUYzGVsCkyfTUh9pQc25sKXKfvikj4cQ8BO5oEjmyY7VDipeUCdQm0yTCaEvdYoWYKG6bgwbZTqwp7WpD32HxxMTkN-zn6ExtLnf6c3Xs50-XcrWwpymSS79uZeOTSJJ6/s16000/scott%20peck.jpg" /></a></div> <br /><p></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 12.0pt; text-align: justify;"><b><span style="background: white; color: #c00000; font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; mso-fareast-font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-language: EL;">Μέρος Ι: Jersey<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 12.0pt; text-align: justify;"><b><span style="background: white; color: #c00000; font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; mso-fareast-font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-language: EL;">ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><b><span style="background: white; color: #c00000; font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; mso-fareast-font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-language: EL;">ΔΙΑΓΝΩΣΗ</span></b><span style="background: white; color: #c00000; font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; mso-fareast-font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-language: EL;"><br /> <br /> <b>«Τους λυπάμαι.»<o:p></o:p></b></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><span style="background: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><br /><span style="color: #101010;"> Η Jersey Babcock ανήκε σε δύο ισχυρές, δεμένες οικογένειες που ζούσαν στην ίδια πόλη των νοτιοδυτικών Ηνωμένων Πολιτειών. Στα είκοσί της παντρεύτηκε τον Peter Babcock και πολύ γρήγορα απέκτησαν δύο κόρες. Τα αρκετά αδέλφια του Peter είχαν μεταναστεύσει αλλού, αλλά συνήθως επέστρεφαν για οικογενειακές συγκεντρώσεις. Η οικογένεια Babcock δεν ήταν ακριβώς άθεη, αλλά σίγουρα αγνωστικιστική και σαφώς κοσμική.<br /> Οι γονείς της Jersey, οι Lewis, και τα αδέλφια της ήταν ενεργοί χριστιανοί, αλλά ο δικός τους χριστιανισμός ήταν χαλαρός, ασαφής και ανεκτικός. Το άρρητο μότο τους έμοιαζε να είναι: «Ζήσε και άσε τους άλλους να ζουν.» Η θεολογία τους κάλυπτε όλο το φάσμα. Ακόμη κι αν τα συστήματα πεποιθήσεών τους ήταν νεφελώδη, ήταν φανερό ότι αγαπούσαν βαθιά ο ένας τον άλλον. </span></span><span style="color: #101010;"><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Οι Lewis ήταν κάπως πιο ψυχολογικά εξοικειωμένοι από τους περισσότερους, επειδή είχαν οικογενειακό ψυχίατρο, τον Dr. Philip Lieberman. Τα περισσότερα μέλη της οικογένειας Lewis είχαν χρησιμοποιήσει τις υπηρεσίες του κάποια στιγμή — με εξαίρεση τη Jersey, μέχρι την ημέρα πριν αρχίσει αυτή η ιστορία. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Μέχρι τότε, απ’ όσο γνώριζε κανείς, η Jersey ήταν ψυχικά σταθερή. Ήταν πολύ στοργική μητέρα για τις μικρές της κόρες. Αν είχε κάποια ιδιαίτερη ενασχόληση, αυτή ήταν το ενδιαφέρον της για κάθε λογής εκδοχές πνευματισμού τύπου New Age. Περνούσε τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο της επισκεπτόμενη τους πολυάριθμους μέντιουμ της πόλης της. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Το ενδιαφέρον αυτό για τον πνευματισμό — ακόμη και για τον αποκρυφισμό — δεν ήταν κάτι καινούργιο. Η μητέρα της θυμόταν τη Jersey να διαβάζει όλα τα έργα του Edgar Cayce όταν ήταν δώδεκα ετών.<br /></span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Την πρώτη ημέρα της ιστορίας, η Jersey, τώρα είκοσι πέντε ετών, πήγε να δει για πρώτη φορά τον Dr. Lieberman, έχοντας κλείσει ραντεβού μία εβδομάδα νωρίτερα. Ήταν ξεκάθαρη ως προς τον λόγο που βρισκόταν εκεί. Σχεδόν τα πρώτα της λόγια ήταν:</span><b style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"> «Είμαι δαιμονισμένη.» </b><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ο Dr. Lieberman κατάφερε να διατηρήσει την ψυχραιμία του και τη ρώτησε τι εννοούσε, αλλά έβγαλε ελάχιστο νόημα από τις απαντήσεις της. Της πρότεινε ότι ίσως θα τη βοηθούσε να πάρει Thorazine, το οποίο μπορούσε να της συνταγογραφήσει. Εκείνη αρνήθηκε αυτό — ή οποιοδήποτε φάρμακο. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ο Dr. Lieberman στράφηκε τότε στην προσπάθεια οικοδόμησης θεραπευτικής σχέσης μαζί της. Η Jersey ήρθε σε ακόμη δύο συνεδρίες, αλλά κατόπιν σταμάτησε. Ο Dr. Lieberman δεν είχε καταφέρει να την εμπλέξει σε θεραπεία.<br /></span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Το επόμενο εξωτερικό γεγονός της ιστορίας συνέβη έξι μήνες αργότερα. Στις δύο το πρωί, η Jersey ξύπνησε από έναν τρομακτικό εφιάλτη. Ο Peter προσπάθησε να την παρηγορήσει, αλλά η Jersey επέμεινε να τηλεφωνήσει στη μητέρα της.</span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"> Η μητέρα της και ο πατριός της ήρθαν αμέσως, και τότε η Jersey τους είπε σε όλους ότι ήταν δαιμονισμένη. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Η αντίδραση της οικογένειας ήταν να της ζητήσουν να επιστρέψει στον Dr. Lieberman. Εκείνη συμφώνησε. Για άλλη μια φορά αρνήθηκε την πρόταση του για φαρμακευτική αγωγή, και για άλλη μια φορά εκείνος δεν κατάφερε να την εμπλέξει σε θεραπεία. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Η κυρία Lewis ανησυχούσε ιδιαίτερα: είχε παρατηρήσει ότι η Jersey δεν φρόντιζε πλέον τις μικρές της κόρες όπως πριν. Έδειχνε ευερέθιστη απέναντί τους και ζητούσε ολοένα περισσότερες μπέιμπι σίτερ ώστε να μπορεί να παρακολουθεί συναντήσεις μέντιουμ. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Σκεπτόμενη ότι ίσως όφειλε να πάρει στα σοβαρά την αυτοδιάγνωση της κόρης της, η κυρία Lewis αναρωτιόταν πού θα μπορούσε να απευθυνθεί. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Παρότι δεν είχε καμία προηγούμενη σχέση με την Καθολική Εκκλησία, σκέφτηκε ότι το ζήτημα της δαιμονοκατοχής πιθανότατα αποτελούσε περισσότερο καθολική παρά προτεσταντική υπόθεση. Τηλεφώνησε στη μεγαλύτερη κοντινή καθολική ενορία και εξήγησε την κατάσταση. Μερικές ημέρες αργότερα, η εκκλησία έστειλε έναν νεαρό ιερέα να μιλήσει με τη Jersey. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Αργότερα θα μου έλεγε ότι η Jersey τού είπε κάτι φρικτό — δεν μπορούσε να θυμηθεί τι — και δεν είχε καμία άλλη ανάμνηση από την επίσκεψη. Παρ’ όλα αυτά, παρέπεμψε τη Jersey στον επισκοπικό εξορκιστή, με τη σύσταση η περίπτωσή της να ληφθεί σοβαρά υπόψη. <br /></span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ο επισκοπικός εξορκιστής, ο πατέρας Terry O’Connor, και ο βοηθός του ήρθαν μία εβδομάδα αργότερα να επισκεφθούν τη Jersey. Αφού πέρασαν τέσσερις ολόκληρες ώρες μαζί της και συνεννοήθηκαν σύντομα μεταξύ τους, είπαν στην κυρία Lewis ότι πίστευαν πράγματι πως η Jersey ήταν δαιμονισμένη, αλλά ότι δεν ήταν ακόμη ψυχολογικά έτοιμη για εξορκισμό και ότι θα έπρεπε πρώτα να λάβει ψυχοθεραπεία προτού τη δουν ξανά. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Εύλογα, η κυρία Lewis δυσαρεστήθηκε με αυτή τη σύσταση. Έθετε τη Jersey σε μια κλασική κατάσταση Catch-22: της συνέστηναν να εμπλακεί σε ψυχοθεραπεία, ενώ σε δύο προηγούμενες περιπτώσεις είχε αποτύχει να καταστεί θεραπευτικά συνεργάσι</span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">μη. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Η κυρία Lewis εκμυστηρεύθηκε το δίλημμά της σε μια καθολική φίλη, η οποία είχε τύχει να διαβάσει το βιβλίο του Malachi Martin Hostage to the Devil και της πρότεινε να το διαβάσει. Η κυρία Lewis το έκανε αμέσως και στη συνέχεια, με την ίδια ταχύτητα, έγραψε στον Malachi Martin ζητώντας βοήθεια. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ο Malachi με ρώτησε αν θα πετούσα προς τα Νοτιοδυτικά για να αξιολογήσω την περίπτωση. Απάντησα πως ναι, και με παρέπεμψε στην κυρία Lewis για να γίνουν οι αναγκαίες συνεννοήσεις. <br /></span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Όταν έφτασα για πρώτη φορά, μίλησα με την κυρία Lewis για να σχηματίσω εικόνα της οικογενειακής διάρθρωσης. Αυτό που νόμιζα ότι θα ήταν μια σύντομη περιγραφή αποδείχθηκε τόσο περίπλοκο όσο οποιαδήποτε είχα συναντήσει ποτέ. Η κυρία Lewis είχε παντρευτεί τέσσερις φορές, και τα πέντε παιδιά της είχαν τρεις διαφορετικούς πατέρες. Η Jersey ήταν το δεύτερο παιδί. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Η κυρία Lewis ήταν παντρεμένη με τον πρώτο της σύζυγο, τον Sean Flannigan, πωλητή σκαφών, επί έξι χρόνια. Τον χώρισε εξαιτίας του αλκοολισμού του, όταν η Jersey ήταν μόλις ενός έτους και ο αδελφός της πέντε. Μερικά χρόνια αργότερα ο Flannigan πέθανε σε σχετικά νεαρή ηλικία από τις συνέπειες του αλκοολισμού του. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Η κυρία Lewis ξαναπαντρεύτηκε γρήγορα έναν οικονομικά ανεξάρτητο κληρικό, τον Caleb Lewis, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη και έναν γιο. Η Jersey και ο αδελφός της πήραν το επώνυμο του νέου πατριού τους. Η Jersey δεν είχε καμία ανάμνηση από τον βιολογικό της πατέρα. Πάντοτε θεωρούσε τον εαυτό της Lewis και αναφερόταν στον πατριό της ως πατέρα της. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Βαριεστημένος από το να είναι ιερέας, ο Caleb αποφάσισε να γίνει ψυχολόγος. Αφού απέκτησε διδακτορικό στην ψυχολογία, ανέπτυξε σύντομα μια ακμάζουσα ψυχοθεραπευτική πρακτική μέσα από το σπίτι του. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ύστερης παιδικής ηλικίας και της πρώιμης εφηβείας της, η Jersey θυμόταν τη συνεχή ροή ασθενών που έμπαιναν και έβγαιναν από το σπίτι. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Όταν ασκούσε το επάγγελμά του, φορούσε πάντοτε μια μακριά, καλοσιδερωμένη λευκή ποδιά — παραδοσιακή για τους ιατρούς, αλλά εξαιρετικά σπάνια για ψυχολόγους. Οι ασθενείς του τον αποκαλούσαν με σεβασμό «Dr. Lewis». </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ο Caleb Lewis πέθανε ξαφνικά από καρδιακή προσβολή όταν η Jersey ήταν δεκαπέντε ετών. Η Jersey τον πένθησε βαθιά. <br /></span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Δεκαοκτώ μήνες μετά τον θάνατο του δεύτερου συζύγου της, η κυρία Lewis παντρεύτηκε ξανά έναν άλλον οικονομικά ανεξάρτητο άνδρα, έναν μετρίως επιτυχημένο ζωγράφο. Έναν χρόνο αργότερα υιοθέτησαν ένα αγόρι δύο ετών. Έναν ακόμη χρόνο μετά, ο καλλιτέχνης εγκατέλειψε την κυρία Lewis και το παιδί τους για μια άλλη γυναίκα. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Η κυρία Lewis κινήθηκε γρήγορα δικαστικά για διαζύγιο και έλαβε μια ικανοποιητική οικονομική αποζημίωση χωρίς διατροφή. Τα επόμενα λίγα χρόνια άκουγε φήμες ότι εκείνος ήταν αμφιφυλόφιλος και επιδεικτικά ελευθεριάζων. Την εποχή που τη γνώρισα, η κυρία Lewis δεν είχε ιδέα πού ζούσε. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Δύο χρόνια μετά από αυτό το διαζύγιο, η κυρία Lewis παντρεύτηκε τον τέταρτο σύζυγό της, έναν μηχανικό ονόματι Harry Anderson, αλλά διατήρησε το επώνυμο του δεύτερου συζύγου της, με τον οποίο είχε τον μακροβιότερο γάμο. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ο Harry είχε υπάρξει ένας ασυνήθιστα καλός πατριός και για τα πέντε παιδιά της όλα αυτά τα χρόνια, είπε η κυρία Lewis, σημειώνοντας ότι η Jersey τον λάτρευε. Είχα επίσης την εντύπωση ότι ήταν το πιο βαθιά θρησκευόμενο πρόσωπο της οικογένειας, ένας άνθρωπος που πήγαινε στην εκκλησία κάθε Κυριακή χωρίς εξαίρεση. Κατά καιρούς, η κυρία Lewis τον συνόδευε. Ήταν προφανές για μένα ότι ο γάμος τους ήταν καλός και σταθερός.<br /></span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Μου πήρε μία ώρα να συγκεντρώσω το περίπλοκο οικογενειακό ιστορικό της Jersey. Οι ψυχίατροι δεν είναι άτρωτοι στις προκαταλήψεις. Αρχικά φαντάστηκα ότι η κυρία Lewis ίσως είχε κάποιο πρόβλημα προσωπικότητας που θα εξηγούσε τους πολλούς γάμους της. Δεν βρήκα όμως κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, στο τέλος της ώρας κατέληξα στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για μια αξιοσημείωτα δυνατή γυναίκα, ικανή τόσο για σταθερότητα όσο και για ευελιξία, ανάλογα με τις περιστάσεις. Την έκρινα ως μια εξαιρετική μητέρα που αγαπούσε βαθιά όλα της τα παιδιά — κρίση που θα επιβεβαιωνόταν τους επόμενους μήνες. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Στη συνέχεια πέρασα σχεδόν μισή ώρα με τον σύζυγο της Jersey, τον Peter Babcock. Επιτυχημένο διοικητικό στέλεχος στα τέλη της τρίτης δεκαετίας της ζωής του, μου φάνηκε κι αυτός δυνατός χαρακτήρας, ειλικρινά ανήσυχος για τη νεαρή σύζυγό του και τις μικρές τους κόρες. Ίσως κάπως υπερβολικά δυναμικός — μου έδωσε την εντύπωση ανθρώπου υπερ-ελεγκτικού. Αν όμως ήταν έτσι με τη Jersey, εκείνη δεν φαινόταν να ενοχλείται — τουλάχιστον επιφανειακά. <br /></span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Κουρασμένος από την πτήση μου, περίμενα μέχρι το επόμενο πρωί για να μιλήσω με την ίδια τη Jersey. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Το κύριο επίκεντρο της συζήτησής μας ήταν η εμπειρία της με ποικίλους δαίμονες που της μιλούσαν, τόσο στα όνειρά της όσο και όταν ήταν ξύπνια. Τα ονόματα αυτών των δαιμόνων έμοιαζαν να αλλάζουν διαρκώς, σαν να τα επινοούσε εκείνη τη στιγμή. Μόνο ένας φαινόταν σταθερός — μια οντότητα που αποκαλούσε Lord Josiah. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Επιφανειακά, βρήκα τη Jersey ευχάριστη και ζωηρή, αλλά ήταν προφανές ότι επρόκειτο για μια νεαρή γυναίκα με ψυχιατρικές δυσκολίες. Ήταν ελαφρώς φιρτ-αριστική, αξιοσημείωτα αφελής και κάπως υπερδραματική — στοιχεία που θα μπορούσαν να υποδηλώνουν διάγνωση υστερίας. Αλλά ήταν επίσης πιεσμένη, μιλούσε γρήγορα με αυτό που εμείς οι ψυχίατροι αποκαλούμε «φυγή ιδεών», κάτι που παρέπεμπε σε πιθανή σχιζοφρενική κατάσταση — μόνο που δεν είχε καμία από τη συναισθηματική αποπλάτυνση που χαρακτηρίζει τη σχιζοφρένεια. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Αν πάρεις λίγη υστερία και προσθέσεις μια απλή υπόνοια σχιζοφρένειας, αυτό που προκύπτει στην ψυχιατρική είναι μια ασαφής αλλά ευρέως αναγνωρισμένη και συνηθισμένη κατάσταση που ονομάζεται οριακή διαταραχή προσωπικότητας (borderline personality disorder). </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Έτσι, μετά από τέσσερις αρκετά φιλικές ώρες μαζί της, είχα ήδη διαγνώσει τη Jersey ως οριακή προσωπικότητα και βρισκόμουν στη διαδικασία να «μαζεύω νοερά τις βαλίτσες μου» και να χαράζω μια τρίτη εγκοπή στη λαβή του επιστημονικού μου πιστολιού, όταν η Jersey τίναξε όλη την υπόθεση στον αέρα με μία μόνο φράση. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Αναφερόμενη στους δαίμονές της, είπε: «Τους λυπάμαι.» </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">«Τους λυπάσαι;» επανέλαβα μπερδεμένος. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">«Ναι», απάντησε, «είναι πραγματικά μάλλον αδύναμα και αξιολύπητα πλάσματα.» </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Ο λόγος που αυτό με σταμάτησε κυριολεκτικά ήταν ότι δεν ταίριαζε με την κλασική ψυχοπαθολογία. Μου φαινόταν ότι αν μια νεαρή γυναίκα — ιδίως κάπως υστερική — είχε ανάγκη να επινοήσει δαίμονες, θα δημιουργούσε μεγάλους, ισχυρούς, τριχωτούς δαίμονες, όχι αδύναμους και αξιολύπητους. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Έτσι, «ξεπακετάρισα» νοερά τις βαλίτσες μου για να εμβαθύνω περισσότερο. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">«Θα μπορούσα να μιλήσω με τους δαίμονές σου;» ρώτησα.\ </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">«Ω, όχι», απάντησε η Jersey. «Θα φοβούνταν πάρα πολύ για να το κάνουν.» </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Βρισκόμουν ήδη σε εντελώς αχαρτογράφητα νερά, οπότε γιατί να μη συνεχίσω να κωπηλατώ; </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">«Ίσως να μιλούσαν μαζί μου υπό ύπνωση», είπα. «Πώς θα ένιωθες αν σε ύπνωτιζα, Jersey;» </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">«Αυτό θα είχε πλάκα», απάντησε η Jersey με τον παιδικό της τρόπο, περισσότερο σαν δωδεκάχρονο κορίτσι παρά σαν εικοσιεξάχρονη μητέρα δύο παιδιών. «Δεν έχω υπνωτιστεί ποτέ. Ακούγεται ενδιαφέρον. Πώς γίνεται;» </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Της εξήγησα τις συνήθεις τεχνικές πρόκλησης ύπνωσης και συμφώνησε πρόθυμα σε μια συνεδρία. Αποδείχθηκε ασυνήθιστα καλή υπνωτική ασθενής και μέσα σε λίγα λεπτά βρισκόταν σε βαθιά ύπνωση. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Την ρώτησα τότε ξανά αν μπορούσα να μιλήσω με τους δαίμονές της. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Αυτή τη φορά η Jersey είπε: «Λοιπόν, είναι πάρα πολλοί, αλλά υπάρχουν τουλάχιστον μερικοί εδώ μέσα που θέλουν πραγματικά να σας μιλήσουν.» </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">«Ας προχωρήσουν», τους ενθάρρυνα. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Δεν μπορώ τώρα, περισσότερο από είκοσι χρόνια μετά, να θυμηθώ τα ονόματά τους — και δεν έχει σημασία άλλωστε, όπως θα δούμε αργότερα. Ήταν και οι δύο θηλυκές και πράγματι ακούγονταν αδύναμες και αξιολύπητες. Καθεμιά παραδεχόταν ότι έκανε πράγματα για να τρομάξει ή αλλιώς να βλάψει τη Jersey, αλλά καθεμιά υποστήριζε ότι, αν δεν το έκανε, ο «εργοδότης» τους θα τις έβλαπτε. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Άρχισαν να κλαψουρίζουν για την κατάστασή τους και, μιλώντας τώρα μαζί, ρώτησαν: «Μπορείτε να μας βοηθήσετε, Dr. Peck; Δεν θα προσπαθήσετε να μας βοηθήσετε;» </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Θυμάμαι καθαρά ότι ένιωσα σαν την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, μιλώντας σε αυτούς τους υποτιθέμενους δαίμονες με τη Jersey υπό ύπνωση. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Κατά μία έννοια, ήξερα πώς να τους βοηθήσω. Ένα μέρος μου ένιωθε την παρόρμηση να πει: «Όπως πάντα, η σωτηρία σας βρίσκεται στο να πάτε στον σταυρό αρνούμενοι να βλάψετε τη Jersey. Ναι, τότε ίσως πληγωθείτε, αλλά θα είστε ελεύθερες — και είναι προφανώς ο μόνος τρόπος να τελειώσει αυτό το ανόητο παιχνίδι.» </span><span style="background-color: white;"><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"><span style="font-size: 12pt;">Ευτυχώς, μέσα από τη σύγχυση των σκέψεών μου, η ήσυχη εσωτερική μου φωνή </span>μου<span style="font-size: 12pt;"> είπε ότι οι υποτιθέμενοι δαίμονες χρησιμοποιούσαν την τάση μου για ψυχαναγκαστική βοήθεια για να με παρασύρουν σε έναν χώρο που δεν μου ανήκε. </span></span></span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Απλώς τους είπα ότι έπρεπε να τους αφήσω και προχώρησα στο να βγάλω τη Jersey από την ύπνωση.  </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Μετά, ήταν πιο διαυγής και πιο ώριμη απ’ ό,τι σε οποιαδήποτε στιγμή μαζί μου μέσα στην ημέρα. Η Jersey είχε δείξει κάπως σχιζοφρενική, και ένας από τους λόγους που δίσταζα να τη υπνωτίσω ήταν ότι οι σχιζοφρενείς τείνουν να αποδιοργανώνονται περισσότερο μετά την ύπνωση. Κι όμως, η Jersey είχε γίνει πιο οργανωμένη. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Η νοοτροπία μου άρχιζε να αλλάζει. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Το δίλημμα για το οποίο παραπονιούνταν οι υποτιθέμενοι δαίμονες — ότι θα πληγώνονταν αν δεν πλήγωναν τη Jersey — ταίριαζε με όσα λίγα γνώριζα για τη δαιμονολογία. Η δαιμονική ιεραρχία είναι τόσο αυστηρή και ανελέητη ώστε οι κατώτεροι δαίμονες φαίνεται να έχουν ελάχιστη ελευθερία. Κι όμως, απ’ όσο μπορούσα να διαπιστώσω, η Jersey δεν είχε καμία γνώση δαιμονολογίας. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Σε αυτό το σημείο, το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να πω σε εκείνη και στην οικογένειά της ότι ήμουν πολύ αβέβαιος για την υπόθεση και ότι, αφού επέστρεφα σπίτι, θα ερχόμουν σε περαιτέρω επικοινωνία με τον Malachi Martin και πιθανώς και με τον Dr. Lieberman και τον πατέρα O’Connor. Έπειτα θα επικοινωνούσα ξανά μαζί τους.<br /></span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Καθώς πετούσα πίσω εκείνο το βράδυ, τρία πράγματα μου ήρθαν στο μυαλό. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Το πρώτο ήταν η έκφραση «καημένος διάβολος», θυμούμενος πώς οι υποτιθέμενοι δαίμονες είχαν κλαψουρίσει υπό ύπνωση για τη μοίρα τους. Για πρώτη φορά, η φράση αυτή απέκτησε για μένα νόημα. <br /></span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Το δεύτερο, θυμούμενος πώς η Jersey έμοιαζε περισσότερο — και όχι λιγότερο — λογική αφού είχα ακούσει τους υποτιθέμενους δαίμονές της, ήταν η έκφραση «δώσε και στον διάβολο το δίκιο του». Ίσως το ότι το έκανα αυτό για λίγο είχε επιτρέψει στον διάβολο να παραμερίσει κάπως.<br /></span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Τέλος, θυμήθηκα μια σύντομη παράγραφο από το Hostage to the Devil όπου ο Malachi σημείωνε ότι ένα ασυνήθιστα μεγάλο ποσοστό — όχι όλοι αλλά πολλοί — δαιμονισμένων ανθρώπων είχαν ελαφρώς παράξενα πρόσωπα, στα οποία το δέρμα φαινόταν τεντωμένο ώστε να είναι λείο και σχετικά χωρίς ρυτίδες. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Καταράστηκα τον εαυτό μου που δεν το είχα προσέξει τότε, αλλά η Jersey είχε ακριβώς ένα τέτοιο πρόσωπο. </span><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; text-align: left;">Όταν ξεκίνησε εκείνη η ημέρα, δεν πίστευα ότι υπήρχε κάτι όπως η δαιμονοκατοχή.</span></span></p><p><span style="background: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 115%;"> <!--[if !supportLineBreakNewLine]--><br /> <!--[endif]--></span></p><p><span style="background: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></p><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="text-align: left;"><u><b><span style="color: red;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</span></span></b></u></span></div><p><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="background: white; line-height: 115%;"></span></span></p><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/04/m-scott-peck-1o.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">M. Scott Peck: Φευγαλέες ματιές στο διάβολο: Προσωπικές μαρτυρίες ενός ψυχιάτρου για την κατάληψη, τον εξορκισμό και τη λύτρωση (1o μέρος)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/05/m-scott-peck-2o.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">M. Scott Peck: Φευγαλέες ματιές στο διάβολο: Προσωπικές μαρτυρίες ενός ψυχιάτρου για την κατάληψη, τον εξορκισμό και τη λύτρωση (2o μέρος)</span></b></a></div><div><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><p><span style="background: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></p>

M. Scott Peck: Φευγαλέες ματιές στο διάβολο: Προσωπικές μαρτυρίες ενός ψυχιάτρου για την κατάληψη, τον εξορκισμό και τη λύτρωση (3o μέρος)

  Μέρος Ι: Jersey ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 ΔΙΑΓΝΩΣΗ «Τους λυπάμαι.» Η Jersey Babcock ανήκε σε δύο ισχυρές, δεμένες οικογένειες που ζούσαν στην ίδια πόλ...

Read more »