Κυριακή της Απόκρεω: Ἑρμηνεία εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον - Νικηφόρου Θεοτόκη (Απόδοση στην Νεοελληνική)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFOT9L6ADzB6A6wbEelXaYfRIpFMBECidfj35eXzAibiSxJHisbtqbHn_-NHorHWnbc97Qzhu89_SqZ7CQKB_44g6jtlJzp_Z4Hj5cAbSfPABODA_Nv3DcYva2u_zjd9TOPZGViDqNWkUWoXPgpMN345xo22AR8bpQQGXT91_YMc5N2efC1SSAku-z/s900/kiriaki_apokreo.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="533" data-original-width="900" height="380" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFOT9L6ADzB6A6wbEelXaYfRIpFMBECidfj35eXzAibiSxJHisbtqbHn_-NHorHWnbc97Qzhu89_SqZ7CQKB_44g6jtlJzp_Z4Hj5cAbSfPABODA_Nv3DcYva2u_zjd9TOPZGViDqNWkUWoXPgpMN345xo22AR8bpQQGXT91_YMc5N2efC1SSAku-z/w640-h380/kiriaki_apokreo.jpg" width="640" /></a></div> <br /><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="color: #0d0d0d; font-size: medium;">Καμία ευαγγελική δογματική διδασκαλία δεν είναι πιο καθαρή, ούτε πιο φοβερή, από την υπόθεση του Ευαγγελίου που διαβάστηκε σήμερα. Ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού έρχεται πάλι στη γη όχι όπως την πρώτη φορά, αθέατος και χωρίς δόξα, αλλά με πολλή δόξα και με τη θεϊκή μεγαλοπρέπεια και λαμπρότητα. Και έρχεται όχι για να σώσει τον κόσμο, όπως προηγουμένως, αλλά για να κρίνει όλους τους ανθρώπους από καταβολής κόσμου, ζωντανούς και νεκρούς, και να αποδώσει στους μεν που έπραξαν τα καλά τη Βασιλεία, στους δε που έκαναν τα κακά την κόλαση. Και τόσο η Βασιλεία όσο και η κόλαση είναι αιώνιες και ατελεύτητες. Αυτήν τη διδασκαλία τη διδάσκει με κάθε σαφήνεια και καθαρότητα το σημερινό Ευαγγέλιο· από αυτήν συνίσταται και το άρθρο της Πίστεως που περιέχεται στο άγιο Σύμβολο και πιστεύεται και ομολογείται από όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, δηλαδή το «και πάλι ερχόμενο να κρίνει ζωντανούς και νεκρούς, του οποίου η Βασιλεία δεν θα έχει τέλος».<br /> Άραγε λοιπόν ο φοβερός και δικαιότατος Κριτής εκείνη την ημέρα θα εξετάσει μόνο όσα αφορούν την ελεημοσύνη και θα δώσει στους ελεήμονες την αιώνια Βασιλεία και στους ανελεήμονες την ατελεύτητη κόλαση; Αν έτσι έχουν τα πράγματα, ο φόβος δεν είναι τόσο μεγάλος, γιατί ο καθένας εύκολα μπορεί να γίνει ελεήμων και να σωθεί. Ακούστε όμως πρώτα την ερμηνεία των ευαγγελικών λόγων που διαβάστηκαν σήμερα και έπειτα ακούστε και τη λύση της απορίας που τίθεται.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="color: #990000; font-size: medium;">«Εἶπεν ὁ Κύριος· Ὅταν ἔλθῃ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὑτοῦ, καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ’ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ».</span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="color: #0d0d0d; font-size: medium;">Δεν μας φανέρωσε ο Θεάνθρωπος ούτε σε ποιο μέρος της γης πρόκειται να έλθει ούτε πού θα στήσει τον θρόνο της δόξας, επάνω στον οποίο θα καθίσει για να κρίνει τον κόσμο. Μερικοί όμως, ακούγοντας τον Προφήτη Ιωήλ να λέει «καὶ θὰ συναθροίσω τότε δλα τὰ ἔθνη καὶ θὰ τὰ κατεβάσω εἰς τὴν κοιλάδα Ἰωσαφατ καὶ θὰ κριθῶ μαζὶ τοὺς ἐκεῖ διὰ τὸν λαόν μου  … Ἄς ἐγερθοῦν καὶ ἂς ἀναβοῦν ὅλα τὰ ἔθνη εἰς τὴν κοιλάδα τοῦ Ἰωσαφάτ, διότι ἐκεῖ ἐγὼ θὰ στήσω τὸ δικαστήριόν μου, διὰ νὰ κρίνῳ καὶ δικάσω ὅλα τὰ γύρω ἔθνη.», είπαν ότι ο τόπος στον οποίο πρόκειται να κατέβει ο Κύριος και να στήσει τον θρόνο της δόξας και της φοβερής Του κρίσεως είναι η κοιλάδα του Ιωσαφάτ, που είναι αυτός ο χείμαρρος ή το φαράγγι των Κεδρών, όπως ονομάζεται στα Ιεροσόλυμα.<br /> Σε αυτό εύκολα πείθεται ο καθένας, αν διαβάσει τα προφητικά λόγια του τρίτου κεφαλαίου του Ιωήλ και κατανοήσει την αλληγορία που περιέχουν. Ο Θεάνθρωπος φανέρωσε τη δόξα με την οποία έρχεται πάλι, για να μη νομίσουμε ότι και η Δευτέρα Του Παρουσία θα είναι ταπεινή και άγνωρη, όπως η πρώτη. Στην πρώτη φάνηκε βρέφος σπαργανωμένο, τοποθετημένο σε φάτνη άλογων ζώων· στη δεύτερη θα εμφανιστεί ως Θεός υπερβολικά ένδοξος, καθισμένος «επάνω σε θρόνο» κρίσεως. Τη δόξα και τη λαμπρότητα της Δευτέρας Παρουσίας Του την περιγράφει εκτενέστερα ο άγιος προφήτης Δανιήλ, εμπνέοντας μεγάλο φόβο στην καρδιά κάθε πιστού ανθρώπου. «Έβλεπα», λέει, ««Παρατηροῦσα ὅλα αὐτὰ μὲ προσοχήν, μέχρις ὅτου ἐστήθησαν δικαστικοὶ θρόνοι καὶ ὁ Παλαιὸς τῶν ἡμερῶν, ὁ προαιώνιος καὶ ἄναρχος Θεὸς Πατήρ, ἐκάθησεν εἰς τὸν θρόνον του. Τὸ ἔνδυμά του ἦταν κατάλευκον ὡσὰν τὸ χιόνι καὶ οἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς του ἦσαν ὡσὰν καθαρὸν ἄσπρο μαλλί· ὁ θρόνος του ἦταν ἀπὸ φλόγες φωτιᾶς, καὶ οἱ τροχοὶ τοῦ θρόνου ἦσαν ἀναμμένη φωτιά, ποὺ ἔβγαζε φλόγες. · Πύρινος ποταμὸς ἔτρεχεν ἐνώπιόν του. Χιλιάδες χιλιάδων ἀγγέλων τὸν ὑπηρετοῦσαν καὶ μυριάδες μυριάδων (ἄπειρα πλήθη, ἀνυπολόγιστος ἀριθμός) ἀγγέλων ἐστέκοντο πλησίον του. Κριτήριον ἐστήθη καὶ βιβλία, ποὺ κατέγραφαν τὶς πράξεις τῶν κρινομένων, ἀνοίχθηκαν». (Δαν.ζ΄ 9-10)<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #990000;">«Καὶ συναχθήσονται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη· καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ’ ἀλλήλων, ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων. Καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὑτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων.» </span><span style="color: #0d0d0d;"><o:p></o:p></span></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="color: #0d0d0d; font-size: medium;">«Όλα τα έθνη», δηλαδή όλοι οι άνθρωποι από καταβολής κόσμου, όσοι γεννήθηκαν από τον Αδάμ μέχρι εκείνη την ώρα, αφού συγκεντρωθούν, θα σταθούν μπροστά στο φοβερό βήμα του Δικαίου Κριτή, περιμένοντας τη δίκαιη απόφασή Του. Αυτό ακριβώς κήρυττε και ο θεοκήρυκας Απόστολος Παύλος, λέγοντας: «Όλοι μας πρέπει να φανερωθούμε μπροστά στο βήμα του Χριστού, για να λάβει ο καθένας σύμφωνα με όσα έπραξε διά του σώματος, είτε αγαθό είτε κακό». Τότε ο Κριτής χωρίζει τους Δικαίους από τους αμαρτωλούς, όπως ο ποιμένας χωρίζει τα πρόβατα, εξαιτίας του πράου και ήμερου χαρακτήρα τους, στα δεξιά, ενώ τους αμαρτωλούς, τους οποίους ονόμασε «ερίφια» εξαιτίας του άγριου και ατάκτου χαρακτήρα τους, στα αριστερά Του. Έπειτα ανακοινώνει και την απόφαση, διακηρύσσοντας και τον λόγο της αποφάσεώς Του.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #990000;">«Τότε ἐρεῖ ὁ Βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὑτοῦ· Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν· ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με· ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με· γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με· ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με· ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με».</span><br /> <br /><span style="color: #0d0d0d;"> Και η ονομασία των Δικαίων είναι γεμάτη χαρά και δόξα· «ευλογημένοι» ονομάζονται από τον Θεό και Πατέρα του Κυρίου Ιησού Χριστού. Και η λέξη «κληρονομήσατε» είναι θαυμαστή και εξαιρετικά τιμητική, γιατί φανερώνει τη συγγένεια και την οικειότητα του Θεού με τους Δικαίους. Δεν είπε «λάβετε», διότι και οι ξένοι λαμβάνουν ως δωρεά, αλλά είπε «κληρονομήσατε», επειδή οι συγγενείς και οι οικείοι κληρονομούν τα αγαθά των συγγενών τους. Αλλά και η φράση «τη βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για εσάς από καταβολής κόσμου» φανερώνει πολλή αγαθότητα και μεγαλοπρέπεια, διότι δείχνει όχι μόνο την απέραντη φιλανθρωπία του Θεού, αλλά και την τιμή και το μεγαλείο του ανθρώπου. Διότι αυτή η ετοιμασία της Βασιλείας για τον άνθρωπο από την πρώτη δημιουργία του κόσμου τι άλλο σημαίνει, παρά τη βασιλική αξία του ανθρώπου και την υπεροχή του πάνω σε όλα τα άλλα επίγεια κτίσματα; «Ελάτε», λέει προς τους Δικαίους ο Κριτής που κάθεται με δόξα, «κληρονομήστε τη Βασιλεία που ετοιμάστηκε για σας από την αρχή του κόσμου».</span><br /><span style="color: #0d0d0d;"> Αφού διατύπωσε αυτή την απόφαση για τους Δικαίους, προσθέτει και τον λόγο για τον οποίο εξέδωσε τέτοια απόφαση υπέρ τους. Διότι, λέει, με θρέψατε όταν πεινούσα, με ποτίσατε όταν διψούσα, με φιλοξενήσατε όταν ήμουν ξένος, με ντύσατε όταν ήμουν γυμνός, με επισκεφθήκατε όταν ήμουν άρρωστος και ήρθατε σε μένα όταν βρισκόμουν στη φυλακή. Σημείωσε ότι αυτά τα έξι είδη φιλανθρωπίας και ελέους οι Δίκαιοι τα ασκούν όχι μόνο υλικά αλλά και πνευματικά, ευεργετώντας με τον λόγο τις ψυχές των ανθρώπων. Διότι με την ηθική διδασκαλία τρέφουν τις ψυχές όσων πεινούν όχι για ψωμί, αλλά για να ακούσουν τον λόγο του Θεού, και με τη δογματική κατήχηση ποτίζουν όσους διψούν με τα λόγια της ζωής και με το ζωντανό και σωτήριο νερό. Με το κήρυγμα της Πίστης συγκεντρώνουν στην Εκκλησία του Θεού τους ξένους και απομακρυσμένους από αυτήν, και με την υπόσχεση των μελλοντικών αγαθών ντύνουν με το ένδυμα της χαράς και τον χιτώνα της σωτηρίας όσους είναι γυμνοί από καλά έργα. Με τις συμβουλές τους στηρίζουν και ενδυναμώνουν τους αδύναμους, σηκώνοντας τις αδυναμίες τους, και φωτίζουν όσους βρίσκονται στο σκοτάδι της αμαρτίας με το φως της νουθεσίας τους. Τι απαντούν όμως σε αυτά οι Δίκαιοι προς τον Κριτή;<o:p></o:p></span></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #990000;">«Τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι, λέγοντες· Κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα, καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα, καὶ ἐποτίσαμεν; πότε δέ σε εἴδομεν ξένον, καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνόν, καὶ περιεβάλομεν; πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ, ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρὸς σέ; Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Βασιλεύς, ἐρεῖ αὐτοῖς· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε».</span><span style="color: #0d0d0d;"><o:p></o:p></span></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="color: #0d0d0d; font-size: medium;">Η αρετή της ταπεινοφροσύνης παραμένει ανεξάλειπτη και μετά τον θάνατο· γι’ αυτό οι Δίκαιοι, όπως έκρυβαν τις αρετές τους από τους ανθρώπους, έτσι και ενώπιον του Θεού ταπεινώνονται και δεν θέλουν να πουν ότι υπήρξαν ελεήμονες. Και ακόμη κι αν γνώριζαν ότι η ευεργεσία προς τους φτωχούς αναφέρεται στον Θεό, ωστόσο αποποιούνται λέγοντας ότι ποτέ δεν θρέψαμε, ούτε ποτίσαμε, ούτε δείξαμε κάποια άλλη φροντίδα προς εσένα, τον Βασιλιά της δόξας και Κύριο. Ο δε Θεάνθρωπος, με θεία οικονομία, έβαλε στο στόμα των Δικαίων αυτά τα λόγια ταπεινοφροσύνης, για να μάθουμε από τη δική του απάντηση ότι ο φτωχός παριστά το θείο του πρόσωπο· και ό,τι κάνουμε στον φτωχό, το κάνουμε στον ίδιο τον Χριστό. «Αλήθεια σας λέω· εφόσον το κάνατε σε έναν από αυτούς τους ελάχιστους αδελφούς μου, σε μένα το κάνατε».<br /> Άκουσε μάλιστα με πόση έμφαση το επιβεβαιώνει αυτό· «Αλήθεια σας λέω», δηλαδή σας το λέω ως βέβαιο και αναμφισβήτητο, ότι ό,τι κάνατε σε έναν από αυτούς τους ελάχιστους αδελφούς μου, σε μένα το κάνατε. Και αδελφούς ονόμασε τους φτωχούς, επειδή «Ἐπειδὴ δὲ τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ἔχουν πάρει ὅλα τὴν ἀσθενῆ καὶ φθαρτὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, σάρκα καὶ αἷμα, διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς κατὰ παρόμοιον τρόπον ἐπῆρε σάρκα καὶ αἷμα» (Εβρ. 2,14), πράγμα που σημαίνει ότι επειδή έγινε άνθρωπος και αγίασε την ανθρώπινη φύση, γι’ αυτό «δεν ντρέπεται να τους ονομάζει αδελφούς, λέγοντας·  «Θὰ διακηρύξω τὸ ὄνομά σου στοὺς ἀδελφούς μου» (Εβρ. 2,12). Τους ονόμασε δε ελάχιστους, είτε για την ταπεινή τους σωματική κατάσταση είτε για το ταπεινό τους φρόνημα και τρόπο ζωής, καθώς και ο ίδιος «ταπείνωσε τὸν ἑαυτό του μὲ τὸ νὰ γίνῃ ὑπάκουος μέχρι θανάτου, μάλιστα θανάτου σταυρικοῦ» (Φιλ. 2,8). Αυτά λοιπόν αποφάσισε και είπε ο Κύριος για τους Δικαίους· ας ακούσουμε τώρα τι αποφασίζει και για τους αμαρτωλούς.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #990000;">«Τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· Πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον, τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ· ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν· ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με· ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με· γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με· ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπισκέψασθέ με».</span><span style="color: #0d0d0d;"><o:p></o:p></span></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="color: #0d0d0d; font-size: medium;">Τρεις μορφές τιμωρίας δείχνει η απόφαση του Θεού για τους αμαρτωλούς: τον χωρισμό από τον Θεό («Πηγαίνετε μακριά από μένα, εσείς οι καταραμένοι»), το ατελείωτο πυρ («στο αιώνιο πυρ») και τη συγκατοίκηση με τους πονηρούς δαίμονες («που έχει ετοιμαστεί για τον διάβολο και τους αγγέλους του»). Και οι τρεις αυτές τιμωρίες είναι αφόρητες λόγω της βαρύτητάς τους, βασανιστικές λόγω της έντασής τους, παρατεινόμενες στον χρόνο, και φοβερές, γι’ αυτό και ονομάζονται «καταραμένοι», ώστε ούτε ο νους να μπορέσει να τις κατανοήσει ούτε η γλώσσα να τις περιγράψει σωστά.<br /> Δείτε πώς ο φιλάνθρωπος Θεός από την αρχή του κόσμου προετοίμασε για τους ανθρώπους τη Βασιλεία Του και όχι την κόλαση και την τιμωρία. Την κόλαση την ετοίμασε για τους δαίμονες. «Πηγαίνετε», είπε, «στο αιώνιο πυρ, που έχει ετοιμαστεί για τον διάβολο και τους αγγέλους του». Όταν οι άνθρωποι γίνονται άσπλαχνοι, όπως οι δαίμονες, και δεν ελεούν τους πτωχούς με κανέναν τρόπο, τότε καταδικάζονται και αυτοί μαζί με τους άσπλαχνους δαίμονες στο αιώνιο πυρ.<br /> Γι’ αυτό λέει ο δίκαιος Κριτής προς τους ανελέητους: «Σας καταδικάζω, διότι πεινούσα και δεν μου δώσατε να φάω· διψούσα και δεν με ποτίσατε· ήμουν ξένος και δεν με φιλοξενήσατε· ήμουν άρρωστος και φυλακισμένος και δεν με επισκεφθήκατε». Τι απαντούν σ’ αυτά οι αμαρτωλοί;<br /> Τότε κι αυτοί θα Του απαντήσουν λέγοντας: «Κύριε, πότε σε είδαμε πεινασμένο ή διψασμένο, ή ξένο, ή γυμνό, ή άρρωστο, ή φυλακισμένο, και δεν σε υπηρετήσαμε;» Τότε Εκείνος θα τους πει: «Αλήθεια σας λέω, όσο δεν το κάνατε σε έναν από τους μικρούς αυτούς, ούτε σε μένα το κάνατε».<br /> Δεδομένου ότι οι άπιστοι κρίθηκαν εκ των προτέρων άξιοι της κόλασης λόγω της απιστίας τους σύμφωνα με το «ο δε μη πιστεύων ήδη κέκριται, ότι μη πέπιστευκεν εις το όνομα του μονογενούς Υιού του Θεού» (Ιωάννης γ’ 18), οι ασεβείς εκείνη τη μέρα ανασταίνονται όχι για να κριθούν, αλλά για να καταδικαστούν. Γι’ αυτό λέει ο Προφήτης: «Δεν θα αναστηθούν οι ασεβείς στην κρίση» (Ψαλμός α’ 5).<br /> Αυτοί λοιπόν, που απαντούν στον Κριτή, είναι παράνομοι και αμαρτωλοί, αλλά όχι άπιστοι, αφού παραμένουν πιστοί. Ποιος, όμως, είναι ο πιστός που δεν άκουσε ποτέ τα λόγια του σημερινού Ευαγγελίου; Ποιος από τους πιστούς αγνοεί ότι ο πτωχός απεικονίζει το πρόσωπο του Ιησού Χριστού και ότι όποιος ελεεί τον πτωχό, ελεεί τον ίδιο τον Χριστό; Κανείς.<br /> Η απάντηση λοιπόν των αμαρτωλών είναι μια ψεύτικη και δόλια πρόφαση. Σ’ εκείνο όμως το φοβερό και αλάθητο κριτήριο δεν έχει καμία δύναμη ούτε το ψέμα ούτε ο δόλος· γι’ αυτό η πρόφαση των αμαρτωλών μένει ανενέργητη, ενώ η δίκαιη απόφαση του Θεού εκτελείται πλήρως.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: #990000; font-size: medium;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">«</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">»</span></span></p><p></p><p> </p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="color: #0d0d0d; font-size: medium;">Με το «αυτοί θα πάνε», δηλαδή οι αμαρτωλοί, σφραγίζει το στόμα αυτών που λανθασμένα ισχυρίζονται ότι η κόλαση έχει τέλος, γιατί το «αιώνιο» σημαίνει ακριβώς το ατελεύτητο. Όπως η ευσπλαχνία του Θεού εισάγει τους δίκαιους στην αιώνια Βασιλεία για τον πρόσκαιρο μόχθο της αρετής τους, έτσι η δικαιοσύνη Του τιμωρεί αιώνια τους αμαρτωλούς για την πρόσκαιρη ηδονή της αμαρτίας τους.<br /> Αιώνιο είναι το βραβείο της αρετής λόγω της ευσπλαχνίας του Θεού, αιώνια και η τιμωρία της αμαρτίας λόγω της δικαιοσύνης Του. Αν ο Θεός δόξαζε αιώνια και τιμωρούσε πρόσκαιρα, τότε ενεργούσε μόνο η ευσπλαχνία Του και η δικαιοσύνη Του παρέμενε αδρανής· κάτι που είναι αδύνατο, γιατί όσο ο Θεός είναι φιλάνθρωπος, τόσο είναι και δίκαιος. Η ευσπλαχνία Του είναι άπειρη και η δικαιοσύνη Του είναι άπειρη. Όταν λοιπόν και η Βασιλεία και η κόλαση είναι αιώνιες, τότε ενεργεί ταυτόχρονα και η ισότητα της ευσπλαχνίας με την κρίση και της δικαιοσύνης με το έλεος, όπως λέει ο ιεροψάλτης: «</span></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; text-align: left;"><span style="color: #0d0d0d; font-size: medium;">Τὴν εὐσπλαγχνίαν σου καὶ τὴν δικαιοκρισίαν σου θὰ ὑμνολογήσω πρὸς δόξαν σου, Κύριε. Θὰ σε δοξολογήσω. Κύριε, καὶ θὰ κατανοήσω ποιὸς εἶναι ὁ ἄμωμος τρόπος καὶ δρόμος τῆς ζωῆς μου</span></span><span style="color: #0d0d0d; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: large;">»</span><span style="color: #0d0d0d; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><span style="font-size: medium;"> (Ψαλμός 100:1-2).</span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p><p></p><p></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></p><div style="text-align: right;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><span style="color: #2b00fe;">ΠΗΓΗ: Ο ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ</span></b></span></div><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /> <br /><br /><div style="text-align: center;"><b><span style="color: #990000;">ΑΠΟΔΟΣΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ''ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''</span></b></div><br /> <br /><br /> <br /></span><br /><p></p><p></p>

Κυριακή της Απόκρεω: Ἑρμηνεία εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον - Νικηφόρου Θεοτόκη (Απόδοση στην Νεοελληνική)

  Καμία ευαγγελική δογματική διδασκαλία δεν είναι πιο καθαρή, ούτε πιο φοβερή, από την υπόθεση του Ευαγγελίου που διαβάστηκε σήμερα. Ο Μονογ...

Read more »

Λόγος εἰς κοιμηθέντας ἐν Χριστῷ ἀδελφούς - Αγίου Ἀναστασίου τοῦ Σιναΐτου (Απόδοση στην Νεοελληνική)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6ZsK6JowLo6askcOL6w9CZIvLPgQWCjJwcqHRCTvwj7GdkSfMLYTAzhHaTT1tSJO9haMjuapXdD7gkMGD7lU-1Ys-RiD2d2hREY8ObIiEz7SPnuVNSyHIbJUPmZT9yA0rO0rRHb2H3DGUTdhb9Jh8w90TdvRgNG2frgwUSIkc3aI9bTL5SE4CtfZC/s768/32.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="512" data-original-width="768" height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6ZsK6JowLo6askcOL6w9CZIvLPgQWCjJwcqHRCTvwj7GdkSfMLYTAzhHaTT1tSJO9haMjuapXdD7gkMGD7lU-1Ys-RiD2d2hREY8ObIiEz7SPnuVNSyHIbJUPmZT9yA0rO0rRHb2H3DGUTdhb9Jh8w90TdvRgNG2frgwUSIkc3aI9bTL5SE4CtfZC/w640-h426/32.jpg" width="640" /></a></div><p></p><p></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="color: #0b0b0b; font-size: medium;">Τι είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα, αγαπητοί μου, και έχουμε συγκεντρωθεί όλοι με τόση προθυμία; Μας κάλεσαν εκείνοι οι αδελφοί μας που έφυγαν από κοντά μας και πήγαν κοντά στον Χριστό. Γι’ αυτό ας πλησιάσουμε κι εμείς με χαρά για να υμνήσουμε τον Χριστό, επειδή αυτοί μας ξεσήκωσαν για δοξολογία πάνω στη γη, ενώ οι ίδιοι δοξολογούν μαζί με τους Αγγέλους στον ουρανό. Έστησαν για μας πνευματικό χορό και μας παρέθεσαν πνευματική τράπεζα, αυτοί που ήδη χορταίνουν από την τρυφή του Παραδείσου, που έχουν γεμίσει από την ανάπαυση και την παρηγοριά εκείνης της ζωής. Άναψαν φώτα, γιατί πρώτα φώτισαν τις καρδιές τους και έτρεξαν προς το άδυτο φως.<br /> Οι όσιοι έφυγαν από ανάμεσά μας και ενώθηκαν με τους αγίους του Χριστού. Αυτοί που κάποτε βρίσκονταν μαζί μας μετατέθηκαν αλλού καλώς για το ταξίδι προς τον Θεό. Μας άφησαν σαν ορφανούς και πήγαν στην αληθινή τους πατρίδα. Άφησαν τη φθορά και ανέβηκαν στην αφθαρσία. Έφυγαν από τον κόσμο και ανέτειλαν προς τον Χριστό. Βγήκαν από την καλύβα και κατοίκησαν στην άνω Ιερουσαλήμ. Εγκατέλειψαν τη ματαιότητα της ζωής και έφτασαν στην ουράνια μακαριότητα. Άφησαν τη σύγχυση και βάδισαν σε τόπους ειρηνικούς. Βγήκαν από τον χειμώνα και την τρικυμία του κόσμου και έδεσαν στα γαλήνια λιμάνια. Εγκατέλειψαν τη μάταιη σκιά του κόσμου και έτρεξαν προς τον Ήλιο της δικαιοσύνης.<br /> Κι όταν ακόμη ήταν μαζί μας, ήταν σαν να μην ήταν· γιατί ο νους τους ήταν πάντοτε στραμμένος στον Θεό. Ζούσαν στη γη, αλλά το πολίτευμά τους ήταν στους ουρανούς. Ζούσαν μέσα στο σώμα, αλλά δεν ήταν σαρκικοί. Δεν είχαν εδώ μόνιμη πόλη, αλλά προσδοκούσαν την άνω Ιερουσαλήμ. Δεν επένδυαν σε πρόσκαιρο πλούτο, αλλά στον ουράνιο. Ήταν ξένοι και περαστικοί, όπως όλοι οι πατέρες τους, ξένοι προς τον κόσμο και τα έργα του, γιατί στόλιζαν διαρκώς την ψυχή τους με σκέψεις ουράνιες. Επιθυμούσαν τις εκεί κατοικίες, τα εκεί κάλλη, τους ουράνιους χορούς και τις ατέλειωτες εορτές, τα αιώνια αγαθά και τα χαρίσματα του Θεού. Προς αυτά κοίταζαν, προς αυτά έτρεχαν, γι’ αυτό και τα πέτυχαν. Κοπίασαν και μπήκαν στον φωτεινό νυμφώνα. Πόνεσαν και τώρα χαίρονται. Δεν αμέλησαν, γι’ αυτό αναπαύονται. Σοφά φέρθηκαν, γιατί καταφρόνησαν τα πράγματα του κόσμου.<br /> Έφυγαν από τον κόσμο και πήγαν στην αγία και αιώνια χώρα. Πέταξαν ξαφνικά σαν γλυκόλαλα χελιδόνια, σαν καθαρές ερημικές τρυγόνες. Χωρίστηκαν από το ποίμνιό μας σαν άκακα αρνιά. Έφυγαν από τη μάνδρα και τα πρόβατα στενάζουν. Άφησαν τη φωλιά μας και εμείς φωνάζουμε σαν μικρά πουλιά τους. Ένα μέλος αποσπάστηκε και τα υπόλοιπα μέλη λυπούνται. Κλαίμε γιατί χωριστήκαμε από τη συντροφιά σας. Στενάζουμε γιατί δεν βλέπουμε τα πρόσωπά σας. Πονάμε για τον ξαφνικό χωρισμό και γιατί κι εμείς σιγά σιγά φεύγουμε. Θλιβόμαστε καθώς θυμόμαστε την αρετή σας.<br /> Γυρίζουμε τα μάτια γύρω μας και δεν βλέπουμε την αγάπη σας. Κλαίμε, γιατί ακόμη και τα ζώα λυπούνται όταν χωρίζονται από τα όμοιά τους. Τα βόδια μουγκρίζουν ζητώντας το ταίρι τους, τα χελιδόνια φωνάζουν όταν τους παίρνουν τα μικρά τους, τα αρνιά βελάζουν όταν χωρίζονται από τα αδέλφια τους. Για σας ο θάνατος έγινε κέρδος, για μας όμως λύπη. Το μαρτύριό σας έγινε για σας επιθυμητό, για μας όμως έγινε θλίψη. «Πολύτιμος στα μάτια του Κυρίου είναι ο θάνατος των οσίων του, ενώ των αμαρτωλών ο θάνατος είναι φοβερός».<br /> Γι’ αυτό έλεγε ο Προφήτης: «Γιατί να φοβηθώ σε ημέρα κακή; Η ανομία των σφαλμάτων μου θα με κυκλώσει». Έρχεται, αδελφοί, ημέρα και ώρα, και δεν θα λείψει, όταν ο άνθρωπος θα αφήσει τα πάντα και όλους και θα φύγει μόνος, γυμνός και αβοήθητος, ανυπεράσπιστος, αν βρεθεί απροετοίμαστος σε ημέρα και ώρα που δεν γνωρίζει. Όσο χαίρεται και θησαυρίζει, όσο ευημερεί και δεν φροντίζει για την ψυχή του, ξαφνικά έρχεται μία ώρα και όλα τελειώνουν. Ένας μικρός πυρετός, ένας πόνος, και όλα μηδενίζονται. Μία νύχτα βαθιά, σκοτεινή και οδυνηρή, και οδηγείται σαν κατάδικος εκεί όπου τον πηγαίνουν.<br /> Χρειάζεσαι, άνθρωπε, πολλούς οδηγούς και πολλές προσευχές εκείνη την ώρα του χωρισμού της ψυχής. Μεγάλος ο φόβος, μεγάλο το μυστήριο, μεγάλη η μετάβαση προς τον άλλο κόσμο. Αν όταν φεύγουμε για μια άλλη χώρα έχουμε ανάγκη από οδηγούς, πόσο περισσότερο όταν πορευόμαστε προς τον ατελείωτο αιώνα, από όπου κανείς δεν επέστρεψε. Εκείνη η ώρα είναι μοναδική, γέφυρα χωρίς επιστροφή, το τέλος όλων και ο κοινός φόβος. Σκληρό το πέρασμα, αλλά όλοι από εκεί περνάμε. Στενός ο δρόμος, αλλά όλοι από εκεί διαβαίνουμε. Πικρό το ποτήρι, αλλά όλοι αυτό πίνουμε. Μεγάλο και ανείπωτο το μυστήριο του θανάτου, και κανείς δεν μπορεί να μας το εξηγήσει, γιατί όσα βλέπει τότε η ψυχή είναι φοβερά, και τα γνωρίζουν μόνο όσοι τα έζησαν.<br /> Όταν καθόμαστε δίπλα σε ετοιμοθάνατους αδελφούς, βλέπουμε πράγματα φοβερά. Πώς ταράζονται και στενάζουν, πώς ιδρώνουν κρύο ιδρώτα, πώς στρέφουν τα μάτια εδώ κι εκεί, πώς τρίζουν τα δόντια και τρομάζουν, πώς ανασηκώνονται από το κρεβάτι θέλοντας να φύγουν και δεν μπορούν, γιατί βλέπουν όσα ποτέ δεν είδαν και ακούν όσα ποτέ δεν άκουσαν. Ζητούν λυτρωτή και δεν υπάρχει· ζητούν συνοδό και δεν βρίσκεται· παρακαλούν και κανείς δεν τολμά. Κι εμείς τρέχουμε, κλαίμε, κρατούμε τα χέρια τους, σκουπίζουμε τον ιδρώτα, βρέχουμε τη γλώσσα τους με νερό και ρωτάμε με αγωνία: «Πώς είσαι, αδελφέ; Μη φοβάσαι, ο Θεός είναι φιλάνθρωπος».<br /> Και όμως, όταν φτάνουν οι δεσποτικές δυνάμεις και οι φοβερές στρατιές, όταν οι αμείλικτοι υπηρέτες παίρνουν την ψυχή για το Κριτήριο, τότε ο άνθρωπος, ακόμη κι αν είναι βασιλιάς ή κοσμοκράτορας, τρέμει σαν φύλλο στον άνεμο. Σπαράσσεται βλέποντας μορφές άγνωστες και αυστηρές, πρόσωπα φοβερά, τάξη που ποτέ δεν είχε δει. Και μέσα του λέει: Ευλογημένος είναι ο μόνος αθάνατος και αιώνιος Βασιλιάς.<br /> Τι αξία έχει μπροστά σε αυτά τα ουράνια βασίλεια η επίγεια βασιλεία; Τι είναι η ανθρώπινη εξουσία, αυτή η μάταιη και συχνά απάνθρωπη δύναμη; Να, οι αληθινές ουράνιες στρατιές· να, οι φοβερές μορφές του μόνου φοβερού· να, οι ισχυροί υπηρέτες του μόνου δυνατού Θεού. Κι εκείνος που τότε οδηγείται, βλέποντας αυτά, δεν κοιτά πια εμάς, αλλά τις δυνάμεις που τον καλούν· μένει εκστατικός, και ίσως ψιθυρίζει κάποιες δεήσεις, όσο του επιτρέπει η γλώσσα του, παρακαλώντας τους. Από τα λίγα λόγια και τις εκφράσεις του καταλαβαίνουμε πολλές φορές πως βλέπει τις δεσποτικές Δυνάμεις, κι εμείς όλοι συγκλονισμένοι τρέμουμε και λέμε μεταξύ μας: ησυχάστε, μη συγχύζετε τον ετοιμοθάνατο· κρατήστε την ειρήνη, μην τον ενοχλείτε· σωπάστε, για να μην τον ταράξετε· μη θρηνείτε δυνατά, για να μην τον αναστατώσετε. Προσευχηθείτε να φύγει η ψυχή του με ειρήνη· δεηθείτε να βρει τόπο αναπαύσεως· παρακαλέστε να έχει φιλάνθρωπους Αγγέλους· πέστε στα γόνατα, για να βρει τον Δεσπότη πράο· θυμιατίστε, γιατί είδε αγγελική παρουσία· ικετεύστε, γιατί τώρα στέκεται μπροστά σε μεγάλο αγώνα. Και σκεφτείτε πως κι εσείς θα περάσετε το ίδιο· κοιτάξτε προσεκτικά αυτό το Μυστήριο και φροντίστε από τώρα για εκείνη την ώρα.<br /> Τι είναι ο άνθρωπος; Τίποτα· σκουλήκι, στάχτη, σκιά και όνειρο. Να, πέρασε και έφυγε· σώπασε και σίγησε εκείνος ο ισχυρός, ο γενναίος, ο τύραννος, ο άρχοντας, ο υψηλός, ο φοβερός για όλους· τώρα κείτεται σαν πρόβατο. Έφυγε σαν να μην υπήρξε ποτέ· γεννήθηκε και είναι σαν να μην γεννήθηκε· αυτός που ξεχώριζε ανάμεσα σε πολλούς έγινε σαν να μην ήταν κανείς. Δέθηκε και τον οδηγούν· «εκείνη την ημέρα θα χαθούν όλοι οι λογισμοί του».<br /> Τότε οι Άγγελοι παραλαμβάνουν την ψυχή και περνούν μέσα από τον αέρα, όπου στέκονται Αρχές και Εξουσίες και οι κοσμοκράτορες των εναντίων δυνάμεων, οι πικροί κατήγοροι, οι σκληροί τελώνες και λογοθέτες που εξετάζουν και ζητούν λογαριασμό. Φέρνουν μπροστά τους τα αμαρτήματα του ανθρώπου, τα γραμμένα της νεότητας και του γήρατος, τα εκούσια και τα ακούσια, όσα έγιναν με έργα, με λόγια και με σκέψεις. Μεγάλος ο φόβος και ο τρόμος της άθλιας ψυχής· ανείπωτη η ανάγκη της, καθώς την κρατούν, τη συκοφαντούν και την εμποδίζουν πλήθος εχθρών, για να μην ανέβει στους ουρανούς, για να μην κατοικήσει στο φως και στη χώρα των ζώντων.<br /> Κι ενώ η ψυχή μεταφέρεται από τους αγίους Αγγέλους, εμείς κηδεύουμε το θνητό σώμα και, σαν κάτι ξένο από το σπίτι του, το οδηγούμε στον τάφο. Εκεί βλέπουμε ένα άλλο μεγάλο και φοβερό μυστήριο. Βλέπουμε βασιλιάδες και απλούς ανθρώπους, τυράννους και δούλους, όλους να έχουν γίνει χώμα, σκόνη και δυσωδία, μια σαπίλα και σκουλήκια. Όπως ο μαύρος, έτσι κι ο όμορφος· όπως ο νέος, έτσι κι ο γέρος· όπως ο παράλυτος, έτσι κι ο δυνατός. Όλοι έγιναν ένας σωρός χώμα, γιατί γη είναι και στη γη επιστρέφουν. Και πολλές φορές, δείχνοντας με το δάχτυλο, λέμε: να ο τάδε βασιλιάς, να ο τάδε τύραννος, να ο τάδε στρατηγός· αυτός είναι ο γιος του τάδε, αυτή η κόρη του τάδε, αυτός που κάποτε ήταν στολισμένος και νέος.<br /> Με στεναγμό τα λέμε αυτά μπροστά στους τάφους και δακρύζουμε, βλέποντας πως κάθε ηλικία διαλύθηκε εκεί, κάθε μάτι έσβησε, κάθε γλυκόλαλο στόμα σφραγίστηκε, κάθε γλώσσα σώπασε, κάθε ομορφιά συντρίφτηκε, κάθε εξουσία έπαψε. Εκεί σταμάτησε κάθε μάταιος κόπος των ανθρώπων. Φωνάζουμε τους κεκοιμημένους με το όνομά τους και λέμε: πού πήγατε, αδελφοί μας; πώς είστε; δώστε μας μια απάντηση όπως παλιά. Η ψυχή σας βρήκε τον τόπο που της άξιζε σύμφωνα με τα έργα της; Αυτή η σκόνη που βλέπουμε στον τάφο, αυτή η δυσωδία και τα κόκαλα, είναι εκείνοι οι νέοι και οι νέες που αγαπούσατε; Αυτή είναι η σάρκα που αγκαλιάζατε και φιλούσατε με πάθος; Αυτό το πρόσωπο που τώρα είναι βρωμιά, δεν είναι εκείνο που μέρα και νύχτα καταφιλούσατε; Αυτή η φθαρτή ύλη δεν είναι εκείνη για την οποία αμαρτάνατε;<br /> Γι’ αυτό προσέξτε καλά εσείς που ζείτε ακόμη μέσα στη σάρκα και στη μάταιη ζωή. Όταν αφήνετε τις συζύγους σας στα κρεβάτια και μπλέκεστε με πόρνες, όταν κυλιέστε στον βόρβορο, να γνωρίζετε πως όσα αγκαλιάζετε θα γίνουν δυσωδία και κοπριά. Όταν ανάβετε την επιθυμία σας γι’ αυτά, σκουλήκι και σαπίλα επιθυμείτε. Μην πλανάστε, νέοι και νέες, από το μάταιο κάλλος της νιότης. Κι εμείς, όπως αυτούς τους σαπισμένους νεκρούς που βλέπετε, κάποτε στολιστήκαμε, αγαπήσαμε, χαρήκαμε και απολαύσαμε· και τώρα όλα κατέληξαν σε πηλό και δυσωδία.<br /> Μην πλανηθείτε λοιπόν, αλλά διδαχθείτε από εμάς που προλάβαμε και κειτόμαστε στον τάφο. Συνετιστείτε και πιστέψτε ότι υπάρχει κρίση στον Άδη και ατελεύτητη κόλαση· υπάρχει σκοτάδι χωρίς φως, γέεννα και ακοίμητο σκουλήκι· υπάρχει αδιάκοπος κλαυθμός και βρυγμός δοντιών· υπάρχει θλίψη ανίατη και κρίση αμερόληπτη, αμείλικτοι υπηρέτες και πένθος πικρό και αιώνιο. Αυτά, αν όχι με λόγια, τουλάχιστον με τα ίδια τα πράγματα μας τα διδάσκουν όσοι έφυγαν πριν από εμάς. Κι εμείς, συλλογιζόμενοι, διψάμε να μάθουμε έστω και κάτι, πού άραγε βρίσκονται οι ψυχές τους, πάνω ή κάτω, αν μας βλέπουν τώρα, αν μπορούμε να τους χαιρετούμε εκεί και αν θα γνωριστούμε ξανά.<br /> Αλλά κανείς δεν είδε αυτά τα πράγματα, γιατί κανείς δεν γύρισε από εκεί για να μας φανερώσει πού βρίσκονται και πώς είναι. Ο Θεός τα έχει χωρίσει από εμάς και τα έχει αποκρύψει, ώσπου να φύγουμε κι εμείς και να λάβουμε ο καθένας ό,τι του ανήκει, όταν όλοι αναστηθούν από τους νεκρούς και σταθούμε μπροστά σε εκείνο το μεγάλο και ανείπωτο Κριτήριο, για να δώσουμε λόγο.<br /> Τότε θα έλθει ο φοβερός Κριτής από τον ουρανό για να κρίνει όλη την οικουμένη, από ανατολών έως δυσμών. Θα ηχήσουν οι φωνές των φοβερών σαλπίγγων, όλη η κτίση θα συγκλονιστεί από φόβο και τρόμο, οι τάφοι θα ανοίξουν και κάθε σάρκα θα αναστηθεί γυμνή και φανερωμένη. Κάθε στόμα θα κλείσει και κάθε γλώσσα θα εξεταστεί. Ο ποταμός του πυρός θα ρέει μπροστά στον Κριτή, για τον οποίο ο προφήτης <span class="whitespace-normal">Δανιήλ</span> λέει: «Έβλεπα ώσπου τέθηκαν θρόνοι και κάθισε Παλαιός Ημερών· ο θρόνος Του φλόγα πυρός, οι τροχοί Του πυρ φλέγον· ποταμός πυρός έτρεχε μπροστά Του· χίλιες χιλιάδες Τον υπηρετούσαν και μύριες μυριάδες στέκονταν ενώπιόν Του· το Κριτήριο κάθισε και τα βιβλία ανοίχθηκαν».<br /> Εκείνη είναι η ημέρα για την οποία λέει ο <span class="whitespace-normal">Δαβίδ</span> «Γιατί να φοβηθώ σε ημέρα πονηρή; Η ανομία των πταισμάτων μου θα με κυκλώσει». Εκείνη την ημέρα καταράστηκε και ο <span class="whitespace-normal">Ιώβ</span>. «Θα την καταραστεί εκείνος που καταριέται, εκείνος που είναι έτοιμος να παλέψει με το μεγάλο θηρίο, τον Διάβολο, εκείνη την ημέρα.» Και άλλος προφήτης λέει: «Ιδού έρχεται ημέρα Κυρίου· και ποιος θα την υπομείνει;». Όταν ο Θεός φανερά έλθει και δεν θα σιωπήσει, με καταιγίδα τρομακτική γύρω Του, θα καλέσει τον ουρανό και τη γη για να κρίνει τον λαό Του.<br /> Εκεί δεν υπάρχει μικρός ή μεγάλος, δούλος ή ελεύθερος, βασιλιάς ή υπήκοος. Όλοι ίσοι, δεμένοι, γυμνοί, τρέμοντας, αναλογιζόμενοι τι θα απολογηθούν για τα έργα τους. Πού θα είναι τότε η φαντασία των βασιλέων; Πού η υπερηφάνεια των αφρόνων; Πού η αλαζονεία της νεότητας, τα πολυτελή ενδύματα, οι δούλοι που έτρεχαν γύρω, ο χρυσός και το ασήμι, τα άλογα με τα χρυσά χαλινάρια, τα μύρα και τα θυμιάματα, τα συμπόσια με χορούς και τύμπανα; Τίποτε από αυτά δεν υπάρχει εκεί. Υπάρχει πικρό ουαί. Δεν υπάρχει πλουτισμός αλλά φρίκη· όχι ευημερία αλλά βαθύ σκοτάδι· όχι χορός αλλά θρήνος· όχι νεανική φαντασία αλλά εξορία στον Άδη· όχι παρηγοριά αλλά δίκαιη και ακριβής ανταπόδοση.<br /> Αν όμως εδώ έδειξες συμπάθεια στους φτωχούς, τότε θα έχεις μεγάλους μάρτυρες μπροστά στον Χριστό: τους πτωχούς που ελέησες, τις χήρες και τα ορφανά, τους ξένους, τους τυφλούς και αδυνάτους, όσους βρίσκονταν σε ερημιές, φυλακές και εξορίες. Αυτοί θα γίνουν βοηθοί σου, δείχνοντας στον Χριστό όσα τους έδωσες, πώς τους σκέπασες και τους ανέπαυσες, ως αδελφούς Του. Και ο ίδιος ο Χριστός ονομάζει αδελφούς Του τους πτωχούς, όταν λέει: «Εφόσον το κάνατε σε έναν από αυτούς τους ελαχίστους αδελφούς Μου». Πόσο μακάριος είναι εκείνος που θα αξιωθεί να ονομαστεί αδελφός του Χριστού μπροστά σε Αγγέλους και ανθρώπους.<br /> Μακάριος εκείνος που θα πλησιάσει με παρρησία, γνωρίζοντας ότι ως υιό και φίλο θα τον δεχθεί ο Χριστός, επειδή φύλαξε τις εντολές Του. Εκείνον θα τον υποδεχθεί με ιλαρό πρόσωπο και θα του πει: «Δούλε αγαθέ και πιστέ, καλώς ήλθες· ήσουν τροφεύς Μου και ξενοδόχος Μου· με ανέπαυσες στο σπίτι σου· πεινούσα και με έθρεψες, διψούσα και με πότισες, ήμουν ξένος και με δέχθηκες, ασθενής και με φρόντισες, στη φυλακή και ήλθες σε Μένα. Επειδή στα λίγα φάνηκες πιστός, σε πολλά θα σε καταστήσω· είσελθε στη χαρά του Κυρίου σου· απόλαυσε την τρυφή του Παραδείσου και την αιώνια ζωή». Και όχι μόνο θα τα πει αυτά, αλλά θα τους σηκώσει και θα τους υπηρετήσει.<br /> Για να αξιωθούμε κι εμείς τέτοιας τιμής, ας σπεύσουμε πριν μείνουμε έξω. Ας αφήσουμε την οκνηρία και τις ψεύτικες ελπίδες. Ας μη μας εξαπατήσει ο πονηρός με το «σήμερα και αύριο», γιατί πολλοί που σχεδίαζαν για το αύριο δεν το έφτασαν. Άλλοι κοιμήθηκαν υγιείς το βράδυ και δεν είδαν το πρωί· άλλοι πέθαναν στο τραπέζι, άλλοι στον δρόμο, άλλοι στο λουτρό, άλλοι μέσα σε γαμήλια χαρά και τα ίδια ενδύματα έγιναν γαμήλια και εντάφια. Τα γνωρίζουμε όλα αυτά, και όμως αμαρτάνουμε συνειδητά. Γι’ αυτό δεν έχουμε δικαιολογία.<br /> Ας μη γίνουμε μόνο ακροατές αλλά και ποιητές του λόγου. Όποιος, ακούγοντας αυτά, εγκαταλείψει την πορνεία και κάθε κακή συνήθεια, αυτός είναι αληθινός ακροατής. Όποιος γίνει ελεήμων και μεταδοτικός, αυτός άκουσε σωστά. Αν ο θάνατος του αδελφού σου δεν σε συνετίσει, τίποτε δεν θα σε συνετίσει. Αν βλέποντας νεκρό δεν μετανοήσεις, πότε θα επιστρέψεις;<br /> Αυτήν την τράπεζα των θείων λόγων μάς παρέθεσαν οι αδελφοί μας που έφυγαν προς τον Χριστό. Αυτά τα ζωοποιά φαγητά μάς ετοίμασαν, αυτόν τον οίνο μάς κέρασαν, για να τα μελετούμε παντού και πάντοτε, και να απομακρυνθούμε από την αμέλεια, να επιστρέψουμε σε μετάνοια και να αποχωριστούμε από τις αμαρτίες μας. Και να παρακαλέσουμε τον Δεσπότη να μας αξιώσει της Βασιλείας των ουρανών, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού· σε Αυτόν ανήκει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.</span><o:p></o:p></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><o:p> </o:p></span></p> <p style="text-align: left;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><o:p> </o:p></span><b style="background-color: white; color: #333333; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12px; text-align: center;"><span style="color: #990000; font-size: medium;">                      ΑΠΟΔΟΣΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ''ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''</span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><o:p> </o:p></span></p><br /><p></p>

Λόγος εἰς κοιμηθέντας ἐν Χριστῷ ἀδελφούς - Αγίου Ἀναστασίου τοῦ Σιναΐτου (Απόδοση στην Νεοελληνική)

Τι είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα, αγαπητοί μου, και έχουμε συγκεντρωθεί όλοι με τόση προθυμία; Μας κάλεσαν εκείνοι οι αδελφοί μας που έφυγ...

Read more »

Στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας οι Παπα - Τύχων και Χατζηγιώργης

<p><img alt="tyxon xatzigiorfis" height="683" loading="lazy" src="https://www.romfea.gr/images/article-images/2026/02/Romfea2/ypapanti/themeliosi/tyxon-xatzigiorfis.jpeg" style="border: 1px solid rgb(0, 0, 0); color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; height: auto; max-width: 100%; vertical-align: middle;" width="770" /></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px 0px 10px;"><strong><span style="color: black;">Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr</span></strong></p><p style="background-color: white; margin: 0px 0px 10px;"><span face="Arial, Helvetica, sans-serif" style="font-family: arial; font-size: medium;"><b><a href="https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/74850-sto-agiologio-tis-ekklisias-oi-papa-tyxon-kai-xatzigiorgis">https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/74850-sto-agiologio-tis-ekklisias-oi-papa-tyxon-kai-xatzigiorgis</a></b></span></p><hr style="background-color: white; border-bottom-color: rgb(255, 255, 255); border-bottom-style: solid; border-image: initial; border-left: 0px; border-right: 0px; border-top-color: rgb(238, 238, 238); border-top-style: solid; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; margin: 20px 0px;" /><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Με αισθήματα βαθιάς κατάνυξης και πνευματικής χαράς, η Ορθόδοξη Εκκλησία υποδέχεται την επίσημη αναγνώριση δύο νέων Αγίων.</span></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, υπό την προεδρία της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, σύμφωνα με πληροφορίες της Romfea.gr, προχώρησε στην Αγιοκατάταξη του Οσίου Τύχωνος του Ρώσου και του Οσίου Χατζηγιώργη του Αθωνίτου, επικυρώνοντας στη συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας αυτό που οι πιστοί βίωναν εδώ και δεκαετίες.</span></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px 0px 10px;"><strong><span style="color: black;">Δύο Φάροι του Αγίου Όρους</span></strong></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Η απόφαση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια τυπική διοικητική πράξη, αλλά μια ομολογία της ζωντανής παρουσίας του Αγίου Πνεύματος στον σύγχρονο κόσμο.</span></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">• Ο Όσιος Τύχων (1884-1968): Ο ασκητής της Καψάλας, που υπήρξε ο πνευματικός οδηγός του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου, υπήρξε το υπόδειγμα της απόλυτης ακτημοσύνης και της αδιάλειπτης προσευχής.</span></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Η ζωή του ήταν μια διαρκής Θεία Λειτουργία.</span></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">• Ο Όσιος Χατζηγιώργης (1809-1886): Μια από τις επιβλητικότερες μορφές του 19ου αιώνα στο Άγιο Όρος.</span></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Η αυστηρότητα της ασκήσεώς του και η πνευματική του ακτινοβολία δημιούργησαν μια ολόκληρη γενιά μοναχών που βάδισαν στα ίχνη της πατερικής παράδοσης.</span></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px 0px 10px;"><strong><span style="color: black;">Η Σημασία για τον Σύγχρονο Κόσμο</span></strong></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Σε μια εποχή πνευματικής σύγχυσης και αναζήτησης, η ανάδειξη των δύο αυτών Αγίων υπενθυμίζει πως η οδός της ταπείνωσης και της αγάπης παραμένει ανοιχτή και επίκαιρη.</span></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Οι Άγιοι δεν ανήκουν στο παρελθόν· είναι οι δικοί μας άνθρωποι, οι μεσίτες μας, που «ακοίμητοι» πρεσβεύουν για την ειρήνη του σύμπαντος κόσμου.</span></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px 0px 10px; text-align: center;"><span style="color: red; text-decoration-line: underline;">Το ανακοινωθέν του Οικουμενικού Πατριαρχείου</span></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος συνέχισε καί σήμερον, 11ην Φεβρουαρίου 2026, τάς ἐργασίας αὐτῆς, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, πρός ἐξέτασιν τῶν ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένων θεμάτων.</span></p><div class="articont_con_content" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px;"><p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Τό Ἱερόν Σῶμα ἀπεφάσισεν ὁμοφώνως τήν κατάταξιν εἰς τό ἁγιολόγιον τῆς Ἐκκλησίας τῶν ὁσιακῆς βιοτῆς Ἁγιορειτῶν Ἱερομονάχου Τύχωνος, τοῦ ἐν τῷ ἐν τῇ Σκήτῃ Καψάλας Ἱερῷ Σταυρονικητιανῷ Κελλίῳ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀσκήσαντος, καί μοναχοῦ Γεωργίου, τοὐπίκλην Χατζη-Γεώργη, τοῦ ἐκ Καππαδοκίας καταγομένου καί ἐν Κωνσταντινουπόλει κοιμηθέντος.<span class="Apple-converted-space"></span></span></p></div><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px 0px 10px;"><img alt="Papa Tyhon1" height="574" loading="lazy" src="https://www.romfea.gr/images/article-images/2026/02/Romfea/Papa-Tyhon1.jpg" style="border: 1px solid rgb(0, 0, 0); height: auto; max-width: 100%; vertical-align: middle;" width="770" /></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px 0px 10px;"><img alt="xatzigeorgis" height="1297" loading="lazy" src="https://www.romfea.gr/images/article-images/2026/02/Romfea/xatzigeorgis.jpg" style="border: 0px; height: auto; max-width: 100%; vertical-align: middle;" width="770" /></p>

Στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας οι Παπα - Τύχων και Χατζηγιώργης

Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/74850-sto-agiologio-tis-ekklisias-oi-papa-tyxon-kai-xatzigiorgis Με α...

Read more »

Πίστη χωρίς κόστος ή μαρτυρία με τίμημα;

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjHz3dynlN9CisEUlgwAaw9Odw6SmZHNLiF5e1SxIzip89NJGQPwq_CbaUPikU3wT2HzoKfMsVyGm6AkbOpuUSxbgZhczxI7QAVbfELUrwVn1K770wpvVD3svJ7WclSFNRSb0PKLf_hmw3yElWoS_alrEDXWeoy9FePcdi-LK-v1H7xFgB8g4TGc_ah/s653/%CE%9D%CE%B1%CF%85%CF%82.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="456" data-original-width="653" height="446" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjHz3dynlN9CisEUlgwAaw9Odw6SmZHNLiF5e1SxIzip89NJGQPwq_CbaUPikU3wT2HzoKfMsVyGm6AkbOpuUSxbgZhczxI7QAVbfELUrwVn1K770wpvVD3svJ7WclSFNRSb0PKLf_hmw3yElWoS_alrEDXWeoy9FePcdi-LK-v1H7xFgB8g4TGc_ah/w640-h446/%CE%9D%CE%B1%CF%85%CF%82.jpg" width="640" /></a></div><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #090909;"><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">Η εικόνα που επικράτησε, για να αποδίδει πιστότερα την παρουσία της Εκκλησίας στην ιστορία, είναι η ναύς (το πλοίο). Γιατί πράγματι η Εκκλησία ταξιδεύει πορεύεται σαν ένα πλοίο μέσα στον ωκεανό των αιώνων.</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Θέλοντας, σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου, να μείνει «καινή κτίση» στην ιστορική πορεία της, η Εκκλησία έλαβε από την αρχή θέση απέναντι στις δυνάμεις εκείνες που προσδιώριζαν και διαμόρφωναν την τότε κοινωνία και διαχώρισε συγχρόνως τη θέση της, ως «κοινωνίας χάριτος και σωτηρίας», από τους θεσμούς και τις δομές της κοινωνίας, που επέβαλλε με τον στιβαρό συγκεντρωτισμό της η PAX ROMANA. Έτσι διαχώρισε ριζικά τον εαυτό της η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, από τον Ιουδαισμό (το έργο αυτό οφείλεται κυρίως στον</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">  </span><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">̓Απ. Παύλο) και απέκοψε από τους κόλπους της τους Ιουδαίζοντες, όσους δηλαδή ήθελαν να υποτάξουν τον Χριστιανισμό στο γράμμα του νόμου και την ιουδαική τυποκρατία, συμπνίγοντας την παγκοσμιότητα της Εκκλησίας μέσα στον ιουδαικό εθνικισμό (φυλετισμό).</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Διαχώρισε επίσης τον εαυτό της από τον ελληνισμό, ως εθνισμό - ειδωλολατρία, και απέκλεισε από την κοινωνία της τις ελληνίζουσες τάσεις, που ήθελαν να αναμείξουν τον Χριστιανισμό με την ψευδο-φιλοσοφία και τη μυθολογία του κόσμου (π.χ. ο Γνωστικισμός), περιορίζοντας τον ρόλο του Χριστιανισμού στα λατρευτικά πλαίσια μιάς θρησκείας και μεταβάλλοντάς τον, έτσι, σε υποκατάστατο, η έστω δευτερογενές συμπλήρωμα της ειδωλολατρίας. </span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Από την άλλη, εξ άλλου, πλευρά, μένοντας πιστή η Εκκλησία στην παγκόσμια και αιώνια αποστολή της και τον θεανθρώπινο χαρακτήρα της, που αποκλείει κάθε τάση εγκλωβισμού της στο ενδοκοσμικό και την παροδικότητα, διέστειλε τον εαυτό της (πάντα στα πρόσωπα των Αγίων της, φυσικά) και από το ρωμαικό - κρατικό πνεύμα, που επιχείρησε επανειλημμένα, ιδίως από τον δ' αιώνα κ.εξ., να εκμεταλλευθεί την Εκκλησία, χρησιμοποιώντας την ως μέσον για την αύξηση και εδραίωση της επιρροής του. Βέβαια, ο αγώνας αυτός δίνεται αδιάκοπα από τους Αγίους τα συνειδητά και Πνευματοφόρα μέλη της Εκκλησίας— που μένουν πάντα ασυμβίβαστοι και ανυποχώρητοι.</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Η Εκκλησία, έτσι, συνυπάρχει με τον κόσμο, αλλά δεν ταυτίζεται μαζί του. Διαφοροποιείται —αντίθετα από τον πολιτισμό, τη φιλοσοφία, τους θεσμούς του κόσμου, διότι «ουκ έχει ώδε μένουσαν πόλιν...» (Εβρ. 13,14). Βρίσκεται συνεχώς in via (εν πορεία). Η στάση της απέναντι στον κόσμο είναι πάντα κριτική και ελεγκτική, αλλά συνάμα και αγαπητική. Γι ̓ αυτό όταν «φεύγει» εκ του κόσμου, το κάνει χωρίς μίσος έναντι του κόσμου. Και όταν μένει στον κόσμο, προσλαμβάνει τον κόσμο, αλλά για να σώσει τον κόσμο και όχι να εκκοσμικευθεί να γίνει κόσμος η ίδια. Έτσι, αποφεύγει η Εκκλησία αφ' ενός μεν τον εκκλησιολογικό μονοφυσιτισμό (άρνηση της ιεραποστολής μέσα στον κόσμο) και τον ιδεολογικό νεστοριανισμό (σχετικοποίηση της θείας</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">  </span><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">̓Αλήθειας για χάρη του κόσμου).</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Η παρουσία των Χριστιανών μέσα στον κόσμο και η συνύπαρξή τους με μη χριστιανούς και εξουσία (Ρωμαική η Εβραική), άλλοτε αδιάφορη απέναντί τους και άλλοτε εχθρική, ήταν επόμενο να δημιουργεί σοβαρά προβλήμα τα. Ένα από τα πιο βασικά ήταν η διαμόρφωση των σχέσεων της Εκκλησίας, όχι ως Ιερατείου, αλλά ως Σώματος Χριστού (δηλ. εν Χριστώ συγκροτημένης κοινωνίας), με τις εξουσιαστικές δομές και δυνάμεις του περιβάλλοντος κόσμου. Διότι σ ̓ αντίθεση με τον παλαιό Ισραήλ, που αποτελούσε ιδιαίτερο λαό μέσα σε σαφώς ορισμένο βιωτικό χώρο, ο νέος Ισραήλ, η Εκκλησία, βρέθηκε γρήγορα διασκορπισμένη στον κόσμο, ανάμεσα σε διαφόρους λαούς, που, παρά την ενότητα της PAX ROMANA, είχαν τα δικά τους έθιμα, τον δικό τους τρόπο ζωής και, κυρίως, τη δική τους θρησκευτική πίστη, που δεν μπορούσε φυσικά να εναρμονισθεί με την πίστη της Εκκλησίας. Αυτές τις συνθήκες για την παρουσία του εκκλησιαστικού σώματος μέσα στον τότε κόσμο, αλλά και τις πρακτικές δυσκολίες, που αναφύονταν, περιγράφει με αριστουργηματικό τρόπο το περίφημο κείμενο του β' αι., η γνωστή «Προς Διόγνητον» επιστολή.</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Η Εκκλησία, ως κοινωνία, αντιμετώπισε από την αρχή την ανάγκη να δεχθεί την «πολιτική διακονία» μέσα στο ίδιο της το σώμα, διότι τη θεωρεί αναγκαία και την καταξιώνει. Συγχρόνως όμως διακρίνει την δική της πολιτική διακονία από την «πολιτική εξουσία» του περιβάλλοντος κόσμου, από την οποία, φυσικά, δεν μπορούσε να απαιτήσει χριστιανικό πνεύμα και διαθέσεις, γιατί δεν ήταν δική της, αφού ζούσε μέσα στην «αθεία» (Εφεσ. 2,12!) και εκφραζόταν εχθρικά απέναντι στον Χριστό και το Λαό Του. Με την «πολιτική εξουσία» του κόσμου (την «έξω» Πολιτεία) η Εκκλησία διατηρούσε τυπικές σχέσεις (εξωτερικές θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν), που εκφράζονταν, πλην άλλων, με τον λόγο του Κυρίου «απόδοτε τα του Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» (Ματθ. 22,21) και με τον λόγο του απ. Παύλου «απόδοτε... τω τον φόρον τον φόρον, τω το τέλος το τέλος...» (Ρωμ. 13,7). Τα χωρία όμως αυτά αποδεικνύουν τη διαμόρφωση ήδη σχέσεων (καλύτερα: στάσεων) τόσο από τον Κύριο, όσο και από τους</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">  </span><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">̓Αποστόλους με την «κοσμική εξουσία» (Πολιτεία), που σε κάποια στιγμή καταγράφονται στα καινοδιαθηκικά βιβλία (κλασική ανάπτυξη στο Ρωμ. 13,1 ε.). </span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Εξωτερικά, λοιπόν, όπου και αν βρίσκεται η Εκκλησία, ως εν τόπω οργανωμένη κοινότητα, διατηρεί αυτές τις καθαρά τυπικές σχέσεις με την κοσμική πολιτική εξουσία, εσωτερικά όμως υπάρχει και λειτουργεί ως ολόκληρη —ανεξάρτητη κοινωνία, με την πνευματική και την κοινωνικοβιωτική της διάσταση, έστω και αν δεν υπήρχαν «συστήματα» και «κειμένη» νομοθεσία, αφού όλα στη ζωή των πιστών και του εκκλησιαστικού σώματος γίνονται πρώτιστα με την Χάρη (Φωτισμό) του</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">  </span><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">̔Αγίου Πνεύματος, όταν βέβαια κατοικεί μέσα στους πιστούς (πρβλ. Ρωμ. 8,9: είπερ Πνεύμα Θεού οικεί εν υμίν). Έτσι, ολόκληρη η Εκκλησία απλώθηκε ως μια χριστιανική κοινοπολιτεία μέσα στον αρχαίο κόσμο, με κέντρο τα Ιεροσόλυμα και ενιαίο τρόπο ζωής και οργανώσεως (αρχή του κανονικού δικαίου της Ἐκκλησίας)</span><a href="#_ftn1" name="_ftnref1" style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[1]</span><!--[endif]--></span></a><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">. </span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Ο καθορισμός των σχέσεων των Μελών της Εκκλησίας με την ειδωλολατρική Πολιτεία ήταν ένα λεπτό και δύσκολο θέμα, επί του οποίου οι Άγιοι Απόστολοι έπρεπε να διατυπώσουν, εν Πνεύματι Αγίω, κάποιες γενικές αρχές θεωρήσεως και συμπεριφοράς</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">  </span><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">«απόδοτε ούν τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ». Τι εσήμαινε ο λόγος αυτός;</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Ο Κύριός μας, σε αυτούς οι οποίοι του απηύθυναν το ερώτημα αν πρέπει να καταβάλλουν φόρο στον Καίσαρα ή όχι, με σκοπό να τον παγιδεύσουν, έδωσε μία αποστομωτική απάντησι θείας σοφίας και εμπνεύσεως, διαχρονικής αξίας και σημασίας.</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Προέτρεψε σε απόδοσι από τους υπηκόους προς τον εκάστοτε εξουσιαστή μόνον αυτού που του ανήκει, δηλαδή στην καταβολή φόρου και γενικά στην πιστή τήρησι και εκπλήρωσι των υποχρεώσεων προς την εκάστοτε πολιτική αρχή, χωρίς να παραβλάπτεται η ευσέβεια παράλληλα, ετόνισε την υποχρέωσι προσφοράς στον Θεό όσων ανήκουν εις Αυτόν, δηλαδή απόλυτη πίστι, υπακοή και λατρεία. Οι υποχρεώσεις των υπηκόων έναντι της Πολιτείας δεν ευρίσκονται κατ ̓ ανάγκην σε αντίθεσι προς τα λατρευτικά καθήκοντά τους έναντι του αληθινού Θεού• οι υποχρεώσεις προς την Πολιτεία και τα καθήκοντα προς τον Θεό πρέπει να συνδυάζωνται, οι δε δύο αυτές σαφώς διακεκριμένες μεταξύ τους σφαίρες, Πολιτεία και Εκκλησία, δεν είναι κατ' ανάγκην ασυμβίβαστες. Διότι, η εξουσία του Καίσαρος, χωρίς να εξαγιάζεται, θεωρείται όχι αντίθετη, αλλά σύμφωνη με την παραχωρηθείσα από Θεού τάξι των ανθρωπίνων πραγμάτων.</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Η περί υποταγής υπόδειξις, ισχύει μόνον εφ' όσον η Εξουσία δεν επεμβαίνει στην θρησκευτική συνείδησι εκάστου των πολιτών και υπηκόων της και δεν προβαίνει σε πράξεις ή εντολές αντικείμενες στην θεία Διδασκαλία. Κάθε έκνομη απαίτησις, προς διαφθορά συνειδήσεων και καταπάτησι θείων Εντολών, αντιμετωπίζεται με ηρωική και αποφασιστική άρνησι και μαρτυρία. Ο Απόστολος Πέτρος με το επίσης ένδοξο Μαρτύριό του, απέδειξε περίτρανα την αλήθεια και εγκυρότητα των θέσεων αυτών</span><a href="#_ftn2" name="_ftnref2" style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[2]</span><!--[endif]--></span></a><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">.</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Στους πρώτους αιώνες διωγμού των χριστιανών και με αφορμή κάποιες ετήσιες σχετικές τελετές, οι αντιπρόσωποι των υποταγμένων πόλεων με την παρουσία τους σε αυτές, ουσιαστικά, υποδήλωναν και ανανέωναν την υποτέλεια και τη νομιμοφροσύνη τους προς τον αυτοκράτορα και την Ρώμη. Το αξίωμα του ιερέα ήταν δημόσιο, κρατικό αξίωμα, οι ιερείς επιλέγονταν ανάμεσα από τους πιο επιφανείς συγκλητικούς, το αξίωμα δε του μέγιστου αρχιερέα (Pontifex maximus) συνειδητά, το αναλάμβανε ο ίδιος ο αυτοκράτορας. Το γεγονός αυτό από μόνο του συνδέει, και μάλιστα στενά, τη ρωμαϊκή θρησκεία με τη δημόσια διοίκηση, οπότε, εύλογα, η άρνηση συμμετοχής στη θρησκευτική λατρεία και τις σχετικές τελετές, εκτός από ασέβεια, εκλαμβάνεται και ως άρνηση υπακοής στην «ιεροποιημένη» δημόσια τάξη, συνεπώς και ως διατάραξη της δημόσιας τάξης, εξ ου και η κατηγορία της έσχατης προδοσίας εναντίον του οποιουδήποτε παραβάτη.</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Φυσικά, εύλογη και καχύποπτη απορία, προκαλούσε στους ειδωλολάτρες η μη συμμετοχή των χριστιανών στα δημόσια θεάματα, ιδιαίτερα μάλιστα σε μια εποχή, που το ''άρτος και θεάματα'' ήταν σύνθημα και τρόπος ζωής. Έτσι, μαζί με τα υπόλοιπα η στάση των χριστιανών θεωρήθηκε μισανθρωπία και αποτέλεσε τον πυρήνα της εναντίον τους κατηγορίας, ότι είναι εχθροί του ανθρώπινου γένους. Μίας κατηγορίας τουλάχιστον σκανδαλώδους, όπως και όλες οι υπόλοιπες άλλωστε, δεδομένου ότι αφορούσε και χαρακτήριζε τους ανθρώπους εκείνους, που βίωναν και εφάρμοζαν στην πράξη την αγάπη προς τον πλησίον και την άνευ όρων φιλανθρωπία.</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Για τη ρωμαϊκή θεώρηση των θρησκευτικών ζητημάτων, ο χριστιανισμός δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις, βάσει των οποίων η ρωμαϊκή αρχή αναγόρευε μία θρησκεία ως επιτρεπόμενη, αφού δεν ήταν αρχαία πατροπαράδοτη θρησκεία κάποιου συγκεκριμένου λαού. Ακόμα και αν υποτεθεί ότι, τελικά, αναγνωριζόταν ως επιτρεπόμενη θρησκεία, δεν είναι καθόλου σίγουρο, αντίθετα είναι μάλλον απίθανο να απαλλάσσονταν οι χριστιανοί από την αυτονόητη υποχρέωση όλων των υπηκόων να αναγνωρίζουν και να συμμετέχουν στη λατρεία, τουλάχιστον του αυτοκράτορα και της Ρώμης αν όχι και των υπολοίπων ρωμαικών θεοτήτων. Μη συμμετοχή σε αυτές, ανέκαθεν, για τις ρωμαϊκές αρχές σήμαινε ασέβεια, αθεΐα, έγκλημα καθοσιώσεως. Αξίζει να σημειωθεί, ότι για τις κατηγορίες αυτές υπήρχαν, ήδη, νόμοι που προέβλεπαν σχετικές τιμωρίες, συνεπώς δεν χρειάζονταν καινούριοι για τις «παραβάσεις» που προέρχονταν από χριστιανούς. Αντίθετα, για τους χριστιανούς, συμμετοχή σε αυτές σήμαινε άρνηση της πίστης στον Έναν και μοναδικό Θεό, συνεπώς βαρύτατο αμάρτημα</span><a href="#_ftn3" name="_ftnref3" style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[3]</span><!--[endif]--></span></a><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">.</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Τα παλαιά παραδείγματα - γεγονότα είναι άπειρα και πιστεύουμε γνωστά. Στην σύγχρονη εποχή το 80% των διωκόμενων χριστιανών διώκεται από μουσουλμάνους. Οι 10 πρώτες χώρες του καταλόγου κατοικούνται, σε ποσοστό 90% και άνω, από μουσουλμάνους.</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Η ιστορία διδάσκει πως ο ισλαμικός θρησκευτικός φανατισμός μετέτρεψε το ήμισυ του χριστιανικού κόσμου σε ισλαμικό, σε Αίγυπτο, Τουρκία, Συρία, βόρεια Αφρική. Όλες αυτές οι κάποτε χριστιανικές περιοχές αποκαλούνται σήμερα μουσουλμανικός κόσμος. Η μόνη επιλογή των χριστιανών, για να επιβιώσουν, είναι να εξισλαμισθούν.</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Υπάρχουν μαρτυρίες μουσουλμάνων ιστορικών του μεσαίωνα που αναφέρουν τους διωγμούς των χριστιανών, το κάψιμο των εκκλησιών, τις σφαγές κατά των «απίστων» την αρπαγή και το βίαιο εξισλαμισμό γυναικών και παιδιών.</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Σε Αίγυπτο και Συρία υπολογίζεται πως περί τις 30.000 εκκλησίες καταστράφηκαν τον 15ο αιώνα, ενώ οι χριστιανοί υποχρεώθηκαν, με τη βία, να εξισλαμισθούν. Διώξεις κατά των χριστιανών λαμβάνουν χώρα σε 40 μουσουλμανικά κράτη σήμερα, στα οποία διατηρείται η παράδοση των παλαιών διωγμών, η οποία γεννήθηκε πριν από 14 αιώνες και θέλει απλώς την εξόντωση των «απίστων».</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Στην αρχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο χριστιανικός πληθυσμός της Μέσης Ανατολής έφθανε περίπου στο 20% του συνολικού. Σήμερα είναι περίπου 4%. Εκτιμάται ότι έχουν απομείνει περίπου 13 εκατομμύρια χριστιανοί στην περιοχή και ο αριθμός αυτός ενδέχεται να μειωθεί περαιτέρω λαμβάνοντας υπόψη τη συνεχιζόμενη αποσταθεροποίηση της Συρίας και της Αιγύπτου, δυο χωρών με ιστορικά μεγάλους χριστιανικούς πληθυσμούς</span><a href="#_ftn4" name="_ftnref4" style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[4]</span><!--[endif]--></span></a><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">.</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Με τον σημερινό ρυθμό μείωσης μπορεί κάλλιστα να μην υπάρχει σημαντική χριστιανική παρουσία στη Μέση Ανατολή, σε μία ή σε δύο γενιές. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι ο χριστιανικός πληθυσμός της Συρίας έχει πέσει από το 30% το 1920 σε λιγότερο από 10% σήμερα.</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Συνοψίζοντας, διαχρονικά η Εκκλησία των Μαρτύρων, των Ομολογητών και των Πατέρων δεν υπέκυψε σε καμία θεσμική πίεση όταν αυτή ερχόταν σε αντίθεση με την πίστη και τη μαρτυρία. Αντίθετα, η Εκκλησία έθεσε όρια στον κόσμο, όχι ο κόσμος στην Εκκλησία. Άγιοι και Νεομάρτυρες και αμέτρητοι άλλοι δεν συμβιβάστηκαν με το δίκαιο της εποχής τους όταν αυτό συγκρουόταν με το δίκαιο του Χριστού. Αυτή είναι η ουσία της μαρτυρίας. Η Ορθόδοξος Παράδοση δεν γνωρίζει από το τι βολεύει έναν θεσμό, ούτε από το τι απαιτείται για αναγνώριση από πολιτικούς φορείς· αλλά από την πίστη και το παράδειγμα των Αποστόλων και των Πατέρων. </span><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">Η </span><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">Εκκλησία δεν τοποθετείται κάτω από το κράτος ή υπό την οπτική ενός κράτους, αλλά πάνω σε αυτό με βάση τον Ιησού Χριστό. </span><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">Οι Άγιοι μαρτύρησαν επειδή η αλήθεια του Ευαγγελίου συγκρούστηκε με κάθε άλλο εξουσιαστικό σύστημα που απαιτούσε θρησκευτικό, ιδεολογικό ή λατρευτικό συμβιβασμό τους. </span><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;">Η πιστότητα προς το μαρτυρικό φρόνημα της Εκκλησίας δεν διαμορφώθηκε και δεν διαμορφώνεται σε συνθήκες ασφάλειας, αλλά μέσα σε διωγμούς, εξορίες, μαρτύρια και ομολογίες. Η Εκκλησία δεν αυξήθηκε επειδή έμαθε να προσαρμόζεται και να συμβιβάζεται σωστά, αλλά επειδή έμαθε να ομολογεί αληθινά. Και αυτό το μέτρο δεν αλλάζει με τις εποχές, όσο κι αν αλλάζουν τα επιχειρήματα.</span><br /><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Αν τεθεί ειλικρινά το ερώτημα κατά πόσον εμείς είμαστε ομολογητές έτοιμοι να υποστούμε μαρτύριο για την πίστη, ειδικά σήμερα όταν ο λόγος που κυριαρχεί ολοένα και περισσότερο μας εκπαιδεύει στη λογική του συμβιβασμού και όταν ο συμβιβασμός βαπτίζεται διάκριση, τότε η απάντηση δυστυχώς είναι δεδομένη, τα συναξάρια παλαιών και σύγχρονων ομολογητών μαρτύρων, θα διαβάζονται ως απλά παραμυθάκια ή δεν θα διαβάζονται καθόλου, με συνέπεια την προσβολή προς τους ίδιους τους μάρτυρες. <br /></span></span><span style="color: #090909; font-family: Segoe UI, sans-serif;">Ο Ίδιος ο Κύριος </span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"> </span><span style="color: #090909; font-family: Segoe UI, sans-serif;">προειδοποίησε «Ει εμέ εδίωξαν, και υμάς διώξουσιν·» (Ιω. 15, 20). Είναι ανθρώπινα κατανοητό το να φοβάται κανείς το κόστος της μαρτυρίας αλλά η Ορθόδοξη πίστη διδάσκει να προετοιμαζόμαστε για το μαρτύριο. Ε</span><span style="color: #090909; font-family: "Segoe UI", sans-serif;">κείνο που προκαλεί έντονο προβληματισμό σήμερα, είναι όταν ο φόβος μαρτυρίου δεν αναγνωρίζεται με ταπεινό φρόνημα ως αδυναμία, αλλά αναγορεύεται σε θεολογικό επιχείρημα και παρουσιάζεται ως ένδειξη διάκρισης, ποιμαντικής ευθύνης, υπεύθυνης ή ώριμης εκκλησιαστικής στάσης. </span></span><span style="color: #060606;"><span style="font-size: medium;"><span style="font-family: "Segoe UI", sans-serif;">Έτσι η ομολογία παύει να νοείται ως κλήση και μετατρέπεται σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Σε αυτή την περίπτωση, δεν περιορίζεται απλώς, αλλά αλλοιώνεται η αποστολή της Εκκλησίας.</span><span style="font-family: "Segoe UI", sans-serif;"> Α</span></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><span style="font-size: medium;">πό μαρτυρία της αλήθειας μέχρι θυσίας, κινδυνεύει να μετατραπεί σε διατήρηση ισορροπιών, σε θεσμική επιβίωση ή σε διαχείριση σχέσεων. Δεν πρόκειται μόνο για προσωπική δειλία, αλλά για αλλαγή νοοτροπίας. Και όταν αλλάζει η νοοτροπία, αλλάζει και ο τρόπος που η Εκκλησία υπάρχει μέσα στον κόσμο είτε προφητεύουμε, είτε εκβάλλουμε δαιμόνια, είτε ακόμη και αν κάνουμε θαύματα.</span></span></span></p> <div style="mso-element: footnote-list;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="color: #090909; font-family: arial;"><br clear="all" /> </span><hr align="left" size="1" width="33%" /> <!--[endif]--> <div id="ftn1" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="color: #090909; font-family: arial;"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[1]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, ''ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ''.</span></p> </div> <div id="ftn2" style="mso-element: footnote;"> <p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #090909; font-family: arial;"><a href="#_ftnref2" name="_ftn2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[2]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> Εἰσήγησις στὴν Κληρικολαϊκή Σύναξι Γ ́ («Ἐκκλησία καὶ Πολιτική») τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ὠρωποῦ καὶ Φυλῆς, Ζεφύριον Ἀττικῆς, Πέμπτη 15/28.11.2013.</span></p> </div> <div id="ftn3" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="color: #090909; font-family: arial;"><a href="#_ftnref3" name="_ftn3" style="mso-footnote-id: ftn3;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[3]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> Πέτρου Παρθένη, ''Ο διωγμός του Νέρωνα και η αποποινικοποίηση του ονόματος''</span></p> </div> <div id="ftn4" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoNormal"><span style="color: #090909; font-family: arial;"><a href="#_ftnref4" name="_ftn4" style="mso-footnote-id: ftn4;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[4]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> Διωγμοί Χριστιανών ανά τον κόσμο στον 21ο αιώνα. Η Νέα Εποχή των Χριστιανικών Μαρτυρίων. Μαρία Καρατσάλου-Γεωργούλα Πρόεδρος Π.Χ.Ο.Ο.Ι.</span></p> <p class="MsoFootnoteText"><o:p><span style="font-family: arial;"> </span></o:p></p><p class="MsoFootnoteText"><o:p><span style="font-family: arial;"><br /></span></o:p></p> </div> </div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><u>ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</u></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/01/blog-post_14.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">Εκκλησία χωρίς διωγμό ή Εκκλησία χωρίς αλήθεια;</span></b></a></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/blog-post_24.html" itemprop="url"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b>Γιατί οι άγιοι άντεχαν διωγμούς και εμείς παραδινόμαστε στη ραθυμία; - Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης</b>   </span></a></div><p></p>

Πίστη χωρίς κόστος ή μαρτυρία με τίμημα;

Η εικόνα που επικράτησε, για να αποδίδει πιστότερα την παρουσία της Εκκλησίας στην ιστορία, είναι η ναύς (το πλοίο). Γιατί πράγματι η Εκκλησ...

Read more »

O ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΥΙΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjeVQwrl0Xs24l7wMCCvwX_sRG8mbvIBSUalyHuBL63BLbb5Nbl9vBAg2lxL6gzgjeeYMNab8LnQmoakVDsLpfToYJ19MiE5Bd4mJVTzUijTt5pq6riompEDY3cDjgiMlZX2Au5WUUYsj63lKshaip7IebFjX3WAoiwQ8kqsIRj3iDrFcZAM7EQHUbL/s538/330'.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="265" data-original-width="538" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjeVQwrl0Xs24l7wMCCvwX_sRG8mbvIBSUalyHuBL63BLbb5Nbl9vBAg2lxL6gzgjeeYMNab8LnQmoakVDsLpfToYJ19MiE5Bd4mJVTzUijTt5pq6riompEDY3cDjgiMlZX2Au5WUUYsj63lKshaip7IebFjX3WAoiwQ8kqsIRj3iDrFcZAM7EQHUbL/s16000/330'.jpg" /></a></div><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="background-color: white; color: #040404; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Ένας άνθρωπος είχε δύο παιδιά. Άνθρωπός είχε δύο υιούς. Μια πολύ συνηθισμένη ιστορία. Μια οικογένεια με δύο παιδιά που δείχνει πόσο διαφορετικοί είναι αυτοί οι τύποι των παιδιών και συμπεριφορά τους. Βεβαίως, η κάθε οικογένεια προϋποθέτει μια κοινή αγωγή που ασκεί επάνω εις τα παιδιά η οποία όμως, διαφοροποιείται διότι αυτή εξαρτάται από τη φυσική σειρά γεννήσεως αν είναι ο πρώτος ή είναι ο τελευταίος ή όχι. Όπως ακόμη και από τα φυσικά προσόντα που το κάθε παιδί έχει ερχόμενο εις τον κόσμο. Εδώ βέβαια προβάλλονται πολλές φορές και αδύνατα σημεία. Βεβαίως, δεν παίρνω την παραβολή τώρα. Την παίρνω μόνο σαν μια ιστορία στις φυσικές της διαστάσεις όπως ήδη σας είπα. Πολλές φορές εδώ έχουμε ένα αδύνατο σημείο διότι η αγωγή διαφοροποιείται παρότι είναι οι ίδιοι γονείς και το ίδιο το σπίτι ανάλογα με τα προσόντα του παιδιού ή ακόμη αν είναι το πρώτο ή το τελευταίο, πάντως το θέμα είναι ότι γίνεται το ξεχώρισμα των παιδιών. Και το ξεχώρισμα αυτό εξαρτάται από αυτούς τους ιδίους, τους γονείς. Έτσι, ανεπαίσθητα αλλά σταθερά δημιουργείται ανάμεσα στα παιδιά το αίσθημα της ζήλιας, της εχθρότητος και της μνησικακίας που μπορεί κάποτε αυτή η μνησικακία να εκδηλωθεί σε ανύποπτο χρόνο. Μπορεί ακόμη να εκδηλωθεί ύστερα από 50 χρόνια. Όταν θα μοιράζουν την περιουσία τα παιδιά αυτά να εκδηλώσουν εκεί αυτοί τους τη μνησικακία. Ακόμη βλέπουμε ότι αποδεικνύεται αληθινή η κληρονομικότητα του κάθε παιδιού. Συνεπώς, όλα αυτά τα στοιχεία είναι πολύτιμα, είναι υπολογίσιμα. Πρέπει να τα λάβουμε υπόψη όταν μεγαλώνουμε παιδιά μέσα στο σπιτικό μας. Παρότι το σπίτι είναι ένα, τα κεραμίδια είναι τα ίδια και οι γονείς είναι τα ίδια, οι ίδιοι οι γονείς. Όμως, έχουμε πάντοτε διαφορετικούς χαρακτήρες των παιδιών.<br /></span><span style="background-color: white; color: #040404; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Στη παραβολή του Ασώτου Υιού έχουμε τα χαρακτηριστικά τους τύπους δυο </span><span style="background-color: white; color: #040404; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"> </span><span style="background-color: white; color: #040404; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">παιδιών. </span><span style="background-color: white; color: #040404; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"> </span><span style="background-color: white; color: #040404; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Ο πρώτος, ο πρεσβύτερος, είναι υπάκουος στις αρχές του σπιτιού του. Αποδέχεται εκείνο που το σπίτι αποδέχεται. Είναι συντηρητικό. Είναι εργατικό. Πηγαίνει κάθε μέρα στη δουλειά του. Μάλιστα, επιστρέφει από τη δουλειά του όταν ο νεότερος υιός επιστρέφει κι αυτός από τις ασωτίες του. Αυτός γυρίζει από τη δουλειά του. Δεν επιθυμεί να απομακρυνθεί από το σπίτι καθόλου. Βρίσκει ανάπαυση, βρίσκει άνεση στο σπίτι το πατρικό. Δεν αγαπά τις διασκεδάσεις, τουλάχιστον τις απρεπείς διασκεδάσεις, αλλά εκείνες τις ευπρεπείς, θα λέγαμε τις νόμιμες. Δεν ζητάει δικαιώματα από τον πατέρα του. Βλέπετε ότι δεν ζήτησε αυτός να μοιραστεί η περιουσία και όπως διακρίνουμε, παρότι ο πατέρας μοίρασε την περιουσία γιατί απαίτησε ο νεότερος, ο μεγάλος την καταθέτει πάλι στο σπίτι και το βλέπουμε αυτό από το εξής σημείο, όταν αργότερα θα παραπονεθεί ότι δεν του έδωσε ο πατέρας ένα κατσικάκι να το φάει με τους φίλους του. Πράγμα που δείχνει ότι την περιουσία του δεν την πήρε, αλλά την άφησε στο σπίτι. Εδώ βλέπουμε να ταυτίζει τα ατομικά του συμφέροντα με τα συμφέροντα του σπιτιού. Έχει κοινό ταμείο με το σπίτι του. Είναι δηλαδή ένα καλό παιδί. Ο πρεσβύτερος υιός είναι ένα καλό παιδί μέχρι που οι περιστάσεις θα αποδείξουν το αντίθετο και εδώ θα αποκαλύψουν την πνευματική του ανωριμότητα. Έτσι όταν ο νεότερος υιός αγαπητοί επιστρέφει από την αμαρτωλή ζωή του ο πρεσβύτερος δείχνει τον αληθινό του εαυτόν. Είναι πολύ χαρακτηριστικός ο έσω άνθρωπος του πρεσβυτέρου υιού. Αποκαλύπτεται πνευματικά ανώριμος διότι δεν χαίρει με την επιστροφή του αδελφού του. Είναι φθονερός. Εκεί αποδεικνύεται. Εκεί αποκαλύπτεται. Διότι τώρα το κέντρο του ενδιαφέροντος δεν είναι αυτός αλλά είναι ο νεότερος υιός και πιθανώς να ήταν και πριν φύγει ο νεότερος ιός το κέντρο του ενδιαφέροντος του σπιτιού.<br /></span><span style="background-color: white; color: #040404; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Όπως σας είπα κάποτε τα μικρότερα παιδιά τα προσέχουμε περισσότερο. Ρίχνουμε το βάρος μας πιο πολύ εκεί. Ποιο βάρος? Το συναισθηματικό μας βάρος. Και έτσι αυτό είναι εις βάρος της όλης αγωγής όλων των παιδιών. Και του μικρού παιδιού γιατί μαθαίνει χαϊδεμένος αλλά και των μεγαλυτέρων παιδιών ιδίως του πρώτου ο οποίος ζηλοτυπεί. Αρχίζει να φωλιάζει μέσα του ο φθόνος και θα έρθει κάποια στιγμή που τον φθόνον αυτόν θα τον εκτοξεύσει προς τα έξω. Δεν θα τον κρατήσει πια μέσα στην ψυχή του. Βλέπετε ότι τον κρατά πολλές φορές απωθώντας στο υποσυνείδητό του αυτόν τον φθόνο και έτσι κρατάει την αποδοχή μέσα του απωθημένη.<br /></span><span style="background-color: white; color: #040404; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Ακόμη ο πρεσβύτερος υιός ίσως είναι και συμφεροντολόγος. Ίσως. Διότι σκέπτεται ότι αυτός ξαναγύρισε πίσω. Είπα αυτός. Το λέει η παραβολή. Ούτως ο υιός σου. Δεν βάζει το όνομα του, βάζει την αντωνυμία. Αυτός ο υιός σου διότι απαξιεί να πει το όνομα του αδελφού του μπροστά στον πατέρα του. Σκέπτεται λοιπόν. Αυτός ξαναγύρισε πάλι πίσω. Την περιουσία του την έφαγε. Το μερίδιο του εξαφανίσθη. Τώρα που γύρισε πίσω, ποιος ξέρει, μπορεί πάλι να απαιτήσει, και κατά την νομοθεσία την εβραϊκή ο μεγαλύτερος έπαιρνε τα δύο τρίτα της περιουσία διότι ήτο επιφορτισμένος με την συντήρηση των γονιών του. Έτσι έπαιρνε ο δεύτερος το ένα τρίτο. Δηλαδή έπαιρνε το διπλάσιο από ό,τι θα έπαιρναν όλοι οι υπόλοιποι αδελφοί. Με αυτήν όμως την προοπτική είναι ότι θα έπρεπε να τρέφει τους γονείς του. Σκέπτεται λοιπόν αυτός ότι ο αδελφός μου γύρισε πίσω. Εγώ έχω τη διπλασία περιουσία. Ποιος ξέρει, μήπως αρχίζει να ζητάει πάλι να ξερογλύφει κανένα κόκαλο περιουσιακό από τα δικά μου περιουσιακά στοιχεία. Βλέπετε πόσα μπορούν να ξεπεταχτούν μέσα από την ψυχή. Φαίνεται ότι ήταν θρησκευτικά άφοβος αυτός ο υιός. Και μάλιστα όπως θα δούμε παρακάτω στην ευρύτερη ερμηνεία της παραβολής, θα το δείτε εκεί δεν σας το λέγω ακόμη, πράγματι ήταν θρησκευτικά άφοβος. Ήταν δηλαδή τυπικότατος αλλά τυπολάτρης. Είναι αυτό το μειονέκτημα μερικών άψογων θρησκευτικών ανθρώπων οι οποίοι βέβαια προσέχουν πάρα πολλοί στη ζωή τους έχουν μίαν εγωιστικήν αξιοπρέπειαν. Μη πει ο κόσμος για μας τίποτε. Να σταθούμε αξιοπρεπέστατοι με το κολάρο μας ατσαλάκωτο. Αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν πνευματική ωριμότητα και προπαντός δεν έχουν ταπείνωση. Εξάλλου η ταπείνωση καθορίζει την πνευματική ωριμότητα. Αυτή καθορίζει τον βαθμό της.<br /></span><span style="background-color: white; color: #040404; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Έτσι ο πρεσβύτερος υιός ήτο ένας άψογος μεν θρησκευτικά τυπολάτρης όμως και ποτέ δεν ενδύθηκε την πνευματική ζωή. Δεν την έδειξε ποτέ. Ύστερα το πώς αποκαλύπτεται τι υπάρχει μέσα του και τι βγάζει από μέσα του δείχνει σαφώς ότι ο άνθρωπος αυτός δεν είχε πνευματική ζωή. Έτσι βλέπουμε ότι η όλη του στάση είναι αρνητική. Όταν ο υιός επιστρέφει ο νεότερος, είναι αρνητική απέναντι στο σπίτι του. Δεν θέλει να μπει μέσα. Όχι λέει δεν έρχομαι μέσα. Παιδάκι μου έλα μέσα. Όχι δεν έρχομαι μέσα. Είναι αρνητική στο σπίτι του. Είναι αρνητική απέναντι στο νεότερο αδελφό του. Είναι και αρνητική και αν θέλετε και επιθετική εναντίον του πατέρα. Γιατί τι του λέει. Σαν να επιρρίπτει την ευθύνη στον πατέρα. Εσύ του έδωσες την περιουσία σου την έφαγε και τώρα γυρίζει πίσω και εσύ τώρα τον περιβάλλεις με αγάπη και με στοργή. Ε όχι λοιπόν δεν μπαίνω μέσα. Βλέπετε ότι έχει μία τόσο αρνητική στάση απέναντι σε όλα αυτά. Έτσι ο τύπος του πρεσβυτέρου υιού, του αψόγου θρησκευτικά, του αξιοπρεπούς, μας γίνεται ασυμπαθής. Οπότε ακούμε την παραβολή του ασώτου Υιού αγαπητοί μου αισθανόμεθα μία απέχθεια προς τη συμπεριφορά του πρεσβυτέρου Υιού. Κι όμως δεν έκανε τίποτε κακό. Αλλά ήταν κακός. Αυτό είναι το σημαντικό. Είχε μία, ένα αίσθημα μη κοινωνικότητος. Έλειπε η αγάπη μέσα από την ψυχή του. Δηλαδή δεν ζούσε εκείνο που λέγει ο λόγος του Θεού το χαίρειν μετά χαιρόντων και κλαίειν μετά κλαιόντων. Να χαίρεις με αυτούς που χαίρουν και να κλαίς με αυτούς που κλαίνε, που δείχνει εδώ με σαφήνεια ότι ο άνθρωπος αυτός </span><span style="background-color: white; color: #040404; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"> </span><span style="background-color: white; color: #040404; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">ήταν πράγματι ακοινώνητος. Διότι αυτή είναι η αληθινή κοινωνία να μετέχω στα καρδιοχτύπια του κοινωνικού μου περιβάλλοντος.</span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span face=""Segoe UI","sans-serif""><o:p> </o:p></span></p><p></p><div class="WordSection1"> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe;"><b style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">απόσπασμα ομιλίας εκ του Αθανασίου Μυτιληναίου:</b><br /></span><span face="Segoe UI, sans-serif"><b><span style="color: #2b00fe;">https://www.youtube.com/watch?v=FQrqt0Qyn40</span><br /><br /></b></span></span></div><span face=""Segoe UI","sans-serif""><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000; font-size: medium;"><b>Απομαγνητοφώνηση ''ιστολόγιο ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''</b></span></div></span><o:p></o:p><p></p> </div><p> <span face=""Segoe UI","sans-serif"" style="font-size: 12pt; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: "Times New Roman"; mso-fareast-language: EL; mso-fareast-theme-font: minor-fareast;"><br clear="all" style="break-before: page; mso-break-type: section-break; page-break-before: always;" /></span></p>

O ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΥΙΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Ένας άνθρωπος είχε δύο παιδιά. Άνθρωπός είχε δύο υιούς. Μια πολύ συνηθισμένη ιστορία. Μια οικογένεια με δύο παιδιά που δείχνει πόσο διαφορετ...

Read more »

Λόγος για την παραβολή της Κυριακής του Ασώτου, που πραγματεύεται και το θέμα της Μετανοίας. Του υποδιακόνου Δαμασκηνού του Στουδίτου

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj9W9I5sAjh9oHWJ9v1aWzd5RCoKaL21PfhFdMkxGdYMbEtFElbAxCUl0sBASxMv1WgF2LXnjmNLrWzv7R-2wy6uJbvdtheX7Q9QyixfX-TWWuKa0GjLF9YmXp3saebrl3j9KIE1K6YC6w-d-cbc9VyuWUwnTs0AyT415CgNqN8eSq9g6-4BRzYlq_V/s656/628195864_10230349075139999_4852247362194737696_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="font-size: medium;"><img border="0" data-original-height="656" data-original-width="435" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj9W9I5sAjh9oHWJ9v1aWzd5RCoKaL21PfhFdMkxGdYMbEtFElbAxCUl0sBASxMv1WgF2LXnjmNLrWzv7R-2wy6uJbvdtheX7Q9QyixfX-TWWuKa0GjLF9YmXp3saebrl3j9KIE1K6YC6w-d-cbc9VyuWUwnTs0AyT415CgNqN8eSq9g6-4BRzYlq_V/w424-h640/628195864_10230349075139999_4852247362194737696_n.jpg" width="424" /></span></a></div><span style="font-size: medium;"><br /></span><p></p><p></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;">Η απόγνωση είναι μεγάλο κακό, άγιοι Πατέρες και ευλογημένοι χριστιανοί, και μάλιστα τέτοιο κακό ώστε γίνεται αιτία καταδίκης για τον άνθρωπο. Η απόγνωση αυτή είναι το στήριγμα και το θεμέλιο όλων των αμαρτιών. Γιατί όταν κάποιος αμαρτήσει και σφάλλει βαριά απέναντι στον Θεό και ύστερα δεν έρθει σε μετάνοια και εξομολόγηση, αλλά απελπιστεί εντελώς και λέει ότι δεν βρίσκει σωτηρία, ποιο άλλο κακό μπορεί να είναι μεγαλύτερο και χειρότερο από αυτό; Πολλοί άνθρωποι καταδικάστηκαν εξαιτίας αυτής της απόγνωσης, όπως οι Εβραίοι που σταύρωσαν τον Χριστό, αλλά και ο ίδιος ο Ιούδας. Διότι, παρόλο που ο Ιούδας διέπραξε τόσο μεγάλη ασέβεια και πρόδωσε τον Χριστό στον θάνατο, αν ήθελε να μετανοήσει και να τρέξει προς τον Χριστό και να πει ότι έσφαλε, και πάλι θα τον δεχόταν ο Χριστός και θα τον συγχωρούσε. Όμως ο δυστυχής δεν μετανόησε, αλλά έπεσε στην απόγνωση και είπε ότι δεν έχει πια σωτηρία· γι’ αυτό πήγε και κρεμάστηκε και κληρονόμησε την αιώνια κόλαση.<br /> Όχι μόνο ο Ιούδας, αλλά και πολλοί άλλοι υπήρξαν και υπάρχουν μέχρι σήμερα, οι οποίοι διαπράττουν αμαρτίες και ύστερα δεν μετανοούν για τα κακά που έκαναν, ενώ αν μετανοήσουν, ο Θεός τους δέχεται. Όμως ο διάβολος τους οδηγεί στην απόγνωση, για να μη μετανοήσουν και σωθούν. Και λένε μέσα τους ότι εμείς, που κάναμε τόσες αμαρτίες, είναι δυνατόν να σωθούμε; Εμείς δεν σωζόμαστε, και αφού πρόκειται να καταδικαστούμε, ας κάνουμε ό,τι μας αρέσει, ας αμαρτήσουμε, ας κλέψουμε, ας πορνεύσουμε, ας φονεύσουμε, ας μοιχεύσουμε, ας προδώσουμε, ας συκοφαντήσουμε, ας ορκιστούμε ψέματα, ας αδικήσουμε, ας κάνουμε όσα μας ευφραίνουν και όσα θέλουμε και επιθυμούμε. Τέτοιοι άνθρωποι, από διαβολική ενέργεια, πέφτουν στην απόγνωση και δεν μετανοούν, αλλά αυτοκτονούν. Γι’ αυτό έχουμε πάντοτε χρέος να διακηρύττουμε τη φιλανθρωπία του Θεού, ώστε να την ακούν οι αμαρτωλοί και οι παραστρατημένοι και να μην απελπίζονται για τον εαυτό τους, αλλά να μετανοούν και να προσπίπτουν στον Θεό. Και μάλιστα από όλες τις ημέρες, σήμερα είναι ιδιαίτερα πρέπον να το κάνουμε αυτό, επειδή και ο ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, μέσα από τη σημερινή ευαγγελική περικοπή που διαβάζεται, μας διδάσκει για αυτήν τη σπλαχνικότητα του Θεού και μας αποδεικνύει με την παραβολή του ότι δεν υπάρχει καμία αμαρτία που να νικά τη θεία ευσπλαχνία. Ακούστε, αδελφοί, τι λέει αυτή η παραβολή του Κυρίου.<o:p></o:p></span></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #990000;">«Κάποιος άνθρωπος είχε δύο γιους» λέει το Ευαγγέλιο. Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος; Είναι ο Θεός, ο εύσπλαχνος και μακρόθυμος, αυτός που αγαπά τη σωτηρία του ανθρώπου, ο Πατέρας όλων των ανθρώπων. Και ποιους είχε για γιους; Τους δίκαιους και τους αμαρτωλούς. Ο πρεσβύτερος γιος είναι οι δίκαιοι, γιατί από την αρχή ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο δίκαιο, αγαθό και καλό. Ο νεότερος γιος είναι οι αμαρτωλοί, γιατί αργότερα, αφού ο άνθρωπος έπεσε από τον Παράδεισο, έγινε αμαρτωλός και παραβάτης απέναντι στον Θεό.</span><o:p></o:p></span></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;">Ο νεότερος γιος ζήτησε το μερίδιό του και καλά έκανε που το ζήτησε, αλλά κακά το σπατάλησε. Ο πατέρας μοίρασε την περιουσία του. Και πώς έγινε αυτό; Δηλαδή ο Θεός μοίρασε δωρεάν όλον τον κόσμο και όλα τα δημιουργήματά Του στους ανθρώπους, τόσο στους δίκαιους όσο και στους αμαρτωλούς. Τους έδωσε ψυχή, ώστε να κυβερνώνται με τη λογική και να μην κάνουν τίποτε χωρίς γνώση και κρίση. Τους έδωσε εξουσία, γιατί τους έπλασε με αυτεξούσιο. Τους έδωσε ελευθερία, για να είναι ελεύθεροι και αυτεξούσιοι, χωρίς να τους εμποδίζει ο Θεός, είτε θέλουν να κάνουν το καλό είτε το κακό.<br /> Επίσης τους έδωσε δύο νόμους. Τον φυσικό νόμο, με τον οποίο κάθε άνθρωπος γνωρίζει από τη φύση του το αγαθό, και τον γραπτό νόμο, τον οποίο έγραψαν οι άγιοι με θεία έμπνευση, για να παιδαγωγούνται οι άνθρωποι μέσω αυτού και να πράττουν το θέλημα του Θεού.<br /> Ο Θεός δεν άφησε τίποτε χωρίς πρόνοια, αλλά τα έδωσε όλα στους ανθρώπους. Τα βασίλεια, τις αρχές και τις εξουσίες ο Θεός τα χάρισε στους ανθρώπους, όπως το μαρτυρεί και ο Απόστολος Παύλος λέγοντας ότι δεν υπάρχει εξουσία παρά μόνο από τον Θεό. Αλλά και τα μεγάλα χαρίσματα, οι προφητείες, οι αποστολές, οι διδασκαλίες, οι δυνάμεις, τα χαρίσματα των ιαμάτων και γενικά όλα όσα αποτελούν τα έργα των Αγίων, και αυτά τα μοίρασε ο Υιός. Το λέει πάλι ο Παύλος, όταν αναφέρει ότι εμείς είμαστε σώμα Χριστού και μέλη κατά μέρος, και ότι ο Θεός έθεσε μέσα στην Εκκλησία πρώτα Αποστόλους, έπειτα Προφήτες, κατόπιν Διδασκάλους, στη συνέχεια δυνάμεις, μετά χαρίσματα ιαμάτων, βοηθήματα, διοικήσεις και διάφορα είδη γλωσσών.<br /> Και πιο κάτω ο ίδιος Απόστολος δείχνει ότι ο Θεός δεν έδωσε όλα τα χαρίσματα σε έναν μόνο άνθρωπο, λέγοντας ότι δεν είναι όλοι Απόστολοι, ούτε όλοι Προφήτες, ούτε όλοι Διδάσκαλοι, ούτε όλοι έχουν δυνάμεις, ούτε όλοι διαθέτουν χαρίσματα ιαμάτων. Αυτή είναι η διανομή των χαρισμάτων που έκανε ο Θεός στους ανθρώπους.<br /> <br /><span style="color: #990000;"> «Και ύστερα από λίγες ημέρες, ο νεότερος γιος, αφού τα μάζεψε όλα, έφυγε σε μακρινή χώρα και εκεί σκόρπισε την περιουσία του, ζώντας άσωτα».</span><o:p></o:p></span></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;">Επειδή ήταν νέος, φέρθηκε σαν ανόητος. Χωρίστηκε από τον Θεό, όμως ο Θεός δεν χωρίστηκε από αυτόν, γιατί ο Θεός δεν αναγκάζει κανέναν να τον υπηρετεί. Ο νεότερος γιος άφησε το πατρικό του σπίτι και πήγε στις κατοικίες των δαιμόνων. Καταφρόνησε την Εκκλησία και έτρεξε σε διασκεδάσεις, χορούς και αισχρές πράξεις. Άφησε την πρώτη του τιμή, που του είχε χαρίσει ο Θεός από την αρχή, και απέκτησε ατιμία από τα έργα του. Έχασε την παρθενία που του είχε δώσει ο Θεός και έπεσε σε ασωτίες και παρανομίες. Έχασε τη δικαιοσύνη και απέκτησε την αδικία. Έχασε την ανδρεία και κέρδισε τη δειλία. Έχασε τη σωφροσύνη και βρήκε την ασωτία. Άφησε την αγάπη του αγαπημένου Πατέρα και έτρεξε στην αγάπη των διαβολικών έργων. Άφησε την πατρική ευσπλαχνία και έτρεξε στη διαβολική σκληρότητα.<br /> Σε μακρινή χώρα πήγε, γιατί, όπως λέει και ο θείος Απόστολος Παύλος, τι σχέση έχει η δικαιοσύνη με την ανομία και ποια κοινωνία έχει το φως με το σκοτάδι. Μακρινή ονομάζεται εκείνη η χώρα στην οποία πήγε ο νεότερος γιος, γιατί, όπως ορίζει και ο προφήτης Ησαΐας, όσο απέχει ο ουρανός από τη γη, τόσο απέχει ο δρόμος του Θεού από τους δικούς μας δρόμους και οι σκέψεις Του από τις σκέψεις μας.<o:p></o:p></span></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #990000;">«Και αφού τα ξόδεψε όλα, έγινε μεγάλη πείνα σε εκείνη τη χώρα και αυτός άρχισε να στερείται. Τότε πήγε και προσκολλήθηκε σε έναν από τους κατοίκους της χώρας εκείνης, και εκείνος τον έστειλε στα χωράφια του να βόσκει χοίρους. Και επιθυμούσε να χορτάσει την κοιλιά του με τα ξυλοκέρατα που έτρωγαν οι χοίροι, αλλά κανείς δεν του έδινε».</span><o:p></o:p></span></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;">Αφού λοιπόν ο νεότερος γιος σπατάλησε όλη την περιουσία του, έγινε μεγάλη πείνα σε εκείνη τη χώρα και άρχισε και ο ίδιος να πεινά. Και από τη μεγάλη του πείνα πήγε και προσκολλήθηκε σε κάποιον άρχοντα της χώρας εκείνης, ο οποίος τον έστειλε στα χωράφια του για να βόσκει χοίρους. Επιθυμούσε να γεμίσει την κοιλιά του με τα ξυλοκέρατα που έτρωγαν οι χοίροι, αλλά κανείς δεν του έδινε. Ο άσωτος σπατάλησε τη ζωή του, γιατί η Χάρη του Θεού δεν παραμένει στον αμαρτωλό άνθρωπο. Σκόρπισε την περιουσία του, επειδή σε ασύνετη ψυχή η Χάρη του Θεού δεν εισέρχεται, και ακόμη κι αν εισέλθει, γρήγορα φεύγει.<br /> Αφού έχασε τα χαρίσματα του Θεού, τότε ήρθε και η μεγάλη πείνα. Μεγάλη πείνα υπάρχει εκεί όπου δεν καλλιεργείται ο καρπός της παρθενίας. Δυνατή πείνα υπάρχει και εκεί όπου δεν αυξάνεται κάθε καλό. Εκεί η πείνα γίνεται ακόμη και αιτία θανάτου.<br /> Άρχισε λοιπόν ο νεότερος γιος να πεινά, γιατί δεν του είχε απομείνει κανένα καλό. Μόνο τα έργα της αμαρτίας και της ντροπής είχαν απομείνει στην ψυχή του. Και επειδή πεινούσε, πήγε και έγινε δούλος του διαβόλου, αιχμάλωτος του άρχοντα της αμαρτίας. Άρχοντας του κόσμου ονομάζεται ο διάβολος, όπως ορίζει και ο ίδιος ο Κύριος στο Ευαγγέλιο, λέγοντας ότι τώρα ο άρχοντας του κόσμου τούτου θα εκβληθεί έξω.<br /></span></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: large;">Επειδή λοιπόν έχασε την πατρική του κληρονομιά, υποδουλώθηκε στον άρχοντα του κόσμου. Αφού άφησε τον Θεό και τον Παράδεισο, αφού σκόρπισε τα αγαθά του, αφού έχασε τον πλούτο της Χάρης του Θεού και έπεσε σε μεγάλη φτώχεια, πήγε και έγινε δούλος του διαβόλου, του άρχοντα της μακρινής χώρας, δηλαδή της αμαρτίας. Και εκείνος τον έστειλε στα χωράφια του να βόσκει χοίρους, γιατί έτσι τιμούν οι δαίμονες όσους τους τιμούν και έτσι αγαπούν όσους τους αγαπούν· τέτοια χαρίσματα δίνουν σε εκείνους που τους υπηρετούν. Τον έστειλε λοιπόν στα χωράφια του να βόσκει χοίρους.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: large;">Ποια είναι τα χωράφια και ποιοι είναι οι χοίροι; Χωράφια του διαβόλου είναι οι πόρνες γυναίκες, που γεννούν τον καρπό του διαβόλου· οι κρυφοί τόποι όπου γίνονται πορνείες και φόνοι· το τελωνείο της αδικίας, ο τόπος της αρπαγής, η κατοικία των κλεφτών, η ανάπαυση και η τρυφή του διαβόλου· αυτοί είναι οι αγροί του. Αφού λοιπόν σε τέτοιους αγρούς έστειλε ο διάβολος τον άνθρωπο, τι άλλο μπορούσε να κάνει ο άνθρωπος παρά να πορνεύει, να κλέβει, να φονεύει, να μοιχεύει, να αδικεί, να πλεονεκτεί, να συκοφαντεί και να διαπράττει κι άλλες αμαρτίες; Αυτή είναι η βοκή των χοίρων. Τέτοιους χοίρους έβοσκε ο άσωτος και πάλι επιθυμούσε να γεμίσει την κοιλιά του με τα ξυλοκέρατα που έτρωγαν οι χοίροι, αλλά δεν έβρισκε.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: large;">Το ξυλοκέρατο στην αρχή έχει κάποια γλυκύτητα, ύστερα όμως μένει σαν άχυρο στο στόμα του ανθρώπου. Έτσι είναι και η αμαρτία· στην αρχή είναι πολύ γλυκιά, στο τέλος όμως γίνεται πικρότατη, όπως λέει και ο σοφός Σολομών. Να μη δίνεις προσοχή σε κακή γυναίκα, γιατί μέλι στάζει από τα χείλη της πόρνης και για λίγο γλυκαίνει τον λαιμό σου, ύστερα όμως θα τη βρεις πιο πικρή κι από τη χολή. Και όχι μόνο η πορνεία είναι έτσι, αλλά κάθε αμαρτία και κάθε κακή πράξη στο τέλος φέρνει μετάνοια και πίκρα.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: large;">Τόσο ακόρεστος ήταν λοιπόν εκείνος ο νεότερος γιος, ώστε επιθυμούσε να γεμίσει την ψυχή του με αμαρτίες. Ακόρεστο κακό είναι, ευλογημένοι χριστιανοί, η αμαρτία. Γι’ αυτό και ο σοφός Σολομών λέει στις Παροιμίες ότι ο άδης, ο έρωτας της γυναίκας, η γη που δεν χορταίνει νερό, το νερό και η φωτιά δεν λένε ποτέ «φτάνει». Όσο συνηθίζει ο άνθρωπος στην αμαρτία, τόσο περισσότερο παρακινείται σε αυτήν, όπως λέει και ο Απόστολος, ότι η αμαρτία, παίρνοντας αφορμή, τον σέρνει σε ολοκληρωτική απώλεια.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #990000;">«Όταν ήρθε επίγνωση στον εαυτό του, είπε· πόσοι μισθωτοί του πατέρα μου έχουν περίσσευμα ψωμιού, ενώ εγώ χάνομαι από την πείνα. Θα σηκωθώ και θα πάω στον πατέρα μου και θα του πω· πατέρα, αμάρτησα στον ουρανό και μπροστά σου, και δεν είμαι πια άξιος να ονομάζομαι γιος σου· κάνε με σαν έναν από τους μισθωτούς σου. Και σηκώθηκε και πήγε στον πατέρα του».</span><o:p></o:p></span></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;">Όταν συνήλθε ο άσωτος, δεν του άρεσε πια η υπηρεσία του διαβόλου. Γι’ αυτό αποφάσισε να πάει να υπηρετήσει τον πατέρα του και είπε μέσα του ότι φτάνει πια ο καιρός που πέρασε μέσα στις αμαρτίες, φτάνει ο χρόνος που έζησε μέσα στην ασωτία. Τώρα ας επιστρέψω σωστά από εκεί απ’ όπου έφυγα με κακό τρόπο. Ας πάω στον εύσπλαχνο Πατέρα και Θεό, που δεν θέλει τον θάνατο του αμαρτωλού, αλλά να επιστρέψει από τον κακό του δρόμο και να ζήσει. Ας προλάβω το έλεός Του, γιατί από καιρό με περιμένει. Ας πάω προς τον Πατέρα μου, γιατί είναι μακρόθυμος και δεν ξεσπά οργή κάθε μέρα. Ας πάω να ταπεινωθώ, και ίσως να τιμηθώ, γιατί ο ίδιος όρισε ότι όποιος ταπεινώνει τον εαυτό του θα υψωθεί. Ας ξεκινήσω να πάω, γιατί λέει ο προφήτης Μαλαχίας ότι αν επιστρέψετε σε μένα, θα επιστρέψω κι εγώ σε εσάς, λέει ο Κύριος. Ας πάω και ας πω ότι έσφαλα, γιατί αυτό και μόνο μου αρκεί για να σωθώ, μου αρκεί για να δικαιωθώ.<br /></span></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: large;">Επειδή Πατέρας μου είναι ο πάντοτε αγαθός Θεός, δεν μπορεί να με διώξει. Επειδή είναι εύσπλαχνος, μόλις ακούσει ότι έσφαλα, δεν είναι δυνατόν να μη συγχωρήσει το παράπτωμά μου. Δεν είναι δυνατόν, μόλις ακούσει τη δική μου φωνή, να μη λησμονήσει τη δική Του οργή. Γνωρίζω πόση δύναμη έχει η μετάνοια και πόση δύναμη έχουν τα δάκρυα. Γνωρίζω πώς έσωσε τον Μανασσή, πώς χάρισε μακροζωία στον Εζεκία, πώς ελέησε την πόρνη, πώς δικαίωσε τον Τελώνη. Γνωρίζω ότι κάθε αμαρτωλός που τρέχει σε Αυτόν συγχωρείται. Γνωρίζω την πραότητα του Πατέρα μου· θα με σπλαχνιστεί, επειδή μετανοώ, και δεν θα με τιμωρήσει, έστω κι αν έσφαλα.<br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: large;">Πόσοι αμαρτωλοί επέστρεψαν; Πόσοι φταίχτες μετανόησαν; Πόσοι αμαρτωλοί άλλαξαν γνώμη; Πόσοι κακότροποι μεταμελήθηκαν; Κι όμως, όλους αυτούς τους δέχτηκε. Τι παράξενο είναι λοιπόν αν δεχτεί και εμένα; Θεός είναι και δέχεται τους αμαρτωλούς· ας σηκωθώ και ας πάω κι εγώ. Σηκώθηκε λοιπόν και πήγε, γιατί δεν είναι σωστό μόνο να σκεφτόμαστε το καλό, αλλά και να το πράττουμε.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #990000;">«Κι ενώ ήταν ακόμη μακριά, τον είδε ο πατέρας του και σπλαχνίστηκε· και έτρεξε, έπεσε στον λαιμό του και τον καταφίλησε. Και του είπε ο γιος· πατέρα, αμάρτησα στον ουρανό και μπροστά σου και δεν είμαι πια άξιος να ονομάζομαι γιος σου. Και είπε ο πατέρας στους δούλους του· φέρτε την πρώτη στολή και ντύστε τον, δώστε δαχτυλίδι στο χέρι του και υποδήματα στα πόδια του, και φέρτε τον σιτευτό μόσχο, θυσιάστε τον και ας φάμε και ας ευφρανθούμε, γιατί αυτός ο γιος μου ήταν νεκρός και ξαναζωντάνεψε, ήταν χαμένος και βρέθηκε. Και άρχισαν να ευφραίνονται».</span><o:p></o:p></span></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;">Μακριά ήταν ο γιος από τον πατέρα εξαιτίας των αμαρτιών του, αλλά με τη μετάνοιά του πλησίασε. Μεσίτες δεν είχε να βάλει, ικέτες δεν είχε να παρατάξει, παρά μόνο τα δάκρυά του. Χτυπούσε το στήθος του και κατέβαζε τα μάτια προς τη γη. Κι όμως ο φιλάνθρωπος Θεός τον είδε, γιατί δεν αποστρέφεται τους αμαρτωλούς. Τον σπλαχνίστηκε, γιατί ήταν πατέρας του κι εκείνος παιδί του. Τον φίλησε, γιατί τον αγαπούσε, παρότι ήταν αμαρτωλός. Του βγήκε ακόμη και προϋπάντηση, γιατί είναι υπερβολικά εύσπλαχνος. Δεν σιχάθηκε τον λαιμό που ήταν γεμάτος αμαρτίες, αλλά έβαλε επάνω του τα άγια χέρια Του και τον φίλησε αχόρταγα, όπως και ο Ιακώβ τον Ιωσήφ. Ω, τι μεγάλη αγάπη και φιλανθρωπία του Θεού. Ο αμαρτωλός έκλαψε στη γη και ο μόνος αναμάρτητος Θεός τον σπλαχνίστηκε από τον ουρανό. Ποιος είδε ποτέ κριτή να περιποιείται τον κατάδικο; Ποιος είδε ποτέ κύριο να κολακεύει τον δούλο του; Κι όμως όλα αυτά έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται μέχρι σήμερα σε εμάς τους αμαρτωλούς, όταν μετανοούμε.<br /> Όταν λοιπόν είδε ο γιος ότι τον σπλαχνίστηκε ο πατέρας του, δεν αρκέστηκε μόνο σε αυτό, αλλά θέλησε κι ο ίδιος να δείξει τη διάθεσή του. Δεν του ήταν αρκετή μόνη η ευσπλαχνία του πατέρα του, ούτε τον ικανοποιούσε μόνο η εκδήλωση της αγάπης του, αλλά όσα είχε μελετήσει μέσα του τα είπε και μπροστά στον πατέρα του.<o:p></o:p></span></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="color: #990000;">«Πατέρα, αν με συγχωρείς να σε αποκαλώ πατέρα, αν δεν σφάλλω ούτε σε αυτό, τολμώντας να σε ονομάζω πατέρα, αν δεν ατιμάζω με το αμαρτωλό μου στόμα το γλυκύτατο και τίμιο όνομά σου, πατέρα κατά χάρη και δημιουργέ κατά φύση, αμάρτησα. Τι άλλο έχω να πω; Ομολογώ εκείνο που ήδη γνωρίζεις, φανερώνοντας ό,τι δεν σου είναι άγνωστο. Αμαρτωλός είμαι και το ξέρεις· αμάρτησα στον ουρανό και μπροστά σου· δεν τολμώ να σε αντικρίσω, γιατί είμαι τυφλωμένος από τις αμαρτίες μου.<br /> Αμάρτησα, πατέρα, στον ουρανό, γιατί είναι ο θρόνος σου· έσφαλα μπροστά σου, γιατί γνωρίζεις τις ανομίες μου· δεν είμαι πια άξιος να ονομαστώ γιος σου· μόνος μου γίνομαι αποκληρωμένος. Τον εαυτό μου καταδικάζω, τον εαυτό μου κρίνω· μόνος μου αποφασίζω, δεν χρειάζομαι κατήγορο, δεν χρειάζομαι μάρτυρες. Μέσα μου με ελέγχουν οι μάρτυρες· η συνείδησή μου με κατηγορεί, οι αμαρτίες μου με καταδικάζουν· οι πορνείες, οι μοιχείες, οι φόνοι, οι αδικίες, οι πλεονεξίες, οι παρανομίες, οι αμαρτίες που έκανα νύχτα και μέρα με ντροπιάζουν.<br /> Γι’ αυτό και δεν είμαι άξιος, Κύριε, να ονομαστώ γιος σου. Πώς να μπορέσω να δω την Εκκλησία, που για τόσο καιρό εγκατέλειψα; Με ποια μάτια να αντικρίσω τη φοβερή και αγία σου τράπεζα, από την οποία αποξενώθηκα; Πώς να ακούσω τα λόγια της Γραφής σου, όταν τα αυτιά μου είναι λερωμένα από αισχρούς και κακούς λόγους; Πώς να ατενίσω τα άγια βιβλία σου, που τα καταπάτησα με τα έργα μου; Πώς να λάβω τα άχραντά σου Μυστήρια, όταν τα χέρια μου είναι μολυσμένα από αμαρτίες; Πώς να εισέλθει ο Χριστός στο στόμα μου, το οποίο ήταν έτοιμο για ύβρεις, κατηγορίες, ονειδισμούς, καταδόσεις, βλασφημίες, ανοητολογίες, αργολογίες, ψεύδη, επιορκίες και αισχρολογίες;<br /> Δεν είμαι πια άξιος να ονομαστώ γιος σου. Εκείνος που είναι κακός γιος είναι ανάξιος αγαθού πατέρα. Όποιος αγαπά τις ηδονές του κόσμου στερείται την αγάπη του Θεού. Όποιος αγαπά τα θελήματα του σώματός του μισεί το καλό της ψυχής του. Όποιος ποθεί τις αμαρτίες αποστρέφεται τις αρετές. Εγώ είμαι ο ένοχος σε όλα· εγώ είμαι εκείνος που καταφρόνησα τα αγαθά και ζήτησα τα κακά· που μίσησα τις αρετές και αγάπησα τις αμαρτίες. Και λοιπόν, δέξου με, όπως είσαι από φύση εύσπλαχνος και μακρόθυμος».</span><br /> </span><br /> <span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";">Όταν ο φιλάνθρωπος Πατέρας και Θεός άκουσε αυτά, είπε στους δούλους του· ποιους δούλους; Τους υπηρέτες των εντολών του, εκείνους που φέρουν εις πέρας το θέλημά του· τι τους είπε; «Αυτός που λέει ότι δεν αξίζει τα αγαθά μου, ας γίνει άξιος των δωρεών μου· αυτός που κατακρίνει τον εαυτό του, ας δικαιωθεί· αυτός που μετανιώνει για τις αμαρτίες του, ας απολαύσει τα πρώτα του αγαθά». Αφαιρέστε λοιπόν την πρώτη του ενδυμασία και ντύστε τον· αφαιρέστε την ενδυμασία που υφαίνεται για το Άγιο Βάπτισμα, αφαιρέστε εκείνη που προετοιμάζεται για την Εκκλησία· φέρτε την πρώτη του στολή, που τελειοποιείται από το Άγιο Πνεύμα, και ντύστε τον. Είναι γυμνός, ντύστε τον, γιατί τον γύμνωσε ο διάβολος. Ντύστε τον, γιατί τον έκανα βασιλιά σε όλα μου τα έργα και είναι ατιμωτικό να στέκεται γυμνός. Στολίστε τον, γιατί διά του προσώπου του στόλισα εγώ τον κόσμο. Στολίστε τα μέλη του αγαπημένου μου υιού, γιατί δεν αντέχω να τον βλέπω γυμνό. Δεν μπορώ να υπομείνω να δω την εικόνα μου γυμνή και άσχημη. Η δική μου ντροπή είναι η ντροπή του υιού μου, η δική μου τιμή είναι η τιμή του υιού μου. Γι’ αυτό στολίστε τον και βάλτε δακτυλίδι στο χέρι του, ως σημάδι του αρραβώνα του με το Άγιο Πνεύμα, για να φυλάσσεται από Αυτό. Για να κρατά τη σφραγίδα μου και να φαίνεται φοβερός σε όλους τους εχθρούς του, για να φαίνεται από μακριά ποιος Πατέρας τον έχει για γιο. Δώστε του και υποδήματα στα πόδια, για να μην βρει πάλι ο όφις τη γυμνή φτέρνα του και να τη δαγκάσει· για να μπορεί να καταπατήσει την κεφαλή του νοητού δράκοντα και να συντρίψει τα κέντρα του διαβόλου. Δώστε του υποδήματα, για να περπατά στη βασιλική οδό, για να βαδίζει στην οδό της αγαθοποιίας. Τα γυμνά του πόδια, που ήταν έτοιμα να τρέξουν στον δρόμο της αμαρτίας, ντύστε τα με υποδήματα, για να τρέχουν τώρα στον δρόμο της Βασιλείας των Ουρανών.<br /> Ω, αφθονία φιλανθρωπίας του Θεού! Ω, πολλή ευσπλαχνία του Πατέρα, ω, μεγάλη μακροθυμία του Δεσπότη! Πόσο έφταιξε ο υιός; Πόσο πίκρανε τον Πατέρα του με έργα, με λόγια, με σκέψεις, με νεύματα, με λογισμούς, με ασωτία, με δαιμονικά έργα και πάλι, για να μετανοήσει και να πει ότι έσφαλε, τον δέχθηκε ο Πατέρας.<br /> Και όχι μόνο αυτό, αλλά δίνει και άλλη εντολή στους δούλους του: να φέρουν και τον σιτευτό μόσχο για να τον σφάξουν. Και λέει: «Φέρτε τον σιτευτό μόσχο, δηλαδή τον Υιό του Θεού, αυτόν που δεν δέχτηκε τον ζυγό της αμαρτίας, αυτόν που είναι παρθένος και γεννήθηκε από Παρθένο· τον μόσχο που ακολουθεί εκείνους που τον σέρνουν, που δεν αντιστέκεται με τη δύναμή του ή με τα κέρατά του, αλλά με τη θέλησή του σκύβει το κεφάλι σε όσους θέλουν να τον σφάξουν. Σφάξτε τον μόσχο που σφάζεται εκούσια, που σφάζεται αλλά δεν νεκρώνεται, που μοιράζεται και αγιάζει εκείνους που τον μοιράζουν. Σφάξτε τον μόσχο που τρώγεται από τους καθαρούς και ποτέ δεν εξαντλείται. Σφάξτε αυτόν που καθαρίζει εκείνους που τον σφάζουν, αυτόν που γεμίζει χαρά όσους μετέχουν σε αυτόν· αυτόν σφάξτε, για να φάμε και να χαρούμε, γιατί “χαρά θα γίνει στον ουρανό για έναν αμαρτωλό που μετανοεί”. Ας χαρούμε, γιατί δική μου τροφή είναι να σωθεί ο άνθρωπος· ας αγαλλιαστούμε, γιατί αυτός ο γιος μου ήταν νεκρός εξαιτίας των αμαρτιών του και τώρα ξαναζωντάνεψε με τη μετάνοιά του. Όσο βρισκόταν μέσα στις αμαρτίες, ήταν νεκρωμένος· όταν όμως έτρεξε προς εμένα, αμέσως αναστήθηκε, γιατί εγώ είμαι η Ανάσταση και η Ζωή. Ας χαρούμε και ας ευφρανθούμε, γιατί αυτός ο γιος μου ήταν χαμένος και τώρα βρέθηκε. Όσο έλειπε στη μακρινή χώρα, ήταν χαμένος· τώρα όμως που προσέτρεξε σε εμένα, βρέθηκε, γιατί εγώ είμαι η Οδός και η Αλήθεια. Ας φάμε και ας χορτάσουμε, για να χορτάσει και αυτός, γιατί πεινούσε βοσκώντας τους χοίρους».<br /> Αυτά τα έλεγε ο Πατέρας, ενώ οι υπηρέτες και οι δούλοι τα εκτελούσαν. Μεγάλη χαρά έγινε εκείνη την ημέρα για την εύρεση του νεότερου γιου· οι Ιερείς χάρηκαν, οι Άγγελοι αγαλλίασαν. Ο ίδιος ο Πατέρας και Θεός ευφράνθηκε και χάρηκε. Και μέσα σε εκείνη τη χαρά έγινε και μεγάλη δοξολογία· οι Ιερείς έλεγαν με υμνωδία: «Δόξα στον εύσπλαχνο Πατέρα· δόξα στον φιλάνθρωπο Υιό· δόξα και στο Πανάγιο Πνεύμα το πανάγαθο». Και οι Άγγελοι από την άλλη πλευρά έψαλλαν λέγοντας: «Άγιος ο Πατέρας, που θέλησε να σφαγεί ο Υιός· Άγιος ο Υιός, που σφάχτηκε και ζει· Άγιο το Πανάγιο Πνεύμα, ο Παράκλητος, που τελειοποιεί τη θυσία».<br /> <br /><span style="color: #990000;"> «Ο μεγαλύτερος γιος του βρισκόταν στο χωράφι· και καθώς ερχόταν και πλησίαζε στο σπίτι, άκουσε μουσικές και χορούς. Κάλεσε τότε έναν από τους υπηρέτες και τον ρωτούσε τι είναι όλα αυτά. Εκείνος του είπε: “Ο αδελφός σου γύρισε, και ο πατέρας σου έσφαξε τον σιτευτό μόσχο, γιατί τον ξαναπήρε πίσω υγιή”. Τότε οργίστηκε και δεν ήθελε να μπει μέσα».</span><o:p></o:p></span></span></p> <p data-end="1461" data-start="347" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;">Το ότι έλειπε ο μεγαλύτερος γιος είναι σημείο της μεγάλης ευσπλαχνίας του Θεού, όπως θα ακούσετε στη συνέχεια. Και η ερώτησή του ήταν τέτοια: «Ακούω μια μυστική φωνή που φτάνει στα αυτιά μου· γιατί ακούω τον προφήτη Δαβίδ να λέει: “Γευθείτε και δείτε ότι ο Χριστός είναι ο Κύριος”. Ακούω και τον απόστολο Παύλο να λέει: “Το Πάσχα μας, ο Χριστός, θυσιάστηκε για εμάς”. Η Εκκλησία πανηγυρίζει και εγώ δεν είμαι παρών; Άλλοι μοιράζονται τη δική μου κληρονομιά κι εγώ απουσιάζω; Τι είναι αυτή η υπόθεση;» Γι’ αυτό οργίστηκε και δεν θέλησε να μπει μέσα. Αλίμονο όμως· ο δίκαιος οργίστηκε, ο δίκαιος φθόνησε, ο δίκαιος που καταφρόνησε τις πρόσκαιρες ηδονές του κόσμου, νικήθηκε από τον φθόνο. Και πώς λοιπόν λέει ο απόστολος Παύλος ότι «ευχόμουν εγώ ο ίδιος να είμαι ανάθεμα, χωρισμένος από τον Χριστό, για χάρη των αδελφών μου, των συγγενών μου κατά σάρκα, που είναι Ισραηλίτες»; Δεν όρισε λοιπόν ο Κύριος έτσι την παραβολή για να δείξει ότι ο μεγαλύτερος γιος ήταν φθονερός, αλλά για να φανερώσει τη μεγάλη ευσπλαχνία του Πατέρα· γι’ αυτό διαμόρφωσε με αυτόν τον τρόπο τον λόγο του. Και ακούστε πώς συνεχίζει παρακάτω.<o:p></o:p></span></span></p> <p data-end="1818" data-start="1463" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #990000;">«Ο πατέρας του λοιπόν βγήκε έξω και τον παρακαλούσε. Εκείνος όμως απάντησε και είπε στον πατέρα: “Να, τόσα χρόνια σου δουλεύω και ποτέ δεν παρέβηκα εντολή σου· και σε μένα ποτέ δεν έδωσες ούτε ένα κατσίκι για να χαρώ με τους φίλους μου. Όταν όμως ήρθε αυτός ο γιος σου, που κατασπατάλησε την περιουσία σου με πόρνες, έσφαξες γι’ αυτόν τον σιτευτό μόσχο”».</span><o:p></o:p></span></span></p> <p data-end="2217" data-is-last-node="" data-is-only-node="" data-start="1820" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;">Ω, τι μεγάλη φιλανθρωπία έχει ο Θεός. Τον αμαρτωλό τον σπλαχνίστηκε και τον δίκαιο τον φρόντισε· αυτόν που ήταν πεσμένος τον σήκωσε, και αυτόν που στεκόταν δεν τον άφησε να πέσει· τον φτωχό τον πλούτισε και τον πλούσιο δεν τον φτώχυνε. Ο πατέρας φρόντισε τον γιο του, γιατί από τη φύση του είναι εύσπλαχνος. Δεν θέλησε να δημιουργήσει σκάνδαλο ανάμεσα στα δύο αδέλφια, γιατί ο ίδιος είναι η αγάπη.<br /> Γι’ αυτό και είπε: «Την ειρήνη τη δική μου σας δίνω». Ο γιος όμως παραπονιόταν λέγοντας: «Εγώ τόσα χρόνια σε υπηρετώ, υπέμεινα ύβρεις, ονειδισμούς, πειρασμούς, φόνους, θανάτους για το όνομά σου και κινδύνους για την αγάπη σου· ποτέ δεν παρέβηκα το θέλημά σου, ούτε πόρνευσα ούτε φόνευσα ούτε μοίχευσα ούτε έκλεψα ούτε συκοφάντησα, κι όμως ποτέ δεν μου έδωσες ούτε ένα κατσίκι για να χαρώ με τους φίλους μου. Τώρα όμως που ήρθε ο άσωτος γιος σου, τον δέχτηκες και ούτε γύρισες το πρόσωπό σου από αυτόν ούτε του έδειξες αυστηρότητα. Αλλά αμέσως τον υποδέχτηκες, τον φίλησες, τον τίμησες, του έδωσες δαχτυλίδι στο χέρι και υποδήματα στα πόδια, έσφαξες και τον σιτευτό μόσχο, και στη χαρά του κάλεσες τους πιστούς να ευφρανθούν, ξεσήκωσες τους Αγγέλους σε χαρά και έστησες ένα παράδοξο τραπέζι στον ουρανό και στη γη. Τι να πω μπροστά στο πέλαγος της ευσπλαχνίας σου, Δέσποτα; Πώς να θαυμάσω το πλήθος της αγαθότητάς σου; Όλους τους σπλαχνίζεσαι, γιατί όλα τα μπορείς· όλες τις αμαρτίες παραβλέπεις, γιατί Θεός ελέους και οικτιρμών ονομάζεσαι».<o:p></o:p></span></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #990000;">«Και εκείνος του είπε: Παιδί μου, εσύ πάντοτε είσαι μαζί μου και όλα όσα είναι δικά μου είναι και δικά σου· έπρεπε όμως να χαρούμε και να ευφρανθούμε, γιατί αυτός ο αδελφός σου ήταν νεκρός και ξαναζωντάνεψε, ήταν χαμένος και βρέθηκε».</span><o:p></o:p></span></span></p> <p data-end="2281" data-is-last-node="" data-is-only-node="" data-start="1278" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;">Και λέει ο Θεός προς τον δίκαιο: «Εσύ πάντοτε είσαι μαζί μου· ποτέ δεν έλειψες από την Εκκλησία και από το σπίτι μου· πάντοτε υμνείς και δοξάζεις το όνομά μου· ποτέ δεν απομακρύνθηκες από εμένα. Εκείνος όμως ήρθε καταδικασμένος και ντροπιασμένος· το πρόσωπό του ήταν σκυμμένο στη γη, τα μάτια του γέμισαν δάκρυα και με ταπεινή φωνή φώναξε: “Πατέρα, αμάρτησα στον ουρανό και ενώπιόν σου και δεν είμαι πια άξιος να ονομαστώ γιος σου”. Τι έπρεπε να κάνω ακούγοντας αυτά τα λόγια; Μπορούσα να μη δεχθώ τον γιο μου; Μπορούσα να διώξω τον αδελφό σου; Κρίνε το κι εσύ μόνος σου, εσύ που οργίζεσαι. Δεν μπορούσα, ως φιλάνθρωπος που είμαι, να μη δεχθώ τον αμαρτωλό· δεν μπορούσα να μη σπλαχνιστώ το έργο των χεριών μου, τον άνθρωπο, το πλάσμα μου. Κι αν είναι αμαρτωλός, όμως γιος μου ονομάζεται· εσύ πάντοτε είσαι μαζί μου· τα δικά μου είναι δικά σου· ο ουρανός είναι δικός σου· το στερέωμα είναι δικό σου· ο ήλιος έγινε για σένα· η σελήνη λάμπει για σένα· τα άστρα φωτίζουν για σένα· η θάλασσα έγινε για σένα».<br /> Ακόμη και η Εκκλησία για σένα έγινε, το θυσιαστήριο, τα άγια μυστήρια, η αθανασία, η ζωή, η ανάσταση, η Βασιλεία των ουρανών, όλα όσα φαίνονται και όσα δεν φαίνονται, τα ορατά και τα αόρατα, τα αισθητά και τα μη αισθητά, τα υλικά και τα πνευματικά· όλα αυτά τα δημιούργησα για σένα. Μήπως πήρα κάτι από τα δικά σου και το έδωσα σε εκείνον; Μήπως σε ξεγύμνωσα και έντυσα εκείνον; Μήπως δεν του χάρισα από τα δικά μου; Δεν είμαι και δικός σου και δικός του Πατέρας; Εσένα σε αγαπώ για την αρετή σου, και εκείνον τον δέχομαι για τη μετάνοιά του. Εσένα σε επαινώ για την ευγένειά σου, και εκείνον τον σπλαχνίζομαι για την καλή του επιστροφή. Εσένα σε επαινώ για τις αρετές σου, και εκείνον τον δέχομαι για τη μετάνοιά του. Ήταν πρέπον να χαρούμε, γιατί ο αδελφός σου ήταν νεκρός και ξαναζωντάνεψε. Ποιος βλέπει νεκρό να ανασταίνεται και δεν χαίρεται; Ποιος βρίσκει αυτό που έχασε και δεν ευφραίνεται; Έλα λοιπόν κι εσύ και χαράσου με την ανάσταση του γιου μου. Μπες μέσα και χαίρου για την εύρεση του αδελφού σου, και ψάλλε κι εσύ μαζί με τον Δαβίδ: «Μακάριοι εκείνοι που συγχωρήθηκαν οι ανομίες τους και σκεπάστηκαν οι αμαρτίες τους· μακάριος ο άνθρωπος στον οποίο ο Κύριος δεν λογαριάζει αμαρτία».<br /> Ακούσατε, αδελφοί μου χριστιανοί, την παραβολή του Κυρίου; Μάθατε τον σκοπό και το νόημά της, δηλαδή ότι έχουμε φιλάνθρωπο Πατέρα, ότι έχουμε εύσπλαχνο Θεό, ότι ο μακρόθυμος Δεσπότης δέχεται τους αμαρτωλούς; Γι’ αυτό κι εμείς ας μην απελπιζόμαστε για τον εαυτό μας· όποιες αμαρτίες κι αν κάναμε, ας τις εξομολογηθούμε, ας μετανοήσουμε· γιατί, όπως λέει και ο σοφός Σειράχ, ο Κύριος έδωσε στους μετανοούντες επιστροφή. Ακούσατε πόσο ωφέλιμα είναι τα δάκρυα και η μετάνοια; Και αν θέλουμε, μπορούμε όλοι εύκολα να κλαίμε για τις αμαρτίες μας, αλλά δεν το θέλουμε. Όλοι γνωρίζουμε ότι είναι εύκολο να σωθούμε με τα δάκρυα, γιατί ο Κύριος λέει: «Η Βασιλεία του Θεού είναι μέσα σας», δηλαδή το Άγιο Πνεύμα, που γεννά τα δάκρυα, υπάρχει μέσα μας. Πόσοι σώθηκαν με αυτά τα δάκρυα; Πόσοι ελευθερώθηκαν από το κακό με τη μετάνοιά τους; Οι Νινευίτες δεν ήταν από τους πιο αμαρτωλούς ανθρώπους στον κόσμο; Κι όμως ο Θεός ήθελε να τους καταστρέψει· αλλά όταν στάλθηκε ο προφήτης Ιωνάς να κηρύξει μετάνοια για τις αμαρτίες τους, μετανόησαν και δεν έπαθαν κανένα κακό.<br /> Ο βασιλιάς Εζεκίας με τα δάκρυά του πρόσθεσε δεκαπέντε χρόνια στη ζωή του· ο βασιλιάς Δαβίδ έκανε δύο μεγάλες αμαρτίες, μοιχεία και φόνο, αλλά επειδή μετανόησε έγινε πάλι Προφήτης. Ο βασιλιάς Μανασσής, ο γιος του Εζεκία, σώθηκε με τα δάκρυά του· και πολλοί άλλοι Άγιοι της Εκκλησίας μας, μετανοώντας και κλαίγοντας, έγιναν Άγιοι, όπως και ο μέγας Απόστολος Πέτρος, που με τα δάκρυά του μετανόησε και ξανάγινε Απόστολος. Στα χρόνια της βασιλείας του ευσεβεστάτου βασιλιά Μαυρικίου (582–602) υπήρχε ένας λήσταρχος, ο οποίος μετανόησε και έκλαψε και έτσι σώθηκε, όπως διηγείται ο Άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης. Αυτά γράφουν τα βιβλία της Εκκλησίας μας για τη μετάνοια.<br /> Γι’ αυτό κι εμείς, οσιώτατοι Πατέρες και αγαπητοί αδελφοί, ας μετανοήσουμε, ας πέσουμε με ταπείνωση, ας εξομολογηθούμε. Φιλάνθρωπος είναι ο Θεός, εύσπλαχνος είναι ο Χριστός· δέχεται τους μετανοούντες αμαρτωλούς, σώζει τους κακούς, συμπονεί κάθε αμαρτία, συγχωρεί κάθε ασωτία· δεν υπάρχει καμία αμαρτία που να νικά την ευσπλαχνία του Θεού· όλες έχουν συγχώρηση. Ας μη πέφτουμε λοιπόν στην απελπισία και ας μη λέμε: ας κάνουμε τώρα αμαρτίες και θα μετανοήσουμε αργότερα, ας σφάλλουμε στη νεότητά μας και θα μετανοήσουμε στα γεράματά μας, γιατί δεν γνωρίζουμε την ώρα του θανάτου μας. Δεν ξέρουμε πότε θα μας έρθει ο θάνατος σαν άγριο λιοντάρι. Πόσοι πέθαναν ξαφνικά; Πόσοι πέθαναν την ώρα που μιλούσαν;<br /> Γι’ αυτό οφείλουμε κάθε ημέρα να ετοιμαζόμαστε και κάθε ώρα να μετανοούμε, για να αξιωθούμε και της Βασιλείας των ουρανών. Είθε όλοι μας να την επιτύχουμε, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου και Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, στον οποίο αρμόζει δόξα, τιμή και προσκύνηση, μαζί με τον άναρχο Πατέρα του και το Πανάγιο και αγαθό και ζωοποιό Πνεύμα του, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.</span><o:p></o:p></span></p><p data-end="2281" data-is-last-node="" data-is-only-node="" data-start="1278" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;"><br /></span></span></p><p data-end="2281" data-is-last-node="" data-is-only-node="" data-start="1278" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><br /></span></p><p data-end="2281" data-is-last-node="" data-is-only-node="" data-start="1278" style="text-align: right;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><b><span style="color: #2b00fe; font-size: medium;">ΠΗΓΗ: Ο ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ</span></b></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><o:p><b><span style="color: #2b00fe; font-size: medium;"> </span></b></o:p></span></p> <p style="text-align: center;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><o:p><b><span style="color: #990000; font-size: medium;"> ΑΠΟΔΟΣΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ''ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''</span></b></o:p></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><o:p> </o:p></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><o:p> </o:p></span></p><br /><p></p>

Λόγος για την παραβολή της Κυριακής του Ασώτου, που πραγματεύεται και το θέμα της Μετανοίας. Του υποδιακόνου Δαμασκηνού του Στουδίτου

Η απόγνωση είναι μεγάλο κακό, άγιοι Πατέρες και ευλογημένοι χριστιανοί, και μάλιστα τέτοιο κακό ώστε γίνεται αιτία καταδίκης για τον άνθρωπο...

Read more »