ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ ☦

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ (3)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjdYoIkjbp2FQ4dqUkq_8FPWzVlxrTsgGXLfKPWVKLZ-uHbtJW28c_AEvtZgjNSgsM3lylr3Yf8TNScUmgUio4sRoRE323urnVZXzbtM0nonCpk7REVI7cU3FTGQSSjcZKtDDplDS2YXv2Wi34BUVsJU13x0kuGB41chNZeQqojLOGvUo06hOJj7r7p/s1024/photo_017.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1024" data-original-width="767" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjdYoIkjbp2FQ4dqUkq_8FPWzVlxrTsgGXLfKPWVKLZ-uHbtJW28c_AEvtZgjNSgsM3lylr3Yf8TNScUmgUio4sRoRE323urnVZXzbtM0nonCpk7REVI7cU3FTGQSSjcZKtDDplDS2YXv2Wi34BUVsJU13x0kuGB41chNZeQqojLOGvUo06hOJj7r7p/w300-h400/photo_017.jpg" width="300" /></a></div><span style="color: #070707;"> <br /></span><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #070707;"><b>3. ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ </b><o:p></o:p></span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #070707;">Το κακό εἰσβάλλει χωρίς αντίσταση
στό σῶμα τῆς κοινωνίας. Τρέχει σαν ποτάμι, καλύπτοντας ὁλόκληρο τό σῶμα της. <br />
Ο κόσμος πλημμυρίζει ἀπό τό κακό. Γίνεται «κατακλυσμός» κακοῦ. Κάτι ἔπρεπε νά γίνει,
για να σταματήσει τό κακό, καί νά ξεπλυθεῖ ἡ κοινωνία. <br />
Καί γίνεται. <br />
«Ιδών δέ ὁ Κύριος, ὅτι ἐπληθύνθησαν αἱ κακίαι τῶν ἀνθρώπων ἐπί τῆς γῆς, καί πᾶς
τις διανοεῖται ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ ἐπιμελῶς ἐπί τά πονηρά πάσας τάς ἡμέρας» (Γεν.
6:5). <br />
• «Επληθύνθησαν αἱ κακίαι»: <br />
Δέν λέει «ἐπληθύνθη ἡ κακία», ἀλλά «ἐπληθύνθησαν αἱ κακίαι». Ὅπου ὑπάρχει πορνεία,
καλοπέραση καί ὑπερβολική ἀκρασία (λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος), «γεννιοῦνται»
ἄπειρα κακά· μέθη, κραιπάλη, ἀδικία. Ἡ πορνεία γίνεται «πηγή», ἀπ' ὅπου
πηγάζουν, τρέχουν ἄπειρες κακίες (Ομιλ. ΚΓ.4 εἰς Γεν.). <br />
• «Πᾶς τις διανοεῖται ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ ἐπιμελῶς»: <br />
Το κακό (λέει πάλι ὁ ἅγιος Ἰωάννης) δέν τό ἔκανε μόνο ὁ νέος, ἀλλά καί ὁ γέρος.
Οχι μόνο ὁ ἄνδρας, ἀλλά καί ἡ γυναίκα. Ὄχι μόνο ὁ δοῦλος, ἀλλά καί ὁ ἐλεύθερος,
καί ὁ φτωχός καί ὁ πλούσιος. <br />
Καί δέν τό ἔκαναν ἕνεκα ἀμελείας, οὔτε ἐπειδή παρασύρθηκαν, ἀλλά «ἐπιμελῶς»
(Γεν. 6:5). Ήταν ἐπαγγελματίες ἁμαρτωλοί. <br />
Μέ ἄλλα λόγια, αὐτό πού τούς «ἔκαιε» ἦταν πῶς νά κάνουν τό κακό, καί ὄχι πῶς νά
μήν τό κάνουν. Οὔτε κ ἄν περνοῦσε ἀπό τό μυαλό τους ἡ σωτήρια σκέψη τῆς μετανοίας. <br />
• «Πάσας τάς ἡμέρας»: <br />
Αμάρταναν ισοβίως. Ὅσο ζοῦσαν. Καί τότε ζοῦσαν μέχρι και 600, καί 700, και 800 χρόνια.
Επί τόσα χρόνια ἁμάρταναν χωρίς καμμία διακοπή. Μόνιμο ἐπάγγελμά τους: Ἡ ἁμαρτία!!! <br />
Σε τέτοιο κόσμο ἔζησε ὁ Νώε. <br />
Ἤταν ( ὁ Νῶε) γυιός τοῦ Λάμεχ, τρισέγγονος τοῦ  ̓Αδάμ. Ἔζησε δηλαδή λίγο
μετά τήν ἔξωση τοῦ προπάππου του Αδάμ ἀπό τόν Παράδεισο. Παρόλο πού ἔζησε σε διεφθαρμένη
κοινωνία, εὐωδίαζε ἀπό τήν ἀρετή. <br />
«Νῶε ἄνθρωπος δίκαιος» (Γεν. 6:9). Δίκαιος στη Γραφή εἶναι ἐκεῖνος πού ἐφαρμόζει
ὅλα τά «δικαιώματα», τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Δηλαδή, ὁ Νῶε δέν ἦταν μόνο ἐγκρατής,
αλλά ἦταν καί σέ ὅλα «τύπος καί ὑπογραμμός». Ηταν «τέλειος ἐν τῇ γενεᾷ αὐτοῦ» (Γεν.
6:10). Τέλειος στη δική του κοινωνία, πού μισοῦσε θανάσιμα τήν ἀρετή. <br />
• «Καί ἦν Νῶε ἐτῶν πεντακοσίων καί ἐγέννησε τρεῖς υἱούς, τόν Σήμ, τον Χάμ καί
τόν Ἰάφεθ» (Γεν. 5:32). <br />
Ἡ Γραφή (σχολιάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος) δέν ἀναφέρει χωρίς λόγο, ὅτι ὁ
Νῶε στήν ἡλικία τῶν πεντακοσίων ἐτῶν ἀπέκτησε παιδιά. Το λέει αυτό γιά νά δείξει
ἐμμέσως τό μέγεθος τῆς ἐγκρατείας του. Ενώ δηλαδή γύρω του ὅλοι εἶχαν «λυσσάξει»
ἀπό τήν σαρκική ἐπιθυμία («πολλήν τήν λύσσαν καί τήν μανίαν ἐπιδεικνυμένων»), αὐτός
μέχρι πού ἔφθασε στήν ἡλικία τῶν πεντακοσίων ἐτῶν, ὑπῆρξεν ἐγκρατής. Επί τόσα χρόνια
χαλιναγωγοῦσε τήν ἀτίθαση σάρκα. Ἔτσι, ὄχι μόνο δέν ἦρθε σε παράνομη (ἐκτός τοῦ
Γάμου) σαρκική σχέση, ἀλλ' ἀπέφυγε κι' αὐτή τή νόμιμη (ἐντός τοῦ Γάμου) σχέση (Ὁμιλ.
ΚΔ' Γεν.). <br />
Ὁ ἐγκρατής Νώε, ζώντας σε τέτοιο κόσμο, ἦταν σάν τήν «μυίγα μέσα στο γάλα». «Βαρύς
και βλεπόμενος» (Σοφία 2:12). Από γειτόνους, φίλους, συγγενεῖς, ἄκουγε καθημερινά
(ἐπί πεντακόσια χρόνια) σχόλια ειρωνικά. Ηταν ὁ περίγελος πάντων. Ήταν «νούμερο»... <br />
Οὔτε μία καλή συμβουλή δέν ἄκουσε ἀπό κάποιο συνάνθρωπό του, οὔτε ἕνας δέν βρέθηκε
να τοῦ δώσει θάρρος στόν ἀγῶνα του ἐναντίον τῆς σαρκός. Αλλά ὅλοι τους ξεσποῦσαν
ἐπάνω του σάν ἀγριεμένα κύματα. Καί αὐτός δέν πτοεῖτο. Αλλά διέσχιζε ἀτάραχος
τήν ἀγριεμένη θάλασσα. Γιατί ἦταν μεγάλος ἀθλητής. <br />
Ἡ παρθενία ἔχει μεγαλύτερη ἀξία, ὅταν ἀποκτᾶται ζώντας ἀνάμεσα σε πόρνους. Ἔτσι,
ἡ ἐγκράτεια τοῦ Νώε εἶναι «βαρύτιμη», γιατί ἀποκτήθηκε κατοικώντας ἐπί πεντακόσια
χρόνια μέσα σε «πορνεῖο».<a href="#_ftn1" name="_ftnref1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[1]</span></span></span></span></a> <br />
«Ιδών δέ Κύριος ὁ Θεός, ὅτι ἐπληθύνθησαν αἱ κακίαι» (Γεν. 6:5). Τώρα εἶδε ὁ
Θεός, ὅτι αὐξήθηκε ἡ κακία τῶν ἀνθρώπων; Δέν τό ἤξερε ἀπό πρίν; Ασφαλῶς τό ἤξερε. <br />
Ἡ Γραφή θέλει νά πεῖ μ' αὐτό (διδάσκει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος), ὅτι παρά
τήν τόση μακροθυμία τοῦ Θεοῦ, οἱ ἄνθρωποι ἐπέμειναν στήν ἁμαρτία. Καί ὄχι μόνο.
Αλλά ἔγιναν καί χειρότεροι· «...ἐπληθύνθησαν αἱ κακίαι» (Ομιλ. ΚΓ' εἰς Γεν.).<a href="#_ftn2" name="_ftnref2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[2]</span></span></span></span></a> <br />
• «Καί ἐνεθυμήθη, ὅτι ἐποίησε τόν ἄνθρωπον ἐπί τῆς γῆς» (Γεν. 6:6). <br />
Βλέποντας ὁ μακρόθυμος Θεός τό πλάσμα Του να κολυμπά στούς βόθρους τῆς ἁμαρτίας,
σκέφθηκε τήν ἡμέρα, πού τό ἐδημιούργησε. <br />
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος βάζει στό «στόμα» τοῦ Θεοῦ τά λόγια: «Μήπως ἄραγε
γι' αὐτό ἔκανα τόν ἄνθρωπο στή γῆ; Γιά νά καταπέσει τόσο χαμηλά καί ἐπικίνδυνα;
Γιά νά γίνει ὁ ἴδιος αἰτία τῆς καταστροφῆς του; Ὄχι! Αλλ' ἐγώ ἐξ' ἀρχῆς τόν
τίμησα πολύ, καί ἔδειξα γι' αὐτόν ἰδιαίτερη φροντίδα, ὥστε νά μή χαθεῖ. Ἐπειδή ὅμως
δέν ἔκανε καλή χρήση τῆς ἀγάπης Μου, «ἀπαλείψω τόν ἄνθρωπο, ὅν ἐποίησα, ἀπό προσώπου
γῆς, ὅτι μετεμελήθην» (Γεν. 6:7, βλ. Ὁμιλ. ΚΒ' εἰς Γεν.). <br />
• «Ἔσονται δέ αἱ ἡμέραι αὐτῶν ἑκατόν εἴκοσι ἔτη» (Γεν. 6:3): <br />
Παρόλο πού ὁ ἄνθρωπος κατέπεσε τόσο χαμηλά, ὁ Φιλεύσπλαχνος Θεός δέν τό ἐξαφανίζει
από προσώπου γῆς. Θά τόν ἀνέχεται ἀκόμη 120(!) χρόνια. Γιατί δέν θέλει να χαθεῖ
τό πλάσμα του. <br />
Προειδοποιεῖ τόν ἄνθρωπο. Μήπως και συνέλθει, ἀφυπνισθεῖ, μετανοιώσει, καί γλυτώσει
τήν τιμωρία. Καί γιά νά μήν τόν «αγχώσει», τοῦ δίδει καιρό στή διάθεσή του: Εκατόν
εἴκοσι χρόνια<a href="#_ftn3" name="_ftnref3" style="mso-footnote-id: ftn3;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[3]</span></span></span></span></a>. <br />
Ιδού! <br />
• «Καί είπε Κύριος: καιρός παντός ἀνθρώπου ἥκει ἐναντίον μου» (Γεν. 6:13). <br />
Ὁ Θεός ἀνακοίνωσε στο φίλο του Νώε τήν μεγάλη Του ἀπόφαση: «Το τέλος τῶν ἀνθρώπων ἔφθασε».
Καί δικαιολογεῖται ( ὁ Θεός) στο Νῶε: <br />
«Ὅτι ἐπλήσθη ἡ γῆ ἀδικίας» (Γεν. 6:13). Γέμισε ἡ γῆ ἀπό κακά. Το κακό
παραέγινε. Δεν πάει ἄλλο! Γι' αὐτό θά κατακλύσω τήν γῆ ἀπό νερά, ὥστε νά μή
μείνει τίποτε ζωντανό. Θά νεκρωθοῦν τα πάντα. <br />
Σε σένα (λέει στο Νῶε) ὑπόσχομαι τήν σωτηρία σου (Γεν. 6:17-18). Φτιάξε κιβωτό"
γιά τόν ἑαυτό σου (Γεν. 6:14), τήν γυναίκα σου, τά παιδιά σου καί τίς γυναῖκες τους
(Γεν. 6:18). <br />
Ὁ Νῶε ὑπάκουσε. Πῆρε ἐργάτες. Ἔκοψαν ἀπό τά δάση τεράστια ξύλα, τα μετέφεραν,
καί ἔστησαν «εργοτάξιο». Μέ τά πρωτόγονα μέσα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, κατασκεύαζαν στη
στεριά, καί ἐπί ἑκατό ὁλόκληρα χρόνια, ένα γιγαντιαίο πλοίο (Γεν. 7:6) : <br />
Μήκος: 156 μέτρα <br />
Πλάτος: 26 μέτρα <br />
Ύψος: 16 μέτρα <br />
Ἡ κατασκευή του κίνησε τήν περιέργεια ὅλων. Ρωτούσαν γιά νά μάθουν. Ὁ Νῶε ἅρπαζε
τήν εὐκαιρία καί ἔκανε κήρυγμα μετανοίας. Αλλά καί οἱ ἐργάτες κτυπώντας καθημερινά
τά ξύλα, «κτυποῦσαν» συνειδήσεις. Καί ὁ Νῶε καί οἱ ἐργάτες μέ τόν τρόπο τους, ἐπί
ἑκατό χρόνια «κτυποῦσαν» σάλπιγγα μετανοίας. <br />
Καί δέν μετάνοιωσε οὔτε ἕνας. Το 'ριχναν στό «σορολόπ». Εἶχαν τίς ἀπόψεις
τους. Σίγουρα θα ἔλεγαν: <br />
«Σάλεψε ὁ Νῶε. Φτιάχνει πλοῖο χωρίς να ὑπάρχει θάλασσα» <br />
«Ὁ Νῶε, πού μᾶς τό έπαιζε ὥς θρήσκος, τό 'ριξε στίς ἐπιχειρήσεις» <br />
Καί ὅ,τι ἄλλο «κατέβαζε» το διεστραμμένο τους μυαλό. <br />
Πέρασαν ἤδη ἑκατό χρόνια. Οἱ διεφθαρμένοι ἄνθρωποι δέν ἔδειξαν τήν παραμικρή διάθεση
μετανοίας. Ἔτσι ὁ Φιλάνθρωπος Θεός συντομεύει τόν χρόνο, μήπως καί ξυπνήσουν.
Τά ἐναπομείναντα εἴκοσι χρόνια, τά κάνει ἑπτά ἡμέρες. (Γεν. 7:4) <br />
Δίδει ἐντολή νά ἐπιβιβασθοῦν στό «πλοῖο» ὁ Νῶε, ἡ οἰκογένειά του, ὡς καί κάθε είδος
ζώων καί πτηνῶν (Γεν. 7:1-3). <br />
Πρίν, οἱ ἄνθρωποι ἔβλεπαν τούς ἐργάτες νά φτιάχνουν τήν Κιβωτό, καί ἔλεγαν, ὅ,τι
ἔλεγαν. Τώρα βλέπουν τόν Νῶε, τήν οἰκογένειά του, τά ζωα, τά πτηνά μέσα στην Κιβωτό
να περιμένουν ἐπί ἑπτά ὁλόκληρες ημέρες. (Γεν. 7:10) <br />
Τελευταία εὐκαιρία μετανοίας. <br />
Αλλ' ἔμειναν καί πάλι ἀσυγκίνητοι. Τέτοια πώρωση. Τέτοια στενοκεφαλιά. Τέτοιο
μυαλό (;) κουβαλοῦσαν στο κεφάλι τους... <br />
Παγιδεύθηκαν ἀπό τά ἐπιχειρήματά τους, τίς ἀπόψεις τους. Τίς θεωροῦσαν «ἐγγύηση».
Δέν περνοῦσε ἀπό τό μυαλό τους, πώς εἶναι δυνατόν νά πέφτουν ἔξω στην
κρίση τους. Εἶχαν τήν ψευδαίσθηση, πώς ὁ Νῶε βρίσκεται σε πλάνη, ἐνῶ αὐτοί
βρίσκονται στόν ἴσιο δρόμο... <br />
Ξαφνικά ήρθε αὐτό πού δέν περίμεναν: Ἡ και ταστροφή τους. <br />
«Οἱ καταρράκται τοῦ οὐρανοῦ ἠνεώχθησαν» (Γεν. 7:10). Ἔπεφτε καταρρακτώδης βροχή.
Ἔπεφταν κύματα ὑδάτων. Καί ὄχι μόνο. Αλλά «ἐρράγησαν πᾶσαι αἱ πηγαί τῆς ἀβύσσου»
(Γεν. 7:10). Ἔσπασαν ὅλες οἱ πηγές τῶν ὑπογείων ὑδάτων. Ξεπηδοῦσαν κύματα νεροῦ
ἀπό τήν γῆ. <br />
Γῆ καί οὐρανός «ξεσποῦν» ἐναντίον τῶν ἁμαρτωλῶν. Ἐπί σαράντα συνεχεῖς νύκτες
καί ἡμέρες τούς «σφυροκοποῦν» ἀνηλεῶς. <br />
Τί ἐφιαλτικές στιγμές πέρασαν αὐτοί οἱ ἐπαγγελματίες ἁμαρτωλοί, βλέποντας να «πετάγονται»
μπροστά τους ποταμοί ὑδάτων, ἀλλά καί πέφτοντας στα κεφάλια τους, ἐπί τόσες
νύκτες καί ἡμέρες, βροχή-κατακλυσμός! <br />
Πόσο θα πονοῦσαν: <br />
• ὅταν ἔβλεπαν να χάνονται τα σπίτια τους, οἱ σοδειές τους, τα «ζωντανά» τους! <br />
• ὅταν συνειδητοποίησαν, πώς ἔφθασε πιά τό τέλος τους! Σά «χαμένοι» ἔτρεχαν νά βροῦν
σανί δα σωτηρίας, φωνάζοντας «βοήθεια». ('Αλλά ποιός να βοηθήσει ποιόν;) <br />
• ὅταν ἔβλεπαν μπρός στα μάτια τους να χάνεται ὁ πατέρας τους, ἡ μάνα τους, τό παιδί
τους! <br />
• ὅταν ἔβλεπαν τήν φύση «ἀνόρεκτη» γιά ξαστεριά! (Τώρα κατάλαβαν, πώς ὁ Νῶε καλά
τούς τα 'λεγε...) <br />
Μερικοί πρόλαβαν καί σκαρφάλωσαν σέ πανύψηλα δένδρα. Ὅμως ἡ πρωτοφανής βροχή δέν
ἔλεγε να «κόψει». Ἔτσι ἡ στάθμη τοῦ νεροῦ ὅλο καί ἀνέβαινε, ὥσπου πνίγηκαν κι' αὐτοί. <br />
Καί αὐτοί πού πρόλαβαν καί «ἔπιασαν» τά πανύψηλα βουνά, καί αὐτοί ξεγελάσθηκαν.
Τό νερό ἔφθασε μέχρι τά βουνά. Καί στήν ὑψηλότερη κορυφή. Καί ὄχι μόνο. Υπερκάλυψε
όλες τις βουνοκορφές. (Γεν. 7:18) Τά πάντα ἐπί ἑκατόν πενήντα ἡμέρες ἦταν
σκεπασμένα μέ νερό. (Γεν. 7:29) <br />
Ἡ γῆ ἔγινε ἕνας ἀχανής ὠκεανός! Πνίγηκαν οἱ πάντες. (Κι' αὐτοί πού ἔφτιαξαν τήν
Κιβωτό) <br />
Ὁ Θεός τούς ἔδωσε προθεσμία μετανοίας ἑκατόν εἴκοσι χρόνια, κι' αὐτοί
κορόιδευαν... <br />
Ἡ Κιβωτός ἔπλεε στα «ἄγρια» νερά ἀπό τόν Νοέμβριο μήνα, πού ξέσπασε ὁ κατακλυσμός,
μέχρι τον Απρίλιο, πού ἄρχισαν νά ὑποχωροῦν τά ὕδατα (Γεν. 8:4). Επί πέντε μῆνες
ἦταν «ακυβέρνητη». <br />
Ὑπῆρχε μέγας κίνδυνος να «φαγωθεῖ ἀπό τά κύματα, ἤ νά προσκρούσει σε «σκόπελο»,
ἤ «ὕφαλο» καί νά συντριβεῖ. Καί ὅμως. Ἄραξε «σῶα καί ἀβλαβής» στό ὄρος Αραράτ<a href="#_ftn4" name="_ftnref4" style="mso-footnote-id: ftn4;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[4]</span></span></span></span></a> (Γεν. 8:4). Λές και εἶχε
κάποιον ἐπιδέξιον, ἔμπειρον καί ὑπομονετικόν καπετάνιον. Καί εἶχε. <br />
• Ὁ Νῶε εἰσῆλθε στην Κιβωτό τήν 22α τοῦ δευτέρου μηνός (Νοεμβρίου, Γεν. 7:11), καί
ἐξῆλθε τήν 27η τοῦ δευτέρου μηνός Νοεμβρίου, Γεν. 8:14) τοῦ ἑπομένου ἔτους (πού
στέγνωσε ἡ γῆ). Δηλαδή: Ἐπί ἕνα ὁλόκληρο χρόνο ἦταν «φυλακισμένος» μές στην Κιβωτό.
Χωρίς να ξέρει που βρίσκεται, καί ποῦ θά καταλήξει. <br />
• Στήν Κιβωτό δέν ὑπῆρχαν «γεννήτριες» που να παράγουν φῶς. Ἔτσι ὁ Νῶε ἐπί ἕνα
χρόνο ἦταν βυθισμένος στο σκοτάδι. Καί ὄχι μόνο. Αλλά κάθε τόσο ἄκουγε τά μουγγρητά
τῶν ἀλόγων ζώων, πού βρίσκονταν μαζί του. Μυρίζονταν τίς ἀκαθαρσίες τους, πού συνεχῶς
στοιβάζονταν... <br />
• Το σπουδαιότερο: Ο Νώε, βρισκόμενος ἐντός τῆς Κιβωτοῦ, καί ξεσπώντας ὁ κατακλυσμός,
ἤξερε πώς ἔξω χάνονται οἱ πάντες. Πώς χάνονται οἱ ἐργάτες, πού ἐπί ἑκατό χρόνια
συνεργάζονταν μαζί τους. Πώς χάνονται οἱ δικοί του ἄνθρωποι (οἱ πολυάριθμοι συγγενεῖς
του, οἱ φίλοι του), πού ἔζησε μαζί τους 600 ὁλόκληρα χρόνια. Πιθανόν νά ἄκουγε τα
βογγητά τους! Τί πόνος γιά τόν φιλεύσπλαχνο Νώε. <br />
• Παρόλο πού ζοῦσε σέ τέτοιες δραματικές συνθῆκες, δέν πτοήθηκε, δέν ἀπελπίσθηκε,
δέν πανικοβλήθηκε. Παρέδωσε ἐξ' ὁλοκλήρου τόν ἑαυτόν του στόν Θεό. Τοῦ ἔδειξε ἀπόλυτη
ἐμπιστοσύνη. Καί ἐπειδή Τοῦ ἔδειξε τέτοια ἐμπιστοσύνη, ὁ Παντοκράτωρ Κύριος δέν
τόν ἐγκατέλειψε. Τουναντίον ἦταν πάντα μαζί του. Τόν στήριζε, τόν ἐνίσχυε, τόν ἐνδυνάμωνε. <br />
Κι' αὐτό τό ἔνοιωθε ὁ Νῶε. Γι' αὐτό, μόλις πάτησε το πόδι του στην ξηρά, πρόσφερε
θυσία στο Θεό, εἰς ἔνδειξιν εὐγνωμοσύνης γιά τή μεγάλη Του συμπαράσταση (Γεν. 8:20). <br />
Οἱ ἄνθρωποι πού πνίγηκαν ἀπό τόν κατακλυσμό, ζοῦσαν πρό Χριστοῦ. Καί μάλιστα στήν
ἐποχή πού οἱ δέκα ἐντολές δέν εἶχαν ἀκόμα δοθεῖ στό Μωϋσῆ. Ζοῦσαν δηλαδή σε βαθύτατο
σκοτάδι! Παρόλο αυτό τιμωρήθηκαν θανάσιμα γιά τίς ἁμαρτίες τους, προπαντός γιά τίς
ἁμαρτίες τῆς σαρκός. Γιατί; <br />
Επειδή δέν ἀγωνίσθηκαν. Δέν προσπάθησαν να νικήσουν τήν ἁμαρτία. Αν προσπαθοῦσαν,
θα νικοῦσαν, ὅπως ἔγινε μέ τόν Νώε. <br />
Κι' αὐτό σημαίνει: Ὅποιος δέν ἀγωνίζεται ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας, ἀλλά παραδίδεται
ἀμαχητί, θα τιμωρηθεῖ. Ἁπλῶς, τώρα ὁ Θεός μακροθυμεῖ, ὅπως μακροθύμησε καί τότε. <br />
Οἱ διεφθαρμένοι ἄνθρωποι (στήν ἐποχή τοῦ Νῶε), ὅταν ξέσπασε ὁ κατακλυσμός, τότε
ἄλλαξαν μυαλά. (Ἐνῶ πρίν...). <br />
Ἕνα κατσικάκι, (λέει ἕνας μύθος τοῦ Αἰσώπου), βρισκόταν στην ταράτσα ενός
διώροφου σπιτιοῦ· βλέπει στο δρόμο ἕνα λύκο. <br />
- Δέν ντρέπεσαι, παλιοτόμαρο. (τοῦ ἔλεγε). Τρῶς τις κατσίκες καί τίς γίδες
τῶν φτωχῶν! <br />
-Αν θές νά τά ποῦμε, κατέβα κάτω. (ἀπάντησε ὁ λύκος). <br />
Ἂν ἔστω ἡ κατσίκα ἔκανε το τόλμημα και κατέβαινε προς τα κάτω, τότε σίγουρα τό
πρῶτο πού θά ἔκανε μπρός στο λύκο, ἦταν νά τοῦ δείξει τήν μεταμέλεια της, γιά ὅ,τι
εἰς βάρος του ξεστόμισε, ἐκλιπαρώντας τον ταυτόχρονα να τῆς χαρίσει τή ζωή. <br />
Καί ὁ ὄχλος στήν ἐποχή του Νῶε, ὅσο δέν κινδύνευε, μιλοῦσε σάν τήν κατσίκα πάνω
στην ταράτσα. Ὅταν ὅμως βρέθηκε στο στόμα τοῦ θανάτου, μετανόησε, φωνάζοντας «βοήθεια».
Αλλ' ὅμως ἦταν ἀργά, πολύ αργά. <br />
Καί ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω. </span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: #070707; font-family: arial;"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><span style="line-height: 115%;">[1]</span></span></a> Αλήθεια. Πῶς τά κατάφερε
καί στάθηκε τόσο ψηλά, σέ αὐτό τό χάος καί βαθύ σκοτάδι; Πῶς δέν «κάμφθηκε» ἀπό
τήν ἀσφυκτική πίεση που δεχόταν ἐπί μονίμου βάσεως ἀπό τόν διεφθαρμένο ὄχλο; «Επειδή
(ἀπαντᾶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος) είχε μονίμως προσηλώσει τήν διάνοιά του στό
Θεό, καί ἔτσι οὐδόλως νοιάζονταν γιά τό τί ἔλεγε γι' αὐτόν ὁ κόσμος». </span></p>

</div>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: #070707; font-family: arial;"><a href="#_ftnref2" name="_ftn2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><span style="line-height: 115%;">[2]</span></span></a> «Το παράδειγμα τοῦ Νῶε
διδάσκει, πώς τίποτε δέν μπορεῖ νά ἐμποδίσει ἐκεῖνον πού θέλει νά εἶναι σώφρων (ἐγκρατής)·
νά ἐγρηγορεῖ καί νά φροντίζει ὑπέρ τό δέον για τήν σωτηρία του. Γι' αὐτό,
κανείς ἄς μήν «τά βάζει» μέ τούς ἄλλους. Κανείς ἄς μήν τούς θεωρεῖ ὑπεύθυνους, ἀλλά
νά ἀποδίδει τά πάντα στη δική του ἀδιαφορία» (Ομιλ. ΚΓ' εἰς Γεν.). </span></p>

</div>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: #070707; font-family: arial;"><a href="#_ftnref3" name="_ftn3" style="mso-footnote-id: ftn3;" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><span style="line-height: 115%;">[3]</span></span></a> Ὁ ἐκ δεξιῶν ληστής, γιά
νά μετανοιώσει, χρειάστηκε ένα λεπτό! Σε 120 χρόνια ὁ ἄνθρωπος προλαβαίνει ὄχι ἁπλῶς
νά μετανοήσει, ἀλλά καί νά γίνει ἄγγελος, και κάτι παραπάνω! </span></p>

</div>

<p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span style="color: #070707;"><a href="#_ftnref4" name="_ftn4" style="font-family: arial;" title=""><span style="line-height: 115%;">[4]</span></a><span style="font-family: arial;">  </span><span style="font-family: arial;">Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μᾶς πληροφορεί,
πώς μέχρι τήν ἐποχή του σώζονταν στό ὄρος Αραράτ «κομμάτια» ἀπό τήν Κιβωτό του
Νῶε. «Ἠκούσατε (λέει) περί τοῦ κατακλυσμοῦ καί τῆς πανωλεθρίας ἐκείνης; Οὐχί
γέγονε, καί εἰς ἔργον ἐξέβη; Οὐχί καί τά λείψανα αὐτῆς ἕως νῦν ἐκεῖ σώζεται
πρός ἡμετέραν ὑπόμνησιν;» (Περί τελείας Αγάπης, 7) </span></span></div><span style="color: #070707; font-family: arial;"><div style="text-align: justify;">Σήμερα πιά ἔχει ἀποδειχθεῖ ἐπιστημονικά, ὅτι ὁ κατακλυσμός ήταν πράγματι ἕνα ἀναμφισβήτητο
ἱστορικό γεγονός. </div><div style="text-align: justify;">Μιά ἀκόμα ἀπόδειξη, ὅτι ἡ Γραφή καί σάν ἱστορικό βιβλίο εἶναι ἀξιόπιστη. </div></span><p></p>

</div>

</div><p></p><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><u><br /></u></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><u><br /></u></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="color: red;"><b><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1_01808504093.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ (1)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2_0255690375.html" itemprop="url"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ (2)</span></b></span></a></div>

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ (3)

3. ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ Το κακό εἰσβάλλει χωρίς αντίσταση στό σῶμα τῆς κοινωνίας. Τρέχει σαν ποτάμι, καλύπτοντας ὁλόκληρο τό σῶμα της. Ο κόσμο...

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (6)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhA0fy00j8-_87QrfgNdDE_J7AWc_dZMnKB7bkqkELHo5Lo3CU3f8lmMwzJRnO99auoWGyBaQr61L0ffNLZx1IA-5kc1efvCyi7gHLq2MFBntoNVkK042p84w5ukF9pxpTEv6o-F8gb7Tt7ggroQQLws7x4g3Lh8RIAm6cVf_p7nZ1Xr3Xxfd04aDRb/s320/image.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="color: #070707;"><img border="0" data-original-height="240" data-original-width="320" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhA0fy00j8-_87QrfgNdDE_J7AWc_dZMnKB7bkqkELHo5Lo3CU3f8lmMwzJRnO99auoWGyBaQr61L0ffNLZx1IA-5kc1efvCyi7gHLq2MFBntoNVkK042p84w5ukF9pxpTEv6o-F8gb7Tt7ggroQQLws7x4g3Lh8RIAm6cVf_p7nZ1Xr3Xxfd04aDRb/w400-h300/image.png" width="400" /></span></a></div><span style="color: #070707;"> <br /></span><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: #070707;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Α΄
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6<br />
<br />
Ὅ,τι είσαι, είσαι. Μή φοβάσαι νὰ τὸ παραδεχθεῖς<br />
</span></b><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><br />
Δεν ξέρω πόσο γίνομαι κατανοητός, δέν ξέρω πῶς τὰ ἀκοῦτε, πῶς τὰ καταλαβαίνετε
αὐτά, ἀλλὰ ὑπάρχει για όλους σωτηρία. Όμως, ἔτσι πρέπει να τα πάρουμε τα
πράγματα. Τώρα καταλαβαίνουμε καλύτερα πόσο ὁ καθένας μας πρέπει να γνωρίσει
καλά-καλά τί εἶναι ὁ ἑαυτός του. Διότι μπορεῖ ὅλα αὐτά, ὡς γενικό πλαίσιο τοῦ ὅλου
θέματος, νὰ εἶναι ἔτσι, ἀλλά στον καθένα ὅλη αὐτή ἡ κατάσταση ὑπάρχει κατά ἕναν
ἰδιαίτερο τρόπο. Πόσο ἑπομένως χρειάζεται να βοηθηθούμε ἀλλὰ νὰ ἔχουμε διάθεση ἅμα
δέν ἔχουμε διάθεση, δὲν καταλαβαίνουμε τίποτε- όμως έτσι εἰδικά να βοηθηθούμε,
για να γνωρίσουμε τὸν ἑαυτό μας.<br />
Ο καθένας να γνωρίσει τον ἑαυτό του. Μήν ντρέπεσαι, μή φοβάσαι να παραδεχθεῖς ὅ,τι
εἶσαι. Όχι τί θέλεις νὰ εἶσαι, ἀλλὰ ὅ,τι είσαι. Να το παραδεχθεῖς μάλιστα με εὐγνωμοσύνη,
χωρίς να τα βάλεις με κανέναν. Οὔτε μὲ τὸν Θεό οὔτε με κανέναν ἄλλο νὰ τὰ
βάλεις, οὔτε να παραπονιέσαι: «Γιατί νὰ εἶμαι ἔτσι; Γιατί νὰ μοῦ συμβαίνουν αὐτὰ;
Γιατί νὰ ἔχω ἐγὼ αὐτὲς τῆς δυσκολίες;» Αυτά τα ξέρει ὁ Θεός. Ἐμεῖς ὀφείλουμε με
ευγνωμοσύνη να δεχόμαστε ό,τι και να μᾶς συμβαίνει, καί ὑπομονετικά να
γνωρίσουμε τὸν ἑαυτό μας. Ἔτσι ὑπάρχει ἐλπίδα, ἀδελφοί μου, να γίνει κάτι στην
ψυχή μας.<br />
Δεν ξέρω, μπορεῖ νὰ κάνω λάθος, ἀλλὰ κατά κανόνα ἐκεῖνος ποὺ εἶναι ἔξω ἀπό τήν
πραγματικότητα, ἔξω ἀπό τὸν ἑαυτό του, πού δέν τὰ ξέρει ἔτσι τα πράγματα, πού
δέν τὰ εἶδε έτσι, πού δέν ἔχει διάθεση να σκύψει μέσα του, ἐκεῖνος νομίζει πώς
τάχα ἔχει νὰ κάνει κάποιο ἄλλο έργο. Ὅμως, ὅπως λέει καὶ ὁ ἅγιος, ἂν πέσεις
μέσα στη λάσπη, καί βουλώσει ή μύτη σου, τα μάτια σου, το στόμα σου, τά αὐτιά
σου, τί θὰ σε ὠφελήσει, ἐὰν πεῖς στὸν ὑπηρέτη σου να πάει νὰ ἀρχίσει να δίνει
λεφτά ἐδῶ κι ἐκεῖ γιὰ ἐλεημοσύνη (Βλ. Αγίου Συμεών του Ν. Θεολόγου, Έργα,
Κατηχήσεις, Κατήχηση Ε. έκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλης, τόμ. 1, Θεσσαλονίκη 1988, σσ.
88-89.)<br />
<br />
<b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Ἡ μόνη δουλειά πού ἔχεις να κάνεις εἶναι...<br />
</b><br />
Ἐμεῖς κάνουμε σπασμωδικές κινήσεις, ἐπειδή δὲν θέλουμε να κάνουμε αὐτό τό ἕνα,
δηλαδή να παραδοθοῦμε στον Χριστό. Όχι με λόγια, ἀλλά στην πράξη να παραδοθοῦμε.
Ὄχι μόνο να το έχουμε πόθο και ἐπιθυμία να παραδοθούμε, ἀλλά στην πράξη να το
κάνουμε. Το ἔκανες αὐτή τήν ὥρα, δηλαδή παρέδωσες τώρα τὸν ἑαυτό σου στον Θεό,
καὶ μετά από λίγο, πάλι· καὶ μετά από λίγο, πάλι. Ὄχι μὲ τὴν ἔννοια ότι
κοροϊδεύεις, ἀλλά μέ τήν ἔννοια ότι συνέχεια βγαίνει ἀπό μέσα σου ακατέργαστο
υλικό, τὸ ὁποῖο δέν το ἔβλεπες πρῶτα, και γι' αὐτό παραδίδεις ἐκ νέου τον ἑαυτό
σου στον Θεό. Επειδή όμως δέν θέλουμε νὰ κάνουμε αὐτό, καὶ ἀπό τό ἄλλο
μέρος θέλουμε νὰ εἶμαστε χριστιανοί, νά φαινόμαστε ώς χριστιανοί, κάνουμε ὑποκρισίες,
ἔχουμε πλαστή καί φτιαχτή συμπεριφορά, ποὺ δὲν ἔχει σχέση με τη χριστιανική ἀρετή.
Πιθανόν κάποιος, ἀκούγοντας ὅλα αὐτά, να ἀπελπίζεται, νὰ ἀπογοητεύεται. Δὲν εἶναι
ἔτσι. Εἶναι λάθος αὐτό, ἀφοῦ ὅλα τὰ κάνει ὁ Θεός· δὲν τὰ κάνουμε ἐμεῖς. Ἂν ἐπιτρέπεται
νὰ πῶ, ἡ μόνη δουλειά ποὺ ἔχεις να κάνεις εἶναι νὰ κόψεις το μέρος τοῦ
καρπουζιοῦ πού βρίσκεται ἔξω ἀπό τό νερό. Κόψ' το λοιπόν καὶ πάρ' το. Μόνο του
το καρπούζι θὰ ἀνέβει λίγο πιό πάνω. Ἐνῶ, ἄν προσπαθήσεις ἀλλιῶς νὰ τὸ ἀνεβάσεις,
δὲν θὰ βρεῖς τρόπο. Θὰ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι μέσα στο νερό. Κόψε αὐτό πού βγῆκε ἔξω
ἀπό το νερό. Κόψε τὴν ἄλλη μέρα καὶ τὸ ἄλλο πού βγῆκε ἔξω ἀπό τό νερό.
Σιγά-σιγά, κάθε μέρα, να παραδίδουμε τὸν ἑαυτό μας μὲ ἐμπιστοσύνη στον Θεό· αὐτό
εἶναι τὸ κόψιμο. Δηλαδή, ἂν σήμερα, ὅσο μπορούμε να νιώσουμε, να
καταλάβουμε τὸν ἑαυτό μας, ἀπόλυτα, τέλεια τόν παραδώσουμε στον Θεό, αὔριο θά αἰσθανόμαστε
τὴν ἀνάγκη να κάνουμε το ἴδιο. Ὄχι μὲ τὴν ἔννοια, ὅπως λέγαμε, ὅτι κοροϊδεύαμε
πρῶτα, ἀλλὰ μὲ τὴν ἔννοια ὅτι σήμερα βγῆκε ἀπό μέσα μας, ἀπό τὸ ὑποσυνείδητο, ἄλλος
ἄνθρωπος πού δέν τὸν εἴχαμε ὑπ' ὄψιν. Καί τήν ἄλλη μέρα θα κάνουμε το ἴδιο, καὶ
τὴν πιὸ ἄλλη καὶ τὴν πιό ἄλλη.<br />
Ἀναφέραμε χθές, σχετικά με την ταπείνωση, καί το παράδειγμα μέ τό βαρέλι, τα
βρώμικα νερά καί τὸν φελλό. Εἶναι τόσο χτυπητό τό παράδειγμα καί τόσο ἐκφραστικό,
πού νομίζω ὅτι θα βοηθήσει τόν καθένα να ταπεινωθεί.<br />
<br />
<b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Νά κάνουμε ὅ,τι χρειάζεται, γιά να
νορμαλοποιηθεῖ ὁ ἑαυτός μας<br />
Νά προβληματισθοῦμε<br />
</b><br />
Σήμερα, πού ἦρθαν τα πάνω κάτω καὶ τὰ κάτω πάνω, ποὺ ἔχει πάθει ἀλλοίωση τό ἀνθρώπινο
γένος, καὶ νὰ δοῦμε ποῦ θὰ πάει το πράγμα, ἔχει πρόβλημα καὶ μὲ τὸν ὕπνο ὁ ἄνθρωπος.
Πόσοι καί πόσοι δέν μποροῦν νὰ κοιμηθοῦν καὶ παίρνουν φάρμακα και φάρμακα,
χαπάκια καί χαπάκια, για να κοιμηθοῦν λίγο. Ἐνῶ ὁ εὐλογημένος ὁ ὕπνος ἔρχεται, ὅταν
κανείς ἔχει μέσα του την εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ, ὄχι ὅμως θεωρητικά. Χρειάζεται να ὑπάρχει
οὐσιαστικά ἡ εἰρήνη μέσα στον ἄνθρωπο, γιὰ νὰ ἔρθει ὁ ὕπνος.<br />
Πρέπει πολύ να προβληματισθοῦμε, ὅσοι ἔχουμε διάθεση για κάτι τέτοιο, και
πρωτίστως βέβαια ὁ καθένας γιὰ τὸν ἑαυτό του ἀλλὰ ἔπειτα καί γενικότερα να
προβληματισθούμε- και να κάνουμε ὅ,τι χρειάζεται, για να νορμαλοποιηθεῖ ὁ ἑαυτός
μας και να ξεπεράσουμε ὅλες ἐκεῖνες τίς ἀόρατες δυνάμεις καὶ ἀόρατες καταστάσεις
πού, παρά την καλή διάθεση τὴν ὁποία ἔχει ὁ ἄνθρωπος, δὲν ἀφήνουν να ἀπλωθεῖ
μέσα του ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἡ λύτρωση που παρέχει ὁ
Χριστός, ή χαρά που δίνει ὁ Χριστός. Ἔχεις καλή διάθεση, ἀλλὰ ἂν ἔχεις μέσα σου
καταστάσεις οἱ ὁποῖες, ὅσο κι ἂν τὸ θέλεις νὰ εἶναι τακτοποιημένες, εἶναι ἀτακτοποίητες,
κάτι πρέπει να γίνει.<br />
Πάλι αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη νὰ πῶ ὅτι ἔχει πάθει κάποια ἀλλοίωση ὁ ἄνθρωπος σήμερα,
καί φαίνεται ὅτι δὲν φθάνει νὰ ποῦμε σε κάποιον ἀπλῶς: «Πίστεψε στον Χριστό». Ὄχι
ὅτι δὲν ἀρκεῖ ἡ πίστη στον Χριστό, ὄχι ὅτι δέν γιατρεύεται κανείς μὲ τὴν πίστη
στον Χριστό, ἀλλά διότι, ἐνῶ νομίζεις ὅτι πιστεύεις, δέν πιστεύεις, ἐνῶ
νομίζεις ὅτι ἀφήνεσαι στον Χριστό, δέν ἀφήνεσαι, ἐνῶ νομίζεις ὅτι κάνεις τὰ τοῦ
Χριστοῦ, δὲν κάνεις τὰ τοῦ Χριστοῦ. Ὄχι μὲ τὴν ἔννοια ὅτι κοροϊδεύεις κάποιον· ὄχι.
Ἀλλὰ ὑπάρχουν μέσα σου καταστάσεις πού, παρά την καλή διάθεσή σου, δέν ἀφήνουν
αὐτή ἡ πίστη σου να προχωρήσει βαθύτερα.<br />
Νὰ ἀναφέρουμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι στρώματα-στρώματα. Τί σημαίνει αὐτό; Αὐτό
σημαίνει ὅτι τὴν ὥρα πού λέει κανείς εἰλικρινά καί τίμια καί χωρίς ὑποκρισία
«παραδίδομαι στον Χριστό», παραδίδει το πάνω-πάνω στρῶμα. Τὰ ἄλλα στρώματα, πού
εἶναι βαθύτερα, καθόλου δέν τὰ ἐλέγχει. Καί ὄχι μόνο δέν τὰ ἐλέγχει, ἀλλὰ αὐτά ἔχουν
τὴν αὐτονομία τους καί διαφεντεύουν.<br />
Γι' αὐτό συμβαίνουν αὐτά τά παράξενα. Δηλαδή, βλέπεις τὸν ἄλλο να κάνει κάτι,
καί διερωτᾶσαι πῶς τὸ κάνει, ἀφοῦ μόλις προηγουμένως, μόλις χθές, λέγαμε κάποια
πράγματα, και τώρα κάνει ὅ,τι κάνει, σὰν νὰ μὴν ἄκουσε τί εἴπαμε. Καί ὄχι μόνο
κάνει αὐτό πού κάνει, πού καθόλου δέν ταιριάζει, ἀφοῦ ἤδη ἔχουμε πεῖ κάποια
σχετικά πράγματα, ἀλλά καθόλου δέν καταλαβαίνει ὅτι δέν εἶναι σωστό. Δέν το
καταλαβαίνει. Ἀντιλαμβάνεσθε τώρα τί γίνεται. Πῶς λοιπόν νὰ συνεννοηθοῦμε
καὶ νὰ βροῦμε ἄκρη; Γι' αὐτό σήμερα τόσο πολύ εἶναι ὁ καθένας μέσα στο καβούκι
του. Υπάρχουν βέβαια κάποιες ἀνάγκες στην καθημερινή ζωή πού ἑνώνουν τοὺς ἀνθρώπους,
βαθύτερα ὅμως ὁ καθένας εἶναι ἔρμαιο τοῦ ἑαυτοῦ του, θύμα τοῦ ἑαυτοῦ του.<br />
Καταλαβαίνετε τώρα τί δουλειά ἔχει ὁ καθένας μας να κάνει, ἕως ὅτου ὅλα αὐτά τά
στρώματα τῆς ὑπάρξεώς μας νὰ ὑποταχθοῦν στὸν Χριστό. Δέν θά ὑποταχθοῦν στον
Χριστό διά τῆς βίας, δὲν θὰ ὑποταχθοῦν ἐν ἀγνοίᾳ μας, ἀλλά ἐν γνώσει μας.
Δηλαδή, συγκεκριμένα νὰ πεῖ κανείς, ὅσο μπορεῖ νὰ καταλάβει: «Κύριέ μου,
παραδίδομαι σ' ἐσένα· τελείωσε. Νά μέ κυβερνήσεις ἐσύ». Καί νά τό κάνει αὐτό
τίμια, εἰλικρινά καὶ νὰ μπεῖ στὸν ἀγώνα πού ἔχει να κάνει. Ἀλλά συγχρόνως ὅμως,
γιὰ νὰ ποῦμε ὅλη τὴν ἀλήθεια, νὰ μπεῖ στὴν ὑπακοή. Ἐμεῖς ἔχουμε ὅλη τὴν εὐχέρεια
καί τὴν ἄνεση μέσα στην Έκκλησία να κάνουμε ὑπακοή.<br />
Ἐάν ἔτσι τὸ πάνω-πάνω στρῶμα τῆς ψυχῆς σου το παραδώσεις στον Χριστό, τὴν ἄλλη
μέρα ἕνα ἄλλο στρώμα, ποὺ εἶναι λίγο βαθύτερα καὶ δὲν φαινόταν ὡς τώρα, ἔρχεται
στὴν ἐπιφάνεια. Καὶ ἂν εἰλικρινά καὶ τίμια κάνεις νέο δόσιμο, ἄλλο στρώμα ἔρχεται
στὴν ἐπιφάνεια. Το δόσιμο αὐτό να το κάνεις χωρίς καθόλου νὰ ἀπορήσεις: «Εγώ
χθές παραδόθηκα. Πάλι τὸ ἴδιο θα κάνω» Γι' αὐτὸ ἄλλωστε κανείς κάθε μέρα βάζει ἀρχή,
πρέπει να βάζει ἀρχή. Όχι ἁπλῶς κάθε μέρα, ἀλλά καί κάθε στιγμή.<br />
Πάντως, αὐτὸ τὸ ἔργο δὲν ὁλοκληρώνεται ἀπὸ τὴ μια μέρα στὴν ἄλλη. Μπορεῖ ἐπί μῆνες
κανείς να ἀγωνίζεται, γιὰ νὰ κρατήσει αὐτή τὴν ὑπόσχεση πού ἔδωσε, ὅτι παρέδωσε
τὸν ἑαυτό του στον Χριστό. Ἀφοῦ στην πράξη γίνει ὄντως αὐτή ἡ παράδοση, βγαίνει
ἕνα στρῶμα ἀπό κάτω. Καὶ ἄν παραδοθεῖ καὶ αὐτό, ἂν παραδώσει δηλαδή κανείς ὅσο ἀπό
τὸ ἀσυνείδητο περιεχόμενο τοῦ ἑαυτοῦ του βγεί στο συνειδητό -πράγμα πού ἀποδεικνύεται
στην πράξη-καὶ ἄλλο στρώμα βγαίνει, μετά καί ἄλλο στρώμα, καὶ ἔρχεται ὥρα ποὺ ὅλος
ὁ ἄνθρωπος παραδίδεται στον Χριστό.<br />
Οἱ ἅγιοι δὲν εἶχαν συνειδητό, ὑποσυνείδητο, ἀσυνείδητο. Τα πάντα σ' αὐτοὺς ἦταν
συνειδητό. Καὶ γι' αὐτό εἶναι τόσο ἀπλὴ ἡ ζωή τῶν ἁγίων καὶ τοῦ κάθε χριστιανοῦ
πού πορεύεται αὐτόν τόν δρόμο, πού ζεῖ κατ' αὐτόν τον τρόπο. Εἶναι ἀνάγκη
λοιπόν να μπούμε σ' αὐτὸν τὸν ἀγώνα –ἐφόσον μᾶς δίνει ὁ Θεός ζωή, ἀλλὰ καὶ γι'
αὐτὸ μᾶς τὴ δίνει τή ζωή– ὥστε σιγά-σιγά, σιγά-σιγά να νορμαλοποιηθεί ὅλος
ὁ ἑαυτός μας, να παραδοθεί ὅλος ὁ ἑαυτός μας στον Χριστό. Ἀπό κεῖ καὶ πέρα ἀγιάζεται
ὅλος ὁ ἄνθρωπος.<br />
Καί αὐτό ὅλο θα γίνει μὲ τὴν πίστη στον Χριστό. Ἀλλὰ μὴν περιμένουμε ὅτι, ἐπειδὴ
εἶπαμε «πιστεύουμε στον Χριστό», τέλειωσε το θέμα. Ἡ πίστη θα πρέπει νὰ ἔχει ὡς
ἀποτέλεσμα αὐτή τήν παράδοση. Στην πράξη ὅμως, τὴν ἄλλη μέρα κιόλας θα φανεῖ ὅτι
σὰν νὰ μὴν παρέδωσε τὸν ἑαυτό του και νείς, διότι βγαίνουν νέα στρώματα. Έτσι,
σιγά-σιγά ὅλος ὁ ἄνθρωπος παραδίδεται στον Χριστό, ὅλος ἐξαγιάζεται, ὅλος ἐλευθερώνεται
καὶ εἶναι ὅλος χαριτωμένος καὶ ἀπλοῦς, ὅπως ὁ Θεός εἶναι ἁπλοῦς.<br />
Κάποιοι ἀσχολοῦνται μὲ αὐτὰ τὰ ψυχολογικά θέματα. Βρίσκουν κατάλληλο γιατρό και
κάνουν ψυχαναλύσεις καὶ βγάζουν ἀπὸ τὸ ἀσυνείδητό τους πολλά βιώματα και
τακτοποιούνται κάπως ψυχολογικά· ἀλλά χωρίς τίποτε ἄλλο.<br />
Ἐμεῖς ὅμως οἱ χριστιανοί, ἐὰν θέλουμε να γίνουμε τοῦ Χριστοῦ, θα πρέπει να
μπούμε στὸν ἀγώνα αὐτό. Ὄχι γιατί, ἐπαναλαμβάνω, δὲν μᾶς σώζει ή χάρη τοῦ
Χριστοῦ, ὄχι γιατί δέν φθάνει ἡ πίστη, ἀλλά διότι δεν πιστεύει ὅλο τὸ εἶναι
μας, τὴν ὥρα πού λέμε ὅτι πιστεύουμε δέν παραδίδεται ὅλο τὸ εἶναι μας, τὴν ὥρα
πού λέμε ὅτι παραδιδόμαστε. Καί ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ δέν φθάνει στα βαθύτερα ἐκεῖνα
στρώματα, πού δέν ἔχουν ἀκόμη παραδοθεί. Γι' αὐτό ὑπάρχουν χριστιανοί πού ἔζησαν
πολλά χρόνια, ἔφθασαν σε μεγάλη ἡλικία καὶ παρ' ὅλα αὐτά ἔχουν μέσα τους ἀκατέργαστες
καταστάσεις. Καί αὐτό, διότι ποτέ δὲν προχώρησε ἡ χάρη βαθύτερα. Έξωτερικά,
πάνω-πάνω, ἐπιφανειακά, κάθε μέρα άσχολοῦνταν μὲ τὰ πνευματικά, χωρίς ὅμως να παραδοθεῖ
τὸ ὅλο εἶναι τοῦ ἀνθρώπου στη χάρη τοῦ Θεοῦ.<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: #070707;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: #070707;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></span></p><p></p><div style="text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;">ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ</span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><span style="font-size: medium;"><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b>...πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν</b></div></b><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe;">Τὸ αἴσθημα κατωτερότητος καὶ ἄλλες ἀρρωστημένες καταστάσεις</span></b></div><span style="color: #2b00fe;"><div style="text-align: center;"><b>μέσα στο μυστήριο τῆς σωτηρίας</b></div></span><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b>Πανόραμα Θεσσαλονίκης, Ε΄ έκδοση</b></div><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b><br /></b></div><div><b><br /></b></div></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><a href="https://amethystosbooks.blogspot.com/2025/11/6_20.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" target="_blank"><b>ΠΗΓΗ</b></a></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><u><br /></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A (1)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2_0870095958.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (2)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/3_01942665065.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (3)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/4_01197162167.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (4)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/5_01594983194.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (5)</span></b></a></div><p><br /></p>

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (6)

Α΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6 Ὅ,τι είσαι, είσαι. Μή φοβάσαι νὰ τὸ παραδεχθεῖς Δεν ξέρω πόσο γίνομαι κατανοητός, δέν ξέρω πῶς τὰ ἀκοῦτε, πῶς τὰ καταλαβ...

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (5)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjVpVaR10wulT75DlA7mv3pzEQqaF1Cc8PZt2OcEACryVAOR1dsSHGK0M_gtapxXXh7p121nr78joulM22vGfR-51DlnS-wN463mDm6OPx_Tk51sjU_HN1GdIBeydB8vCCkfl6mvZ7HZUzodQlEdDGoMzxKsYVcGur7Lzag8PDwEbR4uc4EPFraC2II/s320/image.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="color: #111010;"><img border="0" data-original-height="240" data-original-width="320" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjVpVaR10wulT75DlA7mv3pzEQqaF1Cc8PZt2OcEACryVAOR1dsSHGK0M_gtapxXXh7p121nr78joulM22vGfR-51DlnS-wN463mDm6OPx_Tk51sjU_HN1GdIBeydB8vCCkfl6mvZ7HZUzodQlEdDGoMzxKsYVcGur7Lzag8PDwEbR4uc4EPFraC2II/w400-h300/image.png" width="400" /></span></a></div><span style="color: #111010;"> <br /></span><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #111010;">Το
θέμα εἶναι ὁ ἄνθρωπος να δοθεῖ στὸν Θεό<br />
Ὅλα νὰ τὰ βλέπουμε μέσα στην πρόνοια τοῦ Θεοῦ<br />
</span></span></b><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #111010;"><br />
Θὰ σᾶς παρακαλοῦσα καὶ θὰ σᾶς προέτρεπα, ἂν ἔχετε τη δυνατότητα, νὰ ἀκούσετε αὐτὰ
τὰ ὁποῖα εἴπαμε χθές. Νομίζω ὅτι εἶναι χρήσιμα γιά ὅλους.<br />
Ὅσο κι ἄν σᾶς φανεῖ παράδοξο, κι ἐγώ χθές, καθώς τα λέγαμε, πάρα πολύ ὠφελήθηκα.
Σαν νὰ τὰ ἀκούγαμε πρώτη φορά, μολονότι εἶναι κάποια πράγματα πού τὰ εἴπαμε καί
ἄλλη φορά. Ἀλλά σε καμιά περίπτωση δὲν ἐπαναλαμβάνει κανείς σὰν νὰ εἶναι
γραμμόφωνο ἤ μαγνητόφωνο. Η καλύτερα, πιο σωστό εἶναι νὰ ποῦμε ὅτι τὸ Πνεῦμα τοῦ
Θεοῦ δὲν ἐπαναλαμβάνει το γράμμα. Καί τὰ ἴδια ἀκριβῶς νὰ πεῖ κανείς, ἐφόσον εἶναι
ζεσταμένα, ἐμπνευσμένα, ἂν θέλετε, ἀπό τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, δὲν εἶναι τὰ ἴδια. Ἀλλὰ
ἐν πάση περιπτώσει, ἐγώ αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη να προτρέψω, ὅσοι ἔχετε τη
δυνατότητα νὰ τὰ ἀκούσετε. Καί ὅλα τά ἄλλα, ἀλλά κυρίως τα δύο παραδείγματα που
χρησιμοποιήσαμε, το καρπούζι μέσα στο νερό καὶ τὸ βαρέλι μὲ τὸν φελλό, καὶ τὰ ὁποῖα,
νομίζω, φώτισε ὁ Θεὸς νὰ τὰ ἀναφέρουμε. Καί μπορεί να είναι σαν αστεία, ὅμως ἔχουν
τη σημασία τους.<br />
Δεν ξέρω πῶς τὰ παίρνετε ἐσεῖς τὰ πράγματα, ἀλλὰ ἔχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία
όλα κανείς να τὰ βλέπει μέσα στην πρόνοια τοῦ Θεοῦ τὸν ὅλο ἑαυτὸ του, τις
καταστάσεις τοῦ ἑαυτοῦ του, που συμβαίνουν γύρω του, όσα συμβαίνουν μέσα του.
Όλα είναι μέσα στην οἰκονομία τοῦ Θεοῦ, ὅλα εἶναι κάτω ἀπὸ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ
καὶ ὅλα δουλεύουν μόνο γιά το καλό.<br />
Οι ψυχολόγοι καὶ οἱ ψυχίατροι ἐνεργοῦν ἁπλῶς σε ἀνθρώπινο ἐπίπεδο, ἐνῶ δὲν ἔχει
μεγάλη αξία ἁπλῶς τὸ ἀνθρώπινο επίπεδο. Μέσα στὴν Ἐκκλησία όλα γίνονται κάτω
από την πρόνοια τοῦ Θεοῦ, καί ὁ σκοπός εἶναι ὁ ἄνθρωπος τελικά να δοθεῖ στὸν
Θεό. Ο ψυχολόγος, ὁ ψυχίατρος συνήθως έργάζεται έτσι πού ότι θὰ κάνει, θὰ
τὸ κάνει μὲ τὸν ἄνθρωπο ότι θὰ κάνει, γιὰ τὸν ἄνθρωπο ό,τι θα κάνει, θὰ τὸ
κάνει, γιὰ νὰ ἀναδείξει τον άνθρωπο. Βέβαια, μπορεῖ ἕνας ψυχολόγος ἀνθρωπίνως
να ρυθμίσει κάποιον ποὺ ἔχει μέσα του άνισορροπία, καὶ νὰ τὸν βοηθήσει να ζήσει
ὅπως ζοῦν καὶ οἱ ἄλλοι μέσα στη ζωής. Αυτό όμως καθόλου-καθόλου δεν σημαίνει
ότι βοηθήθηκε ὁ ἄνθρωπος να δοθεί στον Θεό. Καὶ ὅλο τὸ θέμα εἶναι ὁ ἄνθρωπος
να δοθεί στον Θεό καί όχι ἁπλῶς νὰ μείνει στὰ ἀνθρώπινα μέτρα. Καὶ ἀκριβῶς,
χρειάζεται νὰ γένει αὐτή ἡ ἐργασία, την οποία παρομοιάζουμε, στο παράδειγμα μὲ
τὸ καρπούζι μέσα στο νερό, μὲ τὸ κόψιμο τῆς φέτας του καρπουζιού που προεξέχει
από το νερό.<br />
Όταν κανείς γνωρίσει πῶς ἔχουν τα πράγματα καὶ κάνει σωστή εργασία, λίγο-λίγο,
λίγο-λίγο θα αρχίσουν να βγαίνουν μέσα ἀπὸ τὴν ὕπαρξή του, ή ὁποία εἶναι ἄβυσσος,
καταστάσεις κρυμμένες στο υποσυνείδητο και στο ασυνείδητο. Καὶ ἂν τὰ βιώματα ποὺ
εἶναι ἐκεῖ μέσα εἶναι καὶ ἀρρωστημένα, παθολογικά, τότε ὁ ἄνθρωπος άγεται καί
φέρεται από αὐτά, περνά πάρα πολύ άσχημα καὶ δὲν μπορεῖ να καταλάβει τι τοῦ
συμβαίνει. Ἀλλὰ καὶ ὅταν ἀκόμη δὲν εἶναι πολὺ βεβαρημένα τα βιώματα που
είναι μέσα του, εφόσον ὁ ἄνθρωπος δὲν τὰ ἐλέγχει, αὐτὰ ἐνεργοῦν αὐτόνομα. Μόνο
το συνειδητό μπορεί κανεῖς νὰ ἐλέγξει. Όπως δηλαδή μόνο το καρπούζι που εἶναι ἔξω
ἀπὸ το νερό, τρόπον τινά, βλέπουμε, ἐνῶ τὸ ἄλλο δὲν τὸ βλέπουμε. Ἂν λάβουμε υπ'
όψιν μας ὅτι εἶναι θολό το νερό, δὲν μπορεῖς νὰ δεῖς πιο κάτω ἀπὸ τὴ στάθμη του
νεροῦ. Ἔτσι, βλέπει κανείς μόνο το συνειδητό τῆς ὑπάρξεώς του<br />
Είπαμε χαρακτηριστικά χθές ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεί να πεί: «Σήμερα κάνω αὐτὴ τὴ
γενναία πράξη δένω ὅλο τὸν ἑαυτό μου στον Θεό, παραδίδομαι στον Θεό. Τελείωσε». Παραδόθηκες.
Τι παρέδωσες. Παρέδωσες μόνο αὐτό πού ἐλέγχεις. Το 1/10. Παραδίδοντας αὐτὸ τὸ
συνειδητό, εἶναι σαν νὰ κόβουμε με ένα σπαθί ἀκριβῶς στη στάθμη του νεροῦ τὴ
φέτα τοῦ καρπουζιού που φαίνεται, καὶ ὅλο όσο είναι πάνω από τη στάθμη το
παίρνουμε. Οπότε ἀμέσως το καρπούζι ἀνεβαίνει λίγο πιο πάνω. Έτσι λοιπὸν ὅταν
παραδοθείς σήμερα εἰλικρινά, τίμια, παραδίδεις τὸ συνειδητό σου. Ὅμως αύριο κιόλας
νιώθεις τὴν ἀνάγκη να ξαναπαραδώσεις στον Θεό τὸν ἑαυτό σου, ἀκριβῶς γιατί ἕνα
μέρος ἀπὸ τὸ ὑποσυνείδητο βγῆκε καὶ ἔγινε συνειδητό.<br />
Πάντως, να ξέρουμε ὅτι τὰ βιώματα τοῦ ὑποσυνειδήτου, που, ὅπως εἶπαμε, μπορεῖ νὰ
εἶναι καὶ ἀρρωστημένα, δὲν τὰ ἀφήνει κανείς νὰ βγοῦν. Τὰ φοβάται. Ἂν ἔχει το
κουράγιο νὰ τὰ ἀφήσει να βγοῦν καὶ νὰ παραδώσει τὸν ἑαυτό του ὅπως εἶναι στον
Θεό, ἀρχίζει ἡ σωτηρία. Τὴν ἄλλη μέρα περισσότερο, την άλλη μέρα
περισσότερο, τὴν ἐπόμενη φορά περισσότερο, ώσπου βγαίνει ὅλο τὸ ὑποσυνείδητο,
βγαίνει ὅλο τὸ ἀσυνείδητο, καὶ ἔτσι παραδίδει κανείς ὅλο τὸν ἑαυτό του στον
Θεό. Νὰ πῶς γίνεται κανείς ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, χριστιανός,<br />
<br />
<b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Η σωτηρία είναι συνειδητό γεγονός</b><br />
<br />
Να θυμηθοῦμε ἐδῶ αὐτὸ ποὺ ἰδιαίτερα τονίζει ὁ VL. Lossky στο βιβλίο Η μυστική θεολογία
τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας. «Το γεγονός τῆς σωτηρίας εἶναι συνειδητό γεγονός. Δὲν
εἶναι μαγικό γεγονός». Έν συνείδητα ὁ ἄνθρωπος ἐκλέγει τὸν Θεό, ἐνσυνείδητα
πιστεύει στον Θεό, ενσυνείδητα παραδίδει τὸν ἑαυτό του στον Θεό καὶ κάνει τὸν ἀγώνα
του. Δεν γίνονται ἔτσι στα κλέφτικα τὰ πράγματα ἢ στὸν ὕπνο ἢ μὲ μαγικό τρόπο.<br />
Θὰ δεῖ κανεὶς ὅλη τή βρωμιά τῆς ὑπάρξεώς του, θὰ δεῖ ὅλη τὴν ἁμαρτία του.
Όποιος δὲν τολμά, ὅποιος φοβάται νὰ τὰ δεῖ, θὰ ταλαιπωρείται μια ζωή, καὶ δὲν θὰ
γίνει τίποτε. Ὅποιος ὅμως εἶναι ταπεινός καὶ ἐκ τῶν προτέρων, μὲ ὅσα ἔχει ἀκούσει,
ἔχει διάθεση νὰ δεῖ τὸν ἑαυτό του καὶ οὔτε θα φοβηθεί οὔτε θα τρομάξει οὔτε θα
δειλιάσει πῶς νὰ ἐκτεθεῖ στα μάτια του, αὐτὸς θὰ δεῖ ὅλη τὴν ἐξαχρείωση μέσα
του. Πρέπει νὰ δεῖ κανείς τὴν ἁμαρτία του, νὰ δεῖ τὴν ἐξαχρείωση, νὰ δεῖ τὸ
κακό ποὺ ἔχει μέσα του. Ἔτσι ταπεινώνεται κανείς.<br />
Τι πράγματα εἶναι αὐτά σήμερα! Ἀκόμη καὶ στὴν ἐξομολόγηση που θα πάει κανείς, δὲν
ξέρει πῶς νὰ ἐξομολογηθεῖ καὶ λέει στον πνευματικό: «Δέν ἔχω νὰ πῶ τίποτε, δέν
αἰσθάνομαι τίποτε νὰ μὲ βαραίνει». Πῶς γίνεται αὐτό, καὶ οἱ ἄνθρωποι πᾶνε κι ἔρχονται
καὶ καθόλου δεν κάνουν βουτιά μέσα στην ψυχή τους, ὥστε νὰ δεῖ κανείς τὴν ἁμαρτία,
νὰ δεῖ αὐτή τὴν ἄβυσσο, νὰ δεῖ ὅλο αὐτὸ τὸ χτικιό, ἂν θέλετε -δὲν ξέρω ποιά ἄλλη
λέξη να χρησιμοποιήσω- πού ἔχει μέσα του; Όποια λέξη κι ἂν ποῦμε, θὰ εἶναι πολύ
λίγο μπροστά στην πραγματικότητα. Καί ὅμως, δὲν θέλει κανείς οὔτε ἔχει διάθεση
να τή δεῖ. Καί ὅταν ἔτσι ἢ ἀλλιῶς θέλει να τη βγάλει από μέσα μας ὁ Θεός,
το βάζει κανείς στα πόδια.<br />
Γι' αὐτό ὁ ἄνθρωπος δέν κάθεται μὲ τὸν ἑαυτό του, γι' αὐτό δὲν μπορεῖ, π.χ., να
προσευχηθεί. Δὲν μπορείς, γιατί προσευχόμενος θὰ βγεῖ ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός σου, θὰ
βγοῦν ὅλα αὐτά τα στοιχειά ἀπό μέσα νὰ σε φᾶνε. Ἐσύ ὅμως νὰ μὴ φοβηθεῖς. Νὰ ἐπιμείνεις.
Ἀλλὰ δὲν τὸ ἀντέχεις. Δὲν τὸ ἀντέχεις, καὶ μὲ τὴν ἔννοια ὅτι εἶναι φοβερό το
πράγμα, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἔννοια ὅτι είναι φοβερό πράγμα, και με την έννοια ότι δὲν
θέλεις νὰ δεῖς ὅτι εἶναι ἔτσι ὁ ἑαυτός σου. Το βάζεις στα πόδια λοιπόν, δὲν
κάνεις προσευχὴ καὶ ζεῖς συνεχῶς ἐκτὸς πραγματικότητος, ἐκτὸς τοῦ ἑαυτοῦ σου.
Συνέχεια ἀπασχολείσαι μὲ τὸ ἕνα, μὲ τὸ ἄλλο, ἀκριβῶς γιὰ νὰ μὴν ἀντιμετωπίσεις
κατάματα τὸν ἑαυτό σου, γιὰ νὰ μὴ δεῖς τὸν ἑαυτό σου.<br />
<br />
<b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Νὰ δοῦμε τὴν ἁμαρτία μας</b><br />
<br />
Ἐνσυνείδητο λοιπόν εἶναι τὸ γεγονός τῆς σωτηρίας. Νὰ τὸ ξέρουμε καὶ νὰ μή
φοβηθούμε καθόλου, καὶ νὰ παρακαλοῦμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς φανερώσει τὸν ἑαυτό μας.
Καὶ νὰ δεῖ ὁ Θεὸς ὅτι τὸ δεχόμαστε ὄχι με λόγια, ἀλλὰ στὴν πράξη. Όταν δηλαδή
κάποια στιγμή, εἴτε κάνουμε ένα λάθος εἶτε κάτι ἄλλο συμβεί, καί ἐπιτρέψει ὁ Θεὸς
νὰ φανεῖ ὅλη ἡ πονηριά μας, ὅλο το χτικιό, ὅλη ἡ ἄχαρη κατάσταση ποὺ εἶναι μέσα
μας, νὰ τὸ δοῦμε, νὰ τὸ δεχθοῦμε, νὰ ποῦμε μάλιστα καὶ εὐ χαριστώ «Θεέ μου,
τέτοιο πράγμα εἶχα μέσα μου καὶ δὲν τὸ καταλάβαινα. Σ' εὐχαριστῶ, Θεέ μου, πού ἐπέτρεψες
νὰ δῶ τι εἶμαι». Νὰ τὸ δεῖς αὐτὸ καὶ νὰ τὸ ἀγκαλιάσεις. Όχι μὲ τὴν ἔννοια ὅτι θὰ
τὸ κρατήσεις, ἀλλὰ μὲ τὴν ἔννοια ὅτι θὰ παραδεχθείς πώς ἐσὺ ἤσουν που τὸ εἶχες
αὐτὸ μέσα σου. Να το παραδεχθεῖς καὶ μὴ θέλεις να ρίξεις ἀλλοῦ τὴν εὐθύνη
καὶ μὴν ἀποστρέψεις το πρόσωπό σου καὶ δὲν θέλεις τάχα νὰ τὸ δεῖς.<br />
Πῶς μερικοί, μερικές, ποὺ ἐργάζονται σε βρώμικες δουλειές, ὅ,τι κι ἂν
συμβαίνει, σκύβουν καὶ ὑπομονετικά κάνουν τέλεια δουλειά. Μπορεῖ νὰ εἶναι
κανένας λεπτεπίλεπτος ή καμιά λεπτεπίλεπτη καὶ τάχα ντρέπεται καὶ τάχα
σιχαίνεται καὶ τάχα δὲν μπορεί. Καὶ ἂν κάνει κάποια δουλειά, μισοδουλειά θά εἶναι.
Ἐδῶ, στη δική μας περίπτωση, χρειάζεται να δοῦμε τὴν ἁμαρτία μας. Να δούμε όλο
αυτό το οποίο ἐμεῖς τὸ κρατοῦμε σὰν νὰ τὸ θέλουμε, καὶ μέσα στο ὁποῖο εἶναι
βουτηγμένη ή ψυχή μας μια ζωή όλoκληρη. Νὰ τὸ δοῦμε, νὰ τὸ συναισθανθούμε. Να
δούμε πόσο δύσκολο εἶναι, ἀδύνατο δηλαδή, να ξεγλιτώσουμε ἀπό αὐτή την
κατάσταση. Όπότε κανείς πείθεται πλήρως: «Τελείωσε. Ἐγώ θα χαθῶ. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἄδης.
Βλέπει δηλαδή κανείς ὅτι εἶναι στον άδη.<br />
Ἀλλά ξέρουμε ὅτι ἔχουμε Σωτήρα, ξέρουμε ότι ὁ Χριστός ἦρθε. Τότε αρχίζουμε και
καταλαβαίνουμε τι θὰ πεῖ ὅτι ἦρθε νὰ μᾶς σώσει, και τρέχουμε στον Σωτήρα. Τρέχουμε
στον Κύριο με πόνο, με προσευχή, μὲ κραυγή, μὲ πίστη, μὲ ἐλπίδα καὶ πεποίθηση ἀκλόνητη
ὅτι ὁ Κύριος θὰ μᾶς δεχθεῖ καὶ θὰ μᾶς σώσει Το θέλει ὁ Κύριος ἔτσι νὰ πᾶμε. Δὲν
εἶναι ὅτι εἶναι ἕνα τόλμημα δικό μας ή ένα θράσος δικό μας. Ἐκεῖνος τὸ θέλει νὰ
πᾶμε ἔτσι, νὰ ἐμπιστευθοῦμε ἔτσι, καὶ γι' αὐτὸ μᾶς ἔδωσε τις ὑποσχέσεις. Ὁπότε
κανείς κάνει αὐτὴ τὴν ἐργασία, καὶ λίγο-λίγο, λίγο-λίγο βγαίνει ὅλη ἡ φθορά ἀπὸ
τὴν ψυχή, ποὺ ὑπάρχει στο ὑποσυνείδητο και στο ἀσυνείδητο.<br />
Πόσο θα κρατήσει αὐτό; Μια ζωή. Ως το τέλος τῆς ζωῆς μας θὰ ἔχουμε ἔργο να
κάνουμε. Αλλά ἔχει χάρη το πράγμα. Μπορεί βέβαια, κάθε τόσο που κά νεις βουτιά
μέσα σου ή καθώς παραδίδεσαι στον Θεό, να βγαίνει μόνο του αὐτό, ἡ φθορά
δηλαδή που ἔχεις μέσα σου, καὶ τὸ βλέπεις, θέλεις δὲν θέλεις. Εἶναι μιὰ ἄχαρη
κατάσταση, μια βρώμικη κατάσταση, ἀλλὰ ἔχει χάρη το πράγμα, ἐπειδὴ ἀκριβῶς
λυτρώνεσαι, μια για πάντα λυτρώνεσαι, σώζεσαι, ἀπαλλάσσεσαι ἀπό αὐτὴ τὴν
κατάσταση.</span><o:p></o:p></span></p><br /><p></p><p><br /></p><p><br /></p><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><div style="text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;">ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ</span></b></div><span style="font-size: medium;"><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b>...πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν</b></div></b><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe;">Τὸ αἴσθημα κατωτερότητος καὶ ἄλλες ἀρρωστημένες καταστάσεις</span></b></div><span style="color: #2b00fe;"><div style="text-align: center;"><b>μέσα στο μυστήριο τῆς σωτηρίας</b></div></span><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b>Πανόραμα Θεσσαλονίκης, Ε΄ έκδοση</b></div><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b><br /></b></div><div><b><br /></b></div></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><a href="https://amethystosbooks.blogspot.com/2025/11/blog-post_800.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" target="_blank"><b>ΠΗΓΗ</b></a></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><u><br /></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A (1)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2_0870095958.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (2)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/3_01942665065.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (3)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/4_01197162167.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (4)</span></b></a></div>

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (5)

Το θέμα εἶναι ὁ ἄνθρωπος να δοθεῖ στὸν Θεό Ὅλα νὰ τὰ βλέπουμε μέσα στην πρόνοια τοῦ Θεοῦ Θὰ σᾶς παρακαλοῦσα καὶ θὰ σᾶς προέτρεπα, ἂν ἔχ...

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (4)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgph_GwGtJdeNbA112NFNif8Zb6ZNHsoknS1ny9kRMpu052Jg4j22cGnoc7ikYBjEox5v2yc7B7FZS8LsPeonYkHFimTipKAQdm3OLKJTYeo_dfcNo3VsH0404UnnV64ttBLMkk0TQUGEv0t1wZvFwNKiP9UClKp8BR1uNbV1GgR0W8V91-jBFr9xX7/s320/image.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="240" data-original-width="320" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgph_GwGtJdeNbA112NFNif8Zb6ZNHsoknS1ny9kRMpu052Jg4j22cGnoc7ikYBjEox5v2yc7B7FZS8LsPeonYkHFimTipKAQdm3OLKJTYeo_dfcNo3VsH0404UnnV64ttBLMkk0TQUGEv0t1wZvFwNKiP9UClKp8BR1uNbV1GgR0W8V91-jBFr9xX7/w400-h300/image.png" width="400" /></a></div> <br /><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #111111;"><b>Α΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4<br />
Συνειδητό, υποσυνείδητο, ἀσυνείδητο</b><br />
<br />
Ἀλλὰ πῶς εἶναι αὐτό, το να βάζει κανείς ἀρχή; Ἂς ποῦμε, σήμερα ἔβαλε κανείς ἀρχή.
Τι θὰ πεῖ ἔβαλε ἀρχή; Παρέδωσε τὸν ἑαυτό του στόν Θεό. Καί αύριο πρωί αἰσθάνεται
τὴν ἀνάγκη να κάνει πάλι τὸ ἴδιο. Δὲν εἶναι σὰν ἕνα παιχνίδι αὐτό, καί δέν
μοιάζει να κοροϊδεύει κανείς; Τί ἔγινε; Ψέματα λέει σήμερα, καὶ αύριο θὰ
πεῖ τὴν ἀλήθεια; Καί μεθαύριο ποὺ θὰ κάνει πάλι τὸ ἴδιο; Τι γίνεται;<br />
Θέλουμε δέν θέλουμε, ἕνεκα τῆς ἁμαρτίας, ἕνε κα τῆς πτώσεως καὶ τῆς ὅλης πονηριᾶς
που μπήκε μέσα στὸν ἄνθρωπο –γι' αὐτό καί μετά την πτώση, για να τα βγάλει πέρα
κανείς, σοφίζεται ἔτσι, σοφίζεται ἀλλιῶς, πονηρεύεται ἔτσι, πονηρεύεται άλλιῶς– ὁ
ἄνθρωπος διπλώνει την ψυχή του, κρύβει την ψυχή του. Τελικά, για να το ποῦμε
καί μὲ ἔννοιες καὶ ὅρους ψυχολογικούς, ὁ ἄνθρωπος ἔχει το συνειδητό, το ὑποσυνείδητο
και τό ἀσυνείδητο, ὅπως ἐλέχθη· εἶναι δηλαδή στρώματα-στρώματα. Αὐτό σημαίνει ὅτι,
ἄν χωρίσουμε τὴν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου σε δέκα στρώματα -πρῶτο στρώμα, δεύτερο
στρώμα, τρίτο στρώμα...- κάτω-κάτω, τὰ ἔξι πιο κάτω στρώματα, εἶναι τὸ ἀσυνείδητο,
πιό πάνω, τά τρία ἑπόμενα, εἶναι τὸ ὑποσυνείδητο, καί πάνω-πάνω εἶναι τὸ
συνειδητό. Δηλαδή, ἀπό τά δέκα αὐτά στρώματα πού εἶναι τὸ περιεχόμενο τῆς ψυχῆς
τοῦ ἀνθρώπου, μόλις και μετά βίας το 1/10 εἶναι συνειδητό, πού σημαίνει ὅτι αὐτό
τό γνωρίζει κανείς, το συνειδητοποιεί.<br />
Επομένως, την ώρα που λέει κανείς «δίνω τὸν ἑαυτό μου στον Θεό», ὅση καλή
διάθεση κι ἂν ἔχει, ἐκεῖνο ποὺ κάνει εἶναι ὅτι δίνει αὐτό το 1/10. Τά ἄλλα 9/10
καθόλου δὲν τὰ ἐλέγχει, γιὰ νὰ τὰ παραδώσει. Διότι οἱ ὑποσυνείδητες καὶ οἱ ἀσυνείδητες
καταστάσεις ἔχουν αὐτονομία, ἔχουν δικό τους βασίλειο· δέν σε ρωτούν καθόλου
κάνουν ὅ,τι θέλουν. Τήν ὥρα λοιπόν που κάποιος δίνει σήμερα ὅλο τὸν ἑαυτό του
στον Θεό, οὐσιαστικά δίνει στην πιο καλή περίπτωση– το 1/10. Τα άλλα 9/10
οὔτε τα γνωρίζει οὔτε τὰ ἐλέγχει οὔτε μπορεῖ νὰ τὰ κουμαντάρει.<br />
Γι' αὐτό καί συμβαίνει αὐτό το πράγμα: ἐνῶ δίνει κανείς τὸν ὅλο ἑαυτό του, αἰσθάνεται
σαν να ὑπάρχει μια οὐρά κάτω-κάτω, πού ἀφήνει έκκρεμότητα, καὶ δὲν μπορεῖ νὰ
νιώσει ὅτι ὄντως ἔδωσε όλο τὸν ἑαυτό του. Εἶναι αὐτή ἡ σύνδεση ποὺ ὑπάρχει
μεταξύ τοῦ 1/10, τοῦ συνειδητοῦ, μὲ τὰ ἄλλα 9/10. Σάν νὰ ὑπάρχει μια οὐρίτσα
πού δέν κόβεται, ώστε να μπορέσει να νιώσει κανείς ὅτι ἔδωσε ἐπιτέλους τὸν ἑαυτό
του στον Θεό. Ἀπό μια πλευρά, εὐτυχῶς πού δέν κόβεται, ἀλλὰ ἐμεῖς δὲν ξέρουμε
καί μπερδευόμαστε.<br />
Κάνοντας όμως κανείς αὐτὴ τὴν ἐργασία, δίνοντας δηλαδή ἐντελῶς τὸν ἑαυτό του
στον Θεό -δίνοντας φυσικά αὐτό το 1/10- ὁπωσδήποτε ὡς τὴν ἄλλη μέρα, ἂν ἐπιτρέπεται
νὰ ποῦμε ἔτσι, ἂν καὶ ἐγὼ θὰ ἔλεγα τὴν ἴδια κιόλας στιγμή, ἕνα κάποιο μέρος ἀπό
αὐτὰ τὰ 9/10 πού εἶναι κρυμμένα μέσα στο ὑποσυνείδητο και στο ἀσυνείδητο,
γίνεται συνειδητό.<br />
<br />
<b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Η παράδοσή μας στον Θεό πάλι καὶ πάλι</b><br />
<br />
Νὰ ἀναφέρουμε ἕνα παράδειγμα, το καρπούζι ποὺ εἶναι μέσα στο νερό. Θα λέγαμε ὅτι
τὴν ὥρα πού δίνουμε το συνειδητό, αὐτό τό 1/10, εἶναι σαν νὰ κόβουμε ἀπό τό
καρπούζι αὐτὴ τὴ φέτα ποὺ εἶναι πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τοῦ νεροῦ.<br />
μα το κάνουμε αὐτό, τὸ ὑπόλοιπο καρπούζι δὲν θὰ μείνει ὅλο κάτω ἀπό το νερό ὄχι.
Καθώς ἔφυγε ἕνα κομμάτι του, ὥπ, θα ἀνέβει λίγο ψηλότερα το καρπούζι, καὶ ἕνα ἄλλο
μικρό μέρος θα βγεῖ πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τοῦ νεροῦ. Μπορεῖ αὐτὸ τὸ μέρος ποὺ
θὰ βγεῖ νὰ μήν εἶναι ἄλλο 1/10 μπορεῖ νὰ εἶναι 0,5/10, μπορεῖ νὰ εἶναι 0,25/10,
0,75/10 πάντως θὰ βγεῖ λιγάκι.<br />
Επομένως, τὴν ἄλλη μέρα κανείς, ἄν εἶναι εἰλικρινής, θὰ ὁμολογήσει ὅτι ναι μέν
χθές ἔδωσε τόν ἑαυτό του ὁλόκληρο στον Θεό, ἀλλά σήμερα αἰσθάνεται ὅτι πρέπει
να δώσει πάλι τὸν ἑαυτό του. Ὄχι μὲ τὴν ἔννοια ὅτι χθές εἶπε ψέματα. Όχι, ὄχι. Ἀλλά
παρουσιάζεται μέσα του καινούργια κατάσταση. Καθώς ἔφυγε ἡ φέτα διότι
παραδοθήκαμε στον Θεό βγῆκε στὴν ἐπιφάνεια ένα κομμάτι ἀπό τὸ ὑποσυνείδητο καὶ
εἶναι τώρα καί αὐτό συνειδητό, ὁπότε πλέον καὶ αὐτὸ τὸ ἐλέγχει κανείς. Πάντοτε
τὸ ἐγώ τοῦ ἀνθρώπου με την καλή ἔννοια ἐδῶ τὸ ἐγώ παρακολουθεῖ καί, καθώς
κανείς ἔχει καλή διάθεση, μόλις βγεῖ καὶ ἕνα μικρό κομματάκι ἀπὸ τὸ ὑποσυνείδητο,
ἄσχετα τί περιεχόμενο ἔχει, ἀμέσως και αὐτὸ τὸ παραδίδει στον Θεό.<br />
Ἔτσι, ἐνῶ χθὲς ἔκανε κανείς τὸ δόσιμό του στον Θεό, σήμερα αἰσθάνεται πάλι τὴν ἀνάγκη
να δώσει τὸν ἑαυτό του στον Θεό. Δεν παίζει οὔτε κοροϊδεύει ὄχι. Ἀλλὰ τι
συμβαίνει; Χθές ἔκανε το δόσιμο μὲ ἐκεῖνο το κομμάτι πού εἶχε συνειδητό. Σήμερα
δίνει καὶ το χθεσινό κομμάτι, ποὺ ἤδη εἶναι δοσμένο, καί, ἄν ἐπιτρέπεται νὰ ποῦμε,
προσθέτει καὶ τὸ νέο κομμάτι. Ὅμως, ὁ ἄνθρωπος δέν αἰσθάνεται σαν να δίνει τὸν ἑαυτό
του κομμάτι-κομμάτι, ὄχι· αἰσθάνεται ὅτι δίνει ὅλο τὸν ἑαυτό του. Διότι μόλις
βγαίνει το κομμάτι ἀπὸ τὸ ὑποσυνείδητο, ενώνεται με το συνειδητό καί εἶναι ὅλο
συνειδητό. Δίνοντας λοιπόν καὶ σήμερα τον ἑαυτό του, εἶναι σαν να κόβει μια
φετούλα ἀκόμη, ὁπότε το καρπούζι ἀνεβαίνει πιο πάνω, καί σιγά-σιγά, σιγά-σιγά
θα μείνει μια φλούδα μόνο μέσα στο νερό, πού κι ἐκείνη ή φλούδα πάλι δὲν θὰ εἶναι
ἐντελῶς βυθισμένη, ἀλλά κάτι θὰ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸ νερό.<br />
<br />
<b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Οἱ ἅγιοι κι ἐμεῖς</b><br />
<br />
Ἔτσι κανείς βάζει ἀρχὴ καὶ ξαναβάζει ἀρχή, δίνει τὸν ἑαυτό του καί ξαναδίνει τὸν
ἑαυτό του στόν Θεό. Καί, ἂν τὸ κάνει εἰλικρινά, τίμια, προχωράει, προχωράει και
φθάνει κάποτε –ὁ Θεός ξέρει πόσο θα προχωρήσει, πότε θα φθάσει, ποιός θὰ εἶναι
αὐτὸς ποὺ θὰ φθάσει- φθάνει λοιπόν κανείς κάποτε, ὅπως λένε οἱ πατέρες, στην
τελειότητα ποὺ δὲν ἔχει τέλος. Δεν τελειώνουν σ' αὐτὸν τὸν κόσμο τα πράγματα. Ὅσο
τέλειος κι ἂν γίνει κανείς, εἶναι ἀτελής, γι' αὐτό οἱ πατέρες κάνουν λόγο γιὰ τὴν
«ἀτέλεστο τελειότητα». Φθάνει δηλαδή κανείς σε κατάσταση που παρέδωσε ὅλο τὸν ἑαυτό
του στον Θεό. Και γι' αὐτὸ οἱ ἅγιοι δὲν ἔχουν αὐτὸ ποὺ ἔχουμε ἐμεῖς συνειδητό, ὑποσυνείδητο
καί ἀσυνείδητο. Όχι· ὅλη ἡ ὕπαρξή τους διάφανη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, ὁ ἅγιος ἐλέγχει
πλήρως τὸν ἑαυτό του.<br />
Ἐμεῖς, ἐνῶ ἔχουμε την καλή διάθεση, π.χ., νὰ ἀγαποῦμε τὸν Θεό, νὰ ἀγαποῦμε τοὺς
ἄλλους, ἀκόμη καί τὸν ἐχθρό, ἀφοῦ ἔτσι λέει τὸ Εὐαγγέλιο (Βλ. Λουκ. 10, 27-6,
35.), δὲν τὸ κάνουμε. Πόσες φορές νιώθει κανείς αὐτό το πράγμα: «Εγώ θέλω νὰ ἀγαπῶ,
ἀλλὰ τὸ μέσα μου δέν ἀγαπάει. Θέλω να συγχωρῶ, ἀλλά το μέσα μου δέν συγχωρεί.
Θέλω νὰ ἀνήκω ἐξ ὁλοκλήρου στον Θεό, ἀλλά τό μέσα μου ἀντιδρᾶ». Στόν ἅγιο δέν
συμβαίνει αὐτό. Ποτέ ὁ ἅγιος δὲν αἰσθάνεται ὅτι ναὶ μὲν δίνει τὸν ἑαυτό του
στον Θεό, ἀλλὰ ὑπάρχουν μέσα του ἀκατέργαστες καταστάσεις, σκοτεινά, ἄς ποῦμε, ὑπόγεια
τῆς ψυχῆς, ποὺ δὲν τὰ ξέρει, δὲν τὰ ἐλέγχει. Δέν ἔχει τέτοια ὁ ἅγιος.
Καταλαβαίνετε λοιπόν τί δουλειά ἔχουμε να κάνουμε. Καί ἔχει ἐνδιαφέρον ἡ
δουλειά αὐτή.<br />
Στο παράδειγμα πού ἀναφέραμε, κόβει κανείς τη μια φετούλα, κόβει τὴν ἄλλη
φετούλα, κόβει την ἄλλη. Ἂν ὁ ἄνθρωπος πάρει εἴδηση τί γίνεται ἐδῶ, καὶ θελήσει
να το εφαρμόσει στον ἑαυτό του, θα γλυκαθεί, θὰ χαίρεται· ἄν ἐπιτρέπεται νὰ πῶ,
θὰ τὸ εὐχαριστιέται. Καί πρακτικά δηλαδή βλέπουμε πώς ἔχει ἐνδιαφέρον. Ὅμως, ὄχι
σαν μια πρακτική ἐργασία, ἀλλὰ εἶναι αὐτό τό μεγάλο μυστήριο, ὅτι ὅλο καὶ
περισσότερο κανείς παραδίδει τὸν ἑαυτό του στον Θεό, ὅλο και περισσότερο
βυθίζεται μέσα στη χάρη τοῦ Θεοῦ, μέσα στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ὅλο καὶ περισσότερο
κανείς κυριεύεται ἀπὸ αὐτή τή χάρη, ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι,
λαμπρύνεται ὁ ἄνθρωπος, φωτίζεται, χαροποιεῖται καὶ ἔχει ἀγαλλίαση καί εὐφροσύνη.<br />
Ἀλλὰ καὶ αὐτὰ ἔτσι ἁπλῶς πού τα λέμε, καμιά φορά, ἅμα δέν ἔχουμε ἰδέα τί εἶναι,
μᾶς κουράζουν. Μόνο ὅταν ἀρχίσει κανείς ὄχι ἀπλῶς νὰ διαβάζει, νὰ ἀκούει, ὄχι ἁπλῶς
νὰ πιστεύει, ἀλλὰ νὰ ἔχει αἱσθηση τοῦ ἔργου πού κάνει ὁ Θεός μέσα στην ψυχή τοῦ
ἀνθρώπου, νὰ ἔχει αἴσθηση αὐτῆς τῆς ἑκχύσεως τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου, αὐτῆς τῆς
οὐράνιας γλυκύτητος μέσα στην ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, μόνο τότε αὐτὰ ἀποκτοῦν νόημα.
Τότε καταλαβαίνει κανείς τί θὰ πεῖ οὐράνια χαρά, οὐράνια εὐτυχία, οὐράνια εὐφροσύνη,
κοινωνία με τον Θεό, πλήρωμα, γέμισμα τῆς ψυχῆς μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Αγιο.<br />
<br />
<b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Το βαρέλι, τα βρώμικα νερά καὶ ὁ φελλός</b><br />
<br />
Καί μιά καί ὁ λόγος γι' αὐτὰ τὰ θέματα, γιά νά βοηθηθοῦμε νὰ τὰ καταλάβουμε, νὰ
ποῦμε (ἀπό τήν ψυχολογική πάλι πλευρά) το παράδειγμα τοῦ βαρελιοῦ μὲ τὰ βρώμικα
νερά καὶ τὸν φελλό, που τον βάζουμε μέσα στο βαρέλι καί πιέζουμε, καὶ σιγά-σιγά
χύνονται ἔξω τα νερά.<br />
Ένα τέτοιο πράγμα γίνεται στην ψυχή, ἂν ἡ ψυχή καταλάβει ὅτι τὸ πᾶν εἶναι νὰ
ταπεινωθεί, για νὰ ἀδειάσει ἀπὸ τὸν ὅλο όγκο ποὺ ἔχει μέσα της. Διότι ἂν δὲν εἶναι
μέσα στην ψυχή ή ταπείνωση, τί θὰ εἶναι; Όγκος. Όγκος ὑπερηφανείας, όγκος
κενοδοξίας, όγκος έγωισμοῦ, ὅγκος ἐγωλατρίας· ὅλα αὐτά που ταλαιπωροῦν τὸν ἄνθρωπο.
Διότι ἂν δὲν βρεῖ ὁ ἄνθρωπος την ταπείνωση καὶ δὲν ἀναπαυθεῖ στην ταπείνωση, δὲν
θὰ βρεῖ γενικότερα ἀνάπαυση.<br />
Γιὰ νὰ ἀδειάσει λοιπόν ἡ ψυχή ἀπό αὐτὸν τὸν όγκο ποὺ ἔχει, καὶ ποὺ εἶναι σὰν τὰ
ἀκάθαρτα νερά, σύμφωνα με το παράδειγμά μας, πρέπει, ἅμα ἔχεις διάθεση, ἅμα το
θέλεις αὐτό, νὰ ἀρχίσεις λίγο-λίγο ἀπότομα δεν γίνεται- ὅλο και να κατεβαίνεις
πιο κάτω, κατά τὸν ἴδιο τρόπο πού εἴπαμε στο παράδειγμα.<br />
Δηλαδή, ἔχουμε το συνειδητό και το παραδίδουμε στον Θεό. Ἔχουμε ὅμως τα 9/10, τὰ
ὁποῖα εἶναι μέσα στο νερό (σύμφωνα με το παράδειγμα τοῦ καρπουζιού), πού οὔτε τὰ
βλέπουμε οὔτε τὰ ἐλέγχουμε καί, δίνοντας τὸν ἑαυτό μας στον Θεό, λίγο-λίγο
προχωροῦμε μέσα μας. Ἔτσι κι ἐδῶ: σπρώχνου με τον φελλό και τα πάνω-πάνω νερά
φεύγουν. Προχωράει ὁ φελλός πιο κάτω, και φεύγουν καὶ ἄλλα νερά κ.ο.κ. Δηλαδή,
προχωρούμε στο βάθος τῆς ψυχῆς. (Γι' αὐτό χρησιμοποιοῦμε τὸ παράδειγμα αὐτό.)
Ξεκινοῦμε ἀπό τό συνειδητό, προχωροῦμε στο ὑποσυνείδητο καὶ φθάνουμε στο ἀσυνείδητο.
Καὶ ἔτσι ἡ ὅλη ψυχή γίνεται συνειδητό.<br />
Ὅσο κι ἂν κάνεις τὸν ταπεινό ἐξωτερικά, ὅσο κι ἂν κάνεις τὸν ταπεινό φιλότιμα
καὶ ἐνσυνείδητα, τι νὰ τὸ κάνεις, ἅμα μέσα στὸ ὑποσυνείδητο ὑπάρχει ἐγωισμός εἴτε
ὡς αἴσθημα ὑπεροχῆς εἶτε ὡς αἴσθημα κατωτερότητος. Τι να κάνεις, ὁ καημένος, ὁ δυστυχής.
Τὴν ὥρα πού νομίζεις ὅτι ἐντάξει, ταπεινώθηκες, βγῆκε ἀπό μέσα σου, ἀπό τὸ ἀσυνείδητο
πού εἶναι σκοτεινή περιοχή, τὸ ἀντίθετο τῆς ταπεινώσεως.<br />
«Τι γίνεται μέσα μου, καὶ ἰδέα δὲν ἔχω!»<br />
Ἐμεῖς λέμε τοῦτο, λέμε ἐκεῖνο, καὶ ἄκρη δὲν βρίσκουμε, διότι δέν
παραδειγματιζόμαστε ἀπό τούς ἁγίους. Θὰ σᾶς παρακαλέσω ἀκόμη μια φορά να
λάβουμε ὑπ' ὄψιν μας, να προσέξουμε: Τί εἶπαν οἱ ἅγιοι; Τί ἔκαναν οἱ ἅγιοι; Πῶς
φαίνεται αὐτή ἡ ἁγία ζωή στούς ἁγίους; Δέν τους ρωτοῦμε. Ἀκόμη καὶ ὅταν ἀσχολούμαστε
με θεολογίες, κατά την ταπεινή μου γνώμη λέμε ὅ,τι θέλουμε. Να δούμε τί λέει ὁ ἅγιος
Βασίλειος, ὁ ἅγιος Χρυσόστομος -ὅποιον θέλεις πάρε ἀπό τούς πατέρες- πῶς ζοῦσε,
πῶς τὰ ἔνιωθε. Μποροῦμε νὰ διανοηθοῦμε ὅτι ἕνας ἄγιος δέν ἐλέγχει ὅλο τὸν ἑαυτό
του, ὅτι βαθιά μέσα του ἔχει ὑπερηφάνεια, ἔχει ἐγωλατρία καὶ ἐπηρεάζεται ἀπό αὐτά;<br />
Σ' ἐμᾶς, καὶ στις πιό καλές περιπτώσεις ὑπάρχει ἡ ἰδιοτέλεια. Ἐκεῖνος πού ἐνεργεῖ
ἔτσι, δὲν τὸ καταλαβαίνει, ἀλλά ἕνα ἄλλο μάτι βλέπει ἀμέσως: Τί ταπεινολογεῖς
καὶ τί τὰ λὲς τάχα ταπεινά; Βαθιά μέσα σου δέν το βλέπεις ὅτι ἔχεις ἰδιοτέλειες;
Δέν το βλέπει ὅμως, δεν το καταλαβαίνει ὅτι ὑπάρχει μέσα του ιδιοτέλεια. Τὴν ὥρα
ἀκριβῶς που τάχα εἰναι ταπεινός κανείς, μέσα ἀπό τίς ταπεινολογίες του θέλει να
προβληθεί. Ἔτσι, κοροϊδεύει και θέλει να ξεγελάσει καὶ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του.
Καὶ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει ἀλλιῶς. Ἐφόσον ὑπάρχει βαθιά μέσα σου ἡ ὑπερηφάνεια, θα
βγεῖ αὐτή. Εφόσον ὑπάρχει μέσα σου τὸ ἐγὼ καὶ δὲν πέθανε, θα βγεί. Εφόσον ὑπάρχει
βαθιά μέσα σου, στο άσυνείδητο, μια τέτοια κατάσταση, ἡ οἴηση, θα βγεῖ. Τι μοῦ
κάνεις λοιπόν τον ταπεινό; Χρειάζεται να φθάσει ὁ φελλός μέχρι κάτω, για να
φύγουν ὅλα τὰ νερά.<br />
Βέβαια, θὰ πεῖ κανείς: «Τι θα κάνουμε, ἀφοῦ αὐτὰ ὑπάρχουν μέσα μας» Τι θα
κάνεις, Το ὅτι δέν ἔχει γίνει ἀκόμη τίποτε μέσα σου, καὶ ἔχεις ὅλα αὐτά τὰ ἀκάθαρτα
νερά, ἀπό μιά πλευρά εἶναι καλύτερα. Διότι καθώς βλέπεις τὰ ἀκάθαρτα νερά -αὐτό
μπορεῖς νὰ τὸ δεῖς καὶ, ἂν δὲν μπορεῖς νὰ τὸ δεῖς ἀλλιῶς, νὰ τὸ δεῖς μὲ τὴν
πίστη σύμφωνα με αὐτά ποὺ ἀκοῦς νὰ πεῖς. «Θεέ μου, τί γίνεται μέσα μου, κι ἐγὼ ἰδέα
δὲν ἔχω!» Καὶ νὰ καταδικάσεις τὸν ἑαυτό σου, νὰ μεμφθεῖς τὸν ἑαυτό σου. Καὶ ἂν ἀρχίσει
ὁ ἄλλος νὰ σε φτύνει, ὅσο δύσκολο κι ἄν σοῦ ἔρχεται, σύμφωνα μὲ τὴν πίστη αὐτή,
σύμφωνα με μια γνώση πού ἔχεις, νὰ σοῦ ἔρθει σαν λουκουμάκι το πράγμα· ἀκριβῶς
γιατί σοῦ ἀξίζει. Καὶ νὰ πεῖς: «Αν δέν φτύσουν ἐμένα, ποιόν θα φτύσουν; Ποιός
δέν φτύνει τα βρώμικα νερά;» Καί ἀφοῦ εἶναι μέσα σου, μέσα ἐκεῖ θὰ φτύσουν.</span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #111111;"><br /></span>
<br style="mso-special-character: line-break;" />
<br style="mso-special-character: line-break;" />
<o:p></o:p></span></p><p></p><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><div style="text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;">ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ</span></b></div><span style="font-size: medium;"><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b>...πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν</b></div></b><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe;">Τὸ αἴσθημα κατωτερότητος καὶ ἄλλες ἀρρωστημένες καταστάσεις</span></b></div><span style="color: #2b00fe;"><div style="text-align: center;"><b>μέσα στο μυστήριο τῆς σωτηρίας</b></div></span><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b>Πανόραμα Θεσσαλονίκης, Ε΄ έκδοση</b></div><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b><br /></b></div><div><b><br /></b></div></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><a href="https://amethystosbooks.blogspot.com/2025/11/blog-post_153.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" target="_blank"><b>ΠΗΓΗ</b></a></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><u><br /></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A (1)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2_0870095958.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (2)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/3_01942665065.html" itemprop="url"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (3)</span></b></span></a></div>

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (4)

Α΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4 Συνειδητό, υποσυνείδητο, ἀσυνείδητο Ἀλλὰ πῶς εἶναι αὐτό, το να βάζει κανείς ἀρχή; Ἂς ποῦμε, σήμερα ἔβαλε κανείς ἀρχή. Τι ...

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ (2)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh1XXpwfWtkxxrwobpNDgiF6nBMi9cgdWrwHpJS9jA2G0xdSMlPdMF1sMd732gDvaGImJwqL6RJyGOz0kM40U78_8qB_bMqBQnzEbo0BFVQXJSJcmPPtzQsAxZ_iJvB8-xttPPCL01zE2J7fz2TL5M_PbQFypOnMa6kA6cz9h4SKWWZtomDKvL1zcDG/s1531/panorama%20%20%20154.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1531" data-original-width="1026" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh1XXpwfWtkxxrwobpNDgiF6nBMi9cgdWrwHpJS9jA2G0xdSMlPdMF1sMd732gDvaGImJwqL6RJyGOz0kM40U78_8qB_bMqBQnzEbo0BFVQXJSJcmPPtzQsAxZ_iJvB8-xttPPCL01zE2J7fz2TL5M_PbQFypOnMa6kA6cz9h4SKWWZtomDKvL1zcDG/w268-h400/panorama%20%20%20154.jpg" width="268" /></a></div><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #020202;">Ο Αδάμ γεύθηκε ἤδη τούς
πρώτους καί πικρούς καρπούς τῆς πράξεώς του: <br />
• Η φύση ἀγρίεψε. Τά ζῶα ἀπό ἥμερα ἔγιναν ἄγρια· ἡ γῆ γέμισε ἀγκάθια καί τριβόλους.
Τό φίδι δέν πλησιάζεται. <br />
• Στό σπίτι του ἔγινε κακό. Φονικό. Ο γυιός του ὁ Κάϊν σκότωσε ἐν ψυχρῷ τόν ἄλλο
γυιό, τόν Αβελ. Αδερφός σκότωσε τόν ἀδερφό. <br />
Ὁ ταλαίπωρος Αδάμ δέν μποροῦσε νά «χωνέψει» τό πῶς τόν ἐξαπάτησε ὁ διάβολος. Πῶς
τόσο ξαφνικά ἔγιναν τά ἄνω-κάτω. <br />
Ὁ Κάϊν ἦταν γεωργός, ὁ Ἄβελ βοσκός. Κάποια μέρα καί οἱ δυό τους πρόσφεραν θυσία
στον Θεό. <br />
Ὁ Κάϊν πρόσφερε ὅ,τι βρῆκε· «ἀπό τῶν καρπῶν τῆς γῆς» (Γεν. 4:3). Στήν οὐσία, ἔκανε
«άγγαρεία»· «ἄντε νά ξεμπερδεύει». Αντίστροφα ὁ  ̓Αβελ, ὅ,τι ἔκανε γιά τό Θεό,
τό ἔκανε μέ τήν καρδιά του. Γι' αὐτό καί Τοῦ πρόσφερε ὅ,τι το καλύτερο ἀπό τῶν πρωτοτόκων
τῶν προβάτων αὐτοῦ καί ἀπό τῶν στεάτων αὐτῶν» (Γεν. 4:3). Γι' αὐτό καί ὁ Θεός δέχθηκε
τήν θυσία του, ἐνῶ τοῦ ἀδελφοῦ του τήν ἀπέρριψε (Γεν. 4:3-4). <br />
Ο ιός τοῦ φθόνου ἔχει μια ιδιοτυπία. Δέν εἰσέρχεται ὅπου κι' ὅπου, ἀλλά μεταξύ
συναδέλφων, φίλων, συγγενῶν, ἀκόμα καί ἀδελφῶν. Δηλαδή, ἐσύ ὡς ἄνθρωπος δέν θά
νοιώσεις φθόνο γιά τήν πρόοδο ἑνός ἀγνώστου συνανθρώπου σου, ἀλλά γιά τήν
πρόοδο ἑνός δικοῦ σου ἀνθρώπου. <br />
Ἰδού: Ὁ Κάϊν φθονεῖ τόν ἀδερφό του, γιατί ο Θεός δέχθηκε τήν θυσία του. <br />
«Ελυπήθη Κάϊν λίαν» (Γεν. 4:5). Αντί νά χαρεῖ, πού ἔχει ἕνα τόσο καλό ἀδερφό, λυώνει
ἀπό τήν λύπη. (Ἕνεκα τοῦ φθόνου.) Κύματα ἀγρίων λογισμῶν κατακλύζουν τη διάνοιά
του. Κάτι πρέπει να κάνει... <br />
Ὁ Καρδιογνώστης και Πανάγαθος Κύριος, βλέποντας τόν δοῦλο Του να «βράζει, ὅπως ὁ
κάβουρας στο ζουμί», καί θέλοντας να προλάβει τό χειρότερο, τόν συμβουλεύει: <br />
• «Γιατί λυπήθηκες καί ἔγινες κατηφής; Δέν ξέρεις, πώς ἄν προσφέρεις δῶρα στό
Θεό, καί δέν προσφέρεις καλά δῶρα, ἁμαρτάνεις;» (Γεν. 4:6- 7). <br />
«Ἡσύχασον» (Γεν. 4:7). Βάλε «στοπ». Μήν προχωρᾶς. Ηρέμησε. <br />
Καί γιά νά τοῦ δείξει, ὅτι δέν τόν τιμωρεῖ, τοῦ λέει: <br />
«Εσύ (σάν μεγαλύτερος) θά εἶσαι κύριος τοῦ Ἄβελ» (Γεν. 4:6). Τα προνόμια πού εἶχες,
θά τά ἔχεις. <br />
Ὁ Κάϊν δέν ἔλαβε ὑπ' ὄψη του τίς συνεχεῖς ἐκκλήσεις τοῦ Θεοῦ. Τίς καταφρόνησε. Όχι
γιατί δέν μποροῦσε, ἀλλά γιατί δέν ἤθελε (Ἅγιος Ἰω- άννης ὁ Χρυσόστομος, Ὁμιλ. ΙΗ'
εἰς Γεν.). <br />
Πῆρε τόν κατήφορο... <br />
«Ας πάμε στην πεδιάδα» λέει στόν ἀδελφό του. Ὁ ἀπονήρευτος Αβελ δέχθηκε την
πρότασή <br />
του. <br />
Περπατοῦν τώρα καί οἱ δυό μαζί στη φύση Ὁ Κάϊν ήξερε πώς σάν ἀδέρφια περνᾶνε μαζί
τίς τελευταίες στιγμές. Πώς σέ λίγο ὁ ἀδελφός του δέν θά εἶναι πιά μαζί του. Θα
εἶναι νεκρός. Παρόλο αὐτό δέν συγκινεῖται. <br />
Ο φθόνος σκότωσε την ψυχή του. Γι' αὐτό σκοτώνει τόν ἀδερφό του. <br />
Ἔφθασαν στην πεδιάδα. <br />
Ὁ Κάϊν ἅρπαξε τήν ἀξίνη, κι' ἄρχισε νά χτυπᾶ τόν ἀδερφό του. Ὁ Ἄβελ αἰφνιδιάσθηκε.
Πιθανόν να ζήτησε ἐξηγήσεις, ἀκόμα καί συγγνώμη, πού χωρίς νά θέλει τόν ἔκανε να
λυπηθεῖ. Καί σίγουρα θά τόν θερμοπαρακαλοῦσε νά μήν κάνει τό κακό. <br />
Αλλ' ὁ Κάϊν ἀπενεκρωμένος ἀπό τό θανατηφόρο ἰό τοῦ φθόνου, ἔμεινε ἀσυγκίνητος, ἀναίσθητος,
ἀπάνθρωπος μπρός στίς ἐπιθανάτιες κραυγές τοῦ ἀδελφοῦ του. Συνέχισε μέ λύσσα νά
τόν κτυπά! <br />
Ἔβλεπε τό αἷμα του να χύνεται στή γῆ. Ἄκουε τα βογγητά του. Οὔτε τώρα
συγκινήθηκε. Συνέχισε, συνέχισε, ὥσπου τόν ἀποτελείωσε. <br />
Καί ἐξαφανίσθηκε. <br />
Ἀσφαλῶς ὁ Θεός, τη στιγμή πού ὁ Κάϊν σκότωνε τόν Αβελ, μποροῦσε νά τόν ἐμποδίσει,
νά τόν ἀκινητοποιήσει, καί νά μή γίνει το κακό. Πλήν ὅμως δέν τό ἔκανε.
Παρέμεινε θεατής τοῦ ἐγκλήματος. Γιατί θέλει από μόνοι μας νά ἀγωνιζόμαστε γιά
νά νικήσομε τά πάθη καί νά ἐξασκήσομε τήν ἀρετή. Διαφορετικά ἡ ἀρετή δέν εἶναι ἀρετή,
ἀλλά ἐκβιασμός. <br />
Μόλις ὁ Κάϊν σκότωσε τόν ἀδερφό του, τότε τοῦ ἐμφανίζεται ὁ Θεός. Ὄχι γιά νά
τόν ἐπιπλήξει, ἤ γιά νά «ξεσπάσει», ἀλλά γιά νά τόν ὁδηγήσει στήν ὁδό τῆς μετανοίας. <br />
Ὁ  ̓Αγαθός Θεός ὅπως μίλησε στόν ἁμαρτωλό 'Αδάμ (στοργικά, διακριτικά), μίλησε
καί στόν ἀδελφοκτόνο Κάϊν. Δέν τοῦ εἶπε: «Είσαι φονιάς. Σκότωσες τόν ἀδερφό σου»
(γιατί ἔτσι θά τόν ἔθιγε, δυσκολεύοντάς τον στή μετάνοια), ἀλλά τόν ρώτησε: «Ποῦ
εἶναι ὁ ἀδερφός σου;». <br />
Καί ὁ Κάϊν, στήν τόσο διακριτική ἐρώτηση τοῦ Θεοῦ, ἀπάντησε μέ ψέμα: <br />
- Δέν ξέρω. <br />
Κι' ὁ  ̓Αδάμ στήν ἐρώτηση τοῦ Θεοῦ «ποῦ εἶ;», ἀπάντησε μέ ψέμα. Καί ὁ Θεός
δέν ὀργίσθηκε ἀπό τήν κοροϊδία του Αδάμ. Ἔτσι καί τώρα δέν ὀργίζεται ἀπό τήν
κοροϊδία τοῦ ἀδελφοκτόνου Κάϊν. <br />
Ρωτά ξανά διακριτικά: <br />
- Τί ἔκαμες; Ἡ φωνή τοῦ αἵματος τοῦ ἀδερφοῦ σου «βοᾶ πρός με ἐκ τῆς γῆς». <br />
• Δέν τοῦ λέει καθαρά «σκότωσες τόν ἀδερφό σου!», ἀλλά «τί ἔκαμες;». <br />
• Δέν τοῦ λέει «τόν ἀδερφό σου, πού ἐσύ ἐσκότωσες», ἀλλά «τό αἷμα τοῦ ἀδερφοῦ
σου φωνάζει». <br />
Τέτοια καλωσύνη καί διάκριση<a href="#_ftn1" name="_ftnref1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[1]</span></span></span></span></a>.<br />
Καί ἐδῶ σκοπός του δέν ἦταν να καταδικάσει τόν Κάϊν, ἀλλά νά τόν σώσει, ὁδηγώντάς
τον στήν μετάνοια.<br />
Όπως δέν μετάνοιωσε ὁ  ̓Αδάμ καί ἡ Εὔα, ἔτσι δέν μετάνοιωσε καί ὁ Κάϊν.
Καί στοὺς τρεῖς ἀγωνιζόταν ὁ Ἴδιος ὁ Θεός νά τούς φέρει στη μετάνοια. Καί «ἀπέτυχε».<br />
Μέγα το μυστήριο τῆς μετανοίας.<br />
Ήρθε τώρα γιά τόν Κάϊν ἡ στιγμή να «δρέψει» τούς καρπούς τῶν ἔργων του. Ὁ Θεός ἀνακοινώνει
την ποινή του:<br />
• Θά εἶσαι καταραμένος ἀπό τήν γῆ, πού δέχθηκε τό αἷμα τοῦ ἀδελφοῦ σου. Θα
δουλεύεις καί δέν θά βγάζεις τό ψωμί σου (Γεν. 4:11-12).<br />
• «Στένων και τρέμων ἔσῃ ἐπί τῆς γῆς» (Γεν. 4:12). Ἡ γῆ δέν θά σέ δέχεται. Θα
σε διώχνει. Θά σε κυνηγά. Δέν θά μπορεῖς νά ἡσυχάσεις πουθενά.<br />
Ὁ Κάϊν ἄκουσε ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ τίς φοβερές του τιμωρίες, καί ξύπνησε. Καί
εὐθύς ὡμολόγησε τήν ἁμαρτία του: «Αὐτό πού ἔκανα (είπε), ξεπερνᾶ τήν θεία
συγχώρηση» (Γεν. 4:13). Νιώθει δηλαδή τόν ἑαυτόν του ἀνάξιο τῆς θείας συγχωρήσεως.
Τέτοια συντριβή.<o:p></o:p></span></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #020202;">Κρίμα. Ξύπνησε αργά...<br />
«Ιδού, λοιπόν (σχολιάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος), ὁ Κάϊν ἐξομολογήθηκε ἐν
πλήρει εἰλικρινείᾳ. Αλλά, ἀγαπητέ μου, ὠφέλεια καμμία. Ἡ ἐξομολόγησή του ἦταν ἐκπρόθεσμη.
Ἔπρεπε νά ἐξομολογηθεῖ ἐγκαίρως...».<br />
«Τό ἴδιο θα συμβεῖ καί μέ τόν καθένα μας, κατά τη φοβερή ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Ὅταν
τότε θά δοῦμε ἐκεῖνα τά φοβερά βασανιστήρια, θα μετανοιώσομε καί 'μεῖς γιά τίς ἁμαρτίες
μας. Ἀλλ' ὅμως τήν ἡμέρα ἐκείνη καί ἡ δική μας μετάνοια θά εἶναι ἐκπρόθεσμη καί
ἄκυρη. Γι' αὐτό, λοιπόν, σᾶς παρακαλῶ, ἄς μετανοιώσομε ὅσο εἴμαστε ἐν ζωῇ» (Ὁμιλ.
ΙΘ. εἰς Γεν.).<o:p></o:p></span></span></p>

<p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span style="color: #020202;"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" style="font-family: arial;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[1]</span></span></span></a><span style="font-family: arial;"> Αὐτά τά
θαυμαστά γράφει ὁ Μωϋσῆς, ζώντας σε ἕναν κόσμο βάρβαρο καί αἱμοβόρο. Σε ἕναν
κόσμο, πού δ φόνος ἦταν «ψωμοτύρι». </span></span></div><span style="color: #020202; font-family: arial;"><div style="text-align: justify;">Δέν εἶναι αὐτό μία ακόμα ἀπόδειξη, ὅτι ἡ ἁγ. Γραφή ἐγράφη καθ ̓ ὑπαγόρευση τοῦ Θεοῦ; </div></span><p></p>

</div>

</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><u>ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</u></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1_01808504093.html" itemprop="url"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b>ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ (1)</b></span></a></div><p></p>

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ (2)

Ο Αδάμ γεύθηκε ἤδη τούς πρώτους καί πικρούς καρπούς τῆς πράξεώς του: • Η φύση ἀγρίεψε. Τά ζῶα ἀπό ἥμερα ἔγιναν ἄγρια· ἡ γῆ γέμισε ἀγκάθια ...

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (3)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiP8AL9xAuqmYT5rilIWhfbkzQ9QSJyhwTNx2qx4i1aVIE_qyvFwhDnxL9KUAHTvQDOYwKw4SOXf7Pgzq3hs9L8rVuOXjZbvaloGyHmkoYBoEfCnNL-u_E8z6qC1xPVzEpRn8xt2WNZ3ASB-96hRKllnLj2apsBcKHUhUSwQpoyGM3AUlH4JrDiYy4A/s320/image.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="240" data-original-width="320" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiP8AL9xAuqmYT5rilIWhfbkzQ9QSJyhwTNx2qx4i1aVIE_qyvFwhDnxL9KUAHTvQDOYwKw4SOXf7Pgzq3hs9L8rVuOXjZbvaloGyHmkoYBoEfCnNL-u_E8z6qC1xPVzEpRn8xt2WNZ3ASB-96hRKllnLj2apsBcKHUhUSwQpoyGM3AUlH4JrDiYy4A/s1600/image.png" width="320" /></a></div><span style="color: #0a0a0a;"> <br /></span><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0a0a0a;">Α΄
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3<br />
<br />
Κάθε μέρα μιά καινούργια πραγματικότητα<br />
</span></span></b><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0a0a0a;"><br />
Ἡ φυσιολογική κίνηση τοῦ τραίνου εἶναι νά πηγαίνει πάνω στίς ράγες. Ἄν βγεῖ ἀπό
κεῖ, θά τσακιστεῖ. Ἔτσι, ἡ φυσιολογική κίνηση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νὰ
προχωράει πρός τόν Θεό, καί τόσο νά μή σκέπτεται τόν ἑαυτό του, σάν νά μήν ὑπάρχει
ὁ ἑαυτός του. Κάνοντας ὅμως ἔτσι, τότε ἀκριβῶς νιώθει ὅτι ὑπάρχει, τότε
νιώθει ὅτι ἔχει μέσα του τόν Θεό και τότε νιώθει τὴν εὐτυχία. Αὐτή τήν πορεία,
αὐτή την κίνηση πρέπει να κάνει ὁ ἄνθρωπος.<br />
Δυστυχῶς ὅμως στράφηκε πρός τόν ἑαυτό του, θεοποίησε τὸν ἑαυτό του, καί ἔγινε ὅλο
αὐτὸ τὸ μπλέξιμο, καί δημιουργήθηκε μέσα στόν ἄνθρωπο τέτοια κατάσταση, πού
σήμερα οἱ ψυχολόγοι, οἱ ψυχίατροι καί οἱ ἄλλοι εἰδικοί τήν ἀναλύουν κάπως ἔτσι:
ἕνα μικρό μέρος τῆς ψυχῆς μας μποροῦμε νά ξέρουμε καί νὰ ἐλέγχουμε, καί αὐτό εἶναι
τὸ συνειδητό· ὑπάρχει καί τό ὑποσυνείδητο καί τό ἀσυνείδητο, ποὺ μᾶς εἶναι ἄγνωστα
καί δὲν τὰ ἐλέγχουμε.<br />
Καί γι' αὐτό κι ἐμεῖς εἴπαμε σήμερα ὅλα αὐτά, πού δέν εἶναι δύσκολα ἀλλά ἁπλά,
καί ὅποιος τά πιστέψει καί ἀρχίσει ἀπό αὐτή τή στιγμή να παραδίδει τὸν ἑαυτό
του στόν Θεό, κάθε μέρα θὰ τὴν αἰσθάνεται σαν νά εἶναι μια καινούργια
πραγματικότητα, καί κάθε μέρα ὅλο καί μεγαλύτερο μέρος ἀπό τὸ εἶναι του θά
παραδίδεται στόν Θεό. Καί θά ἔρθει μέρα πού θά νιώσει ἐντελῶς-ἐντελῶς
παραδομένο τόν ὅλο ἑαυτό του στόν Θεό, ἀκόμη καί τό ἀσυνείδητό του. Ἔτσι, θά εἶναι
ἕνας ἁπλοῦς ἄνθρωπος, ἕνας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ.<br />
Ὅταν ἔρθει ἡ χάρη, νιώθει κανείς ὅτι εἶχε φύγει ἀπό τόν Θεό. Αὐτό πού συνέβη μέ
τήν Εὔα, θά λέγαμε ὅτι συμβαίνει μέ τόν καθένα. Ἡ Εὔα δέν πῆρε ἁπλῶς τὸν ἀπαγορευμένο
καρπό καί ἔφαγε, ἀλλά ἔπαψε νὰ εἶναι στραμμένη πρός τόν Θεό, ἔπαψε να ἔχει
σεβασμό καί ἀγάπη πρός τόν Θεό, ἔπαψε νά τὸν ἐμπιστεύεται. Ἄρχισε νά ὑποψιάζεται
τόν Θεό, ἄρχισε νὰ πονηρεύεται μέσα της μήπως αὐτά πού τῆς εἶπε ὁ διάβολος ήταν
σωστότερα, καί δυστυχῶς πίστεψε σ' ἐκεῖνα καί κατρακύλησε. Πρέπει ὅλα αὐτά
κανείς νὰ τὰ διώξει ἀπό τή σκέψη του, να πιστέψει στον Χριστό, νὰ ἐμπιστευθεῖ τὸ
εἶναι του στον Χριστό, νὰ τὸν ἀγαπήσει, καὶ νὰ πιστέψει ὅτι καί στη δική του
ψυχή μποροῦν νὰ γίνουν ὅλα αὐτά τὰ ὁποῖα ἔγιναν στούς ἁγίους.<br />
Μιά ψυχή κάποια μέρα στήν ἐξομολόγηση μέ ρώτησε: «Πέστε μου, πέστε μου, στήν
πράξη πῶς εἶναι το να βάζει κανείς κάθε μέρα ἀρχή;» Τί σημαίνει στην πράξη ὅτι ἐγώ
τὸ ἔκανα αὐτό χθές, το κάνω καί σήμερα, θα το κάνω καί αὔριο καί τό κάνω κάθε
μέρα; Δηλαδή, τί σημαίνει «παραδίδω τόν ἑαυτό μου στόν Θεό, βάζω ἀρχή»; (Διότι
δέν εἶναι ἁπλῶς κάτι θεωρητικό. Βέβαια, χωρίς πίστη δέν γίνεται, ἀλλά
χρειάζεται καί νά τά σκεφθεῖ κανείς ὅλα αὐτά.)<br />
<br />
<b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Ἡ ἐφαρμογή στήν καθημερινή ζωή</b><br />
<br />
Στην πράξη το να βάλεις ἀρχή σημαίνει: Θά ξυπνήσεις, π.χ., το πρωί καί θά
προσπαθήσεις να κάνεις λίγο περισσότερη προσευχή καί νά τήν κάνεις λίγο
ζεστότερα, λίγο θερμότερα. Μέχρι χθές, μόλις συναντοῦσες τούς δικούς σου, ἄρχιζες
ἀμέσως νὰ τοὺς ἐλέγχεις ἤ εἶχες ἀπαιτήσεις, ἤ, ἐπηρεασμένος ἀπό τήν κακοκεφιά
σου, ἔκανες τόν βλοσυρό. Τώρα, ἐπειδή ἀκριβῶς παραδίδεσαι στόν Θεό, ἐπειδή ἀκριβῶς
βάζεις ἀρχή καί πρέπει στην πράξη κάτι να κάνεις, θα προσπαθήσεις νά εἶσαι ὑπομονετικός,
νά εἶσαι καλοκάγαθος, καλοσυνάτος, θά προσπαθήσεις νὰ μή μιλήσεις, να
περιμένεις λιγάκι, γιατί μπορεῖ νὰ πεῖς καμιά κουβέντα πού δέν εἶναι καλή καί
θά κάνει ζημιά. Θα προσφερθείς να κάνεις κάτι που ἴσως μέχρι χθές δὲν τὸ ἔκανες·
θα βάλεις λίγο το χέρι σου να βοηθήσεις.<br />
Θὰ βγεῖς ἔξω ἀπό τό σπίτι καί, καθώς θα συναντήσεις τόν γνωστό σου, τόν
συνάδελφό σου, τόν συνεργάτη σου, τόν γείτονά σου, τόν ὅποιο ἄνθρωπο, θα
προσπαθήσεις, ὅ,τι κι ἄν ἀκοῦς, ὅ,τι κι ἄν μαθαίνεις γι' αὐτούς, ἐσύ, ὡς
χριστιανός πού εἶσαι, ὡς ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὡς ἄνθρωπος πού ἔβαλες ἀρχή καί
παραδόθηκες πλέον στόν Θεό, νά τούς δεῖς ὅλους, ὅ,τι καί νά εἶναι, ὡς πλάσματα
τοῦ Θεοῦ, ὡς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ· διότι μποροῦν νὰ γίνουν ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ. Ἀντί
να κακολογήσεις τόν ἕναν, ἀντί να κακομεταχειρισθεῖς τὸν ἄλλο, κάνε μιά προσευχή,
πές ἕναν λόγο ἀπό μέσα σου: «Θεέ μου, κι αὐτός πλάσμα σου εἶναι. Βοήθησέ τον, ἐλέησέ
τον». Ἔτσι θά ἐνεργήσεις, ἔτσι θά φερθεῖς σέ ὅλη τή διάρκεια τῆς ἡμέρας, ὅπου
κι ἄν βρεθεῖς.<br />
Τήν κάθε συγκεκριμένη στιγμή, στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, ἐνθυμούμενος ὅτι
ἔβαλες ἀρχή καί ὅτι παρέδωσες καί πάλι τόν ἑαυτό σου στόν Θεό, καθώς βγῆκε ἀπό
τό ὑποσυνείδητο ἕνα ἀνεξέλεγκτο κομμάτι, πού ὅμως τώρα μπορεῖ νά εἶναι στόν ἔλεγχό
σου, θα προσπαθήσεις νά μή σε κυριέψει, ἀλλά νά κάνεις αὐτό τό ὁποῖο θὰ ἔκανε ἕνας
ἅγιος, αὐτό τό ὁποῖο σοῦ λέει ἐκείνη τήν ὥρα ὁ Χριστός να κάνεις.<br />
Ἴσως διερωτᾶσαι:<br />
«Μά, ποιό εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ;»<br />
Καμιά φορά μερικοί ρωτούν: «Μά, ποιό εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ; Δέν ξέρω τὸ
θέλημα τοῦ Θεοῦ». Τι δεν ξέρεις; Δεν ξέρεις δηλαδή ὅτι πρέπει να κάνεις λίγο
παραπάνω προσευχή ἀπό αὐτήν πού κάνεις; Χρειάζεται νὰ σοῦ τὸ πεῖ κανείς; Δὲν
ξέρεις ὅτι τή λίγη προσευχή πού κάνεις, πρέπει να την κάνεις με ὅλη τήν καρδιά
σου; Δέν ξέρεις ὅτι δέν πρέπει να ἀντιμιλήσεις στὸν ἄλλο, δέν πρέπει νὰ τοῦ
μιλήσεις ἔτσι ποὺ νὰ τὸν στενοχωρήσεις; Δέν ξέρεις ὅτι πρέπει λίγο να τον
βοηθήσεις; Δέν ξέρεις ὅτι πρέπει να τὸν συγχωρήσεις, νὰ τὸν ἀνεχθεῖς, νὰ τὸν ἀγαπήσεις,
νὰ προσευχηθεῖς καί γι' αὐτόν; Δέν ξέρεις ὅτι πρέπει νὰ εἶσαι ὑπομονετικός, ὅτι
δέν πρέπει να θυμώνεις; Το να βάζουμε συνεχῶς ἀρχή, δέν σημαίνει ὅτι θα κάνουμε
παράξενα πράγματα. Αὐτά τά γνωστά, τα συνηθισμένα θά κάνουμε, ἀλλά μέ ἄλλο πνεῦμα,
μέ ἄλλη διάθεση, καθώς θά τό μελετήσουμε ὅλο αὐτό τό θέμα, θά τό καταλάβουμε
καί θά βάλουμε ἀρχή καί σήμερα καί αὔριο καί μεθαύριο· καί δέν ἔχει τελειωμό. Οὔτε
θά κουραστεί κανείς ποτέ, ὥστε νὰ πεῖ: «Κουράστηκα να βάζω ἀρχή». Ἴσα-ἴσα, κάθε
μέρα θὰ τὸ νιώθεις μέσα σου ὡς ἀνάγκη νά τό κάνεις. Καί αὐτό θά εἶναι καί μιά
μαρτυρία, μιά ἔνδειξη, ἀπόδειξη, θά ἔλεγα, ὅτι ἕνα ἀκόμη κομμάτι τοῦ ὑποσυνειδήτου
σου, ἕνα ἀκόμη κομμάτι τοῦ ἀσυνειδήτου σου βγῆκε ἀπό τό σκοτεινό ὑπόγειο καί εἶναι
ὑπὸ τὸν ἔλεγχό σου, καί τό βάζεις κάτω ἀπό τη χάρη τοῦ Θεοῦ καί ἐξαγιάζεται καί
αὐτό. Ὅ,τι εἶναι κακό, ὅ,τι εἶναι σκουριά τό διώχνει ἡ χάρη, το καθαρίζει, καί
μένει μόνο ἡ ψυχή σου ἀτόφια.<br />
<br />
<b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Νά, τί εἶναι ταπείνωση</b><br />
<br />
Ἔχω τόν πειρασμό νὰ πῶ ἕνα ἀκόμη παράδειγμα. Θα βοηθήσει καί αὐτό νά τά
καταλάβουμε ὅλα αὐτά καλύτερα καί νά τά ζήσουμε καλύτερα. Βλέπετε, ὅπως τά
λέμε, χρειάζεται ἡ ὅλη ψυχή μας να βγεῖ στό συνειδητό, στό φῶς, νὰ βγεῖ, ἄς ποῦμε,
στό ἀγνάντεμα, στή χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὅμως μποροῦμε νὰ τὸ δοῦμε καί ἀλλιῶς: να
κατεβοῦμε μέσα μας, γιά νά καθαρίσουν ὅλα. Ἀλλὰ ἄς δοῦμε το παράδειγμα:<br />Ἔχουμε ἕνα βαρέλι γεμάτο βρώμικα νερά. Ἔχουμε καί ἕναν κυλινδρικό ὄγκο φελλοῦ
τέτοιων διαστάσεων, πού μόλις χωράει στο βαρέλι, χωρίς ὅμως νά σφίγγει, ἀλλά ἀφήνοντας
ὁλόγυρα ἕνα κενό μερικῶν χιλιοστῶν. Τὸ ὕψος τοῦ φελλοῦ εἶναι ὅσο τοῦ βαρελιού.
Προσπαθοῦμε νά βάλουμε τόν φελλό μέσα στο βαρέλι, καί ἐπειδή εἶναι ἐλαφρός,
πρέπει να τόν σπρώξουμε, νά τόν πιέσουμε. Ἀρχίζουμε λοιπόν να σπρώχνουμε τόν
φελλό λίγο-λίγο. Πιέζοντας τόν φελλό, ὁλόγυρα ἀπό τό βαρέλι ἀρχίζουν να
χύνονται νερά, διότι πλέον ἀρχίζει καί καταλαμβάνει τὸν χῶρο τοῦ βαρελιοῦ ὁ
φελλός. Καθώς σπρώχνουμε τόν φελλό, χύνονται καί ἄλλα νερά, καί ὅσο
συνεχίζουμε, ὅλο καί περισσότερα νερά χύνονται, ἕως ὅτου να πατήσει ὁ φελλός
στόν πυθμένα τοῦ βαρε λιοῦ, ὁπότε θὰ ἔχουν χυθεῖ ὅλα τὰ νερά ἔξω, θὰ ἔχει ἀδειάσει
το βαρέλι. Ἔτσι εἶναι ἡ ταπείνωση.<br />
Δηλαδή, ὅσο κι ἄν πιστεύει κανείς, ὅσο κι ἄν τὰ δεῖ τὰ πράγματα ἔτσι ὅπως εἶπαμε
καὶ ἀφοσιωθεῖ στον Θεό, χρειάζεται να πιάσει αὐτό τό καίριο σημεῖο, ὅτι μέσα
του ζεῖ καί βασιλεύει τὸ ἐγώ, ἡ ὑπερηφάνεια, ὁ ἐγωισμός. Αὐτή ἡ φιλαυτία, αὐτή ἡ
ἐγωλατρία ζεῖ καί βασιλεύει. Χρειάζεται λοιπόν ὁ ἄνθρωπος να ταπεινωθεῖ· κάθε
μέρα ὅλο και πιο πολύ να ταπεινώνεται.<br />
Ἔχουμε πολλά στοιχεία, πολλά δεδομένα ἀπό την καθημερινή ζωή ποὺ μᾶς βοηθοῦν, σὰν
ἕνας ἄλλος φελλός, να σπρώξουμε και να σπρώξουμε και να σπρώξουμε... Καί ὅπως
λέμε ὅτι πρέπει νὰ πιοῦμε το πικρό ποτήρι μέχρι τρυγός (Τρύξ (γενική
τρυγός) εἶναι τὸ κατακάθι τοῦ κρασιοῦ. Ἡ φράση «μέχρι τρυγός» σημαίνει νὰ
πιεῖ κανείς ὅλο το κρασί ποὺ ὑπάρχει σὲ ἕνα ποτήρι, χωρίς νὰ ἀφήσει το
κατακάθι. Ὁ ὁμιλητής χρησιμοποιεῖ στίς ὁμιλίες του τή φράση αὐτή μεταφορικά.
Π.χ.: Οἱ ἅγιοι ἀπαρνήθηκαν ὄντως τὸν ἑαυτό τους, παραδόθηκαν στον Χριστό
καί ἤπιαν μέχρι τρυγός το πικρό ποτήρι τοῦ σταυροῦ, τὸ ὁποῖο ἀρχίζει μὲ τὴν ἀπάρνηση
τοῦ ἑαυτοῦ μας.), μέχρι την τελευταία σταγόνα, ἔτσι ἐδῶ χρειάζεται να κατέβει ὁ
φελλός μέχρι τον πυθμένα τοῦ βαρελιοῦ, καί νά μή μείνουν μέσα καθόλου βρώμικα
νερά. Μερικοί οὔτε κάν ἔχουν ἀρχίσει κάτι τέτοιο. Το βαρέλι τῆς ψυχῆς τους εἶναι
γεμάτο ἀπό τά βρώμικα νερά τοῦ ἐγωισμοῦ. Δέν ἔχουν κάνει κάν ἀρχή. Ἄλλοι ἴσως
λίγο το δοκίμασαν καὶ τὸ ἄφησαν.<br />
Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος πράγματι ἀγαπᾶ τὴν ταπείνωση καί θέλει να ταπεινωθεῖ καί
παρακαλεί γι' αὐτό τον Θεό, στήν ἀρχή ἔτσι ἀνεπαίσθητα, πολύ λίγο, μετά ἴσως πιὸ
πραγματικά, ἀρχίζει σιγά-σιγά καί νιώθει ἀκριβῶς αὐτό τό ἄδειασμα τῆς ψυχῆς ἀπό
τό ἐγώ, από τη φιλαυτία, ἀπό τό εἴδωλο αὐτό πού θρονιάσαμε μέσα μας. Καί
ἄν ἀπό τὸ ἕνα μέρος κανείς ἐντελῶς-ἐντελῶς ταπεινωθεῖ καί ἀπό τὸ ἄλλο μέρος εἶναι
παραδομένος στον Θεό καί ἀφιερώνεται σ' αὐτὸν καὶ βάζει κάθε μέρα ἀρχή, μὲ τὴν ἔννοια
ποὺ εἴπαμε, καί τελικά όλο το περιεχόμενο τῆς ψυχῆς ἔρθει στὸ φῶς τοῦ Θεοῦ,
πράγματι ὁ ἄνθρωπος φθάνει σ' αὐτή την κατάσταση ποὺ μᾶς ὑπόσχεται ὁ Κύριος.<br />
Ὁ ὁποῖος Κύριος δὲν ἦρθε ἁπλῶς νὰ πεθάνει ὁ ἴδιος, ἀλλὰ εἶπε ὅτι μαζί του
θα πεθάνουμε κι ἐμεῖς, καὶ ὅπως ἀναστήθηκε ἐκεῖνος, θὰ ἀναστηθοῦμε κι ἐμεῖς. Καί
ὅ,τι εἶναι ὁ Χριστός μετά τὴν ἀνάσταση, αὐτό γίνεται καί ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἑνωθεῖ
μὲ τὸν Χριστό. Δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνας καλός ἄνθρωπος, δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνας ἄνθρωπος
πού σκέπτεται κάποια καλά πράγματα. Χριστιανός θὰ πεῖ μικρός
Χριστός. Τελικά, τον καθένα μας ὁ Χριστός τον κάνει ὅ,τι εἶναι καί ὁ ἴδιος.
Ὄχι ἁπλῶς ἀπ᾿ ἔξω μᾶς συμβουλεύει, ἀλλά ἔρχεται μέσα μας καὶ μᾶς παίρνει μέσα
του, ἑνωνόμαστε καί γινόμαστε ὅμοιοί του.<br />
Όμοιοι μὲ τὸν Χριστό ἀπό αὐτήν ἀκόμη τή ζωή, ἀλλὰ αὐτό θὰ ὁλοκληρωθεῖ στὴν ἄλλη
ζωή. Το εὔχομαι σέ ὅλους μας.</span><o:p></o:p></span></p><br /><p></p><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><div style="text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;">ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ</span></b></div><span style="font-size: medium;"><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b>...πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν</b></div></b><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe;">Τὸ αἴσθημα κατωτερότητος καὶ ἄλλες ἀρρωστημένες καταστάσεις</span></b></div><span style="color: #2b00fe;"><div style="text-align: center;"><b>μέσα στο μυστήριο τῆς σωτηρίας</b></div></span><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b>Πανόραμα Θεσσαλονίκης, Ε΄ έκδοση</b></div><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b><br /></b></div><div><b><br /></b></div></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><a href="https://amethystosbooks.blogspot.com/2025/11/blog-post_64.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" target="_blank"><b>ΠΗΓΗ</b></a></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><u><br /></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A (1)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2_0870095958.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (2)</span></b></a></div>

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (3)

Α΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 Κάθε μέρα μιά καινούργια πραγματικότητα Ἡ φυσιολογική κίνηση τοῦ τραίνου εἶναι νά πηγαίνει πάνω στίς ράγες. Ἄν βγεῖ ἀπό ...

Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (22)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhWBlKFsf7ZzDnPpTFWnbwYVfsm8QErGmHpRT0_TwwwbiIaNAAeaGl-yrDIvp1G0KLYqS-A66v_2iU5Z2x5cJYUc-UvghE2ADR3a8Vi8M9DFWh9uldPs81nXVGCDQ8O4rax35u2kWZ3w968yAcT9iOC1rMD4XEPxr8nMAGwYkXj2AfwggQ7rLOQNRZZ/s642/images%20(1).jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="642" data-original-width="478" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhWBlKFsf7ZzDnPpTFWnbwYVfsm8QErGmHpRT0_TwwwbiIaNAAeaGl-yrDIvp1G0KLYqS-A66v_2iU5Z2x5cJYUc-UvghE2ADR3a8Vi8M9DFWh9uldPs81nXVGCDQ8O4rax35u2kWZ3w968yAcT9iOC1rMD4XEPxr8nMAGwYkXj2AfwggQ7rLOQNRZZ/w298-h400/images%20(1).jpg" width="298" /></a></div><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Τα πρόσωπα των ανθρώπων
που διαμορφώνουν την ιστορία δεν σου επιτρέπουν πλέον να τους φανταστείς
γονατιστούς, δηλαδή σε κατάσταση θεωρίας. Εφόσον, έξω από την Πτώση, το
μυστήριο του Κακού παραμένει άλυτο, το φαύλο άπειρο της ιστορίας εμφανίζεται ως
ένα ελάττωμα επάνω στη λεία επιφάνεια ενός μηδενός μέσα στο οποίο δεν συμβαίνει
τίποτε. Η αποσύνθεση της ανθρώπινης ύλης είναι τόσο βαθιά, ώστε ακόμη και η
έμφυτη και απολύτως φυσική ιδέα της εσωτερικής ενότητας της ανθρωπότητας από
τον πρώτο έως τον δεύτερο Αδάμ φαίνεται πλέον, ακόμη και στους χριστιανούς,
εντελώς αδιαπέραστη και ερμητική. Γι’ αυτό μια απόλυτη αδιαφορία περιβάλλει το
χριστιανικό μήνυμα: «Θα σε ακούσουμε γι’ αυτά και άλλη φορά» (Πράξεις 17,32).
Κάθε λόγος ακυρώνεται εκ των προτέρων, από αρχή και προκατάληψη.<br />
Πολύ πρακτικά, ο άνθρωπος υπολογίζει και ζυγίζει, και όταν τυχαία αναρωτιέται
τι θα μπορούσε να του «προσφέρει» η χριστιανική περιπέτεια, ρίχνει μια ματιά
στη χριστιανοσύνη και δεν διαπιστώνει καμία ουσιώδη διαφορά· όπως και στον
κόσμο, βλέπει εκεί κάθε είδους υποκριτές και καταπιεσμένους ανθρώπους που
κρύβουν την αδυναμία τους ή διάφορους πονηρούς που χρησιμοποιούν το «όπιο» για να
επιτύχουν κάποιους ανομολόγητους σκοπούς. Από την οικοδόμηση του Πύργου της
Βαβέλ και έπειτα, η κατάσταση επιδεινώθηκε και ο κόσμος είναι περισσότερο από
ποτέ κουρασμένος από λόγους και χορτασμένος από λέξεις που δεν συγκινούν πια
κανέναν· δεν έχουμε πλέον να υποφέρουμε από τη σύγχυση των γλωσσών, αλλά από το
χάος που βρίσκεται πίσω από τις γλώσσες. Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν πια
τίποτε. Η κοινωνία έχει διαρραγεί. Ο άνθρωπος ζει απομονωμένος.<br />
Μπορεί άραγε αυτή η χριστιανοσύνη να ξαναγίνει ο τόπος όπου λάμπει η παρουσία
του Θεού που έγινε Άνθρωπος; Μπορεί άραγε το πρόσωπο του Χριστού «να φωτίσει τα
πρόσωπα των δικών Του», όπως λέει μια αρχαία λειτουργική ευχή; Εδώ βρίσκεται το
πρόβλημα. Το μόνο πραγματικά πειστικό μήνυμα δεν αναπαράγει τα λόγια του Λόγου,
αλλά τον ίδιο τον Λόγο· μόνο η παρουσία Του θα μεταμορφώσει τον ιεραπόστολο σε
φως και άλας του κόσμου.<br />
Η εκρηκτική σπορά του Ευαγγελίου επαναστατικοποιεί και ανατρέπει πριν απ’ όλα
όχι τόσο τις δομές του κόσμου όσο τις δομές του ανθρώπινου πνεύματος. Η έμφαση
μετατίθεται από τον ακτιβισμό στη φανέρωση του Θεού μέσα στον άνθρωπο, στην
έλευση του Χριστού μέσα στην ψυχή του χριστιανού: «Απόκτησε εσωτερική ειρήνη
και πλήθος ανθρώπων θα σωθούν γύρω σου».<br />
Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει αλλάξει κάτι στην ίδια τη δομή του ανθρωπολογικού του
τύπου, τόσο εξαιτίας της μαγείας που ασκούν οι δαιμονισμένοι όσο και εξαιτίας
της άδειας ότι «όλα επιτρέπονται». Όμως αυτός ο άνθρωπος είναι δυστυχισμένος
στα βάθη της ψυχής του. Η θλίψη του αντηχεί συχνά στη δίψα για ελευθερία. Για
μία μόνο στιγμή είναι ικανός να απαρνηθεί τα πάντα, αρκεί να δει τον Χριστό και
να μπορέσει να μιλήσει μαζί Του για μια στιγμή. Αλλά για να συμβεί αυτό, θα
πρέπει ο χριστιανός ιεραπόστολος να πάψει να μασουλά τα μαθήματα του
κατηχητικού, να είναι δηλαδή ένας άνθρωπος που μιλά για τον Θεό, γινόμενος
εκείνος μέσα στον οποίο ο Θεός διηγείται τον Εαυτό Του. Αν συναντούμε τον
Χριστό στο Ευαγγέλιο, αυτό είναι εξηγήσιμο, διότι κάθε λέξη εκεί είναι ήδη
γεμάτη από την παρουσία Του. Ο κήρυκας πρέπει είτε να ταυτιστεί με τον Χριστό
διά του λόγου του είτε να κλείσει το στόμα του για πάντα.<br />
Δεν υπάρχει σωτηρία έξω από την Εκκλησία· η διακονία του λόγου περνά πρώτα από
τη διακονία των Ιερών Μυστηρίων και ολοκληρώνεται με τη διακονία της
ενσαρκώσεως. Μόνο που το Σώμα εξέρχεται από την ιστορία και —ακριβώς μέσω αυτής
της υπερβάσεως— απελευθερώνει τον άνθρωπο από κάθε κοινωνιολογική αλλοτρίωση.
Αυτό περιγράφεται πολύ καθαρά στο επεισόδιο της κλήσεως των Αποστόλων: «Άφες
τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς» (Ματθαίος 8,22). Η κλήση προς το
κήρυγμα και η αληθινή κλήση αφήνουν πίσω τους τα κοινωνιολογικά νεκροταφεία.<br />
Την εποχή των συνόδων, ο μοναχισμός ήταν μια φωνή που ανήγγελλε το τέλος, και
όχι λίγες γενιές συγκλονίσθηκαν από τη συγκλονιστική εικόνα του ηρωισμού του.
Όμως ο σημερινός μοναχισμός βρίσκεται πάνω από τον κόσμο, όχι όμως και μέσα σε
αυτόν. Το ουσιώδες παραμένει ότι η χριστιανοσύνη καλείται σήμερα περισσότερο
από ποτέ να βρίσκεται ταυτόχρονα μέσα και πάνω από αυτόν τον κόσμο.<br />
Το πρόβλημα δεν είναι να χρησιμοποιήσουμε μια νέα γλώσσα· αυτό θα μπορούσε
ακόμη και να υποβιβάσει το ευαγγελικό μήνυμα. Ο άνθρωπος είναι εκείνος που
πρέπει να ανυψωθεί. «Όποιος στέκεται κοντά Μου, στέκεται κοντά στη φωτιά». Δεν
χρειαζόμαστε διαλεκτικά παράδοξα, αλλά μια φωτιά που να κατακαίει. Πρέπει να
επιστρέψουμε στην απλή και διαπεραστική γλώσσα των παραβολών. «Ουδέποτε
ελάλησεν άνθρωπος ούτως, ως ούτος ο άνθρωπος» (Ιωάννης 7,46). Ο Χριστός κήρυττε
τον Θεό με ολόκληρη την ύπαρξή Του και γι’ αυτό κατόρθωνε κάθε στιγμή να
ανατρέπει τις συνηθισμένες προοπτικές, χωρίς να αφήνει «λίθο επί λίθον».<br />
Το ευαγγελικό μήνυμα πρέπει να γυμνώνει τον άνθρωπο από κάθε κοινωνιολογικό
περίβλημα, να τον «μαστιγώνει» και κατόπιν να τον ενδύει με τον Χριστό. Στη
Ρωσία, η δύναμη του κράτους ήταν τόσο μεγάλη, ώστε κατά την Επανάσταση πολλοί
πίστεψαν ότι η Εκκλησία θα κατέρρεε μαζί με τη μοναρχία. Δεν συνέβη καθόλου
έτσι. Οι μοναχοί που εκδιώχθηκαν από τα μοναστήρια μπήκαν στη ζωή του κόσμου ως
ελεύθεροι άνθρωποι, ακτινοβόλοι παρά τη σιωπή τους. Αυτή είναι η ελευθερία που
πρέπει να αναζητούμε πριν απ’ όλα. Οι διώκτες και τα στρατόπεδα βγάζουν τους
χριστιανούς έξω από τον νόμο, τοποθετώντας τους σε μια κατάσταση που τους
απελευθερώνει γρήγορα και εύκολα από κάθε κοινωνιολογία.<br />
Η προτροπή «Ζητείτε τη Βασιλεία του Θεού» περιέχει το μεγαλύτερο παράδοξο:
πρέπει να βρεις αυτό που δεν υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο· την αιωνιότητα μέσα
στον χρόνο, το απόλυτο μέσα στο σχετικό. Πώς γίνεται αυτό; Περνώντας από το
«έχειν» στο «είναι». Το «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» δεν σημαίνει: μακάριοι
όσοι δεν είναι ιδιοκτήτες ή κάτοχοι του πνεύματος, αλλά μακάριοι όσοι έγιναν οι
ίδιοι πνεύμα. Μόνον αυτοί αποτελούν αληθινό σκάνδαλο για τον κόσμο και για την
Εκκλησία, και σε αυτούς βρίσκεται η δύναμη του κηρύγματος. Το να γίνει κανείς
πνεύμα σημαίνει να ζει ήδη μέσα στον Άλλον, να ταυτίζεται μαζί Του μέσω μιας
εσχατολογικής εμπειρίας· έτσι η Βασιλεία του Θεού γίνεται έμφυτη στον άνθρωπο.<o:p></o:p></span></p>

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p> </o:p></span></p><p></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></span></b></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></span></b></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_04.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (1)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (2)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/3.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (3)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/4.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (4)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/5.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (5)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/6.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (6)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/7.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (7)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/8.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (8)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/9.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (9)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/10.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (10)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/11.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (11)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/12.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (12)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/13.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (13)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/14.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (14)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/15.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (15)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/16.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (16)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/17.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (17)</span></span></b></a></div><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: justify;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="line-height: 18.4px;"></span></span></p><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/18.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (18)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/19.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (19)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/20.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (20)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/21.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (21)</span></b></a></div>

Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (22)

Τα πρόσωπα των ανθρώπων που διαμορφώνουν την ιστορία δεν σου επιτρέπουν πλέον να τους φανταστείς γονατιστούς, δηλαδή σε κατάσταση θεωρίας. Ε...

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ (3)

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (6)

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (5)

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (4)

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ (2)

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (3)

Παύλος Ευδοκίμωφ: ''Η τρελή αγάπη του Θεού'' (22)

ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

ΒΙΝΤΕΟ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΡΘΡΑ

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ

ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ

ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ

ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΑ

ΠΑΤΡΙΑ

ΠΑΤΡΙΔΑ