ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [9]

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgklJ1ffKtIunLnHW0m67jtoNAS5XaPeI-wnUSAatcoy1qvnWpIC-mMa-AYFvhaLjYJWgp-4nWXirNKGzt0qyJ3MmKQW_APeHQnr6_U_5-YhlSsy0UnE9zwI8J3xPBorbrlDPdtuRCzNd6XkQ_a544KgKTi7RQeN84u3yldDrLTQ4ZyOjmQHORyTsmx/s450/osiostheophanis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="450" data-original-width="340" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgklJ1ffKtIunLnHW0m67jtoNAS5XaPeI-wnUSAatcoy1qvnWpIC-mMa-AYFvhaLjYJWgp-4nWXirNKGzt0qyJ3MmKQW_APeHQnr6_U_5-YhlSsy0UnE9zwI8J3xPBorbrlDPdtuRCzNd6XkQ_a544KgKTi7RQeN84u3yldDrLTQ4ZyOjmQHORyTsmx/w303-h400/osiostheophanis.jpg" width="303" /></a></div> <br /><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #020202;"><b>Η αληθινή ευτυχία του ανθρώπου βρίσκεται στην πνευματική ζωή</b><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #020202;">Ήθελα ν’ απαντήσω στην ερώτηση με την οποία έκλεισα το προηγούμενο γράμμα μου, το πώς δηλαδή πρέπει να ζει κανείς. Επειδή, όμως, πλησίαζε η ονομαστική σου γιορτή, σκέφτηκα ότι θα ήταν πιο σωστό να σου στείλω τις καλύτερες ευχές μου γι’ αυτή τη μέρα.<br /> Σου εύχομαι πάνω απ’ όλα καλή υγεία, γιατί αυτή είναι η προϋπόθεση αποκτήσεως και απολαύσεως κάθε αγαθού. Πραγματικά, ένας άρρωστος και αδύναμος άνθρωπος, του οποίου οι αισθήσεις δεν λειτουργούν φυσιολογικά, τί μπορεί ν’ απολαύσει;<br /> Μοναδική εξαίρεση αποτελούν οι πνευματικές παρηγορίες. Αυτές δεν εξαρτώνται από την κατάσταση της υγείας μας και μπορούν να παρουσιαστούν ακόμα και σε καιρό σωματικών βασανιστηρίων. Οι άγιοι μάρτυρες τότε ακριβώς που υποβάλλονταν στο μαρτύριο, ευφραίνονταν πραγματικά, όπως έλεγαν και όπως έδειχναν ξεκάθαρα.<br /> Τι άλλο να σου ευχηθώ; Συνήθως στις γιορτές εύχονται ευτυχία. Ευτυχία, λοιπόν, σου εύχομαι κι εγώ. Γιατί, όμως, κάνουμε αυτή την ευχή; Είναι αλήθεια ότι κανένας μέχρι σήμερα δεν έχει καθορίσει με σαφήνεια και ακρίβεια το τι είναι ευτυχία και το ποιος είναι πραγματικά ευτυχισμένος. Θαρρώ πως ευτυχισμένος είναι όποιος νιώθει έτσι.<br /> Όταν, λοιπόν, σου εύχομαι ευτυχία, αυτό ακριβώς σου εύχομαι: Να νιώθεις πάντα ευτυχισμένη! Και επειδή οι άνθρωποι έχουν τόσο διαφορετικές επιθυμίες, τόσο διαφορετικά γούστα και, συνακόλουθα, τόσο διαφορετικές απόψεις για την ευτυχία, που μπερδεύεται κανείς για τα καλά, σου ξεκαθαρίζω δίχως περιστροφές:<br /> Όσο δεν ζεις πνευματικά, μην περιμένεις ευτυχία. Η διανοητική και η σαρκική ζωή, όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, δίνουν κάτι σαν ευτυχία. Μα δεν πρόκειται παρά για μια φευγαλέα και απατηλή γεύση ευτυχίας, που γρήγορα χάνεται.<br /> Πέρα απ’ αυτό, όταν η διανοητικότητα και η σαρκικότητα κυριαρχούν στον άνθρωπο, τότε η ψυχή και το σώμα ταράζονται από εμπαθείς λογισμούς, επιθυμίες και συναισθήματα. Το δηλητήριο των παθών δηλητηριάζει τον άνθρωπο, όπως το αφιόνι, αλλά τον κάνει να ξεχνάει πρόσκαιρα τη δυστυχία του, όπως πάλι το αφιόνι.<br /> Η πνευματική ζωή, απεναντίας, απαλλάσσει τον άνθρωπο από τα πάθη, του προσφέρει ευλογίες του πνεύματος και τον κάνει αληθινά και ολοκληρωτικά ευτυχισμένο. Φτάνουν, άραγε, οι παραπάνω δυό ευχές;<br /> Δεν νομίζω. Αν η ζωή σου τέλειωνε στη γη, τότε, βέβαια, θα ήταν αρκετό να πω: Εύχομαι να είσαι υγιής και ευτυχισμένη. Καθώς, όμως, η ζωή σου δεν τελειώνει εδώ, αλλά συνεχίζεται και πέρα από τον τάφο -εκεί είναι, μάλιστα, που βρίσκει κανείς την αληθινή ζωή, -τότε, για να έχουν πληρότητα οι ευχές μου, οφείλω να προσθέσω και τούτο:<br /> Εύχομαι να κριθείς άξια για την άλλη ζωή και ν’ απολαύσεις την αιώνια μακαριότητά της. Παρακαλώ τον Κύριο να σε οδηγήσει «αβρόχοις ποσί» σ’ εκείνη τη ζωή, την αληθινή, και να σε καταστήσει κληρονόμο της ουράνιας βασιλείας Του.<br /> Βέβαια, θεωρείς -το ξέρω- ότι, για να μπεις στην ουράνια βασιλεία, θα βιώσεις πολύ σκληρές συνειδησιακές καταστάσεις. Δεν αμφισβητώ ότι θα παρουσιαστούν μέσα σου καταστάσεις κρίσιμες, θα είναι όμως και σκληρές;<br /> Για την ώρα θα πω τούτο μόνο: Και θα είναι και δε θα είναι. Επειδή τα βιώματα της παιδικής ηλικίας έχουν μεγάλη σημασία, πιστεύω, ότι, ειδικά για σένα, δεν θα είναι πολύ σκληρές. Ήδη τις αντιμετωπίζεις αποτελεσματικά. Φτάνει να έχεις το νου σου και να μην κάνεις πίσω.<br /> Σκέφτηκα να σου στείλω ζαχαρωτά για τη γιορτή σου. Δεν ξέρω, όμως, αν θα μπορέσω να βρω. Θα προσπαθήσω. Ίσως δεν έχεις ξεχάσει ότι κάποτε, σε μια συνάντησή μας, σου μίλησα για ένα εξαιρετικά λεπτό στοιχείο, πιο λεπτό κι από το φως, που λέγεται αιθέρας. Ας παραδεχθούμε ότι υπάρχει πραγματικά, όχι μόνο θεωρητικά.<br /> Πιστεύω ότι αυτό το στοιχείο εισχωρεί παντού, αποτελώντας το πιο μικρό τμήμα της ενυπόστατης ύλης. Πιστεύω ακόμα ότι μέσα σ’ αυτό το στοιχείο κινούνται όλα τα μακάρια πνεύματα των αγγέλων και των αγίων. Άλλωστε, το «ένδυμα» -ας το πω έτσι- των αγγέλων και των αγίων αποτελείται από το ίδιο στοιχείο, καθώς επίσης και το περίβλημα της ψυχής μας (αυτό αφορά και το πνεύμα, που θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε «ψυχή της ψυχής μας»).<br /> Η ψυχή αυτή καθεαυτή είναι άυλη. Το περίβλημα της όμως αποτελείται απ’ αυτό το αιθέριο στοιχείο, το σχετικά άυλο, που χρησιμεύει ως διάμεσο ανάμεσα στην άυλη ψυχή και το υλικό σώμα. Μέσω του αιθέρα επιδρά η ψυχή στο σώμα και το σώμα στην ψυχή. Καθώς, όμως, ο αιθέρας είναι το περίβλημα και όλων των άλλων πνευμάτων, χρησιμεύει επίσης ως διάμεσος ανάμεσα σ’ αυτά και τις ψυχές μας.<br /> Ας έρθω τώρα σ’ εσένα. Ζεις στη Μόσχα. Όταν βρίσκεσαι μέσα στο διαμέρισμά σου, οι τοίχοι σε εμποδίζουν να κοιτάξεις έξω. Μα κι όταν βγεις έξω, τα κτίρια της πόλης σε εμποδίζουν να κοιτάξεις μακριά. Όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου, διάφορα εμπόδια σου κόβουν τη θέα.<br /> Αν, όμως, μπορούσες να σηκωθείς μ’ ένα αερόστατο πάνω από τη Μόσχα, θα έβλεπες ανεμπόδιστα όχι μόνο ολόκληρη την πόλη, αλλά και τα προάστιά της ακόμα. Κι αν σηκωνόσουνα ψηλότερα, όλο και ψηλότερα, θα έβλεπες και την Αγία Πετρούπολη και το Παρίσι και το Λονδίνο...<br /> Ας γυρίσουμε όμως στους αγίους. Ο αιθέρας, το στοιχείο για το οποίο μιλάμε, βρίσκεται παντού. Δεν συναντάει πουθενά κανένα εμπόδιο. Όπως το φως περνάει μέσ’ απ’ το γυαλί, μας κι από τους τοίχους κι από το έδαφος κι απ’ οτιδήποτε άλλο. Αλλά κι εκείνοι που κινούνται στον αιθέρα, μπορούν, όταν χρειαστεί, να περνούν μέσ’ απ’ οτιδήποτε, όπως ακριβώς ο αναστημένος Κύριος μπήκε «των θυρών κεκλεισμένων» στο δωμάτιο, όπου ήταν συναγμένοι οι απόστολοι (Ιω. 20:19).<br /> Πιάνουν βέβαια, έναν ορισμένο χώρο, αλλά, όταν τους δοθεί σχετική εντολή ή άδεια, μετακινούνται αμέσως μέσω του αιθέρα οπουδήποτε χρειάζεται, χωρίς να συναντούν ή έστω να βλέπουν εμπόδια. Όταν δεν χρειάζεται να μετακινηθούν, μένουν στη θέση τους και κοιτάζουν προς κάθε κατεύθυνση τί υπάρχει και τί συμβαίνει.<br /> Όταν το βλέμμα τους στρέφεται στη γη, βλέπουν καθαρά κι εμάς τους αμαρτωλούς. Βλέπουν όχι μόνο τα σώματά μας, αλλά και τις ψυχές μας, όπως είναι. Δεν τις βλέπουν κατευθείαν, αλλά μέσω του περιβλήματος της ψυχής, που είναι όμοιο με το δικό τους περίβλημα και με το στοιχείο μέσα στο οποίο ζουν και κινούνται. Γιατί η κατάσταση της ψυχής αντανακλάται ακριβώς στο περίβλημά της.<br /> Υπόθεσε τώρα ότι δύο άνθρωποι κάθονται και συζητούν. Η ψυχή του καθενός έχει τη δική της διάθεση. Κανένας τους δεν βλέπει τί υπάρχει στην ψυχή του άλλου, λόγω του υλικού, παχυλού περιβλήματος του σώματος, που κρύβει την ψυχή.<br /> Οι άγγελοι και οι άγιοι, όμως, αν τους παρατηρούσαν, θα έβλεπαν τις ψυχές τους, όπως είναι, και τί υπάρχει μέσα τους, γιατί, καθώς είπα, τόσο η κατάστασή τους όσο και το περιεχόμενό τους αντανακλώνται στο περίβλημά τους. Αν μέσα στην ψυχή υπάρχουν άγιες σκέψεις και άγια συναισθήματα, τότε το περίβλημά της είναι φωτεινό. Κάθε άγιο συναίσθημα έχει τη δική του χαρακτηριστική φωτεινότητα.<br /> Αν, απεναντίας, οι σκέψεις και τα συναισθήματα δεν είναι ολοκάθαρα, τότε το περίβλημα της ψυχής δεν είναι φωτεινό. Κάθε ακάθαρτο συναίσθημα έχει κι αυτό τη διαθήκη του χαρακτηριστική ζοφερότητα, που άλλοτε είναι σαν την ομίχλη και άλλοτε σαν το νυχτερινό σκοτάδι.<br /> Υπόθεσε ότι μπορείς να προσλάβεις αγγελικό σώμα, ν’ αποκτήσεις αγγελική όραση και ν’ ανέβεις στα ουράνια. Τότε, κοιτάζοντας στη γη, θα μπορούσες να δεις ανάμεσα στον πληθυσμό της ανθρώπους φωτεινούς, ανθρώπους αμυδρόφωτους, ανθρώπους μουντούς και ανθρώπους σκοτεινούς.<br /> Θα έβλεπες, μάλιστα, σκοτεινούς τους λαμπροφορεμένους και φωτεινούς τους φτωχοντυμένους, αν οι ψυχές των πρώτων ήταν ακάθαρτες και των δεύτερων καθαρές. Έτσι μας βλέπουν οι πολίτες του ουρανού και, ανάλογα με την κατάστασή μας, χαίρονται ή θλίβονται.<br /> Πώς σε βλέπει άραγε, η αγία, που τ’ όνομά της έχεις, ιδιαίτερα τώρα, που σε προσέχει πιο στοργικά μια και εσύ στρέφεσαι σ’ αυτήν πιο θερμά; Πώς σε βλέπει και ο φύλακας άγγελός σου; Πώς σε βλέπει ο ίδιος ο Κύριος, που κάθεται στα δεξιά του Θεού Πατέρα, αλλά συνάμα, όπως έχει υποσχεθεί, βρίσκεται μαζί μας παντοτινά, ως τη συντέλεια του κόσμου; Σε βλέπουν έτσι όπως είσαι στην πραγματικότητα.<br /> Δισταχτικά κάνω τέτοιες ερωτήσεις γιατί δε θέλω να σε στενοχωρήσω τη μέρα της γιορτής σου. Απεναντίας, μάλιστα, επιθυμώ να σου δώσω πνευματική παρηγοριά και χαρά. Βλέπεις, δεν μπορώ να φανταστώ πως από τον ουρανό φαίνεσαι σκοτεινή. Δεν πρόφτασες να γίνεις σκοτεινή. Δεν αμφιβάλω πως είσαι φωτεινή και εύχομαι ειλικρινά οι πολίτες του ουρανού να σε βλέπουν πάντα φωτεινή. Τότε θα είσαι κοντά τους από τούτη δω τη ζωή!</span><o:p></o:p></span></p><br /><p></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><u><b><span style="color: red;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></span></b></u></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><u><b><span style="color: red;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</span></span></b></u></p><p style="background-color: white; color: #333333;"></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_06.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή</span></b></span></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2_01364950000.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (2)</span></span></b></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/6_01105308244.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"> <b>ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (3)</b></span></span></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/4_0737933138.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (4)</span></span></b></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/5_01977378010.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (5)</span></b></span></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/6_077107272.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (6)</span></span></b></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/7_01053533565.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (7)</span></span></b></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/8.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [8]</span></b></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_12.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">«Εσύ περιέγραψες τον τρόπο εξελίξεως των πραγμάτων• ο άγιος Μακάριος αποκάλυψε την αιτία και την προέλευσή τους......»</span></b></span></a></p>

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [9]

  Η αληθινή ευτυχία του ανθρώπου βρίσκεται στην πνευματική ζωή Ήθελα ν’ απαντήσω στην ερώτηση με την οποία έκλεισα το προηγούμενο γράμμα μ...

Read more »

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A [27]

<p> </p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjA0I5mUrbsnbJfUTWPU66uhrgL36QraLB4MSrmQYEcDIToBYBlcFeteCIAZ4dN0YeqHz0Hp_2Bf5KaWaQojtyYEIlBzWdtTIbTxd8qvwfH-Qq8LuMtium3x3kkqWL9RTlNz2gCbFTjHGAzprelImKLJcni_tPn2pdxoWQ311ENrMwjp20Hd2uXP88O/s320/image.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="240" data-original-width="320" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjA0I5mUrbsnbJfUTWPU66uhrgL36QraLB4MSrmQYEcDIToBYBlcFeteCIAZ4dN0YeqHz0Hp_2Bf5KaWaQojtyYEIlBzWdtTIbTxd8qvwfH-Qq8LuMtium3x3kkqWL9RTlNz2gCbFTjHGAzprelImKLJcni_tPn2pdxoWQ311ENrMwjp20Hd2uXP88O/w400-h300/image.png" width="400" /></a></div><br /><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><br /><b><span style="color: #2b00fe;"> B΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 17<br /> <br /> Ειδικό Μέρος</span></b><br /> <br /><b><span style="color: #990000;"> Α. Ψυχαναγκασμός</span><br /><br /><span style="color: #0c0c0c;"> Τί εἶναι ψυχαναγκασμός</span></b><span style="color: #0c0c0c;"><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0c0c0c;"> Ψυχαναγκασμός τί εἶναι; Νὰ ἀναφέρω ἕνα παράδειγμα. Θὰ ἔχετε προσέξει μερικές φορές ὅτι στο ξενοδοχείο πού μένουμε, ἐπισκεπτόμενοι μια ξένη χώρα, ὅταν φεύγουμε, βλέπουμε, ξαναβλέπουμε μήπως τυχόν ἀφήσαμε κάτι. Και κάποιος μπορεῖ νὰ βγεῖ ἀπό τὸ δωμάτιο, να το κλειδώσει καὶ πάλι να ξαναμπεῖ μέσα νὰ δεῖ. «Ἂς κοιτάξω ἀκόμη μια φορά μήπως ἄφησα κάτι». Αὐτό τό κάνει κανείς μερικές φορές καί στο σπίτι του.<br /> Ἂς ποῦμε, θέλετε νὰ πᾶτε κάπου ἕνα βράδυ ἤ φεύγετε πρωί καί θά γυρίσετε βράδυ ἤ καμιά φορά φεύγετε για μέρες. Ετοιμαστήκατε, ἐλέγξατε προσεκτικά, κλειδώσατε το σπίτι καί βγαίνετε ἔξω. Καὶ κάποια στιγμή λέτε: «Ἂς δῶ ἀκόμη μιά φορά. Έκλεισα το ψυγεῖο, ἔκλεισα το πλυντήριο, ἔκλεισα τον κεντρικό διακόπτη;» Βεβαιώνεστε ἀκόμη μιά φορά ὅτι ὅλα εἶναι ἐντάξει, καί φεύγετε. Ως αὐτό τό σημεῖο ἐνεργεῖ ἐλεύθερα κανείς. Ὡς ἐλεύθερος ἄνθρωπος λέει: «Ἂνθρωπος εἶμαι· μπορεῖ κάτι νὰ μοῦ ξέφυγε, κάτι να παρέλειψα. Ἄς τὰ δῶ ἀκόμη μιά φορά, να φύγω ἥσυχος». Ἀναφέρω ἕνα χτυπητό παράδειγμα, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε καλύτερα καὶ ἄλλα πού δέν εἶναι τόσο χτυπητά. Θα ξέρετε, θά ἔχετε ἀκούσει ὅτι ὑπάρχουν ἄνθρωποι, ἀρρωστημένοι τύποι, πού ένεργοῦν καταναγκαστικῷ τῷ τρόπῳ. Τα βλέπουν ὅλα ἕνα-ἕνα, τὰ ἐλέγχουν, βεβαιώνονται ὅτι εἶναι ἐντάξει, βγαίνουν ἔξω, ξεκινοῦν, καί τίθεται σε ἐνέργεια ἡ ψυχαναγκαστική λειτουργία μέσα τους, ἡ ψυχαναγκαστική αὐτή κατάσταση, ὁπότε πάλι ξαναμπαίνουν μέσα καί πάλι τα βλέπουν, τὰ ἐλέγχουν ὅλα, καί πάλι ξαναμπαίνουν και πάλι βλέπουν. Καί καμιά φορά, ἂν δὲν εἶναι κάποιος μαζί τους νὰ τοὺς πάρει ἀπό τό χέρι να φύγουν, δέν φεύγουν. Ἄλλος πλένει, ξαναπλένει τα χέρια του. Αὐτὰ ἔχουν ψυχαναγκαστικό χαρακτήρα.<br /> Ἂς ἔρθουμε σὲ ἄλλα μικροπαραδείγματα, τα ὁποῖα δὲν εἶναι τόσο χτυπητά. Γιὰ τὸν ἄλφα ἢ βῆτα λόγο θέλεις να δίνεις τὴν ἐντύπωση ὅτι ἔχεις προθυμία, ὅτι προσέχεις αὐτά πού σοῦ λέει ὁ πνευματικός σου, ὅτι τὰ καταλαβαίνεις, ὅτι ἀνταποκρίνεσαι ἀμέσως. Πρέπει νὰ ἐξηγήσω τί ἐννοῶ λέγοντας για τὸν ἄλφα ἤ βῆτα λόγο. Ἄς ποῦμε, ἕνεκα ἐσωτερικῆς ἀρρωστημένης καταστάσεως αὐτὸ σοῦ εἶναι ἀπαραίτητο. Δὲν μπορεῖς νὰ ζήσεις διαφορετικά, δέν μπορεῖς νὰ κάνεις διαφορετικά. Δέν μπορεῖς νὰ ζήσεις ὄχι μὲ τὴν ἔννοια την πνευματική, ἀλλά ἀπό ἄποψη ψυχολογική. Δηλαδή, ἐὰν δὲν αἰσθάνεσαι ὅτι εἶσαι ἐντάξει, σαν να μένεις στο κενό και προθυμοποιεῖσαι νὰ ἀνταποκριθεῖς, γιὰ νὰ εἶσαι ἐντάξει. Σ' αὐτή την περίπτωση οἱ ἐκδηλώσεις σου, οἱ ἐνέργειές σου θὰ ἔχουν ψυχαναγκαστικό χαρακτήρα. Καί ἡ ἐξομολόγησή σου θὰ εἶναι ἔτσι ποὺ θὰ ἔχει ψυχαναγκαστικό χαρακτήρα.<br /> Ὁπότε, ἐνῶ ἀπό τὸ ἕνα μέρος ἔχεις τὴν ἐντύπωση –ἤ μπορεῖ νὰ φαίνεται αὐτό καί σε τρίτους-ὅτι και καταλαβαίνεις καὶ ἀνταποκρίνεσαι καί προθυμοποιεῖσαι καὶ ἀγωνίζεσαι, ἀπό τὸ ἄλλο μέρος δέν ἔχεις σωστή κοινωνία, δέν ἔχεις σωστή συνερ-γασία, δὲν ἔχεις τελικά πνευματική προκοπή, πνευματική πρόοδο· καὶ μπορεῖ νὰ διερωτᾶσαι τί φταίει. Αὐτό τό ὁποῖο φταίει εἶναι τὸ ὅτι παρά τους κόπους σου, παρά την καλή σου διάθεση, δέν ἐνεργεῖς σωστά. Κάπου δηλαδή ἡ ψυχή σου μπλοκάρεται, μπερδεύεται, καὶ δὲν γκρεμίζονται μερικά πράγματα πού πρέπει να γκρεμιστοῦν μέσα σου, γιά νά ἀνοίξει ὁ δρόμος, νὰ ἀνοίξει ἡ ψυχή. Κάποια ψυχή κάπως ἔτσι λειτουργεῖ· κάποια ἄλλη μπορεί να λειτουργεί ἀλλιῶς.<br /> <br /> <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Το παράδειγμα μὲ τὰ δέκα μουλάρια καὶ ἡ ἐφαρμογή του</b><br /> <br /> Θὰ σᾶς πῶ ἕνα ἄλλο παράδειγμα. Κάποιος είχε δέκα μουλάρια. Ὅταν δὲν ἦταν πάνω στο μουλάρι, ἔβλεπε ὅλα τὰ ζῶα μπροστά του τὰ μετρούσε, καὶ ἦταν δέκα. Ὅταν ὅμως ήταν πάνω στο μουλάρι, τα μετροῦσε καὶ ἦταν ἐννέα. «Τι γίνεται, ἔλεγε, τί γίνεται; Αὐτὰ τὰ μέτρησα καὶ ἦταν δέκα. Τώρα πῶς εἶναι ἐννέα;» Τι συνέβαινε; Ἀπλούστατα δέν μετροῦσε ἐκεῖνο πάνω στό ὁποῖο καθόταν.<br /> Ὅπως θὰ ἔχετε προσέξει, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι -σχεδόν δὲν ὑπάρχει ἐξαίρεση- εἴμαστε παγιδευμένοι στον ἑαυτό μας, μπλοκαρισμένοι ἀπό τὸν ἑαυτό μας, αἰχμάλωτοι τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἄλλος ἔτσι, ἄλλος άλλιῶς. Σε κάποιον ἡ ὅλη ψυχή του λειτουργεῖ ἔτσι, πού δέν μπορεῖ νὰ σταθεί στα πόδια του μὲ τὴν ἔννοια ποὺ εἴπαμε προηγουμένως- καὶ ἀπό κάπου πρέπει να γραπωθεῖ, γιὰ νὰ σταθεί λίγο στα πόδια του. Επομένως, αὐτός ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ μέν να κάνει ἄλλες προσπάθειες, ἀλλά αὐτὸ τὸ ἀδύνατο σημεῖο δέν θὰ τὸ θίξει ποτέ, διότι ἡ ὕπαρξή του γαντζώθηκε ἐκεῖ ποὺ γαντζώθηκε, γραπώθηκε ἀπό ὅπου γραπώθηκε καί ὑπάρχει χάρις σ' αὐτό. Ὅσες φορές κι ἄν ἀκούει, ὅσο κι ἂν καταλαβαίνει, ὅσο κι ἄν λέει «κατάλαβα, θά ἀγωνιστῶ», αὐτὸ τὸ σημεῖο δέν πρόκειται νὰ τὸ θίξει, δὲν θὰ τὸ ἀγγίξει καθόλου, δέν θὰ τὸ πειράξει. Μετράει μόνο τὰ ἐννέα μουλάρια. Ἄλλος ἔχει καλλιεργήσει μια ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό του, ὅτι αὐτός εἶναι τὸ κάτι ἄλλο. Το καλλιέργησε για πολλούς καὶ διαφόρους λόγους, ἔτσι ἡ ἀλλιῶς. Αὐτὸς καὶ ἐξομολογήσεις να κάνει καί προσπάθειες νὰ κάνει καὶ διαβάσματα να κάνει καὶ νὰ πάει καὶ νὰ ἔρθει καὶ νὰ ἀκούσει, αὐτό το θέμα δὲν τὸ θίγει. Ὄχι ὅτι τὸ κάνει ἐν γνώσει του τίς περισσότερες φορές ἐν ἀγνοίᾳ του, μὲ τὴν ἔννοια δηλαδή ὅτι εἶναι δεδομένο αὐτό, τελείωσε. Δεν πάει καθόλου το μυαλό του να μετρήσει το μουλάρι πού ἱππεύει. Μετράει μόνο τὰ ἐννέα. Δέν πάει καθόλου το μυαλό του ότι ὑπάρχει καὶ ἕνα μουλάρι κάτω ἀπό τά πόδια του.<br /> Μπορεῖ ἑπομένως κανείς νὰ ἀκούσει μερικά πράγματα, να τα καταλάβει, νὰ τὰ δεχθεῖ, νὰ τά ἐπεξεργασθεῖ, νὰ τὰ ἀφομοιώσει, νὰ τὰ θέσει σε ἐφαρμογή, ἀλλά μέχρι τοῦ σημείου πού δέν θίγουν αὐτό το μπλοκάρισμα πού ἔχει μὲ τὸν ἑαυτό του, αὐτὴ τὴν αἰχμαλωσία ποὺ ἔχει ἀπό τὸν ἑαυτό του, τὴν ταύτιση πού ἔχει μὲ τὸν ἑαυτό του. Θέλει να περισώσει κάτι, τὸ ὁποῖο ὅμως στην οὐσία εἶναι ἀκριβῶς αὐτό πού δέν πρέπει να περισωθεί.<br /> <br /> <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Ἡ ψυχή δέν παγιδεύεται τυχαία στον ψυχαναγκασμό</b><br /> <br /> Αὐτή ἡ κατάσταση ποὺ ὑπάρχει μέσα στην ψυχή του ἐπηρεάζει την ἐξομολόγησή του, ἐπηρεάζει τις ἐκδηλώσεις του -θέλει δέν θέλει κανείς, το καταλαβαίνει δὲν τὸ καταλαβαίνει- διότι αὐτὴ ἀπὸ κεῖ δουλεύει αὐτόνομα, κι ἔτσι τελικά δὲν γίνεται σωστή εργασία. Θα φέρω ένα παράδειγμα. Μου κάνει ἐντύπωση κάποια ψυχή πού, κατόπιν καὶ σχετικῶν παρατηρήσεων, πάντοτε ἔρχεται μὲ τὴν πρόθεση νὰ ἐξομολογηθεί τίς ἁμαρτίες της. Και κάπως ἔτσι μπορεῖ νὰ ἀρχίσει νὰ ἐξομολογείται. Πῶς γίνεται ὅμως, πῶς δὲν γίνεται, όχι ὕστερα ἀπὸ ἀρκετή ὥρα, ὄχι, ἀλλά, θα τολμοῦσα νὰ πῶ, μὲ τὸ ἄνοιγμα τοῦ στόματος, ναὶ μὲν ἡ πρώτη λέξη δείχνει ότι ὑπάρχει αὐτή ἡ πρόθεση, ὅμως ἀπὸ τὴ δεύτερη, την τρίτη, την τέταρτη καί κάτω, καθώς δὲν εἶναι ἁπλῶς ὅτι κάνει ἕνα λάθος ἡ ψυχή ἀλλά ότι καταναγκαστικῷ τῷ τρόπῳ λειτουργεῖ, ἀμέσως πηγαίνει στα ἄλλα πρόσωπα: ἔτσι τὸ ἕνα, ἔτσι τὸ ἄλλο, ἔτσι τοῦτο, ἔτσι ἐκεῖνο.<br /> Και πρέπει να γνωρίζετε σ' αὐτές τις περιπτώσεις ὅτι ἡ ψυχή πού ἔτσι εἶναι παγιδευμένη καὶ λειτουργεί καταναγκαστικῷ τῷ τρόπῳ, δὲν παγιδεύτηκε τυχαία. Ἐπείσθη, τρόπον τινά, ὅτι ἔτσι εἶναι τὰ πράγματα. Γι' αὐτό, ἕνας ποὺ ὁμιλεῖ καταναγκαστικῷ τῷ τρόπῳ εἶναι πολύ πειστικός, πάρα πολύ πειστικός, καὶ στὸν ἑαυτό του καὶ σὲ τρίτους. Ἐκτός ἀπὸ τις περιπτώσεις ἐκείνες ποὺ κανείς παραλογίζεται· ἔχουμε καὶ τέτοιες περιπτώσεις. Διότι ὁ ψυχαναγκαστικός τρόπος σκέψεως φθάνει μέχρι τοῦ σημείου να παραλογίζεται κανείς. Ἀλλά κι ἂν δὲν φθάσει ἐκεῖ καὶ μιλούμε για τις περιπτώσεις που δὲν ἔχει φθάσει κανείς ἐκεῖ εἶναι πειστικότατος, και στον ἑαυτό του καὶ σὲ τρίτους, ὅτι αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέει ἔτσι εἶναι, καὶ αὐτὰ εἶναι που πρέπει να προσεχθοῦν καὶ αὐτὰ εἶναι που δημιουργοῦν ἄλλες δυσκολίες.<br /> Ἐπαναλαμβάνω, μοῦ κάνει ἐντύπωση ὅτι ὕστερα ἀπό σχετικές παρατηρήσεις ὑπάρχει ή πρόθεση νὰ ξεκινήσει κανείς καὶ μία φορά τέλος πάντων, ἔστω μία φορά νὰ μιλήσει ἔτσι ποὺ νὰ μὴν ἀναφερθεῖ καθόλου σε τρίτα πρόσωπα, ἀλλὰ νὰ βάλει κάτω τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ τὸν «κοπανήσει». Ὑπάρχει μια τέτοια πρόθεση, ἀλλά οὔτε στη δεύτερη λέξη δέν προλαβαίνει να πάει, καὶ ἀρχίζει κιόλας ὁ κατήφορος. Εφόσον υπάρχει μια τέτοια κατάσταση, δέν μπορεῖ ἡ ψυχή αὐτή να λειτουργήσει σωστά· δέν μπορεῖ νὰ ἀνοίξει ἡ ψυχή, νὰ ἀνοίξει ὁ δρόμος, για νὰ ἔχει κοινωνία ἀληθινή μὲ τὸν Θεό.<br /> Για να συνεννοηθούμε καλύτερα, θὰ ἤθελα τώρα νὰ πῶ ὅτι αὐτός ὁ ψυχαναγκασμός λειτουργεί ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Δέν λειτουργεῖ ἁπλῶς ἐν σχέσει μὲ τὸν ἄνθρωπο, ὅποιος κι ἄν εἶναι αὐτός, ἀλλά λειτουργεῖ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Δηλαδή, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ κανείς εἶναι τοποθετημένος ψυχαναγκαστικῷ τῷ τρόπῳ. Καὶ γι' αὐτὸ δὲν ἀνοίγει ὁ ἀληθινός δρόμος πρός τόν Θεό να νιώσεις τον Θεό, νὰ σὲ νιώσει ὁ Θεός, νὰ σὲ δεχθεῖ, νὰ τὸν δεχθεῖς, νὰ ἔχεις ἀληθινὴ κοινωνία μαζί του. Θὰ πεῖ βέβαια κανείς σ' αὐτές τις περιπτώσεις: «Τι ὡραῖα ἔνιωθα τότε, τί ὡραῖα αἰσθάνθηκα τὴν ἄλλη φορά!» Ὁ Θεός εἶναι εὔσπλαχνος, καὶ ἀπὸ δῶ ἀπὸ κεῖ προσπαθεῖ κάτι νὰ σοῦ δώσει, καὶ σοῦ δίνει καὶ σὲ γλυκαίνει, ἀλλὰ αὐτό ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι γκρεμίστηκαν τὰ ὁποιαδήποτε ἐμπόδια ὑπάρχουν μέσα σου, καὶ ὅτι ἄνοιξε ὁ δρόμος τῆς ἀληθινῆς κοινωνίας μαζί του καὶ τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς καὶ εὐτυχίας,<br /> <br /> <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Ἡ ὑπακοή εἶναι ἡ σωτηρία ἀπὸ τις ψυχαναγκαστικές καταστάσεις</b><br /> <br /> Γι' αὐτό χρειάζεται ὑπακοή. Στο παράδειγμα πού ἀναφέραμε, το δέκατο μουλάρι δὲν τὸ βλέπει, δὲν τὸ μετράει. Ἂν τοῦ πῶ «Χριστιανέ μου, είναι καὶ αὐτό πού κάθεσαι ἐπάνω του», καὶ ἔχει το κουράγιο νὰ πεῖ: «Α, ἔτσι εἶναι; Ἔχεις δίκαιο. Πώ πώ, τί ἀνόητος ποὺ εἶμαι!», τέλειωσε το θέμα. Καὶ μάλιστα ὄχι μόνο τέλειωσε, ἀλλὰ στὸ ἐξῆς, ὅσες φορές μπερδεύεται, θα το θυμᾶται αὐτὸ καὶ θὰ λέει: «Για στάσου. Τι μοῦ εἶχε πεῖ ὁ πάτερ ἐκείνη τὴν ἡμέρα, Α, να το το μουλάρι κάτω ἀπὸ τὰ πόδια μου». Το βλέπει καὶ τὸ μετράει καὶ αὐτό.<br /> Βέβαια, χρειάζεται μια βοήθεια. Το μέν μουλάρι θὰ τὸ δεῖ κανείς, εἶναι ὁλόκληρο ζῶο, ἀλλὰ δύσκολα βλέπει αὐτό πού ἔχει μέσα του. Δύσκολα το βλέπει. Καὶ γι' αὐτό, ἅμα βρεῖ κανείς ἄνθρωπο στον ὁποῖο ἐμπιστεύεται καὶ ἔχει διάθεση να κάνει ὑπακοή, ὁπωσδήποτε θα χρειαστεί μερικές φορές ἔτσι νὰ διατεθεῖ: «Τὸ βλέπω δὲν τὸ βλέπω το δέκατο μουλάρι, ἀφοῦ μοῦ τὸ λὲς, ὑπάρχει». Μόλις πεῖ αὐτό, τότε το βλέπει.<br /> Ὁ ἄνθρωπος εἶναι πολύ παράξενος. Δηλαδή, ὑπάρχει ἕνα κάτι μέσα του ποὺ εἶναι ἀρνητικό, καὶ αὐτὸ τὸ ἀρνητικό δουλεύει κατά τέτοιον τρόπο, που δὲν τὸν ἀφήνει νὰ δεῖ. Μόλις ὅμως θὰ πεῖ: «Ἀφοῦ το λές, το δέχομαι ὅτι ὑπάρχει», φεύγει ὁ καταρράκτης τῶν ματιῶν του, φεύγει ὅ,τι εἶχε στα μάτια του ποὺ τὸν ἐμπόδιζε νὰ δεῖ, καί βλέπει.<br /> Τὸ αὐτί τοῦ ἀνθρώπου πιάνει ὁρισμένους ἤχους. Ἄλλους ἤχους δὲν τοὺς πιάνει, σάν νὰ εἶναι ἀνύπαρκτοι γιὰ τὸ αὐτί. Δηλαδή, πρός τα κάτω πιάνει χαμηλούς ἤχους ὡς ἕνα σημεῖο, καὶ ἀπό κεῖ καί κάτω δέν πιάνει. Καί πρός τα πάνω πιάνει ἤχους μεγάλης συχνότητας ὡς ἕνα σημεῖο. Οἱ ἄλλοι σάν νὰ εἶναι ἀνύπαρκτοι. Ἂν τυχόν κάποιος πιάνει τούς ἄλλους ἤχους καί ἔλεγε σὲ ἕναν ἄλλο: «Δέν ἀκοῦς;» «Δὲν ἀκούω τίποτε», θά ἀπαντοῦσε, καί θά ἔλεγε τὴν ἀλήθεια ὁ ἄνθρωπος. «Δέν ἀκούω τίποτε οὔτε πιο κάτω οὔτε πιό πάνω». Φαίνεται ὅτι τὸ ἴδιο συμβαίνει με τα μάτια. Τα μάτια ἀντιλαμβάνονται όρισμένα μήκη κύματος. Ὑπάρχουν καί ἄλλα, τὰ ὁποῖα ὅμως τὰ μάτια δὲν τὰ ἀντιλαμβάνονται. Κάτι ἀνάλογο δηλαδή μέ τόν ἦχο συμβαίνει καί μέ τὸ φῶς.<br /> Πολύ περισσότερο αὐτό συμβαίνει μέσα στο μυαλό τοῦ ἀνθρώπου. Ὅμως ὄχι ἁπλῶς στὸν ἐγκέφαλο, ἀλλά στήν ὅλη ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου, στήν ὅλη δομή τοῦ ἀνθρώπου. Ἔχω προσέξει ὅτι ἕνας ἄνθρωπος, παρά την καλή διάθεση πού ἔχει, παρά τὴν ἐξυπνάδα πού ἔχει, μερικά πράγματα δὲν τὰ πιάνει, σὰν νὰ εἶναι ἀνύπαρκτα. Καί δέν εἶναι θέμα ὅτι δὲν φθάνει το μυαλό. Ὄχι. Κάποιοι λόγοι, κάποιοι μηχανισμοί λειτούργησαν μέσα του καί δημιούργησαν τέτοια κατάσταση ψυχαναγκαστική στην ὕπαρξή του, ὥστε μερικά πράγματα δέν τα πιάνει· ὅπως δηλαδή αὐτός στο παράδειγμα δέν διανοείται ὅτι ὑπάρχει καὶ τὸ δέκατο μουλάρι.<br /> Θυμᾶμαι τὸν παπποῦ μου πού εἶχε ἕνα ἐξογκωματάκι στο χέρι του και κάθε τόσο μέ μαχαίρι τὸ ἔκοβε. Το έκοβε μόνος του, καί ἦταν κάτω ἀπό τὸν ἔλεγχό του. Αλλά ἂν ὑποθέσουμε ὅτι αὐτό, ὅπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, ἔπαιρνε διαστάσεις, ἄλλαζε μορφή καί παρουσιαζόταν ἔτσι πού δέν μποροῦσε πιά νὰ τὸ ἐλέγξει μέ μαχαίρι, ἀμέσως θά σηκωνόταν να πάει στον γιατρό, ὅπως κάνουμε ὅλοι. Ἀπό κεῖ και πέρα, καταλαβαίνει δέν καταλαβαίνει κανείς, θα γίνει αὐτό πού κρίνει ὁ γιατρός καί γιατρεύεται.<br /> Ἔχω ὑπ' ὄψιν μου ἀνθρώπους πού εἶχαν μια σωματική ἀρρώστια πού ἐλέγχεται εὔκολα, ἀλλά εἶχαν καί ψυχαναγκαστικές καταστάσεις. Ἕνας τέτοιος πάει στόν γιατρό γιά τή σωματική του ἀσθένεια, καί, ἄν αὐτά πού θὰ πεῖ ὁ γιατρός δέν εἶναι σύμφωνα μέ τό μυαλό του, πάει σπίτι καί συνεχίζει τα δικά του. Ξέρετε, τέτοιοι ἄνθρωποι πέθαναν κιόλας. Πέθαναν, διότι δέν πρόσεξαν αὐτά πού τούς εἶπε ὁ γιατρός καί συνέχισαν τά δικά τους, καί αὐτό πού εἶχαν ἐξελίχθηκε σε καρκίνο. Ἐνῶ, ἄν εἶχαν προσέξει αὐτά πού εἶπε ὁ γιατρός, θά το προλάβαιναν. Καί γιατί δέν ἔκαναν ὅ,τι εἶπε ὁ γιατρός, Διότι δέν συμφωνοῦσε μέ τό δικό τους τό μυαλό.<br /> Αὐτές οἱ ψυχαναγκαστικές καταστάσεις γιατρεύονται μόνο μέ τήν ὑπακοή. Σ' αὐτές τις περιπτώσεις, ἐπιτρέψτε μου νά τό τονίσω, ἡ μόνη σωτηρία εἶναι ἡ ὑπακοή. «Νά 'ναι εὐλογημένο, να 'ναι εὐλογημένο, νά 'ναι εὐλογημένο». Ταπεινώνεται κανείς, δέχεται ὅ,τι θὰ τοῦ ποῦν, πιστεύει καὶ ὕστερα, ὦ τοῦ θαύματος, και καταλαβαίνει και γιατρεύεται· καὶ γιατρεύεται και καταλαβαίνει.</span><o:p></o:p></span></p><br /><p></p><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;">ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ</span></b></div><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"></p><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><span style="font-size: medium;"><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b>...πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν</b></div></b><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe;">Τὸ αἴσθημα κατωτερότητος καὶ ἄλλες ἀρρωστημένες καταστάσεις</span></b></div><span style="color: #2b00fe;"><div style="text-align: center;"><b>μέσα στο μυστήριο τῆς σωτηρίας</b></div></span><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b>Πανόραμα Θεσσαλονίκης, Ε΄ έκδοση</b></div><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b><br /></b></div><div><b><br /></b></div></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><a href="https://amethystosbooks.blogspot.com/2025/12/27.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" target="_blank"><b>ΠΗΓΗ</b></a></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><p class="MsoNormal" style="text-align: center;"><b style="color: red;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</span></b></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/1-2022.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία (μέρος 1ο) - Δημητρίου Αβντέεφ (+2022)</span></b></span></a></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/2-2022.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία (μέρος 2ο) - Δημητρίου Αβντέεφ (+2022)</span></b></span></a></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/3-2022.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία (μέρος 3ο) - Δημητρίου Αβντέεφ (+2022)</span></b></a></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/26.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A [26]</span></b></span></a></p></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div>

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A [27]

  B΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 17 Ειδικό Μέρος Α. Ψυχαναγκασμός Τί εἶναι ψυχαναγκασμός Ψυχαναγκασμός τί εἶναι; Νὰ ἀναφέρω ἕνα παράδειγμα. Θὰ ἔχετε προ...

Read more »

Όταν η τεχνητή νοημοσύνη αντικαθιστά την ανθρώπινη νοημοσύνη.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi9udXu6_R6D7x85QkeN7h-sXmXSeH7IrEpWACW0H83b6rGdR5bAgz8OeG9O2y76KY-mpbr3vNe-kmh0wgX2U6ESynOMeKrAwUurMDiBBl7xnA4wCPgupv0cCpDcrLE-dr650UncrNiReRyeQ1s0mjf8JxvzCADNretvApuIfKhHtuvlwvXfVhj-Mla/s1200/ai-lexi23.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="1200" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi9udXu6_R6D7x85QkeN7h-sXmXSeH7IrEpWACW0H83b6rGdR5bAgz8OeG9O2y76KY-mpbr3vNe-kmh0wgX2U6ESynOMeKrAwUurMDiBBl7xnA4wCPgupv0cCpDcrLE-dr650UncrNiReRyeQ1s0mjf8JxvzCADNretvApuIfKhHtuvlwvXfVhj-Mla/w640-h320/ai-lexi23.jpg" width="640" /></a></div><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Υπάρχει ένα φαινόμενο το οποίο αφορά ανθρώπους οι οποίοι πλέον δεν γράφουν αλλά δίνουν εντολές. Δεν είναι κακό να χρησιμοποιείς ένα εργαλείο, κακό είναι να παραδίδεις σε ένα εργαλείο την ίδια σου τη σκέψη και δυστυχώς αυτό εξαπλώνεται πλέον και σε ανθρώπους οι οποίοι σχετίζονται με την Εκκλησία, σχολιάζουν γεγονότα και υποτίθεται ότι καταθέτουν την δική τους σκέψη και την δική τους πνευματική τοποθέτηση.<br /> Η τεχνητή νοημοσύνη έχει έναν συγκεκριμένο τρόπο να γράφει και επειδή επαναλαμβάνεται γίνεται εύκολα αναγνωρίσιμη. Το χειρότερο είναι ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να σου δώσει την ψευδαίσθηση ότι σκέφθηκες! Διαβάζεις ένα κείμενο που έγραψε εκείνη, σου αρέσει, συμφωνείς μαζί της, βάζεις και κάποιες πινελιές δικές σου, το δημοσιεύεις από τον λογαριασμό σου και αρχίζεις να αισθάνεσαι ότι είναι δικό σου και αισθάνεσαι ωραία! Ειδικά όταν παρατεθούν και οι αυτοματοποιημένες πηγές και τις ερευνήσεις, τότε γίνεται πια κωμική η κατάσταση.<br /> Η ΑΙ μπορεί να γράψει ότι θέλεις και να σου δώσει ένα ωραίο κείμενο. Αν, ταυτόχρονα, το κείμενο αυτό που σου έδωσε της ζητήσεις να το αναιρέσει, θα το κάνει και πάλι με ένα ωραίο κείμενο, πάντα με τα ίδια χαρακτηριστικά, και καταλήγεις στο σημείο να χρησιμοποιείς την σκέψη της μηχανής ενώ δεν αντιλαμβάνεσαι καν ότι έχεις αντικαταστήσει τη δική σου.<br />Τα μέλη της Εκκλησίας θα έπρεπε να είναι περισσότερο προσεκτικά διότι τονίζω και πάλι όσο και αν νομίζεις εσύ ότι δεν φαίνεται, με όσες πινελιές και αν προσθέσεις, φαίνεται. Αποδεικνύεται; Δεν χρειάζεται, τουλάχιστον εκ μέρους μου, διότι ο σκοπός δεν είναι να ντροπιάσεις τον άλλον. Αυτό που χρειάζεται είναι να τον προειδοποιήσεις για την συρρίκνωση της δική του σκέψεως με τρόπο τόσο ύπουλο και με συνέπειες που θα είναι καταστρεπτικές μελλοντικά.</span></p><br /><p></p><p style="text-align: center;"><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><u><b><br /></b></u></span></p><p style="text-align: center;"><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><u><b>ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</b></u></span></p><p style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/blog-post_714.html" itemprop="url"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b>Ο Χειρόγραφος Γραπτός Λόγος Κυριολεκτικά Αναδομεί τον Εγκέφαλό σας.</b></span></a></p><p style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/blog-post_07.html" itemprop="url"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b>Η σιωπηλή επιδημία που διαβρώνει το μυαλό μας.</b></span></a></p><p style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_81.html" itemprop="url"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b>Η εκπαιδευτική παγίδα του Ροκφέλερ από την οποία ξέφυγε ο Φάινμαν.</b></span></a></p><p style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/15-1950-12.html" itemprop="url"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b>15 δεξιότητες που κάθε αγόρι της δεκαετίας του 1950 κατείχε πριν τα 12 του χρόνια</b></span></a></p>

Όταν η τεχνητή νοημοσύνη αντικαθιστά την ανθρώπινη νοημοσύνη.

Υπάρχει ένα φαινόμενο το οποίο αφορά ανθρώπους οι οποίοι πλέον δεν γράφουν αλλά δίνουν εντολές. Δεν είναι κακό να χρησιμοποιείς ένα εργαλείο...

Read more »

Κυριακή ΙΑ’ Ματθαίου: Το ευαγγέλιο της συγχώρησης (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

<p style="text-align: justify;"><em style="background-color: white; border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: inherit; font-size: 14.85px; margin: 0px; padding: 0px; text-align: center; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;">                                            <img border="0" data-original-height="270" data-original-width="381" height="284" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgXzD9bmRipn_RWNLP7pF5VpU1AH7rud2hDvSWLgrZj9D2rhwzQDwVNIemf9witfSNO9HpPC07ulrfeq1vrMFurKyl2AODmC8DreaMRkdBpFuXfq5KbTifpKQkS2sO0mfHR-Qvih25My-2olfe1y98jxupMoqxH9hisCHFar8kskjcaLpIWeZG8HUzQ/w400-h284/137117_datornicul-nemilostiv.jpeg" style="border: medium; position: relative;" width="400" /></em><span style="background-color: white;"> </span></p><p style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><br /></span></p><p style="color: #11304c; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 19.8px;"></p><p style="color: #11304c; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 19.8px; text-align: justify;"><em style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; text-align: center; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><em style="border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; text-align: left; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: arial;"><span style="background-color: white; font-size: large;">(Ματθ. ιη’ 23-35)</span></span></em></em></p><p style="caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 19.8px; margin-bottom: 0.08in; text-size-adjust: auto;"></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Όταν ο Κύριος Ιησούς άφηνε την τελευταία Του πνοή στο σταυρό, ακόμα και τη στιγμή αυτή της επιθανάτιας αγωνίας Του, προσπαθούσε να κάνει καλό στους ανθρώπους. Δε σκεφτόταν τον εαυτό Του. Στους ανθρώπους ήταν ο νους Του, γι’ αυτό και παράδωσε ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα που έδωσε ποτέ στο ανθρώπινο γένος. Κι αυτό είναι η διδασκαλία Του για τη <strong>συγχώρηση</strong>. «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι</em>» (Λουκ. κγ’ 34).<span id="more-6984" style="border: 0px; font-family: inherit; font-style: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></span></span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Ποτέ ως τότε δεν είχαν ακουστεί τέτοια λόγια στους τόπους εκτέλεσης. Αντίθετα μάλιστα, εκείνοι που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο με τον ίδιο τρόπο, είτε αθώοι ήταν είτε ένοχοι, συνήθως επικαλούνταν θεούς και ανθρώπους για εκδίκηση. «Εκδικηθείτε», ήταν ο λόγος που ακουγόταν συχνά μπροστά στο ικρίωμα και δυστυχώς ακούγεται ως τις μέρες μας από τους μελλοθάνατους, ακόμα κι από εκείνους που προτού θανατωθούν κάνουν το σταυρό τους.</span></p><p style="caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 19.8px; margin-bottom: 0.08in; text-size-adjust: auto;"></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Ο Χριστός, προτού παραδώσει την τελευταία Του πνοή, συγχώρεσε όλους εκείνους που τον βασάνισαν, τον μυκτήρισαν και τον θανάτωσαν. Προσευχήθηκε στον ουράνιο Πατέρα Του να τους συγχωρέσει, αλλά προχώρησε ακόμα παραπέρα. <strong>Τους δικαιολόγησε, βρήκε ελαφρυντικό</strong> γι’ αυτούς. Είπε, <em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ου γαρ οίδασι τι ποιούσι</em>.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Γιατί επανέλαβε ιδιαίτερα o Κύριος τη διδαχή Του για τη συχώρεση, την ώρα που βρισκόταν πάνω στο σταυρό; Από το τεράστιο πλήθος των διδαχών που έκανε ενόσω ζούσε, γιατί διάλεξε αυτήν κι όχι κάποια άλλη να προφέρουν τα άγια χείλη Του, στο τέλος ακριβώς της επίγειας ζωής Του; Αναμφίβολα επειδή <strong>ήθελε η διδασκαλία Του αυτή να παραμείνει στη μνήμη όλων, να λειτουργήσει σαν παράδειγμα προς μίμηση</strong>.</span></p><span style="background-color: white;"><div style="text-align: justify;"><span style="color: #11304c; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: large;">Στο πάθος Του πάνω στό σταυρό, σ’ αυτό το μεγαλειώδες πάθος που ξεπερνά κάθε μεγαλείο, που υψώνεται πάνω από τους βασιλιάδες και τους κριτές της γης, πάνω από σοφούς και διδασκάλους, από πλούσιους και φτωχούς, από κοινωνικούς αναμορφωτές κι επαναστάτες, ο Κύριος Ιησούς με το παράδειγμα της συχώρεσης έβαλε τη σφραγίδα στο ευαγγέλιό Του. Έδειξε μ’ αυτόν τον τρόπο πως </span><strong style="color: #11304c; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: large;">χωρίς συχώρεση ούτε οι βασιλιάδες μπορούν να κυβερνούν, ούτε οι δικαστές να κρίνουν, οι σοφοί δεν μπορούν να είναι σοφοί, ούτε οι διδάσκαλοι να διδάσκουν</strong><span style="color: #11304c; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: large;">. Δεν μπορούν οι πλούσιοι κι οι φτωχοί να ζουν ως άνθρωποι κι όχι σαν άλογα ζώα, δε γίνεται ο πυρετός των επανασταστών κι αναμορφωτών να είναι χρήσιμος. Πάνω απ’ όλα ο Χριστός ήθελε με τη διδαχή Του αυτή να δείξει πως, </span><strong style="color: #11304c; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: large;">χωρίς συγχωρητικότητα, οι άνθρωποι δεν μπορούν ούτε να κατανοήσουν το ευαγγέλιό Του, ούτε πολύ περισσότερο να το εφαρμόσουν</strong><span style="color: #11304c; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: large;">.</span></div><a name="more" style="color: #11304c; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 19.8px;"></a></span><p style="color: #11304c; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 19.8px;"></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;"><strong>Ο Κύριος ξεκίνησε τη διδασκαλία Του με λόγια για τη μετάνοια και την τέλειωσε με λόγια για τη συχώρεση</strong>. <strong>Η μετάνοια είναι ο σπόρος, η συχώρεση είναι ο καρπός</strong>. <strong>Ο σπόρος δεν έχει καμιά αξία αν δεν καρποφορήσει</strong>. Καμιά μετάνοια δεν έχει αξία χωρίς συχώρεση. <strong>Τι θα ήταν η κοινωνία των ανθρώπων χωρίς συχώρεση;</strong> Ένα θηριοτροφείο, τοποθετημένο στη μέση του θηριοτροφείου της φύσης. Τι άλλο θα ήταν όλοι οι νόμοι των ανθρώπων στη γη παρά αλυσίδες αφόρητες, αν δεν υπήρχε η συχώρεση να τις μαλακώσει;</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Θα μπορούσε μια γυναίκα ν’ αποκαλείται μητέρα αν δεν είχε συχώρεση, ή ένας αδερφός να ονομάζεται αδερφός, ο φίλος φίλος, ή ο χριστιανός χριστιανός; Όχι! Η συχώρεση είναι η καρδιά κι η ρίζα όλων αυτών των τίτλων. Αν δεν υπήρχαν οι λέξεις «συχώρεσέ με» και «νά ‘σαι συχωρεμένος», η ζωή των ανθρώπων θα ήταν αβάσταχτη, ανυπόφορη. <strong>Δεν υπάρχει σοφία στον κόσμο ικανή να δημιουργήσει τάξη και να επιβάλει την ειρήνη, χωρίς την εφαρμογή της συχώρεσης</strong>. Ούτε υπάρχουν σχολεία ή άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα ικανά να μεταδώσουν στους ανθρώπους τη μεγαλοψυχία και την ευγένεια, χωρίς να εφαρμόσουν την πρακτική της συχώρεσης.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;"><strong>Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο η κοσμική γνώση αν δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να συγχωρέσει τον πλησίον του, να του πει ένα καλό λόγο ή να του ρίξει μια γλυκιά ματιά;</strong> Τίποτα απολύτως. <strong>Τι θα χρησιμεύσουν στον άνθρωπο εκατοντάδες μπουκάλια λάδι μπροστά στο καντήλι, αν κανένα απ’ αυτά δεν έχει να μαρτυρήσει τη συχώρεση μιας τουλάχιστο ταπεινωτικής προσβολής;</strong> Τίποτα απολύτως.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Αν γνωρίζαμε πόσα μας συγχωρούνται σιωπηρά κάθε μέρα και κάθε ώρα, όχι μόνο από το Θεό αλλά κι από ανθρώπους, θα τρέχαμε με ντροπή να συγχωρέσουμε τους άλλους. <strong>Πόσα απρόσεχτα αλλά και προσβλητικά λόγια βγαίνουν από το στόμα μας, στα οποία η απάντηση που δεχτήκαμε είναι η σιωπή; Πόσα άγρια βλέμματα ρίχνουμε από δω κι από κει; Πόσες ανάρμοστες πράξεις κάνουμε, σε πόσες απαράδεκτες ενέργειες προβαίνουμε;</strong> Κι οι άνθρωποι τα προσπερνούν όλ’ αυτά, δεν εφαρμόζουν το «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος</em>». Και τι να πούμε για τη συχώρεση του Θεού; Δεν υπάρχουν επαρκή λόγια να την εκφράσουν. Για να περιγράψει κανείς τα αμέτρητα βάθη της αγάπης και της συγχωρητικότητας του Θεού, χρειάζεται λόγος θεϊκός. Και τέτοιος είναι ο λόγος που μας δίνει το σημερινό ευαγγέλιο. Ποιος θα μπορούσε στον ουρανό ή στη γη να μας εξηγήσει καλύτερα και να μας περιγράψει τα πράγματα του Θεού, αν όχι ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο προαιώνιος Υιός του Θεού; «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ουδείς επιγινώσκει… τον πατέρα ει μη ο υιός και ω εάν βούληται ο υιός αποκαλύψαι</em>» (Ματθ. ια’ 27).</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Ο Κύριος Ιησούς φανέρωσε την αμέτρητη συγχωρητικότητα του Θεού στην <strong>παραβολή του δούλου εκείνου που είχε μεγάλο χρέος</strong>. Πήρε αφορμή γι’ αυτό από τον απόστολο Πέτρο, όταν τον ρώτησε <strong>πόσες φορές θά ‘πρεπε να συγχωρεί τις προσβολές του αδελφού του: «<em style="border: 0px; font-family: inherit; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">έως επτάκις;</em>» Στην ερώτηση αυτή ο Κύριος απάντησε μ’ αυτά τα πολύ σημαντικά λόγια: «<em style="border: 0px; font-family: inherit; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ου λέγω σοι έως επτάκις, αλλ’ έως εβδομηκοντάκις επτά</em>»</strong> (Ματθ. ιη’ 22). Προσπάθησε να συγκρίνεις τις δυο αυτές προτάσεις και θα διαπιστώσεις τη διαφορά ανάμεσα στο Θεό και τον άνθρωπο. Ο Πέτρος, όταν ρώτησε το Διδάσκαλό Του «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">έως επτάκις;</em>», νόμιζε πως είχε φτάσει στα ανώτατα όρια της συγχωρητικότητας. Η απάντηση του Κυρίου όμως ήταν: <em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">έως εβδομηκοντάκις επτά</em>! Και σα να μη του φάνηκε αρκετό ακόμα κι αυτό το μέτρο, πρόσθεσε μετά και την ακόλουθη παραβολή, για να ξεκαθαρίσει καλύτερα τα πράγματα.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">***</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">«<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Διά τούτο ωμοιώθη η βασίλεια των ουρανών ανθρώπω βασιλεί, ος ηθέλησε συνάραι λόγον μετά των δούλων αυτού</em>» (Ματθ. ιη’ 23). Η βασιλεία των ουρανών δεν προσφέρεται για περιγραφή, ούτε με λόγια ούτε με χρώματα. Η ομοιότητά της μπορεί ν’ απεικονιστεί μόνο μέσα σε περιορισμένη έκταση, με όρους αυτού του κόσμου. <strong>Ο Κύριος χρησιμοποιεί παραβολές, επειδή είναι ουσιαστικά αδύνατο να εκφράσει με άλλα μέσα πράγματα που δεν ανήκουν σ’ αυτόν τον κόσμο. Τον κόσμο αυτόν τον έχει παραμορφώσει και αμαυρώσει η αμαρτία.</strong> Δεν έχασε εντελώς όμως την ομοιότητά του με τον άλλο κόσμο, τον αληθινό. Ο κόσμος αυτός δεν είναι αντίγραφο του άλλου, σε καμιά περίπτωση. <strong>Είναι απλά μια χλωμή εικόνα και σκιά του</strong>. Επομένως ανάμεσα στους δυο κόσμους μπορούμε να κάνουμε σύγκριση όπως ανάμεσα σε κάτι αληθινό και στη σκιά του.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Κάποιος βασιλιάς αποφάσισε να κανονίσει τους λογαριασμούς του με τους δούλους του, που ήταν οφειλέτες του. Ένας βασιλιάς δεν είναι ποτέ οφειλέτης στους δούλους του, εκείνοι του χρωστάνε. «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Αρξαμένου δε αυτού συναίρειν προσηνέχθη αυτώ εις οφειλέτης μυρίων ταλάντων</em>» (Ματθ. ιη’ 24). Ένα τάλαντο ισοδυναμεί με διακόσιες σαράντα χρυσές λίρες. Δέκα χιλιάδες τάλαντα ανέρχονται σε περίπου δυόμισυ εκατομμύρια χρυσές λίρες. Αυτό ήταν ένα τεράστιο ποσό ακόμα και για μια χώρα, όχι για ένα δούλο. Τι σημασία έχει αυτό όμως; <strong>Το πλήθος των αμαρτιών μας ενώπιον του Θεού, των οφειλών μας προς Αυτόν, είναι πολύ μεγαλύτερο</strong>. Όταν ο Κύριος μιλάει για την οφειλή του δούλου προς το βασιλιά, εννοεί τις <strong>οφειλές μας στο Θεό</strong>, γι’ αυτό και επισημαίνει πόσο μεγάλο είναι το οφειλόμενο ποσό, που όμως σε καμιά περίπτωση δεν είναι μεγαλύτερο από τις αμαρτίες των ανθρώπων.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">«<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Μη έχοντος δε αυτού αποδούναι εκέλευσεν αυτόν ο κύριος αυτού πραθήναι και την γυναίκα αυτού και τα τέκνα και πάντα όσα είχε, και αποδοθήναι</em>» (Ματθ. ιη’ 25). Την εποχή εκείνη τόσο ο ρωμαϊκός όσο κι ο ιουδαϊκός νόμος (Έξ. κα’ 2, Λευϊτ. κε’ 39), προέβλεπαν να πουλιούνται σκλάβοι οι πτωχευμένοι οφειλέτες, μαζί με τις οικογένειές τους. Αναφέρεται στην Αγία Γραφή πως μια χήρα έκραζε στον προφήτη Ελισαίο: «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ο δούλος σου ανήρ μου απέθανε… και ο δανειστής ήλθε λαβείν τους δύο υιούς μου εαυτώ εις δούλους</em>» (Δ’ Βασ. δ’ 1). Αυτό έκανε κι ο βασιλιάς της παραβολής κι ήταν τόσο δίκαιο όσο και νόμιμο.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Το βαθύτερο νόημα της εντολής του βασιλιά ήταν πως, <strong>όταν οι αμαρτίες ξεπερνούν τα όρια, ο Θεός μας στερεί όλες τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος που καταξιώνουν τον άνθρωπο</strong>. Η πώληση του οφειλέτη σημαίνει πως <strong>ο αμαρτωλός στερείται το πρόσωπο που του έδωσε ο Θεός</strong>. Η πώληση της γυναίκας του σημαίνει τη <strong>στέρηση των δώρων της αγάπης και του ελέους</strong>. Η πώληση των παιδιών του υποδηλώνει πως <strong>στερείται τη δυνατότητα δημιουργίας και ενός έστω αγαθού</strong>. Και πάντα όσα είχε, σημαίνει πως <strong>αποξενώνεται από κάθε χαρά πνευματικής ευλογίας</strong>.<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> Και αποδοθήναι</em>, σημαίνει πως <strong>όλα τα θεόσδοτα χαρίσματα επιστρέφουν από τον αμαρτωλό άνθρωπο στο Θεό, την Πηγή και τον Κύριο «παντός αγαθού»</strong>. «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Η ειρήνη υμών προς υμάς επιστραφήτω</em>» από ένα σπίτι που δεν αξίζει, είπε ο Κύριος στους μαθητές Του (Ματθ. ι’ 13).</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">«<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Πεσών ουν ο δούλος προσεκύνει αυτώ λέγων· κύριε, μακροθύμησον επ’ εμοί και πάντα σοι αποδώσω. σπλαγχνισθείς δε ο κύριος του δούλου εκείνου άπέλυσεν αυτόν και το δάνειον αφήκεν αυτώ</em>» (Ματθ. ιη’ 26, 27). Τι ξαφνική, τι απρόσμενη μεταβολή! Πόσο φτηνό αντίλυτρο του δανείου, πόσο αμέτρητο έλεος! Ο κακός δούλος, που είχε σωρεύσει ένα τεράστιο χρέος, δεν είχε που να καταφύγει, ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Δεν μπορούσε κανένας άλλος στον κόσμο να τον βοηθήσει, εκτός από το δανειστή του. Από τη μιά μεριά ήταν ο κύριός του κι από την άλλη οι σύνδουλοί του. Οι άλλοι δούλοι δεν τολμούσαν να τον βοηθήσουν, ενάντια στη θέληση του κυρίου τους. Ο μόνος που θα μπορούσε να τον βοηθήσει, ήταν ο κύριός του, ο κριτής του. Έτσι κι εκείνος έκανε το μοναδικό πράγμα που του ήταν δυνατό και λογικό: Έπεσε στα πόδια του κυρίου του κι επαιτούσε το έλεός του. <strong>Δε του ζήτησε να του χαρίσει το χρέος – ούτε να το σκεφτεί αυτό δεν τολμούσε. Του ζήτησε μόνο παράταση του χρόνου εξόφλησης.</strong> <em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Μακροθύμησον επ’ εμοί και πάντα σοι αποδώσω</em>, του είπε. Κι ο βασιλιάς, που ήταν αληθινός άνθρωπος και σωστός κριτής, <em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">απέλυσεν αυτόν και το δάνειον αφήκεν αυτώ</em>. Του χάρισε μια διπλή ελευθερία: τόσο από τη σκλαβιά όσο κι από το χρέος.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Δεν είναι αυτό ένα πραγματικά βασιλικό δώρο; Αυτός όμως δεν είναι ο τρόπος που συμπεριφέρονται πολλές φορές οι επίγειοι βασιλιάδες. Τέτοιο έλεος και μάλιστα μη απαιτητό, <strong>μόνο από τον ουράνιο Βασιλιά μπορεί να έρθει</strong>. Εκείνος το κάνει αυτό και μάλιστα συχνά. Όταν κάποιος αμαρτωλός συνέρχεται και μετανοεί, <strong>ο ουράνιος Βασιλιάς είναι έτοιμος να του συγχωρέσει μύριες αμαρτίες, να επιστρέψει στον αμαρτωλό όλες τις δωρεές που αποστερήθηκε</strong>.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να φτάσει το μέτρο της ευεργεσίας του Θεού. Κανένας δεν μπορεί ούτε καν να την περιγράφει. «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ιδού γαρ απήλειψα ως νεφέλην τας ανομίας σου και ως γνόφον τας αμαρτίας σου· επιστράφηθι πρός με και λυτρώσομαί σε</em>» (Ησ. μδ’ 22), είπε ο Κύριος. Εκείνος που επιστρέφει στο Θεό με ειλικρινή μετάνοια, δέχεται τη συγχώρηση του Θεού για όλες τις αμαρτίες του. Ο Θεός του χαρίζει περισσότερο χρόνο δοκιμασίας, για να δει κατά πόσο ο αμαρτωλός αυτός θα μείνει μαζί Του ή θα τον προδώσει.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Όταν ο βασιλιάς Εζεκίας βρισκόταν στο νεκρικό κρεβάτι, γύρισε προς τον τοίχο και προσευχήθηκε στον Κύριο θρηνώντας και ζητώντας Του να επιμηκύνει τη ζωή του. Ο Θεός εισάκουσε την προσευχή του και του χάρισε άλλα δεκαπέντε χρόνια ζωής. Μετά απ’ αυτό ο Εζεκίας ευχαρίστησε και δοξολόγησε το Θεό με τούτα δω τα λόγια: «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Είλου γάρ μου την ψυχήν, ίνα μη απόληται, και απέρριψας οπίσω μου πάσας τας αμαρτίας</em>» (Ησ. λη’ 17). Ευδόκησες στην ψυχή μου και την προφύλαξες από το λάκκο της φθοράς, είπε. Με λύτρωσες απ’ όλες τις αμαρτίες μου.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Κάτι ανάλογο έγινε με το δούλο που ήταν καταχρεωμένος. Ζήτησε από τον Κύριο να μακροθυμήσει, να του χαρίσει λίγο χρόνο για να μπορέσει να εξοφλήσει το χρέος του. Κι ο Κύριος του χάρισε ολόκληρο το χρέος, αλλά του έδωσε και την ελευθερία του. Περίμενε μόνο να δει όχι πώς θα κατορθώσει ο δούλος εκείνος ν’ αποπληρώσει το παλιό του χρέος, αλλά τι θα του ανταποδώσει για τη νέα ευεργεσία του. Ας παρακολουθήσουμε τι έκανε στη συνέχεια ο δούλος:</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">«<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Εξελθών δε ο δούλος εκείνος εύρεν ένα των συνδούλων αυτού, ος όφειλεν αυτώ εκατόν δηνάρια, και κρατήσας αυτόν έπνιγε λέγων· απόδος μοι ει τι οφείλεις</em>» (Ματθ. ιη’ 28). Αφού ο κύριός του τον συγχώρεσε, του χάρισε το χρέος και τον ελευθέρωσε, ο δούλος βρήκε κάποιον σύνδουλό του που του είχε δανείσει χρήματα. Τώρα ο δούλος φέρθηκε σαν κύριος στο σύνδουλό του. Τότε όμως έγινε ένας φοβερός κύριος, δυνάστης. Ενώ ο βασιλιάς είχε φερθεί στον οφειλέτη του μ’ έναν ανθρώπινο και βασιλικό τρόπο, ο ίδιος οφειλέτης, που η ευσπλαχνία του κυρίου του τον είχε σώσει από τον όλεθρο, στο σύνδουλό του φέρθηκε σαν άγριο θηρίο. Και για τι χρέος; Μόλις για εκατό δηνάρια! Ο βασιλιάς του χάρισε το χρέος του, που ήταν δέκα χιλιάδες τάλαντα. Κι ο αχάριστος δούλος για ένα ελάχιστο ποσό άρπαξε το σύνδουλό του από το λαιμό και τον πέταξε στη φυλακή, ωσότου του πληρώσει το χρέος.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Αυτός δεν ήταν ο τρόπος που διευθετούσε ο βασιλιάς τους λογαριασμούς με τους δούλους του, αλλά εκείνος που χρησιμοποιούσαν οι δούλοι μεταξύ τους. Ο δανειστής-δούλος άρπαξε από το λαιμό το χρεώστη-σύνδουλό του και απαιτούσε την άμεση αποπληρωμή του χρέους του.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;"><em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">«Πεσών ουν ο σύνδουλος αυτού εις τους πόδας αυτού παρεκάλει αυτόν λέγων· μακροθύμησον επ’ εμοί και αποδώσω σοι</em>» (Ματθ. ιη’ 29). Επαναλήφθηκε το ίδιο σενάριο που είχε εκτυλιχτεί λίγο νωρίτερα, όταν ο κακός αυτός δούλος είχε γονατίσει μπροστά στα πόδια του κυρίου του. Είχε ζητήσει κι αυτός από τον κύριό του να μακροθυμήσει, να του χαρίσει λίγο χρόνο, κι αυτός θα πλήρωνε το χρέος του. Κι ο κύριός του ένιωσε συμπάθεια και του χάρισε τα μύρια τάλαντα. Ο ίδιος όμως, όταν ήρθε η σειρά του, δεν ένιωσε καμιά συμπάθεια για το σύνδουλό του, που του χρωστούσε μόλις εκατό δηνάρια. Δεν έδειξε ούτε έλεος ούτε συγχωρητικότητα, αλλά «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">έβαλεν αυτόν εις φυλακήν έως ου αποδώ αυτώ το οφειλόμενον</em>» (Ματθ. ιη’ 30).</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Έτσι συμπεριφέρθηκε ο δανειστής δούλος στο χρεώστη σύνδουλό του. <strong>Έτσι συμπεριφέρεται άνθρωπος σε άνθρωπο. Και τέτοια συμπεριφορά μετατρέπει το έλεος του Θεού σε δικαιοσύνη</strong>.<strong> Όταν ο άνθρωπος παίζει με την ευσπλαχνία του Θεού, πέφτει ο ίδιος στη δικαιοσύνη Του</strong>. Κι <strong>η κρίση αυτής της δικαιοσύνης, που ακολουθεί μια περιφρονημένη ευσπλαχνία, είναι φοβερή</strong>: «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Μη πλανάσθε, Θεός ου μυκτηρίζεται· ο γαρ εάν σπείρει ο άνθρωπος, τούτο και θερίσει</em>» (Γαλ. στ’ 7), βεβαιώνει ο απόστολος Παύλος. Όταν γονατίζουμε μπροστά στο Θεό και ζητούμε το έλεός Του για τις δυσεξαρίθμητες αμαρτίες μας κι έπειτα πετάμε τον αδελφό μας στη φυλακή για μια μοναδική αμαρτία που έκανε και μας πρόσβαλε, τότε μυκτηρίζουμε το Θεό. Ας μην ξεγελιόμαστε. Ο Θεός δεν επιτρέπει να τον εμπαίζουμε, να τον μυκτηρίζουμε, να παίζουμε μαζί Του. Τα χέρια Του δεν είναι μακριά μας, και τα δυό Του χέρια. Τόσο εκείνο που μας χαϊδεύει όσο κι εκείνο που τιμωρεί. «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος</em>» (Εβρ. ι’ 31). Πόσο φοβερό είναι, φαίνεται καθαρά από τη συνέχεια της παραβολής του Χριστού:</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">«<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ιδόντες δε οι σύνδουλοι αυτού τα γενόμενα ελυπήθησαν σφόδρα, και ελθόντες διεσάφησαν τω κυρίω εαυτών πάντα τα γενόμενα</em>» (Ματθ. ιη’ 31). <strong>Ποιοι είναι αυτοί οι σύνδουλοι που είδαν τα γενόμενα και ελυπήθησαν σφόδρα;</strong> Είναι άνθρωποι σπλαχνικοί που διαθέτουν πνευματική αντίληψη και γνωρίζουν τι θα κάνει ο Θεός στον πονηρό δούλο, εκείνοι που βλέπουν με τα ίδια τους τα μάτια την ανείπωτη κακία του πονηρού δούλου και κραυγάζουν στο Θεό. Θα μπορούσαμε να πούμε πως αυτό αναφέρεται και στους <strong>αγγέλους</strong>, που θα μπορούσαν να ονομαστούν κι αυτοί σύνδουλοι των ανθρώπων, αφού κι οι δυο βρίσκονται στην υπηρεσία του Θεού ή κι επειδή, σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου, όσοι είναι άξιοι για τον άλλο κόσμο, είναι «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ισάγγελοι</em>» (Λουκ. κ’ 36).</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Περιττεύει να πούμε πως ούτε οι σπλαχνικοί άνθρωποι ούτε κι οι άγγελοι πρέπει να πληροφορήσουν το Θεό για ό,τι γίνεται στον κόσμο, για να το μάθει κι ο Θεός μ’ αυτόν τον τρόπο. Ο Ύψιστος Θεός είναι παντογνώστης και παντεπόπτης. Όλα όσα βλέπουν κι αντιλαμβάνονται άγγελοι και άνθρωποι, γίνονται με τη βοήθεια του Θεού. <strong>Γιατί αναφέρει τότε πως οι σύνδουλοι είδαν αυτό που έκανε ο άσπλαχνος δούλος και το ανέφεραν στον κύριό τους;</strong> Γιά νά δείξει τη συμπάθεια που δείχνουν οι καλοί άνθρωποι κι οι άγγελοι. Είναι θέλημα του ίδιου του Θεού ώστε όλοι οι πιστοί δούλοι Του να χαίρονται με το καλό και να θλίβονται με την αμαρτία. Οι λυπημένοι δούλοι τότε ήρθαν και πληροφόρησαν τον κύριό τους για όσα έγιναν.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">«<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Τότε προσκαλεσάμενος αυτόν ο κύριος αυτού λέγει αυτώ· δούλε πονηρέ, πάσαν την οφειλήν εκείνην αφήκα σοι, επεί παρεκάλεσάς με. ουκ έδει και σε ελεήσαι τον σύνδουλόν σου, ως και εγώ σε ηλέησα;</em>» (Ματθ. ιη’ 32, 33). <strong>Ο βασιλιάς δε θα τιμωρήσει τον πονηρό δούλο προτού καταγγείλει μπροστά του την κακία του. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα ενεργήσει ο Κύριος και στην Τελική Κρίση. Θα στραφεί σ’ εκείνους που στέκονται στα δεξιά Του, θα τους καλέσει στην αιώνια μακαριότητα και θα τους εξηγήσει γιατί κρίθηκαν άξιοι. Μετά θα στραφεί σ’ εκείνους που στέκονται αριστερά Του, θα τους οδηγήσει στην αιώνια κόλαση και θα τους εξηγήσει επίσης γιατί καταδικάστηκαν να πάνε εκεί.</strong> <strong>Ο Κύριος θέλει να γνωρίζουν όλοι γιατί κρίθηκαν άξιοι για ανταπόδοση ή για τιμωρία, ώστε κανένας να μη σκεφτεί πως ο Θεός τους μεταχειρίστηκε άδικα.</strong></span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Ο Θεός καλεί πρώτα τον πονηρό δούλο και τον απομακρύνει για πάντα από κοντά Του. <strong>Το πονηρό δεν μπορεί να έχει κάτι κοινό με το καλό</strong>. Αμέσως μετά αποδείχνεται γιατί ο Θεός αποκάλεσε τον δούλο αυτόν <strong>πονηρό</strong>: <em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">πάσαν την οφειλήν εκείνην αφήκα σοι</em>. Ο Θεός δεν μπαίνει σε λεπτομέρειες. Δε λέει: «σου χάρισα το δάνειο δέκα χιλιάδων ταλάντων και συ δε χάρισες στο σύνδουλό σου το δικό του χρέος, τα εκατό δηνάρια». Λέει απλά: <em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">πάσαν την οφειλήν</em>. Ελπίζει έτσι να διεγείρει στον αμαρτωλό τη συναίσθηση του μεγάλου χρέους του. <em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Επεί παρεκάλεσάς με</em>.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Ο Κύριος δεν μπαίνει και δω σε λεπτομέρειες. Αποσιωπά όσα προηγήθηκαν της παράκλησης του δούλου, το ότι έπεσε στα πόδια Του γονατιστός και τον παρακάλεσε. Οι δυο αυτές πράξεις σημαίνουν μετάνοια. Και της μετάνοιας προηγήθηκε η προσευχή. <strong>Η προσευχή χωρίς μετάνοια είναι χωρίς νόημα, ανενεργή</strong>. Από τη στιγμή όμως που η προσευχή θα συνδεθεί με τη μετάνοια, ο Θεός την εισακούει. Ο δούλος με το υπέρογκο χρέος στην αρχή έδειξε πραγματική μετάνοια κι έτσι ζήτησε από τον κύριό του να μακροθυμήσει. Η προσευχή του εισακούστηκε αμέσως κι ο κύριος του έδωσε περισσότερα απ’ όσα ζητούσε. Του χάρισε ολόκληρο το χρέος. Ο κύριος συνέχισε χαρακτηρίζοντας την κακία του δούλου αυτού προς το σύνδουλό του κι αυτό το έκανε με ερώτηση. Για ποιο λόγο; Γιατί δεν του είπε: «Εγώ σου έδειξα έλεος, εσύ όμως φέρθηκες άσπλαχνα στο σύνδουλό σου», αλλά <em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ουκ έδει και σε ελεήσαι τον σύνδουλόν σου, ως και εγώ σε ηλέησα</em>; Τό ‘κανε αυτό ώστε ο πονηρός δούλος να συνειδητοποιήσει πως δεν είχε τι ν’ απαντήσει, ώστε ο κύριος να τον φέρει σε αμηχανία, ανίκανο να μιλήσει και να πει κάτι. Του έδωσε την ευκαιρία να μιλήσει για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αν είχε κάτι να πει. Όταν ο υπηρέτης του αρχιερέα χτύπησε τον Κύριο στο μάγουλο και τον ρώτησε: «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ούτως συ αποκρίνη τω αρχιερεί;</em>», ο Κύριος Ιησούς του απάντησε: «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ει κακώς ελάλησα, μαρτύρησον περί του κακού· ει δε καλώς, τι με δέρεις;</em>» (Ιωάν. ιη’ 22-23). Παρόμοια απάντηση με του Χριστού έπρεπε να δώσει κι ο δούλος, αντί της ένοχης σιωπής του. Τέτοια απάντηση όμως θα ήταν σα νά ‘ρίχνε κάρβουνα αναμμένα στο κεφάλι του και κάτω από τα πόδια του. Ο τρόπος αυτός του να εκθέτει κανείς την ενοχή του άλλου χρησιμοποιείται κι από το βασιλιά της σημερινής ευαγγελικής περικοπής: <em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ουκ έδει και σε ελεήσαι τον σύνδουλόν σου</em>;</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Στην αρχή είχαμε τον τρόμο της σιωπής κι ύστερα ακολούθησε <strong>ο τρόμος της καταδίκης</strong>: «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Και οργισθείς ο κύριος αυτού παρέδωκεν αυτόν τοις βασανισταίς έως ου αποδώ παν το οφειλόμενον αυτώ</em>» (Ματθ. ιη’ 34). <strong>Όταν το έλεος αντιστρέφεται και γίνεται δίκαιη καταδίκη, τότε ο Θεός γίνεται φοβερός</strong>. Ο μακάριος Δαβίδ λέει στο Θεό: «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Συ φοβερός ει, και τις αντιστήσεταί σοι; από τότε η οργή σου</em>» (Ψαλμ. οε’ 8). Κι ο προφήτης Ησαΐας: «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ιδού το όνομα Κυρίου έρχεται διά χρόνου πολλού, καιόμενος ο θυμός</em>» (λ’ 27).</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Ο βασιλιάς τότε οργίστηκε πολύ εναντίον του άσπλαχνου δούλου και τον παράδωσε στους βασανιστές – στα πονηρά πνεύματα, αφού εκείνα είναι που βασανίζουν πραγματικά το ανθρώπινο γένος. Σε ποιον θα μπορούσε να παραδοθεί εκείνος που είχε απομακρυνθεί από το Θεό για την ασπλαχνία του, αυτός που ο Θεός τον αποκαλεί πονηρό δούλο, αν όχι σ’ εκείνον που προκαλεί το μεγαλύτερο κακό, στο διάβολο; <strong>Γιατί λέει: <em style="border: 0px; font-family: inherit; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">έως ου αποδώ παν το οφειλόμενον αυτώ</em>;</strong> Για να δείξει πως είχε ήδη καταδικαστεί στα αιώνια βάσανα. Πρώτα πρώτα είναι εντελώς απίθανο για έναν άνθρωπο με τέτοιο χρέος να μπορέσει ποτέ να το εξοφλήσει. Και δεύτερο, επειδή <strong>ο Θεός δεν απαγγέλει ποτέ τέτοια τελική καταδίκη στον άνθρωπο σ’ αυτή τη ζωή, παρά μόνο μετά το θάνατο, οπότε δεν υπάρχει πια δυνατότητα για μετάνοια, ούτε και για την εξόφληση του χρέους των αμαρτιών που έκανε σ’ αυτή τη ζωή</strong>.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">«<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ούτω και ο πατήρ μου ο επουράνιος ποιήσει υμίν, εάν μη αφήτε έκαστος τω αδελφώ αυτού από των καρδιών υμών τα παραπτώματα αυτών</em>» (Ματθ. ιη’ 35). Αυτό είναι το τέλος της παραβολής κι αυτή είναι η ουσία του θέματος. Δεν υπάρχει επιφύλαξη ή κάποιο διφορούμενο στα λόγια αυτά. <strong>Ο Θεός θα συμπεριφερθεί απέναντί μας με τον τρόπο που εμείς συμπεριφερόμαστε στον αδελφό μας</strong>. Ο Κύριος Ιησούς μας το ξεκαθάρισε αυτό και μαζί Του δεν υπάρχει πιθανότητα λάθους ή έλλειψη γνώσης. <strong>Σ’ αυτήν την περίπτωση ο Χριστός δεν είπε ο Πατέρας σου, αλλά ο πατήρ μου ο επουράνιος. Ήθελε μ’ αυτόν τον τρόπο να δείξει πως αν δε συγχωρήσουμε τον αδελφό μας για τις αμαρτίες του, χάνουμε το δικαίωμα να ονομάσουμε Πατέρα μας το Θεό</strong>. <strong>Ο Κύριος επισημαίνει επίσης με ποιόν τρόπο πρέπει να γίνει η συχώρεση: από των καρδιών υμών.</strong> Ο βασιλιάς συγχώρεσε το χρέος του δούλου του με την καρδιά του, γι’ αυτό και λέει, <em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">σπλαγχνισθείς δε ο κύριος</em>… Κι <strong>η ευσπλαχνία, το έλεος, προέρχεται από την καρδιά</strong>.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Αν δε συγχωρήσουμε τον αδελφό μας κι αν δεν το κάνουμε αυτό από την καρδιά μας, με συμπάθεια κι αγάπη, τότε κι ο Θεός, ο κοινός Δημιουργός μας, θα φερθεί σ’ εμάς όπως κι ο βασιλιάς εκείνος της παραβολής στον ανελεήμονα δούλο. Θα παραδοθούμε στους βασανιστές – στα πονηρά πνεύματα – που θα μας βασανίζουν αιώνια στο βασίλειο του σκότους, εκεί όπου ο κλαυθμός κι ο βρυγμός των οδόντων είναι ατελεύτητος. Αν δεν ήταν έτσι, δε θα μας το είχε πει ο Κύριος. Δεν το είπε μόνο στο κείμενο της παραβολής του άσπλαχνου δούλου αυτό, αλλά και σε αρκετές άλλες περιπτώσεις: «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Εν ω γάρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ω μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται υμίν</em>» (Ματθ. ζ’ 2).</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">***</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Η διδαχή αυτή είναι ακριβώς ίδια μ’ εκείνην της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, χωρίς κανένα διφορούμενο, χωρίς καμιά επιφύλαξη. Την ίδια ακριβώς διδαχή μας έκανε ο Κύριος και με τη μεγαλύτερη προσευχή που μας παρέδωσε, την <a href="https://alopsis.gr/%cf%80%ce%ac%cf%84%ce%b5%cf%81-%ce%b7%ce%bc%cf%8e%ce%bd-%ce%b5%cf%81%ce%bc%ce%b7%ce%bd%ce%b5%ce%af%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae-%cf%80/" style="border: 0px; color: #bc3a38; font-family: inherit; font-style: inherit; margin: 0px; padding: 0px; text-decoration-line: none; vertical-align: baseline;"><strong>Κυριακή προσευχή</strong></a>: «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών</em>» (Ματθ. στ’ 12); Όταν λέμε από τότε το <a href="https://alopsis.gr/%ce%b7-%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%b5%cf%85%cf%87%ce%ae-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%bc-%ce%b3%ce%b5%cf%8e%cf%81%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%88/" style="border: 0px; color: #bc3a38; font-family: inherit; font-style: inherit; margin: 0px; padding: 0px; text-decoration-line: none; vertical-align: baseline;">Πάτερ ημών</a>, <strong>ανανεώνουμε τη συμφωνία μας με το Θεό</strong>. Του λέμε να μας φερθεί όπως φερόμαστε κι εμείς στους δικούς μας ανθρώπους. Να μας ελεήσει, όπως ελεούμε κι εμείς, να μας συγχωρήσει, όπως συγχωρούμε κι εμείς αυτούς που μας προσβάλλουν.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Πόσο εύκολα δίνουμε εντολές στο Θεό, τι φοβερή ευθύνη αναλαμβάνουμε για τον εαυτό μας! Στο Θεό είναι εύκολο να μας συγχωρέσει, στο μέτρο που συγχωρούμε κι εμείς τους άλλους. Του είναι εύκολο να συγχωρέσει σε όλους μας κάποιο χρέος από δέκα χιλιάδες τάλαντα. <strong>Εμείς είμαστε έτοιμοι να συγχωρέσουμε με τέτοια θεϊκή ευκολία χρέος εκατό δηναρίων που μας οφείλει ο άδελφός μας;</strong> Πιστέψτε με, <strong>όσο μεγάλο κι αν είναι το χρέος κάποιου ανθρώπου προς το συνάνθρωπό του, όσο κι να αμάρτησε ένας άνθρωπος στον αδελφό ή το φίλο του, το χρέος αυτό δε θα ξεπερνά τα εκατό δηνάρια, σε σύγκριση με το τεράστιο χρέος που οφείλει ο καθένας μας στο Θεό. Όλοι μας, χωρίς εξαίρεση, είμαστε καταχρεωμένοι στο Θεό.</strong> <strong>Οποτεδήποτε σκεφτούμε να οδηγήσουμε τους συνανθρώπους μας στο δικαστήριο για τα χρέη του, πρέπει να σκεφτούμε πως εμείς χρωστάμε στο Θεό απείρως περισσότερα.</strong> Εκείνος όμως μακροθυμεί, περιμένει, υπομένει και μας συγχωρεί. Πρέπει να θυμόμαστε πως με όποιο μέτρο μετράμε τους άλλους, θα μετρηθούμε κι εμείς. Πάνω απ’ όλα πρέπει να θυμόμαστε τα λόγια που είπε ο Χριστός πάνω στο σταυρό: «<em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Πάτερ, άφες αυτοίς!</em>» (Λουκ. κγ’ 24). Όποιος έχει έστω και λίγη συνείδηση, θα ντραπεί όταν τα θυμηθεί αυτά και θα τραβήξει το χέρι του, δε θα συνεχίσει να καταδιώκει εκείνους που του οφείλουν κάποιο μικρό χρέος.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Αδελφοί μου! <strong>Ας βιαστούμε να συγχωρήσουμε όλες τις αμαρτίες και τις προσβολές που μας κάνουν, ώστε κι ο Θεός να συγχωρέσει όλες τις δικές μας αμαρτίες και προσβολές.</strong> <strong>Ας κάνουμε γρήγορα, προτού μας κρούσει την πόρτα ο θάνατος και μας πει: «Είναι πολύ αργά!»</strong> Πίσω από την πόρτα του θανάτου δε θα μπορέσουμε ούτε να συγχωρέσουμε ούτε να συγχωρεθούμε. Δόξα στο έλεος του Θεού και στη δικαιοσύνη Του. Δόξα και ύμνος στο θείο μας Διδάσκαλο και Κύριο Ιησού Χριστό, μαζί με τον άναρχο Πατέρα και το Πανάγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.</span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;"> </span></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;">(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ομιλίες Δ’ – Κυριακοδρόμιο, Εκδ. Πέτρου Μπότση, 2012)</span></em></p><p style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: Arial, Verdana; font-size: 19.8px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;"><br /></span></em></p><p style="color: #11304c; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 19.8px;"><em style="border: 0px; caret-color: rgb(51, 51, 51); color: #333333; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; text-align: center; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="background-color: white; font-size: large;"><a name="more" style="font-style: normal; text-align: left;"></a></span></em></p><p style="border: 0px; margin-bottom: 10px; margin-left: 0px !important; margin-right: 0px !important; margin-top: 0px !important; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; text-size-adjust: auto; vertical-align: baseline;"><span style="caret-color: rgb(51, 51, 51); font-family: Arial, Verdana; font-size: medium;"><span style="background-color: white;"><br /></span></span></p><div style="text-align: center;"><span style="caret-color: rgb(51, 51, 51); font-family: Arial, Verdana; font-size: medium;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="background-color: transparent; font-family: Arial, Verdana; font-size: medium;">Πηγή: </span><span style="background-color: transparent; text-align: left;"><span style="font-family: Arial, Verdana; font-size: medium;">https://eugenikos.blogspot.com/2026/08/blog-post_16.html</span></span></span></b></span></div><p></p>

Κυριακή ΙΑ’ Ματθαίου: Το ευαγγέλιο της συγχώρησης (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

                                               (Ματθ. ιη’ 23-35) Όταν ο Κύριος Ιησούς άφηνε την τελευταία Του πνοή στο σταυρό, ακόμα και τη ...

Read more »

Για τη Συγχώρηση άκρως ενδιαφέροντα!

<p><iframe allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" src="https://www.youtube.com/embed/sYXQ0XG0bOc?si=CA50FVsrq4P7zo6s" title="YouTube video player" width="560"></iframe> </p>

Για τη Συγχώρηση άκρως ενδιαφέροντα!

 

Read more »

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ (12ο ΜΕΡΟΣ)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhpNKjIhuDrjQHnSZcbvnLdwdAQEXooTCyhTgmAEyIIHkMrMNNMiJ7wIl2DGwPwgzgHaEk8VTzFkmQ4yWYftK4dyUrZ9wuo7_SQoJ925b_SFl3j4JgnNQJ63b65f3-5t3SRXIDORGR78P5BBAN7W2mz-195UxaecryAY7TLkcgYYi9pNVIr5-9iseLL/s2304/DSC03279.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="2304" data-original-width="1759" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhpNKjIhuDrjQHnSZcbvnLdwdAQEXooTCyhTgmAEyIIHkMrMNNMiJ7wIl2DGwPwgzgHaEk8VTzFkmQ4yWYftK4dyUrZ9wuo7_SQoJ925b_SFl3j4JgnNQJ63b65f3-5t3SRXIDORGR78P5BBAN7W2mz-195UxaecryAY7TLkcgYYi9pNVIr5-9iseLL/w488-h640/DSC03279.JPG" width="488" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><b>Η ΕΙΚΟΝΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ</b></div><span style="color: #0f0f0f;"> <br /></span><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0f0f0f;">Ο μεσιτικός ρόλος της Θεοτόκου ὑποβοηθεῖ, ἀλλά δέν δεσμεύει καί δέν υποχρεώνει την πάνσοφη καί άπειρη αγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο καί τή σωτηρία του.<br /> Καί σήμερα ή Παναγία καί πάντοτε ἐξακολουθεῖ καί θά έξακολουθεῖ νὰ ἐνδιαφέρεται, να φροντίζει για τις ανάγκες καί τις θλίψεις μας καί νά μεσιτεύει προς χάρη μας στον Υιό καί Θεό Της. Ἀφοῦ, ὅπως ψάλλει καί ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι: "Η χαρά ἐκείνων πού θλίβονται, ή προστάτης εκείνων πού άδικοῦνται, ἡ τροφή, ἐκείνων πού πεινοῦν, ή παρηγορία τῶν ξένων καί ἡ βακτηρία ἐκείνων πού εἶναι τυφλοί, ἡ ἐπίσκεψη ἐκείνων πού εἶναι ἀσθενεῖς, ἡ σκέπη καί ή προστασία, ἐκείνων πού καταβάλουν πολύ κόπο καί ή βοήθεια, ἐκείνων πού εἶναι ὀρφανοί"<a href="#_ftn1" name="_ftnref1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[1]</span><!--[endif]--></span></a>.<br /> Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς σημειώνει γι' αὐτά τά ὅρια τῶν μεσιτικών δυνατοτήτων τῆς Παναγίας πρός τόν Κύριο: "Λοιπόν, μόνη Αὐτή ἡ Θεοτόκος) εἶναι ἡ διαχωριστική γραμμή τῆς κτιστῆς καί ἄκτιστης φύσεως. Καί κανείς δέν θά μποροῦσε νά ἔλθει πρός τό Θεό, παρά μόνο δι ̓ Αὐτῆς καί διά τοῦ Μεσίτη, πού γεννήθηκε από Αὐτήν· καί κανένα ἀπό τά δωρήματα τοῦ Θεοῦ δέν θά μποροῦσε νά δοθεῖ στούς ἀγγέλους καί στούς ἀνθρώπους παρά μόνο δι ̓ Αὐτῆς. Καί πάλι. Αὐτή δέ δεχομένη πρώτη τό πλήρωμα τοῦ πληροῦντος τά σύμπαντα, Τόν καθιστᾶ σ' όλους χωρητό, απονέμουσα στον καθένα ανάλογα μέ τή δύναμη τῆς καθαρότητας τοῦ καθενός..... Ὥστε πρός Αὐτήν προσβλέπουν καί σ ̓ Αὐτήν ἔχουν πεποίθηση οἱ ἀνώτερες Χερουβικές Ἱεραρχίες"<a href="#_ftn2" name="_ftnref2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[2]</span><!--[endif]--></span></a>.<br /> Τί ἄλλο εἶναι τά τόσα θαύματα -πού ἔγιναν καί γίνονται με τή χάρη Της σε κάθε ελληνική γωνιά, όπου υπάρχει προσκύνημά Της- παρά έκδήλωση τῆς ἀγάπης Της πρός τούς πονεμένους καί πάσχοντες;<br /> Τί ἄλλο εἶναι, ἐπίσης ἡ ἀκαταμάχητη προστασία Της, με τήν ὁποία σκέπασε καί ὁδήγησε ως Υπέρμαχος Στρατηγός το εὐσεβές μας Έθνος στούς ἀγῶνες του, παρά παράδειγμα τῆς συμπαθείας Της πρός τούς ἀδικουμένους και κατατρεγμένους Ἡ ἀγάπη Της, ή πολλή καί μεγάλη, Τήν ἀνέδειξε "χαρά των θλιβομένων, προστάτιδα τῶν χριστιανῶν, λιμένα ἐν τῷ πελά γει τῶν θλίψεων"!<br /> Ἡ ἀγάπη τῆς Παναγίας μας, ή πολλή καί μεγάλη, Τήν κάνει να μεσιτεύει διαρκῶς! Καί νά μᾶς σκεπάζει στοργικά, όπως ἡ νεφέλη επεσκίαζε τούς Ισραηλίτες καί τούς προστάτευε ἀπό τίς καυστικές ακτίνες τοῦ ἡλίου στην έρημο, κατά τήν πορεία τους πρός τή γῆ τῆς ἐπαγγελίας. Ἀφοῦ καί στή δική μας πορεία πρός τήν ἀληθινή γῆ τῆς ἐπαγγελίας, τόν οὐρανό. Ἐκείνη μᾶς σκεπάζει, όταν καταφεύγουμε ταπεινά καί μέ πίστη κοντά Της, καί μᾶς προστατεύει ἀπό τά πεπυρωμένα βέλη του πονηροῦ.<br /> Γι' αὐτό καί ὁ ὕμνωδός ἀναφωνεί: "Χαῖρε, σκέπη του κόσμου, πλατυτέρα νεφέλης". Αλλά καί Σε μεσίτριαν έχω πρός τον Φιλάνθρωπον Θεόν''.<br /> Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἰησοῦ "ούπω ἥκει ἡ ὥρα μου", τό νόημα τῆς ὁποίας πολλές φορές έχει ακουστεῖ στην Αγία Γραφή, διαφοροποιεῖ τή στάση τῆς Παναγίας, ή οποία στρέφεται πρός τούς ὑπηρέτες, πού ἦσαν κοντά Της καί τούς λέει: "ὅ,τι ἂν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε" (Ιω. Β' 5).<br /> Διαισθάνεται ἡ Θεοτόκος ότι κάτι έκτακτο πρόκειται να συμβεῖ. Γι' αυτό θέτει τους υπηρέτες στη διάθεση τοῦ Υἱοῦ Της. Ἐνῶ συγχρόνως ἐπιζητεῖ νά ἐξασφαλίσει σ' Αυτόν πλήρη ελευθερία ενέργειας. Στοιχεῖα τόσο διδακτικά γιά τόν καθένα πού έκουσίως εμπιστεύεται τή ζωή του σε Ἐκεῖνον.<br /> Γι' αυτό καί τήν ἴδια ἀκριβῶς στάση υπαγορεύει καί σέ μᾶς ἡ Παναγία κάθε φορά πού Τήν ἐπικαλούμαστε καί Τήν παρακαλοῦμε. Εκείνη διαβιβάζει τις ικεσίες καί παρακλήσεις μας καί ἀποσπᾶ τή συγκατάθεσή Του. Αλλά στρέφεται καί πρός σέ μᾶς καί μέ προτρεπτική διάθεση μᾶς ὠθεῖ μέ τό παράδειγμά Της νά ἐκζητοῦμε καθετί μέ τήν τελεία πεποίθηση ὅτι ὁ Θεός θά ἐνεργήσει έπ' ἀγαθῷ γιά μᾶς καί γι' αυτό να δείχνουμε έμπιστοσύνη στην πατρική Του ἀγάπη.<br /> Νά βαδίζουμε λοιπόν στή ζωή μέ τήν ἀπόλυτη πίστη ότι θά μᾶς δώσει ὁ Κύριος τό καλύτερο ἀπ' ὅσα ζητοῦμε στόν κατάλληλο όμως καιρό. Διότι καί τό συγκεκριμένο θαῦμα, ἀλλά καί ὅλη ἡ ζωή τοῦ Κυρίου μᾶς πείθει ὅτι ὁ χρόνος λειτουργεῖ πολύ διαφορετικά στις σχέσεις τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀνθρώπου ἀπ' ὅ, τι ἐμεῖς νομίζουμε.<br /> Τό ἴδιο συνέβη καί στό γάμο τῆς Κανᾶ. Ἡ κατάλληλη κατ΄ Αυτόν ώρα ἦταν ὅταν θά ἄφηνε ὁ Κύριος νά σωθεῖ τελείως ὁ οἶνος, γιά νά αἰσθανθοῦν ὅλοι τήν ἔλλειψή του. Αφησε νά περιμένουν ἐκεῖ οἱ ὑπηρέτες, γιά νά διαρωτηθοῦν, τί θά κάνει. Ἄφησε νά ἔλθει ή στιγμή τῆς ἀποδοχῆς καί τῆς ἐκ βάθους ὁμολογίας ὅτι, ἐάν αυτό γίνει, ἀσφαλῶς θαῦμα Θεοῦ θά εἶναι.<br /> Ἔτσι ἀφήνει πολύ συχνά καί γιά μᾶς, ἀνεξήγητα ἴσως ἐκ πρώτης ὄψεως, ή θλίψη νά φθάσει στο απροχώρητο. Αυτός εἶναι κατά μία έννοια ὁ σκοπός τῆς ἀναβολῆς. Δέν ἦλθε ή ὥρα τῆς ἐκπληρώσεως τοῦ αἰτήματός μας. Εάν εἶναι ἀσθένεια καί δώσει ἀμέσως τή θεραπεία, ἴσως τήν ἀποδώσουμε αποκλειστικά στόν ἀνθρώπινο παράγοντα, τόν ὁποῖο στίς ἡμέρες μας ἔχομε τόσο ἀπολυτοποιήσει. Ἐάν εἶναι κίνδυνος καί τόν ἀπομακρύνει χωρίς νά τό καταλάβουμε, ἴσως δέν θά τό ἀποδώσουμε στην πάνσοφη καί ἔγκαιρη επέμβασή Του. Ἄφήνει, λοιπόν, νά ἔλθει ή κατάλληλη ώρα, ὅταν δηλαδή αίσθανόμαστε ότι κανένας άλλος δέν μπορεῖ νά μᾶς ἐξαγάγει σε αναψυχή, παρά μόνο Αὐτός ὁ Λυτρωτής καί Σωτήρας μας. Γιά τοῦτο, εἶναι ἀνάγκη καί χρέος μας νά ἐπιδιώκουμε καί νά ἐπιμένουμε τόσο στην προσωπική επικοινωνία μαζί Του, μέ τήν ἀτομική προσευχή, ἀλλά καί στήν κοινή προσευχή μέ τούς ἄλλους πιστούς στην Εκκλησία Του. Διότι ὁ Κύριος εἶναι φιλάνθρωπος καί θά ικανοποιήσει τα δίκαια αιτήματά μας. Μόνο να περιμένουμε καί νά παραμένουμε πλησίον Του.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p><span style="color: #0f0f0f;"> </span></o:p></span></p><div style="mso-element: footnote-list;"> <hr align="left" size="1" width="33%" /> <!--[endif]--> <div id="ftn1" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="color: #0f0f0f; font-family: arial;"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[1]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> Από το Μικρό Παρακλητικό Κανόνα.</span></p> </div> <div id="ftn2" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="color: #0f0f0f; font-family: arial;"><a href="#_ftnref2" name="_ftn2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[2]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> Ε.Π.Ε. 11, 110, 112, 308.</span></p> </div> </div><br /><p></p><p><br /></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="line-height: 18.4px;"><o:p> </o:p></span><span style="color: red;"><u>ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</u></span></span></b></p><p style="background-color: white;"></p><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2019/08/blog-post_64.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2019/08/2_16.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ (2)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2019/08/3_35.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ (3)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2019/08/4.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ (4)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2019/08/5_18.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ (5)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2019/08/6_20.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ (6)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2019/08/7.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ (7)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2019/08/8.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ (8)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/08/9.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ (9)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/08/10.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ (10)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/08/11.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ (11)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/08/12.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ (12)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/08/13.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ (13)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/08/14_24.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ (14)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/08/15_25.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ (15)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/08/16.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ (16)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="http://entoytwnika1.blogspot.gr/2014/08/1_14.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ (1ο ΜΕΡΟΣ)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="http://entoytwnika1.blogspot.gr/2014/08/2_14.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ (2ο ΜΕΡΟΣ)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="http://entoytwnika1.blogspot.gr/2014/08/3_16.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ (3ο ΜΕΡΟΣ)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2014/08/4_17.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ (4ο ΜΕΡΟΣ)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/08/5.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ (5ο ΜΕΡΟΣ)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/08/6.html"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ (6ο ΜΕΡΟΣ)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2024/08/7.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ (7ο ΜΕΡΟΣ)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/07/8.html" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ (8ο ΜΕΡΟΣ)</span></b></a></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/08/9.html" style="color: #2b00fe; text-decoration-line: none;"><b>ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ (9ο ΜΕΡΟΣ)</b></a><br /><br /><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/08/10.html" itemprop="url" style="text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;">ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ (10ο ΜΕΡΟΣ)</span></b></a></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/11.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ (11ο ΜΕΡΟΣ)</span></b></a></div>

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ (12ο ΜΕΡΟΣ)

Η ΕΙΚΟΝΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ   Ο μεσιτικός ρόλος της Θεοτόκου ὑποβοηθεῖ, ἀλλά δέν δεσμεύει καί δέν υποχρεώνει την π...

Read more »