ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (4)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgph_GwGtJdeNbA112NFNif8Zb6ZNHsoknS1ny9kRMpu052Jg4j22cGnoc7ikYBjEox5v2yc7B7FZS8LsPeonYkHFimTipKAQdm3OLKJTYeo_dfcNo3VsH0404UnnV64ttBLMkk0TQUGEv0t1wZvFwNKiP9UClKp8BR1uNbV1GgR0W8V91-jBFr9xX7/s320/image.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="240" data-original-width="320" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgph_GwGtJdeNbA112NFNif8Zb6ZNHsoknS1ny9kRMpu052Jg4j22cGnoc7ikYBjEox5v2yc7B7FZS8LsPeonYkHFimTipKAQdm3OLKJTYeo_dfcNo3VsH0404UnnV64ttBLMkk0TQUGEv0t1wZvFwNKiP9UClKp8BR1uNbV1GgR0W8V91-jBFr9xX7/w400-h300/image.png" width="400" /></a></div> <br /><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #111111;"><b>Α΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4<br /> Συνειδητό, υποσυνείδητο, ἀσυνείδητο</b><br /> <br /> Ἀλλὰ πῶς εἶναι αὐτό, το να βάζει κανείς ἀρχή; Ἂς ποῦμε, σήμερα ἔβαλε κανείς ἀρχή. Τι θὰ πεῖ ἔβαλε ἀρχή; Παρέδωσε τὸν ἑαυτό του στόν Θεό. Καί αύριο πρωί αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη να κάνει πάλι τὸ ἴδιο. Δὲν εἶναι σὰν ἕνα παιχνίδι αὐτό, καί δέν μοιάζει να κοροϊδεύει κανείς; Τί ἔγινε; Ψέματα λέει σήμερα, καὶ αύριο θὰ πεῖ τὴν ἀλήθεια; Καί μεθαύριο ποὺ θὰ κάνει πάλι τὸ ἴδιο; Τι γίνεται;<br /> Θέλουμε δέν θέλουμε, ἕνεκα τῆς ἁμαρτίας, ἕνε κα τῆς πτώσεως καὶ τῆς ὅλης πονηριᾶς που μπήκε μέσα στὸν ἄνθρωπο –γι' αὐτό καί μετά την πτώση, για να τα βγάλει πέρα κανείς, σοφίζεται ἔτσι, σοφίζεται ἀλλιῶς, πονηρεύεται ἔτσι, πονηρεύεται άλλιῶς– ὁ ἄνθρωπος διπλώνει την ψυχή του, κρύβει την ψυχή του. Τελικά, για να το ποῦμε καί μὲ ἔννοιες καὶ ὅρους ψυχολογικούς, ὁ ἄνθρωπος ἔχει το συνειδητό, το ὑποσυνείδητο και τό ἀσυνείδητο, ὅπως ἐλέχθη· εἶναι δηλαδή στρώματα-στρώματα. Αὐτό σημαίνει ὅτι, ἄν χωρίσουμε τὴν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου σε δέκα στρώματα -πρῶτο στρώμα, δεύτερο στρώμα, τρίτο στρώμα...- κάτω-κάτω, τὰ ἔξι πιο κάτω στρώματα, εἶναι τὸ ἀσυνείδητο, πιό πάνω, τά τρία ἑπόμενα, εἶναι τὸ ὑποσυνείδητο, καί πάνω-πάνω εἶναι τὸ συνειδητό. Δηλαδή, ἀπό τά δέκα αὐτά στρώματα πού εἶναι τὸ περιεχόμενο τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, μόλις και μετά βίας το 1/10 εἶναι συνειδητό, πού σημαίνει ὅτι αὐτό τό γνωρίζει κανείς, το συνειδητοποιεί.<br /> Επομένως, την ώρα που λέει κανείς «δίνω τὸν ἑαυτό μου στον Θεό», ὅση καλή διάθεση κι ἂν ἔχει, ἐκεῖνο ποὺ κάνει εἶναι ὅτι δίνει αὐτό το 1/10. Τά ἄλλα 9/10 καθόλου δὲν τὰ ἐλέγχει, γιὰ νὰ τὰ παραδώσει. Διότι οἱ ὑποσυνείδητες καὶ οἱ ἀσυνείδητες καταστάσεις ἔχουν αὐτονομία, ἔχουν δικό τους βασίλειο· δέν σε ρωτούν καθόλου κάνουν ὅ,τι θέλουν. Τήν ὥρα λοιπόν που κάποιος δίνει σήμερα ὅλο τὸν ἑαυτό του στον Θεό, οὐσιαστικά δίνει στην πιο καλή περίπτωση– το 1/10. Τα άλλα 9/10 οὔτε τα γνωρίζει οὔτε τὰ ἐλέγχει οὔτε μπορεῖ νὰ τὰ κουμαντάρει.<br /> Γι' αὐτό καί συμβαίνει αὐτό το πράγμα: ἐνῶ δίνει κανείς τὸν ὅλο ἑαυτό του, αἰσθάνεται σαν να ὑπάρχει μια οὐρά κάτω-κάτω, πού ἀφήνει έκκρεμότητα, καὶ δὲν μπορεῖ νὰ νιώσει ὅτι ὄντως ἔδωσε όλο τὸν ἑαυτό του. Εἶναι αὐτή ἡ σύνδεση ποὺ ὑπάρχει μεταξύ τοῦ 1/10, τοῦ συνειδητοῦ, μὲ τὰ ἄλλα 9/10. Σάν νὰ ὑπάρχει μια οὐρίτσα πού δέν κόβεται, ώστε να μπορέσει να νιώσει κανείς ὅτι ἔδωσε ἐπιτέλους τὸν ἑαυτό του στον Θεό. Ἀπό μια πλευρά, εὐτυχῶς πού δέν κόβεται, ἀλλὰ ἐμεῖς δὲν ξέρουμε καί μπερδευόμαστε.<br /> Κάνοντας όμως κανείς αὐτὴ τὴν ἐργασία, δίνοντας δηλαδή ἐντελῶς τὸν ἑαυτό του στον Θεό -δίνοντας φυσικά αὐτό το 1/10- ὁπωσδήποτε ὡς τὴν ἄλλη μέρα, ἂν ἐπιτρέπεται νὰ ποῦμε ἔτσι, ἂν καὶ ἐγὼ θὰ ἔλεγα τὴν ἴδια κιόλας στιγμή, ἕνα κάποιο μέρος ἀπό αὐτὰ τὰ 9/10 πού εἶναι κρυμμένα μέσα στο ὑποσυνείδητο και στο ἀσυνείδητο, γίνεται συνειδητό.<br /> <br /> <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Η παράδοσή μας στον Θεό πάλι καὶ πάλι</b><br /> <br /> Νὰ ἀναφέρουμε ἕνα παράδειγμα, το καρπούζι ποὺ εἶναι μέσα στο νερό. Θα λέγαμε ὅτι τὴν ὥρα πού δίνουμε το συνειδητό, αὐτό τό 1/10, εἶναι σαν νὰ κόβουμε ἀπό τό καρπούζι αὐτὴ τὴ φέτα ποὺ εἶναι πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τοῦ νεροῦ.<br /> μα το κάνουμε αὐτό, τὸ ὑπόλοιπο καρπούζι δὲν θὰ μείνει ὅλο κάτω ἀπό το νερό ὄχι. Καθώς ἔφυγε ἕνα κομμάτι του, ὥπ, θα ἀνέβει λίγο ψηλότερα το καρπούζι, καὶ ἕνα ἄλλο μικρό μέρος θα βγεῖ πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τοῦ νεροῦ. Μπορεῖ αὐτὸ τὸ μέρος ποὺ θὰ βγεῖ νὰ μήν εἶναι ἄλλο 1/10 μπορεῖ νὰ εἶναι 0,5/10, μπορεῖ νὰ εἶναι 0,25/10, 0,75/10 πάντως θὰ βγεῖ λιγάκι.<br /> Επομένως, τὴν ἄλλη μέρα κανείς, ἄν εἶναι εἰλικρινής, θὰ ὁμολογήσει ὅτι ναι μέν χθές ἔδωσε τόν ἑαυτό του ὁλόκληρο στον Θεό, ἀλλά σήμερα αἰσθάνεται ὅτι πρέπει να δώσει πάλι τὸν ἑαυτό του. Ὄχι μὲ τὴν ἔννοια ὅτι χθές εἶπε ψέματα. Όχι, ὄχι. Ἀλλά παρουσιάζεται μέσα του καινούργια κατάσταση. Καθώς ἔφυγε ἡ φέτα διότι παραδοθήκαμε στον Θεό βγῆκε στὴν ἐπιφάνεια ένα κομμάτι ἀπό τὸ ὑποσυνείδητο καὶ εἶναι τώρα καί αὐτό συνειδητό, ὁπότε πλέον καὶ αὐτὸ τὸ ἐλέγχει κανείς. Πάντοτε τὸ ἐγώ τοῦ ἀνθρώπου με την καλή ἔννοια ἐδῶ τὸ ἐγώ παρακολουθεῖ καί, καθώς κανείς ἔχει καλή διάθεση, μόλις βγεῖ καὶ ἕνα μικρό κομματάκι ἀπὸ τὸ ὑποσυνείδητο, ἄσχετα τί περιεχόμενο ἔχει, ἀμέσως και αὐτὸ τὸ παραδίδει στον Θεό.<br /> Ἔτσι, ἐνῶ χθὲς ἔκανε κανείς τὸ δόσιμό του στον Θεό, σήμερα αἰσθάνεται πάλι τὴν ἀνάγκη να δώσει τὸν ἑαυτό του στον Θεό. Δεν παίζει οὔτε κοροϊδεύει ὄχι. Ἀλλὰ τι συμβαίνει; Χθές ἔκανε το δόσιμο μὲ ἐκεῖνο το κομμάτι πού εἶχε συνειδητό. Σήμερα δίνει καὶ το χθεσινό κομμάτι, ποὺ ἤδη εἶναι δοσμένο, καί, ἄν ἐπιτρέπεται νὰ ποῦμε, προσθέτει καὶ τὸ νέο κομμάτι. Ὅμως, ὁ ἄνθρωπος δέν αἰσθάνεται σαν να δίνει τὸν ἑαυτό του κομμάτι-κομμάτι, ὄχι· αἰσθάνεται ὅτι δίνει ὅλο τὸν ἑαυτό του. Διότι μόλις βγαίνει το κομμάτι ἀπὸ τὸ ὑποσυνείδητο, ενώνεται με το συνειδητό καί εἶναι ὅλο συνειδητό. Δίνοντας λοιπόν καὶ σήμερα τον ἑαυτό του, εἶναι σαν να κόβει μια φετούλα ἀκόμη, ὁπότε το καρπούζι ἀνεβαίνει πιο πάνω, καί σιγά-σιγά, σιγά-σιγά θα μείνει μια φλούδα μόνο μέσα στο νερό, πού κι ἐκείνη ή φλούδα πάλι δὲν θὰ εἶναι ἐντελῶς βυθισμένη, ἀλλά κάτι θὰ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸ νερό.<br /> <br /> <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Οἱ ἅγιοι κι ἐμεῖς</b><br /> <br /> Ἔτσι κανείς βάζει ἀρχὴ καὶ ξαναβάζει ἀρχή, δίνει τὸν ἑαυτό του καί ξαναδίνει τὸν ἑαυτό του στόν Θεό. Καί, ἂν τὸ κάνει εἰλικρινά, τίμια, προχωράει, προχωράει και φθάνει κάποτε –ὁ Θεός ξέρει πόσο θα προχωρήσει, πότε θα φθάσει, ποιός θὰ εἶναι αὐτὸς ποὺ θὰ φθάσει- φθάνει λοιπόν κανείς κάποτε, ὅπως λένε οἱ πατέρες, στην τελειότητα ποὺ δὲν ἔχει τέλος. Δεν τελειώνουν σ' αὐτὸν τὸν κόσμο τα πράγματα. Ὅσο τέλειος κι ἂν γίνει κανείς, εἶναι ἀτελής, γι' αὐτό οἱ πατέρες κάνουν λόγο γιὰ τὴν «ἀτέλεστο τελειότητα». Φθάνει δηλαδή κανείς σε κατάσταση που παρέδωσε ὅλο τὸν ἑαυτό του στον Θεό. Και γι' αὐτὸ οἱ ἅγιοι δὲν ἔχουν αὐτὸ ποὺ ἔχουμε ἐμεῖς συνειδητό, ὑποσυνείδητο καί ἀσυνείδητο. Όχι· ὅλη ἡ ὕπαρξή τους διάφανη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, ὁ ἅγιος ἐλέγχει πλήρως τὸν ἑαυτό του.<br /> Ἐμεῖς, ἐνῶ ἔχουμε την καλή διάθεση, π.χ., νὰ ἀγαποῦμε τὸν Θεό, νὰ ἀγαποῦμε τοὺς ἄλλους, ἀκόμη καί τὸν ἐχθρό, ἀφοῦ ἔτσι λέει τὸ Εὐαγγέλιο (Βλ. Λουκ. 10, 27-6, 35.), δὲν τὸ κάνουμε. Πόσες φορές νιώθει κανείς αὐτό το πράγμα: «Εγώ θέλω νὰ ἀγαπῶ, ἀλλὰ τὸ μέσα μου δέν ἀγαπάει. Θέλω να συγχωρῶ, ἀλλά το μέσα μου δέν συγχωρεί. Θέλω νὰ ἀνήκω ἐξ ὁλοκλήρου στον Θεό, ἀλλά τό μέσα μου ἀντιδρᾶ». Στόν ἅγιο δέν συμβαίνει αὐτό. Ποτέ ὁ ἅγιος δὲν αἰσθάνεται ὅτι ναὶ μὲν δίνει τὸν ἑαυτό του στον Θεό, ἀλλὰ ὑπάρχουν μέσα του ἀκατέργαστες καταστάσεις, σκοτεινά, ἄς ποῦμε, ὑπόγεια τῆς ψυχῆς, ποὺ δὲν τὰ ξέρει, δὲν τὰ ἐλέγχει. Δέν ἔχει τέτοια ὁ ἅγιος. Καταλαβαίνετε λοιπόν τί δουλειά ἔχουμε να κάνουμε. Καί ἔχει ἐνδιαφέρον ἡ δουλειά αὐτή.<br /> Στο παράδειγμα πού ἀναφέραμε, κόβει κανείς τη μια φετούλα, κόβει τὴν ἄλλη φετούλα, κόβει την ἄλλη. Ἂν ὁ ἄνθρωπος πάρει εἴδηση τί γίνεται ἐδῶ, καὶ θελήσει να το εφαρμόσει στον ἑαυτό του, θα γλυκαθεί, θὰ χαίρεται· ἄν ἐπιτρέπεται νὰ πῶ, θὰ τὸ εὐχαριστιέται. Καί πρακτικά δηλαδή βλέπουμε πώς ἔχει ἐνδιαφέρον. Ὅμως, ὄχι σαν μια πρακτική ἐργασία, ἀλλὰ εἶναι αὐτό τό μεγάλο μυστήριο, ὅτι ὅλο καὶ περισσότερο κανείς παραδίδει τὸν ἑαυτό του στον Θεό, ὅλο και περισσότερο βυθίζεται μέσα στη χάρη τοῦ Θεοῦ, μέσα στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ὅλο καὶ περισσότερο κανείς κυριεύεται ἀπὸ αὐτή τή χάρη, ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, λαμπρύνεται ὁ ἄνθρωπος, φωτίζεται, χαροποιεῖται καὶ ἔχει ἀγαλλίαση καί εὐφροσύνη.<br /> Ἀλλὰ καὶ αὐτὰ ἔτσι ἁπλῶς πού τα λέμε, καμιά φορά, ἅμα δέν ἔχουμε ἰδέα τί εἶναι, μᾶς κουράζουν. Μόνο ὅταν ἀρχίσει κανείς ὄχι ἀπλῶς νὰ διαβάζει, νὰ ἀκούει, ὄχι ἁπλῶς νὰ πιστεύει, ἀλλὰ νὰ ἔχει αἱσθηση τοῦ ἔργου πού κάνει ὁ Θεός μέσα στην ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, νὰ ἔχει αἴσθηση αὐτῆς τῆς ἑκχύσεως τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου, αὐτῆς τῆς οὐράνιας γλυκύτητος μέσα στην ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, μόνο τότε αὐτὰ ἀποκτοῦν νόημα. Τότε καταλαβαίνει κανείς τί θὰ πεῖ οὐράνια χαρά, οὐράνια εὐτυχία, οὐράνια εὐφροσύνη, κοινωνία με τον Θεό, πλήρωμα, γέμισμα τῆς ψυχῆς μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Αγιο.<br /> <br /> <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Το βαρέλι, τα βρώμικα νερά καὶ ὁ φελλός</b><br /> <br /> Καί μιά καί ὁ λόγος γι' αὐτὰ τὰ θέματα, γιά νά βοηθηθοῦμε νὰ τὰ καταλάβουμε, νὰ ποῦμε (ἀπό τήν ψυχολογική πάλι πλευρά) το παράδειγμα τοῦ βαρελιοῦ μὲ τὰ βρώμικα νερά καὶ τὸν φελλό, που τον βάζουμε μέσα στο βαρέλι καί πιέζουμε, καὶ σιγά-σιγά χύνονται ἔξω τα νερά.<br /> Ένα τέτοιο πράγμα γίνεται στην ψυχή, ἂν ἡ ψυχή καταλάβει ὅτι τὸ πᾶν εἶναι νὰ ταπεινωθεί, για νὰ ἀδειάσει ἀπὸ τὸν ὅλο όγκο ποὺ ἔχει μέσα της. Διότι ἂν δὲν εἶναι μέσα στην ψυχή ή ταπείνωση, τί θὰ εἶναι; Όγκος. Όγκος ὑπερηφανείας, όγκος κενοδοξίας, όγκος έγωισμοῦ, ὅγκος ἐγωλατρίας· ὅλα αὐτά που ταλαιπωροῦν τὸν ἄνθρωπο. Διότι ἂν δὲν βρεῖ ὁ ἄνθρωπος την ταπείνωση καὶ δὲν ἀναπαυθεῖ στην ταπείνωση, δὲν θὰ βρεῖ γενικότερα ἀνάπαυση.<br /> Γιὰ νὰ ἀδειάσει λοιπόν ἡ ψυχή ἀπό αὐτὸν τὸν όγκο ποὺ ἔχει, καὶ ποὺ εἶναι σὰν τὰ ἀκάθαρτα νερά, σύμφωνα με το παράδειγμά μας, πρέπει, ἅμα ἔχεις διάθεση, ἅμα το θέλεις αὐτό, νὰ ἀρχίσεις λίγο-λίγο ἀπότομα δεν γίνεται- ὅλο και να κατεβαίνεις πιο κάτω, κατά τὸν ἴδιο τρόπο πού εἴπαμε στο παράδειγμα.<br /> Δηλαδή, ἔχουμε το συνειδητό και το παραδίδουμε στον Θεό. Ἔχουμε ὅμως τα 9/10, τὰ ὁποῖα εἶναι μέσα στο νερό (σύμφωνα με το παράδειγμα τοῦ καρπουζιού), πού οὔτε τὰ βλέπουμε οὔτε τὰ ἐλέγχουμε καί, δίνοντας τὸν ἑαυτό μας στον Θεό, λίγο-λίγο προχωροῦμε μέσα μας. Ἔτσι κι ἐδῶ: σπρώχνου με τον φελλό και τα πάνω-πάνω νερά φεύγουν. Προχωράει ὁ φελλός πιο κάτω, και φεύγουν καὶ ἄλλα νερά κ.ο.κ. Δηλαδή, προχωρούμε στο βάθος τῆς ψυχῆς. (Γι' αὐτό χρησιμοποιοῦμε τὸ παράδειγμα αὐτό.) Ξεκινοῦμε ἀπό τό συνειδητό, προχωροῦμε στο ὑποσυνείδητο καὶ φθάνουμε στο ἀσυνείδητο. Καὶ ἔτσι ἡ ὅλη ψυχή γίνεται συνειδητό.<br /> Ὅσο κι ἂν κάνεις τὸν ταπεινό ἐξωτερικά, ὅσο κι ἂν κάνεις τὸν ταπεινό φιλότιμα καὶ ἐνσυνείδητα, τι νὰ τὸ κάνεις, ἅμα μέσα στὸ ὑποσυνείδητο ὑπάρχει ἐγωισμός εἴτε ὡς αἴσθημα ὑπεροχῆς εἶτε ὡς αἴσθημα κατωτερότητος. Τι να κάνεις, ὁ καημένος, ὁ δυστυχής. Τὴν ὥρα πού νομίζεις ὅτι ἐντάξει, ταπεινώθηκες, βγῆκε ἀπό μέσα σου, ἀπό τὸ ἀσυνείδητο πού εἶναι σκοτεινή περιοχή, τὸ ἀντίθετο τῆς ταπεινώσεως.<br /> «Τι γίνεται μέσα μου, καὶ ἰδέα δὲν ἔχω!»<br /> Ἐμεῖς λέμε τοῦτο, λέμε ἐκεῖνο, καὶ ἄκρη δὲν βρίσκουμε, διότι δέν παραδειγματιζόμαστε ἀπό τούς ἁγίους. Θὰ σᾶς παρακαλέσω ἀκόμη μια φορά να λάβουμε ὑπ' ὄψιν μας, να προσέξουμε: Τί εἶπαν οἱ ἅγιοι; Τί ἔκαναν οἱ ἅγιοι; Πῶς φαίνεται αὐτή ἡ ἁγία ζωή στούς ἁγίους; Δέν τους ρωτοῦμε. Ἀκόμη καὶ ὅταν ἀσχολούμαστε με θεολογίες, κατά την ταπεινή μου γνώμη λέμε ὅ,τι θέλουμε. Να δούμε τί λέει ὁ ἅγιος Βασίλειος, ὁ ἅγιος Χρυσόστομος -ὅποιον θέλεις πάρε ἀπό τούς πατέρες- πῶς ζοῦσε, πῶς τὰ ἔνιωθε. Μποροῦμε νὰ διανοηθοῦμε ὅτι ἕνας ἄγιος δέν ἐλέγχει ὅλο τὸν ἑαυτό του, ὅτι βαθιά μέσα του ἔχει ὑπερηφάνεια, ἔχει ἐγωλατρία καὶ ἐπηρεάζεται ἀπό αὐτά;<br /> Σ' ἐμᾶς, καὶ στις πιό καλές περιπτώσεις ὑπάρχει ἡ ἰδιοτέλεια. Ἐκεῖνος πού ἐνεργεῖ ἔτσι, δὲν τὸ καταλαβαίνει, ἀλλά ἕνα ἄλλο μάτι βλέπει ἀμέσως: Τί ταπεινολογεῖς καὶ τί τὰ λὲς τάχα ταπεινά; Βαθιά μέσα σου δέν το βλέπεις ὅτι ἔχεις ἰδιοτέλειες; Δέν το βλέπει ὅμως, δεν το καταλαβαίνει ὅτι ὑπάρχει μέσα του ιδιοτέλεια. Τὴν ὥρα ἀκριβῶς που τάχα εἰναι ταπεινός κανείς, μέσα ἀπό τίς ταπεινολογίες του θέλει να προβληθεί. Ἔτσι, κοροϊδεύει και θέλει να ξεγελάσει καὶ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του. Καὶ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει ἀλλιῶς. Ἐφόσον ὑπάρχει βαθιά μέσα σου ἡ ὑπερηφάνεια, θα βγεῖ αὐτή. Εφόσον ὑπάρχει μέσα σου τὸ ἐγὼ καὶ δὲν πέθανε, θα βγεί. Εφόσον ὑπάρχει βαθιά μέσα σου, στο άσυνείδητο, μια τέτοια κατάσταση, ἡ οἴηση, θα βγεῖ. Τι μοῦ κάνεις λοιπόν τον ταπεινό; Χρειάζεται να φθάσει ὁ φελλός μέχρι κάτω, για να φύγουν ὅλα τὰ νερά.<br /> Βέβαια, θὰ πεῖ κανείς: «Τι θα κάνουμε, ἀφοῦ αὐτὰ ὑπάρχουν μέσα μας» Τι θα κάνεις, Το ὅτι δέν ἔχει γίνει ἀκόμη τίποτε μέσα σου, καὶ ἔχεις ὅλα αὐτά τὰ ἀκάθαρτα νερά, ἀπό μιά πλευρά εἶναι καλύτερα. Διότι καθώς βλέπεις τὰ ἀκάθαρτα νερά -αὐτό μπορεῖς νὰ τὸ δεῖς καὶ, ἂν δὲν μπορεῖς νὰ τὸ δεῖς ἀλλιῶς, νὰ τὸ δεῖς μὲ τὴν πίστη σύμφωνα με αὐτά ποὺ ἀκοῦς νὰ πεῖς. «Θεέ μου, τί γίνεται μέσα μου, κι ἐγὼ ἰδέα δὲν ἔχω!» Καὶ νὰ καταδικάσεις τὸν ἑαυτό σου, νὰ μεμφθεῖς τὸν ἑαυτό σου. Καὶ ἂν ἀρχίσει ὁ ἄλλος νὰ σε φτύνει, ὅσο δύσκολο κι ἄν σοῦ ἔρχεται, σύμφωνα μὲ τὴν πίστη αὐτή, σύμφωνα με μια γνώση πού ἔχεις, νὰ σοῦ ἔρθει σαν λουκουμάκι το πράγμα· ἀκριβῶς γιατί σοῦ ἀξίζει. Καὶ νὰ πεῖς: «Αν δέν φτύσουν ἐμένα, ποιόν θα φτύσουν; Ποιός δέν φτύνει τα βρώμικα νερά;» Καί ἀφοῦ εἶναι μέσα σου, μέσα ἐκεῖ θὰ φτύσουν.</span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #111111;"><br /></span> <br style="mso-special-character: line-break;" /> <!--[if !supportLineBreakNewLine]--><br style="mso-special-character: line-break;" /> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><p></p><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><div style="text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;">ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ</span></b></div><span style="font-size: medium;"><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b>...πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν</b></div></b><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe;">Τὸ αἴσθημα κατωτερότητος καὶ ἄλλες ἀρρωστημένες καταστάσεις</span></b></div><span style="color: #2b00fe;"><div style="text-align: center;"><b>μέσα στο μυστήριο τῆς σωτηρίας</b></div></span><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b>Πανόραμα Θεσσαλονίκης, Ε΄ έκδοση</b></div><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b><br /></b></div><div><b><br /></b></div></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><a href="https://amethystosbooks.blogspot.com/2025/11/blog-post_153.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" target="_blank"><b>ΠΗΓΗ</b></a></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><u><br /></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A (1)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2_0870095958.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (2)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/3_01942665065.html" itemprop="url"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (3)</span></b></span></a></div>

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (4)

  Α΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4 Συνειδητό, υποσυνείδητο, ἀσυνείδητο Ἀλλὰ πῶς εἶναι αὐτό, το να βάζει κανείς ἀρχή; Ἂς ποῦμε, σήμερα ἔβαλε κανείς ἀρχή. Τι ...

Read more »

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ (2)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh1XXpwfWtkxxrwobpNDgiF6nBMi9cgdWrwHpJS9jA2G0xdSMlPdMF1sMd732gDvaGImJwqL6RJyGOz0kM40U78_8qB_bMqBQnzEbo0BFVQXJSJcmPPtzQsAxZ_iJvB8-xttPPCL01zE2J7fz2TL5M_PbQFypOnMa6kA6cz9h4SKWWZtomDKvL1zcDG/s1531/panorama%20%20%20154.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1531" data-original-width="1026" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh1XXpwfWtkxxrwobpNDgiF6nBMi9cgdWrwHpJS9jA2G0xdSMlPdMF1sMd732gDvaGImJwqL6RJyGOz0kM40U78_8qB_bMqBQnzEbo0BFVQXJSJcmPPtzQsAxZ_iJvB8-xttPPCL01zE2J7fz2TL5M_PbQFypOnMa6kA6cz9h4SKWWZtomDKvL1zcDG/w268-h400/panorama%20%20%20154.jpg" width="268" /></a></div><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #020202;">Ο Αδάμ γεύθηκε ἤδη τούς πρώτους καί πικρούς καρπούς τῆς πράξεώς του: <br /> • Η φύση ἀγρίεψε. Τά ζῶα ἀπό ἥμερα ἔγιναν ἄγρια· ἡ γῆ γέμισε ἀγκάθια καί τριβόλους. Τό φίδι δέν πλησιάζεται. <br /> • Στό σπίτι του ἔγινε κακό. Φονικό. Ο γυιός του ὁ Κάϊν σκότωσε ἐν ψυχρῷ τόν ἄλλο γυιό, τόν Αβελ. Αδερφός σκότωσε τόν ἀδερφό. <br /> Ὁ ταλαίπωρος Αδάμ δέν μποροῦσε νά «χωνέψει» τό πῶς τόν ἐξαπάτησε ὁ διάβολος. Πῶς τόσο ξαφνικά ἔγιναν τά ἄνω-κάτω. <br /> Ὁ Κάϊν ἦταν γεωργός, ὁ Ἄβελ βοσκός. Κάποια μέρα καί οἱ δυό τους πρόσφεραν θυσία στον Θεό. <br /> Ὁ Κάϊν πρόσφερε ὅ,τι βρῆκε· «ἀπό τῶν καρπῶν τῆς γῆς» (Γεν. 4:3). Στήν οὐσία, ἔκανε «άγγαρεία»· «ἄντε νά ξεμπερδεύει». Αντίστροφα ὁ  ̓Αβελ, ὅ,τι ἔκανε γιά τό Θεό, τό ἔκανε μέ τήν καρδιά του. Γι' αὐτό καί Τοῦ πρόσφερε ὅ,τι το καλύτερο ἀπό τῶν πρωτοτόκων τῶν προβάτων αὐτοῦ καί ἀπό τῶν στεάτων αὐτῶν» (Γεν. 4:3). Γι' αὐτό καί ὁ Θεός δέχθηκε τήν θυσία του, ἐνῶ τοῦ ἀδελφοῦ του τήν ἀπέρριψε (Γεν. 4:3-4). <br /> Ο ιός τοῦ φθόνου ἔχει μια ιδιοτυπία. Δέν εἰσέρχεται ὅπου κι' ὅπου, ἀλλά μεταξύ συναδέλφων, φίλων, συγγενῶν, ἀκόμα καί ἀδελφῶν. Δηλαδή, ἐσύ ὡς ἄνθρωπος δέν θά νοιώσεις φθόνο γιά τήν πρόοδο ἑνός ἀγνώστου συνανθρώπου σου, ἀλλά γιά τήν πρόοδο ἑνός δικοῦ σου ἀνθρώπου. <br /> Ἰδού: Ὁ Κάϊν φθονεῖ τόν ἀδερφό του, γιατί ο Θεός δέχθηκε τήν θυσία του. <br /> «Ελυπήθη Κάϊν λίαν» (Γεν. 4:5). Αντί νά χαρεῖ, πού ἔχει ἕνα τόσο καλό ἀδερφό, λυώνει ἀπό τήν λύπη. (Ἕνεκα τοῦ φθόνου.) Κύματα ἀγρίων λογισμῶν κατακλύζουν τη διάνοιά του. Κάτι πρέπει να κάνει... <br /> Ὁ Καρδιογνώστης και Πανάγαθος Κύριος, βλέποντας τόν δοῦλο Του να «βράζει, ὅπως ὁ κάβουρας στο ζουμί», καί θέλοντας να προλάβει τό χειρότερο, τόν συμβουλεύει: <br /> • «Γιατί λυπήθηκες καί ἔγινες κατηφής; Δέν ξέρεις, πώς ἄν προσφέρεις δῶρα στό Θεό, καί δέν προσφέρεις καλά δῶρα, ἁμαρτάνεις;» (Γεν. 4:6- 7). <br /> «Ἡσύχασον» (Γεν. 4:7). Βάλε «στοπ». Μήν προχωρᾶς. Ηρέμησε. <br /> Καί γιά νά τοῦ δείξει, ὅτι δέν τόν τιμωρεῖ, τοῦ λέει: <br /> «Εσύ (σάν μεγαλύτερος) θά εἶσαι κύριος τοῦ Ἄβελ» (Γεν. 4:6). Τα προνόμια πού εἶχες, θά τά ἔχεις. <br /> Ὁ Κάϊν δέν ἔλαβε ὑπ' ὄψη του τίς συνεχεῖς ἐκκλήσεις τοῦ Θεοῦ. Τίς καταφρόνησε. Όχι γιατί δέν μποροῦσε, ἀλλά γιατί δέν ἤθελε (Ἅγιος Ἰω- άννης ὁ Χρυσόστομος, Ὁμιλ. ΙΗ' εἰς Γεν.). <br /> Πῆρε τόν κατήφορο... <br /> «Ας πάμε στην πεδιάδα» λέει στόν ἀδελφό του. Ὁ ἀπονήρευτος Αβελ δέχθηκε την πρότασή <br /> του. <br /> Περπατοῦν τώρα καί οἱ δυό μαζί στη φύση Ὁ Κάϊν ήξερε πώς σάν ἀδέρφια περνᾶνε μαζί τίς τελευταίες στιγμές. Πώς σέ λίγο ὁ ἀδελφός του δέν θά εἶναι πιά μαζί του. Θα εἶναι νεκρός. Παρόλο αὐτό δέν συγκινεῖται. <br /> Ο φθόνος σκότωσε την ψυχή του. Γι' αὐτό σκοτώνει τόν ἀδερφό του. <br /> Ἔφθασαν στην πεδιάδα. <br /> Ὁ Κάϊν ἅρπαξε τήν ἀξίνη, κι' ἄρχισε νά χτυπᾶ τόν ἀδερφό του. Ὁ Ἄβελ αἰφνιδιάσθηκε. Πιθανόν να ζήτησε ἐξηγήσεις, ἀκόμα καί συγγνώμη, πού χωρίς νά θέλει τόν ἔκανε να λυπηθεῖ. Καί σίγουρα θά τόν θερμοπαρακαλοῦσε νά μήν κάνει τό κακό. <br /> Αλλ' ὁ Κάϊν ἀπενεκρωμένος ἀπό τό θανατηφόρο ἰό τοῦ φθόνου, ἔμεινε ἀσυγκίνητος, ἀναίσθητος, ἀπάνθρωπος μπρός στίς ἐπιθανάτιες κραυγές τοῦ ἀδελφοῦ του. Συνέχισε μέ λύσσα νά τόν κτυπά! <br /> Ἔβλεπε τό αἷμα του να χύνεται στή γῆ. Ἄκουε τα βογγητά του. Οὔτε τώρα συγκινήθηκε. Συνέχισε, συνέχισε, ὥσπου τόν ἀποτελείωσε. <br /> Καί ἐξαφανίσθηκε. <br /> Ἀσφαλῶς ὁ Θεός, τη στιγμή πού ὁ Κάϊν σκότωνε τόν Αβελ, μποροῦσε νά τόν ἐμποδίσει, νά τόν ἀκινητοποιήσει, καί νά μή γίνει το κακό. Πλήν ὅμως δέν τό ἔκανε. Παρέμεινε θεατής τοῦ ἐγκλήματος. Γιατί θέλει από μόνοι μας νά ἀγωνιζόμαστε γιά νά νικήσομε τά πάθη καί νά ἐξασκήσομε τήν ἀρετή. Διαφορετικά ἡ ἀρετή δέν εἶναι ἀρετή, ἀλλά ἐκβιασμός. <br /> Μόλις ὁ Κάϊν σκότωσε τόν ἀδερφό του, τότε τοῦ ἐμφανίζεται ὁ Θεός. Ὄχι γιά νά τόν ἐπιπλήξει, ἤ γιά νά «ξεσπάσει», ἀλλά γιά νά τόν ὁδηγήσει στήν ὁδό τῆς μετανοίας. <br /> Ὁ  ̓Αγαθός Θεός ὅπως μίλησε στόν ἁμαρτωλό 'Αδάμ (στοργικά, διακριτικά), μίλησε καί στόν ἀδελφοκτόνο Κάϊν. Δέν τοῦ εἶπε: «Είσαι φονιάς. Σκότωσες τόν ἀδερφό σου» (γιατί ἔτσι θά τόν ἔθιγε, δυσκολεύοντάς τον στή μετάνοια), ἀλλά τόν ρώτησε: «Ποῦ εἶναι ὁ ἀδερφός σου;». <br /> Καί ὁ Κάϊν, στήν τόσο διακριτική ἐρώτηση τοῦ Θεοῦ, ἀπάντησε μέ ψέμα: <br /> - Δέν ξέρω. <br /> Κι' ὁ  ̓Αδάμ στήν ἐρώτηση τοῦ Θεοῦ «ποῦ εἶ;», ἀπάντησε μέ ψέμα. Καί ὁ Θεός δέν ὀργίσθηκε ἀπό τήν κοροϊδία του Αδάμ. Ἔτσι καί τώρα δέν ὀργίζεται ἀπό τήν κοροϊδία τοῦ ἀδελφοκτόνου Κάϊν. <br /> Ρωτά ξανά διακριτικά: <br /> - Τί ἔκαμες; Ἡ φωνή τοῦ αἵματος τοῦ ἀδερφοῦ σου «βοᾶ πρός με ἐκ τῆς γῆς». <br /> • Δέν τοῦ λέει καθαρά «σκότωσες τόν ἀδερφό σου!», ἀλλά «τί ἔκαμες;». <br /> • Δέν τοῦ λέει «τόν ἀδερφό σου, πού ἐσύ ἐσκότωσες», ἀλλά «τό αἷμα τοῦ ἀδερφοῦ σου φωνάζει». <br /> Τέτοια καλωσύνη καί διάκριση<a href="#_ftn1" name="_ftnref1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[1]</span></span><!--[endif]--></span></span></a>.<br /> Καί ἐδῶ σκοπός του δέν ἦταν να καταδικάσει τόν Κάϊν, ἀλλά νά τόν σώσει, ὁδηγώντάς τον στήν μετάνοια.<br /> Όπως δέν μετάνοιωσε ὁ  ̓Αδάμ καί ἡ Εὔα, ἔτσι δέν μετάνοιωσε καί ὁ Κάϊν. Καί στοὺς τρεῖς ἀγωνιζόταν ὁ Ἴδιος ὁ Θεός νά τούς φέρει στη μετάνοια. Καί «ἀπέτυχε».<br /> Μέγα το μυστήριο τῆς μετανοίας.<br /> Ήρθε τώρα γιά τόν Κάϊν ἡ στιγμή να «δρέψει» τούς καρπούς τῶν ἔργων του. Ὁ Θεός ἀνακοινώνει την ποινή του:<br /> • Θά εἶσαι καταραμένος ἀπό τήν γῆ, πού δέχθηκε τό αἷμα τοῦ ἀδελφοῦ σου. Θα δουλεύεις καί δέν θά βγάζεις τό ψωμί σου (Γεν. 4:11-12).<br /> • «Στένων και τρέμων ἔσῃ ἐπί τῆς γῆς» (Γεν. 4:12). Ἡ γῆ δέν θά σέ δέχεται. Θα σε διώχνει. Θά σε κυνηγά. Δέν θά μπορεῖς νά ἡσυχάσεις πουθενά.<br /> Ὁ Κάϊν ἄκουσε ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ τίς φοβερές του τιμωρίες, καί ξύπνησε. Καί εὐθύς ὡμολόγησε τήν ἁμαρτία του: «Αὐτό πού ἔκανα (είπε), ξεπερνᾶ τήν θεία συγχώρηση» (Γεν. 4:13). Νιώθει δηλαδή τόν ἑαυτόν του ἀνάξιο τῆς θείας συγχωρήσεως. Τέτοια συντριβή.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #020202;">Κρίμα. Ξύπνησε αργά...<br /> «Ιδού, λοιπόν (σχολιάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος), ὁ Κάϊν ἐξομολογήθηκε ἐν πλήρει εἰλικρινείᾳ. Αλλά, ἀγαπητέ μου, ὠφέλεια καμμία. Ἡ ἐξομολόγησή του ἦταν ἐκπρόθεσμη. Ἔπρεπε νά ἐξομολογηθεῖ ἐγκαίρως...».<br /> «Τό ἴδιο θα συμβεῖ καί μέ τόν καθένα μας, κατά τη φοβερή ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Ὅταν τότε θά δοῦμε ἐκεῖνα τά φοβερά βασανιστήρια, θα μετανοιώσομε καί 'μεῖς γιά τίς ἁμαρτίες μας. Ἀλλ' ὅμως τήν ἡμέρα ἐκείνη καί ἡ δική μας μετάνοια θά εἶναι ἐκπρόθεσμη καί ἄκυρη. Γι' αὐτό, λοιπόν, σᾶς παρακαλῶ, ἄς μετανοιώσομε ὅσο εἴμαστε ἐν ζωῇ» (Ὁμιλ. ΙΘ. εἰς Γεν.).<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p><span style="color: #020202;"> </span></o:p></span></p><div style="mso-element: footnote-list;"> <hr size="1" style="text-align: justify;" width="33%" /> <!--[endif]--> <div id="ftn1" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span style="color: #020202;"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" style="font-family: arial;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[1]</span></span></span></a><span style="font-family: arial;"> Αὐτά τά θαυμαστά γράφει ὁ Μωϋσῆς, ζώντας σε ἕναν κόσμο βάρβαρο καί αἱμοβόρο. Σε ἕναν κόσμο, πού δ φόνος ἦταν «ψωμοτύρι». </span></span></div><span style="color: #020202; font-family: arial;"><div style="text-align: justify;">Δέν εἶναι αὐτό μία ακόμα ἀπόδειξη, ὅτι ἡ ἁγ. Γραφή ἐγράφη καθ ̓ ὑπαγόρευση τοῦ Θεοῦ; </div></span><p></p> <p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><o:p><span style="font-family: arial;"> </span></o:p></p> </div> </div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><u>ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</u></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1_01808504093.html" itemprop="url"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b>ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ (1)</b></span></a></div><p></p>

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ (2)

Ο Αδάμ γεύθηκε ἤδη τούς πρώτους καί πικρούς καρπούς τῆς πράξεώς του:  • Η φύση ἀγρίεψε. Τά ζῶα ἀπό ἥμερα ἔγιναν ἄγρια· ἡ γῆ γέμισε ἀγκάθια ...

Read more »

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (3)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiP8AL9xAuqmYT5rilIWhfbkzQ9QSJyhwTNx2qx4i1aVIE_qyvFwhDnxL9KUAHTvQDOYwKw4SOXf7Pgzq3hs9L8rVuOXjZbvaloGyHmkoYBoEfCnNL-u_E8z6qC1xPVzEpRn8xt2WNZ3ASB-96hRKllnLj2apsBcKHUhUSwQpoyGM3AUlH4JrDiYy4A/s320/image.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="240" data-original-width="320" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiP8AL9xAuqmYT5rilIWhfbkzQ9QSJyhwTNx2qx4i1aVIE_qyvFwhDnxL9KUAHTvQDOYwKw4SOXf7Pgzq3hs9L8rVuOXjZbvaloGyHmkoYBoEfCnNL-u_E8z6qC1xPVzEpRn8xt2WNZ3ASB-96hRKllnLj2apsBcKHUhUSwQpoyGM3AUlH4JrDiYy4A/s1600/image.png" width="320" /></a></div><span style="color: #0a0a0a;"> <br /></span><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0a0a0a;">Α΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3<br /> <br /> Κάθε μέρα μιά καινούργια πραγματικότητα<br /> </span></span></b><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0a0a0a;"><br /> Ἡ φυσιολογική κίνηση τοῦ τραίνου εἶναι νά πηγαίνει πάνω στίς ράγες. Ἄν βγεῖ ἀπό κεῖ, θά τσακιστεῖ. Ἔτσι, ἡ φυσιολογική κίνηση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νὰ προχωράει πρός τόν Θεό, καί τόσο νά μή σκέπτεται τόν ἑαυτό του, σάν νά μήν ὑπάρχει ὁ ἑαυτός του. Κάνοντας ὅμως ἔτσι, τότε ἀκριβῶς νιώθει ὅτι ὑπάρχει, τότε νιώθει ὅτι ἔχει μέσα του τόν Θεό και τότε νιώθει τὴν εὐτυχία. Αὐτή τήν πορεία, αὐτή την κίνηση πρέπει να κάνει ὁ ἄνθρωπος.<br /> Δυστυχῶς ὅμως στράφηκε πρός τόν ἑαυτό του, θεοποίησε τὸν ἑαυτό του, καί ἔγινε ὅλο αὐτὸ τὸ μπλέξιμο, καί δημιουργήθηκε μέσα στόν ἄνθρωπο τέτοια κατάσταση, πού σήμερα οἱ ψυχολόγοι, οἱ ψυχίατροι καί οἱ ἄλλοι εἰδικοί τήν ἀναλύουν κάπως ἔτσι: ἕνα μικρό μέρος τῆς ψυχῆς μας μποροῦμε νά ξέρουμε καί νὰ ἐλέγχουμε, καί αὐτό εἶναι τὸ συνειδητό· ὑπάρχει καί τό ὑποσυνείδητο καί τό ἀσυνείδητο, ποὺ μᾶς εἶναι ἄγνωστα καί δὲν τὰ ἐλέγχουμε.<br /> Καί γι' αὐτό κι ἐμεῖς εἴπαμε σήμερα ὅλα αὐτά, πού δέν εἶναι δύσκολα ἀλλά ἁπλά, καί ὅποιος τά πιστέψει καί ἀρχίσει ἀπό αὐτή τή στιγμή να παραδίδει τὸν ἑαυτό του στόν Θεό, κάθε μέρα θὰ τὴν αἰσθάνεται σαν νά εἶναι μια καινούργια πραγματικότητα, καί κάθε μέρα ὅλο καί μεγαλύτερο μέρος ἀπό τὸ εἶναι του θά παραδίδεται στόν Θεό. Καί θά ἔρθει μέρα πού θά νιώσει ἐντελῶς-ἐντελῶς παραδομένο τόν ὅλο ἑαυτό του στόν Θεό, ἀκόμη καί τό ἀσυνείδητό του. Ἔτσι, θά εἶναι ἕνας ἁπλοῦς ἄνθρωπος, ἕνας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ.<br /> Ὅταν ἔρθει ἡ χάρη, νιώθει κανείς ὅτι εἶχε φύγει ἀπό τόν Θεό. Αὐτό πού συνέβη μέ τήν Εὔα, θά λέγαμε ὅτι συμβαίνει μέ τόν καθένα. Ἡ Εὔα δέν πῆρε ἁπλῶς τὸν ἀπαγορευμένο καρπό καί ἔφαγε, ἀλλά ἔπαψε νὰ εἶναι στραμμένη πρός τόν Θεό, ἔπαψε να ἔχει σεβασμό καί ἀγάπη πρός τόν Θεό, ἔπαψε νά τὸν ἐμπιστεύεται. Ἄρχισε νά ὑποψιάζεται τόν Θεό, ἄρχισε νὰ πονηρεύεται μέσα της μήπως αὐτά πού τῆς εἶπε ὁ διάβολος ήταν σωστότερα, καί δυστυχῶς πίστεψε σ' ἐκεῖνα καί κατρακύλησε. Πρέπει ὅλα αὐτά κανείς νὰ τὰ διώξει ἀπό τή σκέψη του, να πιστέψει στον Χριστό, νὰ ἐμπιστευθεῖ τὸ εἶναι του στον Χριστό, νὰ τὸν ἀγαπήσει, καὶ νὰ πιστέψει ὅτι καί στη δική του ψυχή μποροῦν νὰ γίνουν ὅλα αὐτά τὰ ὁποῖα ἔγιναν στούς ἁγίους.<br /> Μιά ψυχή κάποια μέρα στήν ἐξομολόγηση μέ ρώτησε: «Πέστε μου, πέστε μου, στήν πράξη πῶς εἶναι το να βάζει κανείς κάθε μέρα ἀρχή;» Τί σημαίνει στην πράξη ὅτι ἐγώ τὸ ἔκανα αὐτό χθές, το κάνω καί σήμερα, θα το κάνω καί αὔριο καί τό κάνω κάθε μέρα; Δηλαδή, τί σημαίνει «παραδίδω τόν ἑαυτό μου στόν Θεό, βάζω ἀρχή»; (Διότι δέν εἶναι ἁπλῶς κάτι θεωρητικό. Βέβαια, χωρίς πίστη δέν γίνεται, ἀλλά χρειάζεται καί νά τά σκεφθεῖ κανείς ὅλα αὐτά.)<br /> <br /> <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Ἡ ἐφαρμογή στήν καθημερινή ζωή</b><br /> <br /> Στην πράξη το να βάλεις ἀρχή σημαίνει: Θά ξυπνήσεις, π.χ., το πρωί καί θά προσπαθήσεις να κάνεις λίγο περισσότερη προσευχή καί νά τήν κάνεις λίγο ζεστότερα, λίγο θερμότερα. Μέχρι χθές, μόλις συναντοῦσες τούς δικούς σου, ἄρχιζες ἀμέσως νὰ τοὺς ἐλέγχεις ἤ εἶχες ἀπαιτήσεις, ἤ, ἐπηρεασμένος ἀπό τήν κακοκεφιά σου, ἔκανες τόν βλοσυρό. Τώρα, ἐπειδή ἀκριβῶς παραδίδεσαι στόν Θεό, ἐπειδή ἀκριβῶς βάζεις ἀρχή καί πρέπει στην πράξη κάτι να κάνεις, θα προσπαθήσεις νά εἶσαι ὑπομονετικός, νά εἶσαι καλοκάγαθος, καλοσυνάτος, θά προσπαθήσεις νὰ μή μιλήσεις, να περιμένεις λιγάκι, γιατί μπορεῖ νὰ πεῖς καμιά κουβέντα πού δέν εἶναι καλή καί θά κάνει ζημιά. Θα προσφερθείς να κάνεις κάτι που ἴσως μέχρι χθές δὲν τὸ ἔκανες· θα βάλεις λίγο το χέρι σου να βοηθήσεις.<br /> Θὰ βγεῖς ἔξω ἀπό τό σπίτι καί, καθώς θα συναντήσεις τόν γνωστό σου, τόν συνάδελφό σου, τόν συνεργάτη σου, τόν γείτονά σου, τόν ὅποιο ἄνθρωπο, θα προσπαθήσεις, ὅ,τι κι ἄν ἀκοῦς, ὅ,τι κι ἄν μαθαίνεις γι' αὐτούς, ἐσύ, ὡς χριστιανός πού εἶσαι, ὡς ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὡς ἄνθρωπος πού ἔβαλες ἀρχή καί παραδόθηκες πλέον στόν Θεό, νά τούς δεῖς ὅλους, ὅ,τι καί νά εἶναι, ὡς πλάσματα τοῦ Θεοῦ, ὡς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ· διότι μποροῦν νὰ γίνουν ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ. Ἀντί να κακολογήσεις τόν ἕναν, ἀντί να κακομεταχειρισθεῖς τὸν ἄλλο, κάνε μιά προσευχή, πές ἕναν λόγο ἀπό μέσα σου: «Θεέ μου, κι αὐτός πλάσμα σου εἶναι. Βοήθησέ τον, ἐλέησέ τον». Ἔτσι θά ἐνεργήσεις, ἔτσι θά φερθεῖς σέ ὅλη τή διάρκεια τῆς ἡμέρας, ὅπου κι ἄν βρεθεῖς.<br /> Τήν κάθε συγκεκριμένη στιγμή, στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, ἐνθυμούμενος ὅτι ἔβαλες ἀρχή καί ὅτι παρέδωσες καί πάλι τόν ἑαυτό σου στόν Θεό, καθώς βγῆκε ἀπό τό ὑποσυνείδητο ἕνα ἀνεξέλεγκτο κομμάτι, πού ὅμως τώρα μπορεῖ νά εἶναι στόν ἔλεγχό σου, θα προσπαθήσεις νά μή σε κυριέψει, ἀλλά νά κάνεις αὐτό τό ὁποῖο θὰ ἔκανε ἕνας ἅγιος, αὐτό τό ὁποῖο σοῦ λέει ἐκείνη τήν ὥρα ὁ Χριστός να κάνεις.<br /> Ἴσως διερωτᾶσαι:<br /> «Μά, ποιό εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ;»<br /> Καμιά φορά μερικοί ρωτούν: «Μά, ποιό εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ; Δέν ξέρω τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ». Τι δεν ξέρεις; Δεν ξέρεις δηλαδή ὅτι πρέπει να κάνεις λίγο παραπάνω προσευχή ἀπό αὐτήν πού κάνεις; Χρειάζεται νὰ σοῦ τὸ πεῖ κανείς; Δὲν ξέρεις ὅτι τή λίγη προσευχή πού κάνεις, πρέπει να την κάνεις με ὅλη τήν καρδιά σου; Δέν ξέρεις ὅτι δέν πρέπει να ἀντιμιλήσεις στὸν ἄλλο, δέν πρέπει νὰ τοῦ μιλήσεις ἔτσι ποὺ νὰ τὸν στενοχωρήσεις; Δέν ξέρεις ὅτι πρέπει λίγο να τον βοηθήσεις; Δέν ξέρεις ὅτι πρέπει να τὸν συγχωρήσεις, νὰ τὸν ἀνεχθεῖς, νὰ τὸν ἀγαπήσεις, νὰ προσευχηθεῖς καί γι' αὐτόν; Δέν ξέρεις ὅτι πρέπει νὰ εἶσαι ὑπομονετικός, ὅτι δέν πρέπει να θυμώνεις; Το να βάζουμε συνεχῶς ἀρχή, δέν σημαίνει ὅτι θα κάνουμε παράξενα πράγματα. Αὐτά τά γνωστά, τα συνηθισμένα θά κάνουμε, ἀλλά μέ ἄλλο πνεῦμα, μέ ἄλλη διάθεση, καθώς θά τό μελετήσουμε ὅλο αὐτό τό θέμα, θά τό καταλάβουμε καί θά βάλουμε ἀρχή καί σήμερα καί αὔριο καί μεθαύριο· καί δέν ἔχει τελειωμό. Οὔτε θά κουραστεί κανείς ποτέ, ὥστε νὰ πεῖ: «Κουράστηκα να βάζω ἀρχή». Ἴσα-ἴσα, κάθε μέρα θὰ τὸ νιώθεις μέσα σου ὡς ἀνάγκη νά τό κάνεις. Καί αὐτό θά εἶναι καί μιά μαρτυρία, μιά ἔνδειξη, ἀπόδειξη, θά ἔλεγα, ὅτι ἕνα ἀκόμη κομμάτι τοῦ ὑποσυνειδήτου σου, ἕνα ἀκόμη κομμάτι τοῦ ἀσυνειδήτου σου βγῆκε ἀπό τό σκοτεινό ὑπόγειο καί εἶναι ὑπὸ τὸν ἔλεγχό σου, καί τό βάζεις κάτω ἀπό τη χάρη τοῦ Θεοῦ καί ἐξαγιάζεται καί αὐτό. Ὅ,τι εἶναι κακό, ὅ,τι εἶναι σκουριά τό διώχνει ἡ χάρη, το καθαρίζει, καί μένει μόνο ἡ ψυχή σου ἀτόφια.<br /> <br /> <b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Νά, τί εἶναι ταπείνωση</b><br /> <br /> Ἔχω τόν πειρασμό νὰ πῶ ἕνα ἀκόμη παράδειγμα. Θα βοηθήσει καί αὐτό νά τά καταλάβουμε ὅλα αὐτά καλύτερα καί νά τά ζήσουμε καλύτερα. Βλέπετε, ὅπως τά λέμε, χρειάζεται ἡ ὅλη ψυχή μας να βγεῖ στό συνειδητό, στό φῶς, νὰ βγεῖ, ἄς ποῦμε, στό ἀγνάντεμα, στή χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὅμως μποροῦμε νὰ τὸ δοῦμε καί ἀλλιῶς: να κατεβοῦμε μέσα μας, γιά νά καθαρίσουν ὅλα. Ἀλλὰ ἄς δοῦμε το παράδειγμα:<br />Ἔχουμε ἕνα βαρέλι γεμάτο βρώμικα νερά. Ἔχουμε καί ἕναν κυλινδρικό ὄγκο φελλοῦ τέτοιων διαστάσεων, πού μόλις χωράει στο βαρέλι, χωρίς ὅμως νά σφίγγει, ἀλλά ἀφήνοντας ὁλόγυρα ἕνα κενό μερικῶν χιλιοστῶν. Τὸ ὕψος τοῦ φελλοῦ εἶναι ὅσο τοῦ βαρελιού. Προσπαθοῦμε νά βάλουμε τόν φελλό μέσα στο βαρέλι, καί ἐπειδή εἶναι ἐλαφρός, πρέπει να τόν σπρώξουμε, νά τόν πιέσουμε. Ἀρχίζουμε λοιπόν να σπρώχνουμε τόν φελλό λίγο-λίγο. Πιέζοντας τόν φελλό, ὁλόγυρα ἀπό τό βαρέλι ἀρχίζουν να χύνονται νερά, διότι πλέον ἀρχίζει καί καταλαμβάνει τὸν χῶρο τοῦ βαρελιοῦ ὁ φελλός. Καθώς σπρώχνουμε τόν φελλό, χύνονται καί ἄλλα νερά, καί ὅσο συνεχίζουμε, ὅλο καί περισσότερα νερά χύνονται, ἕως ὅτου να πατήσει ὁ φελλός στόν πυθμένα τοῦ βαρε λιοῦ, ὁπότε θὰ ἔχουν χυθεῖ ὅλα τὰ νερά ἔξω, θὰ ἔχει ἀδειάσει το βαρέλι. Ἔτσι εἶναι ἡ ταπείνωση.<br /> Δηλαδή, ὅσο κι ἄν πιστεύει κανείς, ὅσο κι ἄν τὰ δεῖ τὰ πράγματα ἔτσι ὅπως εἶπαμε καὶ ἀφοσιωθεῖ στον Θεό, χρειάζεται να πιάσει αὐτό τό καίριο σημεῖο, ὅτι μέσα του ζεῖ καί βασιλεύει τὸ ἐγώ, ἡ ὑπερηφάνεια, ὁ ἐγωισμός. Αὐτή ἡ φιλαυτία, αὐτή ἡ ἐγωλατρία ζεῖ καί βασιλεύει. Χρειάζεται λοιπόν ὁ ἄνθρωπος να ταπεινωθεῖ· κάθε μέρα ὅλο και πιο πολύ να ταπεινώνεται.<br /> Ἔχουμε πολλά στοιχεία, πολλά δεδομένα ἀπό την καθημερινή ζωή ποὺ μᾶς βοηθοῦν, σὰν ἕνας ἄλλος φελλός, να σπρώξουμε και να σπρώξουμε και να σπρώξουμε... Καί ὅπως λέμε ὅτι πρέπει νὰ πιοῦμε το πικρό ποτήρι μέχρι τρυγός (Τρύξ (γενική τρυγός) εἶναι τὸ κατακάθι τοῦ κρασιοῦ. Ἡ φράση «μέχρι τρυγός» σημαίνει νὰ πιεῖ κανείς ὅλο το κρασί ποὺ ὑπάρχει σὲ ἕνα ποτήρι, χωρίς νὰ ἀφήσει το κατακάθι. Ὁ ὁμιλητής χρησιμοποιεῖ στίς ὁμιλίες του τή φράση αὐτή μεταφορικά. Π.χ.: Οἱ ἅγιοι ἀπαρνήθηκαν ὄντως τὸν ἑαυτό τους, παραδόθηκαν στον Χριστό καί ἤπιαν μέχρι τρυγός το πικρό ποτήρι τοῦ σταυροῦ, τὸ ὁποῖο ἀρχίζει μὲ τὴν ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ μας.), μέχρι την τελευταία σταγόνα, ἔτσι ἐδῶ χρειάζεται να κατέβει ὁ φελλός μέχρι τον πυθμένα τοῦ βαρελιοῦ, καί νά μή μείνουν μέσα καθόλου βρώμικα νερά. Μερικοί οὔτε κάν ἔχουν ἀρχίσει κάτι τέτοιο. Το βαρέλι τῆς ψυχῆς τους εἶναι γεμάτο ἀπό τά βρώμικα νερά τοῦ ἐγωισμοῦ. Δέν ἔχουν κάνει κάν ἀρχή. Ἄλλοι ἴσως λίγο το δοκίμασαν καὶ τὸ ἄφησαν.<br /> Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος πράγματι ἀγαπᾶ τὴν ταπείνωση καί θέλει να ταπεινωθεῖ καί παρακαλεί γι' αὐτό τον Θεό, στήν ἀρχή ἔτσι ἀνεπαίσθητα, πολύ λίγο, μετά ἴσως πιὸ πραγματικά, ἀρχίζει σιγά-σιγά καί νιώθει ἀκριβῶς αὐτό τό ἄδειασμα τῆς ψυχῆς ἀπό τό ἐγώ, από τη φιλαυτία, ἀπό τό εἴδωλο αὐτό πού θρονιάσαμε μέσα μας. Καί ἄν ἀπό τὸ ἕνα μέρος κανείς ἐντελῶς-ἐντελῶς ταπεινωθεῖ καί ἀπό τὸ ἄλλο μέρος εἶναι παραδομένος στον Θεό καί ἀφιερώνεται σ' αὐτὸν καὶ βάζει κάθε μέρα ἀρχή, μὲ τὴν ἔννοια ποὺ εἴπαμε, καί τελικά όλο το περιεχόμενο τῆς ψυχῆς ἔρθει στὸ φῶς τοῦ Θεοῦ, πράγματι ὁ ἄνθρωπος φθάνει σ' αὐτή την κατάσταση ποὺ μᾶς ὑπόσχεται ὁ Κύριος.<br /> Ὁ ὁποῖος Κύριος δὲν ἦρθε ἁπλῶς νὰ πεθάνει ὁ ἴδιος, ἀλλὰ εἶπε ὅτι μαζί του θα πεθάνουμε κι ἐμεῖς, καὶ ὅπως ἀναστήθηκε ἐκεῖνος, θὰ ἀναστηθοῦμε κι ἐμεῖς. Καί ὅ,τι εἶναι ὁ Χριστός μετά τὴν ἀνάσταση, αὐτό γίνεται καί ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἑνωθεῖ μὲ τὸν Χριστό. Δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνας καλός ἄνθρωπος, δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνας ἄνθρωπος πού σκέπτεται κάποια καλά πράγματα. Χριστιανός θὰ πεῖ μικρός Χριστός. Τελικά, τον καθένα μας ὁ Χριστός τον κάνει ὅ,τι εἶναι καί ὁ ἴδιος. Ὄχι ἁπλῶς ἀπ᾿ ἔξω μᾶς συμβουλεύει, ἀλλά ἔρχεται μέσα μας καὶ μᾶς παίρνει μέσα του, ἑνωνόμαστε καί γινόμαστε ὅμοιοί του.<br /> Όμοιοι μὲ τὸν Χριστό ἀπό αὐτήν ἀκόμη τή ζωή, ἀλλὰ αὐτό θὰ ὁλοκληρωθεῖ στὴν ἄλλη ζωή. Το εὔχομαι σέ ὅλους μας.</span><o:p></o:p></span></p><br /><p></p><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><div style="text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="text-align: center;"><b style="color: red; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span style="font-size: medium;">ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ</span></b></div><span style="font-size: medium;"><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b>...πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν</b></div></b><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><div style="text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe;">Τὸ αἴσθημα κατωτερότητος καὶ ἄλλες ἀρρωστημένες καταστάσεις</span></b></div><span style="color: #2b00fe;"><div style="text-align: center;"><b>μέσα στο μυστήριο τῆς σωτηρίας</b></div></span><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b>Πανόραμα Θεσσαλονίκης, Ε΄ έκδοση</b></div><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b><br /></b></div><div><b><br /></b></div></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><a href="https://amethystosbooks.blogspot.com/2025/11/blog-post_64.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" target="_blank"><b>ΠΗΓΗ</b></a></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><br /></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><u><br /></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/1.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A (1)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2_0870095958.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (2)</span></b></a></div>

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ Α (3)

  Α΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 Κάθε μέρα μιά καινούργια πραγματικότητα Ἡ φυσιολογική κίνηση τοῦ τραίνου εἶναι νά πηγαίνει πάνω στίς ράγες. Ἄν βγεῖ ἀπό ...

Read more »