ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ ☦: ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ

Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (8ον)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_y6_b8D4RSMdvbxR6Tmm98ONTJaEH-l2Ggxb4fL542dBs6lTh1m7NY2_ZcDxFqaryvY6H6ZPBUN9Onmhu7PhpLSNlv8hfLqHy6hGPX4V9n0ohu68k7AzLRv_ZKHFFRL_fgck94gxyAiU_C6bET7G4LqIxxu8u2umnMH86tizZI43ilJz3USIYVcCR/s565/2010-12-26_023939.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="565" data-original-width="438" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_y6_b8D4RSMdvbxR6Tmm98ONTJaEH-l2Ggxb4fL542dBs6lTh1m7NY2_ZcDxFqaryvY6H6ZPBUN9Onmhu7PhpLSNlv8hfLqHy6hGPX4V9n0ohu68k7AzLRv_ZKHFFRL_fgck94gxyAiU_C6bET7G4LqIxxu8u2umnMH86tizZI43ilJz3USIYVcCR/w310-h400/2010-12-26_023939.jpg" width="310" /></a></div> Συνεχίζοντας παρακάτω:<o:p></o:p>3.Κανονικὴ θέσις τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ καὶ τοῦ
Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου<o:p></o:p>Ὑπενθυμίζεται ῥητῶς ὅτι: 
α. Ὁ Ἱερὸς Ναὸς τῶν Ἁγίων Πάντων Πατρῶν δὲν ἀποτελεῖ ἰδιωτικὴν περιουσίαν τοῦ
ἐφημερίου ἢ τῶν μελῶν τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου, ἀλλὰ νομικὸν καὶ
πνευματικὸν καθίδρυμα τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος, ὑπαγόμενον εἰς τὴν Ἱερὰν
Μητρόπολιν Ἀχαΐας καὶ πάσης Πελοποννήσου.<o:p></o:p>β. Τὸ Ἐκκλησιαστικὸν Συμβούλιον
διορίζεται ὑπὸ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς, ἔχει διαχειριστικὰ καὶ μόνον καθήκοντα
καὶ οὐδεμίαν δογματικὴν ἢ κανονικὴν ἁρμοδιότητα κέκτηται ὥστε νὰ προσυπογράφῃ ἢ
νὰ ἀποδέχεται διακοπὴν κοινωνίας καὶ πράξεις ἀποσχίσεως.<o:p></o:p>4.Ἡ βαρυτάτη κανονικὴ ἐκτροπὴ τῆς
εἰσπηδήσεως<o:p></o:p>Έπίσης, ὁ π. Νικόλαος Δημαρᾶς μετέβη εἰς
τὴν Ἱερὰν Μονὴν Ἁγίου Στεφάνου Αὐλίδος, ὅπου καὶ ἐτέλεσε τὴν ἐξόδιον ἀκολουθίαν
τῆς μακαριστῆς γεροντίσσης Εὐγενίας, ἄνευ τῆς κανονικῆς ἀδείας καὶ
εὐλογίας τοῦ οἰκείου αὐτοῦ Ἐπισκόπου, δηλαδή τοῦ Μακαριωτάτου, ἀλλὰ
καὶ ἄνευ τῆς ἀδείας τοῦ ἐπιχωρίου Ἐπισκόπου, δηλαδή τοῦ Σεβ. κ.
Χρυσοστόμου.<o:p></o:p>Ἡ ἐνέργεια αὕτη συνιστᾷ: 
α. Καταπάτησιν θεμελιωδῶν Ἱερῶν Κανόνων (31 τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων, 5 καὶ 13 τῆς Δ´
Οἰκουμενικῆς Συνόδου 41, 42 καὶ 57 τῆς ἐν Λαοδικείᾳ), οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύουν
ῥητῶς εἰς πρεσβύτερον νὰ εἰσέρχεται εἰς ἀλλοτρίαν παροικίαν καὶ νὰ τελῇ
ἱεροπραξίας ἄνευ ἀδείας.<o:p></o:p>β. Πλῆρες δεῖγμα ἀναρχίας καὶ
περιφρονήσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξεως, καθὼς ὁ ἐν λόγῳ
κληρικὸς ἐπικαλεῖται κατ’ ἐπιλογὴν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας διὰ νὰ
δικαιολογήσῃ τὴν ἀνυπακοήν του, ἐνῷ ταυτοχρόνως τοὺς καταπατεῖ
ἀπροκαλύπτως καὶ κατ᾽ ἐπανάληψιν, διαπράττων τὸ βαρύτατον κανονικὸν παράπτωμα
τῆς εἰσπηδήσεως. 
 
Όσον αφορά τα αναφερόμενα στην τρίτη παράγραφο, θεωρούμε ότι την απάντηση θα
πρέπει να τη δώσει το ίδιο το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο, γι’ αυτό και δεν θα
ασχοληθούμε περαιτέρω με το συγκεκριμένο ζήτημα. 
Ως προς τον χαρακτηρισμό «ἡ βαρυτάτη κανονικὴ ἐκτροπὴ τῆς εἰσπηδήσεως», θα
θέλαμε να θέσουμε ορισμένα ερωτήματα, τα οποία θεωρούμε απαραίτητα για την ορθή
εξέταση της υποθέσεως. 
Πρώτον, αληθεύει ότι η Ιερά Μονή Αγίου Στεφάνου Αυλίδος είχε ήδη διακόψει την
εκκλησιαστική κοινωνία με τη Σύνοδο, πριν από την τέλεση της εξοδίου
ακολουθίας; 
Δεύτερον, αληθεύει ότι ο π. Νικόλαος Δημαράς, καθώς και το Εκκλησιαστικό
Συμβούλιο και το ποίμνιο του Ιερού Ναού Αγίων Πάντων Πατρών, είχαν ήδη δηλώσει
εγγράφως τη διακοπή της δικής τους εκκλησιαστικής κοινωνίας; 
Τρίτον, αληθεύει ότι η σχετική δήλωση αποτειχίσεως και διακοπής κοινωνίας είχε
ήδη γνωστοποιηθεί ηλεκτρονικώς στην Αρχιεπισκοπή της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος
και είχε, επίσης, αποσταλεί με συστημένη επιστολή προς τον Αρχιεπίσκοπο κ.
Καλλίνικο και την Αρχιεπισκοπή; 
Εάν τα παραπάνω αληθεύουν, τότε τίθεται ένα ουσιώδες ερώτημα: με ποια ακριβώς
δεδομένα χαρακτηρίζεται η συγκεκριμένη πράξη ως «εισπήδηση»; Δεν αρκεί να
διαπιστώνεται ότι ένας κληρικός τέλεσε μία ιεροπραξία σε άλλη εκκλησιαστική
περιφέρεια χωρίς την άδεια του επιχωρίου Επισκόπου. Θα πρέπει προηγουμένως να
εξεταστεί ποια ήταν η εκκλησιαστική κατάσταση των εμπλεκομένων κατά τον χρόνο
εκείνο και αν αναγνώριζαν την συγκεκριμένη εκκλησιαστική αρχή. 
Εάν, αντιθέτως, δεν αληθεύουν τα παραπάνω και τόσο η Ιερά Μονή όσο και ο π.
Νικόλαος εξακολουθούσαν να βρίσκονται σε εκκλησιαστική κοινωνία με τη
συγκεκριμένη Σύνοδο, τότε τίθεται ένα διαφορετικό ερώτημα: από πού ακριβώς
προκύπτει ο χαρακτηρισμός της πράξεως ως «βαρυτάτης» κανονικής εκτροπής; Για να
γίνουμε σαφέστεροι, ας εξετάσουμε το ζήτημα με την υπόθεση ότι δεν είχε
προηγηθεί διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας. 
Δεν αμφισβητούμε ότι ένας κληρικός δεν μπορεί να ενεργεί αυθαίρετα και χωρίς
την απαιτούμενη άδεια ή ευλογία του αρμοδίου Επισκόπου. Άλλο, όμως, είναι η
ενδεχόμενη παραβίαση της εκκλησιαστικής τάξεως και άλλο ο χαρακτηρισμός της ως
«βαρυτάτης κανονικής εκτροπής».  Και εφόσον η συγκεκριμένη πράξη
χαρακτηρίζεται έτσι, γεννάται εύλογα το ερώτημα: ποιες κανονικές ποινές
προβλέπουν οι ίδιοι οι Ιεροί Κανόνες που παρατίθενται προς θεμελίωση αυτής της
κατηγορίας; Προβλέπουν συγκεκριμένη βαρυτάτη ποινή για την πράξη που
καταγγέλλεται ή μήπως όχι; Δεν αρκεί η παράθεση σειράς Ιερών Κανόνων για να
αποδειχθεί αυτομάτως η ιδιαίτερη βαρύτητά της. Θα πρέπει να καταδειχθεί ποια
κανονική συνέπεια προκύπτει από την παράβαση αυτή. Εάν, λοιπόν, οι
συγκεκριμένοι Κανόνες δεν προβλέπουν ρητώς συγκεκριμένη ποινή για την πράξη που
καταγγέλλεται, τότε ο χαρακτηρισμός αυτός δεν μπορεί να θεωρείται αυτονόητος
ούτε να παρουσιάζεται ως άμεσο συμπέρασμα των παρατιθέμενων κανονικών
διατάξεων. Η ενδεχόμενη παραβίαση της εκκλησιαστικής τάξεως δεν δικαιολογεί τον
χαρακτηρισμό της «βαρυτάτης κανονικής εκτροπής». Και εάν ο χαρακτηρισμός
«βαρυτάτη» θεωρείται δικαιολογημένος στην προκειμένη περίπτωση, τότε πώς θα
έπρεπε να χαρακτηριστεί η παραβίαση των Ιερών Κανόνων που απαγορεύουν ρητώς τις
συμπροσευχές με αιρετικούς και προβλέπουν αυστηρότατες κανονικές ποινές για
τους παραβάτες; 
«Πλήρες δείγμα αναρχίας και περιφρονήσεως της εκκλησιαστικής τάξεως» διαβάσαμε. Όταν,
όμως, διεπιστώθη το αυτό σε ζήτημα σαφώς σοβαρότερο; 
Στην Ανακοίνωση των αποφάσεων της Ιεράς Συνόδου (<a href="https://ecclesiagoc.gr/2025/08/04/anakoinwsis-apofasewn-i-s-i-2025-07-16/">εδώ</a>), σχετικά με το ζήτημα της Ινδονησίας,
είχαμε διαβάσει τα εξής: 
 
Ἡ Ἱ. Σύνοδος δὲν ἐπέβαλεν ἐπιτίμιον, ἀλλ᾽ ἀπεφάσισεν τὰ ἀκόλουθα:<o:p></o:p>α) Ἐφ᾽ ὅσον ἡ συμμετοχὴ εἰς τὰς
μηνιαίας συνεδριάσεις τοῦ φόρουμ εἶναι ὑποχρεωτικὴ, οἱ ἐκπρόσωποι τῆς
Ἰνδονησιακῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (ΙΟΕ) νὰ περιορίζονται αὐστηρῶς εἰς τὴν
συμμετοχὴν μόνον τῶν συζητήσεων και συναντήσεων μετ᾽ ἐκπροσώπων τῶν ἀρχῶν.<o:p></o:p>β) Οἱ ἐκπρόσωποι τῆς ΙΟΕ, ἀκόμη καὶ
οἱ λαϊκοὶ, νὰ μὴ συμμετέχουν, ὄχι μόνον εἰς οὐδεμίαν συμπροσευχὴν, ἀλλ᾽ εἰς
οὐδεμίαν ἔστω καὶ σιωπηρὰν τελετὴν ἢ δρώμενον τελούμενον κατὰ τὰς συναντήσεις.<o:p></o:p>γ) Εἰς τὰς δημοσιεύσεις τῆς ΙΟΕ διὰ
τὰς συναντήσεις νὰ ἀναφέρεται ρητῶς ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι ἐκπρόσωποι δὲν συμμετεῖχον
εἰς οὐδεμίαν συμπροσευχήν.<o:p></o:p>Περιφρονήθηκαν οι παραπάνω συνοδικές
αποφάσεις; Φυσικά. Οι συμπροσευχές συνεχίστηκαν παρά τις ρητές αυτές
απαγορεύσεις, και δεν διαβάσαμε ανάλογους χαρακτηρισμούς περί «αναρχίας» και
«περιφρονήσεως». 
Εδώ ακριβώς τίθεται το ζήτημα της συνέπειας των εκκλησιαστικών αποφάσεων και
εύλογα γεννάται το ερώτημα εάν η επίκληση της κανονικής τάξεως αποσκοπεί
πράγματι στην ομοιόμορφη εφαρμογή της ή εάν χρησιμοποιείται επιλεκτικά.<o:p></o:p>Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, γνωρίζεται πρὸς τὸ
χριστεπώνυμον πλήρωμα ὅτι ὁ π. Νικόλαος Δημαρᾶς, θέσας ἑαυτὸν ἐκτὸς τῆς
κανονικῆς Ἐκκλησιαστικῆς Κοινωνίας καὶ ὑποπεσὼν εἰς σειρὰν βαρέων κανονικῶν
παραπτωμάτων:<o:p></o:p>Στερεῖται πάσης κανονικῆς ἀδείας
τελέσεως Ἱερῶν Μυστηρίων, ἱεροπραξιῶν καὶ ἁγιαστικῶν ἀκολουθιῶν, ἄχρι τῆς
ἐκδικάσεως τῆς ὑποθέσεως αὐτοῦ ὑπὸ τοῦ ἁρμοδίου Συνοδικοῦ Δικαστηρίου. Ὡς ἐκ
τούτου, πᾶσα ἱεροπραξία τελουμένη ὑπ’ αὐτοῦ τυγχάνει ἄκυρος καὶ ἀντικανονική.<o:p></o:p>Καλοῦνται οἱ εὐσεβεῖς χριστιανοὶ νὰ παραμείνουν
ἑδραῖοι καὶ προσηλωμένοι εἰς τὴν κανονικὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὴν Ἱερὰν Σύνοδον,
ἀπέχοντες ἀπὸ ἀποσχιστικὰς κινήσεις αἱ ὁποῖαι διασαλεύουν τὴν ἐκκλησιαστικὴν
εἰρήνην καὶ θέτουν εἰς κίνδυνον τὴν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν.<o:p></o:p>Ἐκ τῆς Γραμματείας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
Ἀχαΐας & πάσης Πελοποννήσου<o:p></o:p>Προβληματική είναι η διατύπωση ότι κάθε
ιεροπραξία του π. Νικολάου είναι «ἄκυρος», και εγείρει σοβαρότατο κανονικό
και θεολογικό ατόπημα. Η στέρηση αδείας δεν ταυτίζεται αυτομάτως με την
ακυρότητα της ιεροπραξίας που τελεί ένας κληρικός. Πρόκειται για διακριτά
ζητήματα. Συνεπώς, η γενικευμένη διακήρυξη ότι κάθε ιεροπραξία του είναι άκυρη
δεν μπορεί να θεωρείται αυτονόητη συνέπεια της απαγορεύσεως να ιερουργεί. Στο
Κανονικό Δίκαιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η έλλειψη αδείας ή η προσωρινή
απαγόρευση/αργία καθιστά μια πράξη αντικανονική, αλλά όχι αυτόματα άκυρη. Η
ακυρότητα συνδέεται με την τελεσίδικη καθαίρεση ή τον
αναθεματισμό/αφορισμό και όχι με προληπτικά διοικητικά μέτρα.  
Εξίσου προβληματική είναι η επίκληση του όρου «κανονική Εκκλησία», χωρίς να
διευκρινίζεται βάσει ποιων κανονικών και εκκλησιολογικών κριτηρίων αποδίδεται
αυτός ο χαρακτηρισμός και ποια η αρμόδια εκκλησιαστική αρχή που αναγνώρισε την
κανονικότητα της συγκεκριμένης Συνόδου.  
Μια προσωρινή Σύνοδος δεν μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται ως ''κανονική Εκκλησία''
διότι: «Τὰς Ἐκκλησίας συνιστᾷ καὶ χωρίζει, οὐχὶ μία μερὶς
Χριστιανῶν.... οὔτε καὶ μία ἐπὶ μέρους Ἐκκλησία ἔχει τὸ δικαίωμα τοῦτο ἀπὸ τῶν
Κανόνων, τοῦτο μόνον οἱ ἔχοντες Προτεσταντικὰς ἀντιλήψεις δύνανται να
διϊσχυρίζωνται μὲ σοβαρότητα, ἀλλὰ ὅλη ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, συνερχομένη εἰς
Πανορθόδοξον Σύνοδον». (Aγίου Φλωρίνης Χρυσοστόμου), και αν υπάρχει αδύναμία συγκλήσεως Πανορθόδοξης Συνόδου, τότε αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι
παρέχει σε οποιαδήποτε επιμέρους Σύνοδο το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται ως η
αποκλειστικώς κανονική Εκκλησία. 
Τέλος, λυπηρή είναι η προκαταβολική ενοχοποίηση και χαρακτηρισμός της
πράξης ως «αποσχιστική» πριν ακόμη εκδικαστεί η υπόθεση από το αρμόδιο
Συνοδικό Δικαστήριο, προκαταλαμβάνοντας την ίδια τη δικαστική
διαδικασία.   Στο επόμενο μέρος θα
εξετάσουμε τις ενέργειες και τις επιλογές του π. Νικολάου που ενδέχεται να
παρουσιάζουν προβλήματα.<o:p></o:p>  <o:p></o:p><o:p></o:p><div>ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ<div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/02/blog-post_16.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/02/2.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (2ον)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/02/3.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (3ον)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/09/4.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (4ον)</a> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/09/5.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (5ον)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/10/6.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (6ον)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/10/7.html" itemprop="url"> Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (7ον)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2024/10/blog-post.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">''ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΛΕΓΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΑΛΑΝΤΙΟΥ Κ. ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ''</a></div></div><div> </div>

Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (8ον)

Συνεχίζοντας παρακάτω: 3.Κανονικὴ θέσις τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ καὶ τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου Ὑπενθυμίζεται ῥητῶς ὅτι: α. Ὁ Ἱερὸς Ναὸς τῶν Ἁγίων...

Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (7ον)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8hrEK7dPwolkcSC8Yu-S0lsjXkyu3jsgTpdWqviZ9kd57UzcjOQMIAbtDeTmEBYmHYx-NZ17Go2s1nH81aXN04SPx5E1Xh5PkqHgoar_Wa9cMGW3nfXkP2Tv9_ZAxmXaEBVJ54NpiXGSwLAtrbXJSCbDFeHz9t_PHFc0PuwlhISZ-YaSGvl0djTuu/s565/2010-12-26_023939.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="565" data-original-width="438" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8hrEK7dPwolkcSC8Yu-S0lsjXkyu3jsgTpdWqviZ9kd57UzcjOQMIAbtDeTmEBYmHYx-NZ17Go2s1nH81aXN04SPx5E1Xh5PkqHgoar_Wa9cMGW3nfXkP2Tv9_ZAxmXaEBVJ54NpiXGSwLAtrbXJSCbDFeHz9t_PHFc0PuwlhISZ-YaSGvl0djTuu/w310-h400/2010-12-26_023939.jpg" width="310" /></a></div> Προχωρούμε στην τρίτη παράγραφο του
δευτέρου κεφαλαίου: 
 
γ. Περὶ τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων.<o:p></o:p>Ἡ γενικευμένη καὶ ἀτεκμηρίωτος μομφὴ ὅτι
δῆθεν «ὅλοι σχεδὸν οἱ ἱερεῖς κοινωνοῦν Νεοημερολογίτας» ἀποτελεῖ ἀνήθικον
δυσφήμησιν τοῦ ἱεροῦ σώματος τῶν κληρικῶν. Ἡ Ἐκκλησία τηρεῖ τὴν ἀκρίβειαν τῆς
παραδόσεως, ποιμαίνουσα ἐν διακρίσει καὶ οὐχὶ ἐν φαρισαϊκῇ σκληροκαρδίᾳ. 
 
Το ζήτημα δεν κρίνεται από το εάν η συγκεκριμένη πρακτική ακολουθείται από
όλους, από τους περισσότερους, ή από ελαχίστους κληρικούς αλλά το εάν η
συγκεκριμένη πρακτική υφίσταται και αν υφίσταται τότε δεν αποτελεί καθόλου
«μομφή». 
Επίσης τι πάει να πει «ατεκμηρίωτος»; Μήπως πρέπει να αρχίζει να βιντεοσκοπεί ή
να φωτογραφίζει κανείς όσους μεταλαμβάνουν Νεοημερολογίτες ώστε να τα
παρουσιάζει ως αποδεικτικά στοιχεία δια να μην κατηγορείται ότι παραθέτει
ατεκμηρίωτες μομφές;  
Ήταν, και είναι, γνωστότατο ότι πράγματι υφίσταντο περιπτώσεις ιερέων οι οποίοι
κοινωνούν Νεοημερολογίτες οπότε δεν αποτελεί καμίαν «ανήθικον δυσφήμησιν» αλλά
μία πραγματικότητα. Αν υπάρχει υπερβολή ως προς το «όλοι σχεδόν», δεν σημαίνει ότι αυτή η υπερβολή αναιρεί την πραγματικότητα.  
Η ίδια η Εκκλησία των Γ.Ο.Χ. έχει εκδώσει σχετικές εγκυκλίους, διά των οποίων
ρυθμίζεται ρητώς η μυστηριακή μεταχείριση των εκ της Νεοημερολογιτικής
Εκκλησίας προσερχομένων και αποδεικνύεται αυτή η πραγματικότητα.<o:p></o:p>Η πρώτη εγκύκλιος όριζε:<o:p></o:p>«Προκειμένου ὡσαύτως περὶ βαπτισθέντων
ἐν τῇ ὡς ἄνω Ἐκκλησίᾳ (σ.σ. Νεοημερολογίτικη) καὶ ἐπιστρεφόντων εἰς
τὴν εὐσέβειαν δέον ὅπως ἀναμυρώνονται οὗτοι δι’ Ἁγίου Μύρου κανονικῆς
προελεύσεως συμφώνως πρὸς τὸν Α´ Κανόνα τοῦ Μ. Βασιλείου.<o:p></o:p>Συνεπείᾳ τῶν ἀνωτέρῳ ἐντελλόμεθα, ὅπως
τοῦ λοιπoῦ παύσητε τὴν τυχοῦσαν μέχρι σήμερον μυστηριακὴν
ἐξυπηρέτησιν τῶν ἐκ τῆς Νεοημερολογητικῆς Ἐκκλησίας προσερχομένων ἄνευ
τῆς προμνησθείσης διαδικασίας συνωδᾷ πρὸς τοὺς Ἁγίους καὶ Ἱεροῦς Κανόνας, καθ’
ὅσον ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει θέλουν ἐπιβληθῇ κατὰ τῶν παραβατῶν αἱ ὑπὸ τῶν Ἱερῶν
Κανόνων προβλεπόμεναι κυρώσεις...» (Eγκύκλιος 5ης Ιουνίου 1974) 
 
και η δεύτερη: 
 
«Διά τήν εἰσδοχὴν δέ νεοημερολογιτῶν εἰς τοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας μᾶς
ἀπαραίτητος προϋπόθεσις τυγχάνει, ὁμολογία πίστεως καί χρίσις διά ἁγίου μύρου,
συμφώνως πρός τόν Α’ Κανόνα τοῦ Μ. Βασιλείου διά τούς σχισματικούς καί πολλῶ
μᾶλλον διά τούς αἱρετικούς οἰκουμενιστας...» (Εγκύκλιος 28ης Ιουνίου
2002)<o:p></o:p>Επίσης στο κείμενο «Η Γνησία Ορθόδοξη
Εκκλησία και η Αίρεση του Οικουμενισμού» (2014) αναφέρεται: 
 
«γίνονται
δεκτοὶ μὲ ποικίλους τρόπους διάφοροι σχισματικοὶ καὶ αἱρετικοί, εἴτε μόνον
διὰ Μετανοίας, Λιβέλλου καὶ Ὁμολογίας, ὅπως οἱ καταδικασμένοι πρὸ αἰώνων
Νεστοριανοὶ καὶ Μονοφυσῖτες, εἴτε διὰ Χρίσματος, εἴτε διὰ
Βαπτίσματος. 
Κατὰ γενικὸ κανόνα, οἱ μὲν Μοναχοὶ καὶ οἱ Λαϊκοὶ ἀπὸ αὐτούς, οἱ
ὁποῖοι βεβαίως ἔχουν βαπτισθεῖ κατὰ τὸν ὀρθόδοξο τύπo, γίνονται δεκτοὶ σὲ
Κοινωνία διὰ Χρίσματος, μέσῳ μιᾶς εἰδικῆς Τάξεως, ἡ ὁποία
συνδέεται πάντοτε μὲ τὸ Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξοµολογήσεως..». 
 
Βλέπουμε να διατυπώνεται σαφής εκκλησιαστική τάξις: η προσέλευση
Νεοημερολογιτών δεν προβλέπεται να γίνεται άνευ διαδικασίας που έχει
καθορισθεί. 
 
 Η Εγκύκλιος του 1974 αναφέρει χαρακτηριστικά: 
 
«Ἐντελλόμεθα ἐπαναληπτικῶς ὅπως περιορίζεσθε εἰς τήν ἐξυπηρέτησιν μόνον
τῶν μελῶν τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησίας, ἵνα μὴ προτίθεσθε σκάνδαλον τοῖς ἀδελφοῖς
καὶ ἐπισύρετε τὰς ἐπικρίσεις τοῦ κοινοῦ ὡς μὴ πιστεύοντες εἰς τὰ
ὑφ᾿ ἡμῶν πρεσβευόμενα». 
 
Και η Εγκύκλιος του 2002: «Ἐπί τούτοις,
ἐφιστῶμεν τήν προσοχήν εἰς πάντας τους ἱερεῖς ὅπως μή μεταλαμβάνετε
νεοημερολογίτας. Ἀπαγορεύεται αὐστηρῶς ἡ μετάδοσις τῶν ἀχράντων μυστηρίων εἰς τους μή
ἔχοντας ἀληθές ὀρθόδοξον φρόνημα. Δέν δύναται ὅ νεοημερολογίτης, ὅστις
ἀνήκει εἰς τήν οἰκουμενιστικὴν ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία διαθρησκευτικῶς
συμπροσεύχεται μετά αἱρετικῶν, παπικῶν προτεσταντῶν, διαμαρτυρομένων ἀκόμη καί
ἐξωχριστιανῶν ποὺ μεταδίδει «τά ἅγια» προκλητικῶς καί ἐπισήμως εἰς παπικούς καί
ἀθέους, ὁ τοιοῦτος προσερχόμενος νά μετέχη καί τῆς τραπέζης τοῦ
Κυρίου! Βαρέως ἁμαρτάνουν οἱ ἐλαστικοί ἱερεῖς κοινωνοῦντες τούτους καί
ἐπισύρουν εἰς ἑαυτούς τό κρίμα τῆς Θεομπαιξίας καί τόν σκανδαλισμόν τῶν
ἀγωνιστῶν τῆς πίστεως, διά τόν ὁποῖον σκανδαλισμόν ὁ Κύριος εἶπεν, «οὐαὶ τῷ
σκανδάλω». Οι Εγκύκλιοι εκδόθηκαν από τα αρμόδια εκκλησιαστικά όργανα και απευθύνονται
προς τους ιερείς, καθορίζοντας συγκεκριμένη εκκλησιαστική πρακτική. Το γεγονός
μάλιστα ότι οι συγκεκριμένες Εγκύκλιοι εξακολουθούν να βρίσκονται αναρτημένες
στην ιστοσελίδα της Συνόδου γεννά ένα ακόμη ερώτημα. Παρατίθενται απλώς για
ιστορικούς λόγους; Εάν ναι, θα έπρεπε να αναφέρεται σαφώς ότι πρόκειται για
ιστορικά κείμενα τα οποία δεν εκφράζουν πλέον την ισχύουσα εκκλησιαστική τάξη.
Εάν όμως παρατίθενται ως Εγκύκλιοι της Εκκλησίας χωρίς οποιαδήποτε ένδειξη
καταργήσεως, τροποποιήσεως ή αντικαταστάσεώς τους, τότε αντιλαμβάνεται κανείς
ότι πρόκειται για κείμενα τα οποία εξακολουθούν να έχουν ισχύ. Εάν λοιπόν ένας ιερέας, έχοντας ενώπιόν του τις συγκεκριμένες αποφάσεις,
εφαρμόζει τις ρητές απαγορεύσεις που αυτές περιέχουν, ενώ κάποιοι άλλοι τις αγνοούν,
θα χαρακτηρισθεί η πράξη του «φαρισαϊκή σκληροκαρδία»; Εάν έχουν πάψει να
ισχύουν, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στον ιερέα, αλλά στην έλλειψη σαφούς
εκκλησιαστικής ενημερώσεως ότι οι συγκεκριμένες διατάξεις έχουν πάψει να
ισχύουν. Το εκκλησιολογικό κείμενο (2014) αναφέρει ως προς το ποιος αποφαίνεται για την
εφαρμογή επιεικέστερης ή αυστηρότερης τάξεως. Αναφέρει ότι, αναλόγως των κατά
τόπους και κατά περίπτωση ιδιομορφιών, «αποφαίνεται ο
επιχώριος Επίσκοπος [...] ή η αρμοδία Σύνοδος», βάσει κριτηρίων τα
οποία έχουν ορισθεί συνοδικώς. Εάν μία Εγκύκλιος ορίζει συγκεκριμένη τάξη ως προς την προσχὠρηση και ως προς
τη μετάδοση των Αχράντων Μυστηρίων σε Νεοημερολογίτες, τότε ο κληρικός που την
εφαρμόζει δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται «φαρισαϊκά σκληρόκαρδος». Εάν αντιθέτως
θεωρείται ότι σε συγκεκριμένες περιπτώσεις επιτρέπεται επιεικέστερη εφαρμογή,
τότε θα πρέπει να προσδιορίζεται ποια είναι ακριβώς η απόφαση που έχει παρθεί
από τον επιχώριο Επίσκοπο και ποια η εντολή που έχει δοθεί, προς τους
εφημέριους της εκκλησίας.
Tα ερωτήματα που προκύπτουν είναι: 1. Οι Εγκύκλιοι του 1974 και του 2002, οι οποίες περιέχουν ρητές και αυστηρές
οδηγίες ως προς τη μυστηριακή εξυπηρέτηση και τη μετάδοση των Αχράντων
Μυστηρίων στους Νεοημερολογίτες, εξακολουθούν να ισχύουν ή έχουν μεταγενεστέρως
καταργηθεί, τροποποιηθεί ή αντικατασταθεί από άλλη επίσημη εκκλησιαστική
απόφαση; 2. Εφόσον, σύμφωνα με την ίδια την εκκλησιαστική διατύπωση (2014), ότι για την
εφαρμογή επιεικέστερης ή αυστηρότερης τάξεως αποφαίνεται ο επιχώριος Επίσκοπος
ή η αρμόδια Σύνοδος, υπάρχει συγκεκριμένη απόφαση που έχει ληφθεί από τον
επιχώριο Επίσκοπο για το ζήτημα της μυστηριακής εξυπηρετήσεως και, ειδικότερα,
της μεταδόσεως των Αχράντων Μυστηρίων στους Νεοημερολογίτες; 3. Υπάρχουν συγκεκριμένες εντολές ή οδηγίες που να έχουν δοθεί από τον επιχώριο
Επίσκοπο προς τους εφημέριους της Εκκλησίας ως προς τον τρόπο με τον οποίο
οφείλουν να αντιμετωπίζουν τις συγκεκριμένες περιπτώσεις; Εάν κανείς νομίζει ότι δεν θα έπρεπε να μας απασχολούν τα παραπάνω
ζητήματα, του υπενθυμίζουμε ότι οι αποφάσεις αφορούν και τους λαϊκούς και εφόσον
αφορούν και τους λαϊκούς, έχουμε κάθε δικαίωμα να μας απασχολούν. Τέλος,
όσοι αγνοούν τις παραπάνω αποφάσεις θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι αποφάσεις που
έχουν ήδη ληφθεί από τα αρμόδια εκκλησιαστικά όργανα και οι οποίες, μέχρι να
ανακληθούν, διορθωθούν ή αντικατασταθούν από νέα εκκλησιαστική απόφαση,
αποτελούν δεσμευτικό στοιχείο της εκκλησιαστικής τάξεως. Εάν κάποιος θεωρεί ότι
μία εκκλησιαστική απόφαση ή πρακτική είναι λανθασμένη και απλά την αγνοεί, τότε το
ζήτημα δεν λύνεται με το να την αγνοεί. 
Εάν κάποιος θεωρεί ότι η ισχύουσα τάξη πρέπει να αλλάξει, οφείλει να αγωνιστεί για τη διόρθωσή της, και όχι απλά να την αγνοεί νομίζοντας ότι η τακτική αυτή αρκεί
για να την καταστήσει ανενεργή. Εδώ βρίσκεται μία από τις
κυριότερες αιτίες των ταραχών που κατά καιρούς εμφανίζονται στην εκκλησιαστική
ζωή: παράλληλη εφαρμογή
διαφορετικών εκκλησιαστικών τάξεων μέσα στο ίδιο εκκλησιαστικό σώμα. Διαφορετικές απόψεις μπορούν να συνυπάρξουν μέσα
στην Εκκλησία· διαφορετικές όμως και αλληλοαναιρούμενες εκκλησιαστικές τάξεις όταν εφαρμόζονται ταυτόχρονα μέσα στο ίδιο εκκλησιαστικό σώμα, δημιουργούν σύγχυση ως προς το ποια είναι τελικώς η ισχύουσα εκκλησιαστική τάξη, γεννούνται αντιδράσεις και  οδηγούν αναπόφευκτα σε εσωτερικές εντάσεις και συγκρούσεις. ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ<div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/02/blog-post_16.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/02/2.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (2ον)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/02/3.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (3ον)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/09/4.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (4ον)</a> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/09/5.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (5ον)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/10/6.html" itemprop="url">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (6ον)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2024/10/blog-post.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">''ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΛΕΓΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΑΛΑΝΤΙΟΥ Κ. ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ''</a></div>

Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (7ον)

Προχωρούμε στην τρίτη παράγραφο του δευτέρου κεφαλαίου: γ. Περὶ τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων. Ἡ γενικευμένη καὶ ἀτεκμηρίωτος μομφὴ ὅτι δῆθεν «ὅλοι ...

Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (6ον)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwN4wrhmJenVw5BAxsRNkFVhgwLwRaHJsf6ecBZUzsxu25GLz05Tk7xQwHLJDz6oteF5qN1HKdUFWjywD32VI6t1iDSt5Lquc_oLlay6vVJ-RTG8qFDugvvJY1aRSq7cBsx9xtUk2g5fpW8rCf2rGgykqowuBa9d9oQWMYrl8q-aLzi2EfJ1v8mgFM/s565/2010-12-26_023939.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="565" data-original-width="438" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwN4wrhmJenVw5BAxsRNkFVhgwLwRaHJsf6ecBZUzsxu25GLz05Tk7xQwHLJDz6oteF5qN1HKdUFWjywD32VI6t1iDSt5Lquc_oLlay6vVJ-RTG8qFDugvvJY1aRSq7cBsx9xtUk2g5fpW8rCf2rGgykqowuBa9d9oQWMYrl8q-aLzi2EfJ1v8mgFM/w310-h400/2010-12-26_023939.jpg" width="310" /></a></div>  Συνεχίζουμε και να
διαβάζουμε παρακάτω:<o:p></o:p>

β. Περὶ τοῦ Ἐπισκόπου
Νικοπόλεως κ. Δανιὴλ καὶ τοῦ Π.Σ.Ε.<o:p></o:p>

Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος οὐδέποτε ὑπῆρξε
μέλος οὔτε ἐνέκρινε συμμετοχὴν οὐδεμιᾶς ὑπαγομένης εἰς αὐτὴν ἐπαρχίας εἰς τὸ
Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν (Π.Σ.Ε.). Αἱ περὶ τοῦ ἀντιθέτου διαδόσεις εἶναι
ψευδεῖς. Τὰ ἱεραποστολικὰ κλίματα τῆς Ἀνατολῆς ἀντιμετωπίζουν ἰδιαιτέρας συνθῆκας,
αἱ ὁποῖαι ῥυθμίζονται ἀποκλειστικῶς ὑπὸ τοῦ οἰκείου Ποιμενάρχου καὶ τῆς Ἱερᾶς
Συνόδου. Αἱ οἱαιδήποτε διαπιστωθεῖσαι παρεκτροπαὶ ἠλέγχθησαν, αἱ εὐθῦναι ἀνελήφθησαν,
ὁ δὲ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Νικοπόλεως ἤδη ὑπέβαλεν ἐγγράφως τὴν παραίτησιν αὐτοῦ.
Ἡ ἐπίκλησις παλαιῶν διαδόσεων ἢ φωτογραφιῶν πρὸ τῆς θεραπείας τῶν παρατυπιῶν, ὡς
προσχηματικὴ βάσις διακοπῆς κοινωνίας, συνιστᾷ βαρὺ κανονικὸν ὀλίσθημα. 
 
Πράγματι η Ιερά Σύνοδος των Γ.Ο.Χ. ουδέποτε υπήρξε μέλος του Π.Σ.Ε και ούτε, επίσης,
ενέκρινε ποτέ δημοσίως κάποια συμμετοχή  εις αυτό. Δεν ισχύει,
όμως, το ίδιο και για την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ινδονησίας. 
Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ινδονησίας (GOI) είναι ιδρυτικό μέλος του FUKRI. Το
FUKRI γεννήθηκε μέσα από το Παγκόσμιο Χριστιανικό Φόρουμ (Global Christian
Forum – GCF), ένα διεθνές χριστιανικό φόρουμ, η ίδρυση του οποίου συνδέεται
ιστορικά με πρωτοβουλία που ξεκίνησε από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών
(WCC).<a href="#_ftn1" name="_ftnref1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title="">[1]</a> <o:p></o:p><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhI33j_uF0C5PqRAUdeMo9_-dO1K2L30ig88rg29qrT2ErB8YY8sOlDkGi7ny1vrz7WvP8F85H_a9uKpPK2sVyzEDqs5YLl8ujMfnJW4l0iZZg2ShlIAAzBc72xBvzj8o-XcC_dDwP7IAkcnqVVhatTx50NdQGUFU-pUeSRV2TfyrtUhWK59Uf8fMIC/s998/2026-01-23%2015_28_15-Pertemuan%20Rutin%20Forum%20Umat%20Kristen%20Indonesia%20(FUKRI)%20_%20Website%20PGI.jpg" style="font-family: "Times New Roman"; margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="763" data-original-width="998" height="490" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhI33j_uF0C5PqRAUdeMo9_-dO1K2L30ig88rg29qrT2ErB8YY8sOlDkGi7ny1vrz7WvP8F85H_a9uKpPK2sVyzEDqs5YLl8ujMfnJW4l0iZZg2ShlIAAzBc72xBvzj8o-XcC_dDwP7IAkcnqVVhatTx50NdQGUFU-pUeSRV2TfyrtUhWK59Uf8fMIC/w640-h490/2026-01-23%2015_28_15-Pertemuan%20Rutin%20Forum%20Umat%20Kristen%20Indonesia%20(FUKRI)%20_%20Website%20PGI.jpg" width="640" /></a><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiAMWQ9lbXYmUxPzLvrt6Qd9M0eu5-HUKeRl_NGtsr3x9_QuPtWOxjLodvfFK8OBmcd2SgbgxLycX7sY-hXRuqV3L9Q64GKpSpOmckTW6X7vrcwmlQj5Gcs3BqH95PWNHblEH9OhOW4sftpB8rq0jgaYJyez-ikDx2MuNm4cVgkitISFpj3x8onx3uR/s965/2026-01-23%2015_28_52-Pertemuan%20Rutin%20Forum%20Umat%20Kristen%20Indonesia%20(FUKRI)%20_%20Website%20PGI.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="791" data-original-width="965" height="524" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiAMWQ9lbXYmUxPzLvrt6Qd9M0eu5-HUKeRl_NGtsr3x9_QuPtWOxjLodvfFK8OBmcd2SgbgxLycX7sY-hXRuqV3L9Q64GKpSpOmckTW6X7vrcwmlQj5Gcs3BqH95PWNHblEH9OhOW4sftpB8rq0jgaYJyez-ikDx2MuNm4cVgkitISFpj3x8onx3uR/w640-h524/2026-01-23%2015_28_52-Pertemuan%20Rutin%20Forum%20Umat%20Kristen%20Indonesia%20(FUKRI)%20_%20Website%20PGI.jpg" width="640" /></a>

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: ΤΖΑΚΑΡΤΑ, PGI.OR.ID-Η
Κοινωνία των Εκκλησιών στην Ινδονησία (PGI) φιλοξένησε την τακτική συνάντηση
του Φόρουμ των Χριστιανών στην Ινδονησία (FUKRI), η οποία πραγματοποιήθηκε στο
Grha Oikoumene, στην Τζακάρτα, τη Δευτέρα (4/4).<o:p></o:p>Η ημερήσια διάταξη αυτής
της συνάντησης περιελάμβανε μια παρουσίαση για την ΠΓΕ από την Γενική Πρόεδρο
της ΠΓΕ, Αιδεσιμότατη Δρ. Henriette H. Lebang, μια εισαγωγή στη νέα διαχείριση
της ΠΓΕ από τον Αιδεσιμότατο Guntur και μια παρουσίαση της Ομάδας Εργασίας
FUKRI Sospol από τον Romo Suprapto από το KWI.<o:p></o:p>Από τη συζήτηση,
προέκυψαν ορισμένα ζητήματα που έπρεπε να διερευνηθούν περαιτέρω, όπως η ύπαρξη
της Ινδονησιακής Κινεζικής Εκκλησιαστικής Κοινωνίας (PGTI) στο πλαίσιο του
FUKRI, η αντίδραση της Εκκλησίας στις εκλογές για την ανάδειξη κυβερνήτη στην
Τζακάρτα, η στάση της εκκλησίας απέναντι στον ριζοσπαστισμό στην Ινδονησία και
η αντίδραση της εκκλησίας στην ανάπτυξη της λίμνης Τόμπα.<o:p></o:p>Το FUKRI είναι
ένα φόρουμ επικοινωνίας που φιλοξενεί εκκλησιαστικά ιδρύματα σε εθνικό επίπεδο.
Ιστορικά, το FUKRI προέκυψε από το Παγκόσμιο Χριστιανικό Φόρουμ (GCF),
ένα διεθνές φόρουμ. Το GCF ιδρύθηκε από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (WCC)
ως ένα κίνημα ενότητας  από όλα τα εκκλησιαστικά δόγματα
παγκοσμίως.....»Επίσης διαβάζουμε και από την ίδια την επίσημη σελίδα της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ινδονησίας: 
 
«Όπως είναι γνωστό, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ινδονησίας (GOI) είναι
εκκλησιαστικός φορέας και αποτελεί μέλος του Φόρουμ Χριστιανικών Κοινοτήτων της
Ινδονησίας (FUKRI<a name="_ftnref2">). Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ινδονησίας (GOI)
συμμετείχε επίσης στη διακήρυξη ίδρυσης του αρχικού πυρήνα του FUKRI στo
Μανάντο. Με αυτόν τον τρόπο, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ινδονησίας (GOI) αποτελεί ισότιμο
φορέα με τους φορείς της Καθολικής Εκκλησίας (KWI), του Προτεσταντισμού (PGI),
της Αντβεντιστικής Εκκλησίας (GMAHK), της Πεντηκοστιανής (PGPI), του Στρατού
της Σωτηρίας και άλλων</a>, υπό την εποπτεία των Γενικών Διευθύνσεων 
Χριστιανικών και Καθολικών Κοινοτήτων του υπουργείου Θρησκευμάτων…»<a href="#_ftn2" name="_ftnref2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title="">[2]</a>. 
Η επικείμενη παραίτηση του Επισκόπου Δανιήλ δεν αφορά ούτε τις συμπροσευχές
ούτε τη συμμετοχή στο FUKRI, αλλά μία διαφορετική υπόθεση, η οποία είναι εκτός
του παρόντος θέματος και δεν χρειάζεται να αναλυθεί εδώ. 
Ας επιστρέψουμε, όμως, στο αρχικό κείμενο. <o:p></o:p>

«Ἡ ἐπίκλησις παλαιῶν
διαδόσεων ἢ φωτογραφιῶν πρὸ τῆς θεραπείας τῶν παρατυπιῶν, ὡς προσχηματικὴ βάσις
διακοπῆς κοινωνίας, συνιστᾷ βαρὺ κανονικὸν ὀλίσθημα».<o:p></o:p>

Το ότι υπήρξε έλεγχος για
τις διαπιστωθείσες παρεκτροπές πράγματι ισχύει. Το ότι, όμως, οι παρατυπίες
έχουν «θεραπευθεί», όπως υποστηρίζεται, είναι ένα διαφορετικό ζήτημα και αυτό
διότι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ινδονησίας εξακολουθεί να ανήκει στο FUKRI και να
συμμετέχει, μέσω εκπροσώπων της, σε διάφορες διοργανώσεις και δραστηριότητες
που πραγματοποιούνται στο πλαίσιο αυτό. 
Μάλιστα, δεν περιορίστηκαν μόνο στο διαχριστιανικό επίπεδο. Προχώρησαν ένα
ακόμη βήμα, από τον διαχριστιανικό διάλογο στον διαθρησκειακό διάλογο. 
Χαρακτηριστικό είναι το ίδιο το περιεχόμενο σχετικής δημοσίευσης, με τον τίτλο:<o:p></o:p>

«Ο διαθρησκειακός
διάλογος ως χώρος οικοδόμησης της αλληλεγγύης: Οι Ορθόδοξοι νέοι παρουσίασαν
την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ινδονησίας (GOI) στην κοινωνία». 
 
Στη σχετική αναφορά διαβάζουμε:<o:p></o:p>

«Για την ορθόδοξη
κοινότητα, η εκδήλωση αυτή είχε επίσης ιδιαίτερη σημασία. Ο διάλογος
διοργανώθηκε με πρωτοβουλία εκπροσώπων της Ορθόδοξης Νεολαίας HaNa’arim, οι
οποίοι συμμετείχαν εκπροσωπώντας την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ινδονησίας (GOI),
έχοντας προηγουμένως λάβει την ευλογία της Κεντρικής Διοίκησης της Εκκλησίας. Η
πρωτοβουλία αυτή θεωρείται ιστορικής σημασίας, καθώς αποτέλεσε ένα από τα πρώτα
βήματα για την ευρύτερη γνωστοποίηση της GOI στις τοπικές κοινωνίες μέσω ενός
διαθρησκειακού φόρουμ….». 
 
Στην προκειμένη περίπτωση, τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι η συμμετοχή δεν
αποτελεί απλώς μια παλαιότερη υπόθεση ή μια φωτογραφία του παρελθόντος, αλλά
μια δραστηριότητα που συνεχίζεται και μάλιστα έχει διευρυνθεί από  διαχριστιανικό σε διαθρησκειακό επίπεδο. Εδώ, λοιπόν, βρίσκεται και η ουσία του ζητήματος. Δεν επρόκειτο για «παλαιές διαδόσεις» ούτε περί παλαιών φωτογραφιών. Υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία και, κυρίως, μεταγενέστερες
δραστηριότητες, οι οποίες δείχνουν ότι η σχέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας της
Ινδονησίας με το FUKRI δεν αποτελεί γεγονός του παρελθόντος. Η GOI
εξακολουθεί να συμμετέχει ως εκκλησιαστικός φορέας στο FUKRI, ενώ εκπρόσωποί
της λαμβάνουν μέρος σε διοργανώσεις του συγκεκριμένου φορέα. Και το
σημαντικότερο: σε ορισμένες από αυτές τις περιπτώσεις δεν πρόκειται απλώς για
μια προσωπική παρουσία κάποιου προσώπου, αλλά για συμμετοχή που παρουσιάζεται
ρητώς ως εκπροσώπηση της ίδιας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ινδονησίας και
μάλιστα με την ευλογία της Κεντρικής Διοίκησης της Εκκλησίας. 
Εάν κάποιος κληρικός ή λαϊκός συμμετείχε αυτοβούλως σε μία διαχριστιανική ή διαθρησκειακή
εκδήλωση, θα μπορούσε ενδεχομένως να εξεταστεί ως μεμονωμένη προσωπική
ενέργεια. Εδώ, όμως, επί παραδείγματι, το ίδιο το δημοσιευμένο κείμενο αναφέρει ότι οι
συμμετέχοντες εκπροσωπούσαν την GOI και ότι προηγουμένως είχαν λάβει την
ευλογία της Κεντρικής Διοίκησης της Εκκλησίας. Επομένως, δεν έχουμε μπροστά μας
απλώς μια «παλαιά φωτογραφία», αλλά μια πρόσφατη συγκεκριμένη πράξη, η
οποία παρουσιάζεται δημοσίως ως εκκλησιαστική δραστηριότητα. 
Όταν γίνεται λόγος για συμμετοχή σε διαχριστιανικούς φορείς ή ακόμη και σε
διαθρησκειακούς διαλόγους, δεν μπορεί το ζήτημα να περιορίζεται στο εάν η Ιερά
Σύνοδος των Γ.Ο.Χ. είναι ή δεν είναι μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου
Εκκλησιών. Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν ένας εκκλησιαστικός φορέας που
υπάγεται ή συνδέεται με αυτήν συμμετέχει σε οργανώσεις και θεσμούς που
δραστηριοποιούνται στον χώρο του οικουμενισμού και του διαθρησκειακού διαλόγου. Ο  Αιδεσιμότατος Jacklevyn
Manuputty που ανήκει στο PGI και που το PGI είναι μέλος του FUKRI δήλωνε ότι: 
 
«το οικουμενικό κίνημα στην Ινδονησία έχει υποστεί μια σημαντική
μεταμόρφωση. Ενώ στο παρελθόν η κύρια εστίασή του ήταν οι σχέσεις και η
ενότητα μεταξύ των εκκλησιών, σήμερα οι εκκλησίες στην Ινδονησία
αναπτύσσουν ολοένα και περισσότερο μια αντίληψη περί «οικουμενισμού εν
δράσει» (ecumenism in action), δηλαδή μιας ενότητας που
πραγματώνεται μέσω κοινής δράσης». Σύμφωνα με τον ίδιο: «οι εκκλησίες
βρίσκουν την ενότητά τους όχι απλώς στην ομοιομορφία του δόγματος ή
της δομής, αλλά στην προθυμία να αναλάβουν από κοινού το έργο και την
κλήση για την αντιμετώπιση ποικίλων ανθρωπιστικών ζητημάτων. 
Τόνισε ότι η σημερινή κατανόηση του οικουμενισμού δεν περιορίζεται πλέον στις
διαεκκλησιαστικές σχέσεις. Αντιμετωπίζεται ολιστικά ως μια προσπάθεια να
καταστεί ο κόσμος «ο οίκος του Θεού» (oikos tou Theou), ένας τόπος
όπου όλη η δημιουργία μπορεί να ζει ειρηνικά. Επομένως, ο οικουμενικός
αγώνας περιλαμβάνει επίσης τη διαθρησκευτική συνεργασία, την ενίσχυση της
δημοκρατίας, τον σεβασμό της ισότητας και τις προσπάθειες για την επίτευξη
οικολογικής δικαιοσύνης… το οικουμενικό κίνημα πρέπει να ριζώνει ολοένα
και περισσότερο στις ζωές των ανθρώπων. Κατά την άποψή του, ο
οικουμενισμός δεν πρέπει να γίνεται αντιληπτός ως ένα θεσμικό εγχείρημα που
καθοδηγείται αποκλειστικά από εκκλησιαστικούς οργανισμούς, αλλά οφείλει να
αναπτύσσεται μέσα από τους πραγματικούς αγώνες των πιστών και των τοπικών
κοινοτήτων…. το πνεύμα του οικουμενισμού στην πράξη έχει
καλλιεργήσει διάφορα δίκτυα διαεκκλησιαστικής συνεργασίας.<a href="#_ftn3" name="_ftnref3" style="mso-footnote-id: ftn3;" title="">[3]</a>». 
 
Ακόμη και αν δεχθούμε ότι το FUKRI δεν ταυτίζεται άμεσα με το Π.Σ.Ε., παραμένει ως γεγονός ότι πρόκειται για έναν φορέα στον οποίο συνυπάρχουν διάφορες
χριστιανικές ομολογίες και εκκλησιαστικές κοινότητες και μέσα από τον οποίο
αναπτύσσονται διαχριστιανικές δράσεις. Όταν, επομένως, η Ορθόδοξη Εκκλησία της
Ινδονησίας συμμετέχει ως ισότιμος εκκλησιαστικός φορέας, και ακόμη περισσότερο
όταν επεκτείνεται πλέον και σε διαθρησκειακά φόρουμ η υπόθεση αποκτά μία παραπάνω διάσταση. Ο διαθρησκειακός διάλογος δεν είναι το ίδιο πράγμα με μια απλή
κοινωνική συνάντηση ή με μια δραστηριότητα. Όταν μία Ορθόδοξη Εκκλησία
συμμετέχει επισήμως σε διαθρησκειακή διοργάνωση μέσω εκπροσώπων της και παρουσιάζεται ενώπιον ετεροδόξων εκπροσώπων ή άλλων θρησκειών και όταν η συμμετοχή αυτή πραγματοποιείται με την
ευλογία της εκκλησιαστικής διοίκησης, τότε πρόκειται για μία πράξη που πρέπει να εξεταστεί εκκλησιολογικά. Διαβάζουμε ότι οι σχετικές
παρεκτροπές ελέγχθηκαν, ότι οι ευθύνες αναλήφθηκαν και ότι η υπόθεση έχει
θεραπευθεί και από την άλλη πλευρά, όμως, βρίσκουμε πρόσφατες δημόσιες αναφορές
στις οποίες η ίδια Εκκλησία εμφανίζεται να συμμετέχει σε διαχριστιανικές και
διαθρησκειακές δράσεις, όχι κρυφά, αλλά δημοσίως και ως οργανωμένος
εκκλησιαστικός φορέας. Επομένως, το ζήτημα δεν είναι εάν κάποιος έχει στην
κατοχή του μία φωτογραφία του παρελθόντος αλλά το τι συμβαίνει σήμερα. Όταν υπάρχει
δραστηριότητα, η οποία επιβεβαιώνεται από δημοσιευμένο υλικό και παρουσιάζει
την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ινδονησίας ως συμμετέχοντα φορέα, τότε δεν φαίνεται
να είναι και τόσο επιτυχής η ''θεραπεία''. 
Το ίδιο το κείμενο που εξετάζουμε χρησιμοποιεί
ιδιαίτερα βαρείς χαρακτηρισμούς, κάνοντας λόγο για «βαρὺ κανονικὸν ὀλίσθημα»
όταν κάποιος επικαλείται παλαιότερες παρατυπίες ως βάση διακοπής κοινωνίας. Πριν,
όμως, χαρακτηριστεί κάτι ως «κανονικό ολίσθημα», θα πρέπει πρώτα να απαντηθεί
ένα απλούστερο ερώτημα: Έπαψε πράγματι η αιτία για την οποία ασκήθηκε ο
έλεγχος; Και εάν δεν έπαψε, όπως αποδεικνύεται από τα ίδια τα στοιχεία, τότε το
ερώτημα αντιστρέφεται: Ποιος, άραγε, έχει ολισθήσει βαρύτατα; Εκείνος που
επισημαίνει την παρατυπία (έστω και με λάθος τρόπο) ή εκείνος που την διαπράττει;
 
Η Γραμματεία της  της Ιεράς Μητροπόλεως
των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Αχαΐας και πάσης Πελοποννήσου είχε
αναφέρει ότι: 
 
Ἡ δογματικὴ καὶ κανονικὴ ἀπαγόρευσις τῶν Ἱερῶν Κανόνων (ὡς οἱ ΜΕ΄ καὶ ΜΣΤ΄ τῶν Ἁγίων
Ἀποστόλων) ἀφορᾷ ῥητῶς εἰς τὴν λειτουργικὴν κοινωνίαν, τὴν μυστηριακὴν
σύμπραξιν καὶ τὴν συμπροσευχὴν μεθ’ ἑτεροδόξων ἢ σχισματικῶν.   Επί δύο συναπτά έτη είδαμε την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ινδονησίας να συμμετέχει, μέσω κληρικών
εκπροσώπων της, σε συμπροσευχές μετά ετεροδόξων. Είδαμε, επίσης, να εξαντλείται
απέναντί της η εκκλησιαστική οικονομία, χωρίς να επιβληθεί αφορισμός ή
καθαίρεση, παρά τις κανονικές διατάξεις που προβλέπουν την επιβολή
εκκλησιαστικών κυρώσεων για τέτοιου είδους παρεκτροπές. Και, ασφαλώς, δεν
είμαστε εμείς εκείνοι που θα κρίνουμε εάν καλώς ή κακώς έπραξε η Ιερά Σύνοδος·
αυτό ανήκει στην αρμοδιότητα εκείνων που φέρουν την ευθύνη της κανονικής και
ποιμαντικής κρίσεως. Το δικό μας χρέος είναι να ενημερώσουμε, ακόμα και να διαμαρτυρηθούμε, και μπορούμε να υποστηρίξουμε με βεβαιότητα ότι, με βάση τα
στοιχεία που έχουν παρατεθεί, δεν μπορεί να γίνεται λόγος περί «προσχηματικής
βάσεως». Υπήρξαν συγκεκριμένα γεγονότα, συγκεκριμένες
συμμετοχές και συγκεκριμένες πράξεις, οι οποίες αποτέλεσαν αντικείμενο ελέγχου και από την ίδια την εκκλησιαστική αρχή. Και εφόσον τα γεγονότα αυτά υπήρξαν
πραγματικά και οδήγησαν σε εκκλησιαστικό έλεγχο, δεν είναι θεολογικά ακριβές να
χαρακτηρίζεται ως «προσχηματική βάσις» η επίκλησή τους, ακόμη και αν δεν παρουσιάστηκαν με τον ορθό τρόπο. Είναι δικαίωμα του
καθενός να διαχωρίσει τη θέση του απέναντι σε τέτοιες πράξεις και, εφόσον τις
θεωρεί ασυμβίβαστες με την κανονική και εκκλησιολογική τάξη, να επιλέξει να μην
έχει εκκλησιαστική κοινωνία με εκείνους τους οποίους θεωρεί ότι επιμένουν σε
αυτές. Εκείνος που διαφωνεί δεν δημιούργησε τα γεγονότα, ούτε επινόησε τις συμπροσευχές και τη συμμετοχή σε διαχριστιανικούς ή
διαθρησκειακούς φορείς και δεν απέδωσε αυθαίρετα στις συγκεκριμένες πράξεις το
εκκλησιολογικό τους περιεχόμενο. Απλώς έκρινε, σύμφωνα με τη συνείδησή του και
την κατανόηση που έχει περί της κανονικής τάξεως, ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει
να έχει κοινωνία με μία κατάσταση την οποία θεωρούσε εκκλησιολογικώς
προβληματική. Εάν, μάλιστα, η ίδια η εκκλησιαστική
διοίκηση αναγνώρισε ότι υπήρξαν παρεκτροπές και επέλεξε να τις αντιμετωπίσει
διά της οικονομίας, τότε εκείνος που διαφώνησε με τις συγκεκριμένες πράξεις και
επέλεξε να απομακρυνθεί από την κοινωνία μαζί τους δεν μπορεί εκ των προτέρων
να παρουσιάζεται ως ο αίτιος της διασπάσεως. Μπορεί κανείς να διαφωνήσει με την
κρίση του ή ακόμη και να θεωρήσει ότι η επιλογή του ήταν υπερβολική ή ότι
δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για διακοπή κοινωνίας. Αυτό, όμως, είναι
διαφορετικό από το να αποδίδεται στην ενέργειά του χαρακτήρας «προσχηματικού»
κινήτρου ή να χαρακτηρίζεται αυτομάτως ως «βαρύ κανονικό ολίσθημα» διότι, εάν
η Εκκλησία αναγνωρίζει την οικονομία ως ποιμαντική δυνατότητα απέναντι σε
εκείνους που υπέπεσαν στις επίμαχες πράξεις, θα πρέπει να υπάρχει ανάλογη
ποιμαντική διάκριση και απέναντι σε εκείνον ο οποίος, από φόβο μήπως παραβιάσει
τη συνείδησή του και την εκκλησιαστική τάξη όπως αυτός την αντιλαμβάνεται,
επέλεξε να διαχωρίσει τη θέση του.

<div style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; text-align: right;">(συνεχίζεται)</div><o:p></o:p>

<o:p> </o:p>

<a href="#_ftnref1" name="_ftn1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title="">[1]</a>
<a href="https://globalchristianforum.org/about-us/our-history/">https://globalchristianforum.org/about-us/our-history/</a> 
<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/04/1_30.html">https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/04/1_30.html</a><o:p></o:p>

</div>

<a href="#_ftnref2" name="_ftn2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title="">[2]</a> <a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/12/goi.html">https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/12/goi.html</a><o:p></o:p>

</div>

<a href="#_ftnref3" name="_ftn3" title="">[3]</a> <a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/jacklevyn-manuputty-pgi.html" target="_blank">https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/jacklevyn-manuputty-pgi.html<o:p></o:p></a>

</div>

</div> <div> ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ<div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/02/blog-post_16.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/02/2.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (2ον)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/02/3.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (3ον)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/09/4.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (4ον)</a> </div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/09/5.html" itemprop="url">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (5ον)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2024/10/blog-post.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">''ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΛΕΓΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΑΛΑΝΤΙΟΥ Κ. ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ''</a></div></div><div> </div>

Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (6ον)

Συνεχίζουμε και να διαβάζουμε παρακάτω: β. Περὶ τοῦ Ἐπισκόπου Νικοπόλεως κ. Δανιὴλ καὶ τοῦ Π.Σ.Ε. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος οὐδέποτε ὑπῆρξε μέλος...

Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (5ον)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfQMj5YhlUMybswzKeJ5m-0FaSSNiGqjUD5UdUqAEDpvXOE9QCStJoMOdNe-C6uyXyXqoLPVDNij7IwoqKV41492S8iEgDchBWw9ZKkn8tGWVGZg9Oi1tVHbsR4NWG1YB0PqfkIG-tL2dh93_wPMG1JmEqqew7Xz5p9YVHT6aRVOUJvL9S32lHwMH7/s565/2010-12-26_023939.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="565" data-original-width="438" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfQMj5YhlUMybswzKeJ5m-0FaSSNiGqjUD5UdUqAEDpvXOE9QCStJoMOdNe-C6uyXyXqoLPVDNij7IwoqKV41492S8iEgDchBWw9ZKkn8tGWVGZg9Oi1tVHbsR4NWG1YB0PqfkIG-tL2dh93_wPMG1JmEqqew7Xz5p9YVHT6aRVOUJvL9S32lHwMH7/w310-h400/2010-12-26_023939.jpg" width="310" /></a></div>  Η Γραμματεία της Ιεράς Μητροπόλεως των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Αχαΐας και πάσης Πελοποννήσου δημοσίευσε μία ανακοίνωση που αφορά τη διακοπή κοινωνίας του π. Νικολάου Δημαρά. Θα προβούμε σε μία ανάλυση και σχολιασμό της ανακοινώσεως, όπως ήδη είχαμε αναφέρει. Μετὰ βαθυτάτης θλίψεως φέρεται εἰς γνῶσιν τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ὅτι ὁ π. Νικόλαος Δημαρᾶς, διὰ δηλώσεως αὐτοῦ, προέβη εἰς τὴν διακοπὴν τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μετὰ τοῦ οἰκείου Ἐπισκόπου καὶ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος, ὑπὸ τὸν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Καλλίνικον.<o:p></o:p>Ἡ ἐπικαλουμένη «κανονικὴ ἀποτείχισις», βασιζομένη εἰς ἀνυποστάτους, ψευδεῖς καὶ ἀστηρίκτους ἰσχυρισμοὺς περὶ δογματικῶν παρεκκλίσεων καὶ οἰκουμενιστικῶν συμπροσευχῶν, συνιστᾷ πρᾶξιν αὐθαίρετον, ἀντικανονικὴν καὶ σχισματικήν. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος παραμένει ἀκλόνητος θεματοφύλακας τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καὶ τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἀπορρίπτουσα κατηγορηματικῶς πᾶσαν σχετικὴν μομφήν.<o:p></o:p>Η ανακοίνωση αναφέρει ότι τα επιχειρήματα του π. Νικολάου βασίζονται σε ανυπόστατα ψεύδη, αλλά και σε αστήρικτους ισχυρισμούς περί των παραπάνω ζητημάτων. Σημειώνουμε, ωστόσο, ότι οι απαντήσεις που δίνονται είναι σύντομες και δεν αφορούν όλους τους ισχυρισμούς του.<o:p></o:p>1.Ἡ ἐσφαλμένη καὶ αὐθαίρετος ἑρμηνεία τοῦ 15ου Κανόνος τῆς ΑΒ΄ Συνόδου<o:p></o:p>Ὁ ἐπικαλούμενος ὑπὸ τοῦ ἐν λόγῳ κληρικοῦ 15ος Κανὼν τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Πρωτοδευτέρας (ΑΒ΄) Συνόδου εἶναι ἄκρως σαφὴς καὶ αὐστηρὸς ὡς πρὸς τὰς προϋποθέσεις ἐφαρμογῆς του:<o:p></o:p>α. Ἐπιτρέπει τὴν διακοπὴν μνημοσύνου μόνον ὅταν ὁ Ἐπίσκοπος κηρύττῃ «ἐπ’ ἐκκλησίᾳ» καὶ «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» αἵρεσιν ἤδη κατεγνωσμένην ὑπὸ τῶν Ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων.<o:p></o:p>β. Ὁ ἴδιος ὁ Κανὼν καταδικάζει ῥητῶς ὅσους ἀποσχίζονται ἀπὸ τὸν οἰκεῖον Ἐπίσκοπον καὶ τὴν Σύνοδον πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως καὶ κρίσεως, χαρακτηρίζων τὴν τοιαύτην πρᾶξιν ὡς σχίσμα.<o:p></o:p>γ. Αἱ αἰτιάσεις καὶ οἱ ἰσχυρισμοὶ περὶ συμπεριφορῶν, φερομένων συμπροσευχῶν ἢ παρατυπιῶν μεμονωμένων κληρικῶν δὲν συνιστοῦν δογματικὴν αἵρεσιν κηρυσσομένην συνοδικῶς, ἀλλὰ ζητήματα πειθαρχικῆς καὶ διοικητικῆς διερευνήσεως. Ἡ ἀντικατάστασις τῆς συνοδικῆς διαγνώσεως ἀπὸ τὴν ἀτομικὴν κρίσιν ἑνὸς κληρικοῦ δὲν συνιστᾷ «ἀποτείχισιν», ἀλλὰ πραξικοπηματικὴν ἀνυπακοήν.<o:p></o:p>δ.Ἡ ἀποκοπὴ ἀπὸ τὴν κοινωνίαν τοῦ Ἐπισκόπου καὶ τῆς Συνόδου ἄνευ διακηρύξεως ὑπ᾽ αὐτῶν κατεγνωσμένης αἱρέσεως δὲν συνιστᾷ ὁμολογίαν πίστεως, ἀλλὰ ἄτακτον φυγήν, ἀνταρσίαν καὶ σχίσμα.<o:p></o:p>Ολόκληρο το πρώτο κεφάλαιο, κατά τη γνώμη μας, δεν έπρεπε να γραφτεί από τον συντάκτη της ανακοινώσεως, διότι μας εκθέτει ανεπανόρθωτα και το κυριότερο; Τα αυτά επιχειρήματα χρησιμοποιούν και οι πολέμιοι των Γ.Ο.Χ.!  Για ευνόητους λόγους θα αφήσουμε εντελώς ασχολίαστα τα λεχθέντα στο πρώτο αυτό κεφάλαιο και καλά θα κάνει ο συντάκτης να συλλογιστεί προσεκτικά τι ακριβώς έγραψε, ώστε να μην προβεί άλλη φορά στο ίδιο σφάλμα. Σε περίπτωση, μάλιστα, που δεν αντιλαμβάνεται τι ακριβώς εννοούμε, θα προβούμε σε μια μόνο εξαίρεση και ας συλλογιστεί κάτι πολύ απλό: ποια αίρεση κατεγνωσμένη από Σύνοδο ή από τους Πατέρες, κήρυττε «ἐπ’ ἐκκλησίᾳ» και «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» η διοικούσα Εκκλησία της Ελλάδος, όταν οι τρεις Αρχιερείς, ο Φλωρίνης Χρυσόστομος, ο Δημητριάδος Γερμανός και ο Ζακύνθου Χρυσόστομος, διέκοψαν την κοινωνία με αυτήν και ηγήθηκαν του αγώνος των Παλαιοημερολογιτών; Προειδοποιούμε· προσοχή στην απάντηση που θα σκεφθεί κανείς ώστε να μην ομοιάσει προς αυτούς που κατηγορεί ως Ματθαιίζοντες. Ελπίζουμε ο συντάκτης να αντιληφθεί το σφάλμα του διότι, όταν προσπαθεί κανείς να ακυρώσει την θέση του άλλου, καλό είναι πρώτα να εξετάζει μήπως, με τα ίδια του τα επιχειρήματα, ακυρώνει τη δική του ιστορική θέση.<o:p></o:p>2. Ἀπάντησις ἐπὶ τῶν προβληθεισῶν αἰτιάσεων<o:p></o:p>α. Περὶ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου καὶ τῶν δημοσίων ἐκδηλώσεων: Ἡ δογματικὴ καὶ κανονικὴ ἀπαγόρευσις τῶν Ἱερῶν Κανόνων (ὡς οἱ ΜΕ΄ καὶ ΜΣΤ΄ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων) ἀφορᾷ ῥητῶς εἰς τὴν λειτουργικὴν κοινωνίαν, τὴν μυστηριακὴν σύμπραξιν καὶ τὴν συμπροσευχὴν μεθ’ ἑτεροδόξων ἢ σχισματικῶν. Ἡ παρουσία εἰς δημοσίας, ἐθνικὰς ἢ τοπικὰς ἐκδηλώσεις ἱστορικῆς μνήμης (ὡς τῆς Ἐξόδου τοῦ Μεσολογγίου) ἐντάσσεται εἰς τὸ πλαίσιον τῆς κοινωνικῆς συνυπάρξεως καὶ ἐκπροσωπήσεως. Ἡ ἁπλῆ φιλοφρόνησις ἢ ἡ ἀνταλλαγὴ συμβολικῶν δώρων ἐν κοσμικῷ χώρῳ δὲν συνιστᾷ ἀναγνώρισιν ἐκκλησιαστικοῦ καθεστῶτος οὔτε ἔκπτωσιν ἐκ τῆς πίστεως.<o:p></o:p>Πράγματι. Μία απλή παρουσία σε κοσμικές και κοινωνικές εκδηλώσεις, όπως αυτές που αναφέρει η ανακοίνωση, δεν συνιστά από μόνη της εκκλησιαστικό σφάλμα ή παράβαση. Το ζήτημα δεν είναι πού έλαβε χώρα ένα γεγονός, αλλά κυρίως τι έγινε, γιατί έγινε και τι ακριβώς εξέφραζε. Η ανακοίνωση αναφέρει ότι η ανταλλαγή αυτή δεν συνιστά κάποιου είδους αναγνώριση ούτε κάποια έκπτωση εκ της πίστεως. Τότε τι ακριβώς σήμαινε; Ειδώθηκαν δύο φίλοι τυχαία στον δρόμο και αντάλλαξαν και δώρα επειδή είχαν καιρό να βρεθούν; Ή μήπως το γεγονός είχε έναν συγκεκριμένο συμβολισμό, τον οποίο δεν μπορούμε να αγνοούμε και στη συνέχεια να τον χαρακτηρίζουμε απλώς ως μία «φιλοφρόνηση»; Ως προς τη συνάντηση των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Αττικής και Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου και Θεσσαλονίκης κ. Γρηγορίου κατά τη Λιτανεία των Βαΐων, τον Απρίλιο του 2026, καθώς και ως προς όσα συνέβησαν κατά την τελετή για την 200ή επέτειο του Μεσολογγίου, παρουσία του Δημάρχου, η ανακοίνωση διασαφηνίζει ότι δεν επρόκειτο περί εκκλησιαστικής συμπροσευχής, όπως άλλωστε ήδη απεφάνθη η Ιερά Σύνοδος. Εν πάση περιπτώσει, λέγει η ανακοίνωση, δεν αποτελεί διακήρυξη δόγματος. Συμφωνούμε ότι μία τέτοια συνάντηση, από μόνη της, δεν αποτελεί διακήρυξη δόγματος. Η συμπροσευχή επίσης δεν αφορά διακήρυξη δόγματος ούτως ή άλλως αλλά κάτι διαφορετικό που θα σχολιάσουμε παρακάτω. Το ερώτημα όμως είναι άλλο: τι μήνυμα εξέπεμπε αυτή η συνάντηση. Η λιτανεία που τελείται την Κυριακή των Βαΐων είναι ξεκάθαρα εκκλησιαστικό και εορταστικό γεγονός και δεν πρόκειται για κάποια τυχαία κοινωνική εκδήλωση. Μάλιστα, ο Πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως Γ.Ο.Χ. Αττικής και Βοιωτίας είχε αναδημοσιεύσει το γεγονός στον προσωπικό του λογαριασμό με άρθρα από το ιστολόγιο «Εξάψαλμος με βαρύγδουπους τίτλους:<o:p></o:p>«Ένα πρώτο βήμα αγάπης». <a href="https://exapsalmos.gr/ena-proto-vima-agapis/" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">https://exapsalmos.gr/ena-proto-vima-agapis/</a><o:p></o:p>Και:<o:p></o:p>«Βάγια Ενότητας και Μνήμης: Όταν η πίστη συναντά την ιστορία και την αγάπη, τότε υπερβαίνει τις διαφορές και γίνεται γέφυρα ειρηνικής συνύπαρξης». <a href="https://exapsalmos.gr/vagia-enotitas-kai-mnimis-otan-i-pisti-synanta-tin-istoria-kai-tin-agapitote-ypervainei-tis-diafores-kai-ginetai-gefyra-eirinikis-synyparxis/" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">https://exapsalmos.gr/vagia-enotitas-kai-mnimis-otan-i-pisti-synanta-tin-istoria-kai-tin-agapitote-ypervainei-tis-diafores-kai-ginetai-gefyra-eirinikis-synyparxis/</a><o:p></o:p>Αυτά, ήταν δύο ξεχωριστά άρθρα. Τελικά μιλάμε για κάτι «απλό»; Στα παραπάνω άρθρα το γεγονός ασφαλώς δεν παρουσιάζεται ως κάτι «απλό». Και όταν μάλιστα αυτά τα κείμενα αναδημοσιεύθηκαν από τον Πρωτοσύγκελο (και όχι μόνο) της Μητροπόλεως, αποκτά εκ των πραγμάτων μία διαφορετική βαρύτητα και πόσο μάλλον όταν δεν είδαμε και καμία εξήγηση εκ της Μητροπόλεως Αττικής δια όσα γράφτηκαν στο ιστολόγιο αυτό.<o:p></o:p>Διαβάζουμε εκεί:<o:p></o:p>«Μετά από 100 ολόκληρα χρόνια διχόνοιας, μίσους, αντιθέσεων, διαιρέσεων και αλληλοσπαραγμών δύο φωτισμένοι εκπρόσωποι των δύο πλευρών έκαναν τη διαφορά και προέβησαν στο πρώτο βήμα αγάπης και αποδοχής, με αμοιβαίο σεβασμό ο ένας στα πιστεύω του άλλου».<o:p></o:p>Και στη συνέχεια:<o:p></o:p>«Αντάλλαξαν ασπασμό αγάπης και ο Χρυσόστομος έδωσε συμβολικά στον Αθηναγόρα τη σύνθεση με τα βάγια που κρατούσε και ο Αθηναγόρας του πρόσφερε κάτι ανάλογο».<o:p></o:p>Τι ακριβώς σημαίνουν όλα αυτά; Εάν επρόκειτο απλώς για μία τυχαία κοινωνική συνάντηση δύο ανθρώπων σε έναν δημόσιο χώρο, τότε γιατί γίνεται λόγος για «100 ολόκληρα χρόνια διχόνοιας, μίσους, αντιθέσεων, διαιρέσεων και αλληλοσπαραγμών»; Είναι αυτονόητο ότι εννοείται η διαίρεση μεταξύ παλαιοημερολογιτών και νεοημερολογιτών. Παύει λοιπόν η έννοια μίας απλής κοινωνικής παρουσίας σε κάποια εκδήλωση. Δύο Ιεράρχες χαρακτηρίζονται «φωτισμένοι εκπρόσωποι των δύο πλευρών» και η συνάντησή τους χαρακτηρίζεται «πρώτο βήμα αγάπης και αποδοχής» και γίνεται λόγος για «αμοιβαίο σεβασμό ο ένας στα πιστεύω του άλλου». Και κυρίως, παρουσιάζεται ως ένα γεγονός που υπερβαίνει τις διαφορές και γίνεται «γέφυρα ειρηνικής συνύπαρξης». Στη συνέχεια αναφέρεται:<o:p></o:p>«Ο λαός δέχθηκε την ειρηνική αυτή συνάντηση με επευφημίες και ενθουσιασμό. Και είναι η δεύτερη φορά που γίνεται αυτό. Από πέρυσι ξεκίνησαν οι δύο Ιεράρχες αυτή την συνάντηση που στα μάτια των πιστών αποτελεί ένα μεγάλο βήμα για την ιστορική συμφιλίωση…»<o:p></o:p>Αλήθεια, για ποια «ιστορική συμφιλίωση» ομιλεί και τι είδους συμφιλίωση εννοεί; Μήπως οι Ορθόδοξοι δεν αγαπούμε τους ανθρώπους που ανήκουν σε διαφορετικές ομολογίες; Μήπως η διαφορά στην πίστη αποτελεί λόγο ώστε να μισούμε τον συνάνθρωπό μας ή να αρνούμαστε την ανθρώπινη αξία και την αξιοπρέπειά του; Ασφαλώς και όχι. Οι εκκλησιαστικές και δογματικές διαφορές δεν αφορούν την αγάπη που οφείλουμε να έχουμε προς κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως της πίστεως ή της ομολογίας του. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να «συμφιλιωθούμε» με κάποιον άνθρωπο επειδή απλώς πιστεύει διαφορετικά από εμάς. Τον σεβόμαστε ως άνθρωπο, τον αγαπούμε ως δημιούργημα του Θεού και μπορούμε να συνυπάρχουμε ειρηνικά μαζί του χωρίς αυτό να σημαίνει ότι καταργούμε τις διαφορές μας. Οι διαφορές, όμως, αφορούν την πίστη, το δόγμα, την Εκκλησία και την εκκλησιολογική συνείδηση και εκεί ακριβώς βρίσκεται το ζήτημα και όχι στις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν, επομένως, γίνεται λόγος για «ιστορική συμφιλίωση» ύστερα από «100 χρόνια διχόνοιας», τι ακριβώς υπονοείται. Συμφιλιώθηκαν οι άνθρωποι μεταξύ τους; Ποιος τους εμπόδιζε μέχρι σήμερα να αγαπούν ο ένας τον άλλον και να συνυπάρχουν ειρηνικά; Ή σημαίνει κάτι περισσότερο; Μήπως πρόκειται για συμφιλίωση των δύο εκκλησιαστικών πλευρών; Εάν αυτό εννοείται, τότε το ζήτημα πάλι παύει να είναι μία απλή κοινωνική συνάντηση και αποκτά σαφέστατα εκκλησιολογικό περιεχόμενο. Το να αγαπώ έναν άνθρωπο είναι κατανοητό, να παρουσιάζω όμως την εκκλησιαστική διαφορά ως μία εκατονταετή «διχόνοια» η οποία τώρα, χάρη σε μία συνάντηση δύο Ιεραρχών αρχίζει να θεραπεύεται, τότε το ζήτημα μεταφέρεται σε εκκλησιαστικό επίπεδο. Επίσης ο «λαός» και οι δύο Ιεράρχες σε αυτή τη λιτανεία δεν βρίσκονταν απλώς σε έναν ''κοσμικό χώρο'', βρίσκονταν σε μία εκκλησιαστική λιτανεία, κατά την Κυριακή των Βαΐων και φυσικά συμπροσεύχονταν εκτός αν πιστεύει κανείς ότι στις λιτανείες κλήρος και λαός ούτε εκφωνεί δεήσεις ούτε προσεύχεται.<o:p></o:p>Και συνεχίζει το ίδιο άρθρο:<o:p></o:p>«Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στον Μητροπολίτη Χρυσόστομο για την σημαντική πρωτοβουλία του να πραγματοποιεί κάθε χρόνο αυτή τη λιτανεία τέτοια μέρα, σε ανάμνηση της λιτανείας που γίνεται στα Ιεροσόλυμα στο Ορθόδοξο Πατριαρχείο μας. Και η αθρόα συμμετοχή των πιστών αποδεικνύει ότι έχει πετύχει και την περιμένει κάθε χρόνο ο πιστός λαός».<o:p></o:p>Και παρακάτω:<o:p></o:p>«Διπλά συγχαρητήρια αξίζουν στον Μητροπολίτη Αθηναγόρα, ο οποίος ξεπερνώντας αγκυλώσεις και φανατισμούς του παρελθόντος παρέστη με αυτό τον διακριτικό τρόπο σε μία εκκλησιαστική λιτανεία η οποία γίνεται για να τιμήσουμε τον κοινό αρχηγό της πίστεώς μας, τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό και έγινε η αιτία να γραφεί μια πρώτη σελίδα αγάπης, μετά από 100 χρόνια διχόνοιας».<o:p></o:p>Ας σταθούμε λίγο εδώ. Ο Μητροπολίτης Αθηναγόρας, σύμφωνα με το ίδιο το δημοσίευμα, «ξεπερνά αγκυλώσεις και φανατισμούς του παρελθόντος» και παρίσταται σε μία εκκλησιαστική λιτανεία. Η παρουσία του, μάλιστα, χαρακτηρίζεται ως «πρώτη σελίδα αγάπης» μετά από εκατό χρόνια διχόνοιας και εμείς τώρα καλούμαστε να δεχθούμε ότι πρόκειται απλώς για μία κοινωνική παρουσία σε μία κοσμική εκδήλωση; Ποιο από τα δύο ισχύει; Ήταν μία απλή κοινωνική συνάντηση χωρίς ιδιαίτερη σημασία, όπως παρουσιάζεται στην ανακοίνωση της Συνόδου, ή ήταν, όπως παρουσιάστηκε τότε, «ένα βήμα αγάπης», «πρώτη σελίδα αγάπης», «βήμα ιστορικής συμφιλίωσης» και «γέφυρα ειρηνικής συνύπαρξης»; Το πραγματικό αντικείμενο της διαφοράς είναι εκκλησιολογικό και δογματικό και όχι η έλλειψη αγάπης. Όσον αφορά το δεύτερο άρθρο του «Εξάψαλμου», το έχουμε ήδη αναλύσει εδώ: <a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/04/blog-post_21.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/04/blog-post_21.html</a> και δεν υπάρχει λόγος να επανερχόμαστε επί του παρόντος στα ίδια. Είχαμε αναφέρει εξαρχής ότι εδώ παρουσιάζουμε τη δική μας, ίσως ασήμαντη για μερικούς, οπτική επί του θέματος. Το ζήτημα που εξετάζουμε είναι η επιχειρηματολογία της ανακοινώσεως και ο τρόπος με τον οποίο επιχειρείται να δικαιολογηθούν τα συγκεκριμένα γεγονότα. Δεν εξετάζουμε εδώ το πρόσωπο αλλά τα γεγονότα, τα δημοσιεύματα. Επομένως, ας είμαστε ξεκάθαροι: δεν έχουμε πρόβλημα με τον Σεβασμιώτατο Αττικής κ. Χρυσόστομο. Έχουμε όμως σοβαρό πρόβλημα με το να παρουσιάζονται ως πειστικές απαντήσεις επιχειρήματα τα οποία, όταν συγκριθούν με τα ίδια τα γεγονότα και τις δημόσιες αναφορές που τα συνόδευσαν δεικνύουν το αντίθετο. Ο ίδιος ο Σεβασμιώτατος ουσιαστικά εκτέθηκε κυρίως από τα παραπάνω δημοσιεύματα που προκάλεσαν λόγω των περιεχομένων λόγων ενώ ταυτόχρονα αναδημοσίευαν ελεύθερα κληρικοί της Μητροπόλεώς του πανηγυρίζοντας δίχως ουσιαστικό λόγο. Τα λεχθέντα για την δογματική και κανονική απαγόρευση των Ιερών Κανόνων (ΜΕ΄ καὶ ΜΣΤ΄ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων) που αφορούν την λειτουργικὴν κοινωνία, την μυστηριακή σύμπραξη και την συμπροσευχή μεθ’ ετεροδόξων η σχισματικών θα τα χρησιμοποιήσουμε στο επόμενο μέρος.<o:p></o:p> <o:p></o:p>(συνεχίζεται)

<div> ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ<div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/02/blog-post_16.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/02/2.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (2ον)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/02/3.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (3ον)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/09/4.html" itemprop="url">Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (4ον)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2024/10/blog-post.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">''ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΛΕΓΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΑΛΑΝΤΙΟΥ Κ. ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ''</a></div></div>

Περί της υποθέσεως του π. Νικόλαου Δημαρά (5ον)

Η Γραμματεία της Ιεράς Μητροπόλεως των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Αχαΐας και πάσης Πελοποννήσου δημοσίευσε μία ανακοίνωση που αφορά τη δ...