ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ ☦: ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ

Περί της Κανονικής Τάξεως, της Εκκλησιαστικής Ομολογίας και της Ευθύνης των Ποιμένων

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiP40-v8_2f_WGpRnq16olXtiGqeSl1-a6oiQuVzyXlCiTynM2E5nXhoQPRiEAAct2tIKUCZ_al8L7_I44nj6KF16IsQ4lxCE07MKv72FWJvPWhT_I0wQT2nwExo1P5kGCDaqt6vmongJ7KZ4V_UI-naP08ps4GmqvXgoJXJnvaGbhTua9LIk1pfo_g/s800/Church_Fathers_Order_left_part_-_Google_Art_Project.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="800" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiP40-v8_2f_WGpRnq16olXtiGqeSl1-a6oiQuVzyXlCiTynM2E5nXhoQPRiEAAct2tIKUCZ_al8L7_I44nj6KF16IsQ4lxCE07MKv72FWJvPWhT_I0wQT2nwExo1P5kGCDaqt6vmongJ7KZ4V_UI-naP08ps4GmqvXgoJXJnvaGbhTua9LIk1pfo_g/w640-h480/Church_Fathers_Order_left_part_-_Google_Art_Project.jpg" width="640" /></a></div> <br /><p></p><div dir="auto" style="background-color: white; color: #080809; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; text-align: justify; white-space: pre-wrap;">Κάθε κληρικός έχει ασφαλώς το δικαίωμα να διατυπώνει προσωπικές θεολογικές ή κανονικές απόψεις και να εκφράζει τις επιφυλάξεις ή τις διαφωνίες του. Υπάρχει όμως ένα θεσμικό γεγονός το οποίο δεν μπορεί να αναιρεθεί από προσωπικές εκτιμήσεις: οι αποφάσεις που έχουν ήδη ληφθεί από τα αρμόδια εκκλησιαστικά όργανα και οι οποίες, μέχρι να ανακληθούν, διορθωθούν ή αντικατασταθούν από νέα εκκλησιαστική απόφαση, αποτελούν δεσμευτικό στοιχείο της εκκλησιαστικής τάξεως. Όσο κι αν ένας ιεράρχης θεωρεί ότι με τη διατύπωση της προσωπικής του διαφωνίας «ομολογεί», θα πρέπει να ενθυμηθεί την διάκριση μεταξύ εσωτερικής πεποίθησης και πραγματικής εκκλησιαστικής πράξης. Η ομολογία δεν εξαντλείται στη διατύπωση μιας ορθής, κατά την προσωπική κρίση κάποιου, θεολογικής θέσεως. Συνδέεται και με την ευθύνη να αγωνισθεί κανείς μέσα στην Εκκλησία για την αποκατάσταση εκείνου που θεωρεί ότι έχει παρεκκλίνει, αναλαμβάνοντας, όταν απαιτείται, το κόστος της στάσεώς του.</div><div dir="auto" style="background-color: white; color: #080809; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; text-align: justify; white-space: pre-wrap;">Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν αντιμετώπιζαν τα μεγάλα εκκλησιαστικά προβλήματα ως προσωπικές διαφωνίες που μπορούσαν απλώς να καταγραφούν και κατόπιν να παραμερισθούν. Όταν αντιλαμβάνονταν ότι διακυβεύεται η πίστη ή η κανονική τάξη της Εκκλησίας, δεν αρκούνταν σε μια ιδιωτική διατύπωση της αντίθεσής τους ούτε θεωρούσαν ότι η προσωπική τους διαφωνία, από μόνη της, αποτελούσε το τέλος της ευθύνης τους. Αγωνίζονταν, προσέφευγαν στα αρμόδια εκκλησιαστικά όργανα, ζητούσαν την εξέταση του ζητήματος, κατέθεταν τη μαρτυρία τους και επέμεναν στην ανάγκη διορθώσεως του προβλήματος και γι’ αυτό η διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας δεν αποτελούσε γι’ αυτούς την πρώτη ή την εύκολη λύση. Ερχόταν ως έσχατο μέτρο, όταν είχε πλέον καταστεί φανερό ότι δεν υπήρχε δυνατότητα θεραπείας της καταστάσεως μέσα από τα συνήθη εκκλησιαστικά μέσα ή ότι η εμμονή σε μια συγκεκριμένη πλάνη είχε πλέον λάβει τέτοια διάσταση, ώστε η συνέχιση της κοινωνίας να δημιουργεί σοβαρό εκκλησιολογικό πρόβλημα.</div><div dir="auto" style="background-color: white; color: #080809; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; text-align: justify; white-space: pre-wrap;">Υπάρχει ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στο «διαφωνώ» η οποία είναι μια προσωπική θέση, και στο «αγωνίζομαι για να διορθωθεί αυτό με το οποίο διαφωνώ», που δηλώνει εκκλησιαστική ευθύνη, κόστος και συγκεκριμένη πράξη. Ακόμη μεγαλύτερη είναι η διαφορά ανάμεσα στο να δηλώνει κάποιος ότι «ομολογεί» και στο να αναλαμβάνει πραγματικά όλες τις συνέπειες της ομολογίας του, όταν αυτή έρχεται σε σύγκρουση με μια ήδη διαμορφωμένη εκκλησιαστική κατάσταση. Η αληθινή ομολογία, επομένως, δεν μπορεί να περιορίζεται σε λόγια που καθησυχάζουν την προσωπική συνείδηση, ενώ στην πράξη όλα παραμένουν ακριβώς όπως πριν. Εάν κάποιος θεωρεί ότι μια εκκλησιαστική απόφαση ή πρακτική είναι λανθασμένη, τότε το ζήτημα δεν τελειώνει με το να δηλώσει απλώς ότι προσωπικά διαφωνεί μαζί της. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι κάνει προκειμένου να ζητήσει την αποκατάσταση της τάξεως, ποια εκκλησιαστικά μέσα χρησιμοποιεί και, κυρίως, μέχρι πού είναι διατεθειμένος να φθάσει όταν διαπιστώσει ότι οι προσπάθειες διορθώσεως δεν καρποφορούν. Η ιστορία της Εκκλησίας δεν μας παραδίδει ως πρότυπο ούτε την άνευ όρων υποταγή ούτε την εύκολη απομάκρυνση. Μας παραδίδει τον δύσκολο δρόμο του αγώνα: πρώτα την προσπάθεια θεραπείας του προβλήματος μέσα στην Εκκλησία και, όταν αυτή καταστεί αδύνατη και συντρέχουν οι απαιτούμενες εκκλησιολογικές προϋποθέσεις, την ανάληψη και των αναγκαίων συνεπειών της ομολογίας. Ομολογία χωρίς αγώνα για την αποκατάσταση της αλήθειας κινδυνεύει να παραμείνει απλώς μια προσωπική διαφωνία, ενώ ομολογία που δεν συνοδεύεται ποτέ από πράξη και θυσία μπορεί τελικά να καταλήξει σε μια βολική μορφή εσωτερικής διαφοροποιήσεως χωρίς πραγματικό εκκλησιαστικό αποτέλεσμα.</div>

Περί της Κανονικής Τάξεως, της Εκκλησιαστικής Ομολογίας και της Ευθύνης των Ποιμένων

Κάθε κληρικός έχει ασφαλώς το δικαίωμα να διατυπώνει προσωπικές θεολογικές ή κανονικές απόψεις και να εκφράζει τις επιφυλάξεις ή τις διαφω...

Νέα έκδοση: ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΙΦΕΡΙΑΝΩΝ

<p style="text-align: center;"><span style="background-color: white; color: white;"> </span><img src="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEgwBd33wI2cFM3893FCEZ2TXbOPYNZq2Izhv7sl2_5ieeWILPO316V0D_Fzg_A-ZI2zgG-F1kHb5rr8xTRgyUI2ILPpfBLX_p7uSouASzsc4CDFjTcQXqf2sXLJ4pdGBCCzX8-2Jbl19lHChJ_EHEFJG58LFAy4xEelnI0D8W5Hgu1l1lKPhKSYKs7HPtgc=w490-h789" /></p><div style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white;"><br /></span></div><div style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-family: georgia; font-size: medium;">"<span style="text-align: left;">Το παρόν διαλογικό έργο ανήκει στον κλάδο της αντιρρητικής θεολογίας και αναιρεί τις θέσεις των Λουκιφεριανών. Οι εν λόγω Σχισματικοί του Δ΄ αιώνος πήραν το όνομά τους από τον επίσκοπο Καλάρεως (το σημερινό Cagliari της Σαρδηνίας) Λουκίφερ (Luciferus Calaritanus)</span><span style="text-align: left;">. Ο Λουκίφερ και οι οπαδοί του ήταν ακραιφνείς Ορθόδοξοι, αλλά αποσχίστηκαν από την εκκλησιαστική κοινωνία με τους υπόλοιπους, εξαιτίας του ζήλου χωρίς επίγνωση από τον οποίο διακατέχονταν, αφού αφενός μεν κρατούσαν αδιάλλακτη στάση απέναντι στους πρώην αρειανούς κληρικούς, ακόμη κι αν αυτοί είχαν αποκηρύξει την αίρεση και είχαν γίνει αποδεκτοί από την υπόλοιπη Εκκλησία, αφετέρου δε απέρριπταν την επιείκεια θεωρώντας «προδότες» τους Ορθόδοξους που δέχτηκαν μετανοημένους αρειανούς επισκόπους. Αιτία της αποκοπής τους ήταν η Σύνοδος που συνεκλήθη στην Αλεξάνδρεια το 362, υπό την προεδρία του Μεγάλου Αθανασίου, στην οποία αποφασίστηκε να γίνονται δεκτοί στους κόλπους της Εκκλησίας και στις θέσεις τους όλοι οι πρώην Αρειανοί επίσκοποι, με μόνη προϋπόθεση να ομολογήσουν το Σύμβολο της Νίκαιας και να αναθεματίσουν την αίρεσή τους".</span></span></div><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px;"></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px;"></p><div style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: medium;">(Από τον πρόλογο του βιβλίου) </span></div><span style="background-color: white;"><br style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px;" /></span><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px;"></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-family: times; font-size: x-large;">Πληροφορίες - παραγγελίες:<span style="color: #2b00fe;"> <a href="mailto:krufosxoleio@yahoo.gr" style="text-decoration-line: none;">krufosxoleio@yahoo.gr</a></span></span></p>

Νέα έκδοση: ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΙΦΕΡΙΑΝΩΝ

" Το παρόν διαλογικό έργο ανήκει στον κλάδο της αντιρρητικής θεολογίας και αναιρεί τις θέσεις των Λουκιφεριανών. Οι εν λόγω Σχισματικ...

Αγίου Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδου: Η Ανατολή και η Δύση υπό το πρίσμα του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού και της Ορθοδοξίας.

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEitCGQHSUC-sWFzL8XZerdu-pLsdCPUCQUlV8OKXuTpGX1ixiq0siuWPkjdu4DRCwQgBluoEfLe9h7Y2ERA9oXOu5Yh3aEKTu0eS_JN8tRcnWFDgfj4pZqn5MeibWN98h4HkXjsTff7d7RCmhKrofC_fegWfQKZKtggv4q0p5qzpOz2WfCdEKMQeVo3/s546/images.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="546" data-original-width="366" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEitCGQHSUC-sWFzL8XZerdu-pLsdCPUCQUlV8OKXuTpGX1ixiq0siuWPkjdu4DRCwQgBluoEfLe9h7Y2ERA9oXOu5Yh3aEKTu0eS_JN8tRcnWFDgfj4pZqn5MeibWN98h4HkXjsTff7d7RCmhKrofC_fegWfQKZKtggv4q0p5qzpOz2WfCdEKMQeVo3/s1600/images.jpg" /></a></div><span style="font-size: medium;"><br /></span><p></p><p></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><span style="color: #0c0c0c; font-family: "Segoe UI", sans-serif; font-size: medium;">«Ελθόντος τού πληρώματος τού χρόνου, κατήλθεν ο Χριστός εις τόν κόσμον, ή Ανατολή έχρησίμευσεν ώς τόπος τής Γεννήσεως Αυτού, ώς έχουσα πλησιεστέραν τήν συγγένειαν προς τό θείον, προς ό ήλθεν ο Χριστός νά συμφιλίωση καί νά προσαρμόση τό άνθρώπινον, έφ' ώ Θεός ων καί άνθρωπίνην προσέλαβε μορφήν καί ύπόστασιν. Ούτω ή θρησκεία τού Χριστού σκοπόν έχουσα νά αναβίβαση τόν άνθρωπον εκ τής γής προς τόν Ούρανόν καί νά συμφιλίωση αυτόν μέ τόν Θεόν καί άπαλλάττουσα τού τυραννικού ζυγού τής αμαρτίας καί τού κακού, νά άνυψώση αυτόν εις τάς ιδεώδεις σφαίρας τής αθανασίας καί τού αγαθού, ένεκολπώθη τόν Άνατολικόν καί δή τόν Έλληνικόν πολιτισμόν, όστις υπέρ πάντα άλλον έφθασε πλησιέστερον προς τόν Θεόν. Διό καί ή θεία Πρόνοια, ήτις πόρρωθεν προκαταβάλλει τάς άφορμάς τών μεγάλων κοσμοϊστορικών γεγονότων, πρίν ή κατέλθη ό Χριστός εις τόν κόσμον, προελείανε τό έδαφος τής υποδοχής Αυτού διά τής έπικρατήσεως εν τή Ανατολή, ένθα έμελλε νά γεννηθή διά τής Ελληνικής γλώττης καί τού Ελληνικού πολιτισμού όν έσπειρε κατά τήν προσφυά έκφρασιν τού Πλουτάρχου, καθ' άπασαν τήν έώαν ό δορυκτήτωρ Μέγας Αλέξανδρος. "Οντως μόνον ή λιγυρά καί εύστροφος Ελληνική διάλεκτος καί ή εμβριθής καί φιλοσοφική διάνοια τού "Ελληνος καί ή εύπτερος καί μεγαλόπνους ελληνική φαντασία, ήδύνατο νά άντιληφθή πληρέστερον τό θείον καί ιδεώδες πνεύμα τής Χριστιανίκης θρησκείας καί νά διατύπωση τά ύπερφυή καί θεσπέσια Δόγματα καί τάς μυστηριώδεις αυτής διδασκαλίας. Καθ' όσον ό κόσμος κατά τήν έποχήν τής γεννήσεως τού Χριστού έκυλίετο εις τόν βόρβορον τών παθών καί τής άκολασίας καί αν ούτος υπό τήν έπήρειαν τών ακολάστων καί έγωϊστικών παθών δέν έξωμοιώθη τελείως προς τήν τάξιν τών αλόγων κτηνών, τούτο οφείλεται εις τόν Έλληνικόν πολιτισμόν, όστις οσάκις ή ανθρωπότητα εκινδύνευε νά άποκτηνωθή καί άποθηριωθή, συνεκράτει αυτήν εις τά όρια τού ανθρωπισμού καί τού ιδεαλισμού διά μιας ενέσεως καί ενός εμβολιασμού τού ιδεώδους Ελληνικού ορού. Τούτου ένεκα ό Χριστιανισμός ώς θείος εμβολιασμός τής ανθρωπίνου ψυχής, ίνα μεταγγισθή καί επικρατήση εις αυτήν, έπρεπε νά εύρη ου μόνον πρόσφορον έδαφος, άλλα καί τά κατάλληλα όργανα καί μέσα προς μετάγγισιν αυτού εις πάντα τά "Εθνη, τά καθήμενα εν χώρα καί σκιά θανάτου. Καί ώς τοιαύτα έχρησίμευσαν ή Ελληνική γλώσσα καί Ελληνική διάνοια. Διό καί ότε προσήλθον εις τόν Χριστόν οί πρώτοι "Ελληνες έν Ιερουσαλήμ, άνεφώνησεν ό Κύριος «νύν έδοξάσθη ό υίός τού ανθρώπου», προσημαίνων τήν διά τού Ελληνικού πνεύματος καί τής λιγυράς καί ήδυφθόγγου Ελληνικής γλώσσης, άνάπτυξιν καί διάδοσιν τής χριστιανικής θρησκείας καί τήν θαυματουργικήν έπικράτησιν αυτής άνά τά πέρατα τής γής. Ούτω ό Χριστιανισμός διατυπωθείς διά τής αθανάτου καί λιγυράς Ελληνικής γλώττης καί αναπτυχθείς διά τού φιλοσοφικού ιδεώδους τού ελληνικού πνεύματος, προσηρμόσθη τόσον μετ' αυτού καί έξοικειώθη, ώστε απετέλεσαν ένα ιδιάζοντα τύπον πολιτισμού, τόν Έλληνοχριστιανικόν λεγόμενον πολιτισμόν, έξ ου έξεμαιεύθη καί έκυοφορήθη ή μεγάλη Ελληνική Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ό Χριστιανισμός ενώ εις τήν Άνατολήν εύρεν οικείον καί φιλικόν τό έδαφος, διότι έπεκράτει έν αύτη τό συγγενές προς τό θείον έλληνικόν πνεύμα, εις τήν Δύσιν τουναντίον εύρε τό έδαφος ού μόνον δυσμενές, άλλα καί πολέμιον. Είναι γνωστοί έκ τής Έκκλησιαστικής ιστορίας οί διωγμοί, ούς ήγειραν κατά τού Χριστιανισμού οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες έν τή Δύσει καί έν αύτη ακόμη τή Ανατολή, άλλα καί ή έπαίσχυντος ήττα, ην υπέστησαν ούτοι ύπό τής θείας δυνάμεως αυτού καί ην ώμολόγησεν ό τελευταίος διώκτης αυτού ό Ιουλιανός ό Παραβάτης άναφωνήσας όταν εδέχθη τό πάρθιον βέλος εις τήν καρδίαν «νενίκηκάς με Ναζωραίε». Καί όταν επεράτησε διά τής θείας δυνάμεως του έν τή Δύσει ό Χριστιανισμός, άνέλθών εις τους θρόνους τών Καισάρων καί περιβληθείς τήν άλουργή πορφύραν τών Ρωμαίων Αυτοκρατόρων, δέν κατώρθωσε νά διαπεράση τήν τετανώδη ψυχήν τής δύσεως καί νά μεταγγίση εις τους κόλπους αυτής τόν χυμόν τής θείας ιδιότητος αυτού, όπως εις τήν ψυχήν τής Ανατολής. Διό καί ή Δύσις αντελήφθη ώς Εκκλησία βεβαίως καί όχι ώς άτομον, άντελήφθη τόν χριστιανισμόν μάλλον ύπό τήν παιδαγωγικήν καί νομοκρατικήν αυτού ιδιότητα, παρά ύπό τήν θείαν καί έξαγιαστικήν αυτού δύναμιν καί άποστολήν. Τούτου ένεκα εις τήν Δύσιν, ό ανώτατος θρησκευτικός Αρχηγός καί Ποντίφηξ τής Καθολικής εκκλησίας ό Πάπας, ήτο καί Αρχηγός τής Πολιτείας καί διεχειρίζετο άπολυταρχικώς τήν τε θρησκευτικήν καί τήν πολιτικήν έξουσίαν. Ένώ εις τήν Άνατολήν ένθα έπεκράτησεν ή θεία καί ηθική ιδιότης τής χριστιανικής θρησκείας, ό Αρχηγός τής Εκκλησίας είχε καθαρώς πνευματικήν καί ήθικήν έξουσίαν ακολουθών τό Εύαγγελικόν παράγγελμα· «'Απόδοτε τά τού Καίσαρος τω Καίσαρι καί τά τού Θεού τω Θεώ». (Ματθ. 22 21). Εις τήν βασικήν ταύτην διαφοράν τής αντιλήψεως τής χριστιανικής θρησκείας ύπό τής Ανατολικής καί τής Δυτικής Εκκλησίας, οφείλεται ή έπικράτησις εις ταύτην μέν τού πνεύματος τής αίρέσεως καί τής κακοδοξίας, εις έκείνην δέ τού πνεύματος τής συντηρητικότητος καί τής ορθοδοξίας. "Ωστε ή αίρεσις καί ή κακοδοξία έν τή Δυτική Εκκλησία ώς αρχήν καί πηγήν έχει τήν ιδιάζουσαν άντίληψιν αυτής περί τού Χριστιανισμού ώς θρησκείας προωρισμένης νά συμμορφώση τάς ιδέας τού θείου προς τάς ιδέας τού ανθρωπίνου περιεχομένου αυτής καί νά ύποτάξη αύταρχικώς τάς ανθρωπίνους ψυχάς καί τά σώματα ύπό τήν άπολυταρχικήν κυριαρχίαν τού ανωτάτου Ποντίφικος τής Εκκλησίας καί τού ανωτάτου "Αρχοντος τής Πολιτείας τού Πάπα. Ένώ ή συντηρητικότης καί ή ορθοδοξία έν τή Ανατολική Εκκλησία ώς αρχήν καί βάσιν έχει νά προσαρμόση τάς ιδέας τού άνθρωπου προς τάς ιδέας τού Θεού, καί νά ύποτάξη έκουσίως καί ελευθέρως τήν άνθρωπίνην ψυχήν καί τό σώμα ύπό τήν κυριαρχίαν τού θείου καί ύπερκοσμίου πνεύματος τού Χριστού. Εντεύθεν συμβαίνει εις μέν τήν Δυτικήν Έκκλησίαν τό Έκκλησιαστικόν πολίτευμα νά ή άπολυταρχικόν καί Δεσποτικόν, εις δέ τήν 'Ανατολικήν Έκκλησίαν φιλελεύθερον καί </span><span style="color: #0c0c0c; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: medium;">συνταγματικόν. "Ωστε ό λόγος τής συντηρητικότητος καί τής ορθοδοξίας τής 'Ανατολικής Εκκλησίας, άφ' ενός καί τής αιρέσεως καί τής κακοδοξίας τής Δυτικής Εκκλησίας, άφ' ετέρου, ό απορρέων κατ' αρχήν έξ αυτής τής διαφόρου άντιλήψεως τού πνεύματος τού Χριστιανισμού ύφ' έκατέρας τών Έκκλησιών, κέκτηται πολύ μεγάλην σημασίαν καί σπουδαιότητα καθ' όσον έκ τής υπεροχής ταύτης ή εκείνης τής απόψεως εξαρτάται ή έπικράτησις τής θείας, ή τής άνθρωπίνου ιδιότητος τής χριστιανικής θρησκείας έν τω κόσμω. Σούτου ένεκα ή μέν εκκλησία τής Δύσεως προσπαθεί πάντοτε νά προσαρμόζη τάς θρησκευτικάς διατάξεις καί τάς εκκλησιαστικάς παραδόσεις, εις ας άπεκρυσταλλώθη τό ακραιφνώς όρθόδοξον καί θείον πνεύμα τής Χριστιανικής θρησκείας. Ούτος είναι καί ό λόγος δι' δν ή μέν Εκκλησία τής Δύσεως θεωρείται καί λέγεται προοδευτική, ή δέ εκκλησία τής Ανατολής συντηρητική καί εφεκτική. Βεβαίως άπό απόψεως κοινωνικής κρίνοντες τήν θρησκείαν έχει δίκαιον νά χαρακτηρίζη έκείνην μεν ως προοδευτικήν καί συγχρονισμένην, ταύτην δε ως συντηρητικήν καί άσυγχρόνιστον. 'Αλλ' όταν τις Λάβη ύπ' όψιν τήν θείαν υπόστασιν καί ιδιότητα τής χριστιανικής θρησκείας, τήν μή έπιδεχομένην καμμίαν έξέλιξιν ώς φέρουσαν τήν σφραγίδα τής θείας τελειότητας, απαλλάσσει τότε τήν όρθόδοξον Άνατολικήν Έκκλησίαν τής αδίκου μομφής τής στασιμότητος καί αποδίδει εις Αυτήν τόν τίτλον τής θείας Άποστολικότητος. Διότι όσον μία Χριστιανική Εκκλησία προσεγγίζει προς τήν αρχαιότητα καί Άποστολικότητα, τόσον ευρίσκεται πλησιέστερον προς τήν θείαν αυτής άλήθειαν, ήτις αποτελεί τήν ακριβή στάθμην καί τήν λυδίαν λίθον τής ορθοδοξίας Αυτής. Τούτου οϋτως έχοντος άπό θρησκευτικής απόψεως προοδευτικοί πρέπει νά λογιζώμεθα ήμείς οι ορθόδοξοι, οίτινες εμμένοντες πιστοί προς τάς αρχαίας Άποστολικάς καί </span><span style="color: #0c0c0c; font-family: Calibri, sans-serif; font-size: medium;">Σ</span><span style="color: #0c0c0c; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: medium;">υνοδικάς Διατάξεις καί τάς σεπτάς εκκλησιαστικός παραδόσεις, ευρισκόμεθα έγγύτερον προς τήν θείαν άλήθειαν τής θρησκείας, ή οί Δυτικοί οίτινες άκολουθούντες τήν προοδευτικήν έξέλιξιν άπεμακρύνθησαν του θείου πνεύματος του χριστιανισμού, εισαγαγόντες νέα ανθρώπινα Δόγματα, ώς τό άλάθητον τού πάπα καί τήν άσπιλον σύλληψιν τής Αγίας ΄Αννης κατά τήν γέννησιν τής Θεοτόκου καί νέας ανθρωπίνους παραδόσεις ώς τά άζυμα, τάς όστιας καί διαφόρους άλλας καινοτομίας. Όθεν εκ τής έπικρατήσεως έν τω χριστιανικώ κόσμω τής ορθοδόξου Ανατολικής εκκλησίας ή τής Δυτικής τής κακοδόξου καί Αιρετικής, θά έξαρτηθή ή έπικράτησις ή του θείου καί ύπερκοσμίου ή του ανθρωπίνου καί κοσμικού περιεχομένου τής χριστιανικής θρησκείας. Τό μέν πρώτον εγγυάται ή συντηρητικότης καί τό ακραιφνώς όρθόδοξον καί θείον πνεύμα τής Ανατολικής Εκκλησίας, τό δέ δεύτερον προμνηστεύεται τό συγχρονισμένον καί έξελικτικόν άλλ' αιρετικόν καί κακόδοξον πνεύμα τής Δυτικής Εκκλησίας...»</span></p><div style="text-align: center;"></div><p></p><p align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><b><span face=""Segoe UI","sans-serif"" style="line-height: 115%;"><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Απόσπασμα από: <br />''Άπαντα πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδου'', Α΄ τόμ. κεφ.
11</span><o:p style="font-size: 12pt;"></o:p></span></span></b></p><br /><p></p>

Αγίου Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδου: Η Ανατολή και η Δύση υπό το πρίσμα του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού και της Ορθοδοξίας.

«Ελθόντος τού πληρώματος τού χρόνου, κατήλθεν ο Χριστός εις τόν κόσμον, ή Ανατολή έχρησίμευσεν ώς τόπος τής Γεννήσεως Αυτού, ώς έχουσα πλησι...

Υπέρ του "Κυπριανισμού"

<p><span style="background-color: white;"><br /></span></p><div class="separator" style="clear: both; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEgs-fRP62fVKZywLj7obBBygzKlBu7wnzI742aBF984E4HSRJw-N_33n66LtuEoo60qgvQfM6Pw40MFIpnMY7UeBSFwitYVXgQqdwRv2Exccnss9tXX97dEf9Zas8tvi5PB0IWSKQVxUE3c1d1iKvJIXmMT_WOgSWUx-CpxkOZnfEFoYRXaPBGegXB7Lww4" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-decoration-line: none;"><span style="background-color: white; color: black;"><img alt="" data-original-height="1877" data-original-width="1325" height="452" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEgs-fRP62fVKZywLj7obBBygzKlBu7wnzI742aBF984E4HSRJw-N_33n66LtuEoo60qgvQfM6Pw40MFIpnMY7UeBSFwitYVXgQqdwRv2Exccnss9tXX97dEf9Zas8tvi5PB0IWSKQVxUE3c1d1iKvJIXmMT_WOgSWUx-CpxkOZnfEFoYRXaPBGegXB7Lww4=w318-h452" style="border: none; position: relative;" width="318" /></span></a></div><div style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><br /></span></div><div style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="font-size: large;">Υπέπεσε πρόσφατα στην αντίληψή μου κείμενο Αγιορείτου μοναχού (γνωστού σε μένα, αλλά αφού δεν αναφέρει το όνομά του, δεν το αποκαλύπτω) με τον βαρύγδουπο τίτλο "<i>Αναίρεσις των "Κυπριανιστικών" κακοδοξιών</i>", στο οποίο προπαθεί να αναιρέσει τις περί "ασθενών μελών" και "δυνάμει και ενεργεία" ορθόδοξες εκκλησιολογικές διδασκαλίες, υποστηρίζοντας τη γνωστή κακοδοξία της "αυτόματης απώλειας". Αν και ορισμένες από τις θέσεις που υποστηρίζει ο συγγραφέας αντιμετώπισα και στο "Κατά του Σακαρελλισμού" κείμενό μου (εδώ: <a href="https://krufo-sxoleio.blogspot.com/2023/03/blog-post.html" style="text-decoration-line: none;">https://krufo-sxoleio.blogspot.com/2023/03/blog-post.html</a>), πιστεύω ότι πρέπει να δοθούν κάποιες απαντήσεις και εδώ. </span><span style="font-size: large;">Διότι όταν προσπάθησα να καταθέσω τις παρατηρήσεις μου στο προφίλ του συγγραφέως στο facebook, με απέκλεισε σχεδόν αμέσως από τη δυνατότητα σχολιασμού, όπως συνηθίζουν να πράττουν όσοι δεν μπορούν να σταθούν σε έναν δημόσιο διάλογο.</span></span></div><div style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Οπότε θεώρησα αναγκαίο να τις δημοσιεύσω, πόσο μάλλον όταν πληροφορήθηκα την "<i>καταδίκη του Κυπριανισμού</i>" από τη νέα "Ιερά Συμμαχία Γ.Ο.Χ." Δωδεκανήσου Καλλινίκου και Λαυρεωτικής Αθανασίου, <b>διά της οποίας καταδίκης κατέστησαν εαυτούς πατραλοίες έναντι των μακαριστών πνευματικών τους πατέρων</b> Ωρωπού Κυπριανού (ο πρώτος - και για δεύτερη φορά μετά τη συμμετοχή του στην ψευδοκαθαίρεση του 1986) και Γέροντος Χρυσάνθου (ο δεύτερος), οι οποίοι μακαριστοί Πατέρες υπήρξαν όχι μόνο ομόφρονες στα εκκλησιολογικά, αλλά ανήκαν και στην ίδια Σύνοδο. </span></div><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px;"></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Αρχικά πρέπει να πούμε ότι το εν λόγω κείμενο αποτελεί δυστυχώς ένα παραλήρημα με αρκετές ύβρεις και χαρακτηρισμούς και εμφανή την έλλειψη ψυχραιμίας. Συνάμα υπάρχουν συχνά ατεκμηρίωτοι ισχυρισμοί και αυθαίρετες ερμηνείες και θέσεις. Γράφει π.χ. (σελ. 6): "<i>Ἡ ἐκκλησιολογικὴ πλάνη, ἡ ὁποία ἐκφράζεται σήμερα ὑπὸ τὸ ὄνομα «Κυπριανισμός», ἔχει <b>ξεκάθαρα </b>τίς ρίζες της στὴν ἐπίδραση τοῦ Σχολαστικισμοῦ καὶ τῆς δυτικῆς θεολογίας, ἐκ τῆς ὁποίας εἰσῆλθε στὸν ὀρθόδοξο χῶρο ἀπὸ τὸν μεσαίωνα καὶ ἐντεῦθεν</i>". Πηγή; Απόδειξη; Τεκμηρίωση; Καμία απολύτως, απλά έτσι θέλει ο συγγραφέας... </span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">***</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Αλλού πάλι (σελ. 11) διαβάζουμε: "<i>Εἶναι ἀδύνατον κάποιο μέλος αὐτῆς [σημ. της Εκκλησίας] νά ἐμφορεῖται ἀπό κάποια φανερή καί κατακεκριμένη κακοδοξία, κηρυττομένη γυμνῇ τῇ κεφαλῇ καί νά συνεχίζῃ νά εἶναι μέλος τοῦ σώματός της</i>". </span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Σε αυτό το σημείο έκανα την εξής ερώτηση: "<i>Αν ένας κληρικός εμφορείται από κάποια κατακεκριμένη κακοδοξία αλλά έχει την πονηριά να μην την διακηρύττει δημόσια και φανερά, είναι μέλος της Εκκλησίας ή όχι; Τελεί Μυστήρια ή όχι; Τί λέτε;</i>". </span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Ο συγγραφέας φερόμενος "έξυπνα" δεν τόλμησε να απαντήσει ξεκάθαρα. Διότι αν ήταν συνεπής με τη θεωρία του, περί "αυτόματης απώλειας" (ότι η αίρεση αυτομάτως αποκόπτει από την Εκκλησία ένα μέλος και ο κληρικός εκπίπτει πάραυτα της Ιερωσύνης), θα έπρεπε να απαντήσει "όχι" και τότε πραγματικά θα δημιουργόταν ένα χάος αφού κανείς Ορθόδοξος δεν θα ήξερε αν είναι πραγματικά βαπτισμένος, παντρεμένος, εξομολογημένος, χειροτονημένος, γιατί κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τα κρύφια κάθε κληρικού. Εάν απαντούσε "ναι", τότε θα ήταν σαν να αποδείκνυε την εξίσου παράλογη θέση ότι δεν είναι η αίρεση που στερεί την Χάρη και την Ιερωσύνη, αλλά η βλακεία ή η "εξυπνάδα" του κληρικού: αν είναι χαζός να εκδηλωθεί φανερά, γυμνή τη κεφαλή, τότε <b>αυτομάτως  </b>απογυμνώνεται από την ... Χάρη. Αν όμως έχει την πονηριά να μην εκδηλωθεί φανερά αλλά να έχει κρυφά τις αιρέσεις του, τότε έχει κανονικά Ιερωσύνη και τελεί Μυστήρια!</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">***</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Σε άλλο σημείο (σελ. 12) γράφει (επίσης χωρίς τεκμηρίωση): "<i>Μέσα στήν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ, μπορεῖ νά ὑπάρχουν καί ἁμαρτωλά μέλη, ἀλλά οὐδέποτε αἱρετικά, καθώς αὐτό πού καθορίζει τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πρωτίστως ἡ ἑνότητα τῆς πίστεως πού ἐκδηλώνεται στό κοινό Ποτήριον, ἐνῷ αὐτή πού τήν διαλύει εἶναι ἡ αἱρετική πίστη καί ὄχι βεβαίως ἡ ἁμαρτωλότητα τῶν μελῶν Της. Δέν μποροῦν νά συγκριθοῦν μεταξύ τους αὐτά τά δύο μεγέθη! Διά τόν λόγο αὐτόν ἕνας ἁμαρτωλός δύναται νά ἀνήκῃ στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί διά τῆς συνεχοῦς μετανοίας νά σωθῇ˙ ἕνας αἱρετικός ὅμως ποτέ!</i>".</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Τί μας λέει εδώ ο συγγραφέας; </span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">α) Πρώτον, ότι μπορείς να είσαι παιδόφιλος, φονιάς, βιαστής, κτηνοβάτης κ.λπ. χωρίς να χάσεις την ιδιότητα του μέλους της Εκκλησίας, αλλά αν παραπλανηθείς και πιστέψεις π.χ. ότι "το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται και από τον Υιό" ή ότι "η θεία φύση του Χριστού απορρόφησε την ανθρώπινη" τότε αυτομάτως είσαι εκτός Εκκλησιας. </span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">β) Ότι δύναται να υπάρχουν "αμαρτωλά μέλη" (και συμφωνούμε, απλά εμείς τα λέμε "ασθενή") στην Εκκλησία, αλλά όχι "αιρετικά", αφενός μεν παραβλέποντας ότι και η αίρεση είναι αμαρτία, αφετέρου δε αντιφάσκοντας με τον εαυτό του στην ερμηνεία που προσπαθεί να δώσει αμέσως μετά παραθέτοντας το του Ιωσήφ Καλόθετου ότι η Εκκλησία είναι "<span style="text-align: left;"><i>ἀπεχόμενη </i><b style="font-style: italic;">ἀπό κάθε τι </b> (σημ. δηλαδή όχι μόνο από την αίρεση) <b style="font-style: italic;">πού εἶναι φαῦλο καί πονηρό</b><i> καί </i><b style="font-style: italic;">ἀπό κάθε κακία</b><i> ἀπαλλαγμένη καί </i><b style="font-style: italic;">ἀπό κάθε ρύπο καί σπίλο</b></span>"! Και - το αποκορύφωμα - ο συγγραφέας αυτοαναθεματίζεται επειδή από τη μία διδάσκει ότι υπάρχουν "αμαρτωλά μέλη" στην Εκκλησία, αλλά από την άλλη δηλώνει ότι "<span style="text-align: left;"><i>ἡ Ἐκκλησία Ἀναθεματίζει ἐκείνους πού ἀμφισβητοῦν τήν καθαρότητά της καί προσάπτουν σέ αὐτήν ρύπο</i></span>"! </span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">γ) Ότι διά της μετανοίας ο αμαρτωλός μπορεί να σωθεί, αλλά ο αιρετικός ποτέ, ξεπερνώντας σε πλάνη ακόμη και τους Λουκιφεριανούς και πλησιάζοντας σχεδόν τους Δονατιστές.</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"></p><div class="separator" style="clear: both; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: x-large; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEiO63Mqyr0wvErFWyTK7_5G3_KWGxYqdSAbuokWtSm3WB1JnkUdHkKxVx4EcDGH7TShUP4lBj3qe-1yWUUBEe4-iqFDxKXhMoZuhpG01i07ERE74K-Pd3mEg6p931BSiCcqfykSIJ3T3pXQzSjcMgJOBqjWp5KvnO9ZIC38NDRyn_pzUZgZJxJzLES9kaZ4" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-decoration-line: none;"><span style="background-color: white; color: black;"><img alt="" data-original-height="2377" data-original-width="1477" height="706" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEiO63Mqyr0wvErFWyTK7_5G3_KWGxYqdSAbuokWtSm3WB1JnkUdHkKxVx4EcDGH7TShUP4lBj3qe-1yWUUBEe4-iqFDxKXhMoZuhpG01i07ERE74K-Pd3mEg6p931BSiCcqfykSIJ3T3pXQzSjcMgJOBqjWp5KvnO9ZIC38NDRyn_pzUZgZJxJzLES9kaZ4=w438-h706" style="border: none; position: relative;" width="438" /></span></a></div><div class="separator" style="clear: both; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: medium;">Η νέα έκδοση του γράφοντος που θα κυκλοφορήσει μέσα στον Σεπτέμβριο.</span></div><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px;"></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">***</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Στη συνέχεια ο συγγραφέας παραθέτει ένα απόσπασμα (σελ. 12-13, υποσ. 7, το αντιγράφω κιόλας: "<span style="text-align: left;"><i>Τοῖς τολμῶσι λέγειν ὅτι ἡ ἐκκλησία τὸ καθαρὸν καὶ ἄχραντον οὐ σῴζει τῆς ἀγιστείας αὐτῆς, ἀλλὰ μολυσμόν τινα προσετρίψατο διὰ τὴν χάριτι Θεοῦ γενομένην σύναψιν τῶν τέκνων, οὓς διεμέρισε μὲν τὸ ἤδη προγεγονὸς σκάνδαλον, συνῆψε δὲ ἡ τούτου παρὰ πάντων ὁμοῦ ἀθέτησις καὶ ἀποκήρυξις, ἀνάθεμα</i></span>") που προέρχεται (το αναφέρω, επειδή δεν το κάνει ο συγγραφέας) από τον Τόμο Ενώσεως του 920. Ο εν λόγω Τόμος είχε ως σκοπό να ενώσει τις δύο παρατάξεις στην Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, τους Νικολαΐτες (οπαδούς του Πατριάρχου Νικολάου του Μυστικού) και τους Ευθυμιανούς (οπαδούς του Πατριάρχου Ευθυμίου του Σύγκελου) που είχαν χωριστεί μεταξύ τους εξαιτίας του παράνομου τέταρτου γάμου του Αυτοκράτορος Λέοντος ΣΤ΄ του Σοφού. Όσους λοιπόν αντιδρούσαν στην ένωση αυτή θεωρώντας ότι η Εκκλησία θα μολυνθεί, ο Τόμος τους αναθεματίζει. Δεν έχει λοιπόν το εν λόγω απόσπασμα καμία σχέση με την αιρετική θεωρία των Καθαρών που υπερασπίζεται ο συγγραφέας.   </span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">***</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Παρακάτω (σελ. 21 κ. εξ.) ο συγγραφέας απαξιώνει και θεωρεί ως επηρεασμένους υπό "παπικῶν θεολογικῶν ἐπιδράσεων" (σελ. 25) αφενός μεν τον μακαριστό Μητροπολίτη Βασίλειο Σμύρνης (περί του οποίου εδώ: <a href="https://krufo-sxoleio.blogspot.com/2016/12/1910.html" style="text-decoration-line: none;">https://krufo-sxoleio.blogspot.com/2016/12/1910.html</a>), αφετέρου δε τον Διδάσκαλο του Γένους Ευγένιο Βούλγαρη, τον οποίο όμως σε άλλο του κείμενο ("<span style="text-align: left;">Υπάρχει Οικονομία εις το κατ' επίχυσιν Βάπτισμα", σελ. 10</span>) είχε εγκωμιάσει ως σοφώτατον! Το να εγκωμιάζει λοιπόν κάποιον όταν συμφωνεί μαζί του, αλλά να τον κατακρίνει όταν διαφωνεί, τί είδους δείγμα είναι; Σίγουρα όχι σοφίας, ούτε συνέσεως. </span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Πόσο μάλλον όταν ο ίδιος συγγραφέας, που θεωρεί τους νεοημερολογίτες ως αυτομάτως εκτός Εκκλησίας, παραπέμπει συνεχώς, για να υποστηρίξει τις απόψεις του, σε νεοημερολογίτες (δηλαδή, κατ' αυτόν, σε μη μέλη της Εκκλησίας), όπως τον Τρεμπέλα, τον Ανδρούτσο, τον Σακαρέλλο, τον Χριστοφιλόπουλο,  τον Αραμπατζή (που ονομάζει, στη σελ. 48, Αμπράζη) κ.ά...</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">***</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Επιπροσθέτως ο συγγραφέας προσπαθεί να αναιρέσει την ορθόδοξη διδασκαλία περί του ανεξαλείπτου της Ιερωσύνης (<b>η οποία φυσικά δεν ταυτίζεται με την σχολαστική ερμηνεία της που δίνουν οι παπικοί</b>), αλλά τον αναιρεί η ίδια η πράξη της Εκκλησίας η οποία <u>όταν αίρει την καθαίρεση κάποιου κληρικού ΔΕΝ τον ξαναχειροτονεί</u>, όπως θα έπρεπε να κάνει αν υπήρχε εξάλειψή της. Περί του θέματος όμως έχω τοποθετηθεί ήδη εδώ, όπου και η πατερική τεκμηρίωση: <a href="https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/39359-to-anejaleipto-tis-ierosunis" style="text-decoration-line: none;">https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/39359-to-anejaleipto-tis-ierosunis</a></span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">***</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Αξιοσημείωτη είναι και η υποσημείωση 49 (σελ. 36) στην οποία ο συγγραφέας εκφράζει την έκπληξή του για το ότι δήθεν οι "Οικουμενιστές" έχουν κατανοήσει καλύτερα την Εκκλησιολογία από τους "Αντιοικουμενιστές του δυνάμει και ενεργεία". Και παραθέτει από κείμενο της Εκκλησίας της Αλβανίας (που συνέγραψε, όπως πιστεύω, ο μακαριστός Αλβανίας Αναστάσιος), που υποτίθεται ότι αποδεικνύει την θέση του. Παραθέτω στον κάτωθι πίνακα, απόσπασμα από το κείμενο αυτό της Εκκλησίας της Αλβανίας και απόσπασμα από παλιά επιστολή του υπέρμαχου του "δυνάμει και ενεργεία" μακαριστού π. Θεοδωρήτου Μαύρου.  </span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="font-size: large;"></span></span></p><table border="1" cellpadding="0" cellspacing="0" class="MsoTableGrid" style="border-collapse: collapse; border: none; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px;"><tbody><tr><td style="border: 1pt solid windowtext; padding: 0cm 5.4pt; width: 239.4pt;" valign="top" width="319"><p align="center" class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ<o:p></o:p></span></p><p align="center" class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">(15-11-2022)<o:p></o:p></span></p></td><td style="border: 1pt solid windowtext; padding: 0cm 5.4pt; width: 239.4pt;" valign="top" width="319"><p align="center" class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">π. ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΣ<o:p></o:p></span></p><p align="center" class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">(6-5-1979)<o:p></o:p></span></p></td></tr><tr><td style="border: 1pt solid windowtext; padding: 0cm 5.4pt; width: 239.4pt;" valign="top" width="319"><p align="center" class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Ἀκόμη καί ἄν ὑποτεθεῖ ὅτι ἔμειναν ἀποτυπώματα ἀπό τή χειροτονία, ὅταν ὁ χειροτονητής ἀποκοπεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία, καθαιρεθεῖ, ἀναθεματιστεῖ καί ἀφοριστεῖ, καθίσταται ἀδρανής καί δέν μεταδίδει καμία χάρη (ὅπως μιά ἠλεκτρική συσκευή δέν μεταδίδει ἐνέργεια ὅταν ἀποκόπτεται ἀπό τό ἠλεκτρικό ρεῦμα).<o:p></o:p></span></p><p align="center" class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin: 24pt 0cm 0cm; text-align: center;"><o:p style="background-color: white;"><span style="font-size: large;"> </span></o:p></p></td><td style="border-bottom: 1pt solid windowtext; border-left: medium none; border-right: 1pt solid windowtext; border-top: medium none; padding: 0cm 5.4pt; width: 239.4pt;" valign="top" width="319"><p align="center" class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Τήν πρόσθετον ὅμως χάριν πού ἔχει ὁ κληρικός μόνον τότε δεχόμεθα, ὅτι ὄχι τήν χάνει («ἀμεταμέλητα γάρ τά χαρίσματα καί ἡ κλῆσις τοῦ Θεοῦ»), ἀλλά ἀδυνατεῖ νά τήν ἐνεργήσῃ (ἐπίσχεσις), εὐθύς ἅμα τῇ καταδίκῃ του ὑπό τῆς συνόδου ἡ ὁποία τοῦ τήν ἔδωσε. Καί ἁπλούστερα: Ἄν ὡς λάμπα δεχθῶμεν τόν ἱερέα καί ρεῦμα τήν χάριν, ἡ σύνοδος τό μόνον πού κάνει εἶναι νά τόν ξεσυνδέῃ ἀπό τό κύκλωμα, ὥστε νά μή δύναται νά ἀνάψῃ. κατά τά ἄλλα ἡ λάμπα παραμένει ἐξωτερικῶς ἀλλά χωρίς φῶς, λάμπα, ἤτοι ἱερεύς χωρίς νά δύναται νά τελέσῃ μυστήρια.<o:p></o:p></span></p></td></tr></tbody></table><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="font-size: large;"></span></span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Επομένως ο μόνος που συλλαμβάνεται εδώ να αγνοεί την Εκκλησιολογία, είναι ο συγγραφέας.</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">***</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Εν συνεχεία ο συγγραφέας θέλοντας να αναιρέσει το γεγονός ότι οι υπό καθηρημένων χειροτονηθέντες κρίνονται ως κληρικοί, παραπέμπει στον ΙΘ΄ Κανόνα της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου που, στο μέρος του που μας ενδιαφέρει, έχει ως εξής: "<i>Περὶ τῶν παυλιανισάντων, εἶτα προσφυγόντων τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ, ὅρος ἐκτέθειται ἀναβαπτίζεσθαι αὐτοὺς ἐξάπαντος. Εἰ δέ τινες τῷ παρεληλυθότι χρόνῳ, ἐν τῷ κλήρῳ ἐξητάσθησαν, εἰ μὲν ἄμεμπτοι καὶ ἀνεπίληπτοι φανεῖεν ἀναβαπτισθέντες, χειροτονείσθωσαν ὑπὸ τοῦ τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας ἐπισκόπου. Εἰ δὲ ἡ ἀνάκρισις ἀνεπιτηδείους αὐτοὺς εὑρίσκοι, καθαιρεῖσθαι αὐτοὺς προσήκει</i>".</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Αμέσως δε, θέτει το ερώτημα (σελ. 37) ότι εφόσον οι Παυλικιανοί θεωρούνταν αβάπτιστοι "<i>ἀπό τί νά καθαιρεθοῦν; Ἀπό τήν ἱερωσύνη τήν ὁποία παντελῶς στεροῦνται ὡς ἀβάπτιστοι;</i>". Και αναπτύσσοντας τη συλλογιστική του, συνεπικουρούμενος από τις γνώμες των Κανονολόγων (σελ. 38) ότι το "καθαιρείσθαι" χρησιμοποιείται καταχρηστικά, προσπαθεί να γενικεύσει την ερμηνεία αυτή σε κάθε περίπτωση! Όμως οι Κανονολόγοι είναι σαφέστατοι και ξεκάθαροι:</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">α) Ο Ζωναράς: "<span style="text-align: left;">Τό δέ τῆς καθαιρέσεως ὄνομα <b><u>ἐνταῦθα </u></b>καταχρηστικῶς οἶμαι κεῖσθαι</span>".</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">β) Ο Βαλσαμών: "<span style="text-align: left;">Καταχρηστικῶς <b><u>ἐνταῦθα</u></b> παρελήφθη τό τῆς καθαιρέσεως ῥῆμα, ἀντί τῆς ἐξωθήσεως</span>"</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">γ) Ο Άγιος Νικόδημος: "<span style="text-align: left;">Καταχρηστικῶς γὰρ <b><u>ἐδῶ</u></b> ἡ καθαίρεσις ἐλήφθη ἀντὶ έξώσεως</span>".</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Ενταύθα (εδώ), λοιπόν, δηλαδή μόνο σε αυτήν την περίπτωση! Όχι σε κάθε περίπτωση, όπως ο συγγραφέας το διαστρεβλώνει γενικεύοντάς το για να δικαιώσει την θέση του.</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">***</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Συνεχίζοντας ο συγγραφέας εκφράζεται ξεκάθαρα και ανερυθρίαστα (σελ. 40 κ.έξ.) υπέρ της "αυτόματης απώλειας της Χάριτος", εκ της οποίας μάλιστα εξαρτά και την διακοπή κοινωνίας/αποτείχιση. Σε αυτό το σημείο εντοπίζεται και η μεγάλη διαφορά μας: διότι οι αυτοματιστές πιστεύουν ότι επειδή "εχάθη η Χάρις αυτομάτως" για αυτό πρέπει να αποτειχιζόμαστε, ενώ εμείς λέμε η αποτείχιση γίνεται για να προκληθεί η αρμόδια συνοδική κρίση (διότι η Εκκλησία δεν είναι ζούγκλα, ώστε το κάθε θηρίο να αρπάζει την κρίση, αλλά έχει Θεσμούς και Κανόνες) και η οποία συνοδική κρίση δεν θέλουμε να μας συμπεριλάβει στην καταδίκη της. Στις απόψεις αυτές των αυτοματιστών, που δυστυχώς αναπαράγονται και σήμερα, έναν αιώνα αφότου πρωτοεκφράστηκαν από τους γνωστούς Αγιορείτες (Κοττέα, Καρπαθάκη κ.ά.) έχουν δοθεί απαντήσεις από τους Πατέρες, τους οποίους και εμείς ακολουθούμε: <a href="https://krufo-sxoleio.blogspot.com/2017/03/blog-post_5.html" style="text-decoration-line: none;">https://krufo-sxoleio.blogspot.com/2017/03/blog-post_5.html</a> </span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Επίσης, εκτός του ότι κανένα γραφικό, πατερικό ή συνοδικό χωρίο δεν χρησιμοποιεί προς τεκμηρίωση ο συγγραφέας (με εξαίρεση μία μόνη παραπομπή στον νεοημερολογίτη - δηλαδή κάποιον ..."αυτομάτως εκτός Εκκλησίας" - Χριστοφιλόπουλο), αξίζει να σημειωθούν και δύο πολύ σημαντικά πράγματα:</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">α) αν ίσχυε η "αυτόματη απώλεια", που ευαγγελίζεται ο συγγραφέας, τότε δεν θα υπήρχε σήμερα Εκκλησία. Ακόμη και οι ΓΟΧ και Ζηλωτές θα ήταν ανίεροι, μιας και οι χειροτονίες τους προέρχονται με την ενεργή σύμπραξη νεοημερολογιτών...</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">β) η θέση περί "αυτόματης απώλειας" (γνωστή και ως κεντρική θέση όλων των ακραίων Ζηλωτών) δεν είναι αποδεκτή από την Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά από την Παπική! Πρόκειται για τον περίφημο λατινικό όρο <i>latae sententiae</i> («με ήδη εκδοθείσα απόφαση») του Κανονικού Δικαίου της Παπικής εκκλησίας, τον οποίο εισήγαγε η Β΄ Σύνοδος του Λατερανού (1139), και δηλώνει μια ποινή -κυρίως το "ανάθεμα"- που επιβάλλεται αυτόματα (<i>ipso facto</i>) με την ίδια την τέλεση μιας παράβασης, χωρίς να απαιτείται απόφαση από το αρμόδιο εκκλησιαστικό όργανο! Τί κρίμα για τους ταλαίπωρους Υπερζηλωτές, να αποδεικνύονται τελικώς θιασώτες του Παπισμού...</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">***</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Προχωρώντας ο συγγραφέας στην προσπάθειά του να υποστηρίξει την "αυτόματη απώλεια", και να αποδείξει την εκκλησιολογία του ότι όταν κάποιοι ανακαινίζουν καταδικασμένες αιρέσεις αναθεματίζονται αυτόματα, χρησιμοποιεί ένα απόσπασμα που υποτίθεται έγραψε ο Μέγας Αθανάσιος, του οποίου μάλιστα χρησιμοποιεί μόνο τη μετάφραση αποκρύπτοντας το πρωτότυπο. Η παράνοια ολοκληρώνεται με την προσθήκη υποσημείωσης (υπ. 55) στην οποία παραθέτει μετάφραση ...της μετάφρασης, ώστε εν συνεχεία να προβεί ευκολότερα στην παρερμηνεία του. Ας δούμε όμως το κείμενο που χρησιμοποιεί με την παρερμηνεία του και έπειτα το πρωτότυπο κείμενο με τον πραγματικό συγγραφέα του και με την αληθινή ερμηνεία του.  </span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Παραθέτει ο συγγραφέας το εξής (υποτιθέμενο πρωτότυπο) κείμενο δήθεν του Μεγάλου Αθανασίου (που όπως είπαμε αποτελεί μετάφραση): "<i>Ὅλαι δέ αἱ αἱρέσεις, καί ἐκεῖναι πού κατεδικάσθηκαν προηγουμένως, καί αἱ ὁποῖαι, ἐάν ἐμφανισθοῦν μέ νέο πρόσωπον, ἀντίθεται πρός τήν διατυπωθεῖσαν αὐτήν Γραφήν, νά εἶναι ἀναθεματισμέναι</i>". Και αφού μεταφράζει την μετάφραση ("<i>Ὅλες δὲ οἱ αἱρέσεις —καὶ ἐκεῖνες ποὺ καταδικάστηκαν παλαιότερα, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνες οἱ ὁποῖες, ἂν τυχὸν ἐμφανιστοῦν μὲ νέο πρόσωπο, εἶναι ἀντίθετες πρὸς αὐτὴ τὴ διατυπωμένη Γραφὴ (τὸν Ὅρο τῆς Συνόδου)</i>—<i>Νὰ εἶναι ἀναθεματισμένες</i>") ερμηνεύει την τελευταία φράση (<i>"</i><i>Νὰ εἶναι ἀναθεματισμένες</i><i>"</i>) ως εξής:<i> </i>"<i>Πρόκειται διά διαρκῆ Ἐνεστῶτα. Ὅταν ἡ Ἐκκλησία λέει “ἔστω ἀνάθεμα” ἢ “νὰ εἶναι ἀναθεματισμένες”, δὲν ἀναφέρεται μόνο σὲ μία στιγμὴ τοῦ παρελθόντος. Ὁ ἀναθεματισμὸς ἰσχύει τώρα καὶ πάντοτε, ὅσο ἡ συγκεκριμένη πλάνη ἢ ἡ κατάσταση παραμένει ἀμετανόητη καί ἀδιόρθωτη</i>". Είναι φανερός ο σκοπός του να αποδείξει ότι το "ανάθεμα" έχει δήθεν αυτοδίκαιη ισχύ και δεν απαιτείται νέα συνοδική κρίση.</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Ας δούμε τώρα το πρωτότυπο κείμενο: "<i>Πάσας δὲ τὰς αἱρέσεις τὰς ἤδη πρότερον καθαιρεθείσας, ἢ καὶ εἴ τινες νεωστὶ ἀνεφύησαν ὑπεναντίαι ταύτης τῆς γραφῆς τῆς ἐκτεθείσης, ἀνάθεμα ἔστωσαν</i>" (Μεγάλου Αθανασίου, ΕΠΕ 10, 238). </span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Το κείμενο αυτό περιέχεται μεν στο έργο του Μεγάλου Αθανασίου "Περί των γενομένων εν τη Αριμίνω της Ιταλίας, και εν Σελευκεία της Ισαυρίας συνόδων", όμως δεν είναι κείμενο του Αγίου, αλλά απόσπασμα από το αρειανικό "Σύμβολο της Νίκης" του 359 (δείτε το και εδώ: <a href="https://www.fourthcentury.com/the-thracian-nicaean-creed/" style="text-decoration-line: none;">https://www.fourthcentury.com/the-thracian-nicaean-creed/</a>), που παραθέτει στο ιστορικό αυτό έργο του ο Μέγας Αθανάσιος. </span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Και τώρα το φρικτότερο: το εν λόγω αιρετικό σύμβολο αναθεματίζει τους Ορθοδόξους, διότι αυτοί ήταν οι οποίοι εξέφραζαν διδασκαλίες (δηλαδή την διδασκαλία του Ομοουσίου) "<i>ἀντίθετες πρὸς αὐτὴ τὴ διατυπωμένη Γραφὴ (τὸν Ὅρο τῆς Συνόδου)</i>", όπως μεταφράζει ο  συγγραφέας, αγνοώντας ανοήτως ότι η "Σύνοδος" αυτή είναι αρειανική!</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Βλέπουμε λοιπόν τί είδους άνθρωποι είναι οι ταλαίπωροι επικριτές του "Κυπριανισμού": άνθρωποι που ενώ δεν μπορούν να καταλάβουν τί διαβάζουν (πέφτοντας ακόμη και σε βλασφημίες) επιμένουν να θεολογούν... Τουλάχιστον προστατεύουν την τιμή και την υπόληψή τους, δημοσιεύοντας τα κείμενά τους είτε ανωνύμως, είτε διαδίδοντάς τα κρυφά και ιδιωτικά. </span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Παρόλα αυτά, επειδή η επίμαχη φράση "ἀνάθεμα ἔστωσαν" είναι συνηθισμένη και σε ορθόδοξα κείμενα, ας δούμε τη σωστή της ερμηνεία με βάση την ελληνική (και όχι την ζηλωτική!) γραμματική. Πρώτα από όλα, η φράση "ἀνάθεμα ἔστωσαν" δεν είναι "διαρκής Ενεστώτας" (δεν υπάρχει "διαρκής Ενεστώτας" στην ελληνική γραμματική!), αλλά Προστακτική. Αυτό το παραδέχεται και ο συγγραφέας σε άλλο σημείο (σελ. 50) στο οποίο όμως και εκεί συνεχίζει την κακοποίηση της ταλαίπωρης γραμματικής... Διότι αρχικά <span style="text-align: left;">συγχέει το  ρήμα με τον χρόνο, γράφοντας ότι  το "ἔστω" είναι τύπος "<i>τοῦ ρήματος "εἰμί" καὶ ὄχι τοῦ "ἔσομαι"</i>" (ενώ το "ἔσομαι" δεν είναι άλλο ρήμα, αλλά ο μέλλοντας του ίδιου του ρήματος "εἰμί"!). Έπειτα μιλάει για "ἴδια ἐνεργητική κλίση" αναφερόμενο στους τύπους ἔσται / ἔσονται. Όμως, ο μέλλοντας "ἔσομαι" είναι ρήμα μέσης φωνής (αποθετικό) και οι τύποι "ἔσται" (γ΄ ενικό) και "ἔσονται" (γ΄ πληθυντικό) έχουν μέσες καταλήξεις, όχι ενεργητικές, αφού το ρήμα "εἰμί" δεν έχει ενεργητικό μέλλοντα. Τέλος, συγκρίνει, παντελώς άστοχα από γραμματικής απόψεως, την προστατική (ἔστω) με την οριστική μέλλοντα (ἔσται), δύο διαφορετικές εγκλίσεις με εντελώς διαφορετικές λειτουργίες.</span></span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Ας επαναλάβουμε λοιπόν για άλλη μια φορά την ερμηνεία του Αγίου Νικοδήμου (που γνώριζε καλά την γραμματική) για το θέμα:</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">"<i>Πρέπει νὰ ἠξεύρωμεν, ὅτι τὰ ἐπιτίμια ὁποῦ διορίζουν οἱ Κανόνες, ἤγουν τὸ καθαιρείσθω, τὸ ἀφοριζέσθω, καὶ τὸ ἀνάθεμα ἔστω, αὐτὰ κατὰ τὴν γραμματικὴν τέχνην εἶναι γ΄. προσώπου προστακτικοῦ, μὴ παρόντος. Εἰς τὸ ὁποῖον διὰ νὰ μεταδοθῇ ἡ προσταγὴ αὕτη, ἐξ ἀνάγκης χρειάζεται νὰ ἦναι β΄. πρόσωπον παρόν. Τὸ ἐξηγῶ καλλιώτερα. Οἱ Κανόνες προστάζουσι τὴν σύνοδον τῶν ζώντων ἐπισκόπων νὰ καθαίρουν τοὺς ἱερεῖς, ἢ νὰ ἀφορίζουν, ἢ νὰ ἀναθεματίζουν τοὺς λαϊκούς, ὁποῦ παραβαίνουν τοὺς κανόνας. Ὅμως, ἂν ἡ σύνοδος δὲν ἐνεργήσῃ ἐμπράκτως τὴν καθαίρεσιν τῶν ἱερέων, ἢ τὸν ἀφορισμόν, ἢ ἀναθεματισμὸν τῶν λαϊκῶν, οἱ ἱερεῖς αὐτοὶ καὶ οἱ λαϊκοί, οὔτε καθηρημένοι εἶναι ἐνεργείᾳ, οὔτε ἀφωρισμένοι ἢ ἀναθεματισμένοι. Ὑπόδικοι ὅμως, ἐδῶ μὲν εἰς τὴν καθαίρεσιν καὶ ἀφορισμὸν ἢ ἀναθεματισμόν, ἐκεῖ δὲ εἰς τὴν θείαν δίκην. Καθὼς καὶ ὅταν ἕνας Βασιλεὺς προστάξῃ τὸν δοῦλόν του νὰ δείρῃ ἕναν ἄλλον, ὁποῦ τοῦ ἔσφαλεν, ἐὰν ὁ προσταχθεὶς δοῦλος δὲν ἐνεργήσῃ τοῦ Βασιλέως τὴν προσταγήν, ἄδαρτος ἔμειναν ἐκεῖνος ὁποῦ ἔσφαλεν εἰς τὸν Βασιλέα, ὑπόδικος ὅμως εἰς τὸν δαρμόν. Ὅθεν σφάλλουσι μεγάλως ἐκεῖνοι οἱ ἀνόητοι, ὁποῦ λέγουσιν, ὅτι εἰς τοὺς παρόντας καιροὺς ὅλοι οἱ παρὰ κανόνας χειροτονηθέντες ἱερωμένοι εἶναι ἐνεργείᾳ καθηρημένοι. Ἱεροκατήγορος γλῶσσα εἶναι ἐκείνη ὁποῦ ἀνοήτως τὰ τοιαῦτα λόγια φλυαρεῖ, μὴ νοοῦσα, ὅτι ἡ προσταγὴ τῶν Κανόνων, χωρὶς τὴν ἔμπρακτον ἐνέργειαν τοῦ β΄. προσώπου, ἤτοι τῆς συνόδου, εἶναι ἀτέλεστος, ἀμέσως καὶ πρὸ κρίσεως μὴ ἐνεργοῦσα καθ' ἑαυτήν. Αὐτοὶ οἱ ἴδιοι θεῖοι Ἀπόστολοι φανερὰ ἐξηγοῦσι τὸν ἑαυτόν τους μὲ τὸν μϛ΄. Κανόνα τους, ἐπειδὴ δὲν λέγουσι πὼς ἤδη εὐθὺς ἐνεργείᾳ εὑρίσκεται καθηρημένος, ὅποιος Ἐπίσκοπος ἢ Πρεσβύτερος δεχθῇ τὸ τῶν αἱρετικῶν βάπτισμα, ἀλλὰ καθαιρείσθαι προστάζομεν, ἤγουν νὰ παρασταθῇ εἰς κρίσιν, καὶ ἂν ἀποδειχθῇ πὼς τοῦτο ἔκαμε, τότε ἂς γυμνωθῇ μὲ τὴν ἰδικήν σας ἀπόφασιν ἀπὸ τὴν ἱερωσύνην, τοῦτο προστάσσομεν</i>" (Υποσημείωση με αφορμή τον Γ΄ Αποστολικό Κανόνα).</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Και η μετάφρασή του για να το κατανοήσουν ακόμη και οι αμαθέστεροι:</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">"<i>Πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι ποινές που ορίζουν οι Κανόνες, δηλαδή το «ας καθαιρεθεί», το «ας αφοριστεί» και το «ας είναι ανάθεμα», σύμφωνα με τη γραμματική τέχνη ανήκουν στο γ΄ πρόσωπο της προστακτικής έγκλισης, όταν το πρόσωπο είναι απόν. Για να μεταδοθεί όμως αυτή η προσταγή, είναι απαραίτητο να υπάρξει ένα β΄ πρόσωπο που να είναι παρόν. Το εξηγώ καλύτερα: Οι Κανόνες προστάζουν τη σύνοδο των εν ζωή επισκόπων να καθαιρεί τους ιερείς ή να αφορίζει ή να αναθεματίζει τους λαϊκούς που παραβαίνουν τους κανόνες. Όμως, αν η σύνοδος δεν εφαρμόσει στην πράξη την καθαίρεση των ιερέων ή τον αφορισμό ή τον αναθεματισμό των λαϊκών, αυτοί οι ιερείς και οι λαϊκοί δεν είναι στην πραγματικότητα ούτε καθηρημένοι, ούτε αφορισμένοι ούτε αναθεματισμένοι. Είναι όμως υπόδικοι, εδώ μεν (στη γη) απέναντι στην καθαίρεση, τον αφορισμό ή τον αναθεματισμό, εκεί δε (στον ουρανό) απέναντι στη θεία δίκη. Όπως ακριβώς συμβαίνει όταν ένας βασιλιάς προστάξει τον δούλο του να δείρει κάποιον άλλον που έσφαλε απέναντί του· αν ο δούλος που διατάχθηκε δεν εκτελέσει την προσταγή του βασιλιά, εκείνος που έσφαλε στον βασιλιά μένει αδαρτός, παραμένει όμως υπόδικος (υποψήφιος) για το ξύλο. Επομένως, σφάλλουν βαριά εκείνοι οι ανόητοι που λένε ότι στους σημερινούς καιρούς όλοι όσοι χειροτονήθηκαν αντίθετα με τους κανόνες είναι ήδη στην πράξη καθηρημένοι. Γλώσσα που κατηγορεί τα ιερά είναι εκείνη που φλυαρεί ανόητα τέτοια λόγια, μη καταλαβαίνοντας ότι η προσταγή των Κανόνων, χωρίς την έμπρακτη ενέργεια του β΄ προσώπου (δηλαδή της συνόδου), είναι ημιτελής και δεν ενεργεί από μόνη της αμέσως και πριν από τη διεξαγωγή κρίσης. Αυτοί οι ίδιοι οι θείοι Απόστολοι το εξηγούν ξεκάθαρα με τον 46ο (μϛ΄) Κανόνα τους. Διότι δεν λένε ότι βρίσκεται ήδη αμέσως καθαιρεμένος στην πράξη όποιος Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος δεχτεί το βάπτισμα των αιρετικών, αλλά προστάζουν «να καθαιρείται»· δηλαδή να παρουσιαστεί σε δίκη και, αν αποδειχθεί ότι το έκανε αυτό, τότε ας απογυμνωθεί από την ιερωσύνη με τη δική σας απόφαση – αυτό προστάζουμε</i>".</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Βέβαια, επειδή εδώ ο Άγιος Νικόδημος είναι καταπέλτης εναντίον των αυτοματιστών, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί την δικαιολογία ότι τάχα "<i>ἀφορᾷ ἄκριτα κανονικά παραπτώματα καί ὄχι περιπτώσεις κατακεκριμένων αἱρέσεων</i>" (υποσ. 69), η οποία όμως είναι, ως αυθαίρετη, παντελώς ατεκμηρίωτη για άλλη μια φορά. </span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">***</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Στις σελ. 54-55 ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι αν οι "Κυπριανιστές" θέλουν να είναι συνεπείς με την εκκλησιολογία τους (δηλαδή την αποδοχή Μυστηριών των ακρίτων αιρετικών) τότε "<i>ἐπιβάλλεται νά ἀποδέχονται κάθε Κανονική Πράξη πού τούς ἐπιβάλλεται ἀπό τά Συνοδικά Δικαστήρια τῆς "ἀκρίτου" αἱρετικῆς Οἰκουμενιστικῆς ἐκκλησίας, ἀπό τήν ὁποία ἀποσχίσθηκαν, ὑπακούοντας ἀναντίρρητα σ' αὐτές</i>".</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Το διαστρεβλωτικό αυτό επιχείρημα είναι γνωστό, διότι το χρησιμοποιούσαν και οι Ματθαιϊκοί. Ιδού όμως πως το αναιρεί ο μακαριστός π. Θεοδώρητος, απευθυνόμενος σε ιδεολογικό πρόγονο του συγγραφέως: "<i>Ἐπιθυμοῦντες ἐν συνεχείᾳ νὰ κηρύξετε τὴν γνωστὴν ἐπῳδόν σας — τὸ μοναδικὸν ὅπλον ποὺ σᾶς ἀπέμεινε — ὅτι οἱ Νεοημερολογῖται ἀπώλεσαν τὴν Χάριν ἀπὸ τὸ 1924, ἀναφέρετε τὸν π. Φλωρίνης Χρυσόστομον, ἰσχυριζόμενος ὅτι, ἐὰν δὲν εἶχεν οὕτως ἡ ἀλήθεια, ὁ ἀνωτέρω Ἱεράρχης θὰ ἔπρεπε νὰ θεωρῆται τῇ ἀληθείᾳ καθηρημένος, ἐφ’ ὅσον καθηρέθη ὑπὸ Ἐκκλησίας ἐχούσης Χάριν. (Κατὰ τὴν ἄποψίν μου.) Τίς ὅμως ἀγνοεῖ ὅτι <u>αἱ καθαιρέσεις  <b>τότε  καὶ  μόνον</b>  ἐνεργοῦνται καὶ ἰσχύουν ὅταν γίνωνται  <b>συμφώνως  </b>πρὸς τὸ δίκαιον καὶ τὴν φωνὴν τῶν ἱερῶν Κανόνων</u>; Ὁ ἱερὸς Νικόδημος, εἰς τὸν ὁποῖον καὶ μὲ παραπέμπετε πρὸς μελέτην, ἰδοὺ τί λέγει ἐπὶ τοῦ προκειμένου : "Ὅσοι δὲ ἀδίκως ἀφορισθοῦν διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ἤτοι ἢ διὰ τὴν πίστιν ἢ διὰ τὰς Παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας... οὗτοι πρέπει νὰ χαίρουν, ἐπειδὴ καὶ εἶναι μακαρισμοῦ ἄξιοι". Καὶ ὁ θεῖος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής : "Ἐὰν παρὰ τὸν σκοπὸν τοῦ Θεοῦ ἀφορίσῃ ὁ Ἱεράρχης, οὐχ ἕπεται αὐτῷ τὸ θεῖον κρῖμα". (Σημ. 3 τοῦ ΛΒ΄ Ἀποστ. Κανόνος.) Συνεπῶς,  <u><b>οὔτε</b>  ὁ κυρὸς Φλωρίνης καὶ οἱ σὺν αὐτῷ Δημητριάδος καὶ Ζακύνθου καθηρέθησαν τὸ 1935,  <b>οὔτε  </b>ἡ Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία εἶχεν ἀπωλέσει τὴν Χάριν</u>. Καινοτομήσασα  <b>σοβαρῶς  </b>καὶ  <b>ἐπικινδύνως  </b>κατὰ τῆς συνόλου Ὀρθοδοξίας, ἔδιδε ὅλον τὸ  <b>δικαίωμα  </b>εἰς τοὺς ἀνωτέρω Ἱεράρχας καὶ τὸν πιστὸν Λαὸν τοῦ Θεοῦ ὅπως τὴν ἀποκηρύξουν, μακρυνόμενοι τῶν κόλπων της, ὡς ἐγένετο πολλάκις καὶ παλαιότερον ἐν τῇ ἱστορίᾳ</i>" (Γ΄ Ανοικτή Επιστολή προς τον Πρωθιερέαν κ. Ευγένιον Τόμπρον, Άγιον Όρος-Αθήνα, 1972, σελ. 2). </span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">***</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Ο συγγραφέας δεν παραλείπει (σελ. 57-58 και 72-73) να αναφερθεί και στον Όσιο Θεόδωρο Στουδίτη και να επαναλάβει τις (γνωστές και από την χρήση τους από τον π. Ευθύμιο Τρικαμηνά) θέσεις περί ακύρων μυστηρίων των αιρετικών. Ο Όσιος Θεόδωρος όμως έδρασε ΜΕΤΑ την καταδίκη των Εικονομάχων από την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο, οπότε τα λεγόμενά του αφορούν κεκριμένους αιρετικούς, παρά την αγωνιώδη προσπάθεια του συγγραφέως να πείσει (πάλι χωρίς αποδείξεις) ότι πρόκειται τάχα περί ακρίτων.</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">***</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Η υποσημείωση 87 (σελ. 64-65) αποτελεί ένα τρομερό τεκμήριο σκοτισμού του συγγραφέα, για αυτό και την παραθέτω αυτούσια εδώ, μη τυχόν και την εξαφανίσει, όταν κατανοήσει το μέγεθος του παραλογισμού:</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="font-size: large;"></span></span></p><div class="separator" style="clear: both; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEh739KNQgT1g_pQX2fXxoaVWjJQadHxJkOkPkURcrC0aeWuZvNn4y0UO7Knzh76akDGFnSdS4ViorUomH6eTVqTr-LF8DX1OuF0FQ5vZNdgKv0FiPcae0HEvZcj2HPVxJYhmjvuCbuzFl5CmC7IwzFaMxNjEF8u2Z4rMGhSuVWGD-5RziO46utSqrFK12hY" style="background-color: white; margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-decoration-line: none;"><img alt="" data-original-height="520" data-original-width="692" height="431" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEh739KNQgT1g_pQX2fXxoaVWjJQadHxJkOkPkURcrC0aeWuZvNn4y0UO7Knzh76akDGFnSdS4ViorUomH6eTVqTr-LF8DX1OuF0FQ5vZNdgKv0FiPcae0HEvZcj2HPVxJYhmjvuCbuzFl5CmC7IwzFaMxNjEF8u2Z4rMGhSuVWGD-5RziO46utSqrFK12hY=w573-h431" style="border: none; position: relative;" width="573" /></a></span></div><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px;"></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Όπως βλέπει ξεκάθαρα κάθε αναγνώστης που έχει σώας τας φρένας του, εδώ ο Άγιος Ταράσιος αποδεικνύεται ξεκάθαρα "Κυπριανιστής" (δηλαδή Ορθόδοξος), αφού αποδέχεται ότι οι Εικονομάχοι μέχρι την (υπό της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου στην οποία προήδρευσε) καταδίκη της Εικονομαχίας (η οποία διαίρεσε την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως) θεωρούνται (εν πλάνη και ασθενεία μεν) μέλη της Εκκλησίας, για αυτό και πανηγυρίζει που η<u> διαίρεση έπαυσε, τα διηρημένα μέλη ενώθηκαν εν τη αληθεία και η πλάνη της αιρέσεως εξαφανίστηκε</u>. Τον ίδιο πανηγυρισμό εκφράζει και ο Άγιος Ομολογητής Θεοφάνης ο Γραπτός σε τροπάριο του κανόνος που συνέγραψε και ψάλλουμε την Κυριακή της Ορθοδοξίας: "<span style="text-align: left;"><i>Μεγίστην εὐεργεσίαν βλέποντες, χεῖρας κροτήσωμεν, <b><u>τὰ διεστῶτα μέλη τοῦ Χριστοῦ, συνηγμένα πρὸς ἕνωσιν</u></b>, καὶ τὸν Θεὸν αἰνέσωμεν, τὸν τὴν εἰρήνην πρυτανεύσαντα</i></span>".</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">O Άγιος Ταράσιος λοιπόν μαζί με τους Πατέρες της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου πιστεύουν τα ακριβώς αντίθετα από όσα πρεσβεύει ο συγγραφέας, αφού συμφωνούν με εμάς τους "Κυπριανιστές" (δηλαδή τους Ορθοδόξους) ότι τα Μυστήρια των μη καταδικασμένων αιρετικών είναι δεκτά. Διότι όταν λένε "<i>δεῖ δέχεσθαι τοὺς ἐξ αἱρετικῶν χειροτονηθέντας; Ἡ ἁγία σύνοδος εἶπε, ναί, Δέσποτα, ἠκροασάμεθα καὶ δέον δέχεσθαι</i>" τότε ένα από τα δύο πράγματα μπορεί να σημαίνει: ή ότι οι Πατέρες είναι Οικουμενιστές και όπως οι σημερινοί Οικουμενιστές δέχονται Μυστήρια στους εκτός Εκκλησίας ή ότι οι Πατέρες είναι Ορθόδοξοι (δηλαδή "Κυπριανιστές" όπως τους αποκαλεί ο συγγραφέας) και δέχονται τα Μυστήρια των αιρετικών ΠΡΟ της καταδίκης τους.</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="font-size: large;"></span></span></p><div class="separator" style="clear: both; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEihr1hWaGWRb2wG7Ay8HQpqYqc3KsEshu-OhQZxgJ9udcDYFbbV2KlSR_ZffW97rUNfIxm8mrOlS1ff_tgDTDO9SDyli9oTtUDDjQpZWlp2wAImFxkQMgC1_Y3gXtlEBRqnMH4BruI-by3dEXaGxpVrMX9X_--o06MCfOPpfGEwiVmyU5543A_Fr4OTNzk0" style="background-color: white; margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-decoration-line: none;"><img alt="" data-original-height="424" data-original-width="876" height="274" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEihr1hWaGWRb2wG7Ay8HQpqYqc3KsEshu-OhQZxgJ9udcDYFbbV2KlSR_ZffW97rUNfIxm8mrOlS1ff_tgDTDO9SDyli9oTtUDDjQpZWlp2wAImFxkQMgC1_Y3gXtlEBRqnMH4BruI-by3dEXaGxpVrMX9X_--o06MCfOPpfGEwiVmyU5543A_Fr4OTNzk0=w567-h274" style="border: none; position: relative;" width="567" /></a></span></div><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px;"></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">***</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Γράφοντας δε ο συγγραφέας (σελ 68) "<i>κάθε ἀντίθετη ἄποψη βασίζεται σέ παρερμηνεῖες ἤ καί σέ ἐσκεμμένες παραποιήσεις, πού σκοπό ἔχουν τήν ἐξαγωγή στοχευμένων συμπερασμάτων, πού συντρέχουν καί ἐπικουροῦν τούς πονηρούς σκοπούς τῶν Οἰκουμενιστῶν</i>", μου έρχεται στο μυαλό η περίφημη λατινική φράση "Clodius accusat moechos"...</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">***</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Συνεχίζοντας ο συγγραφέας, και προσπαθώντας να υποβαθμίσει τη σημασία της επίκλησης της Αγίας Τριάδος στο υπό αιρετικών τελούμενο βάπτισμα, αναφέρει (σελ. 72) ότι ο Μέγας Αθανάσιος θεωρεί ένα τέτοιο βάπτισμα ανώφελο. Παραθέτω και ενταύθα το πρωτότυπο κείμενο του Αγίου που παρέλειψε ο συγγραφέας (μιας και η μετάφραση της ΕΠΕ που παραθέτει είναι προβληματική -π.χ. το "ὑγιαίνουσαν" το μεταφράζει ..."σταθεράν"): "<i>Πολλαὶ γοῦν καὶ ἄλλαι αἱρέσεις λέγουσαι τὰ ὀνόματα μόνον, μὴ φρονοῦσαι δὲ ὀρθῶς, ὡς εἴρηται, μηδὲ τὴν πίστιν ὑγιαίνουσαν ἔχουσαι, ἀλυσιτελὲς ἔχουσι καὶ τὸ παρ' αὐτῶν διδόμενον ὕδωρ λειπόμενον εὐσεβείᾳ, ὥστε καὶ τὸν βαπτιζόμενον παρ' αὐτῶν ῥυπαίνεσθαι μᾶλλον ἐν ἀσεβείᾳ ἢ λυτροῦσθαι</i>". Βλέπουμε λοιπόν ότι όντως ο Άγιος, αν και αναγνωρίζει ότι οι εν λόγω αιρέσεις επικαλούνται τα θεία ονόματα (δηλαδή της Αγίας Τριάδος), θεωρεί, πολύ σωστά, αυτό το βάπτισμα ανώφελο ("ἀλυσιτελές" στο πρωτότυπο). Τότε γιατί ο Μέγας Αθανάσιος (μαζί με όλους τους Πατέρες και τις Συνόδους) δέχθηκε (ως γνωστόν τοις πάσι, εκτός από τον συγγραφέα) χωρίς Αναβαπτισμό τους Αρειανούς; Αυτό συνέβη επειδή αφενός μεν <b>το "ανώφελο" δεν σημαίνει "ανύπαρκτο"</b> (το εξηγεί πολύ αναλυτικά και ο Άγιος Αυγουστίνος αυτό στο "Κατά Δονατιστών" έργο του, που προσεχώς θα εκδώσω), αφετέρου δε επειδή <b>η επίκληση των θείων ονομάτων αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία η Εκκλησία εφαρμόζοντας την Οικονομία αποδέχεται αυτό το υπαρκτό Βάπτισμα, το οποίο συμπληρώνει με την "ὑγιαίνουσαν πίστιν" και την ευσέβεια που λείπει</b>. </span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">***</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Τα όσα αναφέρει ο συγγραφέας περί "θείου σπινθήρα" (σελ 74), καθώς και οι προσωπικές του ερμηνείες περί ακύρου-ανυποστάτου (σελ. 77-79) Μυστηρίου είναι παντελώς άσχετα με τον λεγόμενο "Κυπριανισμό", με τον οποίο, παραπλανητικώς, προσπαθεί να τα συσχετίσει, και πάλιν και πολλάκις, χωρίς καμία απόδειξη.</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">***</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Ολοκληρώνοντας την αδολεσχία του ο συγγραφέας ουσιαστικά διδάσκει (σελ. 80-81) ότι η Εκκλησία έχει ένα μαγικό ραβδάκι με το οποίο μετατρέπει το ανύπαρκτο σε υπαρκτό (δηλαδή ότι ακριβώς πράττει ο Παπισμός ή ότι έκανε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος με τους αχειροτόνητους Ουκρανούς). Κατανοώντας όμως (ίσως σε μια έξαρση λογικής) το άτοπο μιας τέτοιας θεωρίας προσπαθεί να δώσει την αστεία ερμηνεία (επίσης χωρίς καμία πατερική τεκμηρίωση) ότι ο αχειροτόνητος μεταμορφώνεται σε χειροτονημένο διά της συλλειτουργίας! Δεν μας αναφέρει όμως πως ένας αβάπτιστος μεταμορφώνεται σε βαπτισμένο...</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"><span style="background-color: white; font-size: large;">***</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Κλείνοντας την παρούσα ανάρτηση θα συνιστούσα  στους νεοφανείς "αντικυπριανίτες", ειδικά τους ρασοφόρους, να μελετούν τα θέματα αυτά με ταπείνωση, προσευχή και προσοχή, για να μην εξευτελίζουν την Ορθοδοξία και εξευτελίζονται και οι ίδιοι. Διότι συκοφαντώντας τους Πατέρες μας ως αιρετικούς, ας μη νομίζουν ότι δεν θα βρεθούν υπερασπιστές τους.</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: right;"><span style="background-color: white; font-size: large;">Νικόλαος Μάννης</span></p><p style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: right;"><span style="background-color: white; font-size: large;"><br /><br /><br /></span></p><div style="text-align: center;"><b><span style="background-color: white; color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΗΓΗ: <a href="https://krufo-sxoleio.blogspot.com/2026/09/blog-post_12.html">https://krufo-sxoleio.blogspot.com/2026/09/blog-post_12.html</a></span></b></div><p></p><div class="post-body entry-content" id="post-body-3503035509813640463" itemprop="description articleBody" style="background-color: #1c1c1c; color: #cccccc; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; line-height: 1.4; position: relative; width: 558px;"><div style="clear: both;"></div></div><div class="post-footer" style="background-color: #1c1c1c; color: #999999; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.5px; line-height: 1.6; margin: 0.5em 0px 0px;"></div>

Υπέρ του "Κυπριανισμού"

Υπέπεσε πρόσφατα στην αντίληψή μου κείμενο Αγιορείτου μοναχού (γνωστού σε μένα, αλλά αφού δεν αναφέρει το όνομά του, δεν το αποκαλύπτω) με τ...

Ολοταχώς προς Ουνία;

<p style="margin: 0px 0px 10px;"><strong><span style="color: black;">Νικολάου Μάννη στην Romfea.gr</span></strong><br /><strong><span style="color: black;">Εκπαιδευτικού</span></strong></p>
<hr style="border-bottom-color: initial; border-bottom-style: solid; border-left: 0px; border-right: 0px; border-top-color: rgb(238, 238, 238); border-top-style: solid; margin: 20px 0px;" />

<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">"Παρ' ἡμῖν οὔτε 
Πατριάρχαι οὔτε Σύνοδοι ἠδυνήθησαν ποτέ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὑπερασπιστής τῆς 
Θρησκείας ἐστὶν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός"Εγκύκλιος Επιστολή 
των Ορθοδόξων Πατριαρχών της Ανατολής (1848)</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Η στιγμή που πολλοί 
από εμάς προβλέπαμε πλησιάζει.</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Ο Πατριάρχης 
Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίος στη δύση της ζωής του αποφάσισε να κάνει το 
μεγάλο του βήμα προς τη Δύση· ένα βήμα στα χνάρια της πορείας του ινδάλματός του 
(του Αθηναγόρα) και σχεδιασμένο ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, κατά την 
οποία σπούδαζε στα έδρανα του "Ινστιτούτου Ανατολικών Σπουδών Ρώμης".</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Το εν λόγω 
"Ινστιτούτο", το οποίο, όπως το ίδιο αποκαλύπτει, αναλαμβάνει "την εκπαίδευση 
και την προετοιμασία μιας νέας γενιάς ηγετών" αφού "οι απόφοιτοι υπηρετούν ως 
επίσκοποι τόσο στην Ορθόδοξη όσο και στην Καθολική Εκκλησία" [1] ιδρύθηκε το 
1917 και έχει εξαιρετική ομοιότητα με το περίφημο "Collegium Graecum" που είχε 
ιδρύσει ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ το 1577 ως προς τα εξής: α) και τα δύο είχαν ως 
σκοπό την εκπαίδευση "σχισματικών" που θα επιστρέφουν στις χώρες τους ως κήρυκες 
της Ουνίας [2] και β) αμφότερα συνδέονται οργανικά με το διαβόητο τάγμα των 
Ιησουιτών, οι οποίοι τα διοικούσαν (το Ινστιτούτο μέχρι και σήμερα, το Κολλέγιο 
μέχρι το 1897 που περιήλθε στη διοίκηση των Βενεδικτίνων).</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Δεν προκαλεί λοιπόν 
καμία εντύπωση η κατάληξη της πορείας του Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ο οποίος 
προσφάτως (4 Σεπτεμβρίου 2026) ανέπτυξε δημοσίως τις θέσεις του και το σχέδιό 
του για το βήμα προς την Ουνία, στην ομιλία του στο 27ο Διεθνές Συνέδριο της 
Εταιρείας για το Δίκαιο των Ανατολικών Εκκλησιών στο Κέντρο Ορθόδοξου 
Χριστιανικού Διαλόγου «ΦΑΝΑΡΙΟΝ» στη Βουδαπέστη [3].</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Οι θέσεις του είναι 
οι εξής:</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">1. Αποδέχεται ότι η 
Εκκλησία της Ρώμης έχει το Πρωτείο, το οποίο ο ίδιος κατανοεί ως "ένα πρωτείο 
αγαπητικής διακονίας, το οποίο ασκείται εντός και ποτέ υπεράνω της κοινωνίας των 
αδελφών Εκκλησιών" [4].</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">2. Γράφοντας ότι "ο 
θεσμός της Πενταρχίας —των πέντε μεγάλων αρχαίων Εδρών της Ρώμης, της 
Κωνσταντινούπολης, της Αλεξάνδρειας, της Αντιόχειας και των Ιεροσολύμων— 
αποτελούσε, κατά την πρώτη χριστιανική χιλιετία, το ίδιο το πλαίσιο εντός του 
οποίου η ενότητα της καθολικής Εκκλησίας έβρισκε την πιο ορατή εκκλησιαστική της 
έκφραση" [5], ουσιαστικά δέχεται δύο πράγματα: ότι μόνο η Πενταρχία είναι το 
πλαίσιο στο οποίο η Εκκλησία έχει περισσότερη ορατή έκφραση και πως η Πενταρχία 
καταλύθηκε με την έκπτωση της Ρώμης το 1054.</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">3. Θεωρεί ότι τα 
Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων 
"στέκονται ως ακλόνητοι πυλώνες και αρραγή θεμέλια της Αποστολικής Παράδοσης 
και, μαζί με την Εκκλησία της Πρεσβυτέρας Ρώμης, αποτελούσαν κατά την πρώτη 
χιλιετία την πεντάχορδη λύρα της παγκόσμιας Εκκλησίας, συμμετέχοντας ενεργά στις 
Επτά Άγιες Οικουμενικές Συνόδους και "ορθοτομώντας τον λόγον της αληθείας"" 
[6].</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Και συνεχίζοντας, ο 
Πατριάρχης Βαρθολομαίος εκθέτει το σχέδιό του, στο οποίο αποκαλύπτει ότι έστειλε 
επιστολή στους Πατριάρχες Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων για να 
συναντηθούν στις 30 Νοεμβρίου στην Κωνσταντινούπολη με σκοπό να εξετάσουν τις 
προκλήσεις που αντιμετωπίζει το χριστεπώνυμο ποίμνιο, εκφράζοντας την ελπίδα για 
"την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας με την Εκκλησία της Ρώμης μέσα στο ένα 
Σώμα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ώστε η Πενταρχία να 
γίνει και πάλι ολόκληρη και η "πεντάχορδη λύρα" της παγκόσμιας Εκκλησίας να 
αντηχήσει ξανά στην πληρότητα της αρχαίας της αρμονίας" [7]!</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Εξετάζοντας τις 
παραπάνω θέσεις ας μου επιτραπεί η κατάθεση ορισμένων παρατηρήσεων:</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">1. Σχετικά με το 
Πρωτείο, το θέμα δεν είναι πως το κατανοεί ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος αλλά αφενός 
μεν πως το εκλαμβάνει ο ίδιος ο Πάπας Λέων ΙΔ΄, αφετέρου δε πως το βλέπουν οι 
Άγιοι Πατέρες με τους οποίους οφείλουμε να είμαστε σύμφωνοι, εάν θέλουμε να 
λεγόμαστε Ορθόδοξοι.</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Και ο μεν πρώτος 
εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται το Πρωτείο ως εξουσία υπεράνω όλων των Εκκλησιών 
άνευ Συνοδικότητας (όπως απέδειξε και τον περασμένο Ιούλιο με τον αφορισμό της 
γνωστής "Εταιρείας του Αγίου Πίου Ι΄" (SSPX), στον οποίο προέβη ως μονοκράτορας 
και χωρίς τη σύγκληση Συνόδου), οι δε Πατέρες σύσσωμοι ουδέποτε αποδέχθηκαν 
οποιοδήποτε Πρωτείο εξουσίας (έστω και μασκαρεμένο ως "διακονίας") για κανέναν 
Πάπα ή Πατριάρχη, αλλά θεωρούσαν ως Κεφαλή της (ορατής τε και αοράτου) Εκκλησίας 
τον Ιησού Χριστό, ανώτατο δε διοικητικό όργανο την Οικουμενική Σύνοδο 
[8].</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">2. Σχετικά με τον 
θεσμό της Πενταρχίας, αυτός ως προϊόν της εξέλιξης της Εκκλησίας είναι δυνατόν, 
όπως εμφανίστηκε, έτσι και να εξαφανιστεί ή ακόμα και να τροποποιηθεί 
(αλλάζοντας ακόμη και ο αριθμός της) εξαιτίας αλλαγών στην εκκλησιαστική ζωή 
Είναι απαράδεκτη η θεώρηση ότι η Εκκλησία του Χριστού είναι λιγότερο ορατή χωρίς 
την Πενταρχία.</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Αντιθέτως η ορατή 
έκφραση της Εκκλησίας δεν αυξομειώνεται, αλλά παραμένει ακέραιη, ορατή και 
πλήρης σε όσους διατηρούν την Ορθόδοξη Πίστη. Μήπως αυτό δεν συνέβη κατά τους 
τρεις πρώτους αιώνες της Εκκλησίας, που δεν είχε ακόμη δημιουργηθεί η 
Πενταρχία;</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Μήπως αυτό δεν συνέβη 
και μετά την απόσχιση τεράστιων επαρχιών της (όπως στη Βόρεια Αφρική με τους 
Δονατιστές, ή στην Αίγυπτο και την Ασία με τους Αντιχαλκηδόνιους); Γιατί λοιπόν 
η έκπτωση της Ρώμης το 1054 και η κατάλυση της Πενταρχίας να σημαίνει μείωση της 
ορατής εκφράσεως της Εκκλησία;</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Πόσο μάλλον όταν αυτή 
η κατάλυση της Πενταρχίας μετά το 1054 υπήρξε προσωρινή αφού υπήρξε αποκατάστασή 
της, πράγμα το οποίο ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος αποσιωπεί!</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Διότι είναι γνωστό, 
σε όλους τους ασχολούμενος με την Εκκλησιαστική Ιστορία ή το Εκκλησιαστικό 
Δίκαιο ότι η εν Κωνσταντινουπόλει Πανορθόδοξος Σύνοδος του 1593 (με τη συμμετοχή 
των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίου Β΄ του Τρανού, Αλεξανδρείας Αγίου 
Μελετίου Πηγά - που εκπροσωπούσε και τον Αντιοχείας Ιωακείμ - και Ιεροσολύμων 
Σωφρονίου), αφενός μεν,με τον Η΄ Κανόνα της [9], ο οποίος ήταν ανανέωση του Α΄ 
Κανόνα της εν Αντιοχεία Συνόδου, απέκοψε επισήμως από το Σώμα της Εκκλησίας την, 
μόλις προ ολίγων ετών (1582) παραβάτρια του εν λόγω Κανόνος, Εκκλησία της Ρώμης, 
αφετέρου δε απεκατέστησε την Πενταρχία δίνοντας την πέμπτη θέση στην Εκκλησία 
της Ρωσίας αφού αποφάσισε "τὸν θρόνον τῆς εὐσεβεστάτης καὶ Ὀρθοδόξου πόλεως 
Μοσκόβου εἶναί τε καὶ λέγεσθαι Πατριαρχεῖον, διὰ τὸ βασιλείας ἀξιωθῆναι παρὰ 
Θεοῦ τὴν χώραν ταύτην, πᾶσάν τε Ρωσσίαν καὶ τὰ Ὑπερβόρεια μέρη ὑποτάττεσθαι τῷ 
Πατριαρχικῷ Θρόνῳ Μοσκόβου καὶ πάσης Ρωσσίας καὶ τῶν Ὑπερβορείων μερῶν, ἔχειν 
τὸν τόπον αὐτοῦ μετὰ τὸν παναγιώτατον Ἱεροσολύμων ἔν τε τοῖς ἱεροῖς διπτύχοις 
καὶ ἐν ταῖς ἐκκλησιαστικαῖς συνελεύσεσιν, ἵνα τοὺς προρρηθέντας τῶν ἁγίων 
Πατέρων κανόνας, ἀπαρασαλεύτους τηρήσωμεν, ὑπερέχειν τε ἐπισκόπων, μητροπολιτῶν, 
ἀρχιεπισκόπων, ἐν ὅλῃ τῇ καθολικῇ τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίᾳ, τῆς δὲ 
παροικίας ἐκείνης Μοσκόβου καὶ πάσης Ρωσσίας καὶ τῶν Ὑπερβορείων μερῶν κεφαλὴν 
εἶναι καὶ ἐπιγινώσκεσθαι... ἀδελφόν τε εἶναι καὶ λέγεσθαι τῶν Ὀρθοδόξων 
Πατριαρχῶν μετὰ ταύτης τῆς ἐπωνυμίας, ὁμοταγῆ καὶ σύνθρονον, ἴσον τε τῇ τάξει 
καὶ τῇ ἀξίᾳ ἐπιγράφεσθαί τε καὶ ὑπογράφεσθαι κατὰ τὴν συνήθειαν τῶν Ὀρθοδόξων 
Πατριαρχῶν, Πατριάρχης Μοσκόβου καὶ πάσης Ρωσσίας καὶ τῶν Ὑπερβορείων μερῶν" 
[10].</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Μάλιστα το 
Πατριαρχείο Μόσχας είναι το μόνο νεώτερο Πατριαρχείο που έχει έγκριση 
Πανορθοδόξου Συνόδου σε αντίθεση με όλα τα άλλα νέα, και καταχρηστικώς λεγόμενα, 
Πατριαρχεία (Σερβίας, Βουλγαρίας κλπ).</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Είναι μάλιστα 
θεμελιώδους σημασίας το γεγονός ότι η απόφαση του 1593 δεν έτυχε αναθεώρησης σε 
καμία μεταγενέστερη Σύνοδο.</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Το να περιφρονεί 
λοιπόν την ήδη (από το 1593) αποκαταστημένη συνοδικώς Πενταρχία, ο Πατριάρχης 
Βαρθολομαίος, και να προσπαθεί να ρυθμίσει το θέμα αυτό μόνος του (έστω και με 
τη σύμπραξη κάποιων Προκαθημένων), θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα με τον προηγούμενο 
Πατριάρχη που έπραξε ανάλογα.</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Και, για όσους δεν 
γνωρίζουν, αναφέρομαι στον Κωνσταντινουπόλεως Κύριλλο Ε΄ τον Καράκαλλο, ο οποίος 
περιφρονώντας την Πανορθόδοξο Σύνοδο του 1484, αλλά και την πλειοψηφία των ανά 
την Οικουμένη Αρχιερέων [11], επέβαλε μόνος του (με την, εκβιαστικώ τω τρόπω, 
έγκριση δύο ακόμη Προκαθημένων) τον Αναβαπτισμό των Λατίνων και των 
Αρμενίων.</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Και ποιο ήταν το 
αποτέλεσμα; Αφενός μεν ο "Όρος" του να απορριφθεί από την πλειοψηφία της 
Ορθόδοξης Εκκλησίας, αφετέρου να κατηγορηθεί από τους συνεπισκόπους του ως 
παπίσκος, όπως αποκαλύπτουν τα στηλιτευτικά κείμενα της εποχής (σε μορφή 
τροπαριών), εκ των οποίων σταχυολογώ ενδεικτικά ελάχιστα μεν, διαφωτιστικότατα 
δε: "Οὐκ ἔδει σε Κύριλλε τὸν παπισμὸν σφετερίσασθαι, καὶ μοναδικῶς ἀποφασίζειν. 
Εἰ βουλητόν σοι ἦν δείλαιε τὸ περὶ τῆς ὑποδοχῆς Ἀρμενίων καὶ Λατίνων ἀνακινῆσαι 
ζήτημα, ἐχρῆν τὴν σύνοδον ἐρωτῆσαι, καὶ ταύτῃ πεισθῆναι ὡς ὑποκειμένῳ. Οὐ γὰρ 
οἶδεν ἡ Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία κεφαλὴν τὸν πατριάρχην, ἀλλὰ τὸν νυμφίον αὐτῆς σωτῆρα 
Χριστόν, ὃν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν. ...Ὅροι καὶ θεσμοὶ τῆς Ἐκκλησίας διὰ 
συνόδων ἱερῶν ἐθεσπίσθησαν παράνομε πατριάρχα, καὶ οὐδέποτε δόγματα, ἢ 
ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα μοναδικῶς ἀπεφάνθησαν· ὡμολόγηται γὰρ διὰ συνόδων λαλεῖν 
τὸ πανάγιον πνεῦμα. Εἰπὲ οὖν ἡμῖν πόθεν παρέλαβες τὸ ἐνδόσιμον ἀποβαλεῖν 
σύνοδον, καὶ ἰδικῶς ἀποφασίζειν; Ἀλλ’ ἡμεῖς τὴν παπικήν σου φρενοβλαβίαν 
ἀπορρίψαντες, τῇ συνόδῳ πεπείσμεθα, δι’ ἧς ὁ Κύριος λαλεῖ ἅτε αὐτῆς ἐν μέσῳ, ὁ 
ἔχων τὸ μέγα ἔλεος. ...Κύριλλος Ἐκκλησίας τοὺς ὅρους, ἠθέτησε σύνοδον θείων 
πατέρων ἀπώσας, καὶ ἀρχηγὸς παπολατρίας φανείς· καθελὼν γὰρ τῆς Ἐκκλησίας 
προνόμια, τὸ κράτος ἥρπασεν αὐτῆς, ὅθεν αἰώνιον ποινὴν ἐκ ταύτης ἔλαβε" 
[12].</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">3. Ούτε τα 
Πατριαρχεία υπήρξαν πάντοτε "πυλώνες και αρραγή θεμέλια της Αποστολικής 
παράδοσης", ούτε η Εκκλησία της Ρώμης συμμετείχε ενεργά στις Επτά Οικουμενικές 
Συνόδους.</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Τα μεν πρώτα αρκετές 
φορές, και για ικανά χρονικά διαστήματα, εξέπεσαν σε αιρέσεις (Αρειανισμό, 
Μονοθελητισμό, Εικονομαχία κ.ά.) και εδίωξαν την Ορθοδοξία, η δε Ρώμη κάθε άλλο 
παρά ενεργά συμμετείχε αφού: α) ο Επίσκοπός της δεν παρέστη αυτοπροσώπως σε 
καμία Οικουμενική Σύνοδο, β) στην Β΄ Οικουμενική δεν υπήρξε ούτε καν εκπροσώπησή 
της, γ) στην Ε΄ Οικουμενική ο τότε Πάπας Βιγίλιος, που βρισκότανε στην 
Κωνσταντινούπολη, αρνήθηκε να παραστεί και μόνο μετά από καιρό πιεζόμενος 
αποδέχθηκε τις αποφάσεις της, και δ) απέρριψε την εν Τρούλλω Πενθέκτη 
Σύνοδο.</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Αν η Ρώμη επιθυμεί να 
επιστρέψει στην Εκκλησία του Χριστού (το οποίο εύχεται ολόψυχα κάθε Ορθόδοξος) 
τότε οφείλει, πρώτα από όλα, να επαναφέρει ως Κεφαλή της τον Ιησού Χριστό αντί 
του Πάπα και να δεχθεί να υποταχθεί στο ανώτατο εκκλησιαστικό όργανο, που είναι 
η Οικουμενική Σύνοδος.</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Μια τέτοια Σύνοδος 
όμως ίσως θα πρέπει να δεχθεί την πρεσβυτέρα Ρώμη ως έκτη τη τάξει, όχι μόνο για 
να κάνει τον κανόνα της για την αιματοβαμμένη χιλιετή εωσφορική αποστασία της, 
αλλά και διότι μόνο τότε ο Προκαθήμενός της θα καταφέρει να αποδείξει ότι ο 
τίτλος που χρησιμοποιεί για τον εαυτό του ("Servus servorum Dei"!) δεν είναι 
υποκριτικός, ταπεινολογικός και χωρίς ουσιαστικό νόημα... Ένα τέτοιο ευαγγελικό 
Πρωτείο ταπείνωσης [13], θα ήταν το μόνο αρμόζον στην περίπτωση αυτή.</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Ειδάλλως αν οι 
"τέσσερις αρχαίοι πατριαρχικοί θρόνοι" επιμείνουν να ακολουθήσουν την αμετανόητη 
Ρώμη στην πτώση της με μια ενδεχόμενη Ουνία, ο φύλακας λαός θα παραμείνει στην 
Ορθοδοξία προσδοκώντας σε μία Πανορθόδοξη Σύνοδο υπό την εναπομείνασα αρχή της 
Πενταρχίας, την Εκκλησία της Ρωσίας.</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Βεβαίως δεν 
γνωρίζουμε τα σχέδια του Θεού, ο Οποίος μπορεί να διακόψει μια τέτοιου είδους 
προδοσία με κάποιον αιφνίδιο θάνατο, αλλά εμείς ευχόμαστε την μετάνοια όσων 
υψηλόβαθμων επιθυμούν να βυθίσουν στο χάος την Εκκλησία, ελπίζοντας στην 
επαλήθευση των λόγων του Αγίου Πορφυρίου: "Μπορεί όμως, με το σχέδιο τού Θεού, 
να έρθει, να έρθει ώστε οι άνθρωποι να αποκτήσουν μία επίγνωση, να ιδούνε το 
χάος ολόφωτο, ολοζώντανο μπροστά τους, να πούνε: Έεε! Πέφτουμε στο χάος, 
χανόμαστε. Όλοι πίσω, όλοι πίσω, γυρίστε πίσω, πλανηθήκαμε. Και να έρθουνε πάλι 
στο δρόμο του Θεού και να λάμψει η Ορθόδοξος πίστις" [14].</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><span style="color: black;">Και για όσους, τέλος, 
έχουν αμφιβολίες για το μήπως ο ενωτικός δρόμος που προτείνει ο Πατριάρχης 
Βαρθολομαίος είναι τελικά ο ορθός, ας ανοίξουν τα συναξάρια και τα μηναία της 
Εκκλησίας μας· εκεί δεν θα συναντήσουν ούτε έναν "ενωτικό" Άγιο για δείγμα, αλλά 
αντιθέτως πληθώρα ανθενωτικών, σαν τον Μέγα Φώτιο, τον Μάρκο Ευγενικό, τον 
Γρηγόριο Παλαμά, τον Κύριλλο Λούκαρι, τον Άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως και τη λοιπή 
χορεία των Πατέρων, τους οποίους έχουμε ελπίδες να συναντήσουμε στη Βασιλεία των 
Ουρανών μόνο αν είμαστε ομόφρονες με αυτούς. Αμήν, γένοιτο!</span></p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;">[1] https://orientale.it/en</p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;">[2] Η πολωνολατινική λέξη Unia σημαίνει Ένωση, 
και οι Ουνίτες είναι οι ιδεολογικοί απόγονοι των Ενωτικών του Βυζαντίου.</p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;">[3] 
https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/78426-oikoumenikos-patriarxis-to-proteio-tis-romis-einai-diakonia-agapis-entos-tis-ekklisias</p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;">[4] "Α primacy of loving service, exercised 
within, and never above, the communion of sister Churches" 
(https://ec-patr.org/05/09/09/12/address-by-his-all-holiness-ecumenical-patriarch-bartholomew-to-the-participants-of-the-27th-international-congress-of-the-society-for-the-law-of-the-eastern-churches-at-the-fanarion<a href="https://ec-patr.org/05/09/09/12/address-by-his-all-holiness-ecumenical-patriarch-bartholomew-to-the-participants-of-the-27th-international-congress-of-the-society-for-the-law-of-the-eastern-churches-at-the-fanarion/" style="color: black; text-decoration-line: none;">/</a> 
)</p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;">[5] "The institution of the Pentarchy — the five 
great ancient Sees of Rome, Constantinople, Alexandria, Antioch, and Jerusalem — 
constituted, during the first Christian millennium, the very framework within 
which the unity of the universal Church found its most visible ecclesial 
expression" (στο ίδιο).</p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;">[6] "Stand as unshaken pillars and unbroken 
foundations of the Apostolic Tradition, and which, together with the Church of 
Elder Rome, constituted in the first millennium the five-stringed lyre of the 
universal Church, actively participating in the Seven Holy Ecumenical Councils 
and “rightly dividing the word of truth"." (στο ίδιο).</p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;">[7] "Τhe restoration of full communion with the 
Church of Rome within the one Body of the One, Holy, Catholic, and Apostolic 
Church, so that the Pentarchy may once again be whole, and the “five-stringed 
lyre” of the universal Church may again resound in the fullness of its ancient 
harmony" (στο ίδιο).</p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;">[8] Θεωρώ περιττό να παραθέσω ενταύθα τις 
πολυάριθμες μαρτυρίες των Πατέρων περί του Πρωτείου του Πάπα Ρώμης, από την 
στιγμή που υπάρχουν, προσβάσιμα στο διαδίκτυο, σχεδόν τα άπαντα των Αγίων, στα 
οποία μπορούν να ανατρέξουν οι αναγνώστες.</p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;">[9] "Ἀσάλευτον διαμεῖναι βουλόμεθα τὸ τοῖς 
Πατράσι διορισθὲν περὶ τοῦ ἁγίου καὶ σωτηρίου πάσχα, ἔχον οὕτως. ἅπαντας τοὺς 
τολμῶντας παραλύειν τοὺς ὅρους τῆς ἁγίας καὶ οἰκουμενικής μεγάλης Συνόδου, τῆς 
ἐν Νικαίᾳ συγκροτηθείσης, ἐπὶ παρουσίᾳ τῆς εὐσεβείας τοῦ θεοφιλεστάτου βασιλέως 
Κωνσταντίνου περὶ τῆς ἁγίας ἑορτῆς τοῦ σωτηριώδους πάσχα, ἀκοινωνήτους καὶ 
ἀποβλήτους εἶναι τῆς ἐκκλησίας, εἰ ἐπιμένοιεν φιλονεικότερον ἐνιστάμενοι πρὸς τὰ 
καλῶς δεδογματισμένα. Καὶ ταῦτα εἰρήσθω περὶ τῶν λαϊκῶν. εἰ δέ τις τῶν 
προεστώτων τῆς ἐκκλησίας ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, μετὰ τὸν ὅρον 
τοῦτον τολμήσειεν ἐπὶ διαστροφῇ τῶν λαῶν, καὶ ταραχῇ τῶν ἐκκλησιῶν ἰδιάζειν, καὶ 
μετὰ τῶν Ἰουδαίων ἐπιτελεῖν τὸ πάσχα, τοῦτον ἡ ἁγία Σύνοδος, ἐντεῦθεν ἤδη 
ἀλλότριον ἔκρινε τῆς ἐκκλησίας. οἷς δὴ στοιχεῖν τῷ τῶν Πατέρων κανόνι μέχρι καὶ 
σήμερον Θεοῦ χάριτι, ὃν, καθὸ δὴ καὶ τὰ λοιπὰ ἡ Θεοῦ ἐκκλησία διαφυλάττει" 
(Δοσιθέου Ιεροσολύμων, Τόμος Αγάπης, Ιάσιο, 1698, σελ. 547).</p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;">[10] Στο ίδιο, σελ. 545.</p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;">[11] Mansi 38, 585-586.</p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;">[12] Ευαγγέλου Σκουβαρά, Στηλιτευτικά κείμενα 
του ΙΗ΄ αιώνος [Κατά των Αναβαπτιστών], Αθήνα, 1967, σελ. 194-195, 204).</p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;">[13] "Εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων 
ἔσχατος καὶ πάντων διάκονος" (Μαρκ. θ΄ 35).</p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;">[14] 
https://www.youtube.com/watch?v=FCWB2LQd1dY</p>
<p style="margin: 0px 0px 10px;"><a href="https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/78513-olotaxos-pros-ounia?fbclid=IwY2xjawUONF5wZG9mBWV4dG4DYWVtAjExAGJyaWQRMVNlYXBhTEpIMDhOQlBDdzBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeyb8WslX3KmsQLaJ-QqbbG7n9Z9xvGkgKnoNvljQiCJXBPIjnj84NDwBP8dU_aem_3LFf2GGanvudgWmB33G_-A#">https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/78513-olotaxos-pros-ounia?fbclid=IwY2xjawUONF5wZG9mBWV4dG4DYWVtAjExAGJyaWQRMVNlYXBhTEpIMDhOQlBDdzBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeyb8WslX3KmsQLaJ-QqbbG7n9Z9xvGkgKnoNvljQiCJXBPIjnj84NDwBP8dU_aem_3LFf2GGanvudgWmB33G_-A#</a><br /></p></div>

Ολοταχώς προς Ουνία;

Νικολάου Μάννη στην Romfea.gr Εκπαιδευτικού "Παρ' ἡμῖν οὔτε Πατριάρχαι οὔτε Σύνοδοι ἠδυνήθησαν ποτέ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὑπ...

Περί του λόγου του Αγίου Ιωάννου του Χρυσόστομου που αφορά τον Προφήτη Ηλία.

<div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">Διάβασα το άρθρο αυτό:  <a href="https://apotixisi.blogspot.com/2026/08/blog-post_655.html">https://apotixisi.blogspot.com/2026/08/blog-post_655.html</a> που φέρει τον τίτλο: ''ΜΙΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ.(ΠΡΟΣΟΧΗ.....).</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">Εκεί λοιπόν αναφέρoνται το εξής:</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #990000; font-family: trebuchet; font-size: large;">Διαβάσαμε τον σχετικό λόγο στo παραπάνω link  <a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/blog-post_24.html">https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/blog-post_24.html</a>. και ψάξαμε τα σχετικά με την παραπομπή που αναγράφεται. ως πηγή του λόγου  (Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ P.G. 56, ΣΕΛ. 584-586). Διαπιστώσαμε μέσα από έρευνα στις παρακάτω βιβλιογραφικές πηγές ότι η  συγκεκριμένη ομιλία για τον Προφήτη Ηλία κατατάσσεται από τους σύγχρονους πατρολόγους και κριτικούς εκδότες στα ψευδο-χρυσοστομικά κείμενα (Pseudo-Chrysostomica).</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #990000; font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #990000; font-family: trebuchet; font-size: large;">Ο 56ος τόμος της Ελληνικής Πατρολογίας (Patrologia Graeca - Migne), στον οποίο παραπέμπει το ιστολογιο ¨ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ", περιέχει κατά κύριο λόγο «Spuria» (νόθα έργα), δηλαδή ομιλίες που αποδόθηκαν εκ των υστέρων στον Ιωάννη τον Χρυσόστομο από μεταγενέστερους συγγραφείς ή αντιγραφείς λόγω της φήμης του. Στην έρευνά μας χρησιμοποιήσαμε δε τις εξής βιβλιογραφικές πηγές:</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">O αρθρογράφος ομιλεί για ένα κείμενο που είχαμε δημοσιεύσει.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">Ας δούμε τις πηγές που παρουσιάζει.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #990000; font-family: trebuchet; font-size: large;">1.       Παπαδόπουλος, Στυλιανός Γ., Πατρολογία, Τόμος Β΄ (4ος αιώνας: Ανατολή και Δύση), Αθήνα 1990 .  Ο συγγραφέας αναλύει εκτενώς το γνήσιο έργο του Ιωάννου Χρυσοστόμου και κάνει ειδική μνεία στο πρόβλημα των νοθευμένων λόγων (Spuria) που διεισέδυσαν στη χρυσοστομική παράδοση. Σελίδες: 711–715 (Ενότητα: «Έργα – Αυθεντικότητα και Νόθα») & σελ. 720 (αναφορά στις συλλογές των Spuria).</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">Η Πατρολογία του Στυλιανού Παπαδοπούλου που παρουσιάζει είναι η κάτωθι:</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhILTCeYAvDWKaVuL50bdSqoeOldDh71Fd4SBt2r6i1vVNpU6YuxTt0ha4Heajzs0IlkACtBBU0hFl9Qd7B6lsfhHkhOF_vJd4ACAKOAI_QmwV3jJEBMe1YNquUPkW5EXkooEvFOHmS90AYZc9pFVDAN9l9BEyp4-071AU4Z28W_1-htVk2oaxaj1oO/s900/1.jpg"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><img border="0" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhILTCeYAvDWKaVuL50bdSqoeOldDh71Fd4SBt2r6i1vVNpU6YuxTt0ha4Heajzs0IlkACtBBU0hFl9Qd7B6lsfhHkhOF_vJd4ACAKOAI_QmwV3jJEBMe1YNquUPkW5EXkooEvFOHmS90AYZc9pFVDAN9l9BEyp4-071AU4Z28W_1-htVk2oaxaj1oO/w452-h640/1.jpg" width="452" /></span></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">Αν δούμε τώρα τις σελίδες που μας παρουσίασε, διαπιστώνεται εύκολα ότι πολύ απλά δεν υπάρχουν όσα αναφέρει.....</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><iframe height="480" src="https://drive.google.com/file/d/1eB2_ZxcIRYl9Q-PlEzOlnj05LNghvkN0/preview" width="640"></iframe></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">Αν δούμε και την σελίδα 720; Διαπιστώνουμε ακριβώς το ίδιο!</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEidt72UJV8AIRJBU3mUS1lXl9e5TKAFZmzZ56nmKxpTFPdgsWBwMOx5cRLkX8LaiEIuU0V2HhMtQhhGA9ohT9jaUn9Hv4eNzZ3vNA36UtDI9mhP1IrRFFh6-4mk8T0KosmMdeVdlDMRBFHedKRoT5NE6RVtga81-QJt1pVHGUe8AdlsmEDNmJi0UGLc/s904/3.jpg"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><img border="0" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEidt72UJV8AIRJBU3mUS1lXl9e5TKAFZmzZ56nmKxpTFPdgsWBwMOx5cRLkX8LaiEIuU0V2HhMtQhhGA9ohT9jaUn9Hv4eNzZ3vNA36UtDI9mhP1IrRFFh6-4mk8T0KosmMdeVdlDMRBFHedKRoT5NE6RVtga81-QJt1pVHGUe8AdlsmEDNmJi0UGLc/w448-h640/3.jpg" width="448" /></span></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">Προχωράω παρακάτω και η επόμενη πηγή που δίνεται είναι:</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #990000; font-family: trebuchet; font-size: large;">2.      Παντελεήμων (Καθρεπτίδης), Αρχιμ., Τα Ψευδο-Χρυσοστομικά έργα: Συμβολή στην έρευνα των Spuria του Ιωάννου Χρυσοστόμου, Θεσσαλονίκη 2005.Εξειδικευμένη μονογραφία πάνω στους λόγους της PG 55-56 και στη μεθοδολογία αναγνώρισης των νόθων κειμένων. Σελίδες: 45–52 (Μεθοδολογία ταξινόμησης των Spuria) & σελ. 118–122 (Ειδικός κατάλογος ομιλιών της PG 56 με αναφορά στον λόγο «Εἰς τὸν Προφήτην Ἠλίαν»).</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><span style="font-family: trebuchet;">Kατ΄ αρχάς ο Παντελεήμων Καθρεπτίδης <u><b>δεν θα μπορούσε</b></u> το 2005 να ήταν Αρχιμανδρίτης όπως παρουσιάζεται </span><span style="color: #990000; font-family: trebuchet;">Παντελεήμων (Καθρεπτίδης), Αρχιμ.,</span><span style="font-family: trebuchet;"> διότι  <b><u>το 2003</u> </b>με πρόταση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου, <u style="font-weight: bold;">εξελέγη Επίσκοπος</u>. Αλλά και αυτό να μην ήταν,</span><span style="font-family: trebuchet;"> τέτοια έκδοση πολύ απλά δεν υπάρχει......</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">Τρίτη πηγή που δίνεται είναι η εξής:</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #990000; font-family: trebuchet; font-size: large;">3.    Αραμπατζής, Χρήστος, Η χειρόγραφη παράδοση των έργων του Ιωάννου Χρυσοστόμου, Εκδόσεις Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 2001. Εξετάζει πώς οι μεταγενέστεροι αντιγραφείς πρόσθεταν το όνομα του Χρυσοστόμου σε ανώνυμες ομιλίες. Σελίδες: 83–91 (Ενότητα: «Η διείσδυση ανωνύμων ομιλιών στη χρυσοστομική παράδοση») & σελ. 142–146. Στη γενική σειρά 37 τόμων του Χρυσοστόμου στην ΕΠΕ, ο τόμος PG 56 παραλείπεται στο σύνολό του).</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">Kαι επίσης πολύ απλά τέτοια έκδοση δεν υπάρχει.....</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">Τέταρτη και πέμπτη πηγή δίνονται οι:</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #990000; font-family: trebuchet; font-size: large;">4.      ΕΠΕ (Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας), Ιωάννου Χρυσοστόμου Έργα, Εκδόσεις «Ο Γρηγόριος ο Παλαμάς», Θεσσαλονίκη.ν Στη συγκεκριμένη πολυτελή σειρά, η εκδοτική ομάδα παραλείπει ή επισημαίνει ως νόθα τα κείμενα του 56ου τόμου της PG, περιλαμβάνοντας αποκλειστικά τα επιστημονικά διακριβωμένα γνήσια έργα του Αγίου.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #990000; font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #990000; font-family: trebuchet; font-size: large;">5.       Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια (ΘΗΕ), Τόμος 6, Λήμμα «Ιωάννης ο Χρυσόστομος» (Ενότητα: Νόθα Έργα / Spuria), Αθήνα 1965. Σελίδες: Στήλες 1152–1154 (στο λήμμα «Ιωάννης ο Χρυσόστομος», ειδική υπο-ενότητα «Νόθα και Αμφισβητούμενα»).</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">Η ΕΠΕ αντιγράφει την ΘΗΕ και θα σας αναφέρω κατωτέρω τι ακριβώς λέγεται αλλά πρωτίστως θα δούμε τις σελίδες που δίνονται ως πηγή.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">Στον τόμο 6 στην ίδια έκδοση 1965,</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXgEODDuvFXPX3VI4g3PUCSh_H41GDEbSh-RL_VbRmX-a6IVKrjVQ5dNtz0gMr15_iar0dx19sv240Z8G_m5UYDELxNMoQJNSe86qD8TKEXIxZwN3RfkKkLX94MOXdwjy330oSOVlHJj_V0m2M3qkR_gvSfnC-zegcPT0KeoEjt1FW3rWBlmF8OKdj/s882/5.jpg"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><img border="0" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXgEODDuvFXPX3VI4g3PUCSh_H41GDEbSh-RL_VbRmX-a6IVKrjVQ5dNtz0gMr15_iar0dx19sv240Z8G_m5UYDELxNMoQJNSe86qD8TKEXIxZwN3RfkKkLX94MOXdwjy330oSOVlHJj_V0m2M3qkR_gvSfnC-zegcPT0KeoEjt1FW3rWBlmF8OKdj/w446-h640/5.jpg" width="446" /></span></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">οι σελίδες που μας έδωσε δεν έχουν καμία σχέση με ότι παρουσιάζονται ως πηγή (συν ότι οι συγκεκριμένες σελίδες αφορούν τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο και όχι τον Ι. Χρυσόστομο). Δια του λόγου το αληθές:</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><iframe height="480" src="https://drive.google.com/file/d/1jNRu2N7dF6AGFVnbMJ31eLO-gL0Oj9RR/preview" width="640"></iframe></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">Για να είμαι δίκαιος, αυτό που αναφέρεται στην ΘΗΕ και το έχει αντιγράψει και η ΕΠΕ, είναι στην σελίδα 1186:</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi2vhk1F9gLhbdXay03pWlx9QmNZuul0XUDsCpke-tQ5etKfmz-2j5I6sB8eIzzqSLL63-HbRSB8l3QGCYrPkEZNjZTB5qm8pbXkRSiU9NwM59oFaawZFdk68VLOhcEMipAskto8ofXV9KyTeuuxcCpGJaJKmm86Zjo4PzaiYNFnZg1o3oC8VQFrweI/s555/6.jpg"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi2vhk1F9gLhbdXay03pWlx9QmNZuul0XUDsCpke-tQ5etKfmz-2j5I6sB8eIzzqSLL63-HbRSB8l3QGCYrPkEZNjZTB5qm8pbXkRSiU9NwM59oFaawZFdk68VLOhcEMipAskto8ofXV9KyTeuuxcCpGJaJKmm86Zjo4PzaiYNFnZg1o3oC8VQFrweI/s1600/6.jpg" /></span></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">και από την ΕΠΕ σελίδες 37-38:</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjjI1KgFmQU-G5KbWSAuzMIijB1IKVYe1ZS-YzPWh563LnvYiFSZM3_XOqaO1qMYVGNlmbkHR66M9x23xFH3XKEyPXc0GuDxBMQTWfonD0gUic63Dh4akpGC2rTiEXFARculETQ4mRCy2X8fSBLYtT4bdoXETxC7m2dFmUuL9EzoJb2mYfWUbWQNUxE/s550/7.jpg"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjjI1KgFmQU-G5KbWSAuzMIijB1IKVYe1ZS-YzPWh563LnvYiFSZM3_XOqaO1qMYVGNlmbkHR66M9x23xFH3XKEyPXc0GuDxBMQTWfonD0gUic63Dh4akpGC2rTiEXFARculETQ4mRCy2X8fSBLYtT4bdoXETxC7m2dFmUuL9EzoJb2mYfWUbWQNUxE/w640-h52/7.jpg" /></span></a></div><div style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgAtjPW8QW7DKupXXhSPSKxLPohjf-J9k-lV4mic3IddH48Jmh1E1sqS8gNUMA98iQB3-oS-jH68N91cNDjwu-qZ57EkgBmj_erPUeoF2YbZbZdhYMroIQoFis1gI2fhWCKCY-6lcgB1kl5TQVrzAUJ1R3dzSvj1h8g9zMwF0zNejuA3iPm6w1hcc__/s544/8.jpg"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgAtjPW8QW7DKupXXhSPSKxLPohjf-J9k-lV4mic3IddH48Jmh1E1sqS8gNUMA98iQB3-oS-jH68N91cNDjwu-qZ57EkgBmj_erPUeoF2YbZbZdhYMroIQoFis1gI2fhWCKCY-6lcgB1kl5TQVrzAUJ1R3dzSvj1h8g9zMwF0zNejuA3iPm6w1hcc__/w640-h110/8.jpg" /></span></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><u><b>Πιθανώς</b></u> λοιπόν, όχι σίγουρο, ούτε εξακριβωμένο. Οπότε το λεχθέν ότι:</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #990000; font-family: trebuchet; font-size: large;">Διαπιστώσαμε μέσα από έρευνα στις παρακάτω βιβλιογραφικές πηγές ότι η  συγκεκριμένη ομιλία για τον Προφήτη Ηλία κατατάσσεται από τους σύγχρονους πατρολόγους και κριτικούς εκδότες στα ψευδο-χρυσοστομικά κείμενα (Pseudo-Chrysostomica).</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">και παλι πολύ απλά δεν ισχύει διότι οι βιβλιογραφικές πηγές που παρουσιάζονται δεν υπάρχουν, αλλά και αυτές που υπάρχουν και παρουσίασα δεν φέρουν την έννοια που παρουσιάζει ο αρθρογράφος.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">Να με συγχωρέσει, αλλά θα αναφέρω ότι ανέφερα συμπτωματικά σε άρθρο <a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/blog-post_18.html" target="_blank">https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/blog-post_18.html </a>προ ολίγων ωρών:</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #2b00fe; font-family: trebuchet; font-size: large;">Το χειρότερο είναι ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να σου δώσει την ψευδαίσθηση ότι σκέφθηκες! Διαβάζεις ένα κείμενο που έγραψε εκείνη, σου αρέσει, συμφωνείς μαζί της, βάζεις και κάποιες πινελιές δικές σου, το δημοσιεύεις από τον λογαριασμό σου και αρχίζεις να αισθάνεσαι ότι είναι δικό σου και αισθάνεσαι ωραία! Ειδικά όταν παρατεθούν <b><u>και οι αυτοματοποιημένες πηγές και τις ερευνήσεις, τότε γίνεται πια κωμική η κατάσταση</u>.</b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">Νομίζω δεν έχει νόημα να προχωρήσω περαιτέρω διότι θα είναι μια επανάληψη των όσων ειπώθηκαν εκ μέρους μου...<br /><br /><br /><b>Υ.Γ.</b> Μάλλον και ο Γόρτυνος δεν θα ήξερε για ψευδεπίγραφα κείμενα....<br /><a href="https://exapsalmos.gr/mia-tolmiri-omilia-tou-agiou-ioannou-chrysostomou-peri-tou-profitou-ilia/">https://exapsalmos.gr/mia-tolmiri-omilia-tou-agiou-ioannou-chrysostomou-peri-tou-profitou-ilia/</a></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: large;"><b><u>ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</u></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/blog-post_24.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: large;">Η φιλανθρωπία του Θεού και ο ζηλωτής Προφήτης Ηλίας.</span></b></a></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/blog-post_02.html" itemprop="url"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: large;"><b>Ο άνθρωπος χωρίς τον Θεό δεν μπορεί να κάνει τίποτα - Η περίπτωση του προφήτη Ηλία</b></span></a></div>

Περί του λόγου του Αγίου Ιωάννου του Χρυσόστομου που αφορά τον Προφήτη Ηλία.

Διάβασα το άρθρο αυτό: https://apotixisi.blogspot.com/2026/08/blog-post_655.html που φέρει τον τίτλο: ''ΜΙΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ...