Τό ἐνδιαφέρον τῶν
κεκοιμημένων πιστῶν γιά τούς ζῶντες, καθώς καί ἡ μέριμνά τους για τη σωτηρία αὐτῶν
ἐκδηλώνονται διά τῆς πνευματικῆς ἀρωγῆς πού τούς προσφέρουν εἴτε ἐμπνέοντας,
καθοδηγώντας ἤ προστατεύοντάς τους άμεσα[1],
εἴτε προσευχόμενοι ὑπέρ τῶν ζώντων εἴτε μεσιτεύοντας ὑπέρ αὐτῶν στον Χριστό,
τήν Θεομήτορα καί τούς Ἁγίους, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται ἤδη ἐγγύτερα[2].
Δοθέντος ὅτι μόνο ὁ Χριστός εἶναι μεσίτης, («μόνον μεσίτην γεγονέναι»), «Στις
δεήσεις και τις παρακλήσεις που απευθύνονται προς Αυτόν (τον Θεό), λέμε ότι οι
άγιοι είναι πρεσβευτές μας…», γράφει ὁ πατριάρχης Ἱεροσολύμων Δοσίθεος[3]. Παρομοίως, μποροῦμε νά ποῦμε
ὅτι σύνολη ἡ ὕπαρξη τῶν ἁγίων μετά την κοίμησή τους καθίσταται μία συνεχής
προσευχή, μία αδιάκοπη συμπαράσταση για τον κόσμο[4].
Γιά τόν λόγο αὐτόν, καί οἱ ζῶντες ἀπό τήν πλευρά τους προσεύχονται για τους
κεκοιμημένους πιστούς, ειδικά στούς Ἁγίους, ἱκετεύοντας να μεσολαβήσουν ὑπέρ αὐτῶν.
Ὁ Νικήτας Στηθάτος γράφει περί τῆς μνείας τῶν δικαίων ὅτι γίνεται «Ώστε να μας
μνημονεύουν στις πρεσβείες τους για τον κόσμο, καθώς στέκονται μπροστά στον
θρόνο του Θεού με ανέκφραστη χαρά και παρρησία, και αποδέχονται την ευχαριστία
την οποία με ευγνωμοσύνη προσφέρουμε προς τον Θεό κατά τις μνήμες τους».
Σε ὁρισμένες περιπτώσεις οἱ δίκαιοι κεκοιμημένοι -καί δή οἱ Ἅγιοι- μπορεί να
παρουσιασθοῦν στοὺς ζῶντες, ἀλλά αυτό γίνεται κατ' ἐξαίρεση. Στήν παραβολή τοῦ
Λαζάρου καί τοῦ πλουσίου, μᾶς ἀποκαλύπτεται διά τῶν λόγων τοῦ Ἀβραάμ ὅτι ὁ Θεός
περιορίζει τίς ἐμφανίσεις αὐτές, ἐνῶ καί ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἐξηγεῖ γιά
ποιόν λόγο οἱ ἐμφανίσεις αὐτές δέν εἶναι ἐπιθυμητές. Η παρουσία καί οἱ ἐνέργειες
τῶν Ἁγίων ἐν τῷ κόσμῳ ὑπέρ τῶν ζώντων γίνονται κατά κύριο λόγο διά μέσου τῶν
λειψάνων καί τῶν εἰκόνων αὐτῶν, γεγονός πού γίνεται ἀντιληπτό από τούς ζῶντες,
διά τῶν θείων ἐνεργειῶν, τῶν ὁποίων φορεῖς εἶναι οἱ Ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι καί τίς
κοινοποιοῦν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ σέ ὅσους τούς ἱκετεύουν γι' αὐτές.
[1] Βλ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΑΖΙΑΝΖΗΝΟΥ, Λόγος, ΚΔ', 19· ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ, Ἐγκώμιον εἰς τούς ἁγίους τεσσαράκοντα μάρτυρας, PG 46, 7881· ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Sur les martyrs Juventin et Maximin, 3.
[2] Βλ. μεταξύ ἄλλων πατερικῶν πηγῶν: ΩΡΙΓΕΝΟΥΣ, Εἰς μαρτύριον προτρεπτικός, 38. ΕΥΣΕΒΙΟΥ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, ΣΤ', 5, 3-7· ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ, Ἐπιστολαί, 360· Εἰς τοὺς ἁγίους τεσσαράκοντα μάρτυρας, 8, PG 31, 521C-524A, C· ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ, Εἰς τόν μέγαν μάρτυρα Θεόδωρον, PG 46, 746D-748C ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΑΖΙΑΝΖΗΝΟΥ, Λόγοι, ΙΗ', 4· ΜΓ', 80.
[3] Ὁμολογία πίστεως, 8.
ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου