Διαβάζοντας και τη δεύτερη απάντηση (εδώ) του ίδιου αρθρογράφου και ομολογώ ότι, αντί να ανατρέψει όσα έγραψα, κατόρθωσε να τα επιβεβαιώσει ακόμη περισσότερο.
Θα δώσω λοιπόν μία τελευταία απάντηση, σχολιάζοντας ότι αξίζει σχολιασμού, όχι γιατί πιστεύω ότι υπάρχει ουσιαστικός λόγος, αλλά για να καταδειχθεί περίτρανα ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται στα δικά μου σχόλια, αλλά στα ίδια τα γραφόμενα του αρθρογράφου. Επίσης θα κάνω και κάτι ακόμη. Θα απαντήσω με τον ίδιο τρόπο που απαντά. Δηλαδή ότι είχα γράψει στο προηγούμενο άρθρο: «Τα ίδια επιχειρήματα επανέρχονταν συνεχώς, οι ίδιες θέσεις ανακυκλώνονταν και, το κυριότερο, πολλές φορές οι ίδιες οι νεότερες δημοσιεύσεις του αναιρούσαν τις προηγούμενες».
Ξεκινά λέγοντας ότι δήθεν διολίσθησα «σε προσωπικές επιθέσεις». Προσωπική επίθεση όμως δεν υπάρχει πουθενά. Δεν σχολίασα ούτε την προσωπική του ζωή, ούτε τα κίνητρά του, ούτε τον χαρακτήρα του. Σχολίασα αποκλειστικά τα γραπτά του και μάλιστα όχι παραφράζοντάς τα, αλλά παραθέτοντας αυτούσιες τις φράσεις του και δείχνοντας πώς η μία συγκρούεται με την άλλη. Όταν κάποιος αυτοαναιρείται μέσα στα ίδια του τα άρθρα, δεν ευθύνεται εκείνος που το επισημαίνει. Ευθύνεται εκείνος που γράφει τις αντιφατικές θέσεις.
Στη συνέχεια με κατηγορεί ότι δήθεν «διαστρεβλώνω τις θέσεις του». Η πραγματικότητα είναι πολύ απλούστερη. Δεν χρειάστηκε να διαστρεβλώσω τίποτε. Αντιγραφή και επικόλληση των ίδιων των λόγων του έκανα. Εάν οι θέσεις του, όταν διαβαστούν αυτούσιες, δημιουργούν αντιφάσεις, τότε το πρόβλημα δεν είναι η παράθεση των λόγων του αλλά οι ίδιοι οι λόγοι του.
Έπειτα κάνει λόγο για μία δήθεν «αναπόφευκτη και συντριπτική θεολογική αντιπαράθεση». Η έκφραση αυτή μου προκάλεσε απορία. Συντριπτική ως προς τι ακριβώς διότι δεν επιχείρησα να σχολιάσω τις προσωπικές του θεωρίες περί της εκκλησιολογίας (την οποία ουδέποτε έχω δει) του Σεβασμιωτάτου Αρτεμίου, ούτε περί του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς, ούτε περί της ιστορίας του παλαιοημερολογιτισμού. Το άρθρο μου είχε έναν και μόνο σκοπό. Να επισημάνει αντιφάσεις του ιδίου.
«Πρόκειται για την κλασική τακτική εκείνου που επιδιώκει να έχει τον τελευταίο λόγο «στα χαρτιά», αποφεύγοντας όμως να εκτεθεί σε έναν αληθή, ζωντανό διάλογο επί των Πηγών και των Ιερών Κανόνων».
Τον τελευταίο λόγο είναι αδύνατον να τον έχω διότι είναι σύνηθες τον τελευταίο λόγο να μην τον έχω, ειδικά με αποτειχισμένους, διότι ενώ είπα ότι δεν θα συνεχίσω είδα νέα ''απάντηση''.... Για να δούμε θα τον έχω αυτήν την φορά;
Πηγές και Ιερούς Κανόνες δεν είδα στις απαντήσεις του αλλά εν πάση περιπτώσει…..
Συνεχίζει λέγοντας ότι δήθεν αποκρύπτω τις «χαοτικές εκκλησιολογικές διαφορές» μεταξύ του αγώνα του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς και του παλαιοημερολογιτικού κινήματος. Ειλικρινά και πάλι δυσκολεύομαι να καταλάβω σε ποιο σημείο συνέβη κάτι τέτοιο. Πού ακριβώς σύγκρινα εγώ τον Όσιο Ιουστίνο με το παλαιοημερολογιτικό κίνημα; Πού εξίσωσα τις δύο περιπτώσεις; Πού έγραψα ότι πρόκειται για ταυτόσημα ιστορικά γεγονότα; Πουθενά. Την εξίσωση αυτή τη δημιουργεί αποκλειστικά ο ίδιος, για να την ανατρέψει στη συνέχεια. Πρόκειται για μία κλασική μέθοδο κατασκευής ενός φανταστικού αντιπάλου όπως ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο. Πρώτα αποδίδεις στον άλλον μία θέση που ουδέποτε εξέφρασε έπειτα καταρρίπτεις αυτή τη θέση και στο τέλος παρουσιάζεις τον εαυτό σου ως νικητή της αντιπαράθεσης. Στην πραγματικότητα όμως δεν απάντησες στον συνομιλητή σου, απάντησες στον εαυτό σου και αυτό ακριβώς συμβαίνει και εδώ.
Ο αρθρογράφος συνεχίζει ισχυριζόμενος ότι «απέτυχα παταγωδώς» να απαντήσω στα δήθεν συντριπτικά δογματικά επιχειρήματά του. Η διατύπωση αυτή είναι μάλλον υπερβολική, διότι για να αποτύχει κάποιος να απαντήσει σε ένα ζήτημα, πρέπει πρώτα να έχει επιχειρήσει να το συζητήσει. Επομένως, είναι σαν να πυροβολεί κάποιος προς τον ουρανό και κατόπιν να διακηρύσσει ότι νίκησε έναν αντίπαλο που ουδέποτε βρέθηκε μπροστά του.
Γράφει ακόμη:
«Γιατί οι Γ.Ο.Χ. αρνούνται να αναγνωρίσουν την αγιότητα του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς;»
Πότε ακριβώς οι Γ.Ο.Χ. συνεδρίασαν και αποφάσισαν ότι δεν αναγνωρίζουν τον Όσιο Ιουστίνο; Πότε τέθηκε επισήμως τέτοιο θέμα; Πότε εκδόθηκε σχετική συνοδική απόφαση; Και γιατί εν τέλει να τους πέφτει λόγος ως προς την αγιότητά του; Μήπως είναι αναγνωρισμένοι από την επίσημη εκκλησία ώστε ο λόγος τους περί της αγιότητος οποιοδήποτε προσώπου να περιέχει την ανάλογη σημασία και βαρύτητα προς την αναγνώρισή του ή όχι;
Προσωπικά πάντως αποδέχομαι την αγιότητά του οπότε άστοχο το επιχείρημα και φυσικά έχει άλλον σκοπό η ερώτησή του αυτή. Και μετά μιλάει για σοφιστείες.... Να ασχοληθεί καλύτερα με τους ομόφρονές του οι οποίοι δεν αναγνωρίζουν τον Όσιο Ιερώνυμο Αιγίνης και άλλους, υβρίζοντάς τους συνεχώς!
Όσον αφορά τα λεγόμενά του για την στέρηση μυστηριακής χάριτος, πρωτίστως θα πρέπει να ξεκινήσει τις ερωτήσεις προς και πάλιν ομόφρονές του αποτειχισμένους οι οποίοι έχουν τις αυτές εκκλησιολογικές θέσεις, συν ότι έχουν αρχίσει να μην αναγνωρίζουν και την αγιότητα προσώπων.
Έπειτα να μεταβεί άκρα δεξιά, και για να τον βοηθήσουμε του προτείνουμε και την περιοχή, δηλαδή προς Κερατέα, και έπειτα να ρωτήσει εμένα γι΄ αυτό το ζήτημα. Αυτή είναι η σωστή σειρά.
Οι χειροτονίες των Γ.Ο.Χ. είναι αδιαμφισβήτητες και προ Ρώσων της Διασποράς και μετά Ρώσων. Στην δεύτερη φάση ειδικά η μεγαλύτερη απόδειξη είναι τα ίδια τα ιστορικά γεγονότα.
Συνεχίζει επαναλαμβάνοντας ότι η διακοπή κοινωνίας του 1924 έγινε αποκλειστικά για το ημερολογιακό ζήτημα.
Κατ΄ αρχάς δεν υπήρξε διακοπή κοινωνίας το 1924. Οἱ παλαιοημερολογίτες το 1924, με έλεγχο και με διαμαρτυρίες αντιμετώπισαν τους καινοτόμους. Ιερείς που δεν δέχθηκαν την αλλαγή, ανήκαν στην κρατούσα εκκλησία (δεν υπήρχαν τότε οι Γ.Ο.Χ. με σχηματισμό Συνόδου), λειτουργούσαν κρυφά με το παλαιό ημερολόγιο και γι αυτό τον λόγο διωκόντουσαν κλήρος και λαός. Διακοπή κοινωνίας υπήρξε το 1935 μετά την έξοδο εκ της νεοημερολογίτικης εκκλησίας των τριών Επισκόπων που ανέλαβαν τον αγώνα των παλ/τών. Οπότε συνιστούμε στον αρθρογράφο να στρωθεί στο διάβασμα και έπειτα ερωτήσεις.....
Επίσης παρουσιάζει μία εξαιρετικά απλουστευμένη παρουσίαση της ιστορίας. Η αλλαγή του ημερολογίου ασφαλώς υπήρξε το άμεσο γεγονός, δεν υπήρξε όμως το μοναδικό ζήτημα. Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής συνέδεαν ευθέως την ημερολογιακή μεταβολή με τη γενικότερη πορεία προς την ένωση με τους ετεροδόξους. Τα σχετικά κείμενα του Αγίου πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, αλλά και δεκάδες δημοσιεύσεις εκείνης της περιόδου, έχουν ήδη παρουσιαστεί κατά καιρούς στο ιστολόγιο το δικό μου και άλλων. Δεν πρόκειται λοιπόν για προσωπική μου ερμηνεία αλλά για ιστορικές πηγές.
Η έμφαση που δόθηκε στο ημερολόγιο ήταν απολύτως λογική διότι αυτό ήταν το πρώτο ορατό βήμα κατά την ομολογία των ίδιων των καινοτόμων. Ένα μικρό παράδειγμα:
«ἀποτελεῖ δὲ μάλιστα τὸ πρῶτον βῆμα πρὸς τὴν ποθητὴν Κοινωνίαν τῶν Ἐκκλησιῶν…(Συνεδρία Οικ. Πατριαρχείου «περὶ ἀναθεωρήσεως καὶ μελέτης τοῦ ζητήματος τοῦ Ἡμερολογίου»)
Αυτό διακηρυσσόταν τότε ως η απαρχή της ενότητας με τις δυτικές ομολογίες και ήταν λοιπόν φυσικό η αντίδραση να επικεντρωθεί εκεί εφόσον πράγματι άλλαξε το ημερολόγιο. Επίσης να ερευνήσει το γιατί οι Παπικοί με πόθον επιθυμούσαν την αλλαγή αυτή. Ένα μικρό επίσης παράδειγμα: «Επιθυμῶ ἐν τοσούτῳ, ἡ φωνὴ τοῦ ὀρθοῦ λόγου νὰ εἰσακουσθῇ νικητικῶς, καὶ τὸ ὁποῖον ὑπάρχει δυστυχές μίσος μεταξὺ τῶν χριστιανῶν τῶν δύο ἐκκλησιῶν νὰ γλυκανθῇ μὲ τοὺς ὁποίους ἔχουν ἀπὸ τὴν σήμερον οἱ ἄνθρωποι τρόπους, καὶ μεταξὺ τῶν τρόπων τούτων ὑπάρχει εἷς, τοῦ ὁποίου τὴν δύναμιν ἐπικαλοῦμαι, δηλαδὴ τὴν μεταμόρφωσιν τοῦ μηνολογίου τῆς Ἀνατολικῆς ἐκκλησίας». (Σύγγραμμα περί των από την Κωνσταντινούπολη πριγκήπων της Βλαχομοδαβίας).
Κατόπιν επανέρχεται στο αγαπημένο του επιχείρημα ότι δήθεν επιχείρησα να πλήξω την αξιοπιστία του. Η αξιοπιστία ενός συγγραφέα δεν πλήττεται επειδή την σχολιάζει κάποιος άλλος, πλήττεται όταν τα ίδια του τα κείμενα αλληλοσυγκρούονται και αυτό ακριβώς επισήμανα.
Συνεχίζοντας, υπάρχει ένα ακόμη σημείο που αξίζει να σταθεί κανείς, διότι αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο δομείται συνολικά η επιχειρηματολογία του αρθρογράφου.
Γράφει:
«Η αντικειμενική αλήθεια μιας εκκλησιολογικής θέσεως δεν εξαρτάται από την προσωπική στάση του εισηγητή της».
Σε αυτό συμφωνώ απολύτως όμως αυτό δεν ήταν ποτέ το αντικείμενο της κριτικής μου. Έγραψα ότι ο ίδιος χρησιμοποιεί ως επιχείρημα εναντίον των αποτειχισμένων κάτι το οποίο ισχύει πρώτα για τον ίδιο. Όταν γράφει ότι:
«Μια αποτείχιση χωρίς επίσκοπο έχει ημερομηνία λήξης.»
και λίγο αργότερα δηλώνει:
«Δεν ανήκω σε καμία ομάδα νεοαποτειχισμένων, για λόγους που δεν είναι του παρόντος»,
Δεν του ασκώ προσωπική κριτική αλλά του επισημαίνω ότι η ίδια η θεωρία του στρέφεται εναντίον της προσωπικής του θέσεως. Αν θεωρεί ότι αυτό δεν τον αφορά, τότε ας εξηγούσε γιατί δεν τον αφορά. Δεν αρκεί να γράφει αόριστα με κεφαλαία γράμματα ακόμη μια αντίφαση:
«ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΜΕΤΕΩΡΟΣ.»
Όταν ο ίδιος απαιτεί από όλους τους άλλους να απαντούν δεν μπορεί για τη δική του περίπτωση να αρκείται στη φράση «δεν είναι του παρόντος». Το «δεν είναι του παρόντος» παύει να υπάρχει από τη στιγμή που ο ίδιος δημιούργησε ολόκληρο άρθρο επάνω στην ανάγκη υπάρξεως επισκόπου.
Ισχυρίζεται λοιπόν ότι δεν απάντησα στα δογματικά του επιχειρήματα. Μα πώς να απαντήσω σε κάτι που ουδέποτε αποτέλεσε αντικείμενο της κριτικής μου; Εάν γράψω ένα άρθρο για τις αντιφάσεις ενός μαθηματικού και εκείνος απαντήσει με διαλέξεις περί φυσικής, δεν σημαίνει ότι ο μαθηματικός δικαιώθηκε επειδή εγώ δεν ασχολήθηκα με τη φυσική. Απλώς άλλαξε θέμα και αυτό ακριβώς συμβαίνει εδώ.
Και έρχομαι στο ερώτημα που μου απευθύνει προσωπικά:
«Ανήκετε εσείς στη Σύνοδο των Γ.Ο.Χ. υπό τον Καλλίνικο η οποία αποδέχεται ως κανονικό τον (κατά τα λεγόμενά σας) «Οικουμενιστή» Επίσκοπο Νικοπόλεως Δανιήλ;»
Παρατηρεί κανείς ότι ενώ ο ίδιος αρνήθηκε να απαντήσει, επικαλούμενος ότι «δεν είναι του παρόντος», τώρα απαιτεί εκ μέρους μου δημόσια δήλωση. Η αντίφαση είναι ολοφάνερη. Για τον ίδιο δεν είναι του παρόντος αλλά για τους άλλους είναι;
Επίσης ουδέποτε απεκάλεσα τον Σεβασμιώτατο π. Δανιήλ «Οικουμενιστή». Προκαλώ οποιονδήποτε να βρει μία πρόταση όπου τον αποκαλώ Οικουμενιστή ώστε να διαπιστωθεί περίτρανα το ποιος πάσχει από ''παραλήρημα''!
Θα επαναλάβω ότι είχα επαναλάβει και στον προηγούμενο σχολιασμό. Δεν μας ενδιαφέρουν οι προσωπικές εκτιμήσεις του αρθρογράφου αλλά το τι λέγει η ίδια η Εκκλησία της Ινδονησίας, πόσο μάλλον δεν μας ενδιαφέρει όταν ο ίδιος δεν έχει καμία σχέση μαζί της ως μέλος της ή ως μέλος των Γ.Ο.Χ., και δυστυχώς γι΄ αυτόν δεν αναφέρει η Εκκλησία της Ινδονησίας όσα αναφέρει ο ίδιος, έχοντας άριστη σχέση με τους υπόλοιπους Επισκόπους των Γ.Ο.Χ.
Επίσης τα της Εκκλησίας μας τα λύνουμε μόνοι μας κλήρος και λαός, δεν έχουμε καμία ανάγκη εξωεκκλησιαστικών προσώπων που δεν έχουν καμία σχέση μαζί μας.
Υπάρχει όμως ακόμη μία αντίφαση στην προηγούμενη απάντηση που λησμόνησα να την αναφέρω.
Ο αρθρογράφος υποστήριζε ότι η GOI δεν πρέπει να ταυτίζεται με τους Γ.Ο.Χ., διότι η Ορθοδοξία της αποδεικνύεται από το έργο της. Δηλαδή το έργο είναι εκείνο που πιστοποιεί την Ορθοδοξία. Ωραία. Τότε γιατί ολόκληρο το προηγούμενο άρθρο του ήταν αφιερωμένο στην ανάγκη υπάρξεως κανονικής εκκλησιαστικής υπαγωγής; Γιατί απαιτούσε από τους αποτειχισμένους να ενταχθούν υποχρεωτικά στον Αρτέμιο; Εάν το έργο αρκεί, τότε ούτε ο Σεβ. Αρτέμιος είναι αναγκαίος. Εάν όμως η κανονική εκκλησιαστική υπαγωγή είναι αναγκαία, για οποιονδήποτε λόγο, τότε η υπαγωγή της GOI στον Αρχιεπίσκοπο Καλλίνικο δεν μπορεί ξαφνικά να χαρακτηρίζεται δευτερεύουσα με διάφορες φθηνές δικαιολογίες. Δεν αλλάζει το κριτήριο ανάλογα με το τι θέλει κάθε φορά ο καθένας να υπερασπιστεί.
Απαράδεκτο λεχθέν είναι το κάτωθι:
«Η GOI δεν ξεκίνησε από καβγάδες για το ημερολόγιο στην Αθήνα».
Αυτή η πρόταση περιέχει ακόμη μία αντίφαση και αυτή μόνο φθάνει ώστε να διακόψει οριστικά κανείς κάθε συνομιλία. Τους διωγμούς, τους θανάτους, τους υποκοπάνους, και πόσα ακόμη ο αρθρογράφος τα θεωρεί έτσι ελαφρά τη καρδία «καβγάδες για το ημερολόγιο» αλλά έπειτα..... προσπαθεί να πείσει για την «αγάπη» που έχει προς όσους έχυσαν αίμα, ιδρώτα και δάκρυα!!!
Και περνάω στην περίφημη «αποκάλυψη»:
«Για να αντιληφθούν οι αναγνώστες τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον διάλογο ο κ. Ι.Π., αποκαλύπτουμε ότι αρνήθηκε κατηγορηματικά να δημοσιεύσει στο ιστολόγιό του τα παρακάτω άρθρα-απαντήσεις μας, καθώς αυτά κατέρριπταν πλήρως την επιχειρηματολογία του».
Να και πάλι οι... «αναγνώστες». Φαίνεται ότι αποτελούν μόνιμη έγνοια του αρθρογράφου. Πέρα όμως από αυτό, ας μείνω στην ουσία.
Για να ισχυριστεί κανείς ότι κάποιος «αρνήθηκε κατηγορηματικά», θα πρέπει προηγουμένως να έχει υπάρξει ένα σαφές και εξίσου κατηγορηματικό «όχι, δεν τα δημοσιεύω». Κάτι τέτοιο ουδέποτε ειπώθηκε εκ μέρους μου. Εκείνο που συνέβη ήταν πολύ απλούστερο: δεν του απάντησα καν διότι το ένα άρθρο ήταν εντελώς άσχετο με τα ζητήματα περί Ινδονησίας που πραγματευόμουν την περίοδο εκείνη, ενώ για το άλλο έχω ήδη απαντήσει με ξεχωριστό δικό μου άρθρο υπό τον τίτλο «Όταν η ανθρώπινη νοημοσύνη απαντά στην τεχνητή νοημοσύνη» το οποίο και θα συνεχισθεί. Οπότε δεν επρόκειτο περί ''αποκάλυψης'' αλλά καλύτερα περί απόκρυψης της αλήθειας!
Επιπλέον, σε πλήθος επιμέρους ισχυρισμών του ενός άρθρου του είχα ήδη απαντήσει αναλυτικά μέσα από τα σχόλια του ιστολογίου (υπάρχουν ακόμα δημοσιευμένα) σε συνομιλία με τον ίδιο, διότι συνηθίζει να επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια όπως ανέφερα και προηγουμένως. Επομένως, ο ισχυρισμός περί «κατηγορηματικής αρνήσεως» και «καταρρίψεως» δεν είναι τίποτε περισσότερο από μία ακόμη επίκληση της αυθεντίας του η οποία εξυπηρετεί το αφήγημά του, και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Κλείνοντας οριστικά, θα παρατηρήσω κάτι που επαναλαμβάνεται σχεδόν σε κάθε νέα εμφάνιση αποτειχισμένου αρθρογράφου στο διαδίκτυο. Ο καθένας θεωρεί ότι «ανακάλυψε την Αμερική» και ότι θα δώσει, επιτέλους, τις «αποστομωτικές απαντήσεις» που δεν έδωσε κανείς άλλος πριν από αυτόν ή ότι εμείς είμαστε υποχρεωμένοι σε κάθε έναν ξεχωριστά που φυτρώνει ως τα μανιτάρια, να δίνουμε απαντήσεις και πάλιν (από εμένα και άλλους), ενώ ήδη τις έχουμε δώσει τουλάχιστον εδώ και είκοσι έτη.
Ανακυκλώνονται τα ίδια επιχειρήματα, επαναλαμβάνονται οι ίδιες κατηγορίες, παρουσιάζονται ως νέες οι ίδιες θεωρίες που έχουν ήδη συζητηθεί εδώ και δεκαετίες, και, δυστυχώς, επαναλαμβάνονται και οι ίδιες αντιφάσεις.
Δεν είναι η πρώτη φορά που διαβάζω τέτοιου είδους κείμενα ούτε, ασφαλώς, θα είναι η τελευταία. Τα έχω δει από πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους, με διαφορετικά ονόματα και διαφορετικά ιστολόγια. Εκείνο όμως που παραμένει πάντοτε ίδιο είναι το αποτέλεσμα. Ξεκινούν καταγγέλλοντας τις πράξεις των άλλων και καταλήγουν να πέφτουν οι ίδιοι στις ίδιες ή και σε μεγαλύτερες.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Περί των «λαθών» των παλαιοημερολογιτών και των «μη λαθών» των αποτειχισμένων.
Περί Γ.Ο.Χ., αποτειχίσεως και της «μοναδικής οδού»
Οι αντιφάσεις μιας «οφειλομένης απαντήσεως»....
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου