Μου έστειλαν ένα βίντεο στο οποίο
ομιλητές είναι ο π. Θεόδωρος Ζήσης και ο υιός του.
Ειλικρινά, είναι τελείως απαράδεκτο άνθρωποι, οι οποίοι υποτίθεται ότι
διαθέτουν ακαδημαϊκές γνώσεις, να εμφανίζονται τόσο ανιστόρητοι σε
εκκλησιαστικά ζητήματα, τα οποία όχι μόνον έχουν απαντηθεί, αλλά έχουν αναλυθεί
εκατοντάδες φορές. Πραγματικά με απογοήτευσαν. Κατανοώ ότι επιθυμούν να
στηρίξουν τη δική τους θέση. Όταν όμως αυτό επιχειρείται με ιστορικές
ανακρίβειες, τότε ισχύει το γνωστό: «τὸ καλὸν οὐκ ἔστι καλόν, ἐὰν μὴ καλῶς
γένηται».
Αναφέρει ο π. Θεόδωρος:
«Από την αρχή της αποτειχίσεως είπαμε ότι δεν θα κάνουμε το λάθος που έκαναν
οι του παλιού ημερολογίου. Να έχουμε δικούς μας Επισκόπους».
και λίγο παρακάτω διαβάστε την πλήρη αντίφαση:
«Εκτός αν βρεθούν Ορθόδοξοι Επίσκοποι που θα αναλάβουν. Αν βρίσκονταν κάποιοι
Ορθόδοξοι Επίσκοποι οι οποίοι θα αναλάμβαναν την αποτείχιση και αποτειχίζονταν,
θα άλλαζε το θέμα».
Μα συγγνώμη, τι διαφορετικό έκαναν οι Ορθόδοξοι Επίσκοποι που ηγήθηκαν του
αγώνος των παλαιοημερολογιτών; Είναι δυνατόν να αγνοεί ο π. Θεόδωρος ότι το
1935, έπειτα από ένδεκα ολόκληρα έτη από τη μονομερή και αντικανονική αλλαγή
του εορτολογίου το 1924, Ορθόδοξοι Επίσκοποι ανέλαβαν τον αγώνα των
παλαιοημερολογιτών;
Επί ένδεκα ολόκληρα έτη οι παλαιοημερολογίτες δεν είχαν Επισκόπους. Στη
συνέχεια, όταν με την πάροδο του χρόνου έμειναν και πάλι χωρίς Επισκόπους —
άλλοι εκοιμήθησαν, άλλοι δείλιασαν και άλλοι οδηγήθηκαν πράγματι στο σχίσμα —
τότε η Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς (ROCOR) προχώρησε στη χειροτονία νέων
Επισκόπων για αυτούς.
Μήπως δεν αποδέχονται τη Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς; Φυσικά και την
αποδέχονται.
Τι αναφέρει άλλωστε στο ίδιο βίντεο ο π. Σεραφείμ Ζήσης;
«Αυτοί (νεοημερολογίτες) θεωρούσαν ακόμη και την ROCOR, τους Ρώσους της
Διασποράς, σχίσμα. Εμένα οι καθηγητές μου στο πανεπιστήμιο μου δίδασκαν ότι η
ROCOR, οι Ρώσοι της Διασποράς, είναι σχίσμα. Και από εκεί βγήκε ο Άγιος Ιωάννης
ο Μαξίμοβιτς, ο Γέροντας Σεραφείμ Ρόουζ, ο Άγιος Φιλάρετος που βγήκε άφθαρτος.
Κατ' αυτούς είναι σχίσμα».
Συνεχίζει ο π. Θεόδωρος:
«Αλλά τώρα εμείς ως πρεσβύτεροι δεν έχουμε τη δυνατότητα να έχουμε δικούς μας
Επισκόπους. Δεν θα κάνουμε δικούς μας Επισκόπους λοιπόν για να μας
χαρακτηρίσουν ως σχίσμα. Θα είμαστε μέσα στην Εκκλησία και θα διαμαρτυρόμαστε,
θα αντιστεκόμαστε και θα αντιδρούμε και θα αγωνιζόμαστε για να επανέλθει η
Εκκλησία στην Ορθοδοξία».
Μα αυτό είναι αυτονόητο. Ποιος πρεσβύτερος μπορεί να χειροτονήσει Επισκόπους;
Είτε θα αποτειχισθούν Ορθόδοξοι Επίσκοποι και θα αναλάβουν τον αγώνα, όπως
ακριβώς συνέβη στην περίπτωση των παλαιοημερολογιτών, είτε, όταν πλέον
αναλάβουν, θα προχωρήσουν οι ίδιοι στη χειροτονία νέων Επισκόπων.
Υποθέτω βέβαια ότι αυτό που επιθυμεί να πει εδώ ο π. Θεόδωρος είναι πως θεωρεί
ως μόνη ορθή λύση την πρώτη περίπτωση, δηλαδή να αποτειχισθεί κάποιος ήδη
υπάρχων Ορθόδοξος Επίσκοπος και να ηγηθεί του αγώνος. Καλό όμως θα ήταν να μην
είναι τόσο απόλυτος. Διότι αυτό ακριβώς που σήμερα θεωρεί αυτονόητο — δηλαδή να
αποτειχισθούν Ορθόδοξοι Επίσκοποι και να αναλάβουν τον αγώνα — πριν από αρκετά
χρόνια ούτε καν το συζητούσαν. Σήμερα όμως το αποδέχονται. Επομένως, ας μην
είναι τόσο βέβαιοι και τόσο κατηγορηματικοί και ως προς το επόμενο βήμα της
ιστορίας.
Και κλείνει με το περίφημο:
«Εμείς είμαστε στην Ορθοδοξία και στην Εκκλησία, αυτοί είναι εκτός
Εκκλησίας».
Ποιοι ακριβώς είναι το «εμείς»; Όλοι οι αποτειχισμένοι ή μόνον η συγκεκριμένη
ομάδα;
Αν εννοεί όλους τους αποτειχισμένους, τότε γιατί δεν υπάρχει εκκλησιαστική
κοινωνία με τους υπόλοιπους αποτειχισμένους;
Εδώ όμως γεννάται ακόμη μία απορία. Δεν ήταν οι ίδιοι που επί σειρά ετών
έγραφαν ότι δεν επιθυμούν να ομοιάσουν προς τους παλαιοημερολογίτες,
επικαλούμενοι ως επιχείρημα την ύπαρξη παρατάξεων;
Πώς είναι δυνατόν λοιπόν οι αποτειχισμένοι να έχουν σήμερα διάφορες ομάδες, οι
οποίες μάλιστα δεν έχουν εκκλησιαστική κοινωνία μεταξύ τους, και όλα αυτά σε
μία εποχή κατά την οποία ούτε τους υποκοπάνους (γκλόπ) των χωροφυλάκων έχουν να
αντιμετωπίσουν, όπως οι παλαιοημερολογίτες, ούτε και τους βίαιους διωγμούς,
τους οποίους οι ίδιοι παραδέχονται στο παραπάνω βίντεο ότι υπέστησαν οι
παλαιοημερολογίτες;
Θα κλείσουμε με ένα γνωστό προσωπικό μας λεχθέν.
Όσο προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν είναι «παλαιοημερολογίτες», τόσο θα
λαμβάνουν τους ίδιους ακριβώς χαρακτηρισμούς που επί
δεκαετίες αποδίδονταν στους παλαιοημερολογίτες, δηλαδή «σχισματικοί», «εκτός
Εκκλησίας» και τόσους άλλους. Και σε τούτο δεν φταίει η ύπαρξις ή μη ύπαρξις Επισκόπων......
Ο Θεός δεν ευλογεί αγώνες που στηρίζονται στις αλληλοκατηγορίες.
Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τους ίδιους τους παλαιοημερολογίτες, οι οποίοι το
πλήρωσαν ακριβά έως σήμερα, φθάνοντας στο σημείο να υπάρχουν δίπλα-δίπλα Ναοί
διαφορετικών παρατάξεων, στον ίδιο δρόμο. Και αν ερωτήσει κανείς ξεχωριστά τον
καθένα γιατί συμβαίνει αυτό, σχεδόν πάντοτε θα λάβει την ίδια απάντηση:
«Δεν φταίμε εμείς· οι άλλοι...»
Ας προσέξουμε λοιπόν όλοι, διότι η ιστορία της Εκκλησίας διδάσκει ότι όταν ο
αγώνας συνοδεύεται από ταπείνωση και διάκριση, ευλογείται. Όταν όμως
συνοδεύεται από αλληλοκατηγορίες, εκατέρωθεν χαρακτηρισμούς και αδιάλλακτες
στάσεις, το αποτέλεσμα σπανίως δικαιώνει εκείνους που θεωρούν ότι κατέχουν
αποκλειστικά την αλήθεια.
Υ.Γ. Το κάτωθι άρθρο να το μελετούν οι αδελφοί μας αποτειχισμένοι συνεχώς https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/01/blog-post_35.html
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου