Άγιοι Τόποι- Μονή Χοζεβά
Ο προφήτης Ηλίας υπήρξε μία από τις
μεγαλύτερες μορφές της Παλαιάς Διαθήκης. Με την προσευχή του έκλεισε ο ουρανός
και δεν έβρεξε επί τριάμισι χρόνια. Με την προσευχή του πάλι άνοιξε ο ουρανός
και ήλθε βροχή. Κατέβασε φωτιά από τον ουρανό ενώπιον όλων, ανέστησε νεκρό και
επιτέλεσε πλήθος θαυμάτων. Στο τέλος της επίγειας ζωής του αξιώθηκε να
αναληφθεί με πύρινο άρμα. Θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι ένας τέτοιος άνθρωπος
δεν θα γνώριζε ποτέ τον φόβο, όμως, η Αγία Γραφή μας παρουσιάζει κάτι που,
με ανθρώπινα μέτρα, φαίνεται παράδοξο. Μία γυναίκα, η Ιεζάβελ, απειλεί τον
προφήτη και εκείνος τρέχει να κρυφτεί στο όρος Σινά. Ο άνθρωπος που στεκόταν μόνος απέναντι σε εκατοντάδες ψευδοπροφήτες, τώρα
κρύβεται. Γιατί το επέτρεψε αυτό ο Θεός; Μήπως τον εγκατέλειψε ή μήπως του
αφαίρεσε τη χάρη Του ή μήπως έπαψε να είναι προφήτης; Ακριβώς σε αυτό το σημείο
βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά μαθήματα της Αγίας Γραφής. Ο Θεός
επέτρεψε να φανεί η ανθρώπινη φύση του και ο ίδιος προφήτης φάνηκε αδύναμος
όπως κάθε άνθρωπος. Αυτό σημαίνει ότι τα θαύματα δεν ήταν προσωπική δύναμη του
Ηλία αλλά ήταν ενέργεια του Θεού και αυτό ακριβώς θέλει να μας διδάξει η Αγία
Γραφή. Οι άγιοι δεν ενεργούν αφ' εαυτών και δεν διαθέτουν κάποια προσωπική
δύναμη. Ο Θεός είναι Εκείνος που ενεργεί μέσα από αυτούς όταν και όπως Εκείνος
γνωρίζει. Γι' αυτό πολλές φορές επιτρέπει ακόμη και στους μεγαλύτερους αγίους
να γνωρίσουν την ανθρώπινη αδυναμία τους, όχι για να τους ταπεινώσει με την
ανθρώπινη έννοια, αλλά για να διαφυλάξει εκείνο που είναι πολυτιμότερο από κάθε
θαύμα: την ταπείνωση.
Ο Θεός λοιπόν άλλοτε δίνει δύναμη και άλλοτε επιτρέπει να φανεί η ανθρώπινη
αδυναμία. Και στις δύο περιπτώσεις εργάζεται η ίδια θεία Πρόνοια και αυτό έχει
μεγάλη σημασία και για εμάς. Πολλές φορές, όταν όλα πηγαίνουν καλά, νομίζουμε
ότι κάτι κατορθώσαμε, ότι έχουμε πνευματική δύναμη, υπομονή, διάκριση ή
σταθερότητα. Τότε ο Θεός επιτρέπει μία δοκιμασία και ξαφνικά βλέπουμε πόσο
εύκολα ταραζόμαστε, πόσο εύκολα φοβόμαστε, πόσο εύκολα λυγίζουμε και εκείνη
ακριβώς τη στιγμή αρχίζουμε να γνωρίζουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Δεν μας
εγκατέλειψε ο Θεός, μας αφαιρεί προσωρινά την αίσθηση της δικής Του ενισχύσεως,
ώστε να πάψουμε να στηριζόμαστε στον εαυτό μας διότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος
στην πνευματική ζωή δεν είναι η αδυναμία αλλά η ιδέα ότι είμαστε δυνατοί.
Ο προφήτης Ηλίας, αφού πέρασε αυτή τη δοκιμασία, αξιώθηκε να γνωρίσει ακόμη
μεγαλύτερες αποκαλύψεις του Θεού στο όρος Σινά. Η δοκιμασία λοιπόν δεν ήταν το
τέλος της πορείας του, αλλά η προετοιμασία για ακόμη μεγαλύτερη ευλογία από τον
Θεό. Το ίδιο συμβαίνει και στη δική μας ζωή. Όταν ο Θεός επιτρέπει να
γνωρίσουμε την αδυναμία μας, δεν μας απορρίπτει αλλά μας θεραπεύει από τη
μεγαλύτερη πνευματική ασθένεια, τον εγωισμό, την υπερηφάνεια, την εμπιστοσύνη
στον εαυτό μας, διότι άνθρωπος πρέπει να μάθει πραγματικά ότι χωρίς τον Θεό δεν
μπορεί να κάνει τίποτα.
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου