Η ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχου στην Θρονική εορτή παρουσία του Πάπα

 

Αγιώτατε, αγαπημένε Αδελφέ εν Χριστώ, Πάπα Λέοντα,

Με αισθήματα ειλικρινής χαράς και ευγνωμοσύνης Σας υποδεχόμαστε και πάλι σήμερα σε αυτό το ιερό κέντρο της Ορθοδοξίας, όπως ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας υποδέχθηκε τον Πάπα Παύλο ΣΤ΄, όπως ο Οικουμενικός Πατριάρχης Δημήτριος υποδέχθηκε τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄, και όπως η Ελαχιστότητά μας υποδέχθηκε τους λαμπρούς προκατόχους Σας Βενέδικτο ΙΣΤ΄ και Φραγκίσκο. Σήμερα Σας υποδεχόμαστε, με τη σειρά μας, στον σεβάσμιο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, όπου τελέσαμε τη Θεία Λειτουργία με την ευκαιρία της εορτής του αγίου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου· κατά την οποία ακούσαμε την ευαγγελική περικοπή που υπενθύμιζε την κλήση των δύο αδελφών, Ανδρέου και Πέτρου – των πρώτων Αποστόλων του Κυρίου και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού.
Όπως διηγείται ο άγιος Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, ο Ανδρέας ήταν ένας από τους δύο μαθητές του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, ο οποίος τους έδειξε τον Ιησού Χριστό λέγοντας: «Ἴδε ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ!» Ο Ανδρέας όχι μόνο Τον ακολούθησε αμέσως, αλλά και βρήκε τον αδελφό του Σίμωνα, λέγοντάς του: «Εὑρήκαμεν τὸν Μεσσία», και τον έφερε στον Κύριο, ο οποίος δήλωσε: «Σὺ εἶ Σίμων· σὺ κληθήσῃ Κηφᾶς – Πέτρος» (Ιω. 1:35-42). Έτσι, ύστερα από αυτή την κλήση, οι δύο αδελφοί άφησαν τα ψαράδικα δίχτυα στις ακτές της Γαλιλαίας για να γίνουν ψαράδες ανθρώπων, ρίχνοντας τα δίχτυα της Εκκλησίας με το κήρυγμα του χαρμόσυνου μηνύματος της σωτηρίας «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς».
Σε αυτή την πανηγυρική ημέρα του ιωβηλαίου μάς συγκεντρώνει όχι μόνο η μνήμη του Πρωτοκλήτου Αποστόλου, αλλά και η παρουσία ανάμεσά μας των πολυτίμων ιερών λειψάνων των δύο αδελφών-Αποστόλων, τα οποία δωρήθηκαν με ευγένεια από τους προκατόχους Σας. Επιπλέον, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι η εικόνα του ασπασμού των Αγίων Πέτρου και Ανδρέου έχει γίνει εδώ και περισσότερο από μισό αιώνα σύμβολο της κοινής μας πορείας προς τη χριστιανική ενότητα, υπενθυμίζοντας αδιάκοπα στον κόσμο πως «εὑρήκαμεν τὸν Μεσσία».
Ως διάδοχοι των δύο αγίων Αποστόλων, των ιδρυτών των αντίστοιχων Εκκλησιών μας, αισθανόμαστε δεμένοι με πνευματική αδελφότητα, η οποία μας υποχρεώνει να εργασθούμε με ζήλο για να διακηρύξουμε στον κόσμο το μήνυμα της σωτηρίας. Η σημερινή ευλογημένη επίσκεψή Σας, όπως και η ανταλλαγή αντιπροσωπειών των Εκκλησιών μας με την ευκαιρία των εορτών των θρόνων μας, δεν μπορεί να περιοριστεί σε γεγονότα απλής τυπικότητας, αλλά αντιθέτως εκφράζει κατά τρόπο πολύ συγκεκριμένο και προσωπικό τη βαθιά δέσμευσή μας στην αναζήτηση της χριστιανικής ενότητας και την ειλικρινή επιθυμία μας για αποκατάσταση της πλήρους εκκλησιαστικής κοινωνίας. Αυτό κατέστη δυνατό πριν από 60 χρόνια με την άρση των αναθεμάτων του 1054 μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως στις 7 Δεκεμβρίου 1965. Στη σχετική Κοινή Διακήρυξη, ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας εξέφραζαν την κοινή πεποίθησή τους ότι «ανταποκρίνονται στο κάλεσμα της θείας χάριτος, η οποία σήμερα οδηγεί την Ρωμαιοκαθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία, καθώς και όλους τους Χριστιανούς, να υπερβούν τις διαφορές τους ώστε να είναι πάλι “ἕν”, όπως ζήτησε γι’ αυτούς ο Κύριος Ιησούς από τον Πατέρα Του» (Κοινή Διακήρυξη, 1).
Έτσι, αυτό το ιστορικό γεγονός, έπειτα από τον “χειμώνα” των διαιρέσεων, μπορεί δικαίως να ονομαστεί πνευματική “ἄνοιξη” για τις Εκκλησίες μας, εγκαινιάζοντας ένα νέο κεφάλαιο στις μεταξύ μας σχέσεις και επιδιώκοντας εκ νέου να υπερβούμε τις διαφορές του παρελθόντος. Όπως τότε διακηρύχθηκε, «μέσω της ενέργειας του Αγίου Πνεύματος αυτές οι διαφορές θα υπερνικηθούν με τον καθαρισμό της καρδιάς, με τη μετάνοια για τα ιστορικά αδικήματα και με μια αποτελεσματική απόφαση να επιτευχθεί κοινή κατανόηση και έκφραση της πίστεως των Αποστόλων και των απαιτήσεών της» (Κοινή Διακήρυξη, 5).
Η πιστότητα στην αποστολική πίστη είναι ακριβώς ο σκοπός του φετινού εορτασμού της 1700ής επετείου της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου της Νικαίας, με την οποία συμπίπτει και η επίσκεψή Σας. Γι’ αυτό και το κοινό μας προσκύνημα προχθές σε αυτόν τον ιστορικό τόπο της Χριστιανοσύνης, μαζί με τον Μακαριώτατο Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρο και τους επίσημους εκπροσώπους των Μακαριωτάτων Πατριαρχών Ιωάννου Αντιοχείας και Θεοφίλου Ιεροσολύμων, με τους οποίους συλλειτουργήσαμε σήμερα, δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να μειωθεί σε ενδιαφέρον για ένα παλαιό γεγονός. Το Σύμβολο της Πίστεως που θέσπισε η Σύνοδος της Νικαίας αποδεικνύεται ομολογία πίστεως που υπερβαίνει χώρο και χρόνο, επιβεβαιώνοντας την πίστη της Εκκλησίας όπως την παρέλαβε από τους Αποστόλους. «Ἓν σῶμα καὶ ἓν Πνεῦμα… εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα· εἷς Θεὸς καὶ Πατὴρ πάντων» (Εφ. 4:4-6), όπως είναι και το σύνθημα της Αποστολικής Σας Πορείας.
Εμπνευσμένη θεϊκά από την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος της Νικαίας ενίσχυσε την εκκλησιαστική ενότητα. Όπως μαρτυρεί ένας από τους πρωταγωνιστές της Συνόδου, ο άγιος Αθανάσιος Αλεξανδρείας, στην επιστολή του προς τους επισκόπους της Αφρικής, η Σύνοδος συγκαλέστηκε από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο κυρίως για να επιλύσει τη διαίρεση που προκάλεσε μέσα στην Εκκλησία η αίρεση του Αρείου και για να αποφασίσει μια κοινή ημερομηνία για τον ετήσιο εορτασμό του Πάσχα, της Αναστάσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, θεμελίου της πίστεώς μας (PG 26, 1032CD). Πράγματι, «εἰ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν» (Α΄ Κορ. 15:14). Και η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος παραμένει το θεμέλιο της σημερινής μας αναζήτησης της χριστιανικής ενότητας. Το Σύμβολο της Πίστεως, οι κανόνες και οι αποφάσεις της, ιδίως εκείνη που αφορά τη θέσπιση κοινών κριτηρίων για τον υπολογισμό κοινής ημερομηνίας του Πάσχα, αποτελούν την κληρονομιά όλης της Χριστιανοσύνης· και μόνο εμβαθύνοντας σε αυτή την πλούσια παρακαταθήκη θα μπορέσουν οι χωρισμένοι χριστιανοί να πλησιάσουν ο ένας τον άλλο και να πετύχουν την ποθούμενη ενότητά τους.
Όπως μας υπενθύμισε η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας (Κρήτη, Ιούνιος 2016), «η ευθύνη της Ορθόδοξης Εκκλησίας για την ενότητα, καθώς και η οικουμενική της αποστολή, διατυπώθηκαν από τις Οικουμενικές Συνόδους. Αυτές τόνισαν ιδιαίτερα τον άρρηκτο δεσμό μεταξύ της αληθινής πίστεως και της μυστηριακής κοινωνίας» (Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον λοιπό χριστιανικό κόσμο, 3). Υπογράμμισε επίσης ότι η πίστη στον Τριαδικό Θεό, Πατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα, και στον ένα Κύριο Ιησού Χριστό ως Θεό και Σωτήρα σύμφωνα με τις Γραφές και το Σύμβολο της Πίστεως της Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως, αποτελεί το ουσιώδες κριτήριο για τη συμμετοχή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Οικουμενικό Κίνημα, στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και στη Διάσκεψη Ευρωπαϊκών Εκκλησιών, καθώς και στις διμερείς και πολυμερείς θεολογικές διαβουλεύσεις (πρβλ. εκεί, 19).
Γιορτάζοντας αυτές τις ευλογημένες επετείους, χαιρόμαστε που η άρση των αναθεμάτων, η οποία εγκαινίασε έναν διάλογο αγάπης, οδήγησε στον διάλογο της αληθείας, που πραγματοποιείται κυρίως μέσα στη Μικτή Διεθνή Επιτροπή για τον θεολογικό διάλογο μεταξύ των δύο αδελφών Εκκλησιών μας, η οποία ιδρύθηκε από τους προκατόχους μας Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ και Οικουμενικό Πατριάρχη Δημήτριο. Το έργο που επιτελέστηκε τα τελευταία 45 χρόνια, ξεκινώντας από την εξέταση όσων μοιραζόμαστε από κοινού, καλλιέργησε πνεύμα αδελφοσύνης και ανέπτυξε αμοιβαία εμπιστοσύνη και κατανόηση, επιτρέποντας στις Εκκλησίες μας σε αυτή τη κρίσιμη στιγμή της ιστορίας να αντιμετωπίσουν τα αγκάθια του παρελθόντος ώστε να τα υπερβούν και να μας οδηγήσουν προς την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας.
Είναι αξιοσημείωτο ότι η θεολογική εργασία των τελευταίων ετών γύρω από τη συνοδικότητα και το πρωτείο έχει αποδειχθεί πηγή έμπνευσης και ανανέωσης όχι μόνο για τις αδελφές μας Εκκλησίες, αλλά και για τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο. Προσευχόμαστε μόνο ώστε ζητήματα όπως το “filioque” και το αλάθητο, τα οποία εξετάζει τώρα η Επιτροπή, να επιλυθούν κατά τρόπο ώστε η κατανόησή τους να μην αποτελεί πλέον εμπόδιο για την κοινωνία των Εκκλησιών μας.
Τελικά, η χριστιανική ενότητα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι η υπέρτατη προσευχή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν» (Ιω. 17:21) και αποτελεί επίσης την ουσιώδη προϋπόθεση της αποστολής της Εκκλησίας. Η χριστιανική ενότητα είναι επιτακτική, ιδιαίτερα στους ταραγμένους καιρούς μας, όταν ο κόσμος είναι διχασμένος από πολέμους, βία και κάθε είδους διακρίσεις, ενώ καταστρέφεται από την επιθυμία κυριαρχίας, την αναζήτηση κέρδους και την ασυγκράτητη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων.
Απέναντι σε τόσο μεγάλο πόνο, όλη η δημιουργία που «συστενάζει» (Ρωμ. 8:22) προσδοκά ενωμένο μήνυμα ελπίδας από τους χριστιανούς, που καταδικάζουν χωρίς αμφισημίες τον πόλεμο και τη βία, υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και σέβονται και φροντίζουν τη δημιουργία του Θεού. Δεν μπορούμε να είμαστε συνένοχοι στη χυμένη ανθρώπινη ζωή στην Ουκρανία και σε άλλα μέρη του κόσμου, ούτε να σιωπούμε μπροστά στην έξοδο χριστιανών από το λίκνο της Χριστιανοσύνης, ούτε να μένουμε αδιάφοροι στις αδικίες που υφίστανται οι “ἐλάχιστοι” αδελφοί του Κυρίου μας (Ματθ. 25:31-46). Δεν μπορούμε να αγνοούμε τα προβλήματα ρύπανσης, σπατάλης και κλιματικής αλλαγής. Πρέπει να ενεργούμε ως ειρηνοποιοί (Ματθ. 5:9), να φανερώνουμε ότι πεινάμε και διψάμε για δικαιοσύνη (Ματθ. 5:6) και να συμπεριφερόμαστε ως καλοί οικονόμοι της δημιουργίας (Γεν. 1:26).

Αγιώτατε,

Με αυτές τις ταπεινές σκέψεις, θα θέλαμε να εκφράσουμε τη θερμή μας ευγνωμοσύνη για την επίσκεψή Σας στην Πόλη μας και στην Εκκλησία της και για τη συμμετοχή Σας σε αυτές τις πανηγυρικές εορτές. Είθε οι άγιοι και μεγάλοι ιδρυτές και προστάτες μας – οι άγιοι ένδοξοι και πανεύφημοι Απόστολοι Ανδρέας ο Πρωτόκλητος και Πέτρος ο Κορυφαίος – να μεσιτεύουν για όλους μας ενώπιον Εκείνου που ευσεβώς υπηρέτησαν και κήρυξαν «ἕως ἐσχάτου τῆς οἰκουμένης». Είθε να συνεχίσουν να μας εμπνέουν με το εύρος της εκκλησιαστικής τους οράσεως και την αποφασιστικότητα της αποστολικής τους αποστολής, ώστε να συνεχίσουμε την κοινή μας πορεία στην αναζήτηση της χριστιανικής ενότητας και να μαρτυρούμε μαζί, ώστε ο κόσμος να πιστέψει ότι «εὑρήκαμεν τὸν Μεσσία».

Για μία ακόμη φορά, Σας καλωσορίζουμε, πολυαγαπημένε αδελφέ εν Χριστώ!

Απομαγνητοφώνηση και απόδοση κειμένου στην ελληνική

ιστολόγιο ''Εν Τούτω Νίκα''

 

«..να ρθει μια γενιά και νέων κληρικών που μπορεί να διαλεχθεί με έναν άλλον τρόπο όπως επικοινωνούμε στην εποχή μας ώστε να μπορέσει αυτός ο διάλογος να πάρει στοιχεία πολύ σημαντικά..»

 

Πάπας Λέων ΙΔ’: Όπου η θρησκεία εργαλειοποιείται, εμείς να γίνουμε αγγελιοφόροι ελπίδας

Την τρίτη ημέρα της επίσκεψής του στην Τουρκία, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ προεξήρχε της Θείας Λειτουργίας στη Volkswagen Arena της Κωνσταντινούπολης, παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου.

Η αγιότητα πιο εύγλωττη από τα θαύματα

Αναφερόμενος στο κάλεσμα του Ησαΐα να «ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος Κυρίου», ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ τόνισε, όπως αναφέρει το Vatican News, ότι οι άγιοι δείχνουν ότι η αγιότητα αποτελεί από μόνη της ισχυρή μαρτυρία πίστης. Προέτρεψε σε εγρήγορση μέσω προσευχής και μυστηρίων, αποφεύγοντας τα «ἔργα τοῦ σκότους».

Πώς μπορούμε να συμβάλουμε στην ειρήνη σήμερα;

Αναλογιζόμενος το όραμα του Ησαΐα για μετατροπή των «μαχαιριών σε άροτρα», ο Πάπας κάλεσε κάθε άνθρωπο να σκεφτεί πώς μπορεί να συμβάλει στην ειρήνη σε έναν κόσμο όπου η βία δεν έχει κοπάσει.

Αναφέρθηκε στις γέφυρες του Βοσπόρου ως ένα σύμβολο για τη δημιουργία οδών συνάντησης και συμφιλίωσης.

Δεσμοί ενότητας

Ο Πάπας υπογράμμισε τρεις ουσιώδεις δεσμούς: την ενότητα εντός της Καθολικής Εκκλησίας στην Τουρκία, την ενότητα με άλλες χριστιανικές ομολογίες μέσω του συνεχούς οικουμενικού διαλόγου, και την ενότητα με ανθρώπους άλλων θρησκειών μέσα από αυθεντικό διαθρησκειακό διάλογο.

Σε μια εποχή όπου η θρησκεία χρησιμοποιείται συχνά για να δικαιολογήσει τον πόλεμο, κάλεσε όλους να γκρεμίσουν τα τείχη της προκατάληψης και να γίνουν «αγγελιοφόροι ελπίδας».

 

ΠΗΓΗ: https://www.orthodoxtimes.gr/papas-leon-id-opou-i-thriskeia-ergaleiopoieitai-emeis-na-ginoume-angelioforoi-elpidas/

Οικουμενικός Πατριάρχης και Πάπας Λέων ΙΔ΄: Απορρίπτουμε κάθε εργαλειοποίηση της θρησκείας

Την τρίτη ημέρα της επίσκεψής του στην Τουρκία, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος Α΄ υπέγραψαν Κοινή Δήλωση, με την οποία επαναβεβαιώνουν τη δέσμευσή τους στην πορεία προς την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας και την από κοινού, κατηγορηματική απόρριψη κάθε επίκλησης της θρησκείας για τη νομιμοποίηση της βίας.

«Ο στόχος της χριστιανικής ενότητας», σημειώνει η Διακήρυξη, σύμφωνα με το Vatican News, «περιλαμβάνει και το θεμελιώδες έργο της συμβολής, με τρόπο ουσιαστικό και ζωοποιό, στην παγίωση της ειρήνης για όλους τους λαούς. Μαζί, υψώνουμε θερμά τις φωνές μας, επικαλούμενοι το δώρο της ειρήνης του Θεού για τον κόσμο».

Αφού υπογράμμισαν ότι «με τραγικό τρόπο, σε πολλές περιοχές του κόσμου, η σύγκρουση και η βία συνεχίζουν να καταστρέφουν ανθρώπινες ζωές», ο Πάπας και ο Οικουμενικός Πατριάρχης απηύθυναν έκκληση «σε όσους έχουν πολιτική και πολιτειακή ευθύνη να πράξουν ό,τι είναι δυνατό ώστε να σταματήσει άμεσα η τραγωδία του πολέμου», ζητώντας παράλληλα «από όλους τους ανθρώπους καλής θελήσεως να στηρίξουν την παράκλησή μας».

Η συνάντηση των δύο επικεφαλής πραγματοποιήθηκε την παραμονή της εορτής του Αγίου Ανδρέα, του Πρωτοκλήτου και ιδρυτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Ο Πάπας και τον Πατριάρχης εξέφρασαν ευγνωμοσύνη για τη χάρη μιας αδελφικής συνάντησης, η οποία ειναι βαθιά ριζωμένη στην εκκλησιαστική αγάπη και την πίστη στο θέλημα του Χριστού.

Καταδίκη της βίας στο όνομα της θρησκείας

Κεντρικός άξονας του κειμένου είναι η ηθική και πνευματική υποχρέωση να απορρίπτεται κάθε μορφή κατάχρησης της θρησκείας.

«Απορρίπτουμε κάθε χρήση της θρησκείας και του ονόματος του Θεού για τη δικαιολόγηση της βίας», υπογραμμίζουν ο Πάπας και ο Οικουμενικός Πατριάρχης, απευθύνοντας από κοινού έκκληση για ειρήνη, ενώ οι συρράξεις εξακολουθούν να αποτελούν δοκιμασία για πολλές περιοχές του κόσμου.

Κάλεσαν πολιτικούς και πολιτειακούς ηγέτες να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για τον άμεσο τερματισμό του πολέμου και έκαναν έκκληση σε όλους τους ανθρώπους καλής θελήσεως να στηρίξουν ενεργά κάθε πρωτοβουλία ειρήνης.

Τόνισαν ότι ο αυθεντικός διαθρησκειακός διάλογος δεν αποτελεί πηγή σύγχυσης, αλλά είναι «αναγκαίος για τη συνύπαρξη των λαών διαφορετικών παραδόσεων και πολιτισμών».

Με αφορμή την 60ή επέτειο της Nostra Aetate, κάλεσαν τους πάντες να συνεργαστούν για την οικοδόμηση ενός δικαιότερου, αλληλέγγυου κόσμου και για την προστασία της δημιουργίας, αντιστεκόμενοι «στην αδιαφορία, στην επιθυμία κυριαρχίας, στην απληστία για κέρδος και στην ξενοφοβία».

Προς κοινό εορτασμό του Πάσχα

Με ευγνωμοσύνη σημειώνουν ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος Α΄ ότι φέτος όλοι οι Χριστιανοί εόρτασαν το Πάσχα την ίδια ημέρα, χαρακτηρίζοντας το γεγονός ως ένα ξεχωριστό δώρο της θείας πρόνοιας.

Εξήντα χρόνια μετά την υπέρβαση του σχίσματος του 1054

Η Διακήρυξη αναφέρεται επίσης την 60ή επέτειο από την ιστορική Κοινή Δήλωση του 1965, του Πάπα Παύλου ΣΤ΄ και του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα, με την οποία ήρθησαν τα αναθέματα του 1054.

Ο Πάπας και ο Οικουμενικός Πατριάρχης εξέφρασαν τη βαθιά τους ευγνωμοσύνη για εκείνη την καθοριστική πράξη, η οποία άνοιξε τον δρόμο για έναν διάλογο θεμελιωμένο «στην εμπιστοσύνη, την εκτίμηση και την αμοιβαία αγάπη».

Παράλληλα, έδωσαν θάρρος σε όσους εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τον διάλογο με επιφυλακτικότητα να ακούσουν προσεκτικά το Άγιο Πνεύμα, το οποίο καλεί τους Χριστιανούς να προσφέρουν στον κόσμο μια ανανεωμένη μαρτυρία συμφιλίωσης.

ΠΗΓΗ: https://www.orthodoxtimes.gr/oikoumenikos-patriarchis-kai-papas-leon-id%ce%84-aporriptoume-kathe-ergaleiopoiisi-tis-thriskeias/

''Υπάρχει ένα καρκίνωμα στο εσωτερικό της Εκκλησίας''...

 - Αντρέα, υπάρχουν και κάποιοι για τους οποίους ο Πάπας, και δικοί μας εδώ, Ιεράρχες, για τους οποίους ο Πάπας ενσωματώνει το απόλυτο κακό. Θα ανοίξουν και άλλες συζητήσεις στο εσωτερικό της Ορθόδοξης Εκκλησίας τώρα για αυτά τα ζητήματα;

- Αυτές οι συζητήσεις δυστυχώς τρέχουν παράλληλα με τη ζωή της Εκκλησίας. Έχουν σημασία, δηλαδή. Έχουν σημασία, διότι αφορούν δυστυχώς αρκετούς ανθρώπους, οι οποίοι παρά το γεγονός, αυτό το λογικό που βλέπουμε όλοι μας και λέμε ότι πρέπει να ενωθούν οι χριστιανοί και να μην υπάρχουν όλα αυτά τα σκάνδαλα της διαίρεσης, όπως χαρακτηριστικά τα είπε ο Πάπας. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι δυστυχώς υπάρχουν σε όλα τα επίπεδα της Ορθόδοξης κοινότητας, ενώ απλοί πιστοί, χαμηλόβαθμοι κληρικοί, αλλά και υψηλόβαθμοι κληρικοί, όπως είναι οι αρχιερείς, οι οποίοι εξακολουθούν και θεωρούν ότι ο Πάπας εξακολουθεί να είναι η αιτία των κακών. Και αυτό δεν υπάρχει μόνο στη δική μας εκκλησία και στις υπόλοιπες βαλκανικές εκκλησίες, όπως για παράδειγμα στην εκκλησία της Σερβίας, η οποία μάλιστα έχει και πρόσφατα κατά κάποιο τρόπο πολιτικά ζητήματα, τα οποία έχουν σχέση με το Βατικανό, τα βλέπουν τα πράγματα από τη δική τους την οπτική, αντίστοιχα και στη Βουλγαρία, αντίστοιχα και στις υπόλοιπες παραδοσιακές ορθόδοξες εκκλησίες, οι οποίες έχουν τη δική τους προσέγγιση. Δηλαδή, για παράδειγμα, στη χώρα μας υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι ακόμα και σήμερα θεωρούν ότι αυτό το οποίο αποδίδεται στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, ο οποίος φέρεται να είπε τον Πάπα να καταριέστε, γιατί αυτός είναι η αιτία όλων των κακών μας, κάποιοι καθηγητές, ευτυχώς έχουμε και κοντά στην παρέα δύο έγκριτους, λένε ότι αυτό δεν το έχει πει ποτέ ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, κάποιοι άλλοι λένε ότι το είπε με διαφορετική προσέγγιση. Σήμερα, το 2025, υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι, οι οποίοι θεωρούν ότι όλη αυτή η προσπάθεια η οποία καταβάλλεται, και ένα από τα λαμπρότερα παραδείγματα της οποίας είδαμε τώρα, δεν είναι σωστή και η προσέγγισή τους είναι πάρα πολύ απλή. Εμείς είμαστε οι σωστοί, οι καθολικοί να γυρίσουν πίσω που τα χαλάσανε. Αλλά αυτό δυστυχώς οδήγησε ένα πολύ μεγάλο αδιέξοδο.

- Ανδρέα, επειδή παρακολουθείς….  Θέλετε να παρέμβετε; παρακαλώ.

- Αν μου επιτρέπεται εν τάχει να πω ότι υπάρχει ένα καρκίνωμα στο εσωτερικό της Εκκλησίας το οποίο αναπαράγεται και είναι οι συγκεκριμένοι κύκλοι οι οποίοι έχουν ιδεολογικοποιήσει την Ορθοδοξία. Την έχουν υποτάξει σε πολιτισμικούς, εθνικιστικούς και άλλους τρόπους υπεροχής μιας Ορθοδοξίας η οποία όμως είναι στην πραγματικότητα ένα ιδεολόγημα.

- Υπηρετώντας πολιτικά συμφέροντα τις περισσότερες των περιπτώσεων.

- Ναι, εθνικιστικά, πολιτικά.

Αλλά ξέρετε, ακόμα και στη συνείδηση του απλού κόσμου ο Σταύρος Βουλάχης έχει γράψει κάτι πάρα πολύ ωραίο ότι δυστυχώς ο χριστιανικός κόσμος, ένα μεγάλο κομμάτι του μάλλον, δεν μπορεί να εστιαστεί στα μείζωνα και αναλώνεται σε σκιαμαχίες και κυνηγάει ανεμόμυλους. Αυτό πρέπει να το πούμε διότι δυστυχώς είναι πολύ ανθεκτικό είναι πολύ μασίφ αυτό το κομμάτι.

- Κατάλοιπα Σταυροφόρων θεωρείται, δηλαδή άνθρωποι οι οποίοι πιστεύουν ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και θα την επιβάλλουν με κάθε τρόπο.

- Ακριβώς. Και μάλιστα το βλέπει κανείς και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου παρακολουθεί κανείς, ακόμα και νοικοκυρές οι οποίες δεν έχουν ούτε θεολογική ή δογματική σκευή και παίρνουν θέση και αναθεματάνε και ας πούμε καταδικάζουν.

- Αυτό είναι κάτι που εντοπίζεται περισσότερο στην χριστιανική θρησκεία ή είναι και στις άλλες θρησκείες;

- Ο φανατισμός ενδημεί σε όλες τις θρησκείες και έχει και διαφορετικές μορφές. Σε εμάς δυστυχώς έγινε και από την αρχή της δεκαετίας του 1960 και έπειτα μία ζημιά όταν ας πούμε υπερτονίστηκαν οι διαφορές που είναι υπαρκτές ανάμεσα στην Ανατολική και την Δυτική Εκκλησία αλλά αυτό έγινε για λόγους σκοπιμότητας και δυστυχώς πάρα πολλοί άνθρωποι πήραν πολύ τοις μετρητοίς αυτό που ήταν καρπός φιλοδοξιών κάποιων θεολόγων οι οποίοι παροδήγησαν μεγάλο κομμάτι του ορθοδόξου πληρώματος.

 

Περί ημερολογίου ο λόγος.....

 

Νικόλαος Πρίντεζης - Το πρόβλημα δημιουργήθηκε όταν η Εκκλησία της Ελλάδος, η Εκκλησία η Ορθόδοξη δεν δέχτηκε το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Αν είχε δεχτεί το Γρηγοριανό ημερολόγιο όλα θα ήταν απλά και ταπεινά και θα μπορούσαν, όπως έκαναν, παραδείγματος χάρη, στην Ελλάδα οι καθολικοί, να γίνει σε όλο τον κόσμο.

Νικόλαος Πρίντεζης -  Άκουγα προηγουμένως για τον κοινό γιορτασμό του Πάσχα, παραδείγματος χάρη. Όταν η Καθολική Ιεραρχία της Ελλάδος το 1973, όταν λοιπόν η Ιεραρχία της Καθολικής Εκκλησίας της Ελλάδος πήρε την απόφαση να τελεί το Πάσχα μαζί με τους αδελφούς Ορθοδόξους, υπήρξε κάποιο πρόβλημα από την Ορθόδοξη Εκκλησία, τους δημιουργήσαμε κάποια δυσκολία; Αντίθετα, χάρηκαν οι πολλές οικογένειες μεικτές, που δεν έχουν πια αυτό το δεδομένο το περίεργο, να γιορτάζουν μία εβδομάδα μετά ο μπαμπάς με κάποια παιδιά και μία εβδομάδα μετά η μαμά ή μετά από ένα μήνα. Και πιστεύω ότι αυτό πρέπει να το χωρίσουμε σε δύο πράγματα. Πρώτον, το να δεχτεί η Καθολική Εκκλησία, παραδείγματος χάρη, να γιορτάζει τον Πάσχα όπως κάνουμε αυτή τη στιγμή στις Κυκλάδες και στην Ελλάδα γενικά. Αλλά το θέμα είναι ο καθορισμός της ημερομηνίας. Εκεί υπάρχει ένα προβληματάκι που κι αυτό μπορεί να ξεπεραστεί. Διότι τόσο η Καθολική Εκκλησία όσο και η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι πιστή στη Σύνοδο της Νικαίας. Τι έλεγε η Σύνοδο της Νικαίας, τι λέει, γιατί συνεχίζει να μιλά απ' ό,τι ακούμε και καταλαβαίνουμε. Να γιορτάζεται το Πάσχα την πρώτη Κυριακή μετά την Εαρινή πανσέληνο. Το πρόβλημα δημιουργήθηκε όταν η Εκκλησία της Ελλάδος, η Εκκλησία η Ορθόδοξη δεν δέχτηκε το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Αν είχε δεχτεί το Γρηγοριανό ημερολόγιο όλα θα ήταν απλά και ταπεινά και θα μπορούσαν, όπως έκαναν, παραδείγματος χάρη, στην Ελλάδα οι καθολικοί, να γίνει σε όλο τον κόσμο. Χωρίς κανένα πρόβλημα, χωρίς καμία δυσκολία. Αντιληφθήκανε οι Ορθόδοξοι κάποιο πρόβλημα όταν εμείς συνεορτάζαμε, που δόθηκε η δυνατότητα στις οικογένειες να χαρούν πραγματικά το Πάσχα; Τι σημασία έχει η ημερομηνία, έχει σημασία ή το γεγονός έχει σημασία;

Μάριος Μπέγζος - Και αυτοί οι υπέρ Ορθόδοξοι αποσχίστηκαν και έγιναν και παλαιοημερολογίτες. Προσέξτε, αυτοί οι υπερσυντηρητικοί είναι της διαιρέσεως και το πρώτο πρόβλημα που έχουμε να κάνουμε εμείς οι Ορθόδοξοι είναι την αυτοκριτική μας και να διορθώσουμε τα λάθη μας. Και να πάρουμε μια θέση τολμηρή και συνεπή έναντι των φονταμενταλιστών του χώρου μας.

Ανδρέας Λουδάρος - Νομίζω κύριε καθηγητά το βλέπετε λίγο υπεραπλουστευτικά. Δηλαδή το να λέμε ότι οι υπέρ Ορθόδοξοι ζηλωτές και όλα αυτά απλά δεν ακολούθησαν, δεν λύνει το πρόβλημα.

Μάριος Μπέγζος - Αποσχίστηκαν. Ανοίξαν ένα χώρο παραβατικότητας, για να μην πω εγκληματικότητας.

Ανδρέας Λουδάρος - Άνοιξε όμως μια πληγή στο σώμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας η οποία εδώ και εκατό χρόνια δεν μπορεί να  κλείσει.

Μάριος Μπέγζος - Γιατί να ανοίξει μια πληγή. Η απόφαση δηλαδή αυτή γιατί να είναι πληγή;

Ανδρέας Λουδάρος - Ίσως δεν επικοινωνήθηκε σωστά εκείνη την εποχή.

Μάριος Μπέγδος - Ακριβώς. Δεν επικοινωνήθηκε σωστά. Μπράβο. Ακριβώς. Και τώρα στο ίδιο είμαστε. Δηλαδή μιλάμε, μιλάμε και θα αποχαιρετιστούμε για να ξαναμιλήσουμε.

Ανδρέας Λουδάρος - Κύριε Καθηγητά μια και το συζητάμε τώρα αυτό το θέμα. Εάν τεθεί θέμα πασχαλίου αυτή τη στιγμή στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι πολύ πιθανόν να ξαναδούμε παρόμοια γεγονότα.

- Και να μην γίνει αποδεκτό λες.

Μάριος Μπέγζος - Το ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία πρέπει να σκεφτεί την αυτοσυνειδησία της.

Ανδρέας Λουδάρος - Στον ίδιο χώρο ζούμε.

Μάριος Μπέγζος - Όταν λέω Ορθόδοξη ενότητα εννοώ και τις δεκαπέντε. Και θα πρέπει οι δεκαπέντε να γίνουν πράγματι δεκαπέντε. Και όχι οι 7 και 8. Λοιπόν, όταν εμείς δεν μπορούμε να τα βρούμε το πρόβλημα είναι εσωτερικό. Η καλύτερη κριτική είναι η αυτοκριτική.

 

Το ''ΠΙΣΤΕΥΩ'' που εκφωνήθηκε στη Νίκαια της Βιθυνίας (ΦΩΤΟ)

 Με την ιστορική και υψηλού συμβολισμού επίσκεψη στη Νίκαια της Βιθυνίας, το σημερινό Ιζνίκ της επαρχίας Προύσας της Τουρκίας του Πάπα Λέοντος ΙΔ’ και του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου εορτάζεται η επέτειος της συμπλήρωσης 1.700 χρόνων από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο.

Οι δύο εκκλησιαστικοί ηγέτες από τον αρχαιολογικό χώρο όπου βρίσκονται τα ερείπια της Βασιλικής του Αγίου Νεοφύτου έστειλαν σήμερα μήνυμα διαχριστιανικής ενότητας, με παραπομπή στην ίδια την Α’ Οικουμενική Σύνοδο και το πνεύμα της, αυτό της ενότητας και της κοινής εμπειρίας των Χριστιανών.

Κατά τη διάρκεια της κοινής προσευχής ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος και ο Πάπας Λέοντας, ανέγνωσαν το Σύμβολο της Πίστεως στην αρχική του μορφή, όπως διατυπώθηκε το 325 και το 381, δηλαδή χωρίς την λατινική προσθήκη Filioque.

ΤΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ROMFEA ΠΑΡΑΘΕΤΕΙ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΤΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΕ ΜΕ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ:

ΠΗΓΗ: https://www.romfea.gr/diafora/73320-to-pistevo-pou-ekfonisan-sti-nikaia-tis-vithynias-foto

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΑΠΑ - ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΣΤΗΝ ΝΙΚΑΙΑ ΤΗΣ ΒΙΘΥΝΙΑΣ (BINTEO)

Διάλογος του Πατριάρχου Αθηναγόρα με τον Αρχιμ. Ιωήλ Γιαννακόπουλο για την ενότητα των Εκκλησιών

 

 Με αφορμή την επέτειο των 1700 χρόνων από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο

Ιωάννου Μπουγά, Θεολόγου

   Ο Πάπας Λέων ΙΔ’ συνεορτάζει την 1700ή επέτειο από τη συγκλήσεως της Α’ Οικουμενικής Συνόδου (Νίκαια της Βιθυνίας-325 μ.Χ.) μαζί με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, και άλλους Προκαθημένους Ορθοδόξων Εκκλησιών (27-30 Νοεμβρίου 2025).

   Η Ορθόδοξη Εκκλησία με πρωτοπόρο το Οικουμενικό Πατριαρχείο και σήμερα διεξάγει σημαντικούς διαλόγους με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, για την πλήρη εκκλησιαστική ενότητα υπακούοντας στην προτροπή του Χριστού: «ίνα πάντες έν ώσιν» και επειδή ο διάλογος, είναι πρωταρχικά και ουσιαστικά μία αντανάκλαση του διαλόγου των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος με τόν άνθρωπο, σύντομα όλοι εύχονται να επέλθει η ζωοποιός ενότητα των χριστιανικών Εκκλησιών.

   Καιρός πλέον να σιγήσουν οι όποιες ιδεοληπτικές αντιδράσεις  και να ακουστεί λόγος ενοποιός, η άποψη του γνωστού σε όλους στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, του πατρός Ιωήλ Γιαννακόπουλου, ο οποίος με την θεολογική γνώση αλλά και την ασκητική εμπειρία που τον διέκρινε τόνιζε την αναγκαιότητα του διαλόγου μεταξύ όλων των Χριστιανικών Εκκλησιών και βεβαίως μεταξύ των αδελφών Εκκλησιών Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως.

   Ο Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Γιαννακόπουλος είναι μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες στον χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ζεί στα μέσα του περασμένου αιώνα στην Καλαμάτα, όπου μεταμορφώνει την πνευματική ζωή της πόλης με κατεύθυνση προς την χριστιανική πίστη. Πολυγραφότατος συγγραφεύς πολλών απολογητικών μελετών αλλά και πρώτος μεταφραστής και σχολιαστής της Παλαιάς Διαθήκης στην Ελλάδα, έργο για το οποίο τιμήθηκε και από την Ακαδημία Αθηνών. Υπήρξε ο πνευματικός καθοδηγητής πολλών αγίων μορφών της Εκκλησίας όπως του Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου Καλαμαρά, του Αρχιμανδρίτου Επιφανίου Θεοδωροπούλου και πολλών άλλων. Ίδρυσε το Ησυχαστήριο του Προφήτου Ιωήλ στην Καλαμάτα όπου σήμερα πολλές μοναχές, πνευματικά του παιδιά, συνεχίζουν να τηρούν τις παρακαταθήκες του διάγοντας τον αγγελικό βίο.

   Τα κείμενα που ακολουθούν είναι από ανέκδοτα έγγραφα, τα οποία υπάρχουν στο Ιστορικό Αρχείο της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας.

   Όταν τον Δεκέμβριο του 1965 ο π. Ιωήλ βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το έργο της ερμηνείας και σχολιασμού της Παλαιάς Διαθήκης ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας αποστέλλει προς αυτόν στις 23-2-1966 συγχαρητήρια επιστολή γράφοντας μεταξύ άλλων: «…Και επί πάσιν ησθανόμεθα υμάς ως πολύτιμον συνεργάτην εις την από ετών προσπάθειαν προσεγγίσεως των αδελφών Εκκλησιών. Διό και καθιστώμεν την ημετέραν αγαπητή Οσιολογιότητα επί ταύτη τη ευκαιρία μέτοχον και της καταπεμφθείσης παρά Θεού χαράς και ευλογίας τη 7η Δεκεμβρίου λήξαντος έτους 1965, κατά την οποίαν εν ιδιαιτέροις επισήμοις και ταυτοσήμοις εν τω καθ’ ημάς Π. Πατριαρχικώ Ναώ του Αγίου Γεωργίου εν Φαναρίω και εν τω Ι. Ναώ του Αγίου Αποστόλου Πέτρου εν Ρώμη Ιεροτελεστίαις ήρθη από της μνήμης και του μέσου της Εκκλησίας και εις λήθη παρεδόθη το θλιβερόν εκείνο γεγονός του 1054 και νέα περίοδος ενεγκαινιάσθη εις τας σχέσεις Ανατολής και Δύσεως, υπό την θέρμην και τον φωτισμόν της επελθούσης αγάπης του Χριστού. Νυν πρόκειται ενώπιον ημών επί το πλέον ο Θεολογικός μετά της Αγγλικανικής Εκκλησίας, της Παλαιοκαθολικής και των Ανατολικών Εκκλησιών, ήτοι Αρμενικής, Κοπτικής, Αιθιοπικής, Ασσυριανής και του Μαλαμπάρ των Ινδιών Διάλογος, εις τον οποίον κατερχόμεθα Πανορθοδόξως. Και τώρα πάντες, Εκκλησία, Ιερός Κλήρος και ευσεβής Λαός ημών ας εργασθώμεν ομού, όπως επαναφέρωμεν τον Κύριον και Σωτήρα ημών Ιησούν Χριστόν εν μέσω ημών, οπόθεν απουσιάζει και εξ αιτίας αυτής της τρομεράς συμφοράς το μίσος κυριαρχεί μεταξύ των πλασμάτων του Θεού.

 Και επί τούτοις βέβαιοι, ότι και εν τοις εφεξής θα έχωμεν υμάς συνεργάτην προσφιλή και εκάστοτε θα μανθάνωμεν εξ υμών απονέμομεν υμίν και τοις αγαπητοίς οικείοις υμών την Πατριαρχικήν υμών ευχήν …».

Ο πατήρ Ιωήλ απαντά στον Πατριάρχη Αθηναγόρα ως εξής:

«Εν Καλάμαις τη 7η Ιουνίου 1996

Παναγιώτατε,

Υποβάλλω τα σέβη μου και εξαιτούμαι τας ευχάς και ευλογίας Σας.

   Έλαβον την υμετέραν ευχαριστήριον και συγχαρητήριον και πλήρη ευλογιών επιστολήν επί τη βραβεύσει της ερμηνείας μου της Παλ. Διαθήκης υπό της Ακαδημίας Αθηνών και ευχαριστώ θερμώς την αυθόρμητον ταύτην χαράν Σας.

   Και εγώ, Παναγιώτατε, παρακολουθώ μετά θερμού ενδιαφέροντος τα μεγάλα βήματα της αγάπης Σας προς τας άλλας Εκκλησίας Ανατολής και Δύσεως και ευλογώ τον Κύριον.

   Είναι γεγονός, ότι η ένωσις των Εκκλησιών διά την οποίαν πάντοτε ευχόμεθα εις τα Ειρηνικά, της λειτουργίας και υπέρ ης και ο ίδιος, ο Κύριος προσευχήθη εις την Αρχιερατικήν του προσευχήν (Ιωάν. 17,11) την προτεραίαν του θανάτου του, λόγω των δογματικών μας διαφορών είναι πολύ μακράν. Εν τούτοις η αγάπη μας μετά των άλλων Εκκλησιών πρέπει διά λόγους σκοπιμότητος και ουσίας να καλλιεργείται μέσω διαλόγων και συναντήσεων εντατικώς.

   Είναι κρίμα και στίγμα διά τον Χριστιανισμόν να μην δύνανται οι Αρχηγοί των διαφόρων Εκκλησιών να συναντώνται και να συζητούν, καθ’ ην στιγμήν Αρχηγοί Κρατών, οίτινες διίστανται οξύτατα μεταξύ των, να μπορούν να παρακάθηνται εις κοινάς τραπέζας προς επίλυσιν των Διαφορών των. Ο κόσμος δεν θα σκανδαλισθή αν μάθη ότι έχομεν και ημείς ωρισμένας διαφοράς αντιλήψεων μεταξύ μας. Θα σκανδαλισθή, εάν δεν έχωμεν μεταξύ μας την αγάπην, ώστε να συναντώμεθα και να συνομιλώμεν. Η ανάγκη λοιπόν των Διαλόγων μεταξύ των Εκκλησιών υποκρύπτει ύψιστην σκοπιμότητα: Ευπροσωπούμεν ενώπιον των άλλων ανθρώπων, οι οποίοι δεν διάκεινται ευμενώς προς τον Χριστιανισμόν.

   Εκτός όμως της εξωτερικής ταύτης σκοπιμότητος των Διαλόγων υπάρχει και ουσία δι’ ημάς τους ιδίους, όταν διά των Διαλόγων αυτών καλλιεργείται μεταξύ μας η αγάπη, η εξής: Γνωρίζομεν, ότι όταν ο Κύριος εσταυρώθη οι μαθηταί και Απόστολοι του έχασαν την πίστιν των προς Αυτόν. Έμεινεν όμως η αγάπη των προς τον Διδάσκαλον των και μεταξύ των, διότι ήσαν συγκεντρωμένοι εις τον αυτόν χώρον. Ο Κύριος αμείβων την αγάπην, την οποίαν είχον μεταξύ των, τους έδωσε και την πίστιν εμφανισθείς προς αυτούς.

   Διατί λοιπόν να αποκλείσωμεν νέαν ανάστασιν και εμφάνισιν του Κυρίου εις ημάς που έχομεν χάσει μεταξύ μας την πίστιν, όταν μας ενώσει η Αγάπη του Ιησού και συναντώμεθα εις κοινούς χώρους;

Εύχομαι εις τον Πανάγαθον Κύριον να στεφανώση τας προσπαθείας Σας ταύτας υπό επιτυχίαν προς δόξαν του Αγίου Ονόματός Του.

Ευπειθέστατον της υμετέρας Παναγιότητος τέκνον»

   Οι ξεκάθαροι λόγοι πατρός Ιωήλ δεν χρήζουν σχολιασμού αλλά μαζί του ας προσευχηθούμε να στεφανώσει ο Κύριος τις προσπάθειες του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου για την ενότητα των Χριστιανικών Εκκλησιών.

   Ουδέποτε μέχρι τώρα η επιθυμία για ένωση των χριστιανικών Εκκλησιών δεν εκδηλώθηκε κατά τρόπο τόσο καθολικό και ενεργό όπως τα τελευταία έτη, όπου ο ισλαμικός φονταμενταλισμός απειλεί να αιματοκυλίσει τον κόσμο, καθώς και κάθε μορφής φανατικοί επιτίθενται συνεχώς στους πιστούς του Χριστού. Όσο περισσότερο αυξάνει η βία στην ανθρωπότητα τόσο περισσότερο καθίσταται η ανάγκη ενώσεως των χριστιανικών Εκκλησιών. Οι περισσότεροι πιστοί κατανοούν ότι ο Χριστιανισμός διαιρούμενος εξασθενεί και οι εχθροί του ενισχύονται και πολλαπλασιάζονται πολυπληθείς και πολύτροποι.

   Η Σύνοδος της Νικαίας αποτελεί σταθμό για τη διαμόρφωση της αυτοσυνειδησίας της Χριστιανικής Εκκλησίας. Η 1700ή επέτειος από της πραγματοποιήσεώς της ας είναι αφορμή να για την ολοκλήρωση του διαλόγου της αγάπης και στην συνέχεια την συμμετοχή των μελών της διηρημένης Εκκλησίας του Χριστού στο κοινό Ποτήριο της Θείας Ευχαριστίας σε μία παγκόσμια Λειτουργία.

ΠΗΓΗ: https://fosfanariou.gr/index.php/2025/11/28/dialogos-ecum-patr-athinagorou-me-arxim-ioil-giannakopoulo/

Ἁγία Αἰκατερίνα ἡ Νεομάρτυς ἐκ Μάνδρας Ἀττικῆς (15/28 Νοεμβρίου)

Μία ἐξαιρετικὴ καὶ θαυμαστὴ περίπτωσις συγχρόνου Μάρτυρος στὸν Ἀγῶνα ὑπὲρ τῆς Γνησίας Ὀρθοδοξίας, ἀποτελεῖ ἡ 27ὴς εὐλαβὴς Χριστιανὴ σύζυγος καὶ μητέρα δύο ἀνηλίκων τέκνων Αἰκατερίνη Ρούττη στὴν Μάνδρα Ἐλευσῖνος Ἀττικῆς.

Τὸ ἐπεισόδιον τοῦ Μαρτυρίου της κατεγράφη στὸν ἡμερήσιον Τύπον τῆς ἐποχῆς καὶ ἤδη πρὸ 35ετίας καὶ πλέον τὸ ἱστορικὸν Περιοδικὸν τοῦ Ἀγῶνος ἡμῶν «Τὰ Πάτρια» τοῦ μακαρίτου Ἱεράρχου Πενταπόλεως Καλλιοπίου (+1998) εἶχε εἰδικὸν Ἀφιέρωμα, μὲ συγκέντρωσιν πολυτίμων στοιχείων τῆς ἐποχῆς τοῦ δράματος, τὸ ὁποῖον ἐν συνεχείᾳ ἐξεδόθη σὲ αὐτελὲς τεῦχος (βλ. Τὸ Αἷμα τῆς Μάνδρας, ἔκδ. 3η, Πειραιεὺς 1987, σελ. 80), μὲ παράθεσιν μάλιστα Εἰκόνος τῆς Νεομάρτυρος, ὡς καὶ ὑμνογραφικῶν πρὸς τιμὴν Αὐτῆς, γνωρῖσαν ἐπανεκδόσεις, ὥστε τὸ συγκλονιστικὸν ἐκεῖνο περιστατικὸν νὰ διασωθῆ καὶ διαδοθῆ εὐρύτερον.

Ἡ Αἰκατερίνη Ρούττη, τὸ γένος Πέππα, ἐγεννήθη τὸ 1900 στὴν Μάνδρα ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς καὶ ἐνυμφεύθη τὸν εὐλαβῆ Κωνσταντῖνον Ρούττην τὸ 1923. Ὅπως καὶ πλεῖστοι ἄλλοι στὴν περιοχήν τους, δὲν ἐδέχθησαν οἰκογενειακῶς τὴν Ἡμερολογιακὴν Καινοτομίαν τοῦ 1924 καὶ ἐσυνέχιζον νὰ ἑορτάζουν τὶς Ἑορτὲς σύμφωνα μὲ τὸ Ἐκκλησιαστικὸν Ἡμερολόγιον διὰ ὁμοφρόνων Κληρικῶν.

Στὴν Ἑορτὴν τῶν Ταξιαρχῶν μὲ τὸ Πάτριον, στὰς 8/21 Νοεμβρίου τοῦ 1927, σὲ ἑορτάζοντα Ναὸν στὴν Μάνδρα, εἶχεν ἀρχίσει ἡ πανηγυρικὴ Ἀκολουθία μὲ λειτουργὸν τὸν ἄρτι ἀφιχθέντα αὐτόθι Ἱερομόναχον Χριστοφόρον Ψαλλίδαν, παρουσίᾳ μεγάλου πλήθους Ὀρθοδόξων πιστῶν, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἦταν καὶ ἡ οἰκογένεια τῆς εὐλαβοῦς Αἰκατερίνης. Ἐνῶ ὅμως ἡ Ἀκολουθία προχωροῦσε εἰρηνικῶς, ἐνεφανίσθησαν ὄργανα τῆς τάξεως καὶ ἐκύκλωσαν τὸν Ναόν, διὰ νὰ παρακωλύσουν τὸν ἑορτασμὸν καὶ κυρίως νὰ συλλάβουν τὸν Ἱερέα. Ὅμως, ἡ θαρραλέα ἐμμονὴ τῶν πολυαρίθμων πιστῶν, ἀνάγκασε τοὺς ἀστυνομικούς, παρὰ τὰς ἐνισχύσεις ποὺ ἔλαβαν, νὰ ἀναμένουν τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς Ἀγρυπνίας, θορυβοῦντες ἐκτὸς τοῦ Ναοῦ καὶ προετοιμαζόμενοι διὰ «δρᾶσιν»...

Πρὸ τῆς ἀφίξεώς τους, λέγεται ὅτι ὁ σύζυγος τῆς Αἰκατερίνης, προαισθανόμενος κακὴν ἐξέλιξιν, τῆς ἐζήτησε νὰ πάρουν τὰ δύο ἀνήλικα τέκνα τους καὶ νὰ ὑπάγουν στὴν οἰκίαν τους, ὅπως καὶ ἔγινεν. Ὅμως, ἡ δούλη τοῦ Θεοῦ Αἰκατερίνη, μὴ ἀνεχομένη νὰ διατελῆ σὲ ἀσφάλεια καὶ ἡσυχίαν, ἐνῶ οἱ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί της ἀγρυπνοῦσαν προσευχόμενοι καὶ ἐκινδύνευαν σοβαρῶς, ἔσπευσε μυστικῶς στὸν Ναὸν τῶν Ταξιαρχῶν καὶ συνενώθηκε μὲ τὸ ἐκκλησίασμα, οὐσιαστικῶς δηλαδὴ «ἔτρεξε στὸ Μαρτύριον»!

Τοῦτο, φέρει εἰς νοῦν τοὺς θεοσόφους λόγους τοῦ Ὁσίου Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου, ὁ ὁποῖος γράφει ἐπεξηγηματικῶς: «Ὅταν μὲν ἡ Χάρις πληθυνθῇ ἐν ἀνθρώπῳ, τότε ἐν τῷ πόθῳ τῆς δικαιοσύνης ὁ φόβος τοῦ θανάτου εὐκαταφρόνητος αὐτῷ γίνεται, καὶ αἰτίας πολλὰς εὑρίσκει τις ἐν τῇ ψυχῇ αὐτοῦ, ὅτι δεῖ ὑπὲρ τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ ὑποφέρειν τὴν θλῖψιν. Καὶ ὅσα δοκοῦντα βλάπτειν τὸ σῶμα καὶ αἰφνιδίως ἐπὶ τὴν φύσιν ἐπέρχονται, καὶ ἀκολούθως εἰς τὸ παθεῖν ἐτέθησαν, ὡς οὐδὲν λογίζονται ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ ἐν συγκρίσει τῶν ἐλπιζομένων ἀπὸ τοῦ νῦν» (Λόγος Α’).

Ὅταν λοιπὸν ἡ Ἀγρυπνία ἔληξεν, παρὰ τὴν μεταμφίεσιν τοῦ Λειτουργοῦ, ὥστε νὰ μὴ γίνη ἀντιληπτὸς ἐξερχόμενος καὶ ἔτσι νὰ διαφύγη τὴν σύλληψιν, οἱ Ἀστυνομικοὶ τὸν ἀνεγνώρισαν καὶ προσεπάθησαν νὰ τὸν συλλάβουν. Τὸν ἐφύλασσαν ὅμως πιστὲς γυναῖκες, γεμᾶτες ἀποφασιστικότητα καὶ ἀνδρείαν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ νεαρὰ σύζυγος καὶ μητέρα Αἰκατερίνη, ἡ ὁποία ὡς φαίνεται ἐφλέγετο ἀπὸ Ἀγάπην διὰ τὸν Θεὸν καὶ τὸν πλησίον, καὶ μάλιστα διὰ τὸν τίμιον καὶ γνήσιον Λειτουργὸν τοῦ Ὑψίστου! Στὴν συμπλοκὴν ποὺ ἀκολούθησε, στὴν ὁποίαν ἀκούσθηκαν πολλοὶ πυροβολισμοί, καὶ βλέπουσα ἡ μακαρία ὅτι ὁ Ἱερεὺς ἐκινδύνευε νὰ κτυπηθῆ ἀπὸ τὸν ὑποκόπανον ἀστυνομικοῦ, προέταξεν ἄφοβα τὸ σῶμα της ὡσὰν ἀσπίδα προστασίας καὶ ἐδέχθη ἀντ’ ἐκείνου θανάσιμον κτύπημα στὸ ἀριστερὸν μέρος τῆς κεφαλῆς της, προλαμβάνουσα μόνον νὰ ἀναφωνήση τὸ γλυκύτατον Ὄνομα τῆς Παναγία μας!...

Διεκομίσθη αἱμόφυρτος στὸ νοσοκομεῖον «Εὐαγγελισμὸς» τῶν Ἀθηνῶν, ὅπου ἑπτὰ ὁλόκληρες ἡμέρες ὑπέφερε φρικτῶς χωρὶς νὰ δύναται νὰ ὁμιλήση καὶ ἐν τέλει ὑπέκυψε τὶς πρῶτες πρωϊνὲς ὧρες τῆς 15ης Νοεμβρίου ἐκ.ἡμ., πρώτης ἡμέρας τῆς Νηστείας τῶν Χριστουγέννων, διὰ νὰ προγευθῆ στὴν Ἄνω Ἱερουσαλὴμ τὴν χαρὰν τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ!

Οἱ πιστοὶ τοῦ Πατρίου, οἱ ὁποῖοι παρακολουθοῦσαν τὸ θέμα μετὰ μεγάλου ἐνδιαφέροντος καὶ ἀγωνίας, ἐκινητοποιήθησαν ἀμέσως ὥστε ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία της, ἡ ὁποία ἐτελέσθη ἀπὸ τοὺς ἀγωνιστὰς Ἱερεῖς π. Ἰωάννην Φλῶρον καὶ π. Βασίλειον Σακελλαρόπουλον, νὰ μὴ εἶναι μία ἁπλῆ κηδεία, «ἀλλὰ ἱερὰ Λιτανεία μαρτυρικοῦ Λειψάνου. Χιλιάδες πιστοὶ συνώδευσαν τὴν πομπὴ κρατοῦντες ἄλλοι ἄνθη, ἄλλοι λαμπάδες καὶ ἄλλοι φοίνικες»! (Βλ. Τὸ Αἷμα τῆς Μάνδρας, σελ. 13).

Τὰ κείμενα, τὰ δημοσεύματα καὶ οἱ μαρτυρίες τῆς ἐποχῆς, ἀναφέρονται σαφῶς καὶ ρητῶς σὲ «Νεομάρτυρα», ἡ ὁποία μὲ τὴν θυσίαν της ἐνίσχυσε καὶ ἀνεπτέρωσε τὸν ζῆλον τῶν πιστῶν καὶ ἀπετέλεσε σύμβολον ὑπερτάτης Μαρτυρίας καὶ Ὁμολογίας, καύχημα διὰ τοὺς ἀγωνιζομένους καὶ κατάκριμα γιὰ τοὺς ἐνόχους. Τὸ «Αἷμα τῆς Μάνδρας» βοᾶ ἀκόμη κατὰ τοῦ πρωταιτίου καὶ ἠθικοῦ αὐτουργοῦ, ἤτοι τοῦ ἀρχιεπισκόπου τῆς Καινοτομίας τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐπιγόνων αὐτοῦ!...

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως

Θείας χάριτος κατηξιώθης, Μάρτυς ἔνδοξε,

παρά Κυρίου, καί ἠγωνίσθης σεμνή

παμμακάριστε, ὑπέρ πατρώων δογμάτων καί

εἴληφας, Αἰκατερίνα ἀμάραντον στέφανον˙

ὅθεν πρέσβευε ἀπαύστως πρός τόν Οἰκτίρμονα,

δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος

Πατριάρχης Αλεξανδρείας: Η ειρηνική συνύπαρξη είναι η μοναδική μας επιλογή

 Την Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2025, o Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ. Θεόδωρος Β’, αναχώρησε για την Κωνσταντινούπολη προσκεκλημένος της Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου Α’, προκειμένου να συμμετάσχει στους εορτασμούς για την επέτειο των 1700 ετών από την σύγκληση της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου στην Νίκαια.

Πριν το ταξίδι του στην Νίκαια ο Πατριάρχης είχε συμμετάσχει σε μεγάλη σύναξη για την ειρήνη, που είχε οργανώσει η ειρηνοποιός κοινότητα του «Αγίου Αιγιδίου» στην Ρώμη, με την τελετή λήξης να λαμβάνει χώρα στο Κολοσσαίο, εκεί που μαρτύρησαν χιλιάδες Χριστιανοί. Ως κύριος ομιλητής στην εκδήλωση ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας αναφέρθηκε στο πόσο αναγκαία είναι η ειρήνη στον κόσμο για να σταματήσουν να χάνονται αθώες ψυχές αλλά και για να σταματήσει ο άνθρωπος να καταστρέφει τον όμορφο κόσμο που του χάρισε ο Θεός για να ζήσει και «όλοι μαζί σαν μια οικογένεια να προστατεύσουμε την ζωή και να σταματήσουμε να πετάμε τις λέξεις σαν βόμβες που έχουν την δύναμη να καταστρέψουν αιώνες συνύπαρξης και αλληλοκατανόησης. Τόνισε επίσης την αναγκαιότητα ειρηνικής συνύπαρξης των Χριστιανών, αναζητώντας νέους δρόμους διαλόγου έχοντας εμπιστοσύνη στον Θεό μην ξεχνώντας πως το «σήμερα» των Χριστιανών είναι πάντα η προετοιμασία για την Βασιλεία των Ουρανών.

Χαρακτηριστικά είπε: «Αδελφοί μου, βρισκόμαστε πλέον σε οριακό σημείο, είναι η ώρα των έργων και όχι των λόγων, των πράξεων και όχι των αορίστως και υποκριτικών ευχολογιών. Ο καθένας μας θα πρέπει να αναμετρηθεί με τις ευθύνες του έναντι του Θεού , της ιστορίας και των «ελαχίστων αδελφών του Κυρίου». Η ειρηνική συνύπαρξη είναι η μοναδική μας επιλογή αλλά και η απαραίτητη συνθήκη για να φανεί η κρυμμένη δυναμική των Χριστιανών και να οικοδομήσουμε όλοι μαζί ένα καλύτερο αύριο για το καλό της ανθρωπότητας και προς δόξαν Κυρίου».

Στο πλαίσιο της επίσκεψης του στην Ρώμη, ο Πατριάρχης είχε στο Βατικανό ιδιαίτερη συνάντηση με τον Πάπα Λέοντα ΙΔ’. Εκεί οι δύο Προκαθήμενοι συζήτησαν για διάφορα θέματα που απασχολούν τις δύο ιστορικές Εκκλησίες κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στην Σύναξη της Νίκαιας, στο πόσο σημαντική θα είναι η παρουσία τους εκεί και στο σημαντικό και εποικοδομητικό μήνυμα που θα πρέπει να απευθυνθεί στον κόσμο που αναμένει να ακούσει με λαχτάρα ένα μήνυμα χαράς, ειρήνης, ελπίδας, αγάπης, προσπάθειας, πίστης, αλληλοκατανόησης και αλληλοσεβασμού.

Εν αναμονή λοιπόν της μεγάλης και ιστορικής σύναξης στην Νίκαια που συγκαλείται με πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριάρχου και του μηνύματος που θα απευθυνθεί στον ευσεβή και πιστό λαού του Κυρίου.

ΠΗΓΗ: https://www.orthodoxtimes.gr/patriarchis-alexandreias-i-eiriniki-synyparxi-einai-i-monadiki-mas-epilogi/

Η άφιξη του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄

Συνέντευξη του μητροπολίτη Χαλκηδόνος Εμμανουήλ για την επικείμενη συνάντηση Πάπα - Οικουμενικού Πατριάρχη

 

Ερ.: Ποια είναι η ιστορική και θεολογική σημασία της Α’ Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας για την Εκκλησία και ποια είναι η επιδραστικότητά της σήμερα στο πλαίσιο και του σύγχρονου θεολογικού διαλόγου μεταξύ Ανατολής και Δύσης;

Απ.: «Η Πρώτη Οικουμενική Σύνοδος υπερβαίνει τον χαρακτήρα ενός μουσειακού εκθέματος ή μιας απλής χρονολογικής σύμπτωσης που μας καλεί σε επετειακούς πανηγυρισμούς, καθώς μια τέτοια προσέγγιση θα οδηγούσε σε αποτυχία κατανόησης του “γιατί” της επιβίωσής της μέσα στον χρόνο.

Εκεί, χίλια επτακόσια χρόνια πριν, η Εκκλησία διατύπωσε έναν τρόπο υπάρξεως αντί μιας ιδεολογίας, τολμώντας να ορίσει την αλήθεια ως κοινωνία ζωής και ως έμπρακτη συμπόρευση, μια στάση που αποτελεί υπέρβαση της νομικής κατοχύρωσης μιας ατομικής πεποίθησης. Αυτό το “ομοούσιον”, που σε κάποιους ακούγεται ίσως ως μια ξερή δογματική διατύπωση, στην πραγματικότητα αποτελεί τη μόνη αντίσταση απέναντι στην κονιορτοποίηση της ανθρώπινης υπάρξεως.

Σήμερα, λοιπόν, σε έναν κόσμο που ταλαντεύεται ανάμεσα στον φονταμενταλισμό και την ισοπεδωτική εκκοσμίκευση, η επιστροφή σε εκείνο το λίκνο της κοινής μας πίστεως λειτουργεί ως καθρέφτης, αναγκάζοντάς μας να δούμε αν η θεολογία μας είναι ζώσα εμπειρία ή αν έχει εκπέσει σε μια αμυντική θωράκιση βεβαιοτήτων.

Η επιδραστικότητα της Νικαίας έγκειται ακριβώς στο ότι η αλήθεια κινδυνεύει κυρίως από τον εγωκεντρισμό μας και από την αδυναμία μας να σχετιστούμε, ενώ ο διάλογος Ανατολής και Δύσης αποτελεί την οδυνηρή αλλά σωτήρια αναγνώριση ότι η ενότητα βρίσκεται πολύ ψηλότερα από τη διπλωματική ουδετερότητα. Είναι, θα λέγαμε, η επιμονή της Εκκλησίας να θεωρεί τη διαίρεση ως αφύσικη κατάσταση των πραγμάτων».

Ερ.: Η συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον Πάπα Λέοντα ΙΔ’ αποτελεί ένα μήνυμα συμφιλίωσης και συνεργασίας των πλέον κορυφαίων ποιμένων του Χριστιανισμού προς το πλήρωμα της Εκκλησίας, στο πλαίσιο του διαλόγου που βρίσκεται σε εξέλιξη από το 1980 μεταξύ Ορθοδοξίας και Ρωμαιοκαθολικισμού. Ποιοι είναι οι στόχοι και οι προσδοκίες όσον αφορά στην εξέλιξη του διαλόγου αυτού; Ποιο μήνυμα στέλνει η κοινή παρουσία των δύο προκαθημένων;

Απ.: «Αντίθετα με την εσφαλμένη αντίληψη περί μιας εύκολης διαδικασίας ή “ευγενούς” ανταλλαγής φιλοφρονήσεων, ο διάλογος της αληθείας είναι επίπονος, συχνά αργόσυρτος και απαιτεί μια κένωση, ένα άδειασμα από τις προκαταλήψεις που χτίσαμε αιώνες τώρα. Η συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον Πάπα Λέοντα ΙΔ’ στη Νίκαια κουβαλάει ένα ιλιγγιώδες θεολογικό φορτίο, αποτελώντας πράξη αντίστασης στην ευκολία της αυτάρεσκης απομόνωσης και υπερβαίνοντας την απλή εθιμοτυπία.

Πολλοί, οχυρωμένοι πίσω από μια ιδεολογική “καθαρότητα” και την ασφάλεια που παρέχει η απόσταση, φοβούνται αυτή τη συνάντηση, ωστόσο, η άρνηση της συνομιλίας ισοδυναμεί τελικά με φυγομαχία. Οι προσδοκίες μας αφορούν μια πορεία πέρα από φανταστικές λύσεις για τα τραύματα χιλίων ετών, καθώς ο δρόμος είναι ανηφορικός.

Στόχος είναι να φανερωθεί πως η Εκκλησία υπάρχει για να μαρτυρεί τη σχέση. Κοιτάζοντας πίσω, είναι σαφές πως έχουμε διανύσει μια μακρά πορεία, περνώντας πλέον από τον αρχικό “Διάλογο της Αγάπης” στον απαιτητικότερο “Διάλογο της Αλήθειας”, μια μετάβαση που μας επιτρέπει να ψηλαφίσουμε τα θεολογικά ζητήματα επί της ουσίας και με τη σοβαρότητα που απαιτεί η ιστορία, μακριά από βιασύνες.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο διάλογος εξελίσσεται σε ένα κλίμα αμοιβαίου σεβασμού και ειλικρινούς διάθεσης να κατανοήσουμε τον άλλον, χωρίς να υπάρχει καμία πίεση χρόνου ή κάποιο ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα που να μας αγχώνει. Αντίθετα, προχωράμε με την πεποίθηση ότι η προσέγγιση καρποφορεί όταν υπάρχει υπομονή, αφήνοντας χώρο στην προσευχή, ώστε ο Παράκλητος να είναι Εκείνος που θα φωτίσει τις σκέψεις και τις καρδιές όλων μας για το καλό της Εκκλησίας.

Και είναι ακριβώς αυτή η στάση που νοηματοδοτεί τη συνάντηση στη Νίκαια, καθώς η κοινή παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη και του Πάπα Ρώμης ξεπερνάει τα όρια μιας απλής εικόνας και δηλώνει πως η πίστη είναι μια διαρκής έξοδος προς τον άλλον, υπερβαίνοντας την ιδιωτική υπόθεση δικαίωσης. Έτσι, το μήνυμα είναι σαφές: σε μια εποχή που οι άνθρωποι χτίζουν τείχη, οι Ποιμένες οφείλουν να γκρεμίζουν τις βεβαιότητες που μας κρατούν χωρισμένους, αναζητώντας εκείνη την ενότητα που είναι “σύνδεσμος της τελειότητος” (Κολ. 3, 14). Το ζητούμενο, πιστεύω, είναι η κοινή υποταγή στην Αλήθεια που ελευθερώνει».

Ερ.: Σεβασμιώτατε, ζούμε σε μία εποχή πολέμων και αλληλοσπαραγμού. Πολλοί είναι εκείνοι που βλέπουν συνθήκες ανάλογες με εκείνες που επικρατούσαν πριν από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Ποιο είναι το μήνυμα που θα στείλουν οι δύο προκαθήμενοι για την υπέρβαση των αντιπαραθέσεων εδώ στη γειτονιά μας στη Μέση Ανατολή, βορειότερα στην Ουκρανία, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο;

Απ.: «Η τρέχουσα πραγματικότητα γύρω μας μοιάζει να διαψεύδει κάθε ελπίδα, καθώς ο κόσμος σπαράσσεται από μια βία που είναι ταυτόχρονα στρατιωτική και βαθύτατα υπαρξιακή. Βλέπουμε τις “σκληρυμένες δομές” ενός πολιτισμού που, ενώ επαγγέλλεται την πρόοδο, διολισθαίνει στον παραλογισμό του αίματος, όπου από τη Μέση Ανατολή μέχρι τις πεδιάδες της Ουκρανίας, η ανθρώπινη ζωή ευτελίζεται και μετατρέπεται σε απλό στατιστικό δεδομένο, με αποτέλεσμα να συνηθίζουμε τρομακτικά εύκολα τον θάνατο.

Σχετικά με αυτό, η παρουσία των δύο Προκαθημένων λειτουργεί διαφορετικά από μια “πολιτική παρέμβαση” κοσμικής έννοιας, καθώς, στερούμενοι μεραρχιών, κομίζουν την υπενθύμιση ότι η ειρήνη είναι η παρουσία του Θεού στις σχέσεις των ανθρώπων. Το μήνυμά τους είναι μια δυνατή φωνή ενάντια στην ύβρη της ισχύος.

Σήμερα, το αδιέξοδο βιώνεται ως αγωνία στον καθημερινό βίο των ανθρώπων που βλέπουν τα σπίτια τους να γίνονται συντρίμμια. Η Εκκλησία, λοιπόν, οφείλει να λειτουργήσει σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου: “ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει” (Ιωάν. 12, 24). Ζωή μπορεί να βλαστήσει μόνον εάν πεθάνει ο εθνοφυλετισμός και ταφεί η αλαζονεία της ισχύος.

Είναι ίσως παράδοξο για τη λογική του κόσμου, αλλά η υπέρβαση των αντιπαραθέσεων περνάει μέσα από την ταπείνωση, καθώς όσοι επενδύουν στην υπεροχή της δικής τους φυλής ή του δικού τους δίκιου, καταλήγουν να υπηρετούν το μίσος. Οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες θα υπενθυμίσουν ότι ο Θεός υπερβαίνει τα εθνικά σύμβολα και η μαρτυρία τους είναι πως η μόνη νίκη που αξίζει είναι αυτή εναντίον του θανάτου.

Σε έναν κόσμο που αποχαυνώνεται από τη βία, η Εκκλησία έχει ως μοναδικό όπλο τον Χριστό και την αγάπη “τοῖς ἐγγὺς καὶ τοῖς μακράν”. Κι αν αυτό ακούγεται αδύναμο μπροστά στα όπλα, ας θυμηθούμε πως η ιστορία συχνά κρίνεται από εκείνα που φαντάζουν “μωρία” στα μάτια των ισχυρών».

Ερ.: Αναλογιζόμενοι τη δική σας προσωπική εμπειρία τόσο από τα ευρωπαϊκά εκκλησιαστικά όργανα όσο και από τον διαχριστιανικό, διαθρησκευτικό και διαπολιτισμικό διάλογο, πώς θα γίνει πιο αποτελεσματική η συνεργασία μεταξύ των Εκκλησιών του ενός Χριστού σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο;

Απ.: «Έχει αποδειχθεί εμπειρικά πως οι θεσμοί, όσο απαραίτητοι κι αν είναι, κινδυνεύουν συχνά να εγκλωβιστούν σε μια γραφειοκρατική αυτοαναφορικότητα, καθώς τείνουμε να συγχέουμε την κινητικότητα με την πρόοδο. Η αποτελεσματικότητα θα προκύψει πέρα από τη δημιουργία νέων επιτροπών ή τη σύνταξη περίτεχνων κειμένων που διαβάζονται από λίγους μυημένους.

Επομένως, το ζήτημα είναι βαθύτερο και αφορά στην ταυτότητά μας, καθώς έχουμε υποβαθμίσει στη συνείδησή μας το μέγεθος της ευθύνης μας απέναντι στον κόσμο. Η συνεργασία θα γίνει ουσιαστική μόνο όταν δούμε τον διάλογο ως μέσο επικοινωνίας και αλληλοκατανόησης, περνώντας από την καχυποψία στην εμπιστοσύνη, παρά τα ιστορικά βαρίδια. Πρέπει να αναγνωρίσουμε πως η ευρωπαϊκή και παγκόσμια πραγματικότητα απαιτεί μια κοινή μαρτυρία ως συνέπεια της πίστης μας και λιγότερο ως στρατηγική επιβίωσης.

Οι Εκκλησίες οφείλουν να μιλήσουν με μία γλώσσα για την πίστη στον Χριστό και την Ανάσταση, για τον πόνο του σύγχρονου ανθρώπου, για τη φτώχεια, για την κλιματική κρίση, ώστε να παραμείνουν ζωντανοί οργανισμοί. Η συνεργασία απαιτεί την τόλμη να βγούμε από τα στεγανά μας και να συναντηθούμε στο πρόσωπο του πάσχοντος ανθρώπου, εκεί που κρίνεται τελικά η αξιοπιστία όλων μας».

ΠΗΓΗ: https://www.nyxthimeron.com/2025/11/blog-post_968.html