Τετάρτη 5 Αυγούστου 2026

Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία (μέρος 1ο) - Δημητρίου Αβντέεφ (+2022)

Ο μακαριστός Δημήτριος Αβντέεφ στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο στην Εύβοια 

Όπως είχα προαναγγείλει στο παρελθόν ξεκινώ τη μετάφραση και δημοσίευση έργων του μεγάλου Ρώσου ψυχοθεραπευτή μακαριστού Δημητρίου Αβντέεφ (Авдеев Дмитрий) αρχής γενομένης από το σύγγραμμα "Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία". Ο Θεός να τον αναπαύσει και αιωνία αυτού η μνήμη!   

Εισαγωγή

"Όταν το σώμα, που αποτελείται από πολλά μέρη, αρρωσταίνει, έχει ανάγκη από διάφορα φάρμακα… Η ψυχή, από την άλλη πλευρά, όντας ασώματη, είναι απλή και όχι σύνθετη, και όταν αρρωσταίνει, μόνο ένα φάρμακο μπορεί να τη βοηθήσει — αυτό είναι η Χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού" (Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος)

Η αλματώδης αύξηση των πνευματικών ασθενειών στον 20ο αιώνα δεν προήλθε μόνο από το στρες και την επιστημονική και τεχνική πρόοδο με την «υπερπληροφόρησή» της, αλλά και από την απομάκρυνση των ανθρώπων από τον Θεό και την αμαρτωλή ζωή τους.

Επομένως, η μόνη πολύτιμη ψυχοθεραπευτική βοήθεια είναι εκείνη που θα φέρει τους ανθρώπους στον Χριστό και, υπό την καθοδήγηση ενός ιερέα ή πιστού γιατρού, θα τους οδηγήσει στη μετάνοια και τη διόρθωση της ζωής τους. Σε αυτή την περίπτωση, ο λόγος του γιατρού ή του πνευματικού οδηγού θα ενισχυθεί από την ευλογημένη δύναμη του Θεού, η οποία είναι ικανή να θεραπεύσει την πιο σοβαρή πνευματική ασθένεια.

Ψυχώσεις

Πρόκειται για μια εκτεταμένη ομάδα ασθενειών, οι οποίες έχουν μη ψυχολογικά αίτια και συνδέονται με μια σειρά από γενετικές, μεταβολικές και άλλες διαταραχές. Οι βασικές ασθένειες αυτής της ομάδας που ξεχωρίζουν είναι: η σχιζοφρένεια, η μανιοκαταθλιπτική ψύχωση, οι επιληπτικές και οι γεροντικές ψυχώσεις. Η ασθένεια μπορεί να είναι συνεχή ή με τη μορφή κρίσεων, ήπια ή οξεία, σοβαρή ή μέτρια. Τυπικά συμπτώματα των ψυχώσεων είναι: το παραλήρημα, οι παραισθήσεις, η διαταραχή της συναισθηματικής σφαίρας και η διαταραγμένη συμπεριφορά. Με την πάροδο του χρόνου, η διάνοια εξασθενεί και η μνήμη υποφέρει. Η προσωπικότητα του ανθρώπου αλλάζει.

Η ψυχική ασθένεια είναι ένας βαρύς σταυρός. Το μυστικό της προέλευσής της και το πνευματικό της νόημα δεν μπορούν ακόμη να προσδιοριστούν πλήρως. Οι προσωπικές μου σκέψεις πάνω σε αυτό είναι βασικά οι εξής: στην περίπτωση των ψυχωσικών καταστάσεων, το νόημα του βασάνου έγκειται στην εξιλέωση των αμαρτιών (είτε του ίδιου του ασθενούς, είτε των γονέων του, είτε των προγόνων του). Επιπλέον, εάν αυτή η ασθένεια εμφανιστεί στην παιδική ηλικία και εξελιχθεί αρκετά κακοήθως, τότε ο άρρωστος άνθρωπος λαμβάνει την ευκαιρία για σωτηρία ως ένα αθώο θύμα. Οι προσπάθειες και η υπομονή που επιδεικνύουν οι οικείοι του πάσχοντος θα είναι σωτήριες, εάν υπομένουν για χάρη του Χριστού. Εάν η ψύχωση εμφανιστεί σε μεταγενέστερα χρόνια, τότε και αυτή δίνεται στον άνθρωπο για τη σωτηρία του. Διότι ο Κύριος είναι το απόλυτο Αγαθό. Ο Κύριος επιτρέπει σε κάποιους να πέσουν στην αδυναμία του δαιμονισμού, επειδή γνωρίζει ότι ο άνθρωπος θα χρησιμοποιούσε τον νου και τη θέλησή του εις βάρος του· άλλους τους προστατεύει από δεινά αμαρτήματα. Διαβάζουμε στις Επιστολές του Αγίου Παύλου προς Κορινθίους: «παραδοῦναι τὸν τοιοῦτον τῷ Σατανᾷ εἰς ὄλεθρον τῆς σαρκός, ἵνα τὸ πνεῦμα σωθῇ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ» (Α΄ Κορ. 5:5). Τα βάσανα αυτών των ανθρώπων δεν πρέπει να ανακουφίζονται αποκλειστικά με χάπια και ενέσεις, αλλά και με προσευχές για την υγεία αυτών των πασχόντων δούλων του Θεού. Έχουν μεγάλη ανάγκη από προσευχές υπέρ αυτών, επειδή η πνευματική τους δύναμη είναι κλονισμένη, εξασθενημένη από τα βάρη της ασθένειας.

Οι βαπτισμένοι ασθενείς θα πρέπει να προτρέπονται λεπτά προς τη μετάνοια. Αυτό πρέπει να γίνεται μεταξύ των κρίσεων ή κατά τη διάρκεια της βελτίωσης. Θα ήταν καλό να υπήρχαν περισσότεροι θρησκευόμενοι γιατροί, νοσηλευτές και νοσοκόμοι. Τότε θα υπήρχε ένα Ορθόδοξο περιβάλλον, και είμαι βέβαιος ότι τα ίδια φάρμακα θα λειτουργούσαν πιο αποτελεσματικά. Όποτε είναι δυνατόν, οι ιερείς θα πρέπει να προσκαλούνται στην κλινική για να τελούν παρακλήσεις με τον αγιασμό των υδάτων και να διανέμουν ορθόδοξα βιβλία. Εμπειρία από παρόμοια δραστηριότητα υπάρχει ήδη. Τον Οκτώβριο του 1992, με το έλεος του Θεού, ο Αγιώτατος Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Αλέξιος Β΄ εγκαινίασε ναό προς τιμήν της εικόνας της Υπεραγίας Θεοτόκου «Η Θεραπεύτρια» στο Κλινικό Ψυχιατρικό Νοσοκομείο NII του Επιστημονικού Κέντρου Ψυχικής Υγείας της Ρωσικής Ακαδημίας Ιατρικών Επιστημών. Οι ιερείς που ασκούν την πνευματική φροντίδα των ασθενών της κλινικής ήταν εν ενεργεία γιατροί-ψυχίατροι πριν από την ιερατική τους χειροτονία.

Το μεγαλύτερο μέρος της ψυχωσικής παθολογίας θεωρείται παραδοσιακά ανίατο. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις δύσκολες ψυχώσεις, τις εκφυλιστικές-δυστροφικές ασθένειες του εγκεφάλου, τις έμφυτες μορφές πνευματικής υστέρησης και ούτω καθεξής. Όμως το έλεος του Θεού επιτελεί θαύματα σύμφωνα με την πίστη των ανθρώπων, και οι νόμοι της φύσης υποχωρούν. Επιτρέψτε μου να παρουσιάσω μερικά παραδείγματα.

Πριν από περίπου πέντε χρόνια είδα στην εκκλησία μια γυναίκα με ένα βρέφος στην αγκαλιά της, το πρόσωπο του οποίου είναι οικείο σε κάθε γιατρό. Η διάγνωση, όπως λέγεται σε τέτοιες περιπτώσεις, ήταν γραμμένη στο πρόσωπο του κοριτσιού. Συνήθως ακούγεται σαν καταδίκη: Σύνδρομο Down. Αυτή η παθολογική νόσος εμφανίζεται ως αποτέλεσμα γενετικών διαταραχών.

Την επόμενη εβδομάδα έστρεψα ξανά την προσοχή μου σε αυτό το κορίτσι, και στη συνέχεια την έβλεπα τακτικά στις ακολουθίες. Το παιδί (ήταν 3 ή 4 ετών) οδηγούνταν πάντα στη Θεία Κοινωνία. Έχασα τα ίχνη της «ασθενούς» μου όταν έπρεπε να μετακομίσω σε μια άλλη πόλη λόγω της δουλειάς μου. Και έτσι, ένα καλοκαίρι, τέσσερα χρόνια αργότερα, έτυχε να τη δω ξανά. Η μικρούλα επέστρεφε με τη μητέρα της από τον Εσπερινό. Το πρόσωπό της ήταν γλυκό, χαμογελαστό, όμορφο! Υπήρχαν δύο χιονάτες κορδέλες κάτω από το ελαφρύ μαντήλι της. Ήταν αδύνατο να αναγνωρίσεις σε αυτήν την «καταδικασμένη ανάπηρη». Μόνο ένας έμπειρος ειδικός θα μπορούσε να δει τα ίχνη της ασθένειας. Είθε ο Κύριος να σε προστατεύει, αγαπητό μου παιδί!

Θα παρουσιάσω ένα ξεκάθαρο παράδειγμα, το οποίο καταγράφηκε σε ένα μικρό φυλλάδιο με τίτλο «Όταν τα παιδιά αρρωσταίνουν». Συγγραφέας του είναι ο γιατρός και ιερέας, πατήρ Αλέξιος Γκράτσεφ. «Πριν από δυόμισι χρόνια, ένα 12χρονο κορίτσι από ορφανοτροφείο ήρθε σε εμένα για εξομολόγηση. Δεν μπορούσε να βάλει δύο λέξεις μαζί, στριφογύριζε σαν σβούρα, το μη φυσιολογικό βλέμμα της, οι συνεχείς μορφασμοί, ολόκληρη η εμφάνισή της μιλούσαν για την "κατωτερότητά" της. Και έτσι, άρχισε να έρχεται για εξομολόγηση και να κοινωνεί κάθε Κυριακή. Μέσα σε έναν χρόνο, ένιωσε την ανάγκη να αποκαλύπτει τους λογισμούς της (όποιος προσεύχεται και κοινωνεί συχνά, ξέρει τι σημαίνει αυτό). Το κορίτσι άρχισε να διάγει μια τόσο προσεκτική πνευματική ζωή που ακόμη και άνθρωποι που θεωρούν τον εαυτό τους μεγάλους πιστούς και εκκλησιαζόμενους δεν μπορούν καν να υποψιαστούν. Άρχισε να λέει την ευχή του Ιησού ("Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό"), να πολεμά τους πειρασμούς, να συγχωρεί τις προσβολές, να υπομένει τα πάντα. Μέσα σε λίγους μήνες, έμαθε να διαβάζει και να γράφει, όλα τα σημάδια της εξασθένησης εξαφανίστηκαν, η σφραγίδα της πνευματικότητας εμφανίστηκε στο πρόσωπό της. Υπήρχε συναίσθημα και λογική σε ό,τι έλεγε ή έκανε…» Παρόμοια παραδείγματα δεν αποτελούν εξαιρέσεις, υπάρχουν πλήθος από αυτά…

Καταθλίψεις

Ο αριθμός των ανθρώπων με κατάθλιψη αυξάνεται κάθε χρόνο. Περίπου το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού υποφέρει από καταθλιπτικές διαταραχές. Πάνω από το μισό του συνολικού αριθμού των ψυχικά ασθενών αποτελείται από άτομα με ποικίλες εκδηλώσεις του συνδρόμου της κατάθλιψης. Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο παίρνουν ειδικά φάρμακα (αντικαταθλιπτικά, νευροληπτικά, ηρεμιστικά), για να αποκτήσουν πνευματική άνεση και ευεξία. Μπορεί κανείς να ακούσει συζητήσεις για την κατάθλιψη, τις κατηφείς διαθέσεις, τη μελαγχολία, την καταπίεση παντού: στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στη δουλειά, μεταξύ γνωστών… Σήμερα, πολλοί θεωρούν την κατάθλιψη ως μια ασθένεια του πολιτισμού, με τις απαιτήσεις που αυτός έχει από τη ζωή και τον άνθρωπο.

Η επιστήμη γνωρίζει πολλούς λόγους για την εμφάνιση καταθλιπτικών καταστάσεων, αλλά μεταξύ των επιστημόνων δεν είναι αποδεκτό να μιλούν για την αμαρτία. Όμως αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για πολλές μορφές μη φυσιολογικής κατάθλιψης και απόγνωσης (ακηδίας). Τόσο η Αγία Γραφή όσο και οι άγιοι Πατέρες μιλούν γι' αυτό. Η χιλιετής ορθόδοξη εμπειρία το μαρτυρεί αυτό.

Η κατάθλιψη — είναι, με τον τρόπο της, ένα σήμα προς την ψυχή για την ολέθρια κατάστασή της. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για εκείνες τις καταθλίψεις, οι οποίες δεν συνδέονται με την επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης. Ένας άνθρωπος υποφέρει από θλίψη και απελπιστική μελαγχολία. Ως γιατρός, προσπαθώ να ανακουφίσω τα βάσανα αυτών των ανθρώπων με φαρμακευτική αγωγή, συζητήσεις και ανθρώπινη συμπαράσταση. Αλλά η ικανοποίηση κατά την επίσκεψη του ασθενούς έρχεται μόνο όταν η συζήτηση στρέφεται στην ψυχή, την πίστη και τη μετάνοια. Τότε, με τη συγκατάθεση του ασθενούς, προσπαθούμε να αξιολογήσουμε τα συμπτώματα της ασθένειας από πνευματική σκοπιά.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα πω μόνο ότι ο Κύριος δεν θα αφήσει αβοήθητους εκείνους τους ασθενείς που βρίσκουν τον δρόμο για την εκκλησία, μετανοούν για τις αμαρτίες τους και αρχίζουν να ζουν ως χριστιανοί. Κάποιοι αναρρώνουν· άλλοι, με τη βοήθεια του Θεού, μαθαίνουν να πολεμούν τα πάθη τους και, με αυτόν τον τρόπο, να ελέγχουν την αναπηρία τους.

(Συνεχίζεται)




 
at Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A [26]

 

B΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 16

Ειδικό Μέρος

Α. Ψυχαναγκασμός

Προσέγγιση μέ βάση τὴν πρός Φιλήμονα ἐπιστολή τοῦ ἀποστόλου Παύλου
Ὁ Ονήσιμος ἦταν δοῦλος τοῦ Φιλήμονος. Ἔφυγε ἀπό τό σπίτι τοῦ κυρίου του, μᾶλλον ὕστερα ἀπὸ μια κλοπή πού ἔκανε. Στη Ρώμη, ὅπου πῆγε ὁ Ὀνήσιμος, για κάποιο λόγο φυλακίστηκε. Στή φυλακή γνωρίστηκε μέ τόν ἀπόστολο Παῦλο, ὁ ὁποῖος τόν κατήχησε καὶ τὸν ἔκανε χριστιανό. Ὅταν ἀπολύθηκε ἀπό τή φυλακή, ὁ ἀπόστολος Παῦλος τὸν ἔστειλε πίσω στον Φιλήμονα μαζί μέ αὐτή τή χαριτωμένη ἐπιστολή. Σὰν νὰ τοῦ λέει: «Σοῦ στέλνω τὸν Ὀνήσιμο νὰ τὸν δεχθεῖς καὶ νὰ τὸν συγχωρήσεις, δ,τι κι ἄν ἔκανε».....ὂν ἐγώ ἐβουλόμην πρός ἐμαυτόν κατέχειν, ἵνα ὑπέρ σοῦ διακονῇ μοι ἐν τοῖς δεσμοῖς τοῦ Εὐαγγελίου χωρίς δὲ τῆς σῆς γνώμης οὐδὲν ἠθέλησα ποιήσαι, ἵνα μὴ ὡς κατά ἀνάγκην τὸ ἀγαθὸν σου ή, ἀλλά κατά εκούσιοι (στίχ. 13-14) Ἤθελα νὰ τὸν κρατήσω, γιὰ νὰ μὲ διακονεῖ ἐδῶ στη φυλακή ποὺ εἶμαι. Όμως, χωρίς τη γνώμη τη δική σου, λέει, δὲν θέλησα νὰ ἐνεργήσω, γιὰ νὰ μὴ γίνεται κατ' ἀνάγκην το καλό που κάνεις, ἀλλὰ ἑκούσια.
Αὐτό εἶναι. Βλέπεις τὸν ἄλλο νὰ εἶναι πρόθυμος νὰ σοῦ κάνει κάποια ἐκδούλευση. Δέν τὸν ἀναγκάζεις να κάνει τὴν ἐκδούλευση αὐτή, καὶ ἔχει ἀξία τὸ ὅτι δὲν τὸν ἀναγκάζεις. Ὅμως, βαθύτερα μπορεῖ νὰ ὑπάρχει πάλι ἕνας ἐξαναγκασμός, καὶ πρέπει κανεῖς νὰ τὰ προλαμβάνει ὅλα αὐτά. Τελικά, ἑκουσίως κανείς να κάνει τὸ ἀγαθό, ἑκουσίως να κάνει την ὀποιαδήποτε θυσία. Εκουσίως.
Πόσες φορές κανείς προθυμότατα ὑποβάλλεται σε μια θυσία, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐξευμενίσει τὸν ἄλλο, για νὰ τὸν καλοπιάσει, ὁπότε στο βάθος ἔχουμε μια ἀνάγκη. Γίνονται πολλά τέτοια. Φαίνεται δηλαδή ὅτι κάνεις κάτι πρόθυμα καί με πολλή διάθεση θυσίας, ἐνῶ ἔχεις ἔνα ἄλλο κίνητρο, πού δέν το καταλαβαίνεις κι ἐσὺ ὁ ἴδιος. Ὅμως αὐτό γίνεται ἀντιληπτό ἀμέσως. Μόλις σὲ ἀποπάρουν, δὲν τὸ δέχεσαι καλά αὐτὸ· θίγεσαι, στενοχωριέσαι. Αὐτό δείχνει ὅτι βαθύτερα ἡ ὅλη προθυμία σου εἶχε κάποια ἰδιοτέλεια. Δέν σὲ ἀνάγκαζε ὁ ἄλλος, ἀλλά ἀπὸ τὴ δική σου πλευρά ἀναγκαζόσουν, ἰδιοτελῶς κινούμενος. Το καταλαβαίνετε;
Εἰ οὖν με ἔχεις κοινωνόν, προσλαβοῦ αὐτὸν ὡς ἐμέ. Εἰ δὲ τι ἠδίκησε σε ἡ ὀφείλει, τοῦτο ἐμοί ἐλλόγει· ἐγώ Παῦλος ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί, ἐγὼ ἀποτίσω... Πεποιθώς τη υπακοή σου έγραψα σου, εἰδώς ότι καὶ ὑπέρ ὁ λέγω ποιήσεις (στίχ. 17-19, 21)
Ἀκόμη μια φορά μοῦ κάνει ἐντύπωση τὸ ἐξῆς Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὁμιλεῖ ἔτσι ὅπως ὁμιλεῖ, ὡς ἐξουσίαν ἔχων. Ὁ Φιλήμων εἶναι αὐτὸς ποὺ τὸν ἀκούει τελείωσε. Δεν χρειάζεται δεύτερος λόγος. Παρά ταῦτα ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἐνῶ ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος τοῦ ὁμιλεῖ μὲ αὐτὸν τὸν ἀέρα, μὲ τὴν καλή ἔννοια, μὲ αὐτὴ τὴν πειστικότητα, μὲ αὐτὴ τὴ βεβαιότητα ὅτι ὅλα θὰ γίνουν ἔτσι ὅπως τὰ λέει, ὅτι θὰ τὰ δεχθεῖ ὁ Φιλήμων, ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος όμως ἀφήνει ὅλη τὴν ἄνεση στον Φιλήμονα να λειτουργήσει μέσα στὴν ψυχή του ἡ ἀνταπόκριση ἑκουσίως, Θὰ μποροῦσα νὰ πῶ, λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅτι μοῦ χρωστᾶς καὶ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό σου. Ἀλλά πάλι ὅμως τὰ ἀφήνει τα πράγματα ἔτσι, ποὺ νὰ αἰσθανθεῖ ὁ Φιλήμων πλήρη ἐλευθερία και να κάνει ὅ,τι θα κάνει ὡς ἐλεύθερος ἄνθρωπος καὶ ὄχι ὡς ἄνθρωπος ποὺ ἐνεργεῖ καταναγκαστικῷ τῷ τρόπω

Καταναγκαστικός τρόπος ἐνεργείας

Για να τελειώσω, θὰ ἤθελα δυό λόγια νὰ πῶ Κάποιες ψυχές –πολλές, λιγότερες, περισσότερες δὲν ξέρω, ὁ Θεός γνωρίζει- ἐνεργοῦν καταναγκαστικώ τῷ τρόπῳ. Ξέρετε, καταναγκαστικῷ τῷ τρόπῳ κανεἰς ἐνεργεῖ ὄχι μόνο ὅταν τὸν ὑποχρεώνουν
Σε κάποια ψυχὴ ποὺ ἔκανε μια πλήρη ἐξομολόγηση με πάρα πολλὴ εἰλικρίνεια, ἀξιοθαύμαστη έξομολόγηση, εἶπα ὅτι εἶναι κάτι πολύ σημαντικό το να ἐξομολογηθεί κανείς τόσο εἰλικρινά, τόσο πλήρως, καί ὁ Θεός θα το λογαριάσει. Ἀλλὰ νὰ μοῦ ἐπιτρέψεις νὰ πῶ, εἶπα, ὅτι συγχρόνως φαίνεται πώς αὐτό ὅλο ἔγινε καὶ λίγο ψυχαναγκαστικῷ τῷ τρόπῳ. Ὄχι γιατί κάποιος ἢ κάποια γεγονότα, κάποια περιστατικά συνετέλεσαν σ' αὐτό, ἀλλά διότι ἡ ψυχή λειτουργεί ψυχαναγκαστικῷ τῷ τρόπῳ. Πρέπει νὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπό αὐτὸ ἡ ψυχή. Ἢ, ἄν τὸ κάνει, νὰ τὸ ξέρει τουλάχιστον ὅτι ὑπάρχει μέσα της αὐτός ὁ μηχανισμός, αὐτό τὸ μπλοκάρισμα· καὶ εἶναι αὐτὸ ὑλικό για ταπείνωση. Τελικά θα βγεῖ σὲ καλό, ἅμα το ξέρει κανείς, Ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε, ὅταν κανείς το ξέρει καὶ τὸ ἀποδέχεται ὅτι ἔτσι εἶναι, δέν ἀφήνεται θύμα σ' αὐτή την κατάσταση την ψυχαναγκαστική, ὥστε, ὅ,τι πεῖ ἡ ψυχαναγκαστική αὐτή κατάσταση καί ὅπως καὶ πρὸς ὅποια κατεύθυνση θα σπρώξει, να ἀφεθεῖ κανείς σ' αὐτό. Ὄχι· ἐλέγχει τον ἑαυτό του, τον κυβερνάει. Λειτουργεῖ βέβαια μέσα του αὐτός ὁ ψυχαναγκαστικός μηχανισμός, ἀλλά ἐλέγχει κανείς τὴν κατάσταση και σιγά-σιγά την ξεπερνάει, ἤ γίνεται αὐτὸ ὑλικό για ταπείνωση. Τὸ ἄσχημο εἶναι ὅταν, ἐνῶ ἐνεργεῖς ψυχαναγκαστικά, νομίζεις πώς ἐνεργεῖς σωστά. Ὅταν μάλιστα δέν παίρνεις καθόλου εἴδηση τί σοῦ συμβαίνει καί θέλεις οἱ πάντες νὰ προσέξουν τὸ πῶς ἐνεργεῖς καὶ νὰ τὸ ἀναγνωρίσουν σαν κάτι σωστό, ἐνῶ δὲν εἶναι –καὶ ἀλίμονο σ' ἐκείνους οἱ ὁποῖοι θὰ τὸ ἀμφισβητήσουν- τότε ἡ κατάσταση εἶναι ἀκόμη χειρότερη. 

Ερώτηση: Ἡ ἀγάπη δέν πειθαναγκάζει τὸν ἄνθρωπο μερικές φορές;

Νὰ τὸν ἀναγκάσει; Όχι. Δὲν ὑπάρχει πιὸ ἐλεύθερη πράξη ἀπὸ τὴν ἀγάπη. Γι' αὐτὸ καὶ εἶναι ἀγάπη. Τὸ ἄλλο δὲν εἶναι ἀγάπη. Εἶναι ἀδυναμία. Είτε ἰδιοτέλεια εἴτε ψυχαναγκαστική κατάσταση. Να σας φέρω ἕνα παράδειγμα. Δέν λένε καμιά φορά ὅτι μια σύζυγος ἀγαπᾶ παθολογικά τὸν ἄνδρα της. Τι θα πεῖ αὐτό; Ἐνῶ καὶ ἡ ἀγαπῶσα καὶ ὁ ἁγαπώμενος νομίζουν ποιός ξέρει τί εἶναι αὐτό, εἶναι ἀρρωστημένα πράγματα. Κατ' ἀρχὴν, ἐκ φύσεως ἡ κάθε γυναίκα θέλει να πιαστεῖ ἀπό κάπου. Ὅταν αὐτό το αἰσθάνεται πολύ έντονα ἕνεκα παθολογικής καταστάσεως, ἀκόμη πιο πολύ γαντζώνεται. Καὶ τὸ «γαντζώνεται» δὲν ἔχει μόνο τὴν ἔννοια μήν τυχόν τον χάσει καί ὅλο γαντζώνεται, ἀλλὰ ἔχει καὶ τὴν ἔννοια ὅτι κάνει κανείς τὸ πᾶν ἐδῶ δουλεύει ἡ ἐξυπνάδα με την κακή ἔννοια- νὰ μὴ χάσει τὸ ἀγαπώμενο πρόσωπο. Ἀλλά να μην το χάσει ἀπὸ ἰδιοτέλεια καὶ
ὄχι γιατί τὸ ἀγαπᾶ. Να θυμηθοῦμε μια περίπτωση ἀπὸ τὰ χρόνια τῶν διωγμῶν, ποὺ οἱ εἰδωλολάτρες έπιασαν ἕναν νέο εἴκοσι χρονῶν καὶ τὸν σταύρωσαν. Πηγαίνει ἡ μάνα κάτω ἀπὸ τὸν σταυρό τοῦ παιδιοῦ της, σφίγγει τὴν καρδιά της, ἀδιαφορεῖ γιὰ τὸν πόνο της καὶ ξημερώνεται ἐκεῖ ἐνθαρρύνοντας το παιδί της, παρακαλώντας το παιδί της μὴν τυχόν ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, και το κατεβάσουν ἀπὸ τὸν σταυρό ὅπου το ἔχουν καρφωμένο, καί χάσει τη βασιλεία τὴν οὐράνια, το στεφάνι τὸ οὐράνιο. Ἐδῶ ἔχουμε ἀγάπη δὲν ἔχουμε τίποτε τὸ παθολογικό. Αὐτή ἡ μάνα ἀγαπᾶ τὸ παιδί της. Καὶ ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη την κάνει να κινεῖται καί ἀντίθετα πρός το φυσικό, πρός τή φυσική παρόρμηση. Διότι τί φυσικότερο μια μάνα νὰ μὴ θέλει να πονάει το παιδί της;
Αὐτό εἶναι ἀληθινὴ ἀγάπη. Καί τὰ ἄλλα ύποφερτά εἶναι, ἀλλὰ νὰ ξέρει κανείς. Ὅταν δηλαδή μια γυναίκα δείχνει παθολογική ἀγάπη στον σύζυγό της καὶ τὸ καταλαβαίνει, τί να κάνει ἡ καημένη; Ἀλλὰ ὅταν δὲν το καταλαβαίνει ὅτι εἶναι παθολογική ἡ ἀγάπη καὶ νομίζει μάλιστα ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνώτερο ἀπό αὐτό, ἐκεῖ εἶναι ὁ φαῦλος κύκλος.

Ἐρώτηση: Εἶναι ἀναγκασμός;

Ναί, εἶναι ἀναγκασμός, δὲν εἶναι ἀγάπη. Άναγκάζεται ἀπὸ τὴν ἀδυναμία της, ἀπὸ τὴν ἀρρωστημένη κατάσταση πού ἔχει μέσα της. Κατ' ἀναλογίαν, ἡ μάνα πού ὑποφέρει δίπλα στο προσκεφάλι τοῦ παιδιοῦ της, θα μπορούσαμε να πούμε, με βάση αὐτά που λέμε τώρα, ὅτι ὑποφέρει για χάρη τοῦ ἑαυτοῦ της. Ξέρετε, ἄν ἐλευθερωθεῖ κανείς ἀπό αὐτὸν τὸν ἀναγκασμό, πόσο διαφορετικότερα, πόσο καλύτερα, πόσο σωστότερα θα δείξει τὴν ἀγάπη στο παιδί ἤ στὸν ἄρρωστο; Βέβαια, αὐτὰ τὰ ἔκανε ὁ Θεός νὰ εἶναι φυσικά, ἀλλά το καθετί φυσικό πού ἔχουμε μέσα μας ἔχει ἀλλοιωθεί.

Ερώτηση: Σε περιπτώσεις ἀνθρώπων για τους ὁποίους λένε: «Αὐτός εἶναι καλός ἄνθρωπος, γεμάτος ἀγάπη, καί ὅ,τι τοῦ ζητήσεις σοῦ τὸ δίνει», αὐτό εἶναι πειθαναγκασμός, εἶναι κόμπλεξ τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ;

Δέν ἀποκλείεται. Κατ' ἀρχήν, πρέπει νὰ δοῦμε τὸν κάθε ἄνθρωπο χωριστά. Καὶ δὲν ἀποκλείεται να δούμε τον ἄλφα καὶ νὰ ποῦμε ὅτι αὐτός ὁ ἄνθρωπος ὅ,τι κάνει, τὸ κάνει ἐπειδὴ ἔτσι εἶναι ἡ φύση του, Μιά κατάσταση ὄχι παθολογική. Ένας ἄλλος όμως μπορεῖ νὰ τὸ κάνει ἀπό κάποιον καταναγκασμό. Να θυμηθοῦμε ἐδῶ αὐτὰ που λέει ὁ ἀββᾶς Ίσαἀκ γιὰ τὴν ταπείνωση. Υπάρχει, λέει, ταπείνωση φυσική. Εἶναι δηλαδή μερικοί ἄνθρωποι ἐκ φύσεως ταπεινοί. Οὔτε θέμα παθολογικό εἶναι οὔτε εἶναι κανένας καταναγκασμός εἶναι φυσικό. (Η μητέρα μου δὲν ἤξερε τίποτε ἄλλο αὐτό ἤξερε. Ήταν ή ψυχή της ἔτσι.) Ἡ φυσική ταπείνωση, λέει, εἶναι καλή, ἀλλὰ δὲν ἔχει ἀξία ὡς ἀρετή. Εἶναι καλή μέσα στη ζωή, ἀλλὰ ὄχι ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτός θα τιμηθεί ἰδιαίτερα ἀπό τὸν Θεό. Υπάρχει ἔπειτα ή ταπείνωση πού εἶναι γνώση. Δηλαδή, ὕστερα ἀπὸ τὴν ὅλη πείρα πού ἔχει κανείς μέσα ἀπὸ τοὺς πειρασμούς καὶ τὰ χτυπήματα τῆς ζωῆς, συνειδητοποιεί πλήρως τὴν ἄκρα ἀδυναμία του. Ὑπάρχει καὶ ἡ ταπείνωση που ἔρχεται πλέον ὡς χάρη Θεοῦ. Αὐτὴ δὲν εἶναι οὔτε θέμα γνώσεως ἁπλῶς οὔτε θέμα πείρας. Εἶναι χάρισμα Θεοῦ.
Το ἴδιο θα μπορούσαμε νὰ ποῦμε καὶ γιὰ τὴν ἀγάπη. Μερικοί ἄνθρωποι εἶναι καλοκάγαθοι ἐκ φύσεως· ὄχι καταναγκαστικῷ τῷ τρόπῳ. Το βλέπουμε αὐτό. Καλό εἶναι, καί ὅλοι τους χαίρονται. Ἀλλὰ ὡς ἀρετή δέν μετράει. Εἶναι ἄλλοι ποὺ ἔφθασαν στην ἀγάπη κατόπιν μελέτης, κατόπιν πειρασμών, κατόπιν ἀσκήσεως καί εὐλογίας Θεοῦ. Αὐτὴ ἔχει ἀξία. Καὶ εἶναι καὶ ἡ ἀγάπη ποὺ ἔρχεται ὡς χάρισμα Θεοῦ.

 

Ερώτηση: Αὐτοὺς τοὺς φύσει καλούς ἀνθρώπους, τό ὅτι οἱ ἄνθρωποι τοὺς ἐκμεταλλεύονται και τοὺς ἀδικοῦν, αὐτὸ δὲν θὰ τὸ ὑπολογίσει ὁ Θεός;

Ὁ Θεός δέν ἀδικεῖ κανέναν. Ἀσφαλῶς θά το ὑπολογίσει ὁ Θεός. Τώρα μιλοῦμε ἐμεῖς ἄσχετα ἀπό το τί τούς κάνουν οἱ ἄλλοι, ἀπό τό τί σταυρό σηκώνει ὁ καθένας καί τί πληρώνει ἄδικα. Μιλούμε τώρα γιὰ τὴν πορεία τῆς ψυχῆς, γιὰ τίς καταστάσεις τῆς ψυχῆς. Μπορεῖ νὰ εἶναι κάποιος καλός, και να εἶναι μια καλή κατάσταση μπορεῖ ὅμως ἕνας να φαίνεται πολύ ἐξυπηρετικός, ἀλλά ἀπό κόμπλεξ.
Ὑπάρχουν ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι, ἀκριβῶς ἕνεκα κομπλεξικῆς καταστάσεως, δὲν αἰσθάνονται καλά νὰ τοὺς ποῦν κάποιο λόγο, νά τά χαλάσουν μέ κάποιον, να δημιουργηθεί μια δυσαρέσκεια. Τέτοιοι ἄνθρωποι πᾶνε να κοιμηθοῦν καὶ δὲν μποροῦν νὰ κοιμηθοῦν, ἐπειδή αἰσθάνονται ὅτι τὰ χάλασαν μέ κάποιον. Καί θά ἔλεγε κανείς: «Μπράβο. Αὐτός ἐφαρμόζει αὐτό πού λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, να μή βασιλεύσει ὁ ἥλιος, πρίν τακτοποιηθεῖτε». Ὅμως δέν το κάνει γι' αὐτόν τον λόγο. Το κάνει, διότι ἕνεκα κομπλεξικῆς καταστάσεως δέν μπορεῖ νὰ ἡσυχάσει, δέν μπορεῖ νὰ αἰσθάνεται ὅτι κάποιος κάτι ἔχει μαζί του. Θέλει νὰ αἰσθάνεται μέ ὅλους καλά, ἀλλὰ ἕνεκα κομπλεξικῆς καταστάσεως. Ὁπότε, αὐτός καί ὑποφέρει καί ἀρετή δέν ἔχει.
Τώρα βέβαια θά πεῖτε: «Δέν θά τα λάβει ὁ Θεός ὑπ' ὄψιν ὅλα αὐτά» Θὰ τὰ λάβει ὑπ' ὄψιν. Ὁ Θεός δὲν ἀδικεῖ κανέναν, καὶ τίποτε δὲν ἀφήνει να πάει χαμένο. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν εἶναι ἀρετή.

Ερώτηση: Πρέπει να πιέσουμε τὸν ἑαυτό μας, γιὰ νὰ ἐφαρμόσει τὴν ἀρετή. Αὐτὸ δὲν εἶναι καταναγκασμός;

Ὁ ἄνθρωπος που προηγουμένως ἀνέφερα ὅτι ἐξομολογήθηκε πλήρως, καὶ τοῦ εἶπα πώς ἡ ὅλη έξομολόγησή του εἶχε καὶ λίγη δόση ψυχαναγκασμού, ἀμέσως τὸ κατάλαβε. Ὄχι ἁπλῶς τὸ δέχθηκε, ἀλλά και το κατάλαβε ὅτι ἔτσι ήταν. Αὐτὸ εἶναι πολύ εὐχάριστο. Γιατί ἔτσι βοηθιέται κανείς, καὶ ὑπάρχει ἡ δυνατότητα, βοηθούμενος, ὅλο και περισσότερο να συνειδητοποιεῖ αὐτή την κατάσταση, ἡ ὁποία δὲν φεύγει βέβαια ἀμέσως, καὶ σιγά-σιγά να την ξεπεράσει.
Θὰ ἔλεγα λοιπόν ὅτι, ὅταν κανείς τὰ μπερδεύει αὐτὰ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ τὰ καταλάβει, ἐνῶ εἶναι ἁπλά, μπορεῖ νὰ συμβαίνει ἕνα ἀπὸ τὰ δύο: ἢ δέν ὑπάρχει μέσα στην ὕπαρξή του καθόλου αὐτό τό φαινόμενο τῆς ψυχαναγκαστικής λειτουργίας, ἐπομένως δέν ἔχει πείρα αὐτοῦ τοῦ πράγματος καὶ γι' αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει τί εἶναι, ἢ μπορεῖ νά ἔχει μεγάλη ἄγνοια ἐπάνω σ' αὐτὸ τὸ θέμα καί γι' αὐτό δυσκολεύεται καὶ τὰ μπερδεύει.
Ἐμεῖς, γιὰ νὰ ἐπανέλθουμε στο ἐρώτημα, μποροῦμε νὰ πιέσουμε τὸν ἑαυτό μας ὅσο θέλουμε, χωρίς νὰ εἶναι αὐτό ψυχαναγκασμός. Ὁ ψυχαναγκασμός εἶναι κάτι ἄλλο. Ὅταν ἐσὺ ὡς ἐλεύθερος ἄνθρωπος βάζεις κάτω τὸν ἑαυτό σου καί τοῦ λές. «Ἑαυτέ μου, θα κάνεις αὐτό τελείωσε», αὐτό εἶναι μιὰ ἐλεύθερη πράξη. Ἀναγκάζεις μέν τὸν ἑαυτό σου, ἀλλὰ δὲν εἶναι είδος ψυχαναγκασμού. Ὄχι· ἐσὺ ὡς ἐλεύθερος ἄνθρωπος, καθώς βλέπεις τον ἑαυτό σου να θέλει ἀπό δῶ καί ἀπό κεῖ νὰ ξεφύγει, να τεμπελιάζει, νὰ κυριεύεται ἀπὸ ὀκνηρία, ἀπό ἀδιαφορία, νὰ κάνει ὅτι δὲν καταλαβαίνει, τον καθίζεις κάτω καὶ τοῦ λὲς: «Θὰ κάνεις αὐτό». Καὶ φυσικά, στον πνευματικό ἀγώνα αὐτό ἔχει ἀξία· ὄχι νὰ σὲ ἀναγκάζουν οἱ συνθῆκες νὰ τὸ κάνεις, ἀλλά ὅταν ἐσύ ἐλευθέρως κάνεις αὐτή την πράξη.
Μπορεῖς λοιπόν ὅσο θέλεις να πιέσεις τὸν ἑαυτό σου, φθάνει να γίνεται λελογισμένα αὐτό, και να μὴν ἔχει καὶ αὐτὸ τὸ «ὅσο θέλεις» ψυχαναγκαστικό χαρακτήρα.
Ὅταν ἐσύ ὡς ὀντότητα, ὡς ὄν ἐλεύθερο με βούληση, με γνώση, ἀποφασίζεις να πιέσεις τὸν ἑαυτό σου να κάνει αὐτό πού ὡς λογικός ἄνθρωπος και ὡς ἄνθρωπος που γνωρίζεις τὴν ἀλήθεια βρίσκεις ὅτι πρέπει να γίνει, αὐτό δὲν εἶναι ψυχαναγκασμός. Όπως πιέζεις τὸν ἑαυτό σου να διαβάσει, πιέζεις τὸν ἑαυτό σου να φάει, ὅταν δὲν ἔχει ὄρεξη, ὅμως πρέπει να φάει, ἔτσι πιέζεις τὸν ἑαυτό σου να δείξει ἀγάπη κτλ.

 




ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

...πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν
Τὸ αἴσθημα κατωτερότητος καὶ ἄλλες ἀρρωστημένες καταστάσεις
μέσα στο μυστήριο τῆς σωτηρίας
Πανόραμα Θεσσαλονίκης, Ε΄ έκδοση





ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ




















at Δεν υπάρχουν σχόλια:

Περί της νεφέλης του Θαβώρ.

(Οι φώτο προέρχονται από το προσωπικό μας αρχείο
κατά την επίσκεψή μας εις την Αγία Γη)



Διάβασα ένα διασκεδαστικό άρθρο. Ομολογώ ότι ένα από τα καλά της τεχνολογίας είναι πως, πού και πού, προσφέρει και λίγη ψυχαγωγία.
Ο αρθρογράφος, προσπαθώντας να αποδείξει ότι η εμφάνιση της νεφέλης στο όρος Θαβώρ δεν αποτελεί επιχείρημα υπέρ του Ιουλιανού ημερολογίου, γράφει μεταξύ άλλων:

Για να απαντηθεί το εύλογο ερώτημα: «Γιατί η νεφέλη στο Θαβώριο όρος κατεβαίνει στην εορτή της Μεταμόρφωσης στις 6 Αυγούστου με το Ιουλιανό ημερολόγιο και όχι με κάποιο άλλο;», θα πρέπει να ξεκαθαριστούν πρώτα ορισμένοι βασικοί όροι:

Άλλο το ιστορικό γεγονός της Μεταμόρφωσης του Χριστού και άλλο η εορτή και η ιστορική της εξέλιξη.

Άλλο ημερολόγιο και άλλο εορτολόγιο.

ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ: Κατάλογος στον οποίο έχουν καταγραφεί οι γιορτές ενός έτους καθώς και το σχετικό βιβλίο της εκκλησίας με πληροφορίες για τις εορτές και τους εορταζομένους αγίους.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ: Σύστημα μέτρησης του χρόνου σε ημέρες, μήνες και έτη, με το οποίο γίνεται δυνατή η χρονική κατάταξη παρελθοντικών ή μελλοντικών γεγονότων.

Την εορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος το ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ την καθορίζει στις 6 Αυγούστου (σταθερά) και το ημερολόγιο την ημέρα (διαφορετική κάθε χρονιά).

Α. Η ιστορική ημερομηνία και η μεταφορά της εορτής

Η Μεταμόρφωση του Χριστού, ως ιστορικό γεγονός, συνέβη 40 μέρες πριν το Πάθος. Συνεπώς, ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΑ θα έπρεπε να εορτάζεται εντός της Μεγάλης Σαρακοστής (κατά τον μήνα Μάρτιο). Λόγω όμως του χαρμοσύνου χαρακτήρα της εορτής και της πένθιμης φύσης της Τεσσαρακοστής, μεταφέρθηκε στις 6 Αυγούστου.

Επομένως, για να αποδειχθεί ο ισχυρισμός ότι το «σωστό» εκκλησιαστικό ημερολόγιο είναι το Ιουλιανό, θα έπρεπε η νεφέλη να εμφανίζεται κάθε χρόνο ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΑ 40 μέρες πριν το Πάθος του Χριστού. Εμφανίζεται;

Ειλικρινά πιο αστείο και ταυτόχρονα πιο αδύναμο επιχείρημα δεν νομίζω να έχω συναντήσει τουλάχιστον τα τελευταία δεκαπέντε έτη από διάφορους λάτρεις του νέου ημερολογίου και το παράδοξο είναι ότι την απάντηση δεν χρειάζεται να τη δώσει κανείς διότι τη δίνει ο ίδιος ο αρθρογράφος λίγες παραγράφους παρακάτω.

Στην φαινομενική πειστικότητα των επιχειρημάτων υπέρ του όρους Ερμών, αντιτάσσεται ομόφωνα η παράδοση της Εκκλησίας που θεωρεί το Θαβώρ ως το όρος της Μεταμορφώσεως. Απόδειξη για αυτό αποτελεί η ΝΕΦΕΛΗ, η οποία εμφανίζεται κάθε χρόνο για να υπενθυμίσει και να επιβεβαιώσει ότι:

Η Μεταμόρφωση του Χριστού ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΘΑΒΩΡ, γεγονός αδιαπραγμάτευτο για την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η μεταφορά της εορτής από τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή στις 6 Αυγούστου εξυπηρετούσε σοβαρούς δογματικούς και ιστορικούς λόγους και δεν έχει καμία σχέση με ημερολόγια και ημερομηνίες.

Εφόσον η παράδοση της Εκκλησίας θεωρεί το Θαβώρ ως το όρος της Μεταμορφώσεως και απόδειξη για αυτό αποτελεί η ΝΕΦΕΛΗ, η οποία εμφανίζεται κάθε χρόνο και η μεταφορά της εορτής από τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή στις 6 Αυγούστου εξυπηρετούσε σοβαρούς δογματικούς και ιστορικούς λόγους τότε εδώ ακριβώς βρίσκεται η αυτοαναίρεση και η απάντηση που δίνει μόνος του!
Αφού ο ίδιος παραδέχεται ότι η Εκκλησία, για σοβαρούς δογματικούς και ιστορικούς λόγους, όρισε να εορτάζεται η Μεταμόρφωση στις 6 Αυγούστου, τότε τι ερωτά το γιατί η νεφέλη δεν εμφανίζεται σαράντα ημέρες πριν από το Πάθος; Το θαύμα λοιπόν, εφόσον γίνεται για να επιβεβαιώσει την εκκλησιαστική εορτή, είναι απολύτως φυσικό να πραγματοποιείται κατά την ημέρα που η ίδια η Εκκλησία όρισε να εορτάζεται το γεγονός και όχι κατά την ιστορική ημερομηνία κατά την οποία συνέβη. Ο αρθρογράφος ζητά από τον Θεό να αγνοήσει την ίδια την εκκλησιαστική τάξη που ο ίδιος προηγουμένως παραδέχθηκε ότι καθορίστηκε για σοβαρούς δογματικούς λόγους και ερωτά γιατί η νεφέλη δεν εμφανίζεται σε άλλη ημέρα; Προφανώς όχι, ο σκοπός είναι άλλος, δια μέσω ανεπιτυχών επιχειρημάτων,  και προφανώς κανείς δεν σκέπτεται έτσι.
Η Εκκλησία δεν εορτάζει πάντοτε τα ιστορικά γεγονότα στην ακριβή ημέρα κατά την οποία συνέβησαν. Αυτό είναι γνωστό εδώ και αιώνες. Όταν όμως η Εκκλησία ομοφώνως, φωτιζόμενη από το Άγιο Πνεύμα, όρισε συγκεκριμένη ημέρα εορτασμού, τότε σε αυτή τη ημέρα γίνεται η λειτουργική ανάμνηση του γεγονότος. Και εάν ο Θεός επιτρέπει ένα θαυμαστό σημείο, το επιτρέπει εκείνη την ημέρα προς επιβεβαίωση της λειτουργικής ζωής της Εκκλησίας.
Επομένως, το ερώτημα του αρθρογράφου όχι μόνο δεν αποδυναμώνει το επιχείρημα περί της νεφέλης, αλλά τελικά το ενισχύει διότι ο ίδιος παραδέχεται ότι η Εκκλησία όρισε την 6η Αυγούστου ως ημέρα εορτασμού και συγχρόνως παραδέχεται ότι η νεφέλη εμφανίζεται ακριβώς κατά την ημέρα αυτή.

Τον ευχαριστούν οι απανταχού παλαιοημερολογίτες ιδιαιτέρως για αυτό!

Να σημειώσω ότι προσωπικά δεν με εντυπωσιάζουν ούτε οι νεφέλες ούτε άλλα θαύματα. Αυτό που πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι η προσωπική σχέση μας με τον Θεό διότι ο χρόνος μας εδώ είναι λίγος, και αυτήν την σχέση πρέπει να επιτύχουμε.


at Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αντίχριστος, τεχνολογία και πνευματική εγρήγορση.

 

Διάβασα ένα κείμενο που αφορά το θέμα του ψηφιακού ολοκληρωτισμού και ως εκεί καλώς. Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν διάβασα το κεφάλαιο που φέρει ως τίτλο: ''ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ. ΠΟΙΑ Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟ ΧΑΡΑΓΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ; ΜΕΛΕΤΗ ΒΑΣΕΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ''.
Αναφέρουν ότι: «Τό κείμενο αὐτό δέν γράφτηκε γιά νά ἀποτελέσει μία ἀκόμη διακήρυξη γύρω ἀπό τήν ἀναγκαστική ἐπιβολή τῆς Ἠλεκτρονικῆς Ταυτότητας καί τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ. Γράφτηκε γιά νά ἀποδείξει…ὅ,τι τό Ἅγιο Πνεῦμα διά τῆς Ἁγίας Γραφῆς προαναγγέλλει καί διά τῆς Ἐκκλησίας καταγγέλλει».
Κρατήστε το παραπάνω απόσπασμα και ας δούμε τις λεγόμενες ''αποδείξεις''….
Αρχίζει με τα γνωστά  που αφορούν το γνωστό ''θηρίο'' στις Βρυξέλες…. Φυσικά όλα αυτά, όπως έχουμε αναλύσει, προέρχονται από την Relfe και τους πιστούς οπαδούς της τύπου Dwight Kinman o οποίος μάλιστα την δεκαετία του 80 είχε γράψει:


και κατωτέρω: «Ο δεκαοκταψήφιος αριθμός σας βρίσκεται τώρα στον γιγαντιαίο υπολογιστή της Ευρώπης. Ο αριθμός κάθε ανθρώπου στον κόσμο αρχίζει με τα ψηφία 666. Πώς το γνωρίζω αυτό;
Ο χριστιανικός κόσμος οφείλει πολλά στη Δρ. Mary Relfe και στα δύο βιβλία που έχει συγγράψει…. Αποκαλύπτει πώς, μέσω της θείας σοφίας του Πνεύματος του Θεού, κατάφερε να σπάσει το μυστικό συστήματος….»[1].

Βέβαια τα παραπάνω προέρχονται την δεκαετία του 80. Η τεχνολογία του 2026 κάνει το ''Θηρίο'' των Βρυξελλών αρνάκι......
Αυτό που δεν σας λέγουν είναι το ποιοι θα είναι αυτοί οι οποίοι θα πλανηθούν….
Έπειτα παρουσιάζουν το γνωστό νόθο - αμφίβολης γνησιότητας έργο που αποδίδεται στον Όσιο Εφραίμ[2]. Φυσικά και η θεματολογία του έργου είναι ελκυστική διότι τα ζητήματα αυτά από την εποχή του Αποστόλου Παύλου δημιουργούσαν φόβο, περιέργεια  κ.α.
Κατόπιν προχωρούν σε προσωπικές τους ερμηνείες και μάλιστα ερμηνείες που αφορούν την Αποκαλύψιν!
Συνεχίζουν λέγοντας:

Τονίζουν ὅμως ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες ὅτι, ὅποιοι ἔχουν τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, αὐτοί δέν θά ἐξαπατηθοῦν, διότι θά καταλάβουν τό σχέδιο τοῦ Ἀντιχρίστου καί τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖον ἐξαπατᾶ».

Εδώ μας λέγουν ότι δεν ανέφεραν προηγουμένως και πολύ σωστά. Κρατήστε το παραπάνω απόσπασμα.
Συνεχίζουν έως το τέλος και πάλιν με προσωπικές τους ερμηνείες και διαπιστώνουμε ότι από τις 63 ολόκληρες σελίδες μόνον οι πέντε δεν παρουσιάζουν προσωπικές τους ερμηνείες…. Αυτό δεν λέγεται ''αποδείξεις''. Η προσωπική ερμηνεία δεν αποτελεί ''απόδειξη''.
Δείχνουν επίσης έναν πάπυρο υπ΄ αριθμ. 47 που και πάλιν ερμηνεύεται κατά το δοκούν..
Συνεχίζουν με τον Άγιον Κοσμά λέγοντας ότι μίλησε για την ''βούλλα του Σατανά'' και ότι αυτός ο οποίος θα την δεχθεί, δεν θα μπορεί να κρυφτεί στου βοδιού το κέρατον. Αυτή η προφητεία, λέγουν οι ίδιοι, ήταν ακατανόητη, αλλά τώρα ως ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ  γίνεται σαφής!!! Οπότε βγήκε και το πόρισμα της ερμηνείας της «προφητείας» και πάλιν ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ… Βέβαια, αναμένουμε τον αριθμό αλλά και την πηγή της παραπάνω «προφητείας» διότι κατά την δική μας έρευνα εδώ και έτη τέτοια προφητεία πολύ απλά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
Στο τέλος παραθέτουν απόσπασμα εκ του π. Ιουστίνου Πίρβου και θα πούμε λίγα λόγια για το θέμα.
Το απόσπασμα αυτό προέρχεται από μία δημόσια διακήρυξη-έκκληση του ιδίου προς τους Ρουμάνους το 2009. Η διακήρυξη αυτή τότε αμφισβητήθηκε από διαφόρους και γι αυτόν τον λόγο ηχογραφήθηκε σε ηχητικό αρχείο η φωνή του π. Ιουστίνου ο οποίος επιβεβαίωνε ότι το κείμενο της διακήρυξης είναι δικό του. Κατά λέξη είχε αναφέρει τα εξής:

«Ο λόγος που απηύθυνα στον ορθόδοξο λαό μας είναι ο δικός μου λόγος, τον οποίο απηύθυνα με όλη μου την πεποίθηση και την ειλικρίνεια. Όσοι πιστεύουν ότι είναι αληθινός, ας είναι ευλογημένοι· και όσους δεν πιστεύουν ότι είναι ο λόγος μου, ο Θεός ας τους ευλογεί. Εκείνος που έχει αγαθή συνείδηση και είναι άνθρωπος καλής πίστεως, ας πιστέψει όσα είναι γραμμένα στο χαρτί. Όποιος αμφιβάλλει, όποιος δεν πιστεύει, ας μείνει στην πίστη του, και ο Θεός ας τον ευλογεί, ας τον ευλογεί.
Αυτό είναι· τι άλλο να πούμε; Αν από εδώ και πέρα καθόμασταν να σχολιάσουμε όλη αυτή τη συζήτησή μας, θα έπρεπε να τους πάρουμε πάλι από την αρχή και να τους ρωτήσουμε για πράγματα που είναι πραγματικά επικίνδυνα. Να τα παρουσιάσουμε έτσι, στη συνολική τους διάσταση.
Θα έπρεπε να ασχοληθούμε με τους μασόνους, να ασχοληθούμε με τους σιωνιστές, να ασχοληθούμε με τις αμερικανικές δυνάμεις, να ασχοληθούμε με τις δυνάμεις της ηθικής του κόσμου, να ασχοληθούμε με τις πίκρες (ή: τα δεινά) που συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο, να ασχοληθούμε με τις κλωνοποιήσεις και τις μολύνσεις και με όλες τις διαφθορές της ανθρώπινης ζωής και με πολλά ακόμη πράγματα…»

Οπότε ο ίδιος πράγματι επιβεβαιώνει με την φωνή του ότι το κείμενο γράφτηκε από τον ίδιο.
Μία εβδομάδα μετά την έκκληση, συνεργάτης του π. Ιουστίνου, ο Καθηγητής Μιχάι Βαλικά, συνέταξε μία μελέτη που αφορά τα τεχνολογικά συστήματα τύπου RFID, Βιομετρικά στοιχεία κ.α.
Στην ίδια μελέτη προσπαθεί να εξηγήσει καλύτερα την έκκληση του π. Ιουστίνου, ώστε να μην δημιουργούνται παρεξηγήσεις διότι υπήρξαν διαφωνίες και αντιδράσεις, έως και αμφισβητήσεις, όπως προαναφέραμε, και ανέφερε τα εξής (παρουσιάζουμε αποσπάσματα και σημειώνουμε με έντονο χρώμα τα σημαντικά σημεία):

α. Υπακούοντας στη φωνή της συνείδησής του και στην καθαρότητα της καρδιάς του, ο π. Ιουστίνος προειδοποιεί με προφητικό πνεύμα για τους κινδύνους μιας πιθανής έναρξης του σφραγίσματος με τον αριθμό του θηρίου της Αποκαλύψεως, 666, και θεωρεί το εθνικό σχέδιο εισαγωγής βιομετρικών μικροτσίπ στις ταυτότητες και τα διαβατήρια ως μια περίοδο «προάγγελου αυτής της προφητείας», και όχι ως την ίδια την εκπλήρωση της προφητείας[3].

β. Η ίδια η χρήση των βιομετρικών μικροτσίπ δεν ταυτίζεται με το σφράγισμα· αποτελεί μόνο την αρχή και «μια παγίδα του εχθρού». Είναι πιθανό τα δεδομένα αυτά να χρησιμοποιηθούν αργότερα για τη μετάβαση στην καθαυτή ενέργεια του σφραγίσματος και, αφού αυτή αρχίσει, να προετοιμάσουν σταδιακά, σε ψυχολογικό, αντιληπτικό και νοητικό επίπεδο, την τελική πράξη: το σφράγισμα.

Στα παραπάνω δεν νομίζω ότι διαφωνεί κανείς. Όπως πολλάκις έχουμε σημειώσει, σε όποια εποχή και να παρουσιαστεί ο Αντίχριστος, είτε τώρα, είτε σε τριάντα έτη, σαράντα και ούτω καθεξής, θα χρησιμοποιήσει την τεχνολογία της εποχής του. Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται οι διάφοροι αδελφοί μας είναι ότι δεν πρέπει μετά πάσης βεβαιότητος να λέγουν ότι «αυτό είναι το σφράγισμα», διότι η τεχνολογία αναπτύσσεται  τόσο γρήγορα και - όπως έχουμε αναφέρει παλαιότερα και πάλι - με αυτούς τους γοργούς  ρυθμούς η νέα ταυτότητα στο μέλλον θα θεωρείται ως παλαιά-ξεπερασμένη τεχνολογία….. Μία απλή απόδειξη είναι ότι όσοι μας ζάλιζαν με το 5G δεν γνωρίζουν τι έρχεται με το 6G…. και για να μην κουράζουμε δεν έχουν ιδέα για την εξέλιξη που θα έχει η τεχνολογία. Η μόνη λύση θα ήταν η κατάργηση της ίδιας της τεχνολογίας, αυτό όμως δεν πρόκειται να γίνει ποτέ όσες αντιδράσεις και να παρουσιαστούν. Μερική καθυστέρηση, ναι, μπορεί να υπάρξει. Κατάργηση δεν πρόκειται να υπάρξει και όσοι το πιστεύουν αυτό ζουν σε μία ουτοπία.
Επιπλέον υπάρχει και ο μεγάλος κίνδυνος να στραφεί η προσοχή σε ότι δεν αποτελεί κίνδυνο και να αγνοηθεί ο πραγματικός κίνδυνος.
Με λίγα λόγια ναι στην αντίδραση με χριστιανικό πνεύμα, όχι στις προσωπικές ερμηνείες και πορίσματα μετά πάσης βεβαιότητος. Αυτά τα γεγονότα θα πρέπει να μας αφυπνίσουν πνευματικά ώστε να έρθουμε σε στενότερη σχέση με τον Χριστό.
«Ἔχουμε τὸν πολυεύσπλαχνο Σωτήρα Κύριό μας ἕτοιμο πάντα νὰ μᾶς βοηθήσει. Σὲ Αὐτὸν νὰ στρέφετε τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς σας.
Ἀποκτῆστε τὴν εὐχέρεια τοῦ νὰ ζεῖτε ὡς κατ' ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖο σημαίνει να θυμάστε ἀδιαλείπτως τὸν ἁπανταχοῦ παρόντα καὶ παντεπόπτη Θεὸ καὶ νὰ διάγετε ἀναφορικὰ μὲ τοὺς λογισμούς, τὰ συναισθήματα καὶ τὰ ἔργα σας κατὰ τὸν τρόπο ποὺ ἁρμόζει ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ νὰ ἔχετε ὡς μοναδική ἐνασχόληση, ὥσπου η συνείδησή σας καὶ ἡ σκέψη τοῦ Θεοῦ νὰ γίνουν ἕνα σῶμα. Ἂν ἐπιτύχετε σε αὐτό, τότε δὲν θὰ σᾶς χρειαστεί καμιά συμπληρωματική νουθεσία. Θὰ ἐπέλθει ὁ φόβος Θεοῦ καὶ θὰ ἀρχίσει να βάζει σε σειρὰ τὰ πάντα». (Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου).

Αυτό χρειάζεται ο άνθρωπος ώστε να μην συνταχθεί με όσους υπάγουν στην απώλεια, και αυτοί θα είναι οι απολλυμένοι[4]. Χριστιανοί ονομάζονται οι περισσότεροι, αλλά δεν έχουν δεχθεί μέσα στην καρδιά τους, με ζωντανή πίστη, την ευαγγελική αλήθεια και δεν διαμορφώνουν τη ζωή τους, τα αισθήματά τους και τις διαθέσεις τους σύμφωνα με τις απαιτήσεις της χριστιανικής ζωής είτε είναι απλοί λαϊκοί, είτε μοναχοί, είτε ιερείς, είτε Αρχιερείς, και αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος, τον οποίο επισημαίνει άλλος Γέροντας, εξίσου γνωστός[5] διότι την ώρα που θα φύγουμε από αυτόν τον μάταιο κόσμο ουδείς γνωρίζει και αυτήν την ''μνήμη θανάτου'' θα πρέπει συνεχώς να έχουμε στον νου μας.

 


[3] Μερικά συμπεράσματα εξάγονται επίσης μετά από προσωπικές συζητήσεις με τον πατέρα Ιουστίνο, μετά τη δημοσίευση της γνωστής ανακοίνωσης.

[5] https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/08/e_21.html




ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ




at Δεν υπάρχουν σχόλια: