Κυριακή 2 Αυγούστου 2026

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς - Κακία και ψεύδος. Οι δύο εμπρηστές που προκαλούν την πυρκαγιά ολόκληρου του κόσμου.

 

Όταν η φωτιά πέσει σε ένα σπίτι, πιάνει πρώτα εκείνα τα μέρη του που είναι πιο εύφλεκτα. Πρώτα ανάβει ό,τι είναι από άχυρο και καλάμια, έπειτα ό,τι είναι από σανίδες, και έτσι συνεχίζει ώσπου η φλόγα να τυλίξει ολόκληρο το οικοδόμημα. Έτσι συμβαίνει και με τον άνθρωπο. Η φωτιά των παθών επιτίθεται πρώτα στην καρδιά, ως το πιο ευαίσθητο και εύφλεκτο όργανο της ανθρώπινης υπάρξεως. Όταν πάρει φωτιά η καρδιά, έχει πυρποληθεί ολόκληρος ο άνθρωπος. Όταν κυριευθεί η καρδιά, έχουν κυριευθεί τα πάντα. Όταν διαφθαρεί η καρδιά, έχουν διαφθαρεί τα πάντα. Από την καρδιά πηγάζουν η αγάπη ή το μίσος, η σοφία ή η ανοησία, η καθαρότητα ή η λάσπη, η ζωή ή ο θάνατος. Αν η πίστη ενός χριστιανού κατοικεί στην ίδια του την καρδιά, τότε η πίστη του γίνεται ακατανίκητη δύναμη μέσα του. Μια τέτοια καρδιά δίνει και στη γλώσσα τη δύναμη να μιλά με πειστικότητα. Διότι η ανθρώπινη γλώσσα είναι είτε πιστός αγγελιοφόρος του θησαυρού των χρυσών αγαθών που βρίσκονται στην καρδιά είτε ψευδής διαλαλητής ενός χρεοκοπημένου καταστήματος.
Ο Πανάσοφος Σωτήρας γνώριζε τι έλεγε όταν είπε: «Εκείνα που βγαίνουν από το στόμα προέρχονται από την καρδιά» (Ματθ. 15:18). Και ο σοφός Απόστολός Του, ο άγιος Παύλος, γνώριζε ότι ερμήνευσε σωστά τη διδασκαλία του Διδασκάλου του όταν είπε: «Με την καρδιά πιστεύει κανείς, ενώ με το στόμα ομολογεί» (Ρωμ. 10:10). Με την καρδιά πιστεύει κανείς προς δικαίωση, ενώ με το στόμα ομολογεί προς σωτηρία. Ο Θεός εκτιμά εκείνο που βρίσκεται στην καρδιά και απατά με τη γλώσσα. Οι άνθρωποι, όμως, κρίνουν από ό,τι ακούνε στη γλώσσα, επειδή δεν γνωρίζουν τι βρίσκεται πίσω από αυτήν, μέσα στην καρδιά.
Αδελφοί μου, να διαβάζετε την Αγία Γραφή πρώτα απ' όλα και περισσότερο από κάθε άλλο βιβλίο ειδάλλως η μόρφωσή σας θα εξυπηρετήσει την απώλειά σας και όχι τη σωτηρία σας, αν διαβάζετε τα πάντα, αλλά δεν διαβάζετε την Αγία Γραφή. Και αμέσως μετά την Αγία Γραφή να διαβάζετε τους Βίους των Αγίων, δηλαδή τις βιογραφίες των αγίων και των αγίων γυναικών της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Όλα τα βιβλία του κόσμου δεν μπορούν να προσφέρουν στην ανθρώπινη ψυχή εκείνη τη δύναμη, εκείνη την παρηγοριά και εκείνη τη γλυκύτητα που προσφέρουν η Αγία Γραφή και οι Βίοι των Αγίων.
Στον Βίο του αγίου μάρτυρος Χαραλάμπους διαβάζουμε πως ο ατρόμητος αυτός άγιος, σε ηλικία εκατόν δεκατριών ετών, φώναξε στον ειδωλολάτρη βασανιστή του: «Στην καρδιά μου δεν υπάρχει κακία και στη γλώσσα μου δεν υπάρχει ψεύδος».
Να λοιπόν, αδελφοί, το βασικό ανάγνωσμα της χριστιανικής πίστεως: πρώτον, να μην υπάρχει κακία στην καρδιά, και δεύτερον, να μην υπάρχει ψεύδος στη γλώσσα.
Αλλά να και η πιστή ερμηνεία της σημερινής δυστυχούς μοίρας της ανθρωπότητας: η κακία κυρίευσε την ανθρώπινη καρδιά· γι' αυτό και η ανθρώπινη γλώσσα έγινε όργανο κακίας, εργαλείο ψεύδους. Η γλώσσα δεν μπορεί να μιλήσει τη δικαιοσύνη, όταν η καρδιά είναι γεμάτη κακία. Αν η πηγή είναι γεμάτη λάσπη, τότε και ο αγωγός θα μεταφέρει λάσπη. Η γλώσσα είναι υπηρέτης της καρδιάς. Και όταν ο υπηρέτης λέει ψέματα, πολύ γρήγορα προδίδει τον εαυτό του.
Τι είναι το ψεύδος; Η προσποίηση της αλήθειας. Τι σημαίνει να λέει κανείς ψέματα; Σημαίνει να ντύνεται με το ένδυμα της αλήθειας· να κρύβεται πίσω από την αλήθεια· να εμφανίζεται με το όνομα της αλήθειας· να βάζει την επιγραφή της αλήθειας στο κατάστημα του ψεύδους. Το ψεύδος δεν τολμά να κάνει ούτε ένα βήμα με το δικό του όνομα. Διότι όπου κι αν παρουσιαζόταν λέγοντας: «Εγώ είμαι το ψεύδος», κανείς δεν θα το δεχόταν. Γι' αυτό βαδίζει στη σκιά της αλήθειας. Και έτσι ακριβώς το ίδιο το ψεύδος επιβεβαιώνει την αλήθεια ως πραγματικότητα, επειδή χωρίς την αλήθεια δεν μπορεί να κινηθεί ούτε ένα βήμα.
Η κακία στην καρδιά και το ψεύδος στη γλώσσα, αδελφοί μου, έγιναν η κατάρα της ανθρωπότητας στις ημέρες μας. Η κακία και το ψεύδος είναι οι δύο εμπρηστές που προκάλεσαν την πυρκαγιά ολόκληρου του κόσμου στους δύο προηγούμενους Παγκοσμίους Πολέμους. Η κακία και το ψεύδος, αυτές οι δύο μάγισσες του κόσμου, να γνωρίζετε ότι θα εργάζονται αδιάκοπα για να προκαλέσουν και μια τρίτη παγκόσμια πυρκαγιά, φοβερότερη από τις δύο προηγούμενες.
Πολεμήστε, αδελφοί, εναντίον της κακίας και του ψεύδους. Πολεμήστε την κακία μέσα στην καρδιά σας και το ψεύδος στη γλώσσα σας, ώστε να αποτρέψετε έναν νέο Παγκόσμιο Πόλεμο ανάμεσα στα έθνη. Αυτή είναι η διδασκαλία του Χριστού: «Ιατρέ, θεράπευσε πρώτα τον εαυτό σου». Αυτή είναι η χριστιανική μέθοδος: να αρχίζεις από τον εαυτό σου. Αν αρχίσετε από οποιαδήποτε άλλη πλευρά, δεν θα πετύχετε τίποτε. Αυτό σας δίδαξε ο Χριστός ο Θεός. Σ' Αυτόν ανήκει η δόξα και η ευχαριστία στους αιώνες. Αμήν.


(συνεχίζεται)




ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ

 


Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς - Ποιον δρόμο πρέπει να ακολουθήσουμε;

 

Ο άνθρωπος είναι οδοιπόρος και φιλοξενούμενος πάνω στη γη αυτή. Έτσι έλεγαν οι παλαιοί. Αυτή ήταν η καθαρή τους αντίληψη και το ακριβές τους αίσθημα για τη ζωή αυτή. Αυτή η αντίληψη είναι θολή στις ημέρες μας· αυτό το αίσθημα της πραγματικότητας έχει αμβλυνθεί. Αλίμονό μας, αδελφοί! Και όμως αυτά είναι σπουδαία πράγματα, πολύ σπουδαία. Γιατί τα θολώσαμε σαν το τζάμι ενός παραθύρου, ώστε να μη φαίνεται τίποτε; Γιατί αμβλύναμε, ώστε να μην μπορούμε να δούμε τι φυσά από την ανατολή και τι από τη δύση; Ξεχάσαμε ότι είμαστε οδοιπόροι, γι' αυτό και δεν ρωτούμε κανέναν για τον δρόμο, αλλά στήσαμε μια εστία στη μέση του δρόμου σαν να επρόκειτο να μείνουμε εκεί χιλιάδες χρόνια· γι' αυτό η προσβεβλημένη μοίρα μάς συντρίβει με την άμαξά της που διαβαίνει τον δρόμο. Ξεχάσαμε ότι είμαστε φιλοξενούμενοι· απλώσαμε τα υπάρχοντά μας σε ξένο σπίτι σαν να ήταν πανδοχείο και εγκατασταθήκαμε σαν να είχαμε εμείς χτίσει το πανδοχείο. Γι' αυτό μας μαστιγώνει το χέρι του αοράτου Οικοδεσπότη, και πονάμε, πολύ πονάμε. Κι όμως, ενώ φωνάζουμε ενώπιον του Θεού, συνεχίζουμε.
Θα πείτε: «Μα εμείς ρωτούμε για τον δρόμο.»
Ποιον ρωτάτε; Όταν δύο οδοιπόροι ταξιδεύουν για πρώτη φορά σε έναν δρόμο και ο ένας ρωτά τον άλλον για αυτόν τον δρόμο, δεν θα πείτε ότι έχουν χάσει τα λογικά τους; Αυτή είναι η περίπτωση των λεγόμενων σύγχρονων λαών. Είναι οι λαοί που προτιμούν να ονομάζονται σύγχρονοι παρά χριστιανικοί. Γι' αυτούς ο άγιος δρόμος έγινε σαν περίπατος, ενώ ο κόσμος αυτός, η άγια αυτή κατοικία του Κυρίου, έγινε σαν μεθυσμένο πανδοχείο για δήθεν διασκέδαση, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένας χορός πριν τον θάνατο.
Ποιος θα μας δείξει τον δρόμο;
Για ποιον δρόμο ρωτάτε;
Στην Αγία Γραφή όλοι οι δρόμοι απαριθμούνται: ο άγιος δρόμος και ο ανίερος δρόμος, ο ίσιος δρόμος και ο στραβός δρόμος, ο δρόμος της αλήθειας και ο δρόμος του ψεύδους, ο δρόμος της δικαιοσύνης και ο δρόμος της αδικίας, ο δρόμος του φωτός και ο δρόμος του σκότους, ο δρόμος του ελέους και ο δρόμος της κακίας, ο δρόμος της σωτηρίας και ο δρόμος της απώλειας, ο δρόμος των τέκνων του Θεού και ο δρόμος των αντιπάλων του Θεού. Τον πρώτο δρόμο θα τον ονομάσουμε συνοπτικά άγιο δρόμο, και τον δεύτερο ανίερο δρόμο. Για ποιον δρόμο λοιπόν ρωτάτε; Αν ρωτάτε για τον άγιο δρόμο, τότε να ρωτάτε μόνο τον Κύριο. Και Εκείνος θα σας δείξει τον άγιο δρόμο. Αν όμως ρωτάτε για τον ανίερο δρόμο, τότε ρωτήστε τον ίδιο σας τον εαυτό, ρωτήστε και τους συνοδοιπόρους σας, που γνωρίζουν όσα κι εσείς, και ρωτήστε τις μάντισσες και τους μάγους, που διδάσκονται από εκείνον τον αποστάτη (διάβολο) του Θεού, να εξαπατούν τον κόσμο.
Αληθινά, αδελφοί μου, η γενιά μας μοιάζει με μαγεμένους οδοιπόρους. Δεν είναι φυσικό οι οδοιπόροι, όταν βαδίζουν σε άγνωστο δρόμο, να ρωτούν κάποιον που τον γνωρίζει, δηλαδή εκείνον που τον έχει διασχίσει ολόκληρο, από τη μία άκρη έως την άλλη; Αυτό είναι απολύτως φυσικό για όσους δεν είναι μαγεμένοι. Οι μαγεμένοι όμως ταξιδεύουν μαζί και ρωτούν ο ένας τον άλλον για τον δρόμο, παρότι η κοινή τους γνώση γι' αυτόν ταυτίζεται ολοκληρωτικά με την άγνοιά τους.
Αλίμονο, αδελφοί μου, γιατί η Ευρώπη εγκατέλειψε τον σωστό δρόμο και χάθηκε σε αδιάβατη έρημο; Επειδή αποστράφηκε τον Χριστό, τον Οδηγό της Οδού, και άρχισε να ρωτά για τον δρόμο τους φιλοσόφους της, τους στρατηγούς της, τους πολιτικούς της, τους λογοτέχνες της και όλους τους υπόλοιπους αμαθείς και μάντεις της.
Η Ευρώπη αποφάσισε να μη ρωτά πλέον για τον άγιο δρόμο Εκείνου που κατέβηκε από τον ουρανό και πάλι ανέβηκε στον ουρανό, Εκείνου που έχυσε το αίμα Του επάνω στον εβραϊκό σταυρό για χάρη της Ευρώπης, αλλά συνήθισε να ρωτά για τον δρόμο εκείνους που αυτοπροβάλλονται ως οδηγοί και που δεν προσφέρουν δωρεάν τις συμβουλές τους, αλλά τις πουλούν.
Ο προφήτης Ησαΐας, γεμάτος από το Πνεύμα του Θεού, βλέπει με το Πνεύμα του Θεού το μέλλον της ανθρωπότητας. Και τι βλέπει; Βλέπει μια οδό, που θα ονομάζεται αγία οδός... και όποιος βαδίσει σε αυτήν, ακόμη κι αν είναι άπειρος, δεν θα πλανηθεί (Ησ. 35:8). Η Ευρώπη αποφάσισε εδώ και πολύ καιρό, εδώ και χίλια χρόνια, να μη βαδίζει πλέον σε αυτή την αγία οδό. Και δεν μπορεί εύκολα να επιστρέψει σε αυτήν. Διότι αυτή η αγία οδός είναι ο ίδιος ο Χριστός, ενώ εκείνη, από μίσος προς τους Εβραίους, απορρίπτει και τον Χριστό. Αλωνίζουν, αλωνίζουν, κι όταν τελειώσουν το αλώνισμα, ανακατεύουν το ζιζάνιο με το σιτάρι και πετούν και τα δύο έξω από το αλώνι.
Ένας και μοναδικός είναι ο άγιος δρόμος, ενώ εκατοντάδες είναι οι ανίεροι δρόμοι. Σε όλους τους δρόμους το χέρι του Κυρίου παιδεύει· μόνο σε έναν χαϊδεύει με αγάπη. Σε όλους τους δρόμους συνοδοιπόρος του ανθρώπου είναι ο σατανάς· μόνο σε έναν και μοναδικό δρόμο, στον άγιο δρόμο, συνοδοιπόρος του είναι ο Χριστός.
Αδελφοί μου, ο άγιος δρόμος του Κυρίου δεν είναι αδιάνοιχτος, ούτε αδιάβατος, ούτε χωρίς σημάδια, ώστε να μπορείτε να παραπονιέστε λέγοντας: «Δεν τον βλέπουμε, δεν τον γνωρίζουμε». Διότι από αυτόν τον δρόμο πέρασαν οι άγιοι Απόστολοι, έπειτα οι άγιοι Μάρτυρες και Ομολογητές, κατόπιν οι άγιοι χριστιανοί αυτοκράτορες και πατριάρχες, έπειτα οι άγιοι ερημίτες και ασκητές, χιλιάδες και χιλιάδες, εκατομμύρια και εκατομμύρια. Από αυτόν τον δρόμο πέρασαν επίσης και όλοι οι καλύτεροι πρόγονοί σας. Δεν επιτρέπεται να πείτε: «Δεν γνωρίζουμε αυτόν τον δρόμο». Είναι ο πιο γνωστός δρόμος στη χριστιανική ιστορία και στη δική σας εθνική ιστορία. Στον άγιο δρόμο ο Θεός ευλογεί τον άγιο λαό Του.

Ποιον δρόμο πρέπει να ακολουθήσουμε;

Οι άνθρωποι δεν αδυνατούν να ακολουθήσουν τον σωστό δρόμο επειδή δεν έχουν οδηγούς, αλλά επειδή έχουν πάρα πολλούς. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη, εκείνο που εκφράζει ο προφήτης Ιερεμίας με τα εξής λόγια: «Γνωρίζω, Κύριε, ότι η οδός του ανθρώπου δεν εξαρτάται από αυτόν· ούτε είναι στην εξουσία του να κατευθύνει τα βήματά του» (Ιερ. 10:23).
Ποιος λοιπόν θα μας δείξει τον δρόμο; Μόνο Εκείνος στον οποίο ανήκει η ζωή του ανθρώπου. Εκείνος που μας έστειλε σε αυτόν τον δρόμο της ζωής, μόνο Αυτός μπορεί να είναι για μας και η Οδός και ο Οδηγός. Διότι μόνο Αυτός γνωρίζει και τα δύο άκρα του δρόμου, την αρχή και το τέλος. Ποιος άλλος θα μπορούσε να το γνωρίζει αυτό, αν δεν ήταν παρών κατά τη δημιουργία του κόσμου και αν δεν είχε τη δύναμη να βλέπει το τέλος του κτιστού κόσμου; Το μυρμήγκι, που μετρά τη διαδρομή του σε χιλιοστά, δεν μπορεί να μας πει τίποτε για τη δική μας πορεία, που μετριέται σε χιλιόμετρα. Και ο ίδιος ο άνθρωπος, δεμένος με τον θάνατο ήδη από την κούνια του, πώς θα μπορούσε να περιγράψει την πορεία της ανθρωπότητας μέσα στους αιώνες, όταν η προσωπική του πορεία σε αυτόν τον κόσμο διαρκεί μόλις ένα ή δύο λεπτά, σύμφωνα με τον υπολογισμό του Δημιουργού του χρόνου, ενώπιον του οποίου χίλια χρόνια είναι σαν μία ημέρα;
Εξαιτίας αυτής της αδυναμίας και της απόλυτης ανεπάρκειάς τους, οι άνθρωποι, ήδη από την αρχή, από την πτώση του Αδάμ, πλανώνται ως προς τον δρόμο. Διότι πολλοί δρόμοι τους φαίνονται σωστοί, ενώ στην πραγματικότητα ένας και μόνο ένας είναι ο αληθινός δρόμος και όλοι οι υπόλοιποι είναι λανθασμένοι. Πολύ πριν από τον Χριστό, πριν από τη νέα χρονολόγηση της ιστορίας, πριν από το μεσσιανικό κεφάλαιό της, το είχε ήδη διαπιστώσει ο σοφός Σολομών και είπε: «Υπάρχει δρόμος που φαίνεται στον άνθρωπο σωστός, αλλά το τέλος του οδηγεί στον θάνατο» (Παρ. 14:12). Ω, αδελφοί μου, υπάρχει πιο ολοφάνερη αλήθεια από αυτή; Αμέτρητοι αυτόκλητοι και ανεπιθύμητοι οδηγοί της εποχής μας μάς φωνάζουν: «Ελάτε από αυτόν τον δρόμο! Αυτός είναι ο μοναδικός σωστός δρόμος!» Και εμείς κοιτάζουμε και, με την πρώτη ματιά, μας φαίνεται πως πράγματι έτσι είναι.
«Ακούστε, άνθρωποι και λαοί! Ο δρόμος της επιστήμης είναι ο σωστός δρόμος!», φωνάζουν μερικοί. Και σε μας φαίνεται πως έτσι είναι. Όποιος όμως προχωρήσει αρκετά σε αυτόν τον δρόμο, διαπιστώνει ότι εκεί ο άνθρωπος εξισώνεται με τα σκουλήκια, τις κάμπιες, τους πιθήκους και τα μικρόβια, και ότι στο τέλος τον περιμένει ο θάνατος χωρίς ανάσταση και η νύχτα χωρίς αυγή.
Άλλοι πάλι φωνάζουν: «Ακούστε, άνθρωποι και λαοί! Ο δρόμος του πολιτισμού είναι ο μοναδικός σωστός δρόμος. Όλοι οι άλλοι είναι δρόμοι αγριότητας.»
Άλλοι πάλι διακηρύσσουν: «Ακούστε, άνθρωποι και λαοί! Ο δρόμος της απόλυτης ισότητας των ανθρώπων είναι ο μόνος σωστός δρόμος. Ακολουθήστε τον και θα γίνετε ευτυχισμένοι.» Και σε μερικούς αυτός ο δρόμος φαίνεται πράγματι δρόμος δικαιοσύνης και αλήθειας. Όταν όμως προχωρήσουν λίγο, διαπιστώνουν ότι εκείνος που τους έκλεβε την εποχή της ανισότητας, εξακολουθεί να τους κλέβει και στον δρόμο της ισότητας. Τότε κάνουν πίσω και σώζονται από την καταστροφή και τον θάνατο.
Έπειτα φωνάζει ένας τέταρτος, ένας πέμπτος, ένας δέκατος, ένας εκατοστός, ένας χιλιοστός· όλοι φωνάζουν και ξαναφωνάζουν. Πραγματικά, ποτέ άλλοτε η ζωή των ανθρώπων δεν έμοιαζε τόσο πολύ με πανηγύρι γεμάτο απατεώνες όσο στις ημέρες μας. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Οι άσχετοι με τον δρόμο προσφέρονται ως οδηγοί. Οι απατεώνες παρουσιάζονται ως φίλοι. Οι εμπρηστές προσφέρονται ως φύλακες των σπιτιών. Οι φιλάργυροι παρουσιάζονται ως σωτήρες. Οι ακόλαστοι ως συνοδοί. Οι άθεοι ως παιδαγωγοί. Οι φονείς των ψυχών ως βοηθοί.
Πραγματικά, ποτέ από την εποχή του Αδάμ δεν υπήρξαν περισσότεροι ψευδοοδηγοί απ' ό,τι σε αυτόν τον εικοστό αιώνα. Και όμως, σε όλους τους αιώνες, όπως και σε αυτόν, ένας και μοναδικός είναι ο αληθινός δρόμος και ένας και μοναδικός ο αληθινός Οδηγός: ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Μεσσίας, ο Υιός του Θεού, ο Σωτήρας και Λυτρωτής των ανθρώπων.
«Εγώ είμαι η Οδός», είπε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Και όταν περάσουν άλλα δύο χιλιάδες χρόνια, τα λόγια Του θα ηχούν σαν ασήμι ανάμεσα στις πέτρες: «Εγώ είμαι η Οδός». Και όταν περάσουν ακόμη δύο φορές δύο χιλιάδες χρόνια, τα λόγια Του θα ηχούν σαν χρυσάφι ανάμεσα στον κασσίτερο: «Εγώ είμαι η Οδός».
Και τελικά, όταν όλες οι αισχρές διαφημίσεις φτάσουν στο τέλος τους, όταν όλα τα ψεύδη αποκαλυφθούν και ο λιονταρίσιος βρυχηθμός τους μεταβληθεί σε αδύναμο συριγμό φιδιού, τότε όλα τα αυτιά θα ακούσουν μόνο την ασημένια ηχώ των λόγων του Θεού «Εγώ είμαι η Οδός.»
Μέχρι τότε, κάθε γενιά, και η δική μας επίσης, θα έχει να επιλέξει ανάμεσα στους πολλούς ψευδοοδηγούς και στον Χριστό, τον Οδηγό της Οδού. Και η επιλογή ανήκει σε εσάς. Αμήν.  

 


 


(συνεχίζεται)

 

 


Ο άνθρωπος χωρίς τον Θεό δεν μπορεί να κάνει τίποτα - Η περίπτωση του προφήτη Ηλία

Το σπήλαιο όπου κατέφυγε ο προφήτης Ηλίας για να γλιτώσει από την καταδίωξη της Ιεζάβελ.
Άγιοι Τόποι- Μονή Χοζεβά
 

Ο προφήτης Ηλίας υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες μορφές της Παλαιάς Διαθήκης. Με την προσευχή του έκλεισε ο ουρανός και δεν έβρεξε επί τριάμισι χρόνια. Με την προσευχή του πάλι άνοιξε ο ουρανός και ήλθε βροχή. Κατέβασε φωτιά από τον ουρανό ενώπιον όλων, ανέστησε νεκρό και επιτέλεσε πλήθος θαυμάτων. Στο τέλος της επίγειας ζωής του αξιώθηκε να αναληφθεί με πύρινο άρμα. Θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι ένας τέτοιος άνθρωπος δεν θα γνώριζε ποτέ τον φόβο, όμως, η Αγία Γραφή μας παρουσιάζει κάτι που, με ανθρώπινα μέτρα, φαίνεται παράδοξο. Μία γυναίκα, η Ιεζάβελ, απειλεί τον προφήτη και εκείνος τρέχει να κρυφτεί στο όρος Σινά. Ο άνθρωπος που στεκόταν μόνος απέναντι σε εκατοντάδες ψευδοπροφήτες, τώρα κρύβεται. Γιατί το επέτρεψε αυτό ο Θεός; Μήπως τον εγκατέλειψε ή μήπως του αφαίρεσε τη χάρη Του ή μήπως έπαψε να είναι προφήτης; Ακριβώς σε αυτό το σημείο βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά μαθήματα της Αγίας Γραφής. Ο Θεός επέτρεψε να φανεί η ανθρώπινη φύση του και ο ίδιος προφήτης φάνηκε αδύναμος όπως κάθε άνθρωπος. Αυτό σημαίνει ότι τα θαύματα δεν ήταν προσωπική δύναμη του Ηλία αλλά ήταν ενέργεια του Θεού και αυτό ακριβώς θέλει να μας διδάξει η Αγία Γραφή. Οι άγιοι δεν ενεργούν αφ' εαυτών και δεν διαθέτουν κάποια προσωπική δύναμη. Ο Θεός είναι Εκείνος που ενεργεί μέσα από αυτούς όταν και όπως Εκείνος γνωρίζει. Γι' αυτό πολλές φορές επιτρέπει ακόμη και στους μεγαλύτερους αγίους να γνωρίσουν την ανθρώπινη αδυναμία τους, όχι για να τους ταπεινώσει με την ανθρώπινη έννοια, αλλά για να διαφυλάξει εκείνο που είναι πολυτιμότερο από κάθε θαύμα: την ταπείνωση.
Ο Θεός λοιπόν άλλοτε δίνει δύναμη και άλλοτε επιτρέπει να φανεί η ανθρώπινη αδυναμία. Και στις δύο περιπτώσεις εργάζεται η ίδια θεία Πρόνοια και αυτό έχει μεγάλη σημασία και για εμάς. Πολλές φορές, όταν όλα πηγαίνουν καλά, νομίζουμε ότι κάτι κατορθώσαμε, ότι έχουμε πνευματική δύναμη, υπομονή, διάκριση ή σταθερότητα. Τότε ο Θεός επιτρέπει μία δοκιμασία και ξαφνικά βλέπουμε πόσο εύκολα ταραζόμαστε, πόσο εύκολα φοβόμαστε, πόσο εύκολα λυγίζουμε και εκείνη ακριβώς τη στιγμή αρχίζουμε να γνωρίζουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Δεν μας εγκατέλειψε ο Θεός, μας αφαιρεί προσωρινά την αίσθηση της δικής Του ενισχύσεως, ώστε να πάψουμε να στηριζόμαστε στον εαυτό μας διότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος στην πνευματική ζωή δεν είναι η αδυναμία αλλά η ιδέα ότι είμαστε δυνατοί.
Ο προφήτης Ηλίας, αφού πέρασε αυτή τη δοκιμασία, αξιώθηκε να γνωρίσει ακόμη μεγαλύτερες αποκαλύψεις του Θεού στο όρος Σινά. Η δοκιμασία λοιπόν δεν ήταν το τέλος της πορείας του, αλλά η προετοιμασία για ακόμη μεγαλύτερη ευλογία από τον Θεό. Το ίδιο συμβαίνει και στη δική μας ζωή. Όταν ο Θεός επιτρέπει να γνωρίσουμε την αδυναμία μας, δεν μας απορρίπτει αλλά μας θεραπεύει από τη μεγαλύτερη πνευματική ασθένεια, τον εγωισμό, την υπερηφάνεια, την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, διότι άνθρωπος πρέπει να μάθει πραγματικά ότι χωρίς τον Θεό δεν μπορεί να κάνει τίποτα.





ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

 


Σάββατο 1 Αυγούστου 2026

«Ἀποκτῆστε τὴν εὐχέρεια τοῦ νὰ ζεῖτε ὡς κατ' ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ...» (Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)



«Ἔχουμε τὸν πολυεύσπλαχνο Σωτήρα Κύριό μας ἕτοιμο πάντα νὰ μᾶς βοηθήσει. Σὲ Αὐτὸν νὰ στρέφετε τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς σας. Ἀποκτῆστε τὴν εὐχέρεια τοῦ νὰ ζεῖτε ὡς κατ' ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖο σημαίνει να θυμάστε ἀδιαλείπτως τὸν ἁπανταχοῦ παρόντα καὶ παντεπόπτη Θεὸ καὶ νὰ διάγετε ἀναφορικὰ μὲ τοὺς λογισμούς, τὰ συναισθήματα καὶ τὰ ἔργα σας κατὰ τὸν τρόπο ποὺ ἁρμόζει ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ νὰ ἔχετε ὡς μοναδική ἐνασχόληση, ὥσπου η συνείδησή σας καὶ ἡ σκέψη τοῦ Θεοῦ νὰ γίνουν ἕνα σῶμα. Ἂν ἐπιτύχετε σε αὐτό, τότε δὲν θὰ σᾶς χρειαστεί καμιά συμπληρωματική νουθεσία. Θὰ ἐπέλθει ὁ φόβος Θεοῦ καὶ θὰ ἀρχίσει να βάζει σε σειρὰ τὰ πάντα».
(Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)
Το κείμενο αυτό του Οσίου Θεοφάνους δεν είναι απλώς μία ηθική προτροπή να θυμόμαστε τον Θεό αλλά περιγράφει ολόκληρη τη μέθοδο της ορθόδοξης πνευματικής ζωής. Δείχνει πώς ο άνθρωπος περνά από την εξωτερική τυπική θρησκευτικότητα στην εσωτερική κοινωνία με τον Θεό.
Το πρώτο που λέγει είναι:
«Ἔχουμε τὸν πολυεύσπλαχνο Σωτήρα Κύριό μας ἕτοιμο πάντα νὰ μᾶς βοηθήσει. Σὲ Αὐτὸν νὰ στρέφετε τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς σας.»
Εδώ βρίσκεται η πρώτη μεγάλη αλήθεια. Η πνευματική ζωή δεν αρχίζει από τον άνθρωπο αλλά από τον Θεό. Δεν μας λέγει πρώτα να παλέψουμε μόνοι μας, να γίνουμε καλύτεροι ή να διορθώσουμε τον εαυτό μας. Μας υπενθυμίζει ότι ο Χριστός είναι ήδη παρών και έτοιμος να βοηθήσει. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Θεός απουσιάζει αλλά ότι ο νους μας στρέφεται παντού εκτός από Εκείνον. Ο άνθρωπος μπορεί να θυμάται όλη την ημέρα τις υποχρεώσεις του, τις ειδήσεις, τα προβλήματα, τις αδικίες που υπέστη, ακόμη και τα πνευματικά του κατορθώματα, αλλά να ξεχνά τον Θεό. Γι' αυτό ο Όσιος δεν λέγει απλώς «να πιστεύετε», αλλά «να στρέφετε τους οφθαλμούς του νοός και της καρδίας». Δηλαδή ολόκληρος ο εσωτερικός άνθρωπος να αποκτήσει νέο κέντρο.
Έπειτα συνεχίζει:
«Ἀποκτῆστε τὴν εὐχέρεια τοῦ νὰ ζεῖτε ὡς κατ' ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.»
Αυτή είναι ίσως η πιο σύντομη περιγραφή της νήψεως. Δεν σημαίνει ότι ο Θεός μας παρακολουθεί ως αστυνομικός που καταγράφει παραβάσεις. Σημαίνει ότι ο άνθρωπος αποκτά τόσο έντονη την αίσθηση της θείας παρουσίας, ώστε τίποτε πλέον δεν γίνεται έξω από αυτήν.
Οι περισσότεροι άνθρωποι αλλάζουν συμπεριφορά ανάλογα με το ποιος τους βλέπει. Άλλος είναι ο εαυτός τους μέσα στην Εκκλησία, άλλος στην εργασία, άλλος στο σπίτι και άλλος όταν μένουν μόνοι. Ο άγιος όμως μιλά για μια ενιαία ζωή. Να ζει κανείς πάντοτε σαν να βρίσκεται μπροστά στον Θεό, γιατί πράγματι πάντοτε βρίσκεται μπροστά Του.
Κατόπιν εξηγεί τι σημαίνει αυτό πρακτικά:
«Νὰ διάγετε ἀναφορικὰ μὲ τοὺς λογισμούς, τὰ συναισθήματα καὶ τὰ ἔργα σας κατὰ τὸν τρόπο ποὺ ἁρμόζει ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Θεοῦ.»
Παρατηρούμε ότι αρχίζει από τους λογισμούς και όχι από τα έργα. Αυτό είναι ολόκληρη η ορθόδοξη ασκητική. Η αμαρτία δεν αρχίζει όταν κινείται το χέρι ή η γλώσσα. Αρχίζει όταν ο νους δώσει συγκατάθεση στον λογισμό. Αν θεραπευθεί η ρίζα, θεραπεύονται και οι καρποί.
Πολλοί ασχολούνται μόνο με την εξωτερική συμπεριφορά. Θέλουν να φαίνονται σωστοί. Ο άγιος όμως μεταφέρει όλη τη μάχη στο εσωτερικό του ανθρώπου. Εκεί γεννιέται η υπερηφάνεια, η κατάκριση, η φιλαυτία, η φιλοδοξία και κάθε πάθος.
Στη συνέχεια λέγει κάτι εξαιρετικά σημαντικό:
«Αὐτὸ νὰ ἔχετε ὡς μοναδική ἐνασχόληση.»
Δεν λέγει μία από τις πολλές ασχολίες αλλά την μοναδική. Δεν εννοεί φυσικά ότι ο άνθρωπος θα εγκαταλείψει την εργασία, την οικογένεια ή τις καθημερινές του υποχρεώσεις. Εννοεί ότι μέσα σε όλες αυτές θα υπάρχει μία σταθερή εσωτερική εργασία: η μνήμη του Θεού. Αυτό ακριβώς δίδασκαν οι Πατέρες όταν μιλούσαν για την αδιάλειπτη προσευχή. Δεν πρόκειται για συνεχή προφορά λέξεων, αλλά για μία διαρκή κατεύθυνση του ανθρώπου προς τον Θεό.
Και έπειτα έρχεται η κορυφαία φράση:
«Ὥσπου ἡ συνείδησή σας καὶ ἡ σκέψη τοῦ Θεοῦ νὰ γίνουν ἕνα σῶμα.»
Δεν σημαίνει ότι η ανθρώπινη συνείδηση γίνεται θεία. Σημαίνει ότι η συνείδηση καθαρίζεται τόσο πολύ, και τότε ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να αναρωτιέται συνεχώς: «Άραγε αυτό επιτρέπεται; Είναι αμαρτία; Είναι σωστό;» διότι αποκτά πνευματικό αισθητήριο. Όπως το υγιές μάτι ξεχωρίζει αμέσως το φως από το σκοτάδι, έτσι και η καθαρή συνείδηση αρχίζει να διακρίνει σχεδόν αβίαστα το θέλημα του Θεού, γι' αυτό και ο άγιος καταλήγει:
«Ἂν ἐπιτύχετε σε αὐτό, τότε δὲν θὰ σᾶς χρειαστεῖ καμιὰ συμπληρωματικὴ νουθεσία.»
Όταν ο άνθρωπος αποκτήσει αληθινή μνήμη Θεού, τότε αρχίζει να ενεργεί μέσα του ο φόβος του Θεού, όχι ως τρόμος τιμωρίας, αλλά ως βαθιά συναίσθηση της παρουσίας Του και τότε, όπως λέγει ο Όσιος Θεοφάνης, «θα αρχίσει να βάζει σε σειρά τα πάντα». όχι διότι έγινε σοφότερος, αλλά επειδή έπαψε να έχει οδηγό το δικό του θέλημα και άφησε τον ίδιο τον Θεό να κυβερνήσει την καρδιά του και αυτή είναι η ουσία της ορθόδοξης πνευματικής ζωής! Ούτε συσσώρευση γνώσεων, ούτε εξωτερική ευσέβεια, αλλά αδιάλειπτη μνήμη του Θεού, από την οποία γεννώνται η καθαρότητα του νου, η ειρήνη της καρδιάς και η διάκριση.

Η σχέση ζώντων και κεκοιμημένων. (6ο μέρος)

Στήν παραβολή τοῦ Λαζάρου καί τοῦ πλουσίου, ὁ τελευταῖος, εὑρισκόμενος στόν Ἅδη, μπορεῖ νά ἀντικρίσει τόν Λάζαρο, ὁ ὁποῖος κατοικεῖ στους κόλπους τοῦ Ἀβραάμ, ἐνῶ μπορεῖ νά κάνει διάλογο μαζί του (Λκ. 16,33). Το περιστατικό αὐτό μᾶς κάνει νά ἀναρωτηθοῦμε ἐάν πρόκειται γιά μιά κατ' ἐξαίρεση κατάσταση και μιά γνώση πού ἀποκαλύφθηκε, ὅπως ἰσχυρίζονται ὁρισμένοι[1], ἤ γιά μιά συνήθη κατάσταση, ὅπως ὑποστηρίζουν κάποιοι ἄλλοι, ἀποτελώντας ἔτσι μία ἀπό τίς πηγές μαρτυρίου γιά ὅσους εὑρίσκονται στόν Ἅδη.
Σύμφωνα μέ τήν ἀποκάλυψη πού ἔκανε στον Μακάριο Αἰγύπτου μία ψυχή, ἡ ὁποία εὑρίσκετο στόν Ἅδη, δίπλα ἀπό πολύ ἁμαρτωλούς, οἱ ψυχές ἐκεῖ τελοῦν σέ κατάσταση ἀπομονώσεως, στερούμενες μεταξύ τους σχέσεων στην συνήθη κατάσταση αὐτῶν, ἐνῶ δέν μποροῦν νά δοῦν ἡ μία τήν ἄλλη. Ἡ κατάσταση αὐτή ἀποτελεῖ μιά ἐπιπρόσθετη πηγή βασάνων καί δέν μπορεῖ να γίνει ὑποφερτή παρά μόνο χάρις στις προσευχές τῶν ζώντων πού τούς ἐπιτρέπουν να βλέπονται μεταξύ τους μόνο μερικῶς. «Ὅσο ἀπομακρυσμένος εἶναι ὁ οὐρανός ἀπό τή γῆ (Ησ. 55,9), τόσο εἶναι καί τό πῦρ πού ὑπάρχει ἀπό κάτω μας, ἐνῶ ἐμεῖς εὑρισκόμαστε μέσα του ἀπό τά πόδια ὥς τό κεφάλι. Κανείς μας δέν μπορεῖ νά δεῖ κάποιον ἄλλον κατά πρόσωπο, ἀφοῦ τό πρόσωπο τοῦ καθενός μας εἶναι κολλημένο στην πλάτη κάποιου ἄλλου. Ὅταν προσεύχεσαι γιά ἐμᾶς, τότε καθένας μας μπορεῖ νά δεῖ μέρος τοῦ προσώπου τοῦ ἄλλου. Αὐτή εἶναι ἡ ἀνακούφισή μας». Ἡ ἀδυναμία να αντικρίσουν τό πρόσωπο ἄλλων ἀνθρώπων ἐκφράζει με συμβολικό τρόπο το κλείσιμο στόν ἑαυτό μας, τόν εγωκεντρισμό, τήν ἄγνοια καί τήν ἀμοιβαία ἀπάθεια, τήν ἀγάπη τοῦ Ἐγώ (φιλαυτία) και, συνεπῶς, τήν ἔλλειψη αγάπης γιά τόν ἄλλον που προξενεῖται ἀπό τήν ἁμαρτία καί εἶναι συστατικό στοιχεῖο αὐτῆς. Ὅταν ἡ κατάσταση αὐτή ἀποκαλυφθεῖ στόν ἄνθρωπο ἀμέσως μετά τόν θάνατό του στην πλήρη φύση της. -ἤτοι ἡ ἀρνητική πνευματικότητα-, ἀφοῦ πρόκειται για παραβίαση της πρώτης ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ καί ἀντίθεση στη φύση καί τό θέλημά Του, ἀποτελεῖ γιά τόν τεθνεῶτα πηγή φρικτῶν βασάνων.
Ἐντελῶς διαφορετική εἶναι ἡ κατάσταση τῶν ψυχῶν στόν Παράδεισο, ἀφοῦ αὐτή χαρακτηρίζεται ἀπό τήν ἀμοιβαία ἀγάπη, διά τῆς ὁποίας οἱ ψυχές ὁμοιάζουν στον Θεό καί συμμετέχουν τῶν ἀγαθῶν Του, ἀποτελώντας ἔτσι πηγή εὐδαιμονίας. Ἡ ἀγάπη αυτή συνδέεται άρρηκτα με μια βαθύτερη ἀμοιβαία γνώση, ὑπερφυσική, ἡ ὁποία ἐκδηλώνεται ὑπό τό θεῖο φῶς. Ὁ Αγ. Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος ἐπικαλεῖται ευρέως αὐτήν τήν άμοιβαία γνώση τῶν δικαίων, ἀποδεικνύοντας μάλιστα μέ ποιόν τρόπο βασίζεται στον Θεό και στις σχέσεις μεταξύ των προσώπων τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ, ἀπορρίπτοντας ὅσους πιστεύουν ἐσφαλμένα ὅτι ὅσοι καταφέρουν νά δοῦν ὅραμα τόν Θεό παραμένουν ἀπομονωμένοι σε κατάσταση εκστάσεως καί ἄγνοιας ὅσων τους περιβάλλουν:
«Προς εκείνους που λένε ότι οι άγιοι δεν βλέπουν ούτε γνωρίζουν ο ένας τον άλλον, αλλά βλέπουν μόνο τον Θεό, επειδή δήθεν είναι ολόκληροι ενωμένοι μαζί Του με όλες τις αισθήσεις τους, θα μπορούσε να απαντήσει ο ίδιος ο Θεός και να πει: "Με γνωρίσατε, άνθρωποί μου; Είδατε το φως μου; Με δεχθήκατε μέσα σας; Γνωρίσατε από προσωπική εμπειρία τις ενέργειες του Αγίου μου Πνεύματος ή όχι;" Εκείνοι, νομίζω, δεν θα τολμήσουν να Του απαντήσουν: "Ναι, Δέσποτα." Αν όμως το πουν, τότε θα τους απαντήσει: "Πώς λοιπόν, αφού έχετε αποκτήσει εμπειρία αυτών των πραγμάτων, λέτε ότι εκείνοι που πρόκειται να έχουν μέσα τους Εμένα δεν θα γνωρίζουν ο ένας τον άλλον; Εγώ είμαι ο αψευδής Θεός, ο αληθινός Θεός, ο άγιος Θεός, Αυτός που κατοικεί μέσα στους αγίους. Πώς λοιπόν κατοικώ μέσα τους; Όπως είπα ότι Εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα και ο Πατέρας μέσα σε Εμένα, έτσι και Εγώ θα κατοικώ σε όλους τους αγίους, και όλοι οι άγιοι θα κατοικούν μέσα σε Εμένα." Και θα προσθέσει ακόμη: "Αφού λοιπόν Εγώ είμαι μέσα στους αγίους μου και οι άγιοί μου μέσα σε Εμένα, και Εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα μου και ο Πατέρας μου μέσα σε Εμένα, και όπως ο Πατέρας γνωρίζει Εμένα και Εγώ γνωρίζω τον Πατέρα, είναι ολοφάνερο ότι και οι άγιοι γνωρίζουν Εμένα και Εγώ γνωρίζω τους αγίους· και, κατά τον ίδιο τρόπο, οι άγιοι οφείλουν να γνωρίζουν και να αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον."... Εάν λοιπόν οι άγιοι έχουν γίνει όμοιοι με τον Θεό και θα γνωρίσουν τον Θεό τόσο όσο ο Θεός γνώρισε εκείνους, και όπως ο Πατέρας γνωρίζει τον Υιό και ο Υιός γνωρίζει τον Πατέρα, έτσι πρέπει και οι άγιοι να βλέπουν και να γνωρίζουν ο ένας τον άλλον. Ακόμη και όσοι ποτέ δεν είχαν δει ο ένας τον άλλον σωματικά σε αυτόν τον κόσμο, τότε θα γνωρίζονται μεταξύ τους. Πώς λοιπόν δεν ντρέπεστε να μιλάτε, να ερευνάτε και να διδάσκετε για πράγματα που δεν γνωρίζετε, σαν να έχετε ήδη αποκτήσει γνώση ακόμη και των υπέρτερων από εμάς μυστηρίων και σαν να έχετε οριστεί από τον Θεό διδάσκαλοι; Διότι, όπως ποτέ ο Πατέρας δεν θα αγνοήσει τον Υιό ούτε ο Υιός τον Πατέρα, έτσι και οι άγιοι, αφού έχουν γίνει κατά χάριν θεοί επειδή κατοικεί μέσα τους ο Θεός, δεν θα αγνοήσουν ποτέ ο ένας τον άλλον. Αντίθετα, θα βλέπουν τη δόξα ο ένας του άλλου, καθώς και τη δική τους, όπως ο Υιός βλέπει τη δόξα του Πατέρα και ο Πατέρας τη δόξα του Υιού. Επομένως, όσοι λένε ότι οι άγιοι, όταν αξιωθούν της θεωρίας του Θεού, ούτε θα βλέπουν ούτε θα γνωρίζουν ο ένας τον άλλον, πραγματικά βαδίζουν στο σκοτάδι. Δεν έχουν γίνει μέτοχοι της κοινωνίας με τον Θεό, ούτε της θεωρίας και της αληθινής γνώσεώς Του, και μιλούν και διαβεβαιώνουν πράγματα τα οποία ούτε γνωρίζουν ούτε είδαν ποτέ.»[2]

 


[1] Βλ. ΑΡΧΙΜ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ, Μετά θάνατον, σ. 80. 99. Βλ. ἐπί παραδείγματι C. ANDRONIKOF, ὁ ὁποῖος ἀναφέρει ὅτι μεταξύ πάντων τῶν τεθνεώτων «ὑπάρχει μια ἐπικοινωνία ἄνευ χωροχρονικῶν ὁρίων» («La dormition comme type de mort chrétienne», σ. 27).

[2] Traites ethiques I.12





ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ


Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ A [25]

 


B΄ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15

Αρρωστημένες ψυχολογικές καταστάσεις


Ενότητες Δ

Ὅλα αὐτά εἶναι εὐλογία

Ὑπάρχουν ἀρρωστημένοι τύποι, οἱ ὁποῖοι συνέχεια παραπονούνται για τις καταστάσεις τους, γκρινιάζουν, μουρμουρίζουν, γογγύζουν, ἄγονται καὶ φέρονται ἀπὸ αὐτές. Δὲν εἶναι βέβαια αὐτὴ καλή κατάσταση. Μπορεῖ ἀμέσως να μεταστρέψει κανείς αὐτὴ τὴν ἄχαρη κατάσταση, ὅταν, ὅ,τι κι ἄν τοῦ συμβαίνει, εἴτε εἶναι ἀρρωστημένος τύπος εἴτε δὲν εἶναι, πιστέψει ὅτι ὅλα αὐτά εἶναι εὐλογία ὅτι τὰ οἰκονομεῖ ἔτσι ὁ Θεός, ἀκριβῶς γιὰ νὰ τὸν βοηθήσουν νὰ ἐμπιστευθεί μόνο στο ἔλεος, στην ευσπλαχνία τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός δὲν παύει νὰ εἶναι ὁ εὔσπλαχνος Θεός, ποὺ ἀγαπᾶ καὶ ἐνδιαφέρεται για το πλάσμα του.

Αἰσθάνεται τὴν ἁμαρτία του, ἀλλὰ δὲν τὴν ἀντιμετωπίζει σωστά

Εἶναι ἐνδεχόμενο κάποιος, μὲ ὅλα αὐτά πού ἀκούει να λέμε ἐδῶ, ἀλλὰ καὶ ποὺ διαβάζει, νὰ αἰσθάνεται μὲν τὴν ἁμαρτία του καὶ νά ἔχει μια ευαισθησία, ἀλλὰ δὲν τὴν ἀντιμετωπίζει σωστά τὴν ὑπόθεση. Δηλαδή, καταλαμβάνεται ἀπό στενοχωρία, ἀπό ταραχή, ἀπό συνεχή ἀγωνία, ἀπὸ ἐνοχές, ἀπό τύψεις, καὶ ἤ καταπίπτει καί μαραζώνει καί μπορεῖ νὰ πάθει ψυχολογικά, ἐὰν μάλιστα ἔχει καί καμιά φλέβα ψυχοπαθολογική, ἡ μπορεῖ νὰ τὰ δώσει ὅλα μια κλωτσιά κάποια στιγμή και να γίνει χειρότερος ἀπό τον καθένα.

Πιάνεται ἀπό μικρές ἁμαρτίες καὶ δὲν βλέπει τις βασικές

Βλέπεις μια ψυχή ποὺ ἀσχολεῖται πάρα πολύ με κάποια ἁμαρτία. Καὶ ἀσχολεῖται μὲ τὴν ἁμαρτία αὐτὴ πολύ-πολύ σοβαρά, τη στιγμή που ὑπάρχουν στὴν ἴδια ψυχή ἄλλες ἁμαρτίες πολύ σοβαρότερες, ποὺ ὅμως δέν τις βλέπει. Πιάνεται ἀπό αὐτήν, ή ὁποία δὲν εἶναι καὶ τίποτε, ἀσχολεῖται μέ αὐτὴν και ταράσσεται καὶ σκέπτεται: «Πρέπει να μετανοήσω». Καὶ δὲν βλέπει ἄλλες βαθύτερες, οὐσιαστικότερες ἁμαρτίες, πού παραποιοῦν τὴν ὅλη προσωπικότητα.
Ὅπως, ἄς ποῦμε, μπαίνεις μέσα σε ἕνα σπίτι καὶ βλέπεις κάποιες σκόνες πού ὑπάρχουν ἐπάνω σὲ ἕνα ἔπιπλο, καὶ δὲν βλέπεις πόσα πράγματα ὑπάρχουν στα δωμάτια, που ὄχι ἁπλῶς ὑπάρχουν ἐνῶ δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχουν, ἀλλὰ ἔχουν καί κακοσμία. Δὲν τὰ βλέπεις καὶ δὲν ἀσχολεῖσαι μὲ αὐτά. Εἶναι μυστήριο ὁ ἄνθρωπος. Εἶναι οἱ ἀρρωστημένες καταστάσεις μέσα του που τον κάνουν να πιάνεται ἀπό μια μικρή τριχούλα καὶ νὰ μὴ βλέπει ὁλόκληρο δοκάρι στὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του. Καί ὄχι μόνο ὅταν εἶναι ἀρρωστημένος κανείς, ἀλλὰ καὶ χωρὶς νὰ εἶναι, μπορεί να πιάνεται ἀπό μικρές ἁμαρτίες και να μή βλέπει τις βασικές.

Πρέπει να βρεθεῖ ἡ βαθύτερη αἰτία

Στίς ψυχοπαθολογικές καταστάσεις ὁ καημένος ὁ ἄνθρωπος δέν ξέρει ἀπὸ τί ἀκριβῶς πάσχει, τί ἀκριβῶς τοῦ συμβαίνει, καί ἀρκετές φορές νομίζει ὅτι βρῆκε τή λύση. Τήν ὥρα πού νομίζει ὅτι βρῆκε τή λύση, νιώθει καί μιά ἀνακούφιση. Καί μάλιστα ἐπηρεάζεται ἀπό αὐτό. «Εφόσον νιώθω ἀνακούφιση, ἄρα ὄντως εἶναι λύση αὐτό πού σκέφθηκα». Ὅμως, ὕστερα ἀπό μερικές ώρες πάλι εἶναι στὰ ἴδια καὶ πάλι βρίσκει μια λύση, βρίσκει ἕνα ἐξιλαστήριο θύμα. «Αἰσθάνομαι ἄσχημα, διότι μοῦ συνέβη ἐκεῖνο ἐκείνη τὴν ἡμέρα ἤ ἐκεῖνο τὸν καιρό ἢ διότι μοῦ φέρθηκε ὁ τάδε ἔτσι ἤ μοῦ ἔκανε ὁ ἄλλος τὸ ἄλλο». Καί νομίζει πώς «αὐτό ἦταν βρῆκα τη λύση» καί νιώθει μιά ἀνακούφιση.
Ἐπαναλαμβάνω, στηρίχθηκε ἀρκετά σ' αὐτὴ τὴν ἐμπειρία καί μερικές φορές μάλιστα ἀρκετά προσκολλᾶται στη λύση που νόμισε ὅτι βρῆκε. Ὁπότε ὁ γιατρός, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ζητάει βοήθεια, δὲν μπορεῖ νὰ τὸν ξεκολλήσει, γιὰ νὰ τὸν βοηθήσει νὰ βρεῖ ὄντως τη λύτρωση. Διότι πρέπει να βρεθεῖ ἡ βαθύτερη, ἡ πραγματική αἰτία, καὶ νὰ φύγει αὐτή ἀπό τή μέση, γιὰ νὰ λυτρωθεῖ ὁ ἄνθρωπος.

Καί αὐτός πού ἔχει ἀρρωστημένες καταστάσεις φέρει εὐθύνη

Ἐφόσον ἕνας ἄνθρωπος δὲν εἶναι τρελός, ἄς ποῦμε, σχιζοφρενής, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ συμμαζέψει τὸν ἑαυτό του, ἀλλά δουλεύει το μυαλό του τον βλέπουμε ότι κάνει τις δουλειές του, κάνει σπουδές, προχωρεῖ καὶ διαπρέπει -ὅσο κι ἂν εἶναι ἐπηρεασμένος ἀπὸ ἀρρωστημένες καταστάσεις- καί μερικές φορές μέχρι σημείου ποὺ νὰ ἔχει, τρόπον τινά, τὸ ἀκαταλόγιστο, ὅλο καὶ πιο πολύ πείθομαι ὅτι καὶ αὐτὸς ἀκόμη φέρει εὐθύνη γιὰ τὸ πῶς ζεῖ. Δὲν μπορεῖ νὰ ἐπαναπαυθεῖ καὶ νὰ πεῖ: «Ἐγώ αὐτός εἶμαι. Τι να κάνω» καὶ νὰ δικαιολογήσει ἔτσι τὸν ἑαυτό του. Ὄχι. Ἐφόσον δουλεύει το μυαλό και καταλαβαίνει, να βάλει κάτω τὰ πράγματα καὶ νὰ ζήσει με βάση τη διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.

Με τη χάρη τοῦ Θεοῦ ξεπερνάει κανείς αὐτές τις καταστάσεις

Δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἐπαναπαυθεῖ κανείς λέγοντας: «Νά, εἶμαι δειλός, νά, αἰσθάνομαι δειλός...» Μπορεῖ ἔτσι νὰ εἶσαι, καί μπορεῖ νὰ εἶναι μια άρρωστημένη κατάσταση αὐτή, ἀλλὰ μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, ἐφόσον δουλεύει το μυαλό σου, καί μπορεῖς νὰ καταλάβεις κάποια πράγματα, ξεπερνᾶς τή δειλία, ξεπερνᾶς τὸν φόβο, ξεπερνᾶς αὐτές τις καταστάσεις καὶ γίνεσαι ἀνδρεῖος.

«Ἄχ, πότε θα γιατρευτῶ;»

Πῶς νὰ ποῦμε, Λίγο πολύ νὰ τὸ ἔχει καημό κανείς, λίγο πολύ να πονάει η ψυχή του: «Αχ, πότε θα γιατρευτώ» («Ἄχ» ὄχι μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀπελπισίας, ἀλλὰ μὲ τὴν ἔννοια τοῦ πόθου.) «Πότε θὰ ἔρθω σε καλή, σε νορμάλ κατάσταση, σε πνευματική κατάσταση τέτοια, πού δέν χορταίνει κανείς να προσεύχεται»
Ἐδῶ πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπάρχει καί ἀπό αὐτή τήν πλευρά ἀρρωστημένη κατάσταση. Ὑπάρχουν μέσα στήν Ἐκκλησία καί τέτοιοι τύποι, πού μπορεῖ κάθε μέρα να κοινωνοῦν, νὰ κάνουν καί ἄλλα θρησκευτικά πράγματα, καὶ νὰ εἶναι αὐτά ἐνέργειες ἀρρωστημένης προσωπικότητος. Νὰ τὸ ἔχουμε ὑπ᾿ ὄψιν μας καὶ αὐτό. Δεν σημαίνει ὅτι, ἂν κάποιος κάνει ἔτσι, ὁπωσδήποτε εἶναι σε κατάσταση ὑγείας ψυχικῆς καὶ πνευματικῆς.

E'
Ἄλλο εἶναι τὰ ἀρρωστημένα πράγματα καὶ ἄλλο τὰ ὑγιή

Ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου πρέπει νὰ εἶναι λαμπικαρισμένη, καθαρή. Ὄχι βέβαια να πιάσει τὸν ἄνθρωπο κανένα ἄγχος ή καμιά ψυχαναγκαστική διάθεση δὲν ἔχουν καμιά σχέση αὐτὰ μὲ τὸν χριστιανό. Ἄλλο εἶναι τὰ ἀρρωστημένα πράγματα καί ἄλλο εἰναι τὰ ὑγιή. Κάτι μπορεῖ νὰ δείχνει ἐξωτερικά ὅτι γίνεται στον τέλειο βαθμό, καί ὅμως πίσω ἀπό αὐτό μπορεῖ νὰ κρύβεται μια ψυχαναγκαστική κατάσταση. Δὲν ἔχει αὐτό ἀξία. Ὄχι μόνο δέν ἔχει ἀξία, ἀλλά βλάπτει μια τέτοια κατάσταση. Ἐκεῖνο ποὺ θὰ εἴχαμε νὰ ποῦμε σὲ ἕναν τέτοιο χριστιανό που κάνει, π.χ., σταυρούς και σταυρούς ψυχαναγκαστικῷ τῷ τρόπῳ, εἶναι: «Κάνε λιγότερους σταυρούς». Καί σὲ ἕναν πού, πάλι κατά ἀρρωστημένο τρόπο, τάχα ὅλο τα χείλη του κινοῦνται καὶ λέει προσευχή, θα ποῦμε: «Κλεῖσε το στόμα σου. Μή λές· δὲν πειράζει. Ἄσε σήμερα θα προσευχηθῶ ἐγώ για σένα», γιὰ νὰ βοηθηθεῖ νὰ ξεγλιτώσει ἀπὸ τὴν ἀρρωστημένη κατάσταση. Ἄλλος ὅμως κατά τρόπο πράγματι ὑγιὴ καὶ ὄχι ἀρρωστημένο ὅλο τὸ εἰκοσιτετράωρο άδιαλείπτως προσεύχεται. Ἄλλο τὸ ἕνα, ἄλλο τὸ ἄλλο. Ὅπως ἐπίσης ὑπάρχουν ἀρρωστημένοι τύποι, που τάχα ὅλο θέλουν να μετανοοῦν, ὅλο θέλουν νὰ ἐξομολογοῦνται, ὅλο θέλουν να καθαρίζονται. Εἶναι ἀρρωστημένα αὐτά. Ἀλλὰ ὑπάρχουν ὑγιεῖς καταστάσεις, υγιεῖς ψυχές, πού, τρόπον τινά, δὲν μποροῦν να κοιμηθούν, ἐὰν δὲν κάνουν το λουτρό αὐτό.
Κατ' αναλογίαν, ἄλλο εἶναι τὸ ἄγχος, το άρρωστημένο άγχος, πού ἔχουν οἱ ἄνθρωποι σήμερα, και ἄλλο εἶναι αὐτό για το ὁποῖο ὁμιλεῖ ὁ ἅγιος Μακάριος: Να πιέσεις τον ἑαυτό σου, λέει, να πιέσεις την καρδιά σου να κάνει το θέλημα τοῦ Θεού, μέχρι πού να καταλαμβάνεται ἀπό ἄγχος.

Εἶναι μιά φυγή τὸ νὰ πιάνεσαι ἀπὸ τὸ ἀπόλυτο

Εἶναι κάποιο παιδί, συμπαθέστατο το καημένο, ποὺ ἔχει ἀρρωστημένο χαρακτήρα καί ταλαιπωρείται. «Νὰ ἀρχίσεις να μειώνεις τα τσιγάρα» τοῦ εἶπα. «Θα τα κόψω ὅλα, πάτερ». Αὐτό ὄχι μιά φορά, ἀλλά πολλές φορές το ἔχει πεῖ. Καὶ τοῦ ἔλεγα: «Κοίταξε μεταξύ τῶν ἄλλων ἔχεις καί τοῦτο δῶ, ὅτι πιάνεσαι ἀπό τὸ ἀπόλυτο. "Θα τα κόψω ὅλα. Ἀπό αὔριο τὸ πρωί ὅλα ἀλλιώτικα θὰ εἶναι"».
Κάθε φορά αὐτό γίνεται. Ἐδῶ ἔχουμε βέβαια μιά ἀρρωστημένη κατάσταση, ἀλλά σε πάρα πολλές ψυχές, καί στις μή κατά χτυπητό τρόπο άρρωστημένες καταστάσεις, γίνεται αὐτό. (Δὲν ξέρω, ἄν ὑπάρχει κανείς πού δέν ἔχει ἀρρωστημένες καταστάσεις μέσα του, ἔστω μή χτυπητές.) Πιάνεται κανείς ἀπό κάποια ὑψηλότερα πράγματα, ἀπό τελειότερα, ἀπό κάποια ἀπόλυτα, ἀπό πολύ πνευματικά πράγματα. Καὶ δὲν το καταλαβαίνει καθεμιά ψυχή ὅτι αὐτό εἶναι μια φυγή. Δεν καταλαβαίνει ὅτι, κάνοντας αὐτό, βγαίνει ἀπό τήν πραγματικότητα. Δέν καταλαβαίνει ὅτι, σε τελευταία ἀνάλυση, καί ἄγνοια έχει και δεν ξέρει τι κάνει καί ἐπιπλέον νομίζει ότι αὐτὸ ποὺ κάνει εἶναι το σωστό,

«Αχ, Θεέ μου, γιατί μὲ ἔκανες ἔτσι;»

Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση αὐτό πού εἶπε στην έξομολόγηση κάποιος νέος. Βέβαια, ὁ καημένος κατά ἀρρωστημένο τρόπο τὰ ἔβλεπε, ἀλλά, ἐν πάσῃ περιπτώσει, καμιά φορά ἀπό ἀρρωστημένους τύπους μπορεῖ νὰ ἀκουστοῦν κάποιες ἀλήθειες. Μοῦ εἶπε λοιπόν: «Ε, τώρα τί ἦρθα, πάτερ, τί ἦρθα; Μᾶλλον δὲν ἔπρεπε νὰ ἔρθω. Γιατί νά, σαν να κοροϊδεύω». Δὲν ἦταν ἕνας νέος πού ἔχει ἀναισθησία και πού μπορεῖ νὰ φθάσει ἀκόμη καί σε ἱερέα μὲ τὴν αὐθάδειά του. Ὄχι· ἦταν ἕνα παιδί μέ εὐαισθησία ἀλλά κατά ἀρρωστημένο τρόπο, καί ὅμως εἶπε αὐτή τήν ἀλήθεια. Καί προσπάθησα νὰ τὸν ἐνθαρρύνω λέγοντάς του μερικά πράγματα. Ἔμοιαζε βέβαια ὅτι ἦταν ὅπως τὰ ἔλεγε, ἀλλά αὐτό ὀφειλόταν στο ὅτι τὸ ἔπαιρνε ἐντελῶς ἀρνητικά το πράγμα, καθώς ήταν στη μέση, ὅπως εἴπαμε, ή ὅλη ἀρρωστημένη διάθεση. Προσπάθησα νὰ τοῦ δείξω καὶ τὰ θετικά, καί ὅτι ἐκεῖνο ποὺ χρειαζόταν ἦταν να προσέξει αὐτά πού τοῦ ἔλεγα καὶ ποὺ θὰ τοῦ ἔλεγα στη συνέχεια, καὶ νὰ πιαστεῖ ἀπό αὐτά· ἀλλιῶς, θὰ ἔμενε στην κατάστασή του. Ἀλλὰ μοῦ ἔκανε εντύπωση αὐτό πού εἶπε, Δέν εἶναι λίγοι αὐτοί που μοιρολογούν, και κυρίως ὅσοι ἔχουν ψυχοπαθολογικές καταστάσεις καί, θέλουν δέν θέλουν, ξυπνούν καὶ κοιμούνται με τά γονίδια πού ἔχουν μέσα τους, τά ὁποία προκαλούν τις άρρωστημένες αὐτές καταστάσεις. Ὀδύρονται, κλαίνε καὶ ὑποφέρουν. Ἄλλοι τά καταφέρνουν να μὴν ἔχουν τέτοια προβλήματα, γιατί τα δικά τους γονίδια εἶναι τέτοια πού δέν δημιουργούν ψυχοπαθολογικές καταστάσεις, ὅμως δημιουργοῦν ἄλλα αὐτοί, π.χ., ἐνεργοῦν ἔτσι ποὺ ἤ διαφεντεύουν καί ὅποιον πάρει ὁ χάρος ἤ καμουφλάρονται καί κινοῦνται μὲ προσωπείο.
Ὄχι λοιπόν να μοιρολογεῖ κανείς ἢ νὰ λαμβάνει μέτρα ἀπὸ δῶ κι ἀπό κεῖ νὰ κουκουλωθεῖ καὶ νὰ δείξει, πρῶτα στον ἑαυτό του, ὅτι δὲν εἶναι αὐτός ποὺ εἶναι καὶ νὰ ἐμφανισθεῖ ἐπίσης ἀσπροπρόσωπος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ταλαίπωρέ μου ἄνθρωπε! Τι σε πειράζει νὰ δεῖς ποιός εἶσαι; Ὁ Θεός ξέρει. Νά έμφανισθεῖς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ αὐτός πού εἶσαι.
Ἐκεῖνο λοιπόν που χρειάζεται εἶναι νὰ μή φοβηθοῦμε νὰ δοῦμε τὸν ἑαυτό μας καί νά μή φοβηθοῦμε νὰ ἀποδεχθοῦμε τὸν ἑαυτό μας. Νὰ μὴν ξαναβγεῖ ἀπὸ τὰ χείλη μας, ἀλλά οὔτε κάν να περάσει ἀπό τή σκέψη μας καὶ ἀπὸ τὴν καρδιά μας. «Αχ. Θεέ μου, γιατί μέ ἔκανες ἔτσι;» Γιατί μερικοί λένε καὶ αὐτό, καθώς διαπιστώνουν κάποια πράγματα μέσα τους, ἀπὸ τὰ ὁποῖα δὲν μποροῦν νὰ ἀπαλλαγοῦν. Οὔτε μοιρολατρικά νὰ πεῖς: «Ε, τί να κάνουμε; Τὴν εἶδα τή μοίρα μου τώρα, ποιά εἶναι», πού ἔλεγαν οἱ παλαιότεροι, καί παραδίδονταν στη μοίρα τους. Όχι, όχι.
Πρὶν ἐμεῖς δοῦμε τί εἴμαστε καὶ τί δὲν εἴμαστε, ὁ Θεὸς τὸ ἤξερε αὐτό. Ἀπό τότε που ἁμάρτησαν οἱ πρωτόπλαστοι, καὶ τοὺς ἔδιωξε ἀπὸ τὸν παράδεισο ὁ Θεός, ἤξερε τί θὰ εἶναι ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα τὸ ἀνθρώπινο γένος, καί τί θὰ εἶναι καί σήμερα ὁ καθένας μας. Αὐτὰ τὰ γνωρίζει ὁ Κύριος καὶ γι' αὐτό ήρθε, γιὰ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο καὶ ἀπό τίς ψυχοπαθολογικές καταστάσεις καὶ ἀπὸ τὴν ὅλη κατάσταση που δημιουργεῖ ἡ ἁμαρτία. Ἔγινε ἄνθρωπος, έσταυρώθη, ἀπέθανε, πῆγε ἐκεῖ στὸν ἅδη, ἀνεστήθη καὶ κατήργησε τὸν θάνατο, κατήργησε τὸν ἅδη, ὡς Θεός καὶ ὡς ἄνθρωπος ἀναμάρτητος, για να σώσει τον ἄνθρωπο. Ἀλλά πρέπει ὁ ἄνθρωπος νὰ τὰ δεῖ ἔτσι τα πράγματα, νὰ τὰ πιστέψει ἔτσι, νὰ τὰ πάρει ἔτσι.



ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

...πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν
Τὸ αἴσθημα κατωτερότητος καὶ ἄλλες ἀρρωστημένες καταστάσεις
μέσα στο μυστήριο τῆς σωτηρίας
Πανόραμα Θεσσαλονίκης, Ε΄ έκδοση





ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ



















Ανακοίνωση Ι.Μ. Σόφιας περί αργίας κληρικού

mitropoli sofias

Η Ιερά Μητρόπολις Σόφιας της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Βουλγαρίας, του Πατριαρχείου Βουλγαρίας, ανακοινοί ότι, διά της από 28ης Ιουλίου 2026 υπ’ αριθ. 134 αποφάσεως του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Βουλγαρίας και Μητροπολίτου Σόφιας κ.κ. Δανιήλ, λόγω συμπεριφοράς ασυμβιβάστου προς το ιερατικόν αξίωμα και τας μοναχικάς επαγγελίας υπακοής, η οποία συγχρόνως υπονομεύει και το κύρος της Εκκλησίας, και δυνάμει του άρθρου 95, υποπαρ. 19, και του άρθρου 139, παρ. 2, του Καταστατικού Χάρτου της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Βουλγαρίας, του Πατριαρχείου Βουλγαρίας, επεβλήθη εις τον αρχιμανδρίτην Νικάνορα (κατά κόσμον Χρήστον Χρήστωφ Μίσκωφ), ηγούμενον της Ιεράς Μονής των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού (Černogorski), πλησίον του χωρίου Γκίγκιντσι, εντός των ορίων της Ιεράς Μητροπόλεως Σόφιας, το επιτίμιον της ΑΡΓΙΑΣ, ήτοι της πλήρους απαγορεύσεως ιεροπραξιών επί δεκαπέντε ημέρας, από της 29ης Ιουλίου 2026.

Κατόπιν προσπαθείας τριών κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Σόφιας να επιδώσουν την ως άνω απόφασιν εις τον αρχιμ. Νικάνορα Μίσκωφ, εις την διεύθυνσιν της Ιεράς Μονής της μετανοίας αυτού, διεπιστώθη ότι ούτος απουσίαζεν αδικαιολογήτως εκ της Μονής άνευ της ευλογίας του οικείου Μητροπολίτου. Κατόπιν τούτου, ο αρχιμανδρίτης ενημερώθη τηλεφωνικώς περί του επιβληθέντος εις αυτόν κανονικού επιτιμίου.

Δημοσιεύομεν την απόφασιν προς γνώσιν και ενημέρωσιν του εκκλησιαστικού πληρώματος και του κοινού.

Ανακοινούμεν επίσης ότι, δυνάμει του άρθρου 81 και του άρθρου 95, υποπαρ. 18, του Καταστατικού Χάρτου της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Βουλγαρίας, του Πατριαρχείου Βουλγαρίας, καθώς και του άρθρου 12 του Κανονισμού περί των Εκκλησιαστικών Δικαστηρίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Βουλγαρίας, εσχηματίσθη κατά του αρχιμανδρίτου Νικάνορος (κατά κόσμον Χρήστου Χρήστωφ Μίσκωφ) η υπ’ αριθ. 2/2026 Εκκλησιαστική Ποινική Δικογραφία, καταχωρισθείσα εις το οικείον βιβλίον του Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου της Ιεράς Μητροπόλεως Σόφιας.

Εν Σόφια, τη 29η Ιουλίου 2026



ΠΗΓΗ: https://www.romfea.gr/patriarxeia-ts/patriarxeio-boulgarias/77867-anakoinosi-i-m-sofias-peri-argias-klirikoy

Οἰκουμενισμὸς καὶ αἱ σύγχρονοι γεωπολιτικαί ἐξελίξεις

 

 

Οἰκουμενισμὸς καὶ αἱ σύγχρονοι γεωπολιτικαί ἐξελίξεις*1

Τῆς κας Δραγκάνας Τρίφκοβιτς*2

ΑΦΕΤΗΡΙΑ: ΟΤΑΝ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΡΓΑΛΕΙΟΝ

  Στὶς προηγούμενες ἔρευνές μου εἶχα ἐπισημάνει τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ θρησκευτικὸς χῶρος δὲν μπορεῖ πλέον νὰ ἐξετάζεται ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν πολιτικό. Σήμερα αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ πλέον μόνο μία θεωρητικὴ ὑπόθεση, ἀλλὰ μία ἐμπειρικὰ ἐπαληθεύσιμη πραγματικότητα. Οἱ σύγχρονες θρησκευτικὲς διαδικασίες ἐξελίσσονται σὲ ἄμεση ἀλληλεπίδραση μὲ γεωπολιτικὰ συμφέροντα, διπλωματικὲς στρατηγικὲς καὶ παγκόσμια ἰδεολογικὰ σχέδια.

Ὁ οἰκουμενισμὸς σήμερα ἔχει πάψει νὰ ἀποτελεῖ ἀποκλειστικὰ θεολογικὸ ζήτημα. Ἔχει μετατραπεῖ σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ σημεῖα τομῆς τῆς θρησκείας, τῆς πολιτικῆς καὶ τῆς γεωπολιτικῆς, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ κατανόησή του δὲν μπορεῖ πλέον νὰ περιορίζεται μόνο στὸν διαχριστιανικὸ διάλογο.

Μποροῦν νὰ διακριθοῦν τουλάχιστον τρία ἐπίπεδα, στὰ ὁποῖα λειτουργεῖ αὐτὴ ἡ διαδικασία. Τὸ πρῶτο εἶναι τὸ θεσμικὸ ἐπίπεδο, στὸ ὁποῖο διεξάγεται ὁ ἐπίσημος οἰκουμενικὸς διάλογος. Τὸ δεύτερο εἶναι τὸ πολιτικὸ ἐπίπεδο, ὅπου κρατικοὶ καὶ ὑπερεθνικοὶ παράγοντες χρησιμοποιοῦν τοὺς θρησκευτικοὺς διαύλους γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῶν δικῶν τους συμφερόντων. Τὸ τρίτο εἶναι τὸ ἰδεολογικὸ ἐπίπεδο, στὸ ὁποῖο διαμορφώνονται παγκόσμιες ἀξιακὲς μῆτρες, ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν καθολικοποίηση τῶν δικῶν τους προτύπων.

ΒΑΤΙΚΑΝΟΝ: Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

  Τὸ Βατικανὸ δὲν ἀποτελεῖ μόνο ἕνα ἐκκλησιαστικὸ θεσμό. Εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικοὺς παράγοντες τῆς σύγχρονης παγκόσμιας πολιτικῆς. Οἱ ἀποστολικὲς ἐπισκέψεις, τὸ ἐκτεταμένο διπλωματικὸ δίκτυο καὶ ἡ ἐνεργὸς συμμετοχή του σὲ πολυμερεῖς θεσμοὺς μαρτυροῦν τὴν ὕπαρξη ἑνὸς σαφῶς διατυπωμένου ὁράματος γιὰ τὴν παγκόσμια τάξη. Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ὀπτική, ὁ οἰκουμενικὸς διάλογος ποὺ ἀναπτύσσει τὸ Βατικανὸ δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς μία προσπάθεια γιὰ τὴ χριστιανικὴ ἑνότητα. Λειτουργεῖ ὡς μηχανισμὸς σταδιακῆς διαμόρφωσης τοῦ θρησκευτικοῦ χώρου σύμφωνα μὲ ἕνα συγκεκριμένο ἀξιακὸ πρότυπο.

Ὁ σύγχρονος παπικὸς λόγος δίνει ἔμφαση σὲ ζητήματα, ὅπως τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἡ κοινωνικὴ δικαιοσύνη, ἡ οἰκολογία καὶ ἡ μετανάστευση. Ὡστόσο, ὅταν αὐτὲς οἱ ἀξίες προβάλλονται σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, τίθεται τὸ ἐρώτημα κατὰ πόσο ἀποτελοῦν πράγματι προϊὸν παγκόσμιας συναίνεσης καὶ κατὰ πόσο ἀντανακλοῦν μία συγκεκριμένη δυτικὴ ἱστορικὴ καὶ πολιτισμικὴ ἐμπειρία.

Τὸ Βατικανὸ δὲν ἐμφανίζεται ὡς οὐδέτερος διαμεσολαβητὴς τοῦ διαλόγου, ἀλλὰ ὡς ἐνεργὸς φορέας μίας συγκεκριμένης πολιτισμικῆς καὶ ἀξιακῆς ἀντίληψης γιὰ τὸν κόσμο. Ὁ δυτικὸς οἰκουμενισμός, ἀπὸ τὸν Διαφωτισμὸ ἕως τὰ σύγχρονα παγκόσμια ἀφηγήματα, βασίζεται στὴν ὑπόθεση ὅτι ὑπάρχει ἕνα ἐπιθυμητὸ μοντέλο κοινῆς συμβίωσης, στὸ ὁποῖο οἱ διαφορετικὲς παραδόσεις ὀφείλουν νὰ προσαρμοστοῦν.

Ἀκριβῶς ἐδῶ πρέπει νὰ θέσουμε τὸ θεμελιῶδες ἐρώτημα: πρόκειται γιὰ διάλογο μεταξὺ διαφορετικῶν παραδόσεων ἢ γιὰ ἐνσωμάτωση σὲ ἕνα ἤδη ὑπάρχον κανονιστικὸ πλαίσιο;

ΦΑΝΑΡΙ: ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟΝ ΩΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟΝ ΑΝΑΔΙΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ

  Ἐὰν τὸ Βατικανὸ ἀντιπροσωπεύει τὸν δυτικὸ πόλο αὐτῶν τῶν διαδικασιῶν, τότε ὁ ρόλος τοῦ Φαναρίου πρέπει νὰ ἐξεταστεῖ μέσα στὸν ἴδιο τὸν ὀρθόδοξο κόσμο.

Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες ἔχει τοποθετηθεῖ μὲ τρόπο ποὺ ἐγείρει τὸ ζήτημα τῆς ἐπανεξέτασης τῆς παραδοσιακῆς σχέσης μεταξὺ πρωτείου καὶ συνοδικότητας.

Στὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία, ἡ συνοδικότητα δὲν ἀποτελεῖ διοικητικὸ μηχανισμό, ἀλλὰ ὀντολογικὴ δομὴ τῆς Ἐκκλησίας, θεμελιωμένη στὴν τριαδολογικὴ ἐμπειρία. Ἡ ἑνότητα χωρὶς σύγχυση καὶ ἡ διαφορετικότητα χωρὶς διάσπαση ἀποτελοῦν τὴ βασικὴ παράμετρο τῆς ὀρθόδοξης κατανόησης τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς.

Ὡστόσο, οἱ σύγχρονες ἑρμηνεῖες τοῦ πρωτείου ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὸ Φανάρι ἐπιχειροῦν νὰ ἀποδώσουν στὸν Κωνσταντινουπολίτικο θρόνο ἁρμοδιότητες, οἱ ὁποῖες ὑπερβαίνουν τὴν παραδοσιακὴ ἀντίληψη τοῦ πρωτείου τιμῆς. Αὐτὸ μπορεῖ νὰ ἑρμηνευθεῖ ὡς μία ἐκκλησιολογικὴ καινοτομία, ἡ ὁποία δὲν διαθέτει καμία θεμελίωση στὴν πατερικὴ παράδοση.

Μία τέτοια μεταβολὴ δὲν εἶναι θεολογικὰ οὐδέτερη. Ἔχει ἐπίσης ἄμεσες πολιτικὲς συνέπειες, καθὼς μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὴν ἐσωτερικὴ ἀποδυνάμωση τῆς ὀρθόδοξης ἑνότητας καὶ νὰ δημιουργήσει χῶρο γιὰ ἐξωτερικὲς ἐπιρροὲς στὴ διαμόρφωση τῆς ὀρθόδοξης ταυτότητας.

ΟΥΚΡΑΝΙΑ: ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ

  Τὸ πιὸ συγκεκριμένο παράδειγμα αὐτῶν τῶν διαδικασιῶν ἀποτελεῖ ἡ οὐκρανικὴ ἐκκλησιαστικὴ κρίση.

Δὲν πρόκειται μόνο γιὰ μία κανονικὴ διαφορά, ἀλλὰ γιὰ ἕνα παράδειγμα τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖο τὰ θρησκευτικὰ ζητήματα μποροῦν νὰ καταστοῦν μέρος εὐρύτερων γεωπολιτικῶν στρατηγικῶν.

Ἡ χορήγηση τοῦ Τόμου Αὐτοκεφαλίας στὴ λεγόμενη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας τὸ 2019 προκάλεσε βαθιὲς διαιρέσεις στὸν ὀρθόδοξο κόσμο. Αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ ἐπισημανθεῖ στὴν περίπτωση αὐτὴ εἶναι ἡ ἔντονη παρουσία πολιτικῶν παραγόντων καὶ ἡ ἄμεση ἐμπλοκὴ δυτικῶν πολιτικῶν φορέων στὴ διαμόρφωση τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐξελίξεων.

Οἱ συνέπειες δὲν περιορίστηκαν ἀποκλειστικὰ στὸν οὐκρανικὸ χῶρο. Οἱ διασπάσεις καὶ οἱ διαφωνίες ποὺ προέκυψαν ἀντανακλάστηκαν σὲ ὁλόκληρο τὸν ὀρθόδοξο κόσμο, ἐπιτείνοντας τὶς ἤδη ὑπάρχουσες δικαιοδοτικὲς καὶ ἐκκλησιολογικὲς ἐντάσεις.

Ἐδῶ φθάνουμε σὲ ἕνα θεμελιῶδες φιλοσοφικὸ ἐρώτημα: ποιὸς ὁρίζει τὴν κανονικὴ ἀλήθεια καὶ ἀπὸ ποῦ προέρχεται ἡ ἐξουσία γιὰ ἕνα τέτοιο καθορισμό; Ἐὰν τὸ κριτήριο προέρχεται ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία — ἀπὸ πολιτικὰ κέντρα ἰσχύος — τότε δὲν μιλᾶμε πλέον γιὰ τὸν χῶρο τοῦ Λόγου, ἀλλὰ γιὰ τὸν χῶρο τῆς πολιτικῆς ἐργαλειοποίησης.

Τὰ Βαλκάνια, ὡς παραδοσιακὰ εὐαίσθητος γεωπολιτικὸς χῶρος, αἰσθάνονται ἐπίσης τὶς συνέπειες αὐτῶν τῶν διαδικασιῶν. Τὰ ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα στὴν περιοχὴ — ἀπὸ τὴ Σερβία ἕως τὴ Βόρεια Μακεδονία καὶ τὸ Μαυροβούνιο — δὲν μποροῦν νὰ κατανοηθοῦν ἀπομονωμένα ἀπὸ τὸ εὐρύτερο πλαίσιο, μέσα στὸ ὁποῖο ἡ ὀρθόδοξη ταυτότητα καθίσταται σημαντικὸς παράγοντας στὴν ἀνακατανομὴ τῆς πολιτικῆς ἐπιρροῆς.

ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ: Η ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΣ ΩΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ

  Ἡ ὀρθόδοξη ἀπάντηση σὲ αὐτὲς τὶς διαδικασίες δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀποκλειστικὰ πολιτική. Πρέπει νὰ εἶναι, πρωτίστως, ὀντολογική.

Αὐτὴ ἡ ἀπάντηση ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ὀρθόδοξη κατανόηση τοῦ εἶναι καὶ τῆς κοινότητας.

Ἡ συνοδικότητα δὲν ἀποτελεῖ διοικητικὴ ἀρχή, ἀλλὰ ὀντολογικὴ πραγματικότητα θεμελιωμένη στὴ ζωὴ τῆς Ἁγίας Τριάδας. Στὴν τριαδικὴ ὕπαρξη ὑπάρχει τέλεια ἑνότητα χωρὶς τὴν κατάργηση τῶν προσώπων καὶ τέλεια διαφορετικότητα χωρὶς τὸν διαχωρισμὸ τῆς φύσης.

Αὐτὸ τὸ πρότυπο ἀποτελεῖ οὐσιαστικὴ ἀντίθεση σὲ κάθε ὁλοκληρωτικὸ σχέδιο ποὺ ἐπιδιώκει τὴν ἑνότητα μέσῳ τῆς ὁμογενοποίησης καὶ τῆς ἐξάλειψης τῶν διαφορῶν.

Ἰδιαίτερη σημασία ἐδῶ ἔχει ἡ ἡσυχαστικὴ παράδοση. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς δείχνει ὅτι ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ δὲν ἀποτελεῖ ἀποτέλεσμα ἑνὸς ὀρθολογικοῦ συμβιβασμοῦ, ἀλλὰ ἕνα συνεργικὸ γεγονὸς πραγματικῆς συμμετοχῆς τοῦ ἀνθρώπου στὶς ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ.

Ἀπὸ αὐτὴ τὴν κατανόηση προκύπτει καὶ ἕνα σημαντικὸ συμπέρασμα: ἡ ἀλήθεια στὴν ὀρθόδοξη παράδοση δὲν ἀποτελεῖ ἀποτέλεσμα διαπραγμάτευσης οὔτε προϊὸν θεσμικῆς διαδικασίας. Ἡ Ἀλήθεια εἶναι Πρόσωπο — ὁ Χριστός. Ἀκριβῶς σὲ αὐτὸ ἔγκειται ἡ οὐσιαστικὴ διαφορὰ μεταξὺ διαλόγου καὶ ἐνσωμάτωσης.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η ΠΑΡΡΗΣΙΑ ΩΣ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΣ

  Ὁ σύγχρονος ὀρθόδοξος κόσμος βρίσκεται σὲ μία σύνθετη ἱστορικὴ συγκυρία, κατὰ τὴν ὁποία ἐπανεξετάζονται ταυτόχρονα οἱ πνευματικές, θεσμικὲς καὶ γεωπολιτικὲς διαστάσεις τῆς ὕπαρξής του.

Ἀντιμέτωπα μὲ προκλήσεις βρίσκονται τόσο ἡ κανονικὴ τάξη ὅσο καὶ τὰ ὅρια τῶν ἐκκλησιαστικῶν δικαιοδοσιῶν, ἀλλὰ καὶ ἡ ἴδια ἡ κατανόηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας.

Σὲ τέτοιες συνθῆκες, ὁ ὀρθόδοξος διανοούμενος καὶ θεολόγος δὲν καλεῖται οὔτε στὴ σιωπὴ οὔτε σὲ μία διπλωματικὴ ἀσάφεια. Καλεῖται στὴν παρρησία — στὸν ἐλεύθερο, ὑπεύθυνο καὶ θαρραλέο λόγο τῆς ἀλήθειας.

Ὄχι ἀπὸ μία πολιτικὴ θέση, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ὀντολογικὴ θεμελίωση στὸν Λόγο, τοῦ ὁποίου ἡ φύση δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἱστορικὲς ἀναδιαμορφώσεις καὶ γεωπολιτικὲς μεταβολές.

Ἡ διαφύλαξη τῆς ὀρθόδοξης ταυτότητας προϋποθέτει τουλάχιστον τρία πράγματα: τὴ σαφῆ διάκριση μεταξὺ θεολογικοῦ διαλόγου καὶ πολιτικῆς ἐργαλειοποίησης τῆς θρησκείας· τὴ διατήρηση τῆς ἐσωτερικῆς συνοδικότητας ὑπὸ συνθῆκες ἐξωτερικῶν πιέσεων· καί, πάνω ἀπ’ ὅλα, τὴν πιστότητα στὸν Λόγο ὡς διαρκὲς θεμέλιο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ὕπαρξης.

Διότι ἡ ἱστορία δὲν βρίσκει τὴν ὁλοκλήρωσή της οὔτε στοὺς πολιτικοὺς συμβιβασμοὺς οὔτε στὴ συναίνεση τῶν πολιτισμῶν, ἀλλὰ στὴν Παρουσία — τὴν ἐσχατολογικὴ πλήρωση ἐν Χριστῷ.

Ἀκριβῶς στὴ διάκριση μεταξὺ τῶν ἱστορικῶν σχεδίων ἀνθρώπινης ἑνότητας καὶ τῆς ἐσχατολογικῆς ἑνότητας ἐν Χριστῷ βρίσκεται ὅλο τὸ δρᾶμα τῆς σύγχρονης ἱστορικῆς συγκυρίας.

………………………….

*1 Εἰσήγησις εἰς τὴν Διεθνῆ Διάσκεψιν «Ὁ Οἰκουμενισμὸς μεταξὺ διαλόγου καὶ πολιτικῆς ἐργαλειοποίησης», ἡ ὁποία ἐπραγματοποιήθη τήν 30ήν Ἰουνίου 2026 εἰς τὸ Κέντρον Τύπου τῆς Ἑνώσεως Δημοσιογράφων Σερβίας εἰς τὸ Βελιγράδι καί συνεκέντρωσε διακεκριμένους θεολόγους, ἀναλυτάς καὶ δημόσια πρόσωπα ἀπὸ τὴν Σερβίαν, τὴν Ρωσίαν, τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ἰταλίαν.

*2 Ἡ κα Δραγκάνα Τρίφκοβιτς εἶναι Γενικὴ Διευθύντρια τοῦ Κέντρου Γεωστρατηγικῶν Μελετῶν καὶ Πρόεδρος τοῦ Εὐρασιατικοῦ Φόρουμ ΜΜΕ.

orthodoxostypos