ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ ☦

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Γνωρίζουν οι επίσκοποι τας νέας προδοτικάς αποφάσεις εις βάρος της Ορθοδοξίας εις το ΠΣΕ;

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhQS7TSJTRgjmqmTztGk7Ls7S_S0W0OPxcq-E854C-Y5kJ4DznrguIokgW4Zu-v6r6WLvf8yyHFHLtwvxG9b7LXkEtOp1flEzcUE3JdedAOPtrF_p_0crTfu35nmSbrQBr0yxXk__LvZCPD/s1600/%5Bel%5Dimage1.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhQS7TSJTRgjmqmTztGk7Ls7S_S0W0OPxcq-E854C-Y5kJ4DznrguIokgW4Zu-v6r6WLvf8yyHFHLtwvxG9b7LXkEtOp1flEzcUE3JdedAOPtrF_p_0crTfu35nmSbrQBr0yxXk__LvZCPD/s400/%5Bel%5Dimage1.png" width="400" /></a></div>
 
Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. 
Θεοδώρου Ζήση</div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
 </div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
1. Δὲν θέλουν 
νὰ γνωρίζη ὁ λαὸς τὰ ἀποφασιζόμενα</div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
 </div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
ΕΙΝΑΙ φοβερὴ ἡ συντελούμενη ἐκκλησιολογικὴ 
καταστροφὴ στὰ πλαίσια τῆς Ψευδοοικουμενικῆς Κινήσεως καὶ τῆς παναιρέσεως τοῦ 
Οἰκουμενισμοῦ. Ὅσοι ἐπὶ ἕνα αἰώνα ἀπατεώνα, τὸν προηγούμενο 20ὸ αἰώνα, 
ἐσχεδίασαν καὶ ἐφήρμοσαν μεθοδικά, στὴν ἀρχὴ κρυφὰ καὶ συνεσκιασμένα, τὸν σατανοκίνητο 
καὶ μασονοκίνητο διαθρησκειακὸ καὶ διαχριστιανικὸ συγκρητισμό, <a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=7277640590316391687" name="more"></a>μὲ τὴν πολυδιαφημισθεῖσα καὶ πολυεπαινεθεῖσα Οἰκουμενικὴ Κίνηση, 
μποροῦν τώρα νὰ ἐπιχαίρουν, διότι οἱ ὀρθόδοξες ἀντιστάσεις μειώνονται, ἰδιαίτερα 
στὰ ὑψηλὰ ἡγετικὰ κλιμάκια τῆςἘκκλησίας καὶ τῆς θεολογικῆς ἐπιστήμης, πλὴν 
ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων.</div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
Μόνο θλίψη καὶ κατήφεια γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ προκαλοῦν 
τὰ ἀποφασισθέντα στὴν 10η Γενικὴ Συνέλευση τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου 
Ἐκκλησιῶν», ἢ ὀρθότερα τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Αἱρέσεων, τὰ ὁποῖα δέχθηκαν 
ὁμόφωνα οἱ ἀντιπρόσωποι ὅλων τῶν αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν, πλὴν βεβαίως 
τῶν ἐκκλησιῶν Γεωργίας καὶ Βουλγαρίας, οἱ ὁποῖες ἀξιεπαίνως καὶ πατερικῶς δὲν 
συμμετέχουν σ᾽ αὐτὴν τὴν πανσπερμία τῆς πλάνης καὶ τῆς ἐκκλησιολογικῆς σύγχυσης. 
Ἡ Συνέλευση αὐτὴτῶν 
αἱρετικῶν, Προτεσταντῶν 
καὶ Μονοφυσιτῶν, μὲτοὺς 
ὁποίους ἐκκλησιολογικὰ ταυτίζεται 
καὶ εὐτελίζεται ἡ Μία, 
Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ 
Ἐκκλησία, ἔλαβε χώρα στὴν πόλη 
Πουσὰν τῆς Ν. Κορέας 
ἀπὸ τὶς 30 Ὀκτωβρίου 
μέχρι τὶς 8 Νοεμβρίου τρέχοντος ἔτους. Εἶναι 
βέβαια ἀκόμη ἐνωρὶς γιὰ τὴν καταμέτρηση τῶν ἀντιδράσεων ἐκ μέρους τῆς ἐπισήμου 
Ἐκκλησίας, τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ μεμονωμένων κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν. 
Ἀξιοσημείωτη καὶ πολὺ ἐνδιαφέρουσα γιὰ τὶς ἐπισημάνσεις της εἶναι μία πρώτη 
κριτικὴ ἀποτίμηση ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μονὴ Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου, ἡ ὁποία ἤδη 
ἐκυκλοφορήθη διαδικτυακῶς μὲ τὸν εὔστοχο τίτλο «“Συγγνώμη 
ποὺ εἴμαστε Ὀρθόδοξοι”: 10η Γενικὴ 
Συνέλευση τοῦ ΠΣΕ στὸ Πουσάν» (<a href="http://www.impantokratoros.gr/A428EDF3.el.aspx">http://www.impantokratoros.gr/A428EDF3.el.aspx</a>). 
Εἶναι βέβαιο πὼς στὴ συνέχεια θὰ ὑπάρξουν καὶ ἄλλες ἀντιδράσεις καὶ 
τοποθετήσεις, τὶς ὁποῖες ὅμως φαίνεται ὅτι θέλουν νὰ ἀποτρέψουν οἱ μετέχοντες 
καὶ οἱ ἐπὶ κεφαλῆς των, γι᾽ αὐτὸ καὶ οὐσιαστικὰ ἀποκρύπτουν τὰ ἀποφασισθέντα. 
Ὑπάρχει στὸσημεῖο 
αὐτὸ μία ὁλοφάνερη 
ἀντίφαση μεταξὺ ὅσων λέγουν 
καὶ ὅσων πράττουν 
αὐτοὶ ποὺ ἐνστερνίζονται 
τὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. 
Ὅταν συναντῶνται 
σὲ ἐπίσημες διαβουλεύσεις, διαπιστώνουν 
ὅτι οἱ ἀποφάσεις τους παραμένουν μόνον 
μεταξὺ αὐτῶν ποὺ 
τὶς ἀποφασίζουν 
καὶ ἐλαχίστων ἄλλων 
περὶ αὐτούς, 
ἐνῶ ὁλαὸς 
ἀγνοεῖ τὰ ἀποφασιζόμενα, 
καὶ ἑπομένως 
οὐσιαστικὰπρόκειται γιὰ μία 
ἀριστοκρατικὴ κίνηση 
εἰδικῶν καὶ 
ἐπαγγελματιῶν, χωρὶς 
λαϊκὸ ἔρεισμα. Δὲν πράττουν ὅμως καὶ τίποτε, γιὰ 
νὰ ἀποτρέψουν αὐτὴν τὴν ὀλιγαρχικὴ ἀντιλαϊκὴ εἰκόνα, ὄχι γιατὶ δὲν μποροῦν, ἀλλὰ 
γιατὶ θέλουν νὰ κρατοῦν σὲ ἄγνοια τοὺς πολλοὺς ἐκ τῶν ἐπισκόπων καὶ περισσότερο 
τὸ πλήρωμα τῶν πιστῶν, ποὺ διαμορφώνουν διαχρονικὰ τὴν συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας, 
ἡ ὁποία ἀποτρέπει τὶς αἱρέσεις καὶ τὶς πλάνες. Ἂν 
ἐπιθυμοῦσαν νὰ φέρουν στὸ 
φῶς τὰ ἀποφασιζόμενα, 
ἡ πρώτη κίνηση ποὺ ἔπρεπε 
νὰ κάνουν, γιὰνὰ προβάλουν 
ὅσα “ὀρθά” 
καὶ“ἀνεπίληπτα” ὑπογράφουν, 
ἦταν νὰ δώσουν εὐρεῖα 
δημοσιότητα μὲ μεταφράσεις τῶν κειμένων 
στὰἐπίσημα 
ἐκκλησιαστικὰ καὶ στὰ ἄλλα 
χριστιανικὰἔντυπα 
καὶ ἐφημερίδες, ἀκόμη 
δὲ καὶ νὰ διανείμουν τὶς 
ἀποφάσεις εἰς ὅλους τοὺς 
ἐπισκόπους, τοὺς ἱερεῖς, 
τοὺς μοναχοὺς καὶ τοὺς 
λαϊκούς. Αὐτοὶ ποὺ κόπτονται ὑπὲρ τῆς μεταφράσεως τῶν λειτουργικῶν κειμένων, 
γιὰ νὰ τὰ κατανοεῖ ὁ λαός, γιατί δὲν μεταφράζουν καὶ δὲν διαδίδουν τὶς ἀποφάσεις 
τῶν Γενικῶν Συνελεύσεων τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν», ὥστε νὰ τὶς 
γνωρίσει ὁ λαὸς καὶ νὰ τοποθετηθεῖ ἐπ᾽ αὐτῶν; Ψάξτε νὰ βρεῖτε στὰ ἐπίσημα ἔντυπα 
τῆς Ἐκκλησίας ἢ στὰ τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων τὰ κείμενα τῶν προηγουμένων 
Συνελεύσεων. Παντελὴς σιωπὴ καὶ ἀπόκρυψη. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος θὰ ἀρκεσθεῖ στὴν 
σχετικὴ ἔκθεση ποὺ θὰ ὑποβάλει ἡ ἀντιπροσωπεία, μὲ τὶς δικές της βέβαια θετικὲς 
ἐκτιμήσεις, ἀφοῦ συνδιαμόρφωσε τὰ ἀποφασισθέντα, χωρὶς κἂν νὰ συζητήσει γι᾽ αὐτὰ 
οὔτε σὲ ἐπίπεδο Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, οὔτε σὲ ἐπίπεδο Ἱεραρχίας. Αὐτὸς εἶναι 
καὶ ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο ἐρωτώμενοι πολλοὶ ἐπίσκοποι γιὰ τὰ ἀποφασιζόμενα 
δηλώνουν ἄγνοια, χωρὶς βέβαια αὐτὸ νὰ τοὺς ἀθωώνει, γιατὶ μέσα στὴν ποιμαντική 
τους εὐθύνη καὶ ἀγωνία ἔπρεπε προτεραιότητα νὰ ἔχουν τὰ θέματα τῆς πίστεως καὶ 
τῆς νοθεύσεώς της ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς αἱρετίζοντας ἰδικούς μας, ὅπως τὸ 
πράττουν ὀρθῶς ἀρκετοὶ ἐξ αὐτῶν.</div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
 2. Παραδείγματα προδοτικῶν 
ἀποφάσεων, ποὺδὲν γνωρίζουν 
οὔτε οἱ ἐπίσκοποι</div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
 </div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
Μέχρι τώρα στοὺς διαχριστιανικοὺς διαλόγους, 
διμερεῖς καὶ πολυμερεῖς, ἔχουν γίνει δεκτὰ ἀπαράδεκτα κείμενα, τὰ ὁποῖα 
προσβάλλουν τὴν ὀρθόδοξη αὐτοσυνειδησία, ἀναιροῦν ἀποφάσεις ἀκόμη καὶ 
Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ἀθωώνουν παλαιὲς καὶ νέες αἱρέσεις. Καὶ τὰ κείμενα αὐτὰ 
ἔγιναν δεκτὰ ἀπὸ ἀντιπροσώπους ἐκκλησιῶν. Τοποθετήθηκαν συνοδικὰ οἱ αὐτοκέφαλες 
ἐκκλησίες ἀπέναντι αὐτῶν τῶν ἀντισυνοδικῶν καὶ ἀντιπατερικῶν ἀποφάσεων, ὥστε νὰ 
τὶς ἐγκρίνουν ἢ νὰ τὶς ἀπορρίψουν;</div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
Μερικὲς ἐκκλησίες 
τὶς ἔχουν ἐγκρίνει, ὅπως 
ἔπραξε συνοδικὰ ἡ Ἐκκλησία 
τῆς Ρουμανίας, ἡ ὁποία δέχθηκε 
τὰ πορίσματα τοῦ διαλόγου 
μὲ τοὺς Μονοφυσίτες, βάσει τῶν 
ὁποίων αὐτοὶ εἶναι 
Ὀρθόδοξοι, καὶ ὅπως πράττει 
στὴν πράξη ἡ Ἐκκλησία 
Ἀντιοχείας, ἡ ὁποία βάσει 
τῶν πορισμάτων αὐτῶν 
ἔχει 
μυστηριακὴ καὶ εὐχαριστιακὴ κοινωνία 
μὲ τοὺς Συροϊακωβίτες Μονοφυσίτες, καὶ 
ὅπως ἀκόμη πράττει 
ἐπὶ ἔτη το «Παγκόσμιο Συμβούλιο 
Ἐκκλησιῶν», ποὺμᾶς βάζει 
στὸν ἴδιο σάκκο, μᾶς τσουβαλιάζει, 
ἐμᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους 
μαζὶ μὲ τοὺς Μονοφυσίτες, 
ὀνομάζοντάς μας ὅλους Ὀρθοδόξους. 
Στὶς ἐπιτροπὲς τοῦ 
«Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν», μετέχουμε 
καὶ δεχόμαστε νὰ ὀνομαζόμαστε 
Ὀρθόδοξοι καὶ ἐμεῖς 
καὶ οἱ αἱρετικοὶ Μονοφυσίτες, 
καὶ κανένας δὲν διαμαρτύρεται. </div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
Στὰ θέματα πίστεως καὶ αἱρέσεων  δὲν ὑπάρχουν 
τοπικὰ ὅρια καὶ τοπικὲς δικαιοδοσίες, ὥστε νὰ δικαιολογεῖται ἡ ἀδιαφορία 
ἢ ἡ μὴ ἀνάμειξη ὡς πράξη ποὺ δῆθεν ἀπορρέει ἀπὸ τὴν ὑποχρέωση νὰ μὴ 
ἀναμειγνυόμαστε στὶς δικαιοδοσίες ἄλλων τοπικῶν ἐκκλησιῶν. Ἡ πίστη, 
ἡ ἀλήθεια καὶ τὰ δόγματα 
δὲν ἔχουν σύνορα· εἶναι 
κοινὰ καὶ ἑνιαῖα. 
Καὶ ὅταν προσβάλλονται ὁπουδήποτε, 
ἡ προσβολὴ θίγει τὴν 
ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. 
Διαμαρτυρήθηκε ποτὲ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος γιὰ τὴν μυστηριακὴ κοινωνία μὲ 
τοὺς Μονοφυσίτες καὶ γιὰ τὴν συνοδικὴ ἀποδοχὴ τῶν ἀ ποφάσεων τοῦ 
Διαλόγου;</div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
 3. Ἡ Ἱεραρχία, 
πλὴν ἐξαιρέσεων, ἄφωνη 
καὶ ἄπραγη</div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
 </div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
Ἡ μόνη ὀρθὴ ἀντίδραση τῆς Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τὶς 
τελευταῖες δεκαετίες ἦταν νὰ μὴ ἀποστείλει ἀντιπροσώπους στὴν Γενικὴ Συνέλευση 
τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ 
Ρωμαιοκαθολικῶν στὸ Balamand τοῦ Λιβάνου τὸ 1993, ἐπὶ ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, 
καὶ νὰ μὴ μετάσχει ἔτσι, μαζὶ μὲ πέντε ἄλλες αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες (Ἱεροσολύμων, 
Σερβίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας, Τσεχοσλοβακίας), στὴν σύνταξη καὶ ἀποδοχὴ ἑνὸς 
ἐπαίσχυντου προδοτικοῦ κειμένου, τὸ ὁποῖο ὄχι μόνο ἀθωώνει τὴν Οὐνία, 
δικαιολογώντας καὶ τὴν ἱστορική της προέλευση καὶ τὴν σημερινή της ὕπαρξη, 
ἀλλὰ πρὸπαντὸς 
γιὰ πρώτη φορὰ ὀρθόδοξοι 
ἀντιπρόσωποι τῶν ἐννέα 
αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν 
ποὺ ἔλαβαν μέρος (Κωνσταντινουπόλεως, 
Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, Μόσχας, Ρουμανίας, Κύπρου, 
Πολωνίας, Ἀλβανίας, Φιλλανδίας) 
ἀρνοῦνται ἐπισήμως 
σὲ θεολογικὸ διάλογο ὅτι ἡ 
Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡΜία, 
Ἁγία, 
Καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία 
καὶ δέχονται ὅτι 
συναποτελεῖ μὲ τὴν 
Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία τὴν Μία, 
Ἁγία (Unam Sanctam), στὴν ὁποία 
Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία ἀναγνωρίζουν 
ἀποστολικὴ 
διαδοχὴ καὶ ἁγιαστικὴΧάρη 
στὰ μυστήριά της1. Τὰ ἐδιάβασαν καὶ τὰ ἐμελέτησαν καὶ τὰ 
ἀποδέχονται ὅλα αὐτὰ οἱ ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι, σὲ ἀντίθεση μὲ ὅλη τὴν προηγουμένη 
συνοδικὴ καὶ πατερικὴ παράδοση; Μολονότι ἐλαφρύνεται κάπως ἡ θέση ὅσων 
αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν δὲν ἔλαβαν μέρος στὸ Balamand, δὲν ἔπρεπε στὴ συνέχεια 
συνοδικὰ νὰ ἀντιδράσουν καὶ νὰ ἀπορρίψουν τὸ κείμενο, ὅπως ἔπραξαν ἀρκετοὶ 
κληρικοί, μοναχοὶ καὶ λαϊκοί, μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐτιμωρήθησαν γι᾽ αὐτήν 
τους τὴν ἀντίδραση;</div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
Καὶ ὄχι μόνον δὲν ἀντέδρασαν τότε, πρὶν ἀπὸ εἴκοσι 
χρόνια, ἀλλὰ στὴ συνέχεια ἔλαβαν παρόμοιες ἀποφάσεις στὸ χῶρο τοῦ Παγκοσμίου 
Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, ὅπως ἔγινε στὴν προηγούμενη 9η Γενικὴ Συνέλευση 
στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε τῆς Βραζιλίας τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2006, ὅπου οἱ μετέχοντες 
ἀντιπρόσωποι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πλὴν τῶν Ἐκ 
κλησιῶν Γεωργίας καὶ Βουλγαρίας, ἀρνήθηκαν, ὅπως στὸ Balamand, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη 
Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Δέχθηκαν ὅτι λόγῳ 
τοῦ χωρισμοῦ καὶ τῆς διαιρέσεως καμμία ἐκκλησία δὲν εἶναι καθολική· ὅπως ἐπὶ 
λέξει γράφει τὸ κείμενο τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε «κάθε ἐκκλησία ἐκπληρώνει τὴν 
καθολικότητά της, ὅταν εἶναι σὲ κοινωνία μὲ τὶς ἄλλες ἐκκλησίες» (§ 6) καὶ ὅτι 
«χωρισμένοι ἀπ᾽ ἀλλήλων εἴμαστε πτωχευμένοι». Βάσει αὐτῶν τώρα δέν ὑπάρχει 
πουθενὰ ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἐπειδὴ ὑπάρχουν 
διαιρέσεις, ἐπειδὴ ἡ Ἐκκλησία εἶναι διηρημένη κατὰ τὴν πρωτοφανῆ ἐκκλησιολογία 
Μητροπολίτου, ὁ ὁποῖος ἐκπροσωπεῖ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς 
συναντήσεις, καὶ τὸ χειρότερο ὅτι εἶναι πτωχὴ ἡ Ἐκκλησία ἐπειδὴ τῆς λείπουν οἱ 
αἱρετικοί.</div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
Ἡ«Σύναξη Ὀρθοδόξων 
Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» 
τὰ ἐπισημάναμε τότε αὐτά, 
μεταξὺ πολλῶν ἄλλων, 
σὲ ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ ποὺ ἐστείλαμε 
στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. 
Βαρθολομαῖο, ὁ ὁποῖος 
σὲ ἐπίσκεψή του στὴν 
Ἱερὰ Μονὴ Μεγίστης Λαύρας 
Ἁγίου Ὄρους προσπάθησε 
ὁμιλῶν νὰ τὰ δικαιολογήσει 
καὶ νὰ συστήσει στοὺς 
μοναχοὺς νὰ ὑπακούουν 
καὶ νὰ δέχονται ὅσα 
οἱ ἐκκλησιαστικὲς ἡγεσίες 
ἀποφασίζουν, σὰν νὰ εἶναι 
ἡ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία 
τῆς Ἐκκλησίας ποὺ σύνοδοι, πατριάρχες 
καὶ ἐπίσκοποι διατυπώνουν αἱρέσεις, 
ποὺκαταδικάζονται πρωτοστατούντων τῶν 
μοναχῶν.2</div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
Τὶς ἴδιες ἐκκλησιολογικὲς θέσεις ἐπιβεβαίωσε καὶ 
ἐνίσχυσε καὶ ἡ πρόσφατη 10η Γενικὴ Συνέλευση τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν 
στὸ Πουσὰν τῆς Ν. Κορέας. Δὲν ἀντέδρασε γιὰ τὶς ἀποφάσεις τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε πρὶν 
ἀπὸ ἑπτὰ χρόνια οὔτε ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος οὔτε ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς 
Ἑλλάδος, ἐνῶ ὑπάρχει μεγάλος σκανδαλισμὸς καὶ ἀναταραχὴ στὶς συνειδήσεις τῶν 
πιστῶν. Δὲν ζήτησε ἐξηγήσεις ἀπὸ τοὺς ἀντιπροσώπους της κληρικοὺς καὶ λαϊκούς. 
Τί ἔκαναν στὴ Συνέλευση; Ἐκοιμῶντο, ἀδιαφοροῦσαν, τὰ θεωροῦν αὐτὰ ἀσήμαντα, δὲν 
ἔχουν τὴν ἀνάλογη θεολογικὴ παιδεία, τοὺς ἔχουν καθοδηγήσει νὰ τὰ δέχονται ὅλα 
χωρὶς ἀντίρρηση, γιατὶ ἔτσι εἶναι προαποφασισμένο; Τι ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ἢ τί ἄλλο 
συμβαίνει; Δὲν πρέπει νὰ γνωρίζουν οἱ ἐπίσκοποι, ποὺ τοὺς ὁρίζουν ὡς 
ἀντιπροσώπους, δὲν πρέπει νὰ μάθει τὸ ὀρθόδοξο πλήρωμα, ποὺ εἶναι ποίμνιο λογικὸ 
καὶ ὄχι ἄλογο; Τόσο λογικὸ μάλιστα καὶ ἀποφασιστικό, ὥστε πολλὲς φορὲς καταργεῖ 
τοὺς ἀναξίους ποιμένες καὶ σώζει αὐτὸ τὴν Ὀρθοδοξία.</div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
Εἶναι πλέον καιρὸς ὅ,τι δὲν ἔπραξαν οἱ ἐπίσκοποι 
μετὰ τὸ Balamand καὶ μετὰ τὸ Porto Alegre καὶ ἄφησαν τὴν αἵρεση νὰ θριαμβεύει 
καὶ νὰ ἐξευτελίζει τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, νὰ τὸ 
πράξουν τώρα, μετὰ τὸ Πουσάν, ποὺ ἐπαναλαμβάνει τὰ ἴδια καὶ προχωρεῖ σὲ 
χειρότερα, ὅπως θὰ δοῦμε σὲ ἑπόμενο ἄρθρο μας. Γιατί οἱ ἀντιπρόσωποί μας δὲν 
ἐχρησιμοποίησαν τὸ δικαίωμα ποὺ τοὺς δίνουν οἱ νέες ρυθμίσεις στὸ καταστατικὸ 
τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» νὰ ἐκφράσουν τὴν ἐκκλησιολογική τους 
διαφοροποίηση; Μᾶς ταύτισαν, λοιπόν, λό γῳ ἀγνωσίας, δειλίας ἢ στοχευμένης 
ἀδιαφορίας, μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἀποφάσισαν ἐξ ὀνόματος καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων 
νὰ ζητήσουμε συγγνώμη καὶ νὰ μετανοήσουμε μαζὶ μὲ τὶς αἱρέσεις, ἀντὶ 
ἀκολουθώντας τοὺς Ἁγίους Πατέρες νὰ καλέσουν τοὺς αἱρετικούς, Προτεστάντες καὶ 
Μονοφυσίτες, νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ 
Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Τὰ γνωρίζουν ὅλα αὐτὰ οἱ σεβαστοὶ κατὰ τὰ ἄλλα ἐπίσκοποι 
καὶ ποιμένες, καὶ ἰδιαίτερα οἱ μὴ στρατευμένοι στὶς τάξεις τοῦ 
Οἰκουμενισμοῦ;</div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
 </div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
Ὑποσημειώσεις:</div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
1. Περισσότερα βλ. εἰς Πρωτοπρεσβυτέρου ΘΕΟΔΩΡΟΥ 
ΖΗΣΗ, Οὐνία. Ἡ καταδίκη καὶ ἡ ἀθώωση (στὸ Freising καὶ στὸ Balamand), 
Θεσσαλονίκη 2002, σελ. 148-152. </div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
2. Βλ. τὰ κείμενα τῆς ΣΥΝΑΞΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ 
ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ, ≪Ἡ ὀργὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου στὴ Μεγίστη Λαύρα Ἁγίου Ὄρους 
ἀποκαλύπτει πολλά≫ καὶ ΤΩΝ ΑΥΤΩΝ, ≪“Οὐκ ἐσμὲν τῶν Πατέρων σοφώτεροι”. Ἀναίρεση 
τῆς ἐπιχειρηματολογίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μὲ ἀφορμὴ τὴν ὁμιλία τοῦ Οἰκουμενικοῦ 
Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στὴ Μεγίστη Λαύρα≫, ἐν Θεοδρομίᾳ 13 (2011) 592-639. 
Τὰ ἴδια κείμενα μὲ ἐντυπωσιακὸ φωτογραφικὸ ὑλικὸ ἀπὸ τὶς συναντήσεις τῶν 
Οἰκουμενιστῶν στὸ ἐξαιρετικὸ ἔντυπο: Φώτης Κόντογλου. Ἀφιέρωμα στὴν ἀναίρεση τῆς 
ἐπιχειρηματολογίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Ἔκδοση τῆς Συνάξεως Ὀρθοδόξων Ρωμηῶν 
≪Φώτης Κόντογλου≫, Τρίκαλα, Χριστούγεννα 2011.</div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
 </div>
 
<div class="MsoNormal" style="text-align: right;">
Ορθόδοξος Τύπος, 13/12/2013</div>
</div>

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Γνωρίζουν οι επίσκοποι τας νέας προδοτικάς αποφάσεις εις βάρος της Ορθοδοξίας εις το ΠΣΕ;

Το ῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση 1. Δ ὲ ν θέλουν ν ὰ γνωρίζη ὁ λα ὸ ς τ ὰ ἀ ποφασιζόμενα ΕΙΝΑΙ φοβερὴ ἡ συντελούμε...

Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div style="text-align: right;">
Νικολάου Μάννη, εκπαιδευτικού 
 </div>
<div style="text-align: right;">
</div>
<div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;">
Στην εποχή της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, όπου οι θρόνοι των Τοπικών Εκκλησιών έχουν καταληφθεί από οικουμενιστές επισκόπους και η πορεία των χαρακτηρίζεται προδοτική για την Πίστη μας, αρκεί άραγε ο χαρακτηρισμός «Ορθόδοξοι» για τους όντως Ορθοδόξους, από τη στιγμή που «ορθόδοξοι» αυτοχαρακτηρίζονται και οι Οικουμενιστές; <o:p></o:p></div>
 
 
<div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;">
Ήδη από το 1924, έτος της ημερολογιακής καινοτομίας, όπου ο Οικουμενισμός επιτέθηκε ευθέως στο Σώμα της Εκκλησίας, οι Ορθόδοξοι ένιωσαν την ανάγκη να προσδιορισθούν έναντι των καινοτόμων, οι οποίοι τους απεκάλεσαν χλευαστικώς «Παλαιοημερολογίτες». Έτσι χρησιμοποιήθηκαν δύο χαρακτηρισμοί. Για τους μοναχούς του Αγίου Όρους ο χαρακτηρισμός «Ζηλωτές», για τους πιστούς της υπόλοιπης Ελλάδος ο χαρακτηρισμός «Γνήσιοι».<o:p></o:p></div>
 
 
<div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;">
Οι παραπάνω χαρακτηρισμοί ερείδονται επί των Γραφών. Ο προφήτης Ηλίας λέει: «Ζηλῶν ἐζήλωσα τῷ Κυρίῳ παντοκράτορι, ὅτι ἐγκατέλιπον τὴν διαθήκην σου οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ» (Βασ.Γ΄,19,10). Ο Κύριος επίσης απαιτεί: «ζήλευε (δηλαδή γίνε ζηλωτής) οὖν καὶ μετανόησον» (Αποκ. γ΄, 19). Υπάρχει βέβαια και κακός ζήλος, ζήλος ου κατ’ επίγνωσιν, τον οποίο στηλιτεύουν οι Πατέρες, όπως ενδεικτικά ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος (Λόγος ΝΗ:΄ Περί της βλάβης του μωρού ζήλου) και ο άγιος Νεκτάριος (Το γνώθι σαυτόν: Ο χαρακτήρ του μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτού). Να είμαστε λοιπόν «Ζηλωτές» με επίγνωση και με άγιο ζήλο. Τέτοιον ζήλο είχε εκτός από τον προφήτη Ηλία και ο άγιος Νικόλαος, ο οποίος ράπισε τον Άρειο, όταν τον έβλεπε να επιμένει αμετανόητος να βλασφημεί τον Κύριό μας.<o:p></o:p></div>
 
 
<div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;">
Ο όρος «γνήσιος» είναι όρος που αφορά την πίστη και όχι το πρόσωπο. Έτσι ο απόστολος  Παύλος  γράφει:  «Τιμοθέῳ γνησίῳ τέκνῳ ἐν πίστει»  (Τιμ. α΄, 2)  και  ο ιερός Χρυσόστομος  ερμηνεύει:  «Εἰπών γὰρ τέκνον διὰ τοῦτο προσέθηκε  ἐν  πίστει  ὥστε δηλῶσαι  ὅτι γνήσιος ἧν καὶ ἐξ αὐτοῦ ἧν· οὐδὲν ἐνἠλακτο, κατὰ τῆν πίστην τὸ ἐμφερὲς εἶχε» (P. G. 62, 505). Και στα Πρακτικά της Ζ΄ Οικουμενικής  Συνόδου  διαβάζουμε:  «Καὶ  ὅστις  ταύτης  τῆς ὁμολογήσεως ἔχεται τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἐστὶ γνήσιος υἱὸς τε καὶ μέτοχος». Οι δε πρώτοι αγωνιστές κατά της καινοτομίας, που αυτοχαρακτηρίσθηκαν ως «γνήσιοι ορθόδοξοι»,  αναφέρουν χαρακτηριστικά: «ο όρος Γνήσιος συμπίπτει προς την έννοιαν του ακραιφνούς, του μη ανεχομένου τουτέστιν νοθείαν, ἤ παραποίησιν των παραδεδομένων» (ΣΚΡΙΠ 20-12-1928).<o:p></o:p></div>
 
 
<div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEitlsRwYbzEBoHld75LmkPLhORwLJGWi5Teq8eQeAAOdWs1v4LcZGmp4cpuN3XMGEFQAw_ut0pfIr9ClDgc0JY66uBz7nVquT-CJh4ykpigpyYpifG_NlhekW0reMbc_z22puKMmjrwkd2H/s1600/20-12-1928+%CE%A3%CE%9A%CE%A1%CE%99%CE%A0.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEitlsRwYbzEBoHld75LmkPLhORwLJGWi5Teq8eQeAAOdWs1v4LcZGmp4cpuN3XMGEFQAw_ut0pfIr9ClDgc0JY66uBz7nVquT-CJh4ykpigpyYpifG_NlhekW0reMbc_z22puKMmjrwkd2H/s640/20-12-1928+%CE%A3%CE%9A%CE%A1%CE%99%CE%A0.jpg" width="458" /></a></div>
 
Ένας άλλος όρος που χρησιμοποιούν οι Ορθόδοξοι είναι και ο χαρακτηρισμός «ενιστάμενος». Αυτός μαρτυρείται τόσο από τον άγιο Θεόδωρο τον Στουδίτη («ὁ ὑπὲρ τῆς ἀληθείας ενιστάμενος»(P. G. 99, 1064) και «ὁμολογητὴς γὰρ πᾶς ὁ ἐνιστάμενος» (αυτόθι, 1177), όσο και από τον αείμνηστο ηγέτη του ιερού ημών Αγώνος πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο  Καβουρίδη (Ακριβής θέσις του ημερολογιακού ζητήματος, κεφ. Β΄, σελ. 18, Αθήναι 1950).<o:p></o:p></div>
 
 
<div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;">
Όλοι οι παραπάνω όροι εκφράζουν σήμερα τους Ορθοδόξους Χριστιανούς και τους διαχωρίζουν από τους Οικουμενιστές. 
 
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
</div>
</div>
</div>

Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Νικολάου Μάννη, εκπαιδευτικού Στην εποχή της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, όπου οι θρόνοι των Τοπικών Εκκλησιών έχουν καταληφθεί από...

''ΑΠΑΝΤΑ'' ΠΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΒΟΥΡΙΔΟΥ (ΤΟΜΟΣ Α΄,13) (2)

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgjbbhyphenhyphenU-NACg1-xYUqJal9fKwIZ0Ouwi5HSk0B9oUKZug64lJRcbX1W8CFcSYa77cKwdoG4zJ_yXFCopt0hjdLgOJgHZJfmlSOkpRAUeMbCeH2Q5GXiiz3pWgDrK2vyByFfL5uU_Sx3NX8/s1600/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70001.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="276" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgjbbhyphenhyphenU-NACg1-xYUqJal9fKwIZ0Ouwi5HSk0B9oUKZug64lJRcbX1W8CFcSYa77cKwdoG4zJ_yXFCopt0hjdLgOJgHZJfmlSOkpRAUeMbCeH2Q5GXiiz3pWgDrK2vyByFfL5uU_Sx3NX8/s640/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70001.jpg" width="640" /></a></div>
 </div>
<div style="-x-system-font: none; display: block; font-family: Helvetica,Arial,Sans-serif; font-size-adjust: none; font-size: 14px; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal; margin: 12px auto 6px auto;">
<a href="http://www.scribd.com/doc/191133316/%CE%91%CE%A0%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%91-13-2" style="text-decoration: underline;" title="View ΑΠΑΝΤΑ 13 (2) on Scribd">ΑΠΑΝΤΑ 13 (2)</a></div>
<iframe class="scribd_iframe_embed" data-aspect-ratio="undefined" data-auto-height="false" frameborder="0" height="600" id="doc_65115" scrolling="no" src="//www.scribd.com/embeds/191133316/content?start_page=1&view_mode=scroll&show_recommendations=true" width="100%"></iframe></div>

''ΑΠΑΝΤΑ'' ΠΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΒΟΥΡΙΔΟΥ (ΤΟΜΟΣ Α΄,13) (2)

ΑΠΑΝΤΑ 13 (2)

Εκπαιδευτική επίσκεψη της νεολαίας του ΠΣΕ στο Οικουμενικό Πατριαρχείο

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjZFPJd6k7q-ajWGGugn9jP2tv1wp5Hzsxnoe7r2OYOw-GyMc_M0X9th3w1OkYipO9Fcn9UNa8g1NHxDY2a53NGrtSbcDjrYnMnMktv_Y_eevkHgGTlnSIIFdMLn7iknxF2cP66r1fe3DPA/s1600/article_16233_49558.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjZFPJd6k7q-ajWGGugn9jP2tv1wp5Hzsxnoe7r2OYOw-GyMc_M0X9th3w1OkYipO9Fcn9UNa8g1NHxDY2a53NGrtSbcDjrYnMnMktv_Y_eevkHgGTlnSIIFdMLn7iknxF2cP66r1fe3DPA/s400/article_16233_49558.jpg" width="400" /></a></div>
 
Όμιλος νέων ασκουμένων στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών επισκέφθηκε το Οικουμενικό Πατριαρχείο στα πλαίσια εκπαιδευτικού προγράμματος, το οποίο οργανώνει το γραφείο νεολαίας του ΠΣΕ. Το πρόγραμμα αυτό, παρέχει την ευκαιρία σε νέους από όλο τον κόσμο να εργασθούν επί δώδεκα μήνες στην Γενεύη, σε ένα από τα τμήματα του διεθνούς διαχριστιανικού οργανισμού. Μετά το πέρας του επιμορφωτικού προγράμματος, οι νέοι επιστρέφουν στις χώρες τους προκειμένου να διακονήσουν τις Εκκλησίες από τις οποίες προέρχονται. Τους νέους από την Αίγυπτο, Αιθιοπία, Γερμανία, Ελβετία, Ιταλία και την Κορέα, δἐχθηκε σε ακρόαση ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος ανεφέρθηκε στην ιερά υπόθεση της ενότητος των Χριστιανών και τον ρόλο του ΠΣΕ, υπεγράμμισε τον πρωτοποριακό και συντονιστικό ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου σε κάθε προσπάθεια προσέγγισης και καταλλαγής των Εκκλησιών και κάλεσε τους νέους να θέσουν την πολύτιμη εμπειρία τους στη διάθεση των Εκκλησιών τους, οι οποίες χρειάζονται την ενεργό συμμετοχή της νέας γενεάς γιά να αντιμετωπίσουν τις πολλαπλές προκλήσεις του σύγχρονου κόσμου. 
<div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 13px; padding: 0px;">
Το πρόγραμμα περιελάμβανε ξενάγηση στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό και αναφορά τόσο στην μακραίωνη ιστορία του Πατριαρχικού Θρόνου, όσο και την Ορθόδοξη θεολογική και λειτουργική παράδοση, επίσκεψη στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης,  καθώς και συνάντηση με τον  Μητροπολίτη Σασίμων  Γεννάδιο, Αντιπρόεδρο της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΣΕ, ο οποίος φιλοξένησε τον όμιλο στην Ιερά Πατριαρχική Μονή της Ζωοδόχου Πηγής και συζήτησε διά μακρών με τους νέους, ανταλάσσοντας απόψεις γιά την πρόσφατη Γενική Συνέλευση του ΠΣΕ στην Νότιο Κορέα και αναφερόμενος, μέσα από την πολυετή εκκλησιαστική διακονία και εμπειρία του, στις προκλήσεις και προοπτικές των οικουμενικών σχέσεων σήμερα.</div>
<div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 13px; padding: 0px;">
Οι νέοι εκκλησιάσθηκαν στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Τζιμπαλή, οπου χοροστατούσε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος.</div>
<div style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 13px; padding: 0px;">
Τον όμιλο συνόδευαν εκτελεστικά στελέχη του τμήματος νεολαίας και ο Κωνσταντινουπολίτης Γεώργιος Λαιμόπουλος, Αναπληρωτής Γεν. Γραμματέας του ΠΣΕ και Εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου παρά τω ΠΣΕ.</div>
 
<div style="text-align: right;">
ΠΗΓΗ ''ΑΜΕΝ.GR''</div>
</div>

Εκπαιδευτική επίσκεψη της νεολαίας του ΠΣΕ στο Οικουμενικό Πατριαρχείο

Όμιλος νέων ασκουμένων στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών επισκέφθηκε το Οικουμενικό Πατριαρχείο στα πλαίσια εκπαιδευτικού προγράμματος, ...

''ΑΠΑΝΤΑ'' ΠΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΒΟΥΡΙΔΟΥ (ΤΟΜΟΣ Α΄,13) (1)

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNI4XiPPrmEojnu2eZRw9QVAiXitWToot117H5YdQG2RHKvTtP3k_jcZEJXYdg6U656XYiOQ5xK6-XYDeTPZWK8v3EPFyHkd3YRA2ByY4N4IjOuw8XBenyUOXIu8OQ2BxNquqH9aqanNI4/s1600/2013-12-11+18_03_01-%CE%91%CE%A0%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%91+13,(1)0001.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="225" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNI4XiPPrmEojnu2eZRw9QVAiXitWToot117H5YdQG2RHKvTtP3k_jcZEJXYdg6U656XYiOQ5xK6-XYDeTPZWK8v3EPFyHkd3YRA2ByY4N4IjOuw8XBenyUOXIu8OQ2BxNquqH9aqanNI4/s640/2013-12-11+18_03_01-%CE%91%CE%A0%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%91+13,(1)0001.png" width="640" /></a></div>
 </div>
<div style="-x-system-font: none; display: block; font-family: Helvetica,Arial,Sans-serif; font-size-adjust: none; font-size: 14px; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal; margin: 12px auto 6px auto;">
<a href="http://www.scribd.com/doc/190920368/%CE%91%CE%A0%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%91-13-1" style="text-decoration: underline;" title="View ΑΠΑΝΤΑ 13,(1) on Scribd">ΑΠΑΝΤΑ 13,(1)</a></div>
<iframe class="scribd_iframe_embed" data-aspect-ratio="undefined" data-auto-height="false" frameborder="0" height="600" id="doc_3602" scrolling="no" src="//www.scribd.com/embeds/190920368/content?start_page=1&view_mode=scroll&show_recommendations=true" width="100%"></iframe></div>

''ΑΠΑΝΤΑ'' ΠΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΒΟΥΡΙΔΟΥ (ΤΟΜΟΣ Α΄,13) (1)

ΑΠΑΝΤΑ 13,(1)

ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ!

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<h3 class="post-title entry-title" itemprop="name">
</h3>
<div class="post-header">
<div class="post-header-line-1">
</div>
</div>
 
<div class="post-body entry-content" id="post-body-6222842800576331143" itemprop="description articleBody">
<div dir="ltr" trbidi="on">
<div dir="ltr" trbidi="on">
<div dir="ltr" trbidi="on">
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<div style="text-align: center;">
<div class="separator" style="clear: both;">
</div>
<div style="text-align: justify;">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPNjd_nxYMfrvYiIvZGeZFNQpTEX6sGhaZJPoKGJWGYJ2Ajadxg2c8yFCge2pgHKZ2jT3VTh7XuGbIUoc1xgQmT8RlEVT0AgRS1uo_H_k1bqp8LLBNvQCfyDmQtV3d8Oleqz7B1uFfBI8w/s1600/unnamed%CE%B1%CF%83%CE%BF.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPNjd_nxYMfrvYiIvZGeZFNQpTEX6sGhaZJPoKGJWGYJ2Ajadxg2c8yFCge2pgHKZ2jT3VTh7XuGbIUoc1xgQmT8RlEVT0AgRS1uo_H_k1bqp8LLBNvQCfyDmQtV3d8Oleqz7B1uFfBI8w/s320/unnamed%CE%B1%CF%83%CE%BF.jpg" width="258" /></a></div>
<div style="text-align: left;">
<a href="http://www.katanixis.blogspot.gr/search/label/%CE%A7%CE%95%CE%99%CE%9B%CE%91%CE%94%CE%91%CE%9A%CE%97%CE%A3%20%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%A3" target="_blank">Γράφει 
ο Νίκος Χειλαδάκης</a></div>
 
Σε μεγάλη πρόκληση φέρονται αποφασισμένοι να προχωρήσουν 
οι Τούρκοι στο γνωστό αρχιτεκτονικό μνημείο της χριστιανοσύνης, την αγία Σοφία 
της Κωνσταντινούπολης, σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες που έρχονται 
από την γειτονική χώρα. 
<a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=7277640590316391687" name="more"></a></div>
<div style="text-align: justify;">
 </div>
<div style="text-align: justify;">
Όπως 
αναφέρετε τον επόμενο χρόνο 2014 και μάλιστα πριν από τις προεδρικές εκλογές 
στην Τουρκία, (οι οποίες θα γίνουν τέλη Αυγούστου του 2014 και για πρώτη φορά με 
απ’ ευθείας λαϊκή ψηφοφορία), η αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης, πρόκειται να 
ξαναλειτουργήσει σαν μουσουλμανικό τέμενος όπως αναφέρει αποκαλυπτικό σχετικό 
δημοσίευμα της τουρκικής ισλαμικής εφημερίδας, Yeni Şafak, στο φύλο της 
2/12/2013. Με την κίνηση αυτή ο Ερντογάν ευελπιστεί να σαρώσει στις προεδρικές 
εκλογές καθώς φιλοδοξεί να διαδεχτεί τον Αμπντουλαχ Γκιούλ στην προεδρία της 
Τουρκίας. 
<div>
Σύμφωνα 
με την τουρκική εφημερίδα και με τον καθηγητή ιστορίας, Mehmet Çelik, έκδοτη του 
γνωστού τουρκικού ιστορικού περιοδικού, «Tarih dergisi», η αγία Σοφία, το 
μεγαλύτερο σύμβολο της ανατολικής ελληνορθόδοξης αυτοκρατορίας και μετά από την 
απαίτηση χιλιάδων Τούρκων μουσουλμάνων πρόκειται να ξαναδοθεί για χρήση σαν 
μουσουλμανικό τέμενος και τούτο παρά τις όποιες αντιδράσεις μπορεί να προκαλέσει 
η απόφαση αυτή σε διεθνές επίπεδο. Έτσι την ίδια περίοδο που στην ελληνική 
πρωτεύουσα, την Αθήνα, αρχίζουν οι εργασίες για την ανέγερση μουσουλμανικού 
τεμένους και μάλιστα ο υπουργός υποδομών, κ Χρυσοχοΐδης, δηλώνει υπερήφανος για 
την απόφαση του να ανεγερθεί το μουσουλμανικό τζαμί, οι Τούρκοι σαν «αντάλλαγμα» 
προχωρούν αδίστακτοι στην εκ νέου μουσουλμανοποίηση του μεγαλύτερου χριστιανικού 
συμβόλου, της αγίας Σοφίας Κωνσταντινούπολης. 
<div>
Η 
κόλαφος είδηση αυτή έρχεται σαν συνέχεια της «αποκάλυψης», που τον τελευταίο 
καιρό κυκλοφορεί σε ευρεία κλίμακα στα τουρκικά ΜΜΕ, ότι η απόφαση για την 
μετατροπή της αγίας Σοφίας σε μουσείο που έγινε το 1934, είχε γίνει με… 
πλαστογράφηση της υπογραφής του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, τότε προέδρου της νέας 
τουρκικής δημοκρατίας. Την «αποκάλυψη» αυτή έκανε ο γνωστός Τούρκος ιστορικός, 
Yusuf Halaçoğlu, πρώην πρόεδρος του κρατικού «Ιδρύματος Τούρκικης Ιστορίας». Ο 
Halaçoğlu υποστήριξε ότι δεν μπορεί να συνεχίζει η αγία Σοφία να λειτουργεί σαν 
μουσείο αφού η μετατροπή της σε μουσείο στηρίχτηκε σε πλαστά ντοκουμέντα και 
στην πλαστογράφηση της υπογραφής του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, το 1934. Μάλιστα 
μετά την «αποκάλυψη» αυτή ο Yusuf Halaçoğlu μαζί με τους ιστορικούς, Mustafa 
Armağan και Mehmet Çelik, άρχισαν μια μεγάλη καμπάνια για την εκ νέου μετατροπή 
του ιστορικού αυτού ναού σε τζαμί. Βέβαια το εύλογο ερώτημα που μπαίνει εδώ 
είναι γιατί ο Κεμάλ που πέθανε το 1939 δεν είχε παρέμβει για να ακυρώσει την 
μετατροπή της αγίας Σοφίας σε τζαμί αφού, όπως υποστηρίζεται, είχε 
πλαστογραφηθεί η υπογραφή του το 1934. 
<div>
Είναι 
χαρακτηριστικό πως το δημοσίευμα αυτό της τουρκικής εφημερίδας που αναγγέλλει 
την εκ νέου λειτουργία της αγίας Σοφίας τον επόμενο χρόνο σαν τζαμί ήρθε μετά 
τις πρόσφατες δηλώσεις του αντιπρόεδρου της τουρκικής κυβέρνησης, Bülent Arınç, 
ο οποίος βρέθηκε πρόσφατα, (16/11/2013), στην Κωνσταντινούπολη για να εορτάσει 
την μουσουλμανική εορτή του Muharrem, (μια «γεύση» της οποίας πήραμε πρόσφατα 
στον Πειραιά όταν δεκάδες μουσουλμάνοι αυτόμαστιγώθηκαν με ένα πραγματικά 
σοκαριστικό τρόπο τελείως ξένο προς τα ελληνικά ήθη). Ο Bülent Arınç 
τοποθετήθηκε φανερά ότι πολύ σύντομα η αγία Σοφία Κωνσταντινούπολης, το μεγάλο 
αυτό αρχιτεκτονικό αριστούργημα και σύμβολο του χριστιανισμού και της 
ελληνορθόδοξης βυζαντινής αυτοκρατορίας θα ξανά λειτουργήσει, όπως τόνισε, σαν 
μουσουλμανικό τέμενος ικανοποιώντας τις επιθυμίες εκατοντάδων χιλιάδων Τούρκων 
μουσουλμάνων. Μάλιστα ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης, (γνωστός εκ 
Κρήτης γενίτσαρος και μάλιστα ελληνόφωνος), υπερηφανεύτηκε με ενδεικτικό τρόπο 
για την προκλητική μετατροπή σε τζαμί της αγίας Σοφίας της Νίκαιας, μια ιστορική 
εκκλησία στην οποία όπως αναφέρεται πρέπει να έγινε η ιστορική πρώτη οικουμενική 
σύνοδος της Νίκαιας και την μετατροπή της γνωστής αγίας Σοφίας Τραπεζούντας 
επίσης σε τζαμί, ένα γεγονός που ξεσήκωσε ακόμα και τις αντιδράσεις των 
σημερινών κατοίκων της περιοχής. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Bülent Arınç, και η 
αγία Σοφία Κωνσταντινούπολης πρόκειται σύντομα να λειτουργήσει ξανά σαν «οίκος 
προσευχής» για τους μουσουλμάνους όπως ήταν μέχρι το 1934 όταν ο Μουσταφά Κεμάλ 
σκεφτόμενος καθαρά συμφεροντολογικά την έκανε μουσείο για να γίνει έκτοτε το 
μεγαλύτερο τουριστικό έσοδο της Τουρκίας. 
<div>
Να 
σημειωθεί ότι την μετατροπή της αγίας Σοφία Κωνσταντινούπολης σε τζαμί 
υποστηρίζει επίσης εδώ και καιρό μια μεγάλη μουσουλμανική οργάνωση, το «Ίδρυμα 
Νέων Ανατολίας», της οποίας μάλιστα τα περισσότερα μέλη της προέρχονται από το 
κυβερνών ισλαμικό κόμμα του Τούρκου πρωθυπουργού, Ταΐπ Ερντογάν. Μάλιστα η 
οργάνωση αυτή έχει αρχίσει μια μεγάλη καμπάνια συλλογής υπογραφών για την 
μετατροπή της αγίας Σοφίας σε τζαμί. Η εκστρατεία αυτή έχει πάρει και ένα πολύ 
χαρακτηριστικό τίτλο που κυκλοφορεί σε πολλά τουρκικά ΜΜΕ, «Zincirler kırılsın 
-Ayasofya cami olarak açılsın» δηλαδή, «Σπάστε τις αλυσίδες - Ανοίξτε την αγία 
Σοφία σαν τζαμί». Ο πρόεδρος του «Ιδρύματος Νέων Ανατολίας», Salih Turhan, 
υποστηρίζει ότι η αγία Σοφία, αυτό το αρχιτεκτονικό μεγαλούργημα, είναι 
το...σύμβολο του Φατίχ, δηλαδή του Πορθητή της Κωνσταντινούπολης και για τον 
λόγο αυτό όπως ο Μωάμεθ ο δεύτερος μόλις μπήκε στην Πόλη μετέτρεψε την αγία 
Σοφία σε τζαμί, έτσι και τώρα θα πρέπει ο ναός αυτό να αποδοθεί στην πραγματική 
του λειτουργία, δηλαδή σαν… μουσουλμανικό τέμενος. Η εκστρατεία μας θα 
ικανοποιηθεί, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του «Ιδρύματος Νέων 
Ανατολίας», μόνο αν ακουστεί ξανά η μουσουλμανική κλήση για προσευχή από τους 
τέσσερεις μιναρέδες της αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης, ένα γεγονός που θα 
εορταστεί από όλο τον 
<div>
Η 
πρωτοβουλία αυτή της μετατροπής της αγίας Σοφίας σε τζαμί, όπως υποστηρίζουν οι 
υποκινητές της, δηλαδή το «Ίδρυμα Νέων Ανατολίας», έχει και την υποστήριξη της 
ισλαμικής κυβέρνησης του Ταΐπ Ερντογάν. Παράλληλα όμως και αυτό είναι και το 
ενδιαφέρων στοιχείο στην όλη υπόθεση, διευρύνει τον κύκλο συλλογής των υπογραφών 
της και σε άλλες ισλαμικές χώρες. Η επιδίωξη είναι να ανάγουν το θέμα σε 
πανισλαμικό ζήτημα και να αποκτήσει πανισλαμικές διαστάσεις διεθνοποιώντας με 
αυτόν τον τρόπο την κίνηση για την μουσουλμανοποίηση της αγίας Σοφίας. Μάλιστα 
προχωρούν ακόμα περισσότερο και συγκρίνουν την αγία Σοφία, σαν ισλαμικό σύμβολο, 
με το γνωστό τέμενος του Mescid i Aksa, στα Ιεροσόλυμα, που θεωρείται ένα από τα 
πιο ιερά τεμένη του Ισλάμ. 
<div>
Έτσι 
ενώ η ελληνική κυβέρνηση προχωρεί σε σταδιακή μουσουλμανοποίηση της Αθήνας προς 
μεγάλη χαρά και αγαλλίαση κάποιων μουσουλμανολάγνων δημαρχών, (που δεν έχουν και 
ιδέα τι είναι το Ισλάμ), στην Κωνσταντινούπολη το μεγαλύτερο σύμβολο της 
ελληνικής ορθοδοξίας απειλείται πλέον και επίσημα από τα ίδια τα χείλη του 
αντιπροέδρου της ισλαμικής κυβέρνησης του Ερντογάν να μετατραπεί σε 
μουσουλμανικό τέμενος. Και εμείς ενώ θα «βουλιάζουμε» στην αδράνεια μας, δεν 
αποκλείετε σε λίγο καιρό να δούμε και τους μιναρέδες να κυριαρχούν που ; στην 
ίδια την πατρίδα της Ορθοδοξίας για τη οποία μαρτύρησαν χιλιάδες νεομάρτυρες από 
την τούρκο-ισλαμική θηριωδία. 
<div>
ΝΙΚΟΣ 
ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ 
<div>
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος </div>
</div>
</div>
</div>
</div>
</div>
</div>
</div>
</div>
</div>
</div>
</div>
</div>
</div>
</div>
</div>

ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ!

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης Σε μεγάλη πρόκληση φέρονται αποφασισμένοι να προχωρήσουν οι Τούρκοι στο γνωστό αρχιτεκτονι...

ΑΜΕΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="http://cdn.romfea.gr/images/stories/photos/2013/12/romfea/diakon/tinopu-kath.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="tinopu-kath" border="0" height="257" src="http://cdn.romfea.gr/images/stories/photos/2013/12/romfea/diakon/tinopu-kath.jpg" style="border: 1px solid rgb(0, 0, 0); margin-top: 0px; padding: 0px;" width="400" /></a></div>
<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; padding: 0px;">
</div>
<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; padding: 0px;">
Άμεση και σύντομη ήταν η απάντηση του Καθολικού Αρχιεπισκόπου Νικολάου, στην τρίτη επιστολή του Μητροπολίτη Γόρτυνος κ. Ιερεμία.</div>
<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; padding: 0px;">
Ακολουθεί το σύντομο κείμενο του Καθολικού Αρχιεπισκόπου μέσω της Romfea.gr:</div>
<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; padding: 0px;">
Προς  Τον Σεβασμιότατο κ. Ιερεμία Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως</div>
<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; padding: 0px;">
 Σεβασμιότατε Αδελφέ,  </div>
<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; padding: 0px;">
Στην προηγούμενη σύντομη επιστολή μου αναφερόμουν στην ποσότητα Αρχιερέων, ιερέων και λαϊκών, μελών της Ορθοδόξου Εκ-κλησίας, με τις δικές σας απαρχαιωμένες αντιλήψεις.  </div>
<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; padding: 0px;">
Στην παρούσα λακωνική μου επιστολή δυστυχώς μπορώ να α-ναφερθώ και στην ποιότητα των ανθρώπων που σας υποστηρίζουν.  </div>
<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; padding: 0px;">
Πράγματι ενθουσιάζει κάθε αναγνώστη το επίπεδό τους! </div>
<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; padding: 0px;">
Θαυμάστε τις εκφράσεις τους:</div>
<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; padding: 0px;">
«Άσε τα σάπια εκπρόσωπε του αιρεσιάρχου»!</div>
<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; padding: 0px;">
«Πάει, ο καραφλός αποστομώθηκε».</div>
<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; padding: 0px;">
«ΝΙΚΟΛΑΚΗ ΠΕΣ ΑΛΕΥΡΙ.... Ο ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΣΕ ΓΥΡΕΥΕΙ»!!!</div>
<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; padding: 0px;">
«Α ρε απο ´δω»!!!!!!! </div>
<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; padding: 0px;">
Κλπ. κλπ</div>
<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; padding: 0px; text-align: center;">
Να τους χαίρεστε, Σεβασμιότατε,</div>
<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; padding: 0px; text-align: center;">
Με αγάπη Χριστού +Νικόλαος</div>
</div>

ΑΜΕΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

Άμεση και σύντομη ήταν η απάντηση του Καθολικού Αρχιεπισκόπου Νικολάου, στην τρίτη επιστολή του Μητροπολίτη Γόρτυνος κ. Ιερεμία. Ακο...

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ιερεμίας, Γ΄ επιστολή προς τον Παπιικό Αρχιεπίσκοπο κ. Νικόλαο

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div class="MsoNormal" style="line-height: 16pt;">
<img src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEglApTux0sJpVPJ5cWNwtUXyMbzNa4rz5VikXyabg0ZZIhXjg-7jELugDPVCThFS0D9q-NgMMNBbGvDU8X-XT2ZjBmEfFfU0yZZfFQ_lGvycRVitX_SmUEITPZ5cZALTbBjcURstrx1cfjc/s320/i-Gennisi-tis-Panagias-ieremias-Gortynos%C2%ABAenai-EpAnastasi.jpg" /></div>
<div class="MsoNormal" style="line-height: 16pt;">
ΙΕΡΑ 
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ</div>
<div class="MsoNormal" style="line-height: 16pt;">
ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ 
ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ</div>
<div class="MsoNormal" style="line-height: 16pt;">
               
ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ</div>
<div class="MsoNormal" style="line-height: 16pt;">
  Ἀριθμ. Πρωτ. 
1000</div>
<div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 18pt; text-align: center;">
Ἐντιμότατε κ. 
Νικόλαε,</div>
<div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 18pt; text-align: center;">
Καθολικέ 
Ἀρχιεπίσκοπε Νάξου, Τήνου, Ἄνδρου καί Μυκόνου</div>
<div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 18pt; text-align: center;">
Χαίρετε καί 
ὑγιαίνετε!</div>
<div class="MsoNormal" style="line-height: 18pt; text-align: justify; text-indent: 14.15pt; text-justify: inter-ideograph;">
1. Ἔλαβα χθές τήν 
σύντομη ἐπιστολή Σας, στήν ὁποία φαίνεσθε δυσαρεστημένος διότι ὀνομάζω Σᾶς καί 
τούς ὁμοφρόνους Σας «Παπικούς» καί ὄχι «Καθολικούς» καί γι᾽ αὐτό γράφετε ὅτι 
διακόπτετε τόν μεταξύ μας διάλογο. Στήν παροῦσα μου πρός Σᾶς ἐπιστολή, τήν 
τελευταία κατά τήν προτίμησή Σας, θά ἤθελα νά ἐξηγηθῶ καί νά ἀπολογηθῶ γι᾽ αὐτό 
γιά τό ὁποῖο δυσαρεστηθήκατε· τό διατί δηλαδή δέν προσφωνῶ Σᾶς καί τούς 
ὁμοφρόνους Σας «Καθολικούς», ὅπως θέλετε.</div>
<a href="" name="more"></a> 
 
<div class="MsoNormal" style="line-height: 18pt; text-align: justify; text-indent: 14.15pt; text-justify: inter-ideograph;">
Ἡ ἀλήθεια εἶναι 
ὅτι ναί, ὅπως δέν δέχομαι ὅτι ἀποτελεῖτε Ἐκκλησία, ἔτσι δέν δέχομαι ὅτι πρέπει 
νά λέγεσθε «Καθολικοί». Ὅμως στήν πρώτη μου ἐπιστολή πρός Σᾶς χρησιμοποιοῦσα τήν 
προσφώνηση «Καθολικός» καί «Καθολικοί» γιά τούς ὁμοφρόνους Σας, γιατί 
χρησιμοποιεῖται γενικά ἡ ἔκφραση αὐτή περί τῶν Παπικῶν, κακῶς ὅμως καί 
ἀθεολογήτως! Ἀλλά προχθές τήν ἑσπέρα, ὅταν ἔγραφα τήν δευτέρα μου ἐπιστολή πρός 
Σᾶς, ἡ ὁποία ἤδη ἔχει ἀναρτηθεῖ καί στό διαδίκτυο, δέχτηκα ἕνα τηλεφώνημα ἀπό 
ἕνα πολυσέβαστό μου Ἀρχιερέα, καλό θεολόγο. Αὐτός με συνεχάρη γιά τήν ἐπιστολή 
μου πρός Σᾶς, «ἀλλά κάνεις ἕνα λάθος», μοῦ εἶπε. Τό λάθος, Ἐντιμότατε κ. 
Νικόλαε, τό ὁποῖο μοῦ ἐπισήμανε ὁ καλός αὐτός θεολόγος Ἀρχιερεύς, εἶναι ὅτι στήν 
ἐπιστολή μου πρός Σᾶς ὀνομάζω τούς Παπικούς «Καθολικούς», ἐνῶ «ἐμεῖς οἱ 
Ὀρθόδοξοι εἴμαστε Καθολικοί καί ὄχι αὐτοί», μοῦ εἶπε ὁ Ἀρχιερεύς. Εὐχαρίστησα 
τόν Σεβασμιώτατο γιά τήν παρατήρησή του καί ἀμέσως στήν δεύτερή μου πρός Σᾶς 
ἐπιστολή, πού ἔγραφα καί σχεδόν τελείωνα, ἄρχισα μέ χαρά νά διορθώνω τίς 
προσφωνήσεις «Καθολικός» καί «Καθολικοί». Εἶπα «μέ χαρά», διότι μέ ἐξέφραζε 
ἀπόλυτα ἡ παρατήρηση τοῦ Σεβασμιωτάτου. Θέλω δέ νά προσθέσω ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος 
αὐτός δέν εἶναι ἐκ τῶν φημιζομένων ἀντιπαπικῶν Ἀρχιερέων καί οὔτε ἔχει ἐκφρασθεῖ 
ποτέ ἐπίσημα κατά τῶν Παπικῶν. Ἀπό τήν ἀναφορά αὐτή, Ἐντιμότατε κ. Νικόλαε, ἄς 
ἐννοήσετε ὅτι δέν πρόκειται γιά «μειονότητα» ἀντιπαπικῶν Ἀρχιερέων, ὡς γράφετε, 
ὅπως καί δέν πρόκειται γιά «μειονότητα» Ἱερέων καί λαϊκῶν, οἱ ὁποῖοι 
χαρακτηρίζουν ὡς αἱρετικούς τούς Παπικούς. Εἶναι πλῆθος κλήρου καί λαοῦ, εἶναι 
κύμα θαλάσσης παφλάζον, εἶναι «κέρας χριστιανῶν ὀρθοδόξων»! </div>
<div class="MsoNormal" style="line-height: 18pt; text-align: justify; text-indent: 14.15pt; text-justify: inter-ideograph;">
2. Στήν παροῦσα 
μου αὐτή ἐπιστολή θέλω, ἀπολογούμενος, νά Σᾶς ἀποδείξω γιατί δέν θέλουμε ἐμεῖς 
οἱ Ὀρθόδοξοι νά Σᾶς προσφωνοῦμε «Καθολικούς» καί θά ὑποστηρίξω, ἀντίθετα, ὅτι 
Καθολικοί εἴμαστε ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, γι᾽ αὐτό καί τήν Ἐκκλησία μας τήν 
ὀνομάζουμε «Καθολικήν Ἐκκλησίαν» («Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν 
Ἐκκλησίαν», ὁμολογοῦμε μέ τό «Πιστεύω» μας). «Καθολικός», Ἐντιμότατε, 
λέγεται ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δέχεται ΟΛΗ, ΚΑΘ-ΟΛΗ τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας. Ὅποιος 
δέν τήν δέχεται ὅλη, ἀλλά, τονίζει καί ὑπερτονίζει μιά ἀλήθεια τῆς πίστης σέ 
βάρος τῆς ἄλλης ἀλήθειας, δηλαδή ὅποιος καί ὅποιοι δέν δέχονται τήν ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ 
τῆς πίστεως, ἀλλά ἐκλέγουν μέρη μόνον ἀπό αὐτήν, αὐτοί λέγονται «αἱρετικοί». 
Καλοῦνται ἔτσι ἀπό τό ρῆμα «αἱρέομαι-αἱροῦμαι», τό ὁποῖο σημαίνει «ἐκλέγω», 
«προτιμῶ». Ὅσοι λοιπόν δέν δέχονται τήν «ἑνότητα τῆς πίστεως», ἀλλά 
ἐκλέγουν («αἱροῦνται») τμήματα μόνο ἀπό αὐτήν, αὐτοί λέγονται «αἱρετικοί». Ἐμεῖς 
οἱ Ὀρθόδοξοι, κ. Νικόλαε, πιστεύουμε ὅλη τήν διδασκαλία, τήν ὁποία παρέδωσε ὁ 
Χριστός στούς Ἀποστόλους καί οἱ Ἀπόστολοι στούς διαδόχους τους, χωρίς νά τήν 
παραλλάξουμε οὔτε στό παραμικρό, γι᾽ αὐτό καί εἴμαστε Καθολικοί. 
</div>
<div class="MsoNormal" style="line-height: 18pt; text-align: justify; text-indent: 14.15pt; text-justify: inter-ideograph;">
Σεῖς οἱ Παπικοί 
μπορεῖτε νά καυχηθεῖτε τήν καύχηση τῶν Ὀρθοδόξων ὅτι δέν παραλλάξατε τήν 
διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων; Δέν τό μπορείτε! Γιά νά 
μήν ἐπεκταθῶ στίς πολλές παραποιήσεις καί διαφοροποιήσεις πού κάνατε, ἀναφέρομαι 
σέ ἕνα μόνο: Τί σᾶς λέει τό Filioque; Μέ τό 
Filioque 
σας δώσατε ἄλλη 
Ἁγία Τριάδα, ἄλλο τριαδικό δόγμα, διαφορετικό ἀπό αὐτό πού διετύπωσαν οἱ Πατέρες 
τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Πραγματικά, ἡ διδασκαλία τῶν Παπικῶν περί τοῦ 
Filioque 
ἀποτελεῖ ὀδυνηρή 
κατάλυση τοῦ δόγματος τῆς Ἐκκλησίας περί τῆς Ἁγίας Τριάδος. Γι᾽ αὐτόν τόν λόγο, 
καί μόνο γιά τό Filioque, οἱ Παπικοί εἶστε 
μεγάλοι αἱρετικοί, ὅπως οἱ παλαιοί Πνευματομάχοι, καί θά Σᾶς τό ἐξηγήσω γιατί: 
Κατά τήν θεολογία τοῦ Τριαδικοῦ δόγματος δύο εἶναι τά βασικά καί τά κύρια· α) Ἡ 
ἑνότητα τῆς θείας Οὐσίας καί β) τά τρία θεῖα Πρόσωπα (ἡ τριαδικότητα τῶν 
Προσώπων ἤ Ὑποστάσεων). Αὐτοῦ τοῦ δευτέρου, τῆς τριαδικότητας δηλαδή τῶν τριῶν 
Προσώπων, τό κύριο περιεχόμενο εἶναι ὁ τρόπος τῆς ὑπάρξεως τῶν θείων Προσώπων 
(«ὑποστατικά τῶν Προσώπων ἰδιώματα»). Οἱ Πνευματομάχοι παλαιά ἔπληξαν τό πρῶτο 
σκέλος τοῦ Τριαδικοῦ δόγματος, δηλαδή τήν θεία Οὐσία. Γι᾽ αὐτό καί 
καταδικάστηκαν ὡς αἱρετικοί ἀπό τήν Β´ Οἰκουμενική Σύνοδο. Σεῖς οἱ Παπικοί, μέ 
τό Filioque, πλήξατε τό 
δεύτερο σκέλος τοῦ Τριαδικοῦ δόγματος, τόν τρόπο τῆς ἀϊδίου ὑπάρξεως τοῦ Ἁγίου 
Πνεύματος, γιατί εἴπατε καί λέτε ἀμετανόητα μέχρι τώρα ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα 
ἐκπορεύεται καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ (Filioque). Σᾶς ἐρωτῶ 
λοιπόν: Κατά ποιά λογική οἱ παλαιοί Πνευματομάχοι, οἱ ὁποῖοι κακοποίησαν τό 
πρῶτο σκέλος τοῦ Τριαδικοῦ δόγματος, τήν θεία Οὐσία, εἶναι αἱρετικοί καί ἄξιοι 
ἀφορισμοῦ, καί σεῖς οἱ Παπικοί, πού κακοποιήσατε τό δεύτερο σκέλος τοῦ Τριαδικοῦ 
δόγματος, δηλαδή τά ὑποστατικά ἰδιώματα τῶν θείων Προσώπων, μέ ποιά λογική, 
λέγω, σεῖς δέν εἶστε αἱρετικοί καί δέν εἶστε ἄξιοι ἀφορισμοῦ; 
</div>
<div class="MsoNormal" style="line-height: 18pt; text-align: justify; text-indent: 14.15pt; text-justify: inter-ideograph;">
Τό αἱρετικό σας 
δόγμα Filioque εἶναι καθαρά 
βλασφημία ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί θά Σᾶς τό πῶ γιατί, κ. Νικόλαε: Ὁ 
ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, θέλοντας νά ὁμιλήσει γιά τήν θεότητα τοῦ Ἁγίου 
Πνεύματος, λέγει τό ἑξῆς ὡραῖο, ἁπλό, δυνατό, ἀλλά καί τολμηρό ἐπιχείρημα. Εἶναι 
γνωστό ὅτι θεούμεθα διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀλλά, λέγει τολμηρά ὁ ἅγιος 
Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: Ἐάν τό Πνεῦμα δέν εἶναι Θεός, ὅπως ἔλεγαν οἱ 
Πνευματομάχοι, «ἄς πάει πρῶτα να θεωθεῖ αὐτό καί τότε, ἀφοῦ θεωθεῖ, νά ἔλθει 
ἔπειτα νά θεώσει καί ἐμένα τόν ἄνθρωπο»! Πολύ λυποῦμαι διότι στόν τόπο πού 
εὑρίσκομαι τούτη τήν ὥρα δέν ἔχω τήν βιβλιοθήκη μου, διά νά Σᾶς παραθέσω τό 
πατερικό χωρίο, ἀλλά τό νόημά του εἶναι ἀκριβῶς ὅπως τό ἀπέδωσα κατ᾽ ἔννοιαν. 
Λοιπόν: Μέ τό Filioque σεῖς οἱ Παπικοί 
παρουσιάζετε ἀδύναμο τό Ἅγιο Πνεῦμα. Δηλαδή, σάν νά μήν φτάνει ἡ μιά πηγή, ὁ 
Πατέρας, ἀπό ὅπου ἐκπορεύεται τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλά τό παρουσιάζετε τόσο ἀδύναμο, 
ὥστε νά θέλει καί δεύτερη πηγή γιά νά «σταθεῖ», δηλαδή τόν Υἱό. Ἔτσι λέγετε ὅτι 
ἐκπορεύεται «καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ» (Filioque). Στίς προσευχές 
μας, Ἐντιμότατε, παρακαλοῦμε νά μᾶς δυναμώσει τό Ἅγιο Πνεῦμα στόν ἀγώνα μας κατά 
τῶν ἁμαρτωλῶν παθῶν καί γιά νά ἀντιμετωπίσουμε τά διάφορα δύσκολα περιστατικά 
τῆς ζωῆς μας. Ἀλλά ἄν κανείς ἐκ τῶν Παπικῶν διάβασε καί κατανόησε καλά τό χωρίο 
τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, πού ἀνέφερα παραπάνω, θά πρέπει νά πεῖ κι 
αὐτός σάν τόν Ἅγιο: Ἄς πάει πρῶτα τό Ἅγιο Πνεῦμα νά δυναμωθεῖ τό ἴδιο (γιατί 
θέλει δυό πηγές γιά τήν ὕπαρξή Του) καί τότε ἄς ἔλθει νά δυναμώσει καί ἐμένα τόν 
ἀδύνατο ἄνθρωπο!... Λοιπόν, κ. Νικόλαε, σέ τί διαφέρετε οἱ Φραγκολατῖνοι Παπικοί 
μέ τό Filioque σας ἀπό τούς 
καθαρά Πνευματομάχους τοῦ 4ου αἰ., πού ἡ Ἐκκλησία ἀπέκοψε ἀπό τό σῶμα Της ὡς 
αἱρετικούς; Ἐκεῖνοι ἔπληξαν τό πρῶτο σκέλος τοῦ Τριαδικοῦ δόγματος καί ἐσεῖς 
πλήττετε τό δεύτερο. Καί μέ τήν εὐκαιρία τοῦ λόγου (“by 
the 
way”, πού λέγουν οἱ 
Ἄγγλοι) νά Σᾶς πῶ ὅτι Σεῖς οἱ Παπικοί εἶστε ἀντιφατικοί. Γιατί, ἀπό τήν μιά 
μεριά ἔχετε διαρχία στήν Ἁγία Τριάδα (ἀφοῦ πιστεύετε καί ὁμολογεῖτε ὅτι τό Ἅγιο 
Πνεῦμα ἐκπορεύεται ἀπό δύο ἀρχές, τόν Πατέρα καί τόν Υἱό), ἀπό δέ τήν ἄλλη μεριά 
ἔχετε τήν μοναρχία τοῦ Πάπα, τόν ὁποῖο κηρύξατε εἰς ἀλάθητον. Πώ, πώ! Ἄνθρωπος 
ἀλάθητος;!... Ὁ τελευταῖος ἐκ τῶν Ἁγίων μας, ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος ὁ Πόποβιτς, 
Καθηγητής Πανεπιστημίου, ὁμιλεῖ γιά τρεῖς πτώσεις: Τήν πρώτη τοῦ Ἑωσφόρου, τήν 
δεύτερη τοῦ Ἀδάμ καί τήν τρίτη τοῦ Πάπα. Αὐτό τό εἶπε ἅγιος! Ἡμεῖς στά γραπτά 
καί προφορικά κηρύγματά μας ἐπαναλαμβάνουμε τόν λόγο τοῦ ἁγίου αὐτοῦ Πατρός 
ὁμιλοῦντες γιά πτώση τοῦ Πάπα, παράλληλη μέ τήν πτώση τοῦ Ἑωσφόρου. 
</div>
<div class="MsoNormal" style="line-height: 18pt; text-align: justify; text-indent: 14.15pt; text-justify: inter-ideograph;">
Σᾶς ἀπέδειξα 
λοιπόν, Ἐντιμότατε, ἀπό ἕνα μόνο παράδειγμα, γιατί ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι εἴμαστε 
Καθολικοί καί δέν ἁρμόζει λοιπόν σέ σᾶς τούς Παπικούς ὁ χαρακτηρισμός αὐτός. 
Εἴμαστε οἱ Ὀρθόδοξοι Καθολικοί, ἐπαναλαμβάνω, γιατί δεχόμαστε τήν ΟΛΗ διδασκαλία 
τῶν ἁγίων Πατέρων, χωρίς κἄν νά τήν παραλλάξουμε, νά προσθέσουμε ἤ νά 
ἀφαιρέσουμε ἀπό αὐτήν. Δέν συμβαίνει ὅμως τό ἴδιο μέ σᾶς. Ἄν συμβαίνει, εὐκαιρία 
νά τό ἀποδείξετε. Ἀλλά, ἀντί τούτου, Σεῖς διακόπτετε τόν 
διάλογο.</div>
<div class="MsoNormal" style="line-height: 18pt; text-align: justify; text-indent: 14.15pt; text-justify: inter-ideograph;">
3. Στήν 
προηγούμενή μου ἐπιστολή δέν σᾶς ἀπήντησα σέ ὅλα τά σημεῖα τῆς ἰδικῆς Σας πρώτης 
ἐπιστολῆς σέ ἐμένα. Γι᾽ αὐτό καί ἤθελα πάλι νά Σᾶς γράψω μία ἄλλη ἐκτενῆ 
ἐπιστολή, ἀναφερόμενος σέ ὅλα τά σημεῖα τῆς ἰδικῆς Σας. Δέν ὑπάρχει ὅμως 
περιθώριο νά τό πράξω αὐτό, γιατί Σεῖς διακόπτετε τόν διάλογο, ἀφοῦ ἐγώ, 
ἐρειδόμενος ἐπί τῆς Γραφῆς καί τῶν Πατέρων, τό λέγω καθαρά ὅτι δέν ἔχω καμμία 
διάθεση νά Σᾶς προσφωνῶ «Καθολικούς», ὅπως τό θέλετε καί τό ἀπαιτεῖτε γιά τήν 
συνέχιση τοῦ διαλόγου. Δέν μπορῶ ὅμως ἀπό τά ἐσφαλμένα τῆς πρώτης Σας ἐπιστολῆς 
νά μή θίξω ἕνα τό πολύ σοβαρό ἡμαρτημένο πού γράφετε. Λέγετε ὅτι ἄν ζοῦσε σήμερα 
ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς καί ἄλλοι παλαιοί 
Πατέρες, δέν θά μιλοῦσαν ὅπως μίλησαν τότε, ἀλλά, «εἶμαι βέβαιος – λέγετε – πώς 
θά μιλοῦσαν ὅπως μιλοῦν οἱ σημερινοί Ἅγιοι καί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας». Αὐτός ὁ 
λόγος Σας, Ἐντιμότατε, εἶναι φρικτός καί κρύβει ἄλλη μεγάλη αἵρεση. Δηλαδή 
παρουσιάζετε ὡς διαφωνοῦντας μεταξύ τους τούς ἁγίους Πατέρες, ἄλλοι Πατέρες τῆς 
παλαιᾶς ἐποχῆς καί ἄλλοι τῆς νέας ἐποχῆς καί ὅτι ἄν ζοῦσαν οἱ παλαιοί Πατέρες 
σήμερα θά διαφοροποιοῦσαν τήν διδασκαλία τους, γιά νά τήν προσαρμόσουν πρός τά 
σημερινά δεδομένα. Ἀπό αὐτόν τόν λόγο Σας συλλαμβάνουμε καί πιάνουμε ἀπό τό αὐτί 
τούς λεγομένους «Νεοπατερικούς», γιατί βρήκαμε τήν φύτρα τους! Ἡ φύτρα τους, 
κατά τόν παρατεθέντα λόγο Σας, εἶστε σεῖς, οἱ Παπικοί. Ὄχι, Ἐντιμότατε, ἡ 
Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας δέν δέχεται διαφωνία τῶν ἁγίων Πατέρων. Δέχεται τήν 
ὁμοφωνία τους. Καί αὐτό τό ἐκφράζουμε συμβολικά στήν ὀρθόδοξη ἁγιογραφία μας, 
ὅπου οἱ μορφές τῶν Ἁγίων παριστάνονται νά ὁμοιάζουν περίπου ἡ μία μέ τήν ἄλλη. 
Καί δηλώνεται μέ αὐτό ἡ ἀλήθεια ὅτι ὁ ἕνας Ἅγιος παρέλαβε τήν παράδοση ἀπό τόν 
προηγούμενο Ἅγιο καί τήν παρέδωσε, ἀκριβῶς τήν ἴδια, στά πνευματικά του τέκνα, 
γιά νά γίνουν καί αὐτά ἅγια μέ αὐτήν τήν παράδοση. Τό πῶς ὅμως τώρα αὐτή ἡ 
παλαιά παράδοση, χωρίς νά παραλλαχθεῖ, λύει τά προβλήματα τῆς συγχρόνου ἐποχῆς, 
χωρίς νά γίνει «νεοπατερική», αὐτό, Ἐντιμότατε, ἀποτελεῖ ἕνα ὡραῖο κεφάλαιο τῆς 
Πατρολογίας μας, τό ὁποῖο πόσο θά ὠφελοῦνταν οἱ ἀναγνῶστες μας, ἐάν τό 
διαλεγόμασταν! </div>
<div class="MsoNormal" style="line-height: 18pt; text-align: justify; text-indent: 14.15pt; text-justify: inter-ideograph;">
4. Μέ τήν 
προηγούμενη ἐπιστολή Σας δηλώσατε σαφῶς ὅτι διακόπτετε τόν διάλογο, καί τό 
πρόβλημά Σας εἶναι ὁ τίτλος «Καθολικός». Ἐγώ ὅμως Σᾶς λέγω καί Σᾶς παρακαλῶ νά 
μοῦ ἀνατρέψετε τά ὅσα Σᾶς ἔγραψα περί τοῦ «Καθολικός» στήν παρούσα μου ἐπιστολή 
καί, ἄν τό πετύχετε, ἐγώ δέν θά ἐπιμένω φανατικά στίς θέσεις μου, ἀφοῦ θεολογικά 
καί ἐπιστημονικά μοῦ τίς ἀνατρέψατε καί θά Σᾶς προσφωνῶ βεβαίως στό ἑξῆς ὡς 
«Καθολικό» καί τούς ὁμόφρονές Σας ὡς «Καθολικούς». Ἀνατρέψτε μου λοιπόν τήν 
παροῦσα μου ἐπιστολή, ἀποδεικνύοντας τήν ὁμοφωνία σας μέ τίς ἀποφάσεις τῶν 
Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἤ τήν βιβλικότητα καί πατερικότητα τοῦ Filioque, ὡς ἕνα 
παράδειγμα πού ἀνέφερα παραπάνω, καί ἐγώ ἔπειτα, ἐπαναλαμβάνω, θά σᾶς προσφωνῶ 
«Καθολικούς», ὡς δεχομένους ἀπαραλλάκτως ὅλη τήν πίστη τῶν Πατέρων. Πάντως, τό 
γε νῦν ἔχον, τά κείμενα καί ἡ Ἐκκλησιαστική ἱστορία ἀποδεικνύουν ὅτι δέν 
κρατεῖτε ΟΛΗΝ τήν διδασκαλία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, γι᾽ αὐτό δέν εἶστε 
«Καθολικοί». Πῶς νά σᾶς ὀνομάσω; Εἶστε Παπικοί! Ἀποδεῖξτε μου, ἄν μπορεῖτε, ἀπό 
τά κείμενα τήν καθολικότητά σας, συνεχίζοντας καί μή διακόπτοντας τόν διάλογο! 
</div>
<div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 18pt; margin: 14.15pt 0cm 0cm; text-align: center;">
<a href="http://aktines.blogspot.gr/">Σᾶς χαιρετῶ, Ἐντιμότατε, μέ τιμή καί ἀγάπη 
Χριστοῦ. Ἔρρωσθε.</a></div>
<div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 18pt; text-align: center;">
<a href="http://aktines.blogspot.gr/">† Ὁ Μητροπολίτης 
Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας</a></div>
 
<div class="MsoNormal" style="line-height: 18.5pt; margin: 14.15pt 0cm 0cm; text-align: justify; text-indent: 14.15pt; text-justify: inter-ideograph;">
Ἐν Δημητσάνῃ 10 
Δεκεμβρίου 2013</div>
</div>

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ιερεμίας, Γ΄ επιστολή προς τον Παπιικό Αρχιεπίσκοπο κ. Νικόλαο

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ Ἀριθμ. Πρωτ. 1000 Ἐντιμότατε κ. Νικόλαε, Καθολικέ Ἀ...

Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhLrDQElVUoi0Cno9C-OJkQDOLsP4e2B4QP2DLZkUNHaYZI4TZsmqx_QSTHuLDb5h7_jOdy21QhOJt9V8Bway8srghZWOvhyphenhyphenMLM0Ri224Gzhm0-3TunuTnXrPdumgtAGqwiM3lIBoKalfvL/s1600/_1_~3.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhLrDQElVUoi0Cno9C-OJkQDOLsP4e2B4QP2DLZkUNHaYZI4TZsmqx_QSTHuLDb5h7_jOdy21QhOJt9V8Bway8srghZWOvhyphenhyphenMLM0Ri224Gzhm0-3TunuTnXrPdumgtAGqwiM3lIBoKalfvL/s400/_1_~3.JPG" width="400" /></a></div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt;">
 </div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt;">
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ</div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt;">
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ 
ΑΙΡΕΣΕΩΝ</div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt;">
ΚΑΙ 
ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ</div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: right; text-indent: 7.1pt;">
Ἐν Πειραιεῖ 
τῇ 10ῃ Δεκεμβρίου 2013</div>
<div align="center" class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: center; text-indent: 7.1pt;">
 Η συμμετοχή του 
Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος </div>
<div align="center" class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: center; text-indent: 7.1pt;">
κ. Ιγνατίου σε Παπική 
Ημερίδα</div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 7.1pt;">
Η συμμετοχή του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου 
Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνατίου και μάλιστα με εισήγησή του σε Hμερίδα, που οργάνωσε η ιεραρχία της «Καθολικής Εκκλησίας της 
Ελλάδος» στο Λεόντειο Λύκειο Πατησίων </div>
<a href="" name="more"></a>στις 9 Νοεμβρίου με θέμα: «Β΄ Οικουμενική Σύνοδος 
Βατικανού, 50 χρόνια Πίστης και Ελπίδας», αλλά και τα όσα διετύπωσε στην 
εισήγησή του αυτή, δημιουργούν θλίψη και οδύνη στον κλήρο και στον πιστό λαό της 
Εκκλησίας. Με δεδομένη την αγάπη προς το πρόσωπό του και την οφειλομένη τιμή 
προς το αρχιερατικό του αξίωμα, όπως επίσης με την εξ’ ίσου δεδομένη άπειρη 
οφειλόμενη αγάπη προς την Αλήθεια-Χριστός και την φιλτάτη μας Ορθοδοξία, 
προχωρούμε στις γραμμές που ακολουθούν, προς ανασκευή και ανατροπή  κακοδόξων 
θέσεων και θεωριών, τις οποίες διετύπωσε. 
 
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 7.1pt;">
Μια πρώτη γενική παρατήρησή μας είναι το γεγονός, 
ότι στην ομιλία του ο εν λόγω ιεράρχης εκφράζει στοχασμούς, 
προσωπικές του θέσεις και απόψεις, τις οποίες αδυνατεί να θεμελιώσει πάνω στους 
αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας. Γι’ αυτό και στην εισήγησή του δεν υπάρχουν 
πουθενά Πατερικές παραπομπές. Και αυτό βέβαια ήταν φυσικό και αναμενόμενο, διότι 
ως εκφραστής της Μεταπατερικής «θεολογίας» περιθωριοποιεί και παραμερίζει την 
αυθεντία των Πατέρων και θέτει εαυτόν υπεράνω αυτών για να προβάλει τις ιδικές 
του θέσεις. </div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 7.1pt;">
Μια πρώτη κακόδοξη θέση του, που διατυπώνεται ήδη 
στην πρώτη φράση της εισηγήσεως του είναι, ότι αποκαλεί την παπική παρασυναγωγή 
ως Εκκλησία: «Η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού αποτελεί μεγάλο ιστορικό γεγονός 
όχι μόνο για την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, αλλά και για ολόκληρο τον χριστιανικό 
κόσμο». Το ότι ο Παπισμός είναι αίρεση στη διαχρονική συνείδηση της 
Ορθοδόξου Εκκλησίας και μάλιστα μιά από τις φοβερότερες αιρέσεις της εποχής μας 
με πλήθος αιρετικών θεωριών, αποδεικνύεται από ένα πλήθος Ορθοδόξων Συνόδων[1] 
στις οποίες έχει χαρακτηριστή και καταδικαστή ως τοιαύτη,  με πρώτη αυτήν της 
Κωνσταντινουπόλεως του 879-880 επί Μεγάλου Φωτίου, η οποία ασχολήθηκε με την 
αιρετική διδασκαλία του Filioque. Η Σύνοδος αυτή θεωρείται στη συνείδηση της 
Εκκλησίας ως η Η΄ Οικουμενική Σύνοδος, επειδή σ’ αυτή συμμετείχαν εκπρόσωποι 
όλων των Πατριαρχείων καί του τότε Ορθοδόξου Πάπα της Ρώμης Ιωάννου του Η΄ καί 
οι αποφάσεις της έγιναν ομόφωνα αποδεκτές. Δεύτερη δε μεγάλη σε σπουδαιότητα 
Σύνοδο, που  θεωρείται στη συνείδηση της Εκκλησίας ως η Θ΄ Οικουμενική Σύνοδος, 
αναφέρουμε αυτή της  Κωνσταντινουπόλεως το 1341 επί αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. 
Πέραν αυτού όλοι οι μετά το σχίσμα του 1054 άγιοι Πατέρες και διδάσκαλοι της 
Εκκλησίας όπως ο άγιος Γερμανός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ο άγιος Γρηγόριος 
ο Παλαμάς, ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης, ο άγιος 
Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, 
ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς κ.α. χαρακτηρίζουν απερίφραστα τον Παπισμό ως 
αίρεση.[2]</div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 7.1pt;">
Επίσης ο Σεβασμιώτατος θεωρεί την Β΄ Σύνοδο του 
Βατικανού ως «μεγάλο ιστορικό γεγονός όχι μόνο για τη Ρωμαιοκαθολική 
Εκκλησία, αλλά για ολόκληρο το χριστιανικό κόσμο... ελπίζουμε για 
το μέλλον των σχέσεων των δύο μεγάλων παραδόσεων του Χριστιανισμού με βάση τις 
αρχές που έθεσε η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού». Πότε όμως στο παρελθόν 
υπήρξε για την Εκκλησία και τους Πατέρες μεγάλο ιστορικό γεγονός ψευδοσύνοδος 
των αιρετικών; Μπορεί να μας αναφέρει έστω ένα παράδειγμα; Και τι μπορούμε εμείς 
οι Ορθόδοξοι να ελπίζουμε από μια ψευδοσύνοδο, η οποία καμιά από τις αιρετικές 
διδασκαλίες, που επεσώρευσε ο Παπισμός επί μία χιλιετία ολόκληρη, μπόρεσε να 
καταδικάσει; Από μια ψευδοσύνοδο η οποία, παρά το πλήθος των Συνέδρων της (2500 
μέλη), δεν ηδυνήθη δυστυχώς να συνειδητοποιήσει την μεγίστη ευθύνη του Παπισμού 
για την απόσχισή της από την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία;  Από μια ψευδοσύνοδο, η 
οποία αντί να καταδικάσει, αντιθέτως ισχυροποίησε τα δύο βασικά δόγματα πάνω στα 
οποία στηρίζεται όλο το οικοδόμημα του Παπισμού, το Πρωτείο και το Αλάθητο, τα 
οποία καθιέρωσε για πρώτη φορά ως δόγματα πίστεως η Α΄ Βατικάνεια Σύνοδος; Όπως 
σημειώνει σχετικά ο αείμνηστος καθηγητής κ. Ιωάννης Καρμίρης: «Η Β΄ Βατικάνειος 
‘Σύνοδος’... δέν παρέλειψε νά εξάρει καί ενισχύσει ακόμη περισσότερον καί τό 
παπικόν αξίωμα, μέχρι του σημείου μάλιστα ώστε υπό τινών υμνητών αυτού εν τη 
‘Συνόδῳ’ εδημιουργήθη η υπόνοια ότι κεφαλή της Εκκλησίας δέν είναι πλέον ο 
Χριστός, αλλ’ ο Πέτρος καί μέσω αυτού ο Πάπας».[3] 
Επίσης ομιλεί περί «των δύο μεγάλων παραδόσεων του Χριστιανισμού», 
χαρακτηρίζοντας έτσι τον Παπισμό και την Ορθοδόξη Εκκλησία, αποφεύγοντας 
(σκοπίμως) να χαρακτηρίσει αυτήν ως την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική 
Εκκλησία και τοποθετώντας αυτήν στην ίδια ευθεία και στο ίδιο επίπεδο με την 
αίρεση, πράγμα το οποίο μαρτυρεί βαθειά εκκλησιολογική σύγχυση. </div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 7.1pt;">
Στη συνέχεια αναφέρεται σε ορισμένες αλλαγές, και 
ποιό συγκεκριμένα στο άνοιγμα του Βατικανού απέναντι στις άλλες Εκκλησίες και 
ομολογίες, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν χάρις στη σύγκληση της Β΄ Βατικανής. 
Ωστόσο οι επιφανειακού τύπου και για λόγους παπικής διπλωματίας γενόμενες  αυτές 
αλλαγές δεν πρέπει να μας ενθουσιάζουν, διότι αυτές δεν προχωρούν εις βάθος, 
στην εκ θεμελίων αναίρεση και ανατροπή καμιάς από τις αιρετικές διδσκαλίες του 
Παπισμού. Κριτήριο αξιολογήσεως της όποιας αλλαγής στους κόλπους του Παπισμού 
δεν μπορεί να είναι για την Ορθόδοξη Εκκλησία κανένα άλλο, παρά μόνο η καταδίκη 
και αναίρεσις των αιρετικών της διδασκαλιών. Τα ανοίγματα αυτά μπορούν άριστα να 
εξηγηθούν στην προσπάθεια του Βατικανού να ανταγωνιστεί τον Προτεσταντισμό, ο 
οποίος ήδη από το 1948 είχε ιδρύσει, (με την συμμετοχή δυστυχώς τότε ως 
ιδρυτικών μελών και τριών Ορθοδόξων Εκκλησιών, του Οικουμενικού Πατριαρχείου, 
της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Εκκλησίας της Κύπρου), το Π.Σ.Ε. και να παίξει 
ηγετικό και πρωταγωνιστικό ρόλο  στους οικουμενικούς διαλόγους, ιδρύοντας τον 
ιδικό του Παπικό Οικουμενισμό. Εάν λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι ο Παπισμός, 
ακολουθώντας με συνέπεια την εκκλησιολογική του αυτοσυνειδησία και θεωρώντας ότι 
αυτός μόνος αποτελεί την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, δεν 
μετέχει μέχρι σήμερα ως μέλος του Π.Σ.Ε. παρά μόνον από θέσεως παρατηρητού, δεν 
μπορούμε να ομιλούμε για ουσιαστικό άνοιγμα του Βατικανού απέναντι στον 
προτεσταντικό κόσμο, παρά μόνον προς την Ορθόδοξη Εκκλησία.   </div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 7.1pt;">
Στη συνέχεια προχωρεί στο εξής ανεπίτρεπτο για 
Ορθόδοξο πιστό και δή επίσκοπο: «είναι γνωστό ότι η δεύτερη χιλιετία της 
ιστορίας της Εκκλησίας περιέχει μελανές σελίδες, για τις οποίες πρέπει να 
λυπούμεθα». Οι «δύο μεγάλες παραδόσεις» μετά το σχίσμα, «αποξενώθηκαν η μια από 
την άλλη, ακολουθώντας ανεξάρτητους δρόμους και το χειρότερο, ανέπτυξαν 
εχθρότητα και πολεμική στάση μεταξύ τους. Έτσι εψύγη η αγάπη που πρέπει να 
συνδέει όσους πιστεύουν στον Διδάσκαλο της αγάπης…». Κατ’ αρχήν εδώ δεν 
έχουμε να κάνουμε με «δύο μεγάλες παραδόσεις», αλλά με την Ορθόδοξη Καθολική 
Εκκλησία και την αίρεση του Παπισμού, ο οποίος επειδή ακριβώς ανέπτυξε μέσα 
στους κόλπους του αιρετικές διδασκαλίες, ως ήτο φυσικό και επόμενο αποξενώθηκε 
από την Ορθοδοξία και ακολούθησε ιδικό του ανεξάρτητο δρόμο, τον δρόμο της 
πλάνης και του σκότους, που οδηγεί στην απώλεια. Γι’ αυτήν την αποξένωση βέβαια 
δεν ευθύνεται καθόλου η Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά φέρει ακεραία την ευθύνη ο 
Παπισμός. Ούτε βέβαια ευθύνονται οι άγιοι Πατέρες μας, οι οποίοι αγωνίστηκαν και 
συνοδικώς απέκοψαν τον παπισμό από το σώμα της Εκκλησίας, προκειμένου να 
διαφυλάξουν ανόθευτη και απαραχάρακτη από κάθε πλάνη την Ορθόδοξη πίστη. 
Αντίθετα μάλιστα οι αντιπαπικοί αυτοί Πατέρες τιμώνται ως άγιοι από την Εκκλησία 
μας και προβάλλονται ως παραδείγματα προς μίμησιν σε όλους μας. Ούτε επίσης 
μπορούμε να καταλογίσουμε στους Πατέρες εχθρότητα και έλλειψη αγάπης, όπως 
αφήνει να εννοηθεί ο Σεβασμιώτατος, επειδή καταπολέμησαν και απέκοψαν συνοδικώς 
την αίρεση. Αν καταλογίσουμε στους Πατέρες έλλειψη αγάπης, τότε θα πρέπει να 
καταλογίσουμε και στον ίδιο τον Κύριο έλλειψη αγάπης , αν λάβουμε υπ’ όψιν μας 
τον λόγον του: «παν κλήμα εν εμοί μη φέρον καρπόν αίρει αυτό, και 
παν το καρπόν φέρον…» (Ιω.15,2). Ο αμπελουργός–Πατήρ αποκόπτει από την 
άμπελο–Χριστόν κάθε κλήμα-μέλος της Εκκλησίας, το οποίο δεν παράγει καρπούς 
αρετής. Τι λοιπόν συμβαίνει; Μήπως και ο Χριστός δεν έχει αγάπη επειδή «αίρει» 
τα άκαρπα κλήματα; Αν λοιπόν ο Θεός αποκόπτει τα μέλη εκείνα που απλώς δεν 
καρποφορούν, πολύ περισσότερο αποκόπτει τα μέλη εκείνα, που παράγουν τους 
δηλητηριώδεις καρπούς της αιρέσεως. Σίγουρα αν ζούσε σήμερα ο Χριστός, δεν θα 
δίσταζαν οι σημερινοί Οικουμενιστές να Τον κατηγορήσουν για έλλειψη αγάπης 
επειδή «αίρει» τα άκαρπα κλήματα-μέλη της Εκκλησίας Του. Οι άγιοι Πατέρες μας 
επομένως δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά εφάρμοσαν στην πράξη και συνοδικώς αυτό το 
«αίρει» του Κυρίου. Την έλλειψη αγάπης ας ψάξει να την βρή ο Σεβασμιώτατος όχι 
στους αγίους Πατέρες μας αλλά στον Παπισμό, ο οποίος από του σχίσματος και 
εντεύθεν δεν παύει, (φορώντας μάλιστα το προσωπείο μιάς ψευτοαγάπης), να 
εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία για να πλήξη την Ορθοδοξία, όπως αποδεικνύουν τα 
γεγονότα, παλαιότερα και πρόσφατα. Ας την αναζητήσει στις Σταυροφορίες, στην 
ιερά Εξέταση, στην επάρατη Ουνία, η οποία μέχρι σήμερα εξακολουθεί να δρά 
διαβρωτικώς εις βάρος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, στην Γενοκτονία των Σέρβων το 
1941, στον ενεργό ρόλο που έπαιξε το Βατικανό παρασκηνιακά στους βομβαρδισμούς 
εναντίον των Ορθοδόξων Σέρβων αδελφών μας το 1999 κ.λ.π. Ποιά είναι λοιπόν 
«η επαναφορά της αγάπης» που έφερε η Β΄ Βατικανή; Μήπως ο 
Σεβασμιώτατος ζή εκτός τόπου και χρόνου; </div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 7.1pt;">
Αναφέρει παρά κάτω πως «η Β΄ Βατικανή Σύνοδος 
… άνοιξε και τους εκκλησιολογικούς ορίζοντες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας με 
θεολογικές ιδέες που βοηθούν και διευκολύνουν  την προσέγγισή της με όσους 
βρίσκονται εκτός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας». Με όσα δε στη συνέχεια 
παραθέτει, προσπαθεί να αποδείξει, ότι η εν λόγω Σύνοδος με συγκεκριμένα 
διατάγματά της έχει κάνει σημαντικά βήματα προόδου με τα οποία έχει προσεγγίσει 
την  Ορθόδοξη Εκκλησιολογία. Έτσι κάνει λόγο για την Διάταξη Lumen gentium με 
την οποία εισάγει την ιδέα του λαού του Θεού. Ωστόσο η Δογματική διδασκαλία της 
Εκκλησίας, όπως γνωρίζουμε, δεν περιέχει ιδέες και ιδεολογίες, ανθρώπινα 
κατασκευάσματα, αλλά αιώνιες διαχρονικές αλήθειες. Η εισαγωγή νέων 
δογμάτων-ιδεών στον Παπισμό, τι άλλο μπορεί να μαρτυρεί παρά το ότι ο Παπισμός 
μόλις τον 20ο αιώνα ανακαλύπτει νέες δογματικές «αλήθειες», και άρα 
μέχρι τώρα δεν κατείχε «πάσαν την αλήθειαν». Το Πνεύμα το άγιο όμως ήδη από την 
ημέρα της Πεντηκοστής οδηγεί την Εκκλησία «εις πάσαν την αλήθειαν» 
(Ιω.16,13). Κάνει λόγο επίσης για το Διάταγμα περί Οικουμενισμού, με το οποίο 
«η Ορθόδοξος Εκκλησία αναγνωρίζεται ως ‘Εκκλησία’ με πλήρη εκκλησιολογική 
έννοια». Και πανηγυρίζει τρόπον τινά ο Σεβασμιώτατος διότι οι Παπικοί, 
μάς έκαναν επί τέλους την Χάρι, να μας αναγνωρίσουν ως πλήρη Εκκλησία. Αλοίμονο 
σε πιό κατάντημα φθάσαμε! Να περιμένουμε από τους αιρετικούς, να μας δώσουν 
πιστοποιητικά εκκλησιαστικότητος! Ας γνωρίζει λοιπόν ο άγιος Δημητριάδος, ότι η 
Ορθόδοξος Καθολική Εκκλησία δεν έχει καμιά ανάγκη από τους παπικούς να της 
δοθούν εύσημα εκκλησιαστικότητος, ούτε έχει ανάγκη να δοθή σ’ αυτήν η 
αναγνώριση, ότι «οι Ορθόδοξες Εκκλησίες έχουν πλήρες το δικαίωμα της 
αυτοδιοικήσεώς των σύμφωνα με το δικό τους Κανονικό Δίκαιο», όπως αναφέρει παρά 
κάτω. Η Ορθόδοξος Εκκλησία έχει «συν πάσι τοις αγίοις» πλήρη και βεβαία την 
εσωτερική πληροφορία και πεποίθηση, ότι αυτή και μόνη αποτελεί την Μία, Αγία, 
Καθολική, και Αποστολική Εκκλησία. </div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 7.1pt;">
Πέραν αυτών εάν τόσον ο Παπισμός όσον και η 
Ορθόδοξη Εκκλησία είναι Εκκλησίες «με πλήρη εκκλησιολογική 
έννοια», τότε η Εκκλησία είναι συγχρόνως μία και διηρημένη και επί πλέον 
περιέχει στους κόλπους της αληθή και ψευδή δόγματα, αφού όπως γνωρίζουμε 
υπάρχουν ουσιώδεις δογματικές διαφορές μεταξύ αυτών. Τούτο όμως είναι αδύνατον, 
διότι όπως λέγει ο απόστολος η Εκκλησία είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» 
(Α΄ Τιμ.3,15). Τις παρά πάνω κακόδοξες θέσεις περί διηρημένων Εκκλησιών 
συντρίβει κυριολεκτικά και κονιορτοποιεί ο μεγάλος σύγχρονος άγιος της Εκκλησίας 
μας άγιος Ιουστίνος ο Πόποβιτς στο μνημειώδες έργο του «Η Ορθόδοξος Εκκλησία και 
ο Οικουμενισμός»: «Η ενότης της Εκκλησίας απορρέει αναγκαίως εκ της ενότητος του 
προσώπου του Θεανθρώπου Χριστού. Η Εκκλησία ούσα καθολικώς είς και μοναδικός 
θεανθρώπινος οργανισμός εις όλους τους κόσμους, δεν είναι δυνατόν να διαιρεθή. 
Κάθε διαίρεσις θα εσήμαινε τον θάνατόν της…Κατά την ενιαίαν στάσιν των Πατέρων 
και των Συνόδων η Εκκλησία είναι όχι μόνον μία, αλλά και μοναδική, διότι ο είς 
και μοναδικός Θεάνθρωπος, η κεφαλή της δεν δύναται να έχει πολλά σώματα. Η 
Εκκλησία είναι μία και μοναδική, διότι είναι το σώμα του ενός και μοναδικού 
Χριστού. Είναι οντολογικώς αδύνατος ο χωρισμός της Εκκλησίας, διά τούτο ποτέ δεν 
υπήρχε διαίρεσις της Εκκλησίας αλλά μόνον χωρισμός από την Εκκλησία».[4]</div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 7.1pt;">
Παρά κάτω ο άγιος Δημητριάδος κάνει λόγον γιά τον 
«Θεολογικό Διάλογο Ορθοδόξου και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας» και 
τον παρουσιάζει ως «τον σπουδαιότερο ίσως καρπό της Β΄ Βατικανής 
Συνόδου», ως «τον πιό σημαντικό αλλά συγχρόνως και τον πιό δύσκολο 
θεολογικό διάλογο»,διεξαγόμενο «στη βάση της κοινής πίστεως της 
πρώτης χιλιετίας». Κάνει λόγον για «τα κοινά κείμενα που παρήγαγεν 
η Διμερής Επιτροπή του Διαλόγου μέχρι σήμερα»,τα οποία θεωρεί 
«σημαντικά». Αναφέρεται στο «πρόβλημα της Ουνίας, το οποίο 
οξύνθηκε μετά την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων». Επίσης 
αναφέρεται στην παρούσα φάση του διαλόγου, κατά την οποία συζητείται «το 
ακανθώδες ζήτημα του πρωτείου στην Εκκλησία, με ιδιαίτερη αναφορά στο πρωτείο 
του επισκόπου Ρώμης». Ωστόσο η εικόνα που μας δίδει σχετικά με τους 
διαλόγους και την μέχρι τώρα πορεία του είναι πλασματική και παραπλανητική. Δεν 
λέγει τίποτε για τις μέχρι τώρα παραμένουσες δογματικές διαφορές, παρά τον επί 
33 χρόνια συνεχιζόμενο διάλογο. Και φυσικά τι θα μπορούσε να πή αφού οι διαφορές 
αυτές απλούστατα δεν συζητήθηκαν αλλά παρεκάμφθησαν μέσω του κειμένου του Balamand. Δεν κάνει επίσης καμία αναφορά στο επαίσχυντο και 
προδοτικό αυτό κείμενο, πράγμα που σημαίνει ότι το θεωρεί και αυτό «σημαντικό», 
όπως και τα άλλα κείμενα της Μικτής Επιτροπής και άρα αποδέχεται το περιεχόμενό 
του. Έτσι αφήνει να εννοηθή, ότι ο Διάλογος έχει λύσει τις υπάρχουσες δογματικές 
διαφορές, (προφανώς με τα «κοινά κείμενα» και ιδιαιτέρως με το κείμενο του 
Balamand) και ότι οι δύο πλευρές, αφού επέτυχαν  επί τέλους δογματική συμφωνία 
επί Ορθοδόξου βάσεως, έφθασαν τώρα πλέον στο σημείο να συζητούν για «το 
ακανθώδες ζήτημα του πρωτείου». </div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 7.1pt;">
Κατ’ αρχήν για να έχουμε μια σαφή εικόνα των 
διαλόγων και της μέχρι τώρα πορείας του, είναι ανάγκη να ανατρέξουμε στους 
πρώτους αρχιτέκτονες και θεμελιωτές του, τον πρώην Οικουμενικό Πατριάρχη κυρό 
Αθηναγόρα και τον πρώην Πάπα Παύλο τον ΣΤ΄. Εάν λάβουμε υπ’ όψη μας τα όσα ο 
Πατριάρχης Αθηναγόρας απεκάλυψε τον Αύγουστο του 1971: «το ’65 εσηκώσαμεν το 
σχίσμα, εις την Ρώμην και εδώ, με αντιπροσώπους μας εκεί και αντιπροσώπους 
εκείθεν εδώ…»[5], αλλά και την πλήρη ευθυγράμμιση 
των διαδόχων του, Δημητρίου και Βαρθολομαίου, με την γραμμή, που αυτός εχάραξε, 
συμπεραίνουμε, ότι τουλάχιστον για το Φανάρι, σχίσμα πλέον δεν υφίσταται και η 
ένωση των Εκκλησιών ήδη έγινε, αλλά δεν είναι ακόμη ‘τελεία’».  Τελεία ένωση θα 
γίνει όταν θα φθάσουμε πλέον στο κοινό Ποτήριο. Πρώτο βήμα προς την ένωση αυτή 
υπήρξε η αντικανονική άρση των αναθεμάτων μεταξύ Ρώμης και Φαναρίου το Δεκέμβριο 
του 1965. Προς τον σκοπό αυτό εξεπονήθη ένα καλά μελετημένο σχέδιο ενώσεως από 
το Βατικανό, το οποίο σταδιακά εφαρμόζεται σε στενή συνεργασία με τους 
Οικουμενιστές, μέχρις ότου πραγματοποιηθεί η τελεία ένωση Ορθοδοξίας και 
Παπισμού, η οποία θα είναι κατά τα πρότυπα των Ουνιτικών Εκκλησιών της 
Ανατολικής Ευρώπης. Το σχέδιο αυτό αποκαλύπτουν εκκλησιαστικές προσωπικότητες, 
που έλαβαν μέρος σε Διαχριστιανικούς Διαλόγους και ασχολήθηκαν εις βάθος με 
αυτούς. Ένας εξ αυτών ο μακαριστός καθηγητής κ. Ιωάννης Καρμίρης παρατηρεί: «Ο 
Πάπας Παύλος ο ΣΤ΄ και οι περί αυτόν Ρωμαιοκαθολικοί θεολόγοι εξεπόνησαν εν 
καλώς μελετηθέν ευρύτατον πρόγραμμα ρωμαιοκεντρικού Οικουμενισμού, σύμφωνον προς 
την Λατινικήν Εκκλησιολογίαν».[6]</div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 7.1pt;">
Σύμφωνα με το παραπάνω σχέδιο του Βατικανού, 
επινοήθηκε και εφαρ-μόσθηκε ο λεγόμενος «Διάλογος της Αγάπης»,σαν 
ένα προκαταρκτικό στάδιο πρίν από τον Θεολογικό διάλογο, ο οποίος αποσκοπούσε 
στην κατάλληλη ψυχο-λογική προετοιμασία, με την δημιουργία κλίματος καλών 
σχέσεων και φιλίας, με παροχή οικονομικών ενισχύσεων προς τους Ορθοδόξους, με 
υπερτονισμό της αγάπης και παραμερισμό της σημασίας των δογματικών αληθειών της 
πίστεως, ώστε να αμβλυνθεί και αποδυναμωθεί κάθε διάθεση μαρτυρίας και 
ομολογίας, με ανταλλαγές επισκέψεων των προκαθημένων εκατέρωθεν, με επιστροφές 
αγίων λειψάνων από την πλευρά του Βατικανού ως ένδειξη φιλίας προς τους 
Ορθοδόξους, με συμπροσευχές και κοινές διακηρύξεις περί «αδελφών εκκλησιών» για 
την δημιουργία ψεύτικων εντυπώσεων και τετελεσμεσμένων γεγονότων. Όπως δε 
εύστοχα παρατηρήθηκε «η Ορθόδοξη θεολογία και η Ορθόδοξη εκκλησιολογία 
παραχωρούν τη θέση τους στην διπλωματία και την πολιτική. Η τήρηση των 
ισορροπιών, η προσχώρηση στη λογική των συσχετισμών, η υπαγωγή στα κοινωνικά και 
πολιτικά δεδομένα και απαιτήσεις, αποτελούν τη νέα κυρίαρχη αντίληψη στη 
σύγχρονη οικουμενιστική θεολο-γία».[7] </div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 7.1pt;">
 Μεθοδεύεται η έναρξη του θεολογικού διαλόγου, όχι 
από τα διαιρούντα αλλά από τα ενούντα, κάτι ξένο προς την Ορθόδοξη παράδοση, ενώ 
παράλληλα καλλιεργείται το πνεύμα της «αμοιβαίας αναγνωρίσεως» γιά την 
δημιουργία ψευδαισθήσεων ενότητος και ταυτότητος πίστεως. Το πνεύμα αυτό μόλις 
δια-κρίνεται στα πρώτα κείμενα της Μικτής Επιτροπής, για να φανεί πλέον ξεκάθαρα 
και με κάθε επισημότητα στο κοινό κείμενο της Ζ΄ Συνελεύσεως του Balamand. Με το 
κείμενο αυτό Παπικοί και «Ορθόδοξοι» Οικουμενιστές, κάνοντας ένα θεαματικό άλμα 
και παρακάμπτοντας πλήθος αιρετικών διδασκαλιών του Παπισμού, φθάνουν ξαφνικά 
στο σημείο να αναγνωρίσουν αλλήλους ως πλήρεις και αληθείς «αδελφές Εκκλησίες», 
με έγκυρα μυστήρια, με ταυτότητα πίστεως, με αποστολική διαδοχή και διά τούτο 
«από κοινού υπευθύνους διά την τήρησιν της Εκκλησίας του Θεού εν τη πιστότητι 
προς την θείαν οικονομίαν, ιδιαίτατα ως προς την ενότητα» (παράγρ.13 και 14), 
πράγμα που συνιστά πραγματική προδοσία της Ορθοδόξου πίστεως. Πέραν τούτου η 
επιτευχθείσα καταδίκη της Ουνίας στο Freising το 1990, ανατρέπεται με νέες 
αποφάσεις στο Balamand, όπου πανηγυρικά αθωώνεται και επί πλέον οι Ουνίτες 
αποκτούν το δικαίωμα να συμμετέχουν στο διάλογο με εκπροσώπους της.</div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 7.1pt;">
Στη συνέχεια οι Ορθόδοξες Εκκλησίες επιμένουν για 
μιά επανεξέταση του θέματος της Ουνίας. Με «Μήνυμα» των Προκαθημένων των 
Ορθοδόξων Εκκλησιών (1992), στο οποίον καταδικάζουν ρητά την Ουνία και τον 
προσηλυτισμό, αποφασίζουν «ότι δεν μπορεί να προχωρήσει ο Θεολογικός Διάλογος με 
την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, αν δεν επέλθει συμφωνία επί του ζητήματος της 
Ουνίας». Ωστόσο για το Βατικανό το θέμα της Ουνίας έχει λήξει με όσα 
συνεφωνήθησαν και υπεγράφησαν στο Balamand. Νέα συζήτησις επί του θέματος της 
Ουνίας στη Βαλτιμόρη το 2000 καταλήγει σε ναυάγιο, χάρη στην πεισματώδη επιμονή 
των Ρωμαιοκαθολικών. Το Βατικανό έκανε το πάν για να περισώσει την Ουνία. Και 
τούτο είναι εύλογο αφού η σχεδιαζομένη ένωση πρόκειται να είναι ουνιτικού τύπου. 
Έτσι ο  πολυδιαφημησθείς «Διάλογος της Αγάπης», αποδεικνύεται μια απάτη και ένα 
θέατρο εντυπώσεων. </div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 7.1pt;">
 Το Βατικανό, μετά το ναυάγιο της Βαλτιμόρης, 
επιτυγχάνει νέα επανέναρξη του διαλόγου το 2006, με άλλη θεματολογία, χωρίς 
βέβαια να έχει λυθεί το πρόβλημα της Ουνίας. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και οι 
άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες σύρονται κυριολεκτικά και πάλι στο διάλογο, αθετούντες 
την από-φαση της Γ΄ Πανορθοδόξου Διασκέψεως, ότι: «Ουνία και Διάλογος είναι 
ασυμ-βίβαστα ταυτοχρόνως»[8]  και διαψευδόμενοι με όσα εδήλωσαν  
στο παρά πάνω «Μήνυμά» τους το 1992. Η διπλωματία του Βατικανού θριαμβεύει, αφού 
πλέον κατώρθωσε να προχωρήσει και να εφαρμόσει το καλά μελετημένο σχέδιό της, το 
οποίον προέβλεπε την παράκαμψη του θέματος της Ουνίας, όπως επίσης και την 
παράκαμψη της συζητήσεως των δογματικών διαφορών. Οι πολλές δογματικές μας 
διαφορές με τους Ρωμαιοκαθολικούς (Filioque, Κτιστή Χάρις, άζυμα, καθαρτήριον 
πύρ, άσπιλη σύλληψη της Θεοτόκου, κ.λ.π.) ουσιαστικά παραμερίστηκαν και δεν 
πρόκειται να συζητηθούν. Απλώς θα θεωρηθούν ως ποικίλες παραδόσεις, ή 
θεολογούμενα, μη δυνάμενα να αποτελέσουν εμπόδιο στην ένωση των Εκκλησιών. Διότι 
τί νόημα έχει η συζήτησή τους μετά τις αμοι-βαίες αναγνωρίσεις του Balamand; Εφ’ 
όσον το σχέδιο του Βατικανού προβλέπει ουνιτικού τύπου ένωση, για τη Ρώμη δεν 
υφίστανται άλλες αναγκαίες προϋποθέσεις εκκλησιαστικής κοινωνίας με τις 
Ορθόδοξες Εκκλησίες. Εκείνο που την ενδιαφέρει ουσιαστικά είναι η αναγνώριση του 
Πρωτείου του Πάπα, που είναι γι’ αυτήν η μόνη αναγκαία προϋπόθεση για να 
επιτευχθεί πλήρης εκκλησιαστική κοινωνία. Έτσι εξηγείται πως στην πορεία του 
διαλόγου φθάσαμε από τα «ενούντα» κατ’ ευθείαν στο πρωτείο, σαν να ήταν αυτή η 
μόνη δογματική διαφορά μας με τους Ρωμαιοκαθολικούς, αν εξαιρέσουμε βέβαια το 
θέμα της Ουνίας, το οποίο ούτως ή άλλως δεν ήταν προγραμματισμένο στο σχέδιο του 
Βατικανού, αλλά προσετέθη εκτάκτως μετά την πτώση των αθεϊστικών καθεστώτων της 
Ανατολικής Ευρώπης.</div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 7.1pt;">
Περαίνοντες την μικρή αυτή αναφορά μας, εκφράζουμε 
και πάλι την λύπη μας και την απογοήτευσή μας τόσο για την συμμετοχή του 
Σεβασμιωτάτου στην εν λόγω Ημερίδα, όσον επίσης και για τις κακόδοξες και 
αιρετικές θέσεις και απόψεις τις οποίες διετύπωσε με την εισήγησή του. 
</div>
<div class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 7.1pt;">
 </div>
<div align="center" class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: center; text-indent: 7.1pt;">
Εκ του Γραφείου Αιρέσεων 
και Παραθρησκειών.</div>
<div align="center" class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: center; text-indent: 7.1pt;">
Ο 
υπεύθυνος</div>
<div align="center" class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: center; text-indent: 7.1pt;">
Αρχ. Παύλος 
Δημητρακόπουλος</div>
 
 
<div>
 
<hr align="left" size="1" width="33%" />

<div id="ftn1">
<div class="MsoFootnoteText">
[1]Όπως οι εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδοι 
του 1170, 1341, 1450, 1722, 1838, 1895, σαφέστατα καταδικάζουν τόν παπισμό ως 
αίρεση. Βλ. Πρεσβ. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, Η συμπροσευχή μέ 
αιρετικούς. Προσεγγίζοντας τήν κανονική πράξη της 
Εκκλησίας, εκδ. Θεοδρομία, Θεσσαλονίκη 2009, σελ. 
40-42.</div>
</div>
<div id="ftn2">
<div class="MsoFootnoteText">
[2]Ό.π. σελ. 33-36.</div>
</div>
<div id="ftn3">
<div class="MsoFootnoteText">
[3]Ιωάννης Καρμίρης, Ορθοδοξία και 
Ρωμαιοκαθολικισμός, τομ.1, Αθήναι 1964, σελ.25.</div>
</div>
<div id="ftn4">
<div class="MsoFootnoteText">
[4]Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, καθ. 
Πανεπιστημίου Βελιγραδίου, Η Ορθόδοξος Εκκλησία και ο Οικουμενισμός, εκδ. 
Ιεράς Μονής Αρχαγγέλων Τσέλιε, Βάλιεβο, Σερβία, σελ. 80-82.</div>
</div>
<div id="ftn5">
<div class="MsoFootnoteText">
[5]Πρωτ. Γεωργίου Μεταλληνού, «Οι 
διάλογοι χωρίς προσωπείον», Διαδικτυακός Τόπος: Ορθόδοξος Λόγος  
www.Orthodox. net.gr  σελ. 2</div>
</div>
<div id="ftn6">
<div class="MsoFootnoteText">
[6] Ιω. Καρμίρη, Ορθοδοξία και 
Ρωμαιοκαθολικισμός, τομ. ΙΙ, Αθήναι 1965, σ. 170</div>
</div>
<div id="ftn7">
<div class="MsoFootnoteText">
[7]Αρχ. Αθανασίου Αναστασίου, καθ. Ι. 
Μονής Μεγ. Μετεώρου, Η πορεία του οικουμενικού διαλόγου με βάση την ορθόδοξη 
πατερική διδασκαλία και την δογματική εκκλησιολογική συνείδηση, στο περιοδ. 
«Εν Συνειδήσει», Εκδ. Ι. Μονής Μεγ. Μετεώρου, Ιούνιος 2009, σ. 
9.</div>
</div>
<div id="ftn8">
<div class="MsoFootnoteText">
[8]Βλ. 
Ιω. Καρμίρη, Ορθοδοξία και Ρωμαιοκαθολικισμός, τομ. ΙΙ, Αθήναι 1965, σ 
38</div>
</div>
</div>
</div>

Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ Ἐ ν Πειραιε ῖ τ ῇ 10 ῃ Δεκεμβρίου 2013 Η συμμετοχή ...