ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ ☦: ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

Nικηφόρου Θεοτόκη: Ομιλία Μετά την προς τους Γαλάτες Επιστολή του Απ. Παύλου/Περί Ανθρωπαρέσκειας

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJ4YJu6dU2ztEv9h6J4xDR_bVNxVmRsOsF9jPXxNxw0xtt-bfqTrMnOUBLitND9HJRyp3qX6YIDxzZiZrJ9t3buknvVywwLR3yRAsHs8IQL1rfput17QlD16le7KX94JBysJZaqRmIfApohD9F37orBRg1PqyeK8BhAcQM1FaK8yCZZmEvL4wPqLNo/s515/theotokis-out.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="515" data-original-width="500" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJ4YJu6dU2ztEv9h6J4xDR_bVNxVmRsOsF9jPXxNxw0xtt-bfqTrMnOUBLitND9HJRyp3qX6YIDxzZiZrJ9t3buknvVywwLR3yRAsHs8IQL1rfput17QlD16le7KX94JBysJZaqRmIfApohD9F37orBRg1PqyeK8BhAcQM1FaK8yCZZmEvL4wPqLNo/w389-h400/theotokis-out.jpg" width="389" /></a></div>  Ἡ διδασκαλία τοῦ θεορρήμονα Παύλου που διαβάσθηκε σήμερα ἀποκαλύπτει, μία ἁμαρτία, ἄγνωστη σε πολλούς, ἄν καί αὐτή εἶναι πηγή πού ἀναβλύζει θανατηφόρο ὕδωρ πολλῶν καί μεγάλων ἁμαρτημάτων. Γνωστό εἶναι σέ ὅσους διαβάζουν τά ἱερά βιβλία, πόσα σκάνδαλα, πόσες ταραχές, καί πόση φθορά προξένησαν στην Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὅσοι δίδασκαν, ὅτι εἶναι ἀνάγκη νά περιτέμνονται αὐτοί πού πίστευσαν στόν Χριστόν. Αυτοί οι ψευδαπόστολοι καί κακοδιδάσκαλοι ἅπλωσαν τήν ψυχοφθόρα πλάνη τους σε πολλές πόλεις καί τόπους καί έπαρχίες, καί ἔσυραν πολλούς ἀπό τήν εὐαγγελική ἀλήθεια σε θρησκεία ἀλλόκοτη, ἡ ὁποία οὔτε ιουδαϊκή εἶναι οὔτε χριστιανική. Μέ αύτή τάραξαν τούς Ἀποστόλους, σκανδάλισαν τούς μαθητές, χώρισαν τούς πιστούς σέ δύο κομμάτια, ἀμέσως ἀπό τήν ἀρχή τῆς ἱδρύσεως τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτή τή ζάλη δεν μπόρεσε νά σταματήσει οὔτε αὐτή ἡ ἀποστολική σύνοδος, ἂν καὶ μέσω αὐτῆς τό Πανάγιον Πνεῦμα καί ἔκρινε καί ἀποφάσισε ὅτι ἡ περιτομή εἶναι περιττό βάρος (Πραξ. 15, 28). Ἐρευνῶ ποῖοι ἦταν οἱ πρῶτοι διδάσκαλοι αὐτῆς τῆς παράλογης διδασκαλίας. Βλέπω ὅτι ἦταν ἄνθρωποι Ἰουδαῖοι, πού ἐξῆλθαν ἀπό τήν Ἰουδαία καί πῆγαν στην Ἀντιόχεια, όπου δίδασκαν σε αυτούς που πίστευσαν στον Χριστόν, ὅτι χωρίς τήν περιτομή δέν μποροῦν νὰ σωθοῦν. Καί μερικοί, λέει ὁ ἱερός Λουκᾶς, πού κατέβηκαν ἀπό τήν Ἰουδαία δίδασκαν τούς ἀδελφούς ὅτι, ἐάν δεν κάνετε περιτομή, όπως ορίζει ο Μωϋσῆς, δὲν μπορείτε νά σωθείτε" (Πραξ. 15, 1). Και όχι μόνο Ἰουδαῖοι ἦταν αὐτοί, ἀλλά καί ἀπό τήν αἵρεση τῶν Φαρισαίων, δηλαδή Φαρισαῖοι, όπως μαρτυρεῖ ὁ ἴδιος Ἀπόστολος, λέγοντας: "Αντέδρασαν όμως μερικοί, ἀπό τήν παράταξη τῶν Φαρισαίων πού εἶχαν πιστέψει καί ἔλεγαν ὅτι πρέπει νά τούς περιτέμνουν (τούς εθνικούς), καί νά τούς παραγγέλνουν να τηροῦν τόν νόμο του Μωϋσή” (Πραξ. 15, 5). Ἐξετάζω ἐπίσης ἀπὸ ποῦ αὐτοί παρακινήθηκαν καί δίδασκαν τήν περιτομή, ἄν καί πίστευσαν στὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Βλέπω ὅτι οἱ Φαρισαῖοι ἦταν άνθρωπάρεσκοι, γιατί έκαναν όλα τά ἔργα τους "γιά νὰ τοὺς βλέπουν οἱ ἄνθρωποι” (Ματθ. 23, 5). Όταν, λοιπόν, αὐτοί γνώρισαν ὅτι ἡ περιτομή ἄρεσε καί στούς Ἰουδαίους γιά τόν μωσαϊκό νόμο, καί οἱ ἐθνικοί δέν καταδίωκαν τούς περιτμημένους, ἐξαιτίας τῶν διαταγμάτων τῶν αὐτοκρατόρων, κήρυτταν τήν περιτομή, γιά νά ἀρέσουν σε αὐτούς, ὥστε νά ἀποφεύγουν τους διωγμούς καί νά ἀπολαμβάνουν την τιμή καί τήν άνάπαυση. Εὔλογα, λοιπόν, συμπεραίνω ὅτι ἡ ἀνθρωπαρέσκεια προξένησε τά τόσο μεγάλα κακά. Επιβεβαιώνει αὐτό τό συμπέρασμα καί ὁ θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος, λέγοντας: “Όσοι θέλουν να φαίνονται ἄξιοι καί νά ἐπαινοῦνται ἀπό τοὺς ἀνθρώπους, αύτοί σᾶς ἀναγκάζουν να κάνετε περιτομή” (Γαλ. 6, 12). Αὐτή ἡ ἀνθρωπαρέσκεια πού προξένησε τότε τόση βλάβη καί διαφθορά, γκρεμίζει μέχρι και σήμερα τούς ἀνθρώπους σε πολλά καί μεγάλα ἁμαρτήματα. Σχεδόν κάθε ἄνθρωπος ἀνεπαίσθητα κινεῖται στό νά ζητάει τό συμφέρον του. Σκεπτόμενος δέ ὅτι μέ τήν ἀγάπη καί προστασία τῶν ἀνθρώπων ἀπολαμβάνει τά ποθούμενα πράγματα, άγωνίζεται μέ κάθε τρόπο να φανεῖ σέ αὐτούς ἀρεστός. Υπακούει, κολακεύει, δουλεύει, τρέχει στα θελήματά τους, εἴτε εἶναι δίκαια εἴτε ἄδικα εἴτε νόμιμα εἴτε παράνομα. Ἡ δέ φιλαυτία τόσο σκοτίζει τόν νοῦ του, ὥστε δέν γνωρίζει ὅτι εἶναι ἀνθρωπάρεσκος, οὔτε αἰσθάνεται πόσο βλάπτει τήν ψυχή του ή άνθρωπαρέσκεια. Ἔτσι πολλοί λίγοι εἶναι καθαροί από αὐτό τό πάθος. Αὐτό τό πάθος τρέφεται καί αὐξάνει και στηρίζεται ἀπό ἄλλα πάθη. Ὁ φόβος, ή ντροπή, ή φιλοδοξία, ἡ ἐπιθυμία τῆς ἀπολαύσεως, εἶναι αὐτά πού προτρέπουν καί τρέφουν και στηρίζουν τὴν ἀνθρωπαρέσκεια. Ὅταν ὁ θεάνθρωπος Ἰησοῦς φώτισε τόν ἐκ γενετῆς τυφλό, τότε οι προεστῶτες τῶν Ἰουδαίων κάλεσαν τούς γονεῖς τοῦ τυφλοῦ, καί τούς ἔκαναν δύο ερωτήσεις. Πρῶτον, ἐὰν αὐτός ἦταν ὁ υἱός τους, ο ὁποῖος, ὅπως ἔλεγαν αὐτοί, γεννήθηκε τυφλός (Ιωάν. 9, 19). Δεύτερον, μέ ποιό τρόπο ἔλαβε τό φῶς τῶν ὀφθαλμῶν του. Αὐτοί απάντησαν στο πρῶτο ἐρώτημα καί εἶπαν ὅλη τήν ἀλήθεια, γνωρίζουμε ὅτι αὐτός εἶναι ὁ υἱός μας, καί ὅτι γεννήθηκε τυφλός (Ιωάν. 9, 20). Στο δεύτερο όμως ερώτημα δέν θέλησαν νά ποῦν τήν ἀλήθεια, ἀλλά τήν ἔκρυψαν, λέγοντας: "Αὐτός εἶναι ἐνήλικος, ρωτήστε τον” (Ιωάν. 9, 21). Αλλά γιατί οι ταλαίπωροι δεν φανέρωσαν ποιός ἦταν ὁ θαυματουργός καί εὐεργέτης, που φώτισε τα μάτια του τυφλοῦ υἱοῦ τους; Γιατί ἀπάντησαν ἔτσι; Ὁ εὐαγγελιστής λέει "αυτό τὸ εἶπαν οἱ γονεῖς του γιατί φοβοῦνταν τούς Ἰουδαίους” (Ιωάν. 9, 22) Ἐφοβοῦντο ἐπειδή, ἐὰν ἔλεγαν ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός τον φώτισε, θα τοὺς ἐξόργιζαν ὑπερβολικά. Ο φόβος γέννησε τήν ἀνθρωπαρέσκεια, ή ὁποία τοὺς ἔπεισε νά εὐχαριστήσουν τη γνώμη τῶν Ἰουδαίων, και να μὴ φανερώσουν τήν ἀλήθεια. Πόσες φορές ἐμεῖς, ὅταν μας ρωτάνε ἐπίσημοι, ἀπό τόν φόβο νά μήν τούς ἐξοργίσουμε, πέφτουμε στην ἀνθρωπαρέσκεια, καί σιωποῦμε τήν ἀλήθεια, γιά νά τούς εὐχαριστήσουμε; Πόσες φορές ή αλήθεια τοῦ στόματός μας μπορεί να ἐλευθερώσει τόν ἀθῶο ἀπό τήν καταδίκη, καί αὐτόν πού ἀτιμάζεται ἀπό τή συκοφαντία, ἤ τόν ὀρφανό καί τή χήρα ἀπό τήν ἀδικία, ἐμεῖς ὅμως γιά νά ἀρέσουμε στούς ἀνθρώπους, σιωποῦμε τήν ἀλήθεια, καί μέ τή σιωπή μας βλάπτουμε τόν πλησίον μας; Μή νομίσετε ὅτι σέ αὐτή τήν ἁμαρτία πέφτουν μόνο οι ἁπλοί ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ γιά τόν φόβο τῶν μεγιστάνων καί τῶν ἀρχόντων. Γιατί καί αὐτοί οἱ προεστῶτες καί οἱ ἄρχοντες, νικώμενοι ἀπό τήν ἀνθρωπαρέσκεια, καταποντίζονται σε παρόμοια βάραθρα παρανομίας. Πολλοί ἀπό τούς ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων πίστευσαν στόν Ἰησοῦν Χριστόν, ἀλλά σιωποῦσαν τήν ὁμολογία τῆς πίστεώς τους. Γιατί αὐτό; Αὐτοί ἦταν ἄρχοντες, πλούσιοι, ἀξιωματικοί. Ποιόν, λοιπόν, ἐφοβοῦντο ἤ ποιόν ντρέπονταν; Οἱ Φαρισαῖοι ἀποφάσισαν ὅτι, ὅποιος ὁμολογήσει ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ προσδοκώμενος Χριστός, νά διωχθεῖ ἀπό τή συναγωγή. Αὐτοί, λοιπόν, οἱ ἄρχοντες, μή υποφέροντας αὐτή τή ντροπή καί ἀτιμία, σιωποῦσαν τήν ὁμολογία τῆς πίστεώς τους. Θέλησαν νά κάνουν τό άρεστό στους Φαρισαίους, καί ὄχι τό ἀρεστό στόν Θεόν. “Γιατί ἀγάπησαν, λέει ὁ θεῖος εὐαγγελιστής, περισσότερο τή δόξα τῶν ἀνθρώπων, παρά τή δόξα τοῦ Θεοῦ" (Ιωάν. 12, 43). Σε πόσα στόματα ἀρχόντων καί ἀξιωματικῶν καί προεστώτων βάζει χαλινάρι καί φίμωτρο ή άνθρωπαρέσκεια; Καί πόσοι γιά νά μήν ἐξοργίσουν τούς ἀνθρώπους, δηλαδή γιά νά ἀρέσουν στους ἀνθρώπους, σιωποῦν τήν ὁμολογία τῶν δογμάτων τῆς πίστεως, τη νουθεσία στούς ἀτάκτους, τόν ἔλεγχο σε αυτούς πού ἁμαρτάνουν, τούς φοβερισμούς στούς παραβάτες τῶν νόμων; Πόσοι κλείνουν τό στόμα ὅταν πρέπει νά τό ἀνοίξουν καί νά μιλήσουν γιά τήν ἀλήθεια τῆς πίστεως καί τούς νόμους τῆς δικαιοσύνης; Οι δυστυχεῖς καὶ πανάθλιοι προσπαθοῦν νά ἀρέσουν στούς ἀνθρώπους, καί ἀγαποῦν περισσότερο τη δόξα τῶν ἀνθρώπων παρά τή δόξα τοῦ Θεοῦ. Ἀκοῦστε καί ἄλλο πολύ βαρύτερο. Ὁ δικαστής όταν κάθεται στην ἕδρα τοῦ δικαστηρίου, ἐξεικονίζει το πρόσωπο τοῦ Θεοῦ. Γι' αὐτό ὁ Θεός απαγόρευσε ἀπό τά κριτήρια κάθε ανθρώπινη προσπάθεια καί κάθε φιλοπροσωπία καί ἀνθρωπαρέσκεια. Γι' αυτό εἶπε ὅτι ἡ κρίση εἶναι τοῦ Θεοῦ. “Στη δίκη δέν θά υπολογίζεις πρόσωπα, θά κρίνεις δίκαια καί τόν μικρό καί τόν μεγάλο, δέν θά σέ ἐπηρεάσει το πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου, γιατί ή κρίση εἶναι τοῦ Θεοῦ” (Δευτ. 1, 17). Καί ὅμως ἡ ἀνθρωπαρέσκεια ἔρχεται καί στα κριτήρια. Οἱ Ἰουδαῖοι φέρνουν τόν Ἰησοῦν Χριστόν δεμένο στο κριτήριο του Πιλάτου, καί κάθεται ό Πιλάτος στην καρέκλα τοῦ κριτηρίου, γιά νά κρίνει τόν Ἰησοῦν. Καί τά μὲν πρῶτα ἔργα τῆς κρίσεως ἦταν καλά καί δίκαια. Εξέτασε τόν Ἰησοῦν Χριστόν, κατάλαβε ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι τόν παρέδωσαν στο κριτήριό του ἐξαιτίας τοῦ φθόνου τους (Μαρκ. 15, 10), ὁμολόγησε μέ θάρρος ὅτι ὁ Ἰησοῦς δέν ἔκανε κανένα κακό (Μαρκ. 15, 14). Είπε φανερά ὅτι δέν βρίσκει τίποτα εναντίον του (Λουκ. 23, 4). Ἔπειτα ἀπέλυσε τόν Βαρραβά τόν ἀρχιληστή, καί μαστίγωσε τόν ἀναμάρτητο Ἰησοῦν καί τόν παρέδωσε νά σταυρωθεί. Παράνομε καί παράλογε, γνώρισες ὅτι γιά φθόνο τόν παρέδωσαν, ὁμολόγησες ὅτι δέν ἔκανε κανένα κακό, εἶπες ὅτι δέν βρίσκεις σε Αύτόν σφάλμα, καί ἔπειτα τόν δέρνεις καί τόν παραδίδεις σε σταυρικό θάνατο; Γιατί αὐτή ἡ παράλογη ἀπόφαση; Πῶς ἔγινε αὐτή ἡ ἀλλόκοτη μεταβολή; Ἀπό τήν ἀνθρωπαρέσκεια, ἀδελφοί. Ή άνθρωπαρέσκεια ἦλθε στήν καρδιά του, καί τάραξε τά λογικά του, καί σκότισε τόν νοῦ του. “Ο δέ Πιλάτος, λέει ὁ εὐαγγελιστής Μάρκος, θέλοντας νά ίκανοποιήσει τόν ὄχλο, ἄφησε ἐλεύθερο τόν Βαρραβά καί παρέδωσε τόν Ἰησοῦν, ἀφοῦ τόν μαστίγωσε, γιά νά σταυρωθεί” (Μαρκ. 15, 15). Ὁ λαός πείσθηκε από τούς ἀρχιερεῖς καί ζήτησε νά άπολυθεῖ ὁ Βαραββάς, καί περισσότερο φώναξαν, σταύρωσέ τον (Μαρκ. 15, 14). Τότε ὁ Πιλάτος νικήθηκε ἀπό τήν ἀνθρωπαρέσκεια καί ἔκανε τό αρεστό στον λαό, μετέβαλε τή δίκαιη κρίση σέ ἄδικη απόφαση, καί τόν μέν ληστή ἀπέλυσε, τόν δέ δίκαιο σταύρωσε. Πόσοι ἄραγε Πιλάτοι ὑπάρχουν καί στίς ἡμέρες μας; Πόσοι γνωρίζουν ποιός εἶναι ὁ ἀθῶος καί ποιός εἶναι ὁ ἔνοχος; Ποιός εἶναι ὁ δίκαιος καί ποιός εἶναι ὁ ἄδικος; Καί ὅμως, γιά νά ευχαριστήσουν τούς συγγενεῖς ἤ τούς φίλους ἤ τους μεσίτες, ἀπολύουν τον Βαρραβά και σταυρώνουν τόν Ἰησοῦν, δηλαδή δικαιολογοῦν τόν ἔνοχο καί τόν ἀδικητή, καί τιμωροῦν τόν ἀθῶο καί δίκαιο; Ἀκοῦστε καί τό περισσότερο παράδοξο. Τολμάει ή άνθρωπαρέσκεια νά ἀνεβαίνει καί σέ αύτούς τούς βασιλικούς θρόνους, καί νά εἰσέρχεται στις καρδιές τῶν βασιλέων. Ὁ βασιλέας Ηρώδης κακοποίησε μερικούς από αυτούς που πίστευσαν στον Χριστόν, καί θανάτωσε τὸν Ἰάκωβο, τὸν ἀδελφό τοῦ Ἰωάννη (Πραξ. 12, 1-2). Αὐτά ἦταν ἔργα τοῦ ἀκράτητου θυμού του καί τῆς παράλογης ὁρμῆς του. Καί ἀφοῦ ἡσύχασαν αὐτὰ τὰ ἄγρια πάθη, τότε ξεσηκώθηκε ἐναντίον του καί τό πονηρότατο πάθος τῆς ἀνθρωπαρέσκειας. Ἀφοῦ ἔμαθε ὅτι αὐτὰ τὰ ἄδικα και παράνομα έργα εἶναι ἀρεστά στούς Ἰουδαίους, γιὰ νὰ φανεῖ ἀρεστός σε αυτούς, πρόσθεσε παρανομία ἐπάνω στις παρανομίες του, καί ἀδικία επάνω στίς ἀδικίες του, καί συνέλαβε τον κορυφαῖο τῶν Ἀποστόλων Πέτρο, τόν ἔβαλε στη φυλακή δεμένο με αλυσίδα, καί φρουρούμενο από πολλούς στρατιῶτες, ὥστε ὅταν περάσει τό πάσχα νά τόν φονεύσει μπροστά σὲ ὅλο τόν λαό (Πραξ. 12, 3-4). Αὐτό εἶναι παράδειγμα φανερό που διδάσκει τούς βασιλεῖς καί διεγείρει την προσοχή τους, ὥστε νά μή θέλουν νὰ ἀρέσουν στούς ἀνθρώπους καί νά ἐξοργίζουν τόν Θεόν μέ τήν παράβαση τῶν νόμων. Ακούσατε, ἀγαπητοί μου αδελφοί, μέχρι πού φθάνει τό βδελυρό πάθος τῆς ἀνθρωπαρέσκειας; Ἀκούσατε ὅτι γίνονται άνθρωπάρεσκοι ὄχι μόνο οι υπήκοοι καί άπλοί καί εὐτελεῖς ἄνθρωποι, ἀλλά καί οἱ βασιλεῖς καί οἱ ἄρχοντες καί οἱ ἀξιωματικοί; Ακούσατε πόσα φοβερά ἁμαρτήματα προξενεῖ ἡ ἀνθρωπαρέσκεια; Ναί, λέτε, ἀκούσαμε, ἀλλά ὁ λόγος αὐτός εἶναι πολύ σκληρός, γιατί αὐτός διδάσκει νά μή φανοῦμε ἀρεστοί στον προστάτη μας, καί νά μή κάνουμε τό άρεστό σέ ἐκεῖνον, ἀπό τόν ὁποῖο ἐλπίζουμε βοήθεια, καί νά μήν προσπαθήσουμε νά ἀρέσουμε στούς ανθρώπους. Εάν κάνουμε αὐτά, πῶς μποροῦμε νά ζήσουμε στον κόσμο καί νά ἐπικοινωνοῦμε μέ τούς ἀνθρώπους; Εἶναι ἀνάγκη νά φύγουμε ἀπό τόν κόσμο καί νά κατοικήσουμε στις ερήμους. Κανένας λόγος οὔτε νόμος διορίζει νά κάνετε αυτά. Μάλιστα τά άντίθετα διδάσκει ό θεόπνευστος Παῦλος, λέγοντας: “Φροντίζοντας νά φαινόμαστε ἀκατηγόρητοι ὄχι μόνο μπροστά στόν Κύριον, ἀλλά καί μπροστά στούς ἀνθρώπους” (β Κορ. 8, 21), “νά εἶσθε προνοητικοί τῶν καλῶν ἔργων καί νά ἔχετε ζωή ἀσκανδάλιστη ἀπέναντι σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους” (Ρωμ. 12, 17). Καί ὄχι μόνο δίδαξε αυτά μέ τά λόγια, ἀλλά καί μέ τά ἔργα ἔδειξε, ὅτι μέ κάθε τρόπο αγωνίσθηκε νά εύχαριστήσει τούς ἀνθρώπους. “Καί ἔγινα στούς Ἰουδαίους σάν Ἰουδαῖος, γιά νά κερδίσω τούς Ἰουδαίους (ὅταν ἔκανε περιτομή στον Τιμόθεο). Σ' αὐτούς πού ἦταν κάτω ἀπό τόν νόμο, ἔγινα σάν νά ἤμουν καί ἐγώ κάτω ἀπ' τόν νόμο (ὅταν ξύρισε τό κεφάλι του καί πρόσφερε τις θυσίες γιά τόν άγνισμό), γιά νά κερδίσω αὐτούς πού εἶναι κάτω ἀπό τόν νόμο. Σ' αὐτούς πού δέν ἔχουν νόμο ἔγινα σάν ἄνομος, (ἄνομους λέγει αὐτούς πού δέν ἦταν Ἰουδαῖοι) ἄν καί δέν ἤμουν ἔξω ἀπό τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, ἀλλά νομοταγής στον νόμο τοῦ Χριστοῦ, γιά νά σώσω τούς ἀνόμους. Στούς ἀσθενεῖς στήν πίστη (τούς Κορινθίους) ἔγινα σάν ἀσθενής, γιά να κερδίσω τούς ἀσθενεῖς. Σὲ ὅλους ἔγινα τά πάντα μήπως σώσω μερικούς” (α Κορ. 9, 20-22). Νά ἄνθρωπος ἀνθρωπάρεσκος. Σημείωσε τόν σκοπό τῆς άνθρωπαρέσκειάς του. Γιά νά κερδίσω, λέει, μήπως σώσω μερικούς. Μέ αὐτόν τόν σκοπό γίνε καί ἐσύ ἀνθρωπάρεσκος. Ἄρεσε όσο θέλεις καί εὐχαρίστησε ὅσο θέλεις, καί κάνε ὅλα τά άρεστά, ὄχι μόνο στούς προστάτες σου καί τούς ευεργέτες σου, ἀλλά καί στούς διώκτες καί ἀδικητές σου. Ὄχι μόνο στούς συγγενεῖς καί φίλους σου, ἀλλά καί στούς ξένους καί ἐχθρούς σου. Ἀλλά ἄρεσε σέ αύτούς ὄχι γιά νά ζημιώσεις, ἀλλά γιά νά κερδίσεις, ὄχι γιά νά χάσεις, ἀλλά γιά νά κερδίσεις καί αὐτούς καί τήν ψυχή σου.  Γίνε ἀρεστός στούς ἀνθρώπους ὅσο θέλεις, αλλά μήν παραβεῖς τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ γιά νά ἀρέσεις στούς ἀνθρώπους. Ὅταν σε ρωτοῦν, μήν ἀπαντήσεις μέ ψεῦδος, γιά νά φανεῖς ἀρεστός στον συγγενῆ σου. Ὅταν σε καλοῦν γιά μάρτυρα, μήν ψευδομαρτυρήσεις, γιά νά εὐχαριστήσεις τον προστάτη σου. Στις συναναστροφές σου μήν ἀποκρύψεις τήν ὀρθοδοξία τῆς πίστεώς σου καί τήν ἀλήθεια τῶν νόμων, γιά νά ευχαριστήσεις τους παρευρισκόμενους ἀπίστους. Στις συμβουλές και νουθεσίες μή σιωπᾶς τήν ὠφέλιμη συμβουλή καί τήν πρέπουσα νουθεσία, φοβούμενος μήπως ἐξοργίσεις αυτούς πού ἀκοῦν. Ἐάν εἶσαι κριτής, μήν κρίνεις ἄδικα, γιά νά εὐχαριστήσεις τόν εὐεργέτη σου. Μήν ἀδικήσεις τόν ὀρφανό, μή βλάψεις τή χήρα, γιά τή ντροπή ἤ τόν φόβο τῶν ἀρχόντων πού τούς ἀδίκησαν. Μέ ἕνα λόγο, σε κάθε υπόθεση μήν καταφρονήσεις τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, γιά νά ευχαριστήσεις τούς ἀνθρώπους.  Πόσο πλανεμένοι εἶναι ἐκεῖνοι πού προτιμοῦν τό πλάσμα ἀπό τόν Πλάστη, προσπαθώντας νά εύχαριστήσουν τούς ἀνθρώπους καί ὄχι τόν Θεόν. “Μήν ἐλπίζετε σέ ἄρχοντες, σέ ἀνθρώπους πού δέν μποροῦν νά σᾶς σώσουν” (Ψαλ. 145, 3). Οι υιοί τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἀσθενεῖς καί ἀδύνατοι, εὔκολα αλλάζουν γνώμη, πολλές φορές κρίνουν ἄδικα, κάθε ημέρα φαίνονται αχάριστοι, συχνά ἀθετοῦν τήν υπόσχεσή τους. Οἱ ἄνθρωποι εἶναι τέλος πάντων φθαρτοί και πρόσκαιροι. Σήμερα φαίνονται καί κινοῦνται καί ἐνεργοῦν, αὔριο γίνονται χῶμα ἀναίσθητο καί ἀκίνητο καί ἀνενέργητο. Γιατί δεν ἀφιερώνουμε ὅλη τήν ἀγάπη καί τήν ἐλπίδα καί τήν προσοχή μας στην ευχαρίστηση τοῦ Θεοῦ “σὲ Αὐτόν πού δημιούργησε τόν οὐρανό καί τή γῆ, τή θάλασσα καί ὅλα ὅσα υπάρχουν σε αυτά; Σε Αυτόν που τηρεῖ τίς ὑποσχέσεις του αιώνια; Σε Αὐτόν πού ἀποδίδει δικαιοσύνη σέ αὐτούς πού ἀδικοῦνται, σε Αὐτόν πού δίνει τροφή στους πεινασμένους”; (Ψαλ. 145, 6-7). Ὅταν ἀφιερώσεις τήν καρδιά σου σε Αὐτόν, ἐάν εἶσαι δυστυχής, λύνει τά δεσμά τῶν συμφορῶν σου. "Ο Κύριος λύνει τά δεσμά τῶν φυλακισμένων”. Ἐάν ώς τυφλός δέν γνωρίζεις τό συμφέρον σου, Αὐτός φωτίζει τα τυφλά σου μάτια γιά τήν κατανόηση τῆς εὐτυχίας σου. " Ὁ Κύριος δίνει σοφία σέ αὐτούς πού εἶναι τυφλοί" (Ψαλ. 145, 8). Ἐάν πέσεις στα βάραθρα τῆς ἁμαρτίας, Αὐτός σέ σηκώνει. “Ο Κύριος ἀνορθώνει αὐτούς πού εἶναι συντετριμμένοι στην καρδιά”. Εάν βαδίζεις τόν δρόμο τῆς δικαιοσύνης, Αὐτός σέ ἀγαπάει. "Ο Κύριος αγαπάει τούς δίκαιους”. Ἐάν προσέλθεις σέ Αὐτόν μέ πίστη καί εὐλάβεια, Αὐτός σέ διαφυλάττει καί σέ σκεπάζει μέ τίς θεῖες του πτέρυγες. "Ο Κύριος προστατεύει αὐτούς πού ἔρχονται στην πίστη” (Ψαλ. 145, 9). Αὐτός εἶναι ὁ πατέρας τοῦ ὀρφανοῦ καί προστάτης τῆς χήρας. “Αναλαμβάνει ὑπό τήν προστασία του τά ὀρφανά καί τίς χῆρες". Αὐτός ἐξαφανίζει τά ἔργα τῶν πονηρῶν πού ἐξεγείρονται ἐναντίον σου. “Καί θά ἀφανίσει τήν πορεία τῶν ἁμαρτωλῶν. Ὁ Θεός τῆς Σιών, Αὐτός εἶναι ὁ Βασιλέας σου, ὁ Κύριός σου, ὁ Θεός σου, ὁ ἀθάνατος, Αὐτός πού βασιλεύει στον αιώνα τοῦ αἰώνα, σε γενεά καί γενεά. “Θά βασιλεύσει ὁ Κύριος αἰώνια, ο Θεός σου Σιών, θά βασιλεύσει σέ ὅλες τίς γενιές" (Ψαλ. 145, 10). Γιατί, λοιπόν, δέν ἀγωνιζόμασθε μέ ὅλες μας τις δυνάμεις, γιά νά ἀρέσουμε σε Αὐτόν, ἀλλά προσπαθοῦμε, ὅσο μποροῦμε, νά εὐχαριστήσουμε τις πονηρές επιθυμίες τῶν ἀνθρώπων; Ἀδελφοί, θυμηθεῖτε τόν λόγο τοῦ Κυρίου: "Κανείς δέν μπορεῖ νά δουλεύει σε δύο αφεντικά. Γιατί ἤ τόν ἕνα θά μισήσει καί τόν ἄλλο θά ἀγαπήσει, ἤ τόν ἕνα θά ἀντέξει καί τόν ἄλλο θά καταφρονήσει” (Ματθ. 6, 24). Ἀδελφοί, μήν πλανᾶσθε, δέν μπορεῖτε νά ἀρέσετε καί στούς πονηρούς ἀνθρώπους καί στόν πανάγαθο Θεόν. "Δέν μπορεῖτε να δουλεύετε στόν Θεόν καί στόν μαμωνά". Τό ἴδιο δίδαξε καί ὁ θεσπέσιος Παῦλος, λέγοντας: “Γιατί, ἐάν ἀκόμη ἤθελα νά ἀρέσω στούς ἀνθρώπους, δέν θά ἤμουν δοῦλος τοῦ Χριστοῦ” (Γαλ. 1, 10).<o:p></o:p> <o:p></o:p>ΠΗΓΗ: KYΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΘΕΟΤΟΚΗ. Β΄ ΤΟΜΟΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ. ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΗΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΠΟ ΕΡΜΟΛΑΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ. <o:p> </o:p>

<o:p> </o:p>ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><o:p></o:p><p class="MsoNormal" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; text-align: center;">''ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''</div>

<o:p> </o:p>

Nικηφόρου Θεοτόκη: Ομιλία Μετά την προς τους Γαλάτες Επιστολή του Απ. Παύλου/Περί Ανθρωπαρέσκειας

Ἡ διδασκαλία τοῦ θεορρήμονα Παύλου που διαβάσθηκε σήμερα ἀποκαλύπτει, μία ἁμαρτία, ἄγνωστη σε πολλούς, ἄν καί αὐτή εἶναι πηγή πού ἀναβλύζε...

ΙΕ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Ερμηνεία ιερού Χρυσόστομου Ματθ. ΚΒ΄ 33-46.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-0xPzVTcvZSCe3kPYCmWd0KYrrDjEtQtAZxVzirPcMeKphp8rFe-wngJ6Tqn4szYvOgOKaZzU5cD2bltf1z6PW79zTJmFNEStC4qPm9IfW81v_yTeMMcW41hFe9s-q0jVpMS8FjVI5gWH6n8sjtIGPdjM3fxwDLxaZGgCbSjwvZbZPU5_K_HC_73P/s1206/Dispute_of_Jesus_and_the_Pharisees_(89477737).jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1206" data-original-width="960" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-0xPzVTcvZSCe3kPYCmWd0KYrrDjEtQtAZxVzirPcMeKphp8rFe-wngJ6Tqn4szYvOgOKaZzU5cD2bltf1z6PW79zTJmFNEStC4qPm9IfW81v_yTeMMcW41hFe9s-q0jVpMS8FjVI5gWH6n8sjtIGPdjM3fxwDLxaZGgCbSjwvZbZPU5_K_HC_73P/w510-h640/Dispute_of_Jesus_and_the_Pharisees_(89477737).jpg" width="510" /></a></div><div style="text-align: center;">Έργο Γκυστάβ Ντορέ - Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας</div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"> </div> [Ματθ. ΚΒ΄ 33-46]«Οἱ δὲ Φαρισαῖοι, ὅταν ἤκουσαν
ὅτι ὁ Κύριος ἀπεστόμωσε τοὺς Σαδδουκαίους, συνεκεντρώθησαν γύρω του, καὶ ἕνας
ἀπὸ αὐτοὺς νομικὸς τὸν ἠρώτησε μὲ σκοπὸν νὰ τὸν πειράξῃ καὶ τοῦ εἶπε· Διδάσκαλε,
ποία μεγάλη ἐντολὴ ὑπάρχει εἰς τὸν Νόμον;».  <o:p></o:p>

<span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">1. Πάλιν ὁ εὐαγγελιστὴς
προβάλλει τὴν αἰτίαν διὰ τὴν ὁποίαν ἔπρεπε νὰ σιωπήσουν, καὶ δεικνύει μὲ αὐτὸ τὴν
θρασύτητα ἐκείνων. Πῶς καὶ μὲ ποῖον τρόπον; Μὲ τὸ ὅτι ἂν καὶ ἀπεστομώθησαν ἐκεῖνοι,
αὐτοὶ πάλιν ἐπιτίθενται. Επρεπε δὲ μετὰ ἀπὸ αὐτὸ νὰ ἡσυχάζουν, ἀλλ ̓ αὐτοὶ
συναγωνίζονται μὲ τοὺς προηγουμένους, καὶ προβάλλουν τον νομικόν, ὄχι μὲ σκοπὸν
νὰ μάθουν, ἀλλ' ἐπιχειροῦν νὰ τὸν παγιδεύσουν καὶ ἐρωτοῦν, «Ποία εἶναι ἡ πρώτη ἐντολή;».
Ἐπειδὴ λοιπὸν ἡ πρώτη ἐντολὴ εἶναι, «'Αγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου», ἐν τῇ ἀναμονῇ
των νὰ τοὺς δώσῃ κάποιαν ἀφορμήν, συμπληρώνων καὶ διορθώνων αὐτήν, ἐξ αἰτίας τοῦ
ὅτι ἐπαρουσίαζε τὸν ἑαυτόν τον Θεόν, τοῦ κάνουν τὴν ἐρώτησιν.  
Τί κάνει λοιπὸν ὁ Χριστός; Ἀφοῦ ἐφανέρωσε τὴν αἰτίαν ποὺ τοὺς ὡδήγησεν εἰς αὐτὸ
ποὺ ἐπήγαζεν ἀπὸ τὴν ἔλλειψιν κάθε ἴχνους ἀγάπης, ἀπό τό ὅτι λειώνουν από φθόνον
καὶ κατακυριεύονται ἀπὸ ζηλοτυπίαν, λέγει «Νὰ ἀγαπήσῃς Κύριον τὸν Θεόν σου· αὐτὴ
εἶναι ἡ πρώτη και μεγάλη ἐντολή. Δευτέρα δὲ ὁμοία μὲ αὐτὴν εἶναι, ν ̓ ἀγαπήσῃς
τὸν πλησίον σου όπως τὸν ἑαυτόν σου». Διατί δὲ εἶναι ὁμοία μέ αὐτήν; Διότι αὐτὴ
προετοιμάζει ἐκείνην καὶ συγχρόνως συγκροτεῖται ἀπὸ αὐτήν. Διότι, «ὁ καθένας που
πράττει τὸ κακόν, μισεῖ τό φῶς, καὶ δὲν ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς διὰ νὰ μὴ γίνουν φανερά
τα ἔργα του». Καὶ πάλιν· «Εἶπεν ὁ ἄφρων εἰς τὸν ἑαυτόν του Δὲν ὑπάρχει Θεός».
Καὶ τί προκύπτει ἀπό αὐτό; Ότι «διεφθάρησαν καὶ ἔγιναν μισητοί ἀπό τά ἔργα των»
καὶ πάλιν «Η φιλαργυρία εἶναι ρίζα ὅλων τῶν κακῶν, τὴν ὁποίαν ἐπιθυμοῦντες
μερικοὶ ἀπεπλανήθησαν ἀπὸ τὴν πίστιν» καί «Αὐτός πού μέ ἀγαπᾷ θα τηρήσῃ τὰς ἐντολάς
μου». Ολαι δὲ αἱ ἐντολαὶ αὐτοῦ μὲ ἀποκορύφωμα αὐτῶν εἶναι· «Νὰ ἀγαπήσῃς Κύριον
τόν Θεόν σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὅπως τὸν ἑαυτόν σου». Ἐὰν λοιπὸν ἡ ἀγάπη πρὸς
τὸν Θεὸν σημαίνῃ ἀγάπην πρὸς τὸν πλησίον (διότι λέγει, «ἐὰν μὲ ἀγαπᾷς, Πέτρε, ποίμαινε
τα πρόβατά μου»), ἡ δὲ ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον συντελῇ εἰς τὴν διαφύλαξιν τῶν ἐντολῶν,
τότε και τα φυσικόν λόγον λέγει, ὅτι «ἀπὸ αὐτὰς τὰς ἐντολὰς ἐξαρτῶνται ὅλος ὁ κόσμος
καὶ οἱ Προφῆται». Διὰ τοῦτο λοιπόν αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ ἔκανε προηγουμένως, τὸ ἴδιο
κάνει καὶ τώρα ἐδῶ. Καθ' ὅσον καὶ ἐκεῖ, ἐρωτηθείς περὶ τοῦ τρόπου τῆς ἀναστάσεως,
τοὺς ἐδίδαξε τί εἶναι ἀνάστασις, διδάσκων αὐτοὺς δὲ περισσότερα ἀπό ὅσα ἐχρειάζετο
να πεισθοῦν. Καὶ ἐδῶ, ἀπαντῶν εἰς τὴν πρώτην ερώτησιν, ἀπαντᾷ καὶ εἰς τὴν δευτέραν
που δεν διαφέρει καὶ πολὺ ἀπό τήν πρώτην (διότι εἶναι μὲν δευτέρα, ἀλλ ̓ εἶναι ὁμοία
τῆς πρώτης), ὑπαινισσόμενος μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν τὸ κίνητρον τῆς ἐρωτήσεώς των, διότι
ἀπό μίσος τὸν ἠρώτησαν. Καθ' ὅσον ἡ ἀγάπη δὲν ζηλοφθονεί. Μὲ αὐτό παρουσιάζει τὸν
ἑαυτόν του πειθαρχοῦντα καὶ εἰς τὸν Νόμον καὶ εἰς τοὺς προφήτας.  
Αλλὰ διατί ὁ μὲν Ματθαῖος λέγει ὅτι τὸν ἠρώτησε μὲ σκοπὸν νὰ τὸν πειράξῃ», ὁ δὲ
Μᾶρκος λέγει τὸ ἀντίθετον; Διότι λέγει, «ἐπειδὴ διαπίστωσεν ὁ  ̓Ιησοῦς, ὅτι
ἦτο συνετή ἡ ἀπάντησις του, εἶπεν εἰς αὐτόν. Δὲν εὑρίσκεσαι μακράν τῆς βασιλείας
τοῦ Θεοῦ. Δὲν ἀντιφάσκουν μεταξύ των, ἀλλ ̓ ἀντιθέτως συμφωνοῦν εἰς μεγάλον βαθμόν.
Διότι τον ἠρώτησεν εἰς τὴν ἀρχὴν μὲ σκοπὸν νὰ τὸν πειράξῃ, ἐπειδὴ ὅμως ὠφελήθη ὁ
νομικὸς ἀπὸ τὴν ἀπάντησιν, ἐπηνέθη. Οὔτε βέβαια τὸν ἐπήνεσεν ἀπὸ τὴν ἀρχήν, ἀλλ
̓ ὅταν εἶπεν, ὅτι ἡ πρὸς τὸν πλησίον ἀγάπη ἔχει μεγαλυτέραν ἀξίαν ἀπὸ τὰ ὁλοκαυτώματα,
τότε λέγει· «Δὲν εὑρίσκεσαι μακρὰν τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ» διότι παρέβλεψε τα δευτερεύοντα
καὶ ἠσχολήθη μὲ τὴν ἀρχὴν τῆς ἀρετῆς. Καθ' ὅσον ὅλα ἐκεῖνα, καὶ τὸ Σάββατον καὶ
τὰ λοιπά, δι' αὐτὸν τὸν σκοπὸν ἔγιναν. Καὶ οὔτε τοῦ ἔπλεξε πλήρη ἔπαινον ἀλλ' ἀκόμη
μικρόν. Διότι μὲ τοὺς λόγους του, «δὲν εὑρίσκεσαι μακριά», τοῦ δείχνει ὅτι ἀκόμη
ἀπέχει, ὥστε νά ζητήσῃ τὸ ὑπόλοιπον. Ἐὰν δὲ μὲ τὸ νὰ εἰπῇ «Ενας εἶναι ὁ Θεὸς καὶ
ἐκτὸς αὐτοῦ δὲν ὑπάρχει ἄλλος», τὸν ἐπῄνεσεν ὁ Κύριος, αὐτὸ νὰ μὴ σὲ κάνῃ νὰ θαυμάζῃς,
ἀλλὰ καὶ ἀπὸ αὐτὸ μάθε καλὰ πῶς ἀπαντᾷ ὁ Κύριος ἀνάλογα μὲ τὴν διάθεσιν αὐτῶν ποὺ
τὸν πλησιάζουν. Διότι καὶ ἂν ἀκόμη λέγουν ἄπειρα λόγια αντάξια τῆς δόξης τοῦ
Χριστοῦ, ὅμως δὲν θὰ τολμήσουν νὰ εἰποῦν αὐτό, ὅτι δηλαδὴ δὲν ὑπάρχει οὐδόλως
Θεός.  
Διὰ ποῖον λοιπόν λόγον ἐπαινεῖ αὐτὸν ποὺ εἶπεν, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος Θεὸς πλὴν
τοῦ Πατρός; Ὁ Κύριος δὲν ἐξαιροῦσε τὸν ἑαυτόν του ἀπὸ τὸ νὰ εἶναι Θεός μακριά κάτι
τέτοιο ἀλλ ̓ ἐπειδὴ δὲν ἦτο ἀκόμη ὁ κατάλληλος καιρὸς ν ̓ ἀποκαλύψῃ τὴν θεότητά
του ἀφήνει ἐκεῖνον νὰ μένῃ εἰς τὴν ἐκ προτέρου γνωστὴν πίστιν καὶ τὸν ἐπαινεῖ ποὺ
γνωρίζει καλὰ τὴν παλαιά, ὥστε νὰ τὸν προετοιμάσῃ διὰ τὴν διδασκαλίαν τῆς Καινῆς
Διαθήκης, εἰσάγων αὐτὴν τὸν κατάλληλον καιρόν. Αλλωστε δὲ καὶ τὸ «Ἕνας εἶναι ὁ
Θεός, καὶ ἄλλος ἐκτός ἀπό αὐτόν δὲν ὑπάρχει» καὶ εἰς τὴν Παλαιάν Διαθήκην καὶ
παντοῦ, δὲν λέγεται πρὸς ἀθέτησιν τοῦ Υἱοῦ, ἀλλ' ἔχει λεχθῆ πρὸς ἀντιδιαστολὴν ἀπὸ
τὰ εἴδωλα. Ωστε, ἐπαινῶν αὐτὸν ποὺ ἔδωσεν αὐτὴν τὴν ἀπήντησιν, τὸν ἐπαινεῖ δι ̓
αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν πίστιν του.  
Εἰς τὴν συνέχειαν καὶ μετὰ τὴν ἀπάντησιν ἐρωτᾷ «Ποίαν γνώμην ἔχετε περὶ τοῦ Χριστοῦ;
Τίνος Υἱὸς εἶναι; Λέγουν εἰς αὐτόν· Τοῦ Δαυΐδ». Πρόσεχε μετά ἀπό πόσα θαύματα ἐρωτᾷ,
μετὰ ἀπὸ πόσα σημεία, μετὰ ἀπὸ πόσας ἐρωτήσεις, μετὰ ἀπὸ πόσας ἀποδείξεις συμφωνίας
του πρὸς τὸν Πατέρα τόσον διά λόγων ὅσον καὶ δι ̓ ἔργων, μετὰ ἀπὸ τὸν ἔπαινον
αὐτοῦ ποὺ εἶπεν ὅτι «Ενας εἶναι ὁ Θεός», ὥστε νὰ μὴ εὕρουν δικαιολογίαν καὶ εἰποῦν,
ὅτι θαύματα μὲν ἔκαμεν, ἀλλ ̓ ὅμως ἦτο ἀντίθετος πρὸς τὸν νόμον καὶ πολέμιος πρὸς
τὸν Θεόν. Διὰ τοῦτο κάνει τὴν ἐρώτησιν αὐτὴν μετὰ ἀπὸ τόσα, ὁδηγῶν αὐτοὺς κατά τρόπον
λανθάνοντα εἰς τὸ νὰ ὁμολογήσουν καὶ αὐτὸν Θεόν. Καὶ τοὺς μὲν μαθητάς κατ ̓ ἀρχὴν
τοὺς ἠρώτησε, τί λέγουν οἱ ἄλλοι περὶ αὐτοῦ, καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐζήτησε την γνώμην
των, αὐτοὺς ὅμως δὲν τοὺς ἐρωτᾷ ἔτσι, ἂν καὶ τὸν ὠνόμασαν πλάνον καὶ πονηρόν, ἐπειδὴ
χωρίς φόβον ἔλεγον τά πάντα. Διὰ τοῦτο λοιπόν ἐξετάζει την γνώμην αὐτῶν τῶν ἰδίων.  
2. Ἐπειδὴ λοιπόν εἰς τὴν συνέχειαν ἐπρόκειτο να βαδίσῃ πρὸς τὸ πάθος αναφέρει την
προφητείαν ποὺ διακηρύττει αὐτὸν σαφῶς Κύριον, ἀλλ ̓ ὅμως αὐτὸ δὲν γίνεται άπλῶς
καὶ ὡς ἔτυχεν, οὔτε θέτει αὐτὸ ἐκ τῶν προτέρων ὡς σκοπόν του, ἀλλὰ κατόπιν εὐλόγου
αἰτίας. Διότι, ἀφοῦ ἠρώτησεν αὐτοὺς προηγουμένως, ἐπειδὴ ἡ ἀπάντησις των δὲν περιελάμβανε
την πραγματικὴν γνώμην των περὶ αὐτοῦ (διότι τὸν ὠνόμαζον ἁπλοῦν ἄνθρωπον), ἀνατρέπων
τὴν ἐσφαλμένην των γνώμην, ἀναφέρει τον Δαυΐδ, ὁ ὁποῖος ἀνακηρύττει τὴν θεότητά
του. Διότι ἐκεῖνοι μὲν ἐνόμιζον ὅτι ἦτο ἁπλοῦς ἄνθρωπος, διὰ τοῦτο καὶ ἔλεγον ὅτι
ἦτο υἱὸς τοῦ Δαυΐδ, αὐτὸς ὅμως, διορθώνων αὐτὴν τὴν γνώμην των, ἀναφέρει τον Δαυΐδ,
ὁ ὁποῖος διαβεβαιώνει καὶ τὴν κυριότητά του καὶ ὅτι εἶναι γνήσιος Υἱός τοῦ Θεοῦ
καὶ ὁμότιμος πρὸς τὸν Πατέρα του. Καὶ δὲν σταματᾷ μέχρις ἐδῶ, ἀλλὰ μὲ σκοπὸν νὰ
τοὺς προκαλέσῃ φόβον, προσθέτει καὶ τοὺς ἑπόμενους λόγους, «μέχρις ὅτου θέσω τοὺς
ἐχθρούς σου υποπόδιον τῶν ποδῶν σου», ὥστε νὰ τοὺς προσελκύσῃ ἔστω καὶ κατ' αὐτὸν
τὸν τρόπον. Καὶ διὰ νὰ μὴ λέγουν ὅτι ἔδωσεν αὐτὴν τὴν ἀπάντησιν μὲ σκοπὸν νὰ τὸν
κολακεύσῃ καὶ ὅτι αὐτὴ ἡ γνώμη ἦτο ἀνθρωπίνη, πρόσεχε τί λέγει. «Πῶς λοιπὸν ὁ Δαυΐδ,
ἐμπνευσμένος ἀπό τό ἅγιον Πνεῦμα, ὀνομάζει αὐτὸν Κύριον;».  
Πρόσεχε πῶς μὲ τρόπον μαλακὸν εἰσάγει την περὶ τοῦ ἑαυτοῦ του γνώμην καὶ δόξαν.
Κατ ̓ ἀρχὴν εἶπε, «Ποίαν γνώμην ἔχετε περὶ τοῦ Χριστοῦ; Τίνος Υἱὸς εἶναι;», ὥστε
μὲ τὴν ἐρώτησιν νὰ τοὺς ὁδηγήσῃ εἰς τὴν ἀπάντησιν. Εἰς τὴν συνέχειαν, ἐπειδὴ εἶπαν
ὅτι εἶναι Υἱός τοῦ Δαυΐδ, δὲν εἶπε, Νὰ καὶ ὁ Δαυϊδ λέγει τό ἑξῆς, ἀλλὰ καὶ
πάλιν μέ τρόπον ἐρωτήσεως λέγει· «Πῶς λοιπὸν ὁ Δαυΐδ ἐμπνευσμένος ἀπὸ τὸ ἅγιον
Πνεῦμα ὀνομάζει αὐτὸν Κύριον;», ὥστε νὰ μὴ παρουσιασθῇ ὡς ἀντιτιθέμενος πρὸς τοὺς
λόγους των. Διὰ τοῦτο δὲν εἶπε, Ποίαν γνώμην ἔχετε δι ̓ ἐμένα, ἀλλὰ περὶ τοῦ Χριστοῦ.
Διὰ τοῦτο καὶ οἱ ἀπόστολοι με πλάγιον τρόπον ώμιλοῦσαν περὶ τοῦ Δαυΐδ λέγοντες·
«Ἠμποροῦμεν με παρρησίαν νὰ σᾶς εἰποῦμεν περί τοῦ Πατριάρχου Δαυΐδ, ὅτι καὶ ἀπέθανε
καὶ ἐτάφη». Καθ' ὅμοιον τρόπον καὶ ὁ Κύριος διὰ τοῦτο ὑπὸ μορφὴν ἐρωτήσεως καὶ συλλογισμοῦ
εἰσάγει τὴν ἀλήθειαν αὐτήν, λέγων· «Πῶς λοιπόν ὁ Δαυΐδ, ἐμπνευσμένος ὑπὸ τοῦ ἁγίου
Πνεύματος, ὀνομάζει αὐτὸν Κύριον μὲ τοὺς λόγους· Εἶπεν ὁ Κύριος εἰς τόν Κύριόν
μου, κάθισε εἰς τὰ δεξιά μου μέχρις ὅτου θέσω τοὺς ἐχθρούς σου υποπόδιον τῶν
ποδῶν σου;» καὶ πάλιν «Ἐὰν λοιπὸν ὁ Δαυΐδ ὀνομάζῃ αὐτὸν Κύριον, πῶς εἶναι υἱὸς αὐτοῦ;».
Μὲ τοὺς λόγους αὐτοὺς δὲν ἀναιρεῖ τὸ ὅτι εἶναι υἱός του, μή γένοιτο, διότι δὲν
θὰ ἐπιτιμοῦσε τὸν Πέτρον διὰ αὐτό, ἀλλὰ διορθώνει τὴν ἐσφαλμένην γνώμην ἐκείνων.
Ὥστε, ὅταν λέγῃ, «Πῶς εἶναι υἱός του;», ἐννοεῖ τοῦτο, ὅτι δηλαδὴ δὲν εἶναι τὸ πρᾶγμα
ὅπως τὸ ἐννοεῖται ἐσεῖς. Διότι ἐκεῖνοι ἔλεγον ὅτι εἶναι μόνον υἱὸς τοῦ Δαυΐδ καὶ
ὄχι καὶ Κύριος. Καί αὐτό τό ἔκαμε μετά την μαρτυρίαν, καὶ πάλιν ὅμως μὲ τρόπον
πλάγιον. «Ἐὰν λοιπὸν ὁ Δαυΐδ ὀνομάζῃ αὐτὸν Κύριον, πῶς εἶναι υἱός του;».  
 ̓Αλλ' ὅμως ἂν καὶ ἤκουσαν αὐτὰ δὲν ἔδωσαν καμμίαν ἀπάντησιν· διότι βέβαια
ἤθελον να μάθουν κάτι ἀπὸ τὰ πρέποντα. Διὰ τοῦτο ὁ ἴδιος προσθέτει τους λόγους,
ὅτι εἶναι Κύριος τοῦ Δαυΐδ. Μᾶλλον δὲ οὔτε καὶ αὐτὸ λέγει κατὰ τρόπον εὐθύν, ἀλλ
̓ ἀφοῦ ἔλαβε μαζί του τον προφήτην, διὰ τὸν λόγον ὅτι ἐδείκνυον μεγάλην ἀπιστίαν
πρὸς αὐτόν, καὶ διεβάλλετο ὑπ' αὐτῶν. Αὐτὸ λοιπὸν ποὺ κατ' ἐξοχὴν πρέπει νὰ
σκεπτώμεθα, εἶναι ὅτι δὲν πρέπει νὰ σκανδαλιζώμεθα καὶ ὅταν ἀκόμη λέγεται ὑπ' αὐτοῦ
κάτι τὸ ταπεινὸν καὶ μὴ εὐθές. Διότι ἡ αἰτία αὐτοῦ, μαζί καὶ μὲ πολλὰς ἄλλας, ἦτο
ἡ συγκατάβασις του να συνομιλῇ μὲ αὐτούς. Διὰ τοῦτο καὶ τώρα διδάσκει τὰς ἀληθείας
ὑπὸ μορφὴν ἐρωτήσεως καὶ ἀπαντήσεως, ὑπαινίσσεται δὲ καὶ μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν τὴν
ἀξίαν αὐτοῦ. Διότι δὲν ἦτο τὸ ἴδιον ν ̓ ἀκούσουν νὰ ὀνομάζεται Κύριος τῶν Ἰουδαίων
καὶ Κύριος τοῦ Δαυΐδ.  
Σὺ δὲ πρόσεξε, σὲ παρακαλῶ, καὶ τὸ ἐπίκαιρον τοῦ πράγματος. Διότι, ὅταν εἶπεν, ὅτι
«Ενας εἶναι ὁ Κύριος», τότε καὶ διὰ τὸν ἑαυτόν του εἶπεν ὅτι εἶναι Κύριος, ἀποδεικνύων
αὐτὸ ὄχι μόνον μὲ τὰ ἔργα του, ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς προφητείας. Καὶ ἀποδεικνύει ὅτι
χάριν αὐτοῦ καὶ ὁ Πατήρ ἀμύνεται ἐναντίον των, διότι λέγει «μέχρις ὅτου θέσω τοὺς
ἐχθρούς σου υποπόδιον τῶν ποδῶν σου»· καὶ ἀπό τούς λόγους αὐτοὺς γίνεται φανερή
πολλὴ ὁμόνοια τοῦ Πατρὸς πρὸς αὐτὸν καθώς και τιμή. Και θέτει αὐτὸ ὡς τέλος τῶν
συζητήσεών του μὲ αὐτούς, τὸ ὁποῖον ἦτο ὑψηλὸν καὶ μέγα καὶ ἱκανὸν νὰ κλείσῃ τὰ
στόματά των. Καθ' ὅσον οἱ λόγοι αὐτοὶ τοὺς ἔκαμαν να σιωπήσουν, ὄχι μὲ τὴν
θέλησίν των, ἀλλ ̓ ἐπειδὴ δὲν εἶχον τίποτε νὰ εἰποῦν, καὶ ἔτσι ἐδέχθησαν
καίριον πλῆγμα, ὥστε νὰ μὴ τολμήσουν ποτέ πλέον εἰς τὸ ἑξῆς νὰ ἐπιχειρήσουν το ίδιο
πράγμα. Διότι λέγει, «κανεὶς δὲν ἐτόλμησεν ἀπὸ τὴν ἡμέραν ἐκείνην νά τοῦ ὑποβάλῃ
ἐρώτησιν. Δὲν ἦτο δὲ μικρὰ ἡ ὠφέλεια ποὺ ἐλάμβανε τὸ πλῆθος ἀπὸ αὐτό. Διὰ τοῦτο
καὶ πρὸς αὐτοὺς πλέον στρέφει τὸν λόγον, ἀφοῦ ἀπεμάκρυνε τους λύκους καὶ ἀπέκρουσε
τὰς ἐπιβουλάς αὐτῶν. Διότι ἐκεῖνοι δὲν ἐκέρδιζον τίποτε, κυριευθέντες ὑπὸ τῆς κενοδοξίας
καὶ ἐμπεσόντες εἰς τὸ φοβερὸν αὐτὸ πάθος. Πράγματι αὐτὸ τὸ πάθος εἶναι φοβερὸν καὶ
πολυκέφαλον διότι κυριευμένοι ἀπὸ αὐτὴν ἄλλοι μὲν ποθοῦν σφόδρα τὴν ἐξουσίαν, ἄλλοι
δὲ τὰ χρήματα καὶ ἄλλοι τὴν δύναμιν. Προχωροῦσα δὲ ἡ κενοδοξία χρησιμοποιεῖ καὶ
τὴν ἐλεημοσύνην καὶ τὴν νηστείαν καὶ τὰς προσευχάς καὶ τὴν διδασκαλίαν καὶ
γενικῶς εἶναι πολλαὶ αἱ κεφαλαί αὐτοῦ τοῦ θηρίου.  
 ̓Αλλὰ τὸ νὰ κενοδοξοῦν μὲν ὡς πρὸς ὅλα τὰ ἄλλα δὲν εἶναι καθόλου ἀξιοθαύμαστον,
τὸ νὰ χρησιμοποιοῦν ὅμως τὴν νηστείαν καὶ νὰ προσεύχωνται ἀπὸ φιλοδοξίαν, αὐτὸ εἶναι
τὸ παράξενον καὶ ἀξιοδάκρυτον.  ̓Αλλὰ διὰ νὰ μὴν κατηγορῶμεν μόνον αὐτήν, ἐμπρὸς
νὰ εἰπῶμεν καὶ τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον θὰ τὴν ἀποφύγωμεν.

ΙΕ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Ερμηνεία ιερού Χρυσόστομου Ματθ. ΚΒ΄ 33-46.

Έργο Γκυστάβ Ντορέ - Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας [Ματθ. ΚΒ΄ 33-46] «Οἱ δὲ Φαρισαῖοι, ὅταν ἤκουσαν ὅτι ὁ Κύριος ἀπεστόμωσε τοὺς Σαδδουκαίο...

Κυριακή ΙΔ΄ Ματθαίου - Ο Ιερός Χρυσόστομος για την παραβολή των βασιλικών γάμων

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjh0HiXqbLL9FmicJZ_OkbCw4_wJzpdLAJVytg8qsTW6TBGDw_LERMNa-5sPUcH5V6kPCcOBzSLTA7QeNRfe1idYiLnqRwf4h7PUCKTYBo6iHxVWRKNPGcjCl2ucsstroJsL7a0hzKpVJgvfE08Rrdh6mOqclezuGhAScVHye-aeqb0sPIfqPOcHcG6/s633/36.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="613" data-original-width="633" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjh0HiXqbLL9FmicJZ_OkbCw4_wJzpdLAJVytg8qsTW6TBGDw_LERMNa-5sPUcH5V6kPCcOBzSLTA7QeNRfe1idYiLnqRwf4h7PUCKTYBo6iHxVWRKNPGcjCl2ucsstroJsL7a0hzKpVJgvfE08Rrdh6mOqclezuGhAScVHye-aeqb0sPIfqPOcHcG6/s1600/36.jpg" /></a></div>  ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [: Ματθ. 22, 2-14]<o:p></o:p>

<a href="http://aktines.blogspot.com/">Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ</a><o:p></o:p>

<a href="http://aktines.blogspot.com/">ΓΙΑ ΤΗΝ
ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΙΚΩΝ ΓΑΜΩΝ[:Ματθ.22,1-14]</a><o:p></o:p>

Αντιλήφθηκες και στην προηγούμενη παραβολή
του υιού του νοικοκύρη εκείνου που, εκτός από τους απεσταλμένους δούλους του
για τη συγκομιδή τω καρπών στο αμπέλι που τους εμπιστεύτηκε να καλλιεργούν,
θανάτωσαν οι κακοί γεωργοί[βλ. Ματθ.21,33-46]και σε αυτήν εδώ την παραβολή του
υιού και των απεσταλμένων δούλων, το ενδιάμεσο κεντρικό νόημα; Αντιλήφθηκες ότι
υπάρχει βέβαια μεγάλη συγγένεια ανάμεσα στις δύο αυτές παραβολές, αλλά και πολύ
μεγάλη διαφορά ταυτόχρονα; Καθόσον και
αυτή δείχνει και του Θεού τη μεγάλη μακροθυμία και την πρόνοια, αλλά και την
ιουδαϊκή αγνωμοσύνη.<o:p></o:p>

<a name="more"></a>     
Αυτή όμως η παραβολή, η παραβολή των βασιλικών γάμων, έχει και κάτι επιπλέον
από την παραβολή των κακών γεωργών· διότι προλέγει βέβαια και την έκπτωση των
Ιουδαίων ως περιούσιου λαού του Θεού και την κλήση των εθνικών, αλλά μαζί με αυτά δείχνει και την ορθότητα του
βίου και πόση τιμωρία επιφυλάσσεται για εκείνους που θα επιδείξουν αδιαφορία.
Και πολύ ορθά αυτή η παραβολή αναφέρεται μετά από εκείνη των κακών γεωργών·
διότι, επειδή μετά από εκείνη την παραβολή τούς είπε ότι «ἀρθήσεται ἀφ᾿ ὑμῶν ἡ βασιλεία
τοῦ Θεοῦ καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς(: θα αφαιρεθεί από εσάς η βασιλεία και η
ιδιαίτερη προστασία του Θεού, και θα δοθεί σε έθνος το οποίο θα παράγει τα
αγαθά έργα, που είναι οι καρποί της βασιλείας αυτής)»[Ματθ.21,43], αποκαλύπτει λοιπόν εδώ και σε ποιο έθνος θα δοθεί. <o:p></o:p>

Και όχι μόνο αυτό, αλλά δείχνει και πάλι την απερίγραπτη πρόνοια του Θεού προς τους Ιουδαίους· διότι σε εκείνη
μεν την παραβολή φαίνεται να τους καλεί πριν από την σταύρωση Του, ενώ σε αυτήν
και μετά τη σφαγή Του φροντίζει να τους
προσκαλεί κοντά Του. Και τότε που έπρεπε αυτοί να υποστούν την πιο φοβερή
τιμωρία, ακριβώς τότε και στους γάμους τούς προσκαλεί και τους τιμά με την ανωτάτη τιμή. Και πρόσεχε ότι και στην παραβολή των κακών γεωργών δεν
προσκαλεί πρώτα τους εθνικούς, αλλά τους Ιουδαίους για να Του αποδώσουν τους
καρπούς του αμπελώνα και να τους ανταμείψει, το ίδιο επίσης κάνει και εδώ
με την πρόσκληση στους βασιλικούς γάμους πρώτα σε αυτούς. Αλλά όπως ακριβώς
εκεί τότε έδωσε τον αμπελώνα στους άλλους, όταν δεν θέλησαν να Τον δεχθούν αλλά
και Τον σφαγίασαν όταν ήλθε, έτσι και εδώ, τότε κάλεσε άλλους στους γάμους, όταν δεν θέλησαν αυτοί να έλθουν. Τι
λοιπόν θα μπορούσε να θεωρηθεί μεγαλύτερο από αυτήν την αχαριστία τους, από τη στιγμή που αποσκιρτούν την ώρα που
προσκαλούνται στους γάμους; Διότι ποιος δεν θα προτιμούσε να έλθει σε γάμους
βασιλέως και μάλιστα  σε γάμους του υιού
του βασιλέως;<o:p></o:p>

«Και γιατί», θα πει κάποιος, «ονομάστηκε το γεγονός αυτό ‘’γάμος’’»; Για να γνωρίσεις τη φροντίδα του Θεού, τη μεγάλη αγάπη Του προς εμάς,
το χαρμόσυνο του γεγονότος, διότι τίποτε το λυπηρό δεν υπάρχει εκεί ούτε
δυσάρεστο, αλλά όλα είναι γεμάτα από πνευματική χαρά. Για τον λόγο αυτό και
ο Ιωάννης ο Βαπτιστής τον Κύριο Τον ονομάζει «νυμφίον»[Ιω.3,29: «Ὁ
ἔχων τὴν νύμφην νυμφίος ἐστίν· ὁ δὲ φίλος τοῦ νυμφίου, ὁ ἑστηκὼς καὶ ἀκούων
αὐτοῦ, χαρᾷ χαίρει διὰ τὴν φωνὴν τοῦ νυμφίου. αὕτη οὖν ἡ χαρὰ ἡ ἐμὴ πεπλήρωται(:Μην παραξενεύεστε εάν όλοι πηγαίνουν σε
Αυτόν και Τον ακολουθούν. Γαμπρός είναι Εκείνος που τον ακολουθεί η νύφη και
πηγαίνει κοντά Του ως δική Του. Και ο φίλος του γαμπρού, ο παράνυμφος και
κουμπάρος που μεσίτευσε για το γάμο αυτό και στέκεται κοντά Του στο γάμο και
Τον  ακούει, χαίρεται υπερβολικά να
ακούει τη φωνή του γαμπρού να εκδηλώνει την αγάπη του προς τη νύφη και την
ευχαρίστησή του για το γάμο του με αυτήν. Χαίρομαι λοιπόν και εγώ ως φίλος του ουρανίου νυμφίου, στον οποίο πηγαίνουν τώρα όλοι όσοι μετά
από λίγο θα αποτελέσουν τη νύφη Του, την Εκκλησία. Αυτή είναι η δική μου
χαρά και την αισθάνομαι πλήρη και τέλεια· διότι πέτυχε ο πνευματικός αυτός
γάμος, στον οποίο μεσίτευσα)»].<o:p></o:p>

Για τον ίδιο λόγο αυτό επίσης και ο Παύλος λέγει: «Ἡρμοσάμην γὰρ ὑμᾶς ἑνὶ ἀνδρί,
παρθένον ἁγνὴν παραστῆσαι τῷ Χριστῷ(:Σας
έχω ενώσει με δεσμούς αρραβώνα προς ένα άνδρα, δηλαδή τον Χριστό, για να
παρουσιάσω τον καθένα σας ως παρθένο αγνή σε Αυτόν· δηλαδή να παρουσιάσω τις
ψυχές σας αγνές και καθαρές από κάθε πλάνη και αμαρτία, ενωμένες με την πίστη
και την αγάπη σε μία πνευματική νύμφη, οποίας νυμφίος είναι ο Χριστός)»[: Β΄Κορ.11,2]· και αλλού πάλι λέγει: «Τὸ
μυστήριον τοῦτο μέγα ἐστίν, ἐγὼ δὲ λέγω εἰς Χριστὸν καὶ εἰς τὴν ἐκκλησίαν(: Και η αλήθεια αυτή για την Εκκλησία είναι
ένα μυστήριο μεγάλης σημασίας, το οποίο, ενώ ήταν άγνωστο μέχρι τώρα μας
αποκαλύφθηκε από τον Θεό. Και το μεγάλο
αυτό μυστήριο αναφέρεται στην πνευματική ένωση του Χριστού και της Εκκλησίας.
Ό,τι δηλαδή είπε ο Θεός στην αρχή της δημιουργίας για τον άνδρα και τη γυναίκα,
το ίδιο εκπληρώθηκε και πραγματοποιήθηκε με τη μυστική ένωση του Χριστού και
της Εκκλησίας)»[Εφ.5,32]. Γιατί
λοιπόν η νύμφη-Εκκλησία δεν αρραβωνίζεται με τον Πατέρα, αλλά με τον  Υιό; Διότι η νύμφη που αρραβωνιάζεται με τον
Υιό, συνδέεται και με τον Πατέρα. Καθόσον η Γραφή αναφέρει αυτό ή εκείνο χωρίς
καμία διάκριση, διότι ο Υιός είναι
ομοούσιος του Πατέρα.<o:p></o:p>

Με αυτήν επίσης την παραβολή προείπε
και την ανάσταση. Επειδή δηλαδή προηγουμένως μίλησε για τον θάνατό Του,
δείχνει τώρα ότι και μετά τον θάνατο,
τότε θα γίνουν οι γάμοι, τότε θα έλθει ο νυμφίος. Αλλά όμως ούτε και έτσι
γίνονται οι  Ιουδαίοι καλύτεροι, ούτε
ημερότεροι· τι θα μπορούσε να υπάρξει χειρότερο από αυτό; Και αυτό είναι η
τρίτη κατηγορία. Η πρώτη είναι ότι φόνευσαν
τους προφήτες· η δεύτερη ότι φόνευσαν και τον Υιό· στη συνέχεια, αν και φόνευσαν τον Υιό, και καλούνται
στους γάμους του φονευθέντος Υιού από τον ίδιο τον φονευθέντα, δεν
προσέρχονται, αλλά προβάλλουν δικαιολογίες, «ζεύγη βοδιών», «αγρούς» και
«γυναίκες»[Λουκ.14,18-20:«Καὶ ἤρξαντο ἀπὸ μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες. ὁ
πρῶτος εἶπεν αὐτῷ· ἀγρὸν ἠγόρασα,
καὶ ἔχω ἀνάγκην ἐξελθεῖν καὶ ἰδεῖν αὐτόν· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον. καὶ ἕτερος εἶπε· ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε, καὶ πορεύομαι δοκιμάσαι αὐτά· ἐρωτῶ σε,
ἔχε με παρῃτημένον. καὶ ἕτερος εἶπε· γυναῖκα ἔγημα, καὶ διὰ τοῦτο οὐ δύναμαι
ἐλθεῖν»]. Μολονότι βέβαια οι
προφάσεις δείχνουν ευλογοφανείς, όμως από εδώ διδασκόμαστε ότι και αν ακόμη είναι αναγκαίες οι βιοτικές ενασχολήσεις μας, πρέπει
από καθετί άλλο να προηγείται η εκτέλεση των πνευματικών καθηκόντων μας.<o:p></o:p>

Και η πρόσκληση δεν γίνεται την τελευταία στιγμή, αλλά έχει γίνει πριν
από πολύ χρόνο· διότι λέγει: «Εἴπατε τοῖς κεκλημένοις(:Πείτε σε αυτούς που έχουν προσκληθεί)»[Ματθ.22,4]· και πάλι: «καλέσαι
τοὺς κεκλημένους(:να καλέσουν
αυτούς που έχουν προσκληθεί)»[Ματθ.22,3],
πράγμα που έκανε μεγαλύτερη την κατηγορία. Και πότε καλέστηκαν; Αρχικά με όλους τους προφήτες και έπειτα με
τον Ιωάννη τον Πρόδρομο· διότι προς τον Χριστό τούς παρέπεμπε όλους,
λέγοντας: «Ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι(:Σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού, που με απέστειλε, Εκείνος πρέπει να
αυξάνει σε επιρροή και δόξα, κι εγώ να μικραίνω·  για να μην ακολουθούν πλέον εμένα οι
άνθρωποι, αλλά Εκείνον)»
[Ιω.3,30]. Αλλά  και με τον ίδιο τον Υιό Του έχουν προσκληθεί·
διότι λέγει: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς(:Ελάτε κοντά μου όλοι όσοι μοχθείτε και
κοπιάζετε και είστε φορτωμένοι από το βάρος των αμαρτιών και των θλίψεων και
των πλανών και εγώ θα σας αναπαύσω και θα σας ξεκουράσω)»[Ματθ.11,28]·και πάλι: «Ἐάν
τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω(:Εάν
κάποιος διψά, ας έλθει προς εμένα και ας πιει)»[Ιω.7,37]. <o:p></o:p>

Και δεν τους καλούσε μόνο με λόγια, αλλά και με έργα και μετά την
Ανάληψη μέσω του Πέτρου και των συνεργατών του: «Ὁ γὰρ ἐνεργήσας Πέτρῳ(:διότι αυτός που ενήργησε στον Πέτρο)», λέγει, «εἰς ἀποστολὴν τῆς περιτομῆς
ἐνήργησε καὶ ἐμοὶ εἰς τὰ ἔθνη(:ώστε
να γίνει απόστολος των περιτμημένων, ενήργησε και εμένα, ώστε να γίνω απόστολος
στα έθνη)»[Γαλ.2,8]· διότι
επειδή οργίσθηκαν μόλις είδαν τον Υιό και Τον φόνευσαν, στη συνέχεια τούς
προσκαλεί δια των δούλων. Και για ποιο πράγμα τους καλεί; Για μόχθους και
κόπους και ιδρώτες; Όχι, αλλά για απόλαυση· διότι λέγει: «Ἰδοὺ τὸ ἄριστόν μου ἡτοίμασα, οἱ
ταῦροί μου καὶ τὰ σιτιστὰ τεθυμένα, καὶ πάντα ἕτοιμα· δεῦτε εἰς τοὺς γάμους(:Οι ταύροι μου και τα καλοθρεμμένα
θρεφτάρια έχουν σφαγεί)»[Ματθ.22,4].
Πρόσεχε πόσο πολύ πλούσιο είναι το
συμπόσιο, πόσο μεγάλη η τιμή που τους γίνεται. Και όμως ούτε και έτσι
φιλοτιμήθηκαν, αλλά όσο μεγαλύτερη μακροθυμία έδειχνε, τόσο μεγάλωνε η
σκληρότητά τους. Και δεν ήλθαν όχι επειδή ήταν απασχολημένοι, αλλά από αδιαφορία.<o:p></o:p>

Πώς λοιπόν άλλοι μεν προβάλλουν ως δικαιολογία γάμους και άλλοι ζεύγη
βοδιών; Ασφαλώς αυτά είναι βιοτική απασχόληση. Δεν είναι καθόλου απασχόληση· διότι όταν υπάρχει πρόσκληση για πνευματικά
πράγματα, δεν είναι αναγκαία καμία άλλη απασχόληση. Έχω την εντύπωση ότι
χρησιμοποίησαν αυτές τις προφάσεις για να τις προβάλουν ως προκαλύμματα της αδιαφορίας τους. Και δεν είναι μόνο αυτό το φοβερό, το ότι δεν ήλθαν δηλαδή, αλλά το πιο
φοβερό και το μεγαλύτερο δείγμα της παραφροσύνης τους είναι το ότι έδειραν
χωρίς κανένα οίκτο αυτούς που ήλθαν, τους κακοποίησαν και τους φόνευσαν·
αυτό ήταν χειρότερο από το προηγούμενο· διότι εκείνοι μεν [:οι υπηρέτες του
γαιοκτήμονα που θανάτωσαν οι κακοί γεωργοί στην προηγούμενη παραβολή] ήλθαν για
να ζητήσουν τη σοδειά και τους καρπούς και σφαγιάστηκαν, ενώ αυτοί καλώντας
αυτούς στους γάμους αυτού που σφαγιάστηκε μέσω της σταυρικής Του θυσίας από
αυτούς, φονεύονται και αυτοί. Τι μπορεί να εξισωθεί με αυτή τη μανία; Γι’ αυτό
το πράγμα κατηγορώντας τους ο Παύλος, έλεγε: «Τῶν καὶ τὸν Κύριον ἀποκτεινάντων
Ἰησοῦν καὶ τοὺς ἰδίους προφήτας, καὶ ἡμᾶς ἐκδιωξάντων(:Αυτοί οι οποίοι και τον Κύριο φόνευσαν και
τους ίδιους τους προφήτες και  κατεδίωξαν
κι εμάς σκληρά)»[Α΄Θεσ.2,15].<o:p></o:p>

Έπειτα για να μη λένε ότι «είναι
αντίθεος και για τούτο δεν προσερχόμαστε», άκουσε τι λένε αυτοί που τους
προσκαλούν: «Ο Πατήρ είναι αυτός που κάνει τους γάμους και ο Ίδιος τους προσκαλεί».
Τι ακολουθεί στη συνέχεια μετά από την άρνηση αυτή των Ιουδαίων; Επειδή δεν
θέλησαν να έλθουν, αλλά και φόνευσαν αυτούς που ήλθαν να τους καλέσουν,
κατακαίει τις πόλεις τους, και αφού απέστειλε στρατό, τους εξολόθρευσε. Και αυτά τα λέγει, προλέγοντας τα όσα
συνέβησαν επί Βεσπασιανού και επί Τίτου[:οι καταστροφές της Ιερουσαλήμ
έγιναν η πρώτη το 71 μ. Χ. και η δεύτερη το 134 μ. Χ.], και ότι και τον Πατέρα εξόργισαν, επειδή δεν πίστεψαν σε
Αυτόν·  διότι Αυτός είναι εκείνος που
επέτρεψε την καταστροφή τους. Για τον
λόγο αυτόν και η άλωση της Ιερουσαλήμ δεν έγινε αμέσως μετά την σταύρωση του
Χριστού, αλλά μετά σαράντα χρόνια, για να δείξει την μακροθυμία Του· η
καταστροφή έγινε αφού φόνευσαν τον Στέφανο, αφού φόνευσαν τον Ιάκωβο, αφού
κακοποίησαν τους αποστόλους. Είδες πραγματοποίηση
προφητειών και ταχύτητα πραγματοποιήσεως αυτών; Διότι αυτά συνέβησαν ενώ ζούσε ακόμη ο Ιωάννης ο ευαγγελιστής και πολλοί
άλλοι από αυτούς που συναναστράφηκαν τον Χριστό και ήσαν μάρτυρες των όσων
συνέβησαν αυτοί που τα άκουσαν αυτά.<o:p></o:p>

Μολονότι βέβαια είπε, «κάνετε μαθητές μου όλα τα έθνη»,
όταν όμως επρόκειτο να ανεβεί  στον
ουρανό, είπε σε εκείνους να κηρύξουν πρώτα. Διότι λέγει: «Λήψεσθε δύναμιν ἐπελθόντος τοῦ
Ἁγίου Πνεύματος ἐφ᾿ ὑμᾶς, καὶ ἔσεσθέ μοι μάρτυρες ἔν τε Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐν πάσῃ
τῇ Ἰουδαίᾳ καὶ Σαμαρείᾳ καὶ ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς(:Θα λάβετε όμως ενίσχυση και δύναμη, όταν θα έλθει το άγιο Πνεύμα σε
εσάς, και θα γίνετε μάρτυρές μου και στην Ιερουσαλήμ και σε όλη την Ιουδαία και μέχρι το τελευταίο και το πιο
απομακρυσμένο  μέρος της γης)»[Πράξ. 1,8].Και ο Παύλος πάλι: «Ὁ
γὰρ ἐνεργήσας Πέτρῳ εἰς ἀποστολὴν τῆς περιτομῆς ἐνήργησε καὶ ἐμοὶ εἰς τὰ ἔθνη(: Διότι ο ίδιος Κύριος που ενήργησε στον Πέτρο, στέλνοντάς τον σε αποστολή γι’ αυτούς που
έχουν την περιτομή, ενήργησε και σε εμένα στέλνοντάς με στους εθνικούς)»[Γαλ. 2,8].Για τούτο και οι απόστολοι αρχικά μετέβησαν προς τους Ιουδαίους και
αφού διέμειναν επί πολύ χρόνο στην Ιερουσαλήμ, στη συνέχεια, αφού εκδιώχθηκαν
από αυτούς, τότε διασκορπίσθηκαν στα έθνη.<o:p></o:p>

Εσύ λοιπόν πρόσεχε και στην περίπτωση αυτή την φιλοτιμία του Κυρίου: «Ὃσους
ἐὰν εὕρητε(:Όσους θα βρείτε)»,
λέγει, «καλέσατε εἰς τοὺς γάμους(:καλέστε
τους στους γάμους)»· διότι πριν από αυτό που προανέφερα, κήρυτταν και προς
τους Ιουδαίους και προς τους εθνικούς, και περνούσαν τον περισσότερο χρόνο τους
διαμένοντας στην Ιουδαία, επειδή όμως επέμεναν
οι Ιουδαίοι να τους επιβουλεύονται, άκουσε τον Παύλο που ερμηνεύει αυτή την
παραβολή και λέγει τα εξής: «Ὑμῖν ἦν ἀναγκαῖον πρῶτον λαληθῆναι τὸν λόγον
τοῦ Θεοῦ. ἐπειδὴ δὲ ἀπωθεῖσθε αὐτὸν καὶ οὐκ ἀξίους κρίνετε ἑαυτοὺς τῆς αἰωνίου
ζωῆς, ἰδοὺ στρεφόμεθα εἰς τὰ ἔθνη(:Σύμφωνα
με το σχέδιο του Θεού, ο οποίος κάλεσε στη σωτηρία τον Ισραήλ πριν από όλους
τους άλλους λαούς, ήταν αναγκαίο και επιβεβλημένο να κηρυχθεί ο λόγος του Θεού
πρώτα σε σας τους Ιουδαίους. Αφού όμως τον αποδιώχνετε και δεν τον δέχεστε και
αφού εσείς οι ίδιοι βγάζετε για τους εαυτούς σας την απόφαση ότι δεν είστε
άξιοι της αιώνιας ζωής, ιδού στρεφόμαστε πλέον στους εθνικούς)»[Πράξ.13,46].<o:p></o:p>

Επειδή λοιπόν δεν ήσαν άξιοι, «Πηγαίνετε», λέγει, «όπου
βγάζουν οι δρόμοι και καλέστε όσους θα βρείτε» και αυτούς που θα
βρίσκονται εκεί κατά τύχη και τους περιφρονημένους. Επειδή δηλαδή συνεχώς έλεγε
ότι «οἱ
τελῶναι καὶ αἱ πόρναι προάγουσιν ὑμᾶς εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ(:οι
τελώνες και οι πόρνες, οι οποίες στην αρχή έδειξαν απείθεια στον νόμο του Θεού,
πηγαίνουν πριν από σας τους Φαρισαίους και γραμματείς στην Βασιλεία του Θεού.
Διότι εσείς με λόγια μόνο δείξατε υπακοή στον Θεό, στην πραγματικότητα όμως
υπήρξατε απειθείς και άπιστοι)»
[Ματθ.21,31] και «Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι(:Οι πρώτοι θα γίνουν τελευταίοι και οι
τελευταίοι πρώτοι)»[Ματθ.19,30]
αποδεικνύει ότι αυτά δικαίως γίνονται, πράγμα που κατεξοχήν ενοχλούσε τους Ιουδαίους και τους πείραζε πολύ φοβερότερα
αυτό και από την κατακρήμνιση του ναού, το
να βλέπουν δηλαδή να εισάγονται οι εθνικοί και μάλιστα πολύ περισσότερο στη
θέση εκείνη που ανήκε σε αυτούς.<o:p></o:p>

«Αλλά», θα πει κάποιος, «δεν απήλαυσα αυτά που απήλαυσαν οι Ιουδαίοι».
Και όμως απήλαυσες πολύ περισσότερα αγαθά. Διότι αυτά που ετοιμάζονταν για
εκείνους, αυτά τα έλαβες εσύ. Για τον λόγο αυτό και ο Παύλος λέγει: «Τὰ
δὲ ἔθνη ὑπὲρ ἐλέους δοξάσαι τὸν Θεόν, καθὼς γέγραπται· διὰ τοῦτο ἐξομολογήσομαί
σοι ἐν ἔθνεσι, Κύριε, καὶ τῷ ὀνόματί σου ψαλῶ(:και συγχρόνως και οι εθνικοί, που συμμετέχουν στη σωτηρία αυτή, να
δοξάσουν τον Θεό για το έλεος που έδειξε σε αυτούς σύμφωνα με εκείνο που είναι
γραμμένο στους ψαλμούς, όπου ο Χριστός λέει στον Πατέρα Του: ‘’Γι αυτό θα Σε
δοξάσω ανάμεσα στα έθνη και θα ψάλω ύμνο στο όνομά Σου’’)»[Ρωμ.15,9]· διότι αυτά
που προετοιμάζονταν για εκείνους σε όλη τη διάρκεια του χρόνου, αυτά εσύ τα
έλαβες σε μία στιγμή χωρίς να είσαι άξιος. Για τον λόγο αυτό και αναμένει
μεγάλη τιμωρία εκείνους που θα δείξουν αδιαφορία. Καθόσον, όπως ακριβώς εκείνοι
τον προσέβαλαν που δεν προσήλθαν, έτσι
και εσύ Τον προσβάλλεις με το να καθίσεις στην τράπεζα με τέτοιο διεφθαρμένο
βίο. Διότι αυτό σημαίνει η είσοδος με ρυπαρά ενδύματα το να φύγει δηλαδή κανείς
από αυτήν τη ζωή με βίο ακάθαρτο και ακριβώς για τον λόγο αυτό και «αυτός
που δεν φορούσε ένδυμα γάμου» σιωπούσε, όντας αναπολόγητος. <o:p></o:p>

Ας εκδιώξουμε λοιπόν από πάνω μας αυτή τη φοβερή τυραννίδα· διότι ούτε
θα το ανεχόσουν με ευχαρίστηση εάν κάποιος την μεν οικία του την στόλιζε
κοσμώντας την με χρυσά παραπετάσματα, εσένα όμως σε προσκαλούσε να καθίσεις στο
τραπέζι του κουρελιάρη και γυμνό. Αλλά να, τώρα εσύ το κάνεις αυτό στον εαυτό
σου την μεν οικία της ψυχής σου, δηλαδή
το σώμα, το καλλωπίζεις με άπειρα παραπετάσματα, την δε ψυχή σου την αφήνεις να
κάθεται μέσα σε αυτό με κουρέλια. Δεν γνωρίζεις ότι ο βασιλεύς της πόλεως
πρέπει προπάντων να στολίζεται; Και ακριβώς για τον λόγο αυτόν για μεν την πόλη
έχουν κατασκευαστεί παραπετάσματα από λινό, για δε τον βασιλέα αλουργίδα και
στέμμα. Έτσι και εσύ, το μεν σώμα ντύσε το με πολύ ασήμαντη στολή, τον δε νου
ένδυσέ τον με αλουργίδα και βάλε επάνω σε αυτόν στεφάνι και βάλε τον να καθίσει
επάνω σε όχημα υψηλό και περίλαμπρο. Τώρα όμως κάνεις το αντίθετο την μεν πόλη
την καλλωπίζεις ποικιλοτρόπως, τον
βασιλέα όμως νου τον αφήνεις να σύρεται δεμένος οπίσω από τα παράλογα πάθη.
Δεν σκέπτεσαι ότι κλήθηκες σε γάμο και μάλιστα γάμο Θεού; Δεν αναλογίζεσαι πώς
πρέπει να εισέρχεται σε αυτούς τους νυφικούς θαλάμους η καλεσμένη ψυχή,
ενδεδυμένη δηλαδή με χρυσά κροσσωτά και καλλωπισμένη;<o:p></o:p>

Θέλεις να σου δείξω αυτούς που είναι έτσι στολισμένοι; Αυτοί που έχουν
ένδυμα γάμου; Ενθυμήσου εκείνους τους αγίους, τους ασκητές, περί των οποίων σας
μίλησα παλαιότερα, που φορούν τρίχινα ενδύματα και κατοικούν στις ερήμους. Αυτοί κατεξοχήν είναι εκείνοι που φορούν τα
ενδύματα εκείνων των γάμων· και αυτό γίνεται φανερό από το εξής· όσα δηλαδή βασιλικά ενδύματα και αν τους
δώσεις, δεν θα προτιμούσαν να τα λάβουν· αλλά όπως ακριβώς ένας βασιλιάς,
εάν κάποιος αφού λάμβανε το κουρελιασμένα ενδύματα του πτωχού, προέτρεπε αυτόν
να ενδυθεί αυτά, θα βδελυσσόταν την στολή, έτσι και εκείνοι σιχαίνονται την
βασιλική στολή. Και συμβαίνει αυτό σε αυτούς όχι για κάποια άλλη αιτία, αλλά για το ότι γνωρίζουν το κάλλος της δικής
τους στολής. Για τον λόγο αυτό και το βασιλικό εκείνο ένδυμα το περιφρονούν
σαν αράχνη. Και όλα αυτά βέβαια τους τα δίδαξε ο σάκος που φορούν· καθόσον
είναι πολύ  υψηλότεροι και λαμπρότεροι
και από αυτόν τον ίδιο τον βασιλέα. Και αν μπορέσεις να ανοίξεις τις πύλες του
νου τους και να εξετάσεις την ψυχή τους και όλο τον εσωτερικό τους κόσμο και αν
ακόμη καταπέσεις στη γη, δε θα μπορέσεις
να αντέξεις τη λαμπρότητα της ομορφιάς τους και τη λάμψη των ενδυμάτων εκείνων
και την απαστράπτουσα συνείδησή τους.<o:p></o:p>

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,<o:p></o:p>

επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη,
φιλόλογος<o:p></o:p>

ΠΗΓΕΣ: <o:p></o:p>

·      
Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Άπαντα τα
έργα, Πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»(ΕΠΕ), εκδ. οίκος «Το
Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1990, τόμος 11Α, Υπόμνημα στον Ευαγγελιστή Ματθαίο,
ομιλία ΞΘ΄, σελίδες 401-419 και σελ.
431.<o:p></o:p>

·      
Βιβλιοθήκη των Ελλήνων, Άπαντα των αγίων Πατέρων, Ιωάννου Χρυσοστόμου έργα, τόμος 68, σελ. 90-104 και σελ. 110-111.<o:p></o:p>

·      
Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με
σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος
θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.<o:p></o:p>

·      
Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον και
ερμηνευτική απόδοσις υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή»,
έκδοση τριακοστή τρίτη, Αθήνα 2009.<o:p></o:p>

·      
Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους εβδομήκοντα, Κείμενον και
σύντομος απόδοσις του νοήματος υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος
θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2005.<o:p></o:p>

·      
Π.Τρεμπέλα, Το Ψαλτήριον με σύντομη
ερμηνεία(απόδοση στην κοινή
νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τρίτη, Αθήνα
2016<o:p></o:p>

<o:p> </o:p><o:p> </o:p><o:p> </o:p><o:p>ΠΗΓΗ:<a href="http://aktines.blogspot.com/2026/09/blog-post_723.html" target="_blank"> </a><a href="http://aktines.blogspot.com/2026/09/blog-post_723.html" target="_blank">http://aktines.blogspot.com/2026/09/blog-post_723.html</a></o:p>

Κυριακή ΙΔ΄ Ματθαίου - Ο Ιερός Χρυσόστομος για την παραβολή των βασιλικών γάμων

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [: Ματθ. 22, 2-14] Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΙΚΩΝ ΓΑΜΩΝ[:Ματθ.22,1-14] Αντιλήφθηκες και...

Η αρχή της μελέτης του Ευαγγελίου με οδηγούς τους Πατέρες (16)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg34Hd0yFR9APZ7HPISSAHyBtsr9fg9T8ykBquXuWpLzbazfGra8u422JMJJLCFKLt85XPFrB3uLtO7h-wG-SUrMa4xVr4dKTUL_tZ29oCo_UfSSG9ZHL5Mvw1W4DcVx3SXhEcoFk3Z7kOPzNswL7XXxVu5HKqO7eVMzKPnSuhheYzRfL6u83XaJjXA/s1024/%CF%80%CE%B1%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-1024x571-1.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="571" data-original-width="1024" height="356" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg34Hd0yFR9APZ7HPISSAHyBtsr9fg9T8ykBquXuWpLzbazfGra8u422JMJJLCFKLt85XPFrB3uLtO7h-wG-SUrMa4xVr4dKTUL_tZ29oCo_UfSSG9ZHL5Mvw1W4DcVx3SXhEcoFk3Z7kOPzNswL7XXxVu5HKqO7eVMzKPnSuhheYzRfL6u83XaJjXA/w640-h356/%CF%80%CE%B1%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-1024x571-1.png" width="640" /></a></div>  «Γιατὶ δὲ μᾶς ἔδωσε ὁ
Θεός», λέγει, «πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ ἀγάπης καὶ δυνάμεως καὶ σωφρονισμοῦ». Ἢ
σωφρονισμό ὀνομάζει τὴν ὑγεία τῆς διάνοιας καὶ τῆς ψυχῆς ἤ, λέγοντας «σωφρονισμό»,
ἐννοεῖ τὸ νὰ μᾶς σωφρονίζει, κι ἂν συμβεῖ κάτι φοβερό, γιὰ νὰ μᾶς σωφρονίζει καὶ
νὰ περικόπτει τὰ περιττά. Ἂς μὴ παραπονιέμαστε λοιπόν γιὰ τὰ δεινὰ ποὺ μᾶς
συμβαίνουν· αὐτὸ εἶναι σωφρονισμός. «Μὴ τρέχεις», λέγει, «σὲ καιρὸ ἐφόδου».
Πολλοὶ ἔχουν πολλές στεναχώριες στο σπίτι, καὶ ὡς πρὸς τὴ λύπη γινόμαστε
κοινωνοὶ ἀναμεταξύ μας, ὡς πρὸς τὴν αἰτία αὐτῆς ὅμως καθόλου. Καὶ ὁ ἕνας νιώθει
λύπη ἐξ αἰτίας τῆς γυναίκας του, ἄλλος ἐξ αἰτίας τοῦ παιδιοῦ του, ἄλλος ἐξ αἰτίας
τοῦ δούλου του, ἄλλος ἐξ αἰτίας τοῦ φίλου του, ἄλλος ἐξ αἰτίας τοῦ ἐχθροῦ του, ἄλλος
ἐξ αἰτίας τοῦ γείτονά του, ἄλλος ἐξ αἰτίας ζημιᾶς, καὶ εἶναι πολλὲς καὶ
διάφορες οἱ αἰτίες τῆς λύπης καὶ δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ βρεῖς κάποιον τελείως ἀπαλλαγμένο
ἀπὸ λύπη καὶ ἀθυμία, ἀλλ ̓ ἄλλος ἔχει μικρὴ λύπη καὶ ἄλλος μεγάλη. Ἂς μὴ
θλιβόμαστε λοιπὸν οὔτε νὰ νομίζουμε ὅτι ἐμεῖς μόνο βρισκόμαστε σε λύπη. 
Δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ὑπάρχει ἄνθρωπος καὶ νὰ ζεῖ αὐτὸν τὸν φθαρτὸ βίο καὶ νὰ εἶναι
χωρὶς λύπη· ἂν δὲν εἶναι σήμερα, θὰ εἶναι αὔριο ἂν ὄχι αὔριο, στο μέλλον θὰ
συμβεῖ νά τόν βρεῖ ἡ λύπη. Γιατί, ὅπως δὲν εἶναι δυνατὸ κάποιος ποὺ πλέει νὰ μὴν
εἶναι σὲ ἀγωνία, να πλέει ἐννοῶ πέλαγος μεγάλο, ἔτσι δὲν εἶναι δυνατόν οὔτε νὰ
ζοῦμε αὐτὴ τὴ ζωὴ καὶ νὰ μὴ βρισκόμαστε σὲ ἀθυμία, κι ἂν ἀκόμα πεῖς γιὰ πλούσιο
γιατί, ἀκριβῶς ἐπειδὴ εἶναι πλούσιος, ἔχει πολλὲς ἀφορμές γιά ἐπιθυμίες· κι ἂν ἀκόμα
πεῖς τὸν ἴδιο τὸ βασιλιά καθόσον κι αὐτὸς ἀπὸ πολλοὺς πιέζεται καὶ δὲν τὰ
κάμνει ὅλα σύμφωνα μέ τή γνώμη του, ἀλλὰ πολλὰ τὰ κάμνει παρὰ τὴν ἐπιθυμία του,
καὶ μάλιστα ἀπὸ ὅλους περισσότερο ἐκεῖνος εἶναι ποὺ κάμνει ὅλα ἐκεῖνα ποὺ δὲ
θέλει. Γιατί ἄραγε; Γιατί πολλοὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ θέλουν να πάρουν ἀπὸ τὰ δικά
του. Σκέψου λοιπόν σὲ πόση ἀθυμία βρίσκεται, ὅταν θέλει βέβαια να κάνει κάτι, δὲν
μπορεῖ ὅμως ἢ ἀπό φόβο ἢ ἀπὸ ὑποψία ἢ ἐξ αἰτίας τῶν ἐχθρῶν ἢ ἐξ αἰτίας τῶν
φίλων; Πολλές φορές κι ὅταν φιλονεικήσει γιὰ νὰ κάνει κάτι ἀπὸ αὐτὰ ποὺ θεωρεῖ
σωστά, ὅλη ἡ εὐχαρίστησή του ἐξαφανίσθηκε ἀπὸ τὴν πράξη ἐκείνη, γιατὶ πολλοὶ εἶναι
αὐτοὶ ποὺ τὸν μισοῦν. 
 ̓Αλλὰ τί; νομίζεις πως αὐτοὶ ποὺ δὲν κάμνουν τίποτε στη ζωή τους εἶναι ἡ
ζωή τους ἀπαλλαγμένη ἀπὸ λύπη; Δὲν εἶναι δυνατό. Οπως ἀκριβῶς δὲν εἶναι δυνατὸ
νὰ εἶσαι ἀθάνατος ἐνῶ εἶσαι ἄνθρωπος, ἔτσι οὔτε εἶναι δυνατὸ νὰ εἶσαι χωρὶς
λύπη. Πόσα πράγματα εἶναι φυσικὸ αὐτοὶ νὰ ὑπομένουν, ποὺ δὲν εἶναι δυνατό νὰ ἀναφερθοῦν
μὲ λόγια, ἀλλὰ στὴν πράξη μόνο ἐκεῖνοι εἶναι δυνατὸ νὰ τὰ γνωρίζουν; Πόσοι μύριες
φορές εὐχήθηκαν να πεθάνουν μέσα σ' ἐκεῖνον τὸν πλοῦτο καὶ τὴν τρυφή; Καθόσον ή
τρυφή δὲν ἀφαιρεῖ ὁπωσδήποτε καὶ τὴν λύπη ἢ καλύτερα ή ίδια ή τρυφή γεννᾶ
μύριες λύπες, ἀρρώστιες, ἀηδίες, και χωρίς αυτές πολλὲς φορὲς ὑποφέρει, χωρὶς νὰ
ὑπάρχει αἰτία. Γιατί, ὅταν ἡ ψυχὴ συνηθίσει σε τέτοια κατάσταση, καὶ ἁπλῶς
γνωρίζει να πονάει. Καθόσον οἱ γιατροί λέγουν ὅτι καὶ ἀρρώστια του στομάχου
γίνεται αἰτία γιὰ ἄκαιρες λύπες. Ἢ μήπως καὶ σὲ μᾶς δὲ συμβαίνει αὐτὸ ὅταν πονοῦμε
καὶ δὲ γνωρίζουμε τὴν αἰτία τῆς λύπης; Και γενικά δὲν μπορεῖς νὰ βρεῖς κάποιον
χωρίς λύπη κι ἂν δὲν ἔχουν τόσο μεγάλη ἀφορμὴ γιὰ λύπη, ὅση ἐμεῖς, ὅμως ὁ
καθένας νομίζει ότι ἔτσι ἔχει· γιατὶ τὸ δικό του βάσανο τὸν στενοχωρεί
περισσότερο ἀπὸ τὸ ξένο. 
Οπως ἀκριβῶς δηλαδὴ αὐτοὶ ποὺ πονοῦν σὲ κάποιο μέρος τοῦ σώματος, νομίζουν ὅτι
πονοῦν περισσότερο ἀπὸ τοὺς πλησίον τους, κι αὐτὸς ποὺ ἔχει ἄρρωστο το μάτι,
νομίζει πως ἄλλη τέτοια ἀρρώστια δὲν ὑπάρχει σαν τη δική του· αὐτὸς πάλι που αἰσθάνεται
πόνο στο στομάχι του λέγει πως αὐτὸ εἶναι φοβερότερο ἀπὸ ὅλα, καὶ ὁ καθένας
θεωρεῖ ὅτι εἶναι πιὸ δυσάρεστο ἀπ' ὅλα αὐτὸ ἀπὸ τὸ ὁποῖο ὑποφέρει· ἔτσι καὶ μὲ
τὴν ἀθυμία· ὁ καθένας τὴ θλίψη ἀπὸ τὴν ὁποία κατέχεται τὴ θεωρεῖ ὅτι εἶναι ἡ πιὸ
ὀδυνηρή, γιατὶ αὐτὸ τὸ συμπέρασμα το βγάζει ἀπὸ προσωπική του πείρα. Γιὰ παράδειγμα,
αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει παιδιά, δὲ θεωρεῖ τίποτε τόσο φοβερό, ὅσο τὴν ἀτεκνία· αὐτὸς
πάλι ποὺ ἔχει πολλὰ κι ἔχει καὶ φτώχεια, τίποτε δὲν κατηγορεῖ τόσο, ὅσο την
πολυτεκνία· αὐτὸς ποὺ ἔχει ἕνα, δὲ νομίζει τίποτε χειρότερο ἀπὸ τὸ νὰ ἔχει ἕνα.
Εξ αἰτίας αὐτοῦ, λέγει, γίνεται καὶ ράθυμο καὶ βάζει σὲ λύπη τὸν πατέρα, ὄντας
πάντοτε πολὺ ἀγαπητό σ' αὐτόν, καὶ δὲ δέχεται καμιά βελτίωση. Αὐτὸς ποὺ ἔχει ὡραία
γυναίκα δὲ θεωρεῖ τίποτε χειρότερο ἀπὸ τὸ νὰ ἔχει κανεὶς ὡραία γυναίκα, γιατὶ τὸ
πράγμα εἶναι γεμάτο ἀπὸ καχυποψία καὶ ἐπιβουλή· αὐτὸς ποὺ ἔχει ἄσχημη, λέγει ὅτι
τίποτε δὲν εἶναι χειρότερο ἀπὸ τὸ νὰ ἔχει κανεὶς ἄσχημη γυναίκα, γιατί ἡ
κατάσταση εἶναι ἀηδιαστική. 
Ὁ ἰδιώτης πάλι λέγει ὅτι δὲν ὑπάρχει τίποτε πιο ἄχρηστο καὶ πιὸ εὐτελὲς ἀπ' αὐτὴ
τὴ ζωή· ὁ στρατιώτης λέγει δὲν ὑπάρχει τίποτε πιὸ ἐπίπονο, τίποτε πιό ἐπικίνδυνο
ἀπὸ τὴ στρατιωτική ζωή γιατί εἶναι προτιμότερο να ἔχει κανεὶς μόνο ψωμί και
νερό παρὰ νὰ ὑποφέρει τόσες κακοπάθειες. Αὐτός πού βρίσκεται στην ἐξουσία
λέγει, ὅτι τίποτε δὲν εἶναι δυσκολότερο ἀπὸ τὸ νὰ ἐξυπηρετεῖς τὶς ἀνάγκες τῶν ἄλλων,
ἐνῶ αὐτὸς ποὺ ἐξουσιάζεται λέγει ὅτι τίποτε δὲν εἶναι πιὸ δουλικό ἀπό τό νά
βρίσκεσαι κάτω στὴ ἐξουσία ἄλλων. Ὁ παντρεμένος λέγει δὲν ὑπάρχει τίποτε
χειρότερο ἀπὸ τὸ νὰ ἔχει κανεὶς γυναίκα καὶ νὰ τὴ φροντίζει, ἐνῶ ὁ ἀνύπαντρος
λέγει ὅτι δὲν ὑπάρχει τίποτε πιὸ ἀνελεύθερο ἀπό τό νά μείνει κανεὶς ἀνύπαντρος,
γιατί στερεῖται καὶ σπίτι καὶ ἀνάπαυση. Ο έμπορος μακαρίζει τὸ γεωργὸ γιὰ τὴν ἀσφάλεια·
ὁ γεωργὸς τὸν ἔμπορο γιὰ τὸν πλοῦτο. Καὶ γενικὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος εἶναι τελείως
δυσάρεστο, μεμψίμοιρο καὶ βαρύθυμο. Οταν ἐκφέρει καταδικαστικὴ ἀπόφαση γιὰ ὅλους
τοὺς ἀνθρώπους τότε λέγει τίποτε δὲν εἶναι ὁ ἄνθρωπος, λέγοντας ὅλη τὴν ἀνθρώπινη
φύση ὅτι εἶναι ζῶο ἐπίμοχθο και ταλαίπωρο. 
Πόσοι θαυμάζουν τα γηρατειά; πόσοι μακαρίζουν τη νεότητα; Ετσι υπάρχει πολλὴ λύπη
καὶ στὶς ἡλικίες. Οταν δοῦμε νὰ μᾶς κατηγοροῦν γιὰ τὴν ἡλικία λέμε, γιατί νὰ μὴν
ἤμασταν γέροι; Οταν ασπρίζουν τα μαλλιὰ πάλι λέμε, ποῦ εἶναι τὰ νειάτα; Καὶ
γενικὰ ἔχουμε μύριες αφορμές γιὰ νὰ λυπούμαστε. Ένας μόνο δρόμος ὑπάρχει ἀπαλλαγῆς
ἀπό αὐτὴ τὴν ἀνωμαλία, ο δρόμος τῆς ἀρετῆς ἢ καλύτερα κι αὐτός ὁ δρόμος ἔχει
λύπη, ὅμως λύπη ὄχι ἀνώφελη, ἀλλὰ γεμάτη ἀπὸ κέρδος καὶ ὠφέλεια. Γιατί ἢ ἁμάρτησε
κάποιος καὶ ἔφθασε σε κατάνυξη με τη λύπη καὶ ξέπλυνε τὰ ἁμαρτήματα, ἢ πόνεσε
μαζὶ μὲ ἀδελφὸ ποὺ ἔπεσε, κι ἐδῶ πάλι ἔχει ὄχι μικρό μισθό γιατί τὸ νὰ συμπονοῦμε
μ' αὐτοὺς ποὺ βρίσκονται σὲ συμφορὲς μᾶς δίνει πολλὴ παρρησία πρὸς τὸ Θεό. 
«Μὴ ντραπεῖς λοιπόν», λέγει, «το μαρτύριο τοῦ Κυρίου μας, οὔτε ἐμένα τὸν
φυλακισμένο του, ἀλλὰ μαζί μου κακοπάθησε γιὰ τὸ Εὐαγγέλιο». Δηλαδή κι ἂν ἀκόμη
πάθεις σὺ ὁ ἴδιος αὐτά, μὴ ντραπεῖς. Τὸ ὅτι βέβαια υπαινίχθηκε αὐτό γίνεται
φανερὸ καὶ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ λέχθηκαν παραπάνω, μ' αὐτὸ ποὺ εἶπε, «ἔδωσε σὲ μᾶς ὁ Θεὸς
πνεῦμα δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ», καὶ μ ̓ αὐτὰ ποὺ λέγει πάλι. «Αλλά
κακοπάθησε μαζί μου», λέγει δηλαδή ὄχι ἁπλῶς μὴ ντραπεῖς, ἀλλὰ μὴ ντραπεῖς καὶ
δοκιμάζοντας αὐτὰ σὺ ὁ ἴδιος. Καὶ δὲν εἶπε ''μὴ φοβηθεῖς, μὴ τρομάξεις'', ἀλλὰ
γιὰ νὰ τὸν ἐνθαρρύνει περισσότερο λέγει «μὴ ντραπεῖς», σὰν νὰ μὴν ὑπάρχει πλέον
κίνδυνος, ἂν κάποιος ξεπεράσει τη ντροπή. Γιατὶ αὐτὸ μόνο εἶναι τὸ βαρὺ ποὺ ἔχει
ἡ ντροπή, τὸ νὰ νικιέται κανεὶς ἀπ' αὐτήν. Μὴ ντραπεῖς λοιπὸν ἂν ἐγώ, ποὺ ἀνασταίνω
νεκρούς, ποὺ κάμνω μύρια θαύματα, ποὺ περιέτρεξα τὴν οἰκουμένη, τώρα εἶμαι
φυλακισμένος· γιατὶ δὲν εἶμαι φυλακισμένος σαν κακοῦργος, ἀλλ' ἐξ αἰτίας ἐκείνου
που σταυρώθηκε. Αν ὁ Κύριός μου δὲ ντράπηκε τὸ σταυρό, οὔτε ἐγὼ ντρέπομαι τὰ
δεσμά. 
Καὶ πολὺ σωστά, προτρέποντάς τον νὰ μὴ ντραπεῖ, τοῦ ὑπενθύμισε προηγουμένως το
σταυρό. Ἐὰν δὲν ντραπεῖς τὸ σταυρό, λέγει, οὔτε τὰ δεσμὰ θὰ ντραπεῖς· ἂν ὁ
Δεσπότης μας καὶ διδάσκαλος ὑπέμεινε σταυρό, πολὺ περισσότερο πρέπει ἐμεῖς νὰ ὑπομείνουμε
τὰ δεσμά. Αὐτὸς ποὺ ντρέπεται αὐτὰ ποὺ ὑπέμεινε ἐκεῖνος, ντρέπεται καὶ ἐκεῖνον
ποὺ σταυρώθηκε. Αὐτὰ τὰ δεσμά, λέγει, τὰ ὑπομένω ὄχι γιὰ τὸν ἑαυτό μου. Μὴ
πάθεις λοιπὸν τίποτε ἀνθρώπινο, ἀλλὰ λάβε μέρος στὰ ἴδια παθήματα. « ̓Αλλὰ
κακοπάθησε μαζί μου», λέγει, «γιὰ τὸ Εὐαγγέλιο» ὄχι ὅτι κακοπαθεῖ τὸ Εὐαγγέλιο,
ἀλλὰ διεγείρει τὸ μαθητή να πάσχει γιὰ τὸ Εὐαγγέλιο. «Κατὰ τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ»,
λέγει, «ποὺ μᾶς ἔσωσε καὶ μᾶς κάλεσε μὲ κλήση ἅγια, ὄχι ἀνάλογα μὲ τὰ ἔργα μας,
ἀλλὰ σύμφωνα με τη θέλησή του καὶ τὴ χάρη του ποὺ μᾶς δόθηκε μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ
πρὶν ἀπὸ χρόνια αἰώνια». Αλλωστε, ἐπειδὴ ἦταν βαρὺ νὰ πεῖ ''κακοπάθησε'', τὸν παρηγορεῖ
πάλι, λέγοντας «ὄχι ἀνάλογα μὲ τὰ ἔργα μας» δηλαδὴ μὴ σκέπτεσαι ὅτι γίνονται αὐτὰ
μὲ τὴ δική σου δύναμη, ἀλλὰ μὲ τοῦ Θεοῦ, ποὺ δίνει αὐτά· δικό σου ἔργο εἶναι τὸ
νὰ προτιμήσεις αὐτὰ καὶ νὰ δείξεις προθυμία, ἐνῶ ἔργο τοῦ Θεοῦ εἶναι νὰ τ ̓ ἀνακουφίσει
καὶ νὰ τὰ καταπαύσει.<o:p></o:p>

<o:p> </o:p>

<o:p> </o:p><o:p> </o:p>ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΜΕΡΗ<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/1_21.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Η αρχή της μελέτης του Ευαγγελίου με οδηγούς τους Πατέρες (1)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/2.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"> Η αρχή της μελέτης του Ευαγγελίου με οδηγούς τους Πατέρες (2)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/3.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"> Η αρχή της μελέτης του Ευαγγελίου με οδηγούς τους Πατέρες (3)</a> <a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/4.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Η αρχή της μελέτης του Ευαγγελίου με οδηγούς τους Πατέρες (4)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/5.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Η αρχή της μελέτης του Ευαγγελίου με οδηγούς τους Πατέρες (5)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/6.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"> Η αρχή της μελέτης του Ευαγγελίου με οδηγούς τους Πατέρες (6)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/7_28.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"> Η αρχή της μελέτης του Ευαγγελίου με οδηγούς τους Πατέρες (7)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/8_29.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Η αρχή της μελέτης του Ευαγγελίου με οδηγούς τους Πατέρες (8)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/9.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"> Η αρχή της μελέτης του Ευαγγελίου με οδηγούς τους Πατέρες (9)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/11/10.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Η αρχή της μελέτης του Ευαγγελίου με οδηγούς τους Πατέρες (10)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/12/11.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Η αρχή της μελέτης του Ευαγγελίου με οδηγούς τους Πατέρες (11)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/12/12.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Η αρχή της μελέτης του Ευαγγελίου με οδηγούς τους Πατέρες (12)</a><o:p></o:p><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/01/13.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Η αρχή της μελέτης του Ευαγγελίου με οδηγούς τους Πατέρες (13)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/02/14.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Η αρχή της μελέτης του Ευαγγελίου με οδηγούς τους Πατέρες (14)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/05/15.html" itemprop="url">Η αρχή της μελέτης του Ευαγγελίου με οδηγούς τους Πατέρες (15)</a>

<o:p> </o:p>

<o:p> </o:p>

Η αρχή της μελέτης του Ευαγγελίου με οδηγούς τους Πατέρες (16)

«Γιατὶ δὲ μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός», λέγει, «πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ ἀγάπης καὶ δυνάμεως καὶ σωφρονισμοῦ». Ἢ σωφρονισμό ὀνομάζει τὴν ὑγεία τῆς διάνοι...