Μνήμη τῆς ἁγίας μάρτυρος ΓΟΛΙΝΔΟΥΧ, τῆς ἐκ Περσίδος, τῆς μετονομασθείσης Μαρίας.

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh28VExknJzva49gHrjLTsFWobpR1AWs_BvGYjAfKSVvLRWqPY9RwCEVV8SfXeIRycmj9F6b0nASQIUbkQId_RgUCYM6y5ns-HWyD6E8HyfIzkmmWfvnB7R-7pCvX1zsiczYvlIuPrWrQDZOkGnOO_0uwxMqWB3RttS4AuxiaepdO4Vwm4UEhyA8kDr/s640/%CE%91%CE%B3%CE%AF%CE%B1%20%CE%93%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BD%CE%B4%CE%BF%CF%8D%CF%87-2%20(423x640).jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="640" data-original-width="423" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh28VExknJzva49gHrjLTsFWobpR1AWs_BvGYjAfKSVvLRWqPY9RwCEVV8SfXeIRycmj9F6b0nASQIUbkQId_RgUCYM6y5ns-HWyD6E8HyfIzkmmWfvnB7R-7pCvX1zsiczYvlIuPrWrQDZOkGnOO_0uwxMqWB3RttS4AuxiaepdO4Vwm4UEhyA8kDr/s1600/%CE%91%CE%B3%CE%AF%CE%B1%20%CE%93%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BD%CE%B4%CE%BF%CF%8D%CF%87-2%20(423x640).jpg" /></a></div><span style="color: #0a0a0a;"> <br /></span><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #0a0a0a;">Ἡ ἁγία Γολινδοὺχ</span><a href="#_ftn1" name="_ftnref1" style="color: #0a0a0a;" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[1]</span><!--[endif]--></span></a><span style="color: #0a0a0a;"> καταγόταν ἀπὸ εὐγενῆ οἰκογένεια μάγων καὶ ἦταν παντρεμένη μὲ ἕναν φανατικὸ ὀπαδὸ τῆς μαζδαϊκῆς θρησκείας κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέα τῆς Περσίας Χοσρόη Α ́ (531-578). Συμμορφώθηκε μὲ τὴν πίστη τοῦ συζύγου της, ἀλλὰ νιώθοντας μία ἐνστικτώδη ἀποστροφὴ γιὰ τὴν λατρεία τοῦ ἥλιου καὶ τῆς φωτιᾶς λαχταροῦσε ὁλόψυχα μία ἁγνὴ καὶ ἀληθινὴ θρησκεία. Σὲ ἀνταπόκριση του πόθου της ἕνας ἄγγελος τῆς ἔδειξε, σὲ ἕνα δραμα ποὺ κράτησε τρεῖς ἡμέρες, ἕναν τόπο σκοτεινὸ καὶ φλεγόμενο ὅπου τιμωροῦνταν οἱ εἰδωλολάτρες πρόγονοί της. Τῆς ὑπέδειξε ἐν συνεχείᾳ μέσῳ ἑνὸς φεγγίτη ἕναν ἄλλο τόπο, φωτεινό, ὅπου εὐφραινόταν καὶ χόρευε τὸ πλῆθος τῶν ἐκλεκτῶν. Ἐκείνη θέλησε νὰ μπεῖ ἐκεῖ, ἀλλὰ ὁ ἄγγελος τὴν ἐμπόδισε λέγοντας ὅτι στὸν τόπο ἐκεῖνο μποροῦσαν νὰ εἰσέλθουν μόνο ὅσοι εἶχαν λάβει τὸ ἅγιον Βάπτισμα τοῦ Χριστοῦ. Καθὼς στην καρδιά της άναψε ἡ φλόγα τῆς Πίστεως, ἡ Γολινδούχ βγαίνοντας ἀπὸ τὴν ἔκσταση αὐτὴ ἀποφάσισε να γίνει χριστιανὴ καὶ ζήτησε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ τῆς δείξει τον τρόπο. Προφασιζόμενη μία ἐπίσκεψη στοὺς γονεῖς τῆς ἀποχαιρέτησε τον σύζυγό της καί, ἀφοῦ κατηχήθηκε στις χριστιανικὲς ἀλήθειες, βαπτίσθηκε και μετονομάσθηκε Μαρία.</span><br /><span style="color: #0a0a0a;"> Ἐπιστρέφοντας σπίτι της θέλησε να συμμορφώσει τὸν βίο της κατὰ τὴν πίστη της καὶ διέκοψε κάθε συζυγική σχέση μὲ τὸν σύζυγό της. Ἐκεῖνος ἀνίκανος νὰ κατανοήσει τὸ κάλεσμα αὐτὸ σὲ μιὰ πνευματικὴ ζωή, προσπάθησε μὲ ὅλα τὰ μέσα νὰ τὴν πείσει νὰ ἐγκαταλείψει τὴν πίστη στὸν Χριστὸ καὶ νὰ ἐπιστρέψει στὶς ἀπολαύσεις τῆς σαρκός. Ἀπέτυχε ὅμως καὶ ἔξαλλος κατήγγειλε τὴν ἀποστασία της στὸν βασιλέα. Ὁ Χοσρόης ἔστειλε ἕναν ἀνώτερο αξιωματοῦχο τῆς αὐλῆς του, ὁ ὁποῖος τῆς ὑποσχέθηκε ὅτι ὁ ἡγεμόνας θὰ τὴν συναριθμοῦσε στις συζύγους του ἂν δεχόταν νὰ ἀποκηρύξει τὸ πιστεύω της. Σὲ αὐτὸ ἡ Γολινδούχ ἀποκρίθηκε: «Εγώ νυμφεύθηκα ἕναν αἰώνιο Βασιλέα κι ἐσὺ μοῦ προτείνεις ἕνωση μὲ ἕναν θνητό!». Ὁ βασιλέας τὴν ἐξόρισε στο Κάστρο της Λήθης στὸ Μπὲθ Χουζάιε, ποὺ ὀνομαζόταν ἔτσι γιατὶ οἱ καταδικασμένοι ποὺ βρίσκονταν ἐκεῖ ἦταν ξεγραμμένοι ἀπὸ τὰ κατάστιχα τῶν ζωντανῶν καὶ ἐπειδὴ ἀπαγορευόταν ἐπὶ ποινῇ θανάτου νὰ προφέρεται ἀκόμη καὶ τὸ ὄνομά τους. Ἡ ἁγία παρέμεινε ἐκεῖ χρόνους δεκαοκτώ, δίχως νὰ λιγοστέψει ποτὲ ὁ ζῆλος της. Συνυπάρχοντας μὲ ἄλλους χριστιανοὺς μπόρεσε νὰ μάθει ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς Ψαλμοὺς καὶ τὶς ἱερὲς Γραφὲς στὰ συριακά καὶ μὲ τὶς παραινέσεις της προσείλκυσε στην χριστιανική θρησκεία πλῆθος εἰδωλολατρῶν φυλακισμένων. Ὁ βασιλέας τὸ πληροφορήθηκε καὶ διέταξε νὰ ὑποβληθεῖ σὲ ἄγρια βασανιστήρια.</span><br /><span style="color: #0a0a0a;"> Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Χοσρόη, ὁ γιός του Ορμίσδας Δ ́ (579-590) διέταξε νὰ βγάλουν τὴν ἁγία ἀπὸ τὴν φυλακὴ καὶ τὴν παρέδωσε σὲ ἄλλους βασανιστές, οἱ ὁποῖοι ἐξάντλησαν ὅλα τὰ μέσα τῆς δαιμονικῆς φαντασίας τους γιὰ νὰ τὴν βασανίσουν. Υπομένοντας καθημερινὰ τὰ μαρτύρια, ἡ Γολινδοὺχ παρέμενε ἀκλόνητη καὶ μὲ τὴν θεία χάρη βρισκόταν θεραπευμένη θαυματουργικὰ ἀπὸ τὶς πληγές της. Τὴν ἔκλεισαν σὲ ἕνα τσουβάλι γεμάτο καυτὴ στάχτη ἀπὸ καμίνι, ἀλλὰ ἐκείνη ἔνιωσε νὰ μεταφέρεται σὲ ὁλόφωτη καὶ εὐωδιαστὴ νυφικὴ παστάδα. Τὴν ἔριξαν κατόπιν σὲ ἕναν λάκκο, ὅπου βρισκόταν ἕνας δράκος που γέμιζε τρόμο ὅσους τὸν πλησίαζαν. Ἔμεινε ἐκεῖ τέσσερεις μήνες, ἀλλὰ ἀντὶ νὰ καταβροχθισθεῖ ἀπὸ τὸ τέρας ἐκείνη τὸ ἐξημέρωσε σὲ σημεῖο ποὺ τὸ ζωντανὸ κοιμόταν ἀκουμπώντας τρυφερὰ στὰ γόνατά της σὰν ἀρνί. Ὅλον αὐτὸ τὸν καιρὸ δὲν ἔδωσαν στὴν ἁγία νὰ φάει ὁ,τιδήποτε, ἐκείνη ὅμως εἶχε λάβει ἀπὸ τὸν ἄγγελο Κυρίου ποὺ τὴν εἶχε κατηχήσει στην Πίστη την χάρη νὰ μὴν ἐνοχλεῖται ἀπὸ πείνα ἢ δίψα κάνοντας πάνω στὸ στόμα της τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ἔτσι ὥστε ἐφεξῆς δὲν ἔτρωγε παρά μόνο κάθε δέκα ἡμέρες ἢ ἀκόμη πιο σπάνια.</span><br /><span style="color: #0a0a0a;"> Οἱ εἰδωλολάτρες τὴν ἀνέσυραν ἀπὸ τὸν λάκκο καί, μένοντας ἀναίσθητοι ἀπέναντι σὲ τόσα θαυμαστὰ πράγματα, τὴν παρέδωσαν σὲ πορνοστάσιο δίνοντας διαταγὴ σὲ ἀκόλαστους νὰ τὴν ἀτιμώσουν. Κάθε φορά ποὺ αὐτοὶ ἔμπαιναν στο δωμάτιο ἦταν ἀδύνατο νὰ τὴν βροῦν, διότι ἡ ἁγία παρέμενε ἀόρατη στὰ πονηρὰ μάτια τους. Πεπεισμένοι ὅτι εἶχαν νὰ κάμουν μὲ μάγισσα, οἱ Πέρσες τὴν καταδίκασαν σὲ αἰώνια ἐξορία καὶ ἔβαλαν τὴν ἁγία σὲ φάλαγγα κακοποιῶν μὲ κλοιό γύρω στον λαιμό της. Ἕνας ἄγγελος ὅμως ἐμφανίσθηκε στὸν δεσμοφύλακα καὶ τὸν διέταξε νὰ τὴν λύσει. Καθὼς ἐκεῖνος ἀρνήθηκε λέγοντας ὅτι θὰ ἔχανε τὸ κεφάλι του, ὁ ἄγγελος ἔβγαλε ἄθικτη τὴν βούλλα καὶ τὴν ἔδωσε στὸν φύλακα λέγοντάς του νὰ πάει νὰ τὴν παραδώσει στὸν βασιλιὰ ὡς ἔνδειξη ὅτι ἡ ἁγία εἶχε ἀποκεφαλισθεῖ. Ἀπελευθερωμένη ἀπὸ τὴν φυλακὴ μὲ τὴν παρέμβαση ἀγγέλου, ὅπως ἄλλοτε ὁ Ἀπόστολος Πέτρος (Πράξ. 12), ἡ Γολινδοὺχ ἐξέφρασε την λύπη της ποὺ στερήθηκε τον στέφανο τοῦ μαρτυρίου καὶ πῆρε τὸν δρόμο γιὰ τὴν Νίσιβη. Ὁ ἄγγελος ἐμφανίσθηκε πάλι σὲ αὐτὴν καὶ γιὰ νὰ ἐκπληρώσει τὴν ἐπιθυμία της τῆς ἔκοψε ἐλαφρὰ τὸν λαιμὸ μὲ ἕνα ξίφος. Τὸ αἷμα που χύθηκε, κοκκίνισε τὰ ροῦχα της ποὺ ἀπέκτησαν τὴν ἰδιότητα νὰ ποιοῦν πλῆθος ἰάσεις.</span><br /><span style="color: #0a0a0a;"> Φθάνοντας στὴν Νίσιβη ἔφερε πολλοὺς εἰδωλολάτρες στὴν πίστη μέχρι τὴν ἡμέρα ποὺ ὁ βασιλιὰς Ορμίσδας Δ ́ δολοφονήθηκε ἀπὸ τὸν γιό του, Χοσρόη Β ́, τὸν λεγόμενο Νικηφόρο, ποὺ ἄφησε ἐλεύθερους τοὺς κρατούμενους τῆς προηγούμενης βασιλείας (καλοκαίρι τοῦ 590). Δεν πρόλαβε αὐτὸς ν ̓ ἀνέβει στὸν θρόνο καὶ ἡ ἐξουσία του ἀμφισβητήθηκε ἀπὸ τὸν Μπαχράμ Τσουμπίν. Υποχρεώθηκε ἔτσι νὰ ζητήσει άσυλο καὶ προστασία ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Μαυρίκιο μὲ τὴν ὑπόσχεση να γίνει χριστιανός. Ἡ ἁγία Γολινδούχ, τὴν ὁποία ἀποκαλοῦσαν «ζωντανὴ μάρτυρα», καὶ ποὺ ἔχαιρε ἤδη ἐξαιρετικῆς τιμῆς, προσκλήθηκε νὰ πάρει μέρος στην πομπή. Προηγουμένως εἶχε πάει νὰ προσκυνήσει τοὺς Ἁγίους Τόπους. Κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ταξιδιοῦ μπῆκε σὲ μία ἐκκλησία τὴν ὁποία λειτουργοῦσαν αἱρετικοί, μαθητὲς τοῦ Σεβήρου Ἀντιοχείας. Καθώς προχωροῦσε γιὰ νὰ μετάσχει τῶν θείων Μυστηρίων, οἱ μοναχοὶ τὴν ἀπώθησαν βίαια. Ἐν συνεχείᾳ φανερώθηκε σὲ αὐτὴν ἕνας ἄγγελος ποὺ κρατοῦσε δύο ποτήρια: τὸ ἕνα σκοτεινὸ καὶ τὸ ἄλλο φωτεινό, καὶ τῆς ἐξήγησε ὅτι τὸ φωτεινὸ ποτήριο ἦταν ἐκεῖνο τῶν Ὀρθοδόξων, ἐνῶ τὸ ἄλλο ἀνῆκε στοὺς αἱρετικοὺς μὲ τοὺς ὁποίους δὲν ἦταν ὀρθὸ νὰ συγκοινωνήσει.</span><br /><span style="color: #0a0a0a;"> Ἀπὸ ἐκεῖ ἡ ἁγία πῆγε στὴν Ἱεράπολη (Μαμπούγκ) τῆς Εὐφρατησίας (βορειανατολικὰ τοῦ Χαλεπίου) γιὰ νὰ περιμένει τὴν ἄφιξη τοῦ Χοσρόη, ποὺ εἶχε πάει στὸν τάφο τοῦ ἁγίου Σεργίου στην Ρουσάφα μὲ σκοπὸ νὰ ἐπιστρέψει ἕναν χρυσό σταυρὸ ποὺ εἶχε πάρει ὁ πατέρας του κατὰ τὴν λεηλασία τοῦ ἱεροῦ. Ἐν τῷ μεταξύ, ὁ ἅγιος Δομετιανός Μελιτινῆς [10 Ἰαν.] καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀντιοχείας Γρηγόριος, ποὺ εἶχαν σταλεῖ ἐκεῖ γιὰ νὰ κατηχήσουν τὸν ἡγεμόνα, συνάντησαν τὴν Γολινδοὺχ καὶ ἔμαθαν γιὰ τοὺς γενναίους ἀγῶνες της. Χάρις στην μεσολάβηση τῶν μακάριων αὐτῶν ἱεραρχῶν ὁ βασιλιὰς τῆς Περσίας ἔκλεισε εἰρήνη μὲ τὸν αὐτοκράτορα Μαυρίκιο, ποὺ ἔστειλε στρατὸ γιὰ νὰ ἀποκαταστήσει τὸν Χοσρόη στὸν θρόνο</span><a href="#_ftn2" name="_ftnref2" style="color: #0a0a0a;" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[2]</span><!--[endif]--></span></a><span style="color: #0a0a0a;">. Εἰς ἔνδειξιν εὐγνωμοσύνης ὁ τελευταῖος ἐπέστρεψε τὴν πόλη Μαρτυρούπολη (Ρουσάφα) καὶ τὸ ὀχυρὸ Δαρὰ στοὺς Ρωμαίους. Ὁ ἅγιος Δομετιανὸς παρακάλεσε τὴν ἁγία να μεταβεῖ στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ νὰ παρουσιασθεῖ ἐκεῖ στὸν αὐτοκράτορα, ἐκείνη ὅμως ἀρνήθηκε τὴν πρόσκληση λέγοντας πως πλησίαζε ἡ πρὸς Θεὸν ἐκδημία της. Ξεκίνησε ἐντούτοις νὰ πάει στὸν ναὸ τοῦ ἁγίου Σεργίου, ποὺ βρισκόταν ἀνάμεσα στὴν Νίσιβη καὶ τὴν Δαρά</span><a href="#_ftn3" name="_ftnref3" style="color: #0a0a0a;" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[3]</span><!--[endif]--></span></a><span style="color: #0a0a0a;">. Φθάνοντας στὸ ἱερὸ αὐτὸ ἀνέπεμψε τὴν τελευταία προσευχή της στὸν Θεὸ καὶ ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνῃ στις 13 Ἰουλίου τοῦ 591.</span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="line-height: 115%;"><span style="color: #0a0a0a; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><br /></span><br /><br /><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></span></p><div style="text-align: right;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΗΓΗ: ΝΕΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ,</span></b></div><div style="text-align: right;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΤΟΜ. ΕΝΔΕΚΑΤΟΣ, ΑΘΗΝΑΙ 2008</span></b></div><p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="line-height: 115%;"><o:p><span style="color: #0a0a0a; font-family: helvetica; font-size: medium;"> </span></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: #0a0a0a; font-family: arial;"><br /></span></p><div style="mso-element: footnote-list;"> <hr size="1" style="text-align: left;" width="33%" /> <!--[endif]--> <div id="ftn1" style="mso-element: footnote;"> <p style="margin-top: 0cm; text-align: justify;"><span style="color: #0a0a0a; font-family: arial;"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[1]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> Ὁ ἐπιτάφιος λόγος της, χαμένος σήμερα, ἐκφωνήθηκε στὰ συριακὰ ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο Ἱεραπόλεως, Στέφανο. Τὸ ἑλληνικὸ Μαρτύριον της γράφτηκε λίγο αργότερα ἀπὸ τὸν Εὐστράτιο τῆς Μεγάλης Εκκλησίας, συνεργάτη τοῦ ἁγίου Εὐτυχίου [6 Απρ.], ποὺ πιστοποιεῖ ὅτι ἔλαβε πληροφορίες γιὰ τὴν ἁγία ἀπὸ τὸν ἅγιο Δομετιανό Μελι τινῆς πρὶν τὸν θάνατό του (602). Το Μηναῖον τῆς ἀφιερώνει ξεχωριστό κανόνα μετὰ τὴν διττὴ Ἀκολουθία τῆς ἡμέρας αὐτῆς.</span></p> </div> <div id="ftn2" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><span style="color: #0a0a0a; font-family: arial;"><a href="#_ftnref2" name="_ftn2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[2]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> Οἱ ἐλπίδες αὐτὲς γιὰ μία μεταστροφὴ τοῦ Σασσανίδη ἡγεμόνα γρήγορα διαψεύσθηκαν. Ἡ ἀνατροπὴ τοῦ Μαυρικίου ἀπὸ τὸν Φωκᾶ ἔδωσε στον Χοσρόη Β ́ τὸ πρόσχημα νὰ ἀναιρέσει τὶς ὑποσχέσεις του καὶ νὰ ἐξαπολύσει τεράστια ἐπίθεση κατὰ τῶν βυζαντινῶν ἐδαφῶν (604), ποὺ ἔφθασε μέχρι τὰ τείχη τῆς Κωνσταντινούπολης.</span></p> </div> <div id="ftn3" style="mso-element: footnote;"> <p style="margin-top: 0cm; text-align: justify;"><span style="color: #0a0a0a; font-family: arial;"><a href="#_ftnref3" name="_ftn3" style="mso-footnote-id: ftn3;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[3]</span></span><!--[endif]--></span></span></a>  Το πιθανότερο εἶναι ὅτι ἐκοιμήθη στην Ιεράπολη, ὅπως βεβαιώνει ὁ ἐπίσκοπος Στέφανος.</span></p> <p class="MsoFootnoteText"><o:p><span style="color: #0a0a0a;"> </span></o:p></p> </div> </div><br /><p></p>

Μνήμη τῆς ἁγίας μάρτυρος ΓΟΛΙΝΔΟΥΧ, τῆς ἐκ Περσίδος, τῆς μετονομασθείσης Μαρίας.

  Ἡ ἁγία Γολινδοὺχ [1] καταγόταν ἀπὸ εὐγενῆ οἰκογένεια μάγων καὶ ἦταν παντρεμένη μὲ ἕναν φανατικὸ ὀπαδὸ τῆς μαζδαϊκῆς θρησκείας κατὰ τοὺς χ...

Read more »

Η σχέση ζώντων και κεκοιμημένων. (5ο μέρος)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhjXw91FL0lIFElmSIP6NrwS94RpTGr3ukwT2weAHy3PpOoAkYPLIjiie9uNsmUnhXun2bmgjj974ANzndJlNPoAlXTMxmSitA5YmYJLN2b4tcOc8tVMMtRklvfJHqiVhLSYxiFFq6FcQH89z4A6_7x7yP7ow8dBo7jl-UFh8GDdq5wUVw3BrPWGMnJ/s1067/%CE%97-%CE%95%CE%A0%CE%9F%CE%A5%CE%A1%CE%91%CE%9D%CE%99%CE%91-%CE%98%CE%95%CE%99%CE%91-%CE%9B%CE%95%CE%99%CE%A4%CE%9F%CE%A5%CE%A1%CE%93%CE%99%CE%91.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="692" data-original-width="1067" height="416" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhjXw91FL0lIFElmSIP6NrwS94RpTGr3ukwT2weAHy3PpOoAkYPLIjiie9uNsmUnhXun2bmgjj974ANzndJlNPoAlXTMxmSitA5YmYJLN2b4tcOc8tVMMtRklvfJHqiVhLSYxiFFq6FcQH89z4A6_7x7yP7ow8dBo7jl-UFh8GDdq5wUVw3BrPWGMnJ/w640-h416/%CE%97-%CE%95%CE%A0%CE%9F%CE%A5%CE%A1%CE%91%CE%9D%CE%99%CE%91-%CE%98%CE%95%CE%99%CE%91-%CE%9B%CE%95%CE%99%CE%A4%CE%9F%CE%A5%CE%A1%CE%93%CE%99%CE%91.jpg" width="640" /></a></div><span style="color: #111111; font-size: medium;"> <br /></span><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #111111;">Ὅπως γράφει ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, «ὁ ἐπίγειος θάνατος, ἤτοι ὁ χωρισμός τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα, δέν κατάστρέφει τη σχέση τοῦ πιστοῦ μέ τήν Ἐκκλησία, δέν τόν ἀποξενώνει ἀπό τήν κατάστασή του καί τήν οἰκεία θέση πού ἐπέχει σέ αὐτήν, οὔτε τόν διαχωρίζει πλέον ἀπό τά ἄλλα μέλη τῆς Ἐκκλησίας»<a href="#_ftn1" name="_ftnref1" title=""><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;">[1]</span><!--[endif]--></a>. Ἡ Ἐκκλησία ἀποτελεῖται συγχρόνως ἀπό τοὺς ζῶντες καὶ τοὺς κεκοιμημένους, οἱ ὁποῖοι συγκροτοῦν ἀπό κοινοῦ τὸ σῶμα Χριστοῦ. Ζῶντες και κεκοιμημένοι εὑρίσκονται σε κοινωνία μεταξύ τους, ὅπως ἀκριβῶς οἱ ζῶντες μεταξύ τους καί οἱ κεκοιμημένοι μεταξύ τους. Μία ἀπό τίς ἐκφράσεις τῆς κοινωνίας αὐτῆς εἶναι ἡ «κοινωνία ἁγίων» καί ἡ ἀμοιβαία προσευχή. Ὁ Νικόλαος Καβάσιλας προχωρά σε μια βαθύτερη πραγματικότητα, ἀφοῦ θεωρεῖ ὅτι οἱ κεκοιμημένοι πιστοί συμμετέχουν ἀοράτως καί μυστικῶς στη θεία Κοινωνία, δίπλα από τοὺς ζῶντες:<o:p></o:p></span></span></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #111111;">«ΜΓ'. «Μαζί μέ ὅσα ἐλέχθηκαν πρέπει νὰ ἐξετάσωμε καὶ τὸ ἄλλο ζήτημα. Πραγματικὰ ἡ θεία καὶ ἱερὰ αὐτὴ τελετή φαίνεται να ἁγιάζη διπλᾶ. Ἕνας τρόπος εἶναι ἡ μεσιτεία· διότι τὰ δῶρα, προσφερόμενα σ ̓ αὐτόν, μὲ τὴν προσφορὰ αὐτὴ καθ ̓ ἑαυτή ἁγιάζουν αὐτοὺς ποὺ προσφέρουν καὶ αὐτοὺς γιὰ τοὺς ὁποίους προσφέρουν, καὶ καθιστοῦν τὸν Θεὸ ἵλεω σ ̓ αὐτούς. Ὁ ἄλλος τρόπος εἶναι ἡ μετάληψις, ἀφοῦ μᾶς γίνεται ἀληθινὴ βρῶσις και πόσις, σύμφωνα μέ τό λόγο τοῦ Κυρίου. Από τούς τρόπους τούτους ὁ μὲν πρῶτος ἀποβαίνει κοινός καὶ σὲ ζωντανούς καὶ σὲ νεκρούς· διότι ἡ θυσία προσφέρεται καὶ γιὰ τὶς δύο τάξεις. Ὁ δὲ δεύτερος εἶναι ἐφικτός μόνο στους ζωντανούς· διότι οἱ νεκροὶ δὲν μποροῦν πλέον να τρώγουν καὶ νὰ πίνουν. Τότε λοιπόν; Γι' αὐτὸ οἱ νεκροί οὔτε ἁγιάζονται μὲ αὐτὸν τὸν ἁγιασμὸ ἀπὸ τὴ μετάληψι καὶ εἶναι στὸ σημεῖο αὐτὸ κατώτεροι ἀπὸ τοὺς ζωντανούς; Καθόλου. Διότι ὁ Χριστὸς μεταδίδει τὸν ἑαυτό του καὶ σ ̓ αὐτοὺς μὲ τὸν τρόπο ποὺ αὐτὸς γνωρίζει. Καί γιά ν' ἀποδειχθῆ αὐτό, ἂς κυττάξωμε καὶ τὰ αἴτια τοῦ ἁγιασμοῦ, γιά νά ἰδοῦμε ἂν δὲν εἶναι ὅπως τῶν ζωντανῶν οἱ ψυχὲς τῶν νεκρῶν. Ποιά εἶναι τά αἴτια τοῦ ἁγιασμοῦ; 'Αραγε τὸ νὰ ἔχωμε σώμα, να τρέξωμε στην τράπεζα, νά λάβωμε τὰ ἅγια στα χέρια, νὰ τὰ δεχθοῦμε στο στόμα, να φάγωμε, να πιοῦμε; Καθόλου. Διότι πολλοὶ ποὺ εἶχαν τὰ παραπάνω καὶ ἔτσι προσῆλθαν στα μυστήρια οὔτε ἐκέρδισαν πλέον τίποτε καὶ ἔφυγαν σὰν ὑπεύθυνοι μεγαλυτέρων κακῶν. Αλλά ποιά εἶναι τά αἴτια τοῦ ἁγιασμοῦ στους ἁγιαζομένους; Καὶ ποιά εἶναι αὐτὰ ποὺ ζητεῖ ἀπὸ μᾶς ὁ Θεός; Κάθαρσις ψυχῆς, ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό, πίστις, ἐπιθυμία τοῦ μυστηρίου, προθυμία πρὸς μετάληψι, ὁρμὴ γεμάτη φλόγα, τρέξιμο μὲ δίψα. Αὐτὰ εἶναι ποὺ προσελκύουν τοῦτον τὸν ἁγιασμὸ καὶ μὲ αὐτὰ εἶναι ἀνάγκη οἱ προσερχόμενοι νὰ μετέχουν τοῦ Χριστοῦ καὶ χωρὶς αὐτὰ τοῦτο εἶναι ἀδύνατο. Αλλ' ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι σωματικά, ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὴν ψυχὴ μόνο. Τίποτε λοιπὸν δὲν ἐμποδίζει νὰ ἐπιτυγχάνουν αὐτὰ καὶ τῶν νεκρῶν οἱ ψυχές, ὅπως τῶν ζωντανῶν. Εάν λοιπόν οἱ μὲν ψυχὲς εἶναι ἑτοιμασμένες καὶ παρασκευασμένες γιὰ τὸ μυστήριο, ὁ δὲ Κύριος ποὺ ἁγίασε καὶ ἐτέλεσε πάντοτε θέλει νὰ ἁγιάζη καὶ κάθε φορὰ ἐπιθυμεῖ νὰ μεταδίδη ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, τί εἶναι αὐτό πού ἐμποδίζει την μετουσία; Ασφαλώς τίποτε. Θὰ ἠμποροῦσε ὅμως νὰ εἰπῆ κανείς· ἐὰν κάποιος ἀπὸ τοὺς ζωντανούς ἔχη τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἀναφέρθηκαν στην ψυχή, δεν προσέρχεται δὲ στα μυστήρια, θὰ λάβη παρ ̓ ὅλα αὐτὰ τὸν ἀπό ἐκεῖ ἁγιασμό; Ὄχι ὁ καθένας, ἀλλὰ ὅσοι δὲν μποροῦν νὰ προσέλθουν σωματικῶς ὅπως οἱ ψυχὲς τῶν νεκρῶν, σὰν αὐτοὺς «πού περιπλανῶνται στὶς ἐρημίες καὶ στὰ ὄρη και στα σπήλαια καὶ στὶς ὀπὲς τῆς γῆς», ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ ἰδοῦν θυσιαστήριο καὶ ἱερέα. Γι' αὐτοὺς ὁ Χριστὸς ἑτοίμασε τοῦτον τὸν ἁγιασμὸ ἀφανῶς. Ἀπὸ ποῦ εἶναι φανερό; Από τό ὅτι εἶχαν ζωή μέσα τους, ἐνῶ δὲν ἠμποροῦσαν νὰ ἔχουν παρά μόνο ἂν μετεῖχαν σ ̓ αὐτὸ τὸ μυστήριο. Αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς εἶπε· «ἐὰν δὲν φάγετε τὴν σάρκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί πίετε τὸ αἷμα του, δὲν ἔχετε ζωή μέσα σας». Καὶ γιὰ νὰ σημάνη αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, ἔστειλε ἀγγέλους σὲ πολλοὺς ἁγίους γιὰ νὰ τοὺς φέρουν τὰ δῶρα. Ἂν δὲ δὲν προσέλθη στην τράπεζα, ἐνῶ μπορεῖ, αὐτὸς εἶναι τελείως ἀδύνατο νά ἐπιτύχη τὸν ἁγιασμό ἀπό αὐτὰ τὰ δῶρα ὄχι ἁπλῶς διότι δὲν προσῆλθε, ἀλλὰ διότι δεν προσῆλθε ἐνῶ ἠμποροῦσε καὶ μὲ αὐτὸ φανερώνει ὅτι ἔχει ἔρημη τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὶς ἀγαθὲς διαθέσεις που χρειάζονται γιὰ τὰ μυστήρια.<br /> Πραγματικά ποιά ὁρμὴ καὶ προθυμία πρὸς τὴν τράπεζα ἔχει αὐτός πού, ἐνῶ μπορεῖ εὔκολα να τρέξη πρὸς αὐτήν, δὲν θέλει; Ποιά πίστις πρὸς τὸν Θεὸ ὑπάρχει σ' αὐτὸν ποὺ δὲν φοβεῖται τὴν ἀπειλὴ ποὺ εὑρίσκεται στοὺς λόγους τοῦ Κυρίου, σ ̓ αὐτοὺς ποὺ περιφρονοῦν τὸ δεῖπνο τοῦτο; Πῶς θὰ μποροῦσε νὰ πιστευθῆ ὅτι ἀγαπᾶ αὐτὸ ποὺ δὲν τὸ λαμβάνει, ἐνῶ μπορεῖ νά τό λάβη; Γι' αὐτὸ δὲν εἶναι καθόλου παράδοξο, ἂν ὁ Χριστὸς μεταδίδη ἀπὸ αὐτὴν τὴν τράπεζα σε ψυχὲς ποὺ ἔχουν ἀπολυθῆ ἀπὸ τὰ σώματα, ἐφ ̓ ὅσον δὲν ἔχει νὰ τοὺς κατηγορήση καμμία τέτοια πονηρία. Ἐκεῖνο βέβαια εἶναι παράδοξο καί ὑπερφυσικό, τὸ νὰ φάγη ἀπὸ τὸ ἀκήρατο σῶμα ἄνθρωπος που συζῆ μὲ τὴ φθορά, ἐνῶ τὸ νὰ μεταλάβη ἀθάνατος οὐσία, ἡ ψυχή, ἀπὸ τὸ ἀθάνατο, μὲ τὸν κατάλληλο σ' αὐτὴν τρόπο, τί θαυμαστό εἶναι; Ἐὰν δὲ εὑρῆκε τρόπο να πραγματοποιήση αὐτὸ τὸ παράδοξο καὶ ὑπερφυσικὸ μὲ τὴν ἄφατη φιλανθρωπία καὶ τὴν ἀπόρρητη σοφία, πῶς νὰ μὴ πιστευθῆ ὅτι ἐνεργεῖ τὸ εὔλογο καὶ τὸ λογικό;».<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #111111;">ΜΣΤ'. «Οι γυμνές ἀπό σώματα ψυχές πλεονεκτοῦν σὲ ἁγιασμό ἀπό αὐτὲς ἐκείνων ποὺ ζοῦν σὲ σώματα· διότι καθαρίζονται καὶ λαμβάνουν ἄφεσι ἁμαρτιῶν διὰ τῶν εὐχῶν τῶν ἱερέων καὶ τῆς μεσιτείας τῶν δώρων, ὅπως καὶ τῶν ζωντανῶν. Δὲν ἀμαρτάνουν ὅμως καθόλου οὔτε προσθέτουν νέα ἐγκλήματα στα παλαιά, όπως συμβαίνει μὲ τοὺς περισσοτέρους ζωντανούς, ἀλλὰ μόνο ἢ εἶναι ἀπαλλαγμένες ἀπό κάθε ευθύνη ή ἔστω εἶναι πάντοτε στερημένες τῶν ἁμαρτημάτων· καὶ ἔτσι εἶναι καλύτερα προετοιμασμένες γιὰ τὴν μετουσία τοῦ Σωτῆρος, ὄχι μόνο ἀπό τούς περισσότερους ποὺ ζοῦν στὸ σῶμα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἴδιες, ἂν ἐζοῦσαν στὸ σῶμα. Καὶ αὐτὸ τὸ ἴδιο ἄλλωστε, τὸ ὅτι εἶναι γυμνές ἀπὸ σῶμα, τὶς ἐπιτρέπει νὰ εἶναι πολὺ ἐπιτηδειότερες πρός τή μετουσία τῶν μυστηρίων ἀπὸ ὅσο ἠμποροῦσε νὰ εἶναι ἐάν ἦσαν ἐνδυμένες σῶμα. Πραγματικά, ἀφοῦ ἐκεῖ εἶναι πολλὲς καὶ διάφορες οἱ κατοικίες, γιὰ νὰ τιμηθῆ κάθε βαθμὸς ἀρετῆς καὶ μὴ μείνη τίποτε ἄμισθο ἀπὸ τὸν δίκαιο καὶ φιλάνθρωπο κριτή, ὅπως οἱ ἄξιοι τῶν μεγαλυτέρων βραβείων καὶ οἱ τέλειοι καὶ τῆς τελείας μακαριότητος κληρονόμοι, ὁ Παῦλος καὶ οἱ ἰσάξιοί του, ἀπολαύουν αὐτῆς καθαρώτερα μετὰ τὸ θάνατο παρά όταν εὑρί σκωνται στὸν βίο τοῦτο, ἔτσι καὶ τὴ μέτρια ἀνάπαυσι εἶναι εὔλογο νὰ ἐπιτυγχάνουν ὅσοι εἶναι τοποθετημένοι σ' αὐτὴν καλύτερα ὅταν ἀπέλθουν ἀπό ἐδῶ παρὰ ὅταν ζοῦν μὲ τὸ σῶμα. Αποδείχθηκε λοιπὸν ὅτι κάθε ἀνάπαυσις ψυχῶν καὶ κάθε βραβεῖο ἀρετῆς, καὶ μικρό καί μεγάλο, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ αὐτὸς ὁ ἄρτος καὶ τοῦτο τὸ ποτήριο, μεταλαμβανόμενα ἀξίως ἀπό κάθε κατηγορία ανθρώπων, τοὺς ζωντανοὺς καὶ τοὺς νεκρούς. Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος ἐκάλεσε δεῖπνο τὴν ἀπόλαυσι τῶν ἁγίων στο μέλλον, γιὰ νὰ δείξη ὅτι ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει τίποτε περισσότερο ἀπὸ αὐτὴ τὴν τράπεζα. Ἔτσι ἡ θεία ἱερουργία τῆς εὐχαριστίας εἶναι καὶ γιὰ τοὺς ἀποθανόντας, ὅπως γιὰ τοὺς ζωντανούς· καὶ ὅπως ἐκεῖνοι ἁγιάζονται διπλᾶ, ὅπως ἔχει λεχθῆ, καὶ αὐτοὶ ἁγιάζονται καὶ δὲν εἶναι κατώτεροι σε καμμιὰ ἀπὸ τὶς δύο περιπτώσεις ἀπέναντι τῶν ζωντανῶν οἱ ἀποθανόντες, ἀλλ ̓ ἀντιθέτως ἀπό μερικές πλευρές εἶναι ἀνώτεροι»<a href="#_ftn2" name="_ftnref2" title=""><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;">[2]</span><!--[endif]--></a>.</span></span></p><div><div id="ftn2"> </div> </div><p> </p><div style="mso-element: footnote-list;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="color: #111111; font-family: arial;"><br clear="all" /> </span><hr align="left" size="1" width="33%" /> <!--[endif]--> <div id="ftn1" style="mso-element: footnote;"> <p style="margin-top: 0cm;"><span style="color: #111111; font-family: arial;"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[1]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> Ανατομία προβλημάτων τῆς πίστεως, σ. 122-123.</span></p> </div> <div id="ftn2" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText"><span style="color: #111111; font-family: arial;"><a href="#_ftnref2" name="_ftn2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[2]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ, ΜΓ΄-ΜΣΤ΄</span></p> </div> </div><br /><p></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span style="color: red;"><b><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></b></span></p><p style="background-color: white; color: #333333; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span style="color: red;"><b><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></b></span></p><p style="background-color: white; color: #333333; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span style="color: red;"><b><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></b></span></p><div style="background-color: white; text-align: justify;"><p style="color: #333333; margin-top: 0cm; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/05/1.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Η σχέση ζώντων και κεκοιμημένων. (1ο μέρος)</span></span></b></a></p><p style="color: #333333; margin-top: 0cm; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/05/2.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Η σχέση ζώντων και κεκοιμημένων. (2ο μέρος)</span></span></b></a></p><p style="color: #333333; margin-top: 0cm; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/3_01310380550.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">Η σχέση ζώντων και κεκοιμημένων. (3ο μέρος)</span></b></span></a></p><p style="margin-top: 0cm; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/4.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">Η σχέση ζώντων και κεκοιμημένων. (4ο μέρος)</span></b></a></p></div><p><br /></p>

Η σχέση ζώντων και κεκοιμημένων. (5ο μέρος)

  Ὅπως γράφει ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, «ὁ ἐπίγειος θάνατος, ἤτοι ὁ χωρισμός τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα, δέν κατάστρέφει τη σχέση τοῦ πιστοῦ μέ τή...

Read more »

Η φιλανθρωπία του Θεού και ο ζηλωτής Προφήτης Ηλίας.

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhskW6wKWCNxnQ8EhUnAidjrPTNSnroRz1J78JadjoUc3qnB0sWnTd4CojNfQcmRbJp2dIgfeVlHhteDc2J3d5GyBHJZb7b475kLaqFxwMWTyBmdlqpD4nMcmpa8u6WLrGW3eT6ZsJ58aidEknwh50ZzDs1AuLLYoQniYVVo-78-3Bb_p0tK7CMXD_B/s1950/ProphitisIlias18.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1950" data-original-width="1410" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhskW6wKWCNxnQ8EhUnAidjrPTNSnroRz1J78JadjoUc3qnB0sWnTd4CojNfQcmRbJp2dIgfeVlHhteDc2J3d5GyBHJZb7b475kLaqFxwMWTyBmdlqpD4nMcmpa8u6WLrGW3eT6ZsJ58aidEknwh50ZzDs1AuLLYoQniYVVo-78-3Bb_p0tK7CMXD_B/w289-h400/ProphitisIlias18.jpg" width="289" /></a></div><span style="color: #070707; font-size: medium;"><br /></span><p></p><p></p><p class="pdq2pgselectionanchorcontainer" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #070707;">Παλαιότερα ο λαός των Ιουδαίων απολάμβανε την προστασία των προφητών και αποτελούσε την πνευματική τους καλλιέργεια. Και όπως ακριβώς η γη είναι η καλλιέργεια του γεωργού, έτσι και η συναγωγή ήταν η καλλιέργεια των προφητών. Όμως δεν άρμοζε σε άκαρπο λαό προφήτες γεωργοί· δεν άρμοζε να έχουν προφήτες εκείνοι που σταύρωσαν Αυτόν που προφητεύθηκε μέσω αυτών· που αντί για νεκρούς, ανάστησε· που αντί για τυφλούς, έδωσε οφθαλμούς· που αντί για πεινασμένους, έθρεψε· που αντί για τη βία, εξαιτίας τους ο Δεσπότης Θεός των όλων υπέστη.</span><br /><span style="color: #070707;"> Πλησίασε λοιπόν τον μακάριο Ηλία, πιέζοντας τον προφήτη να λύσει την απόφαση εναντίον τους. Ο μακάριος Ηλίας, βλέποντας τον λαό των Ιουδαίων να κάνει κακή χρήση της φιλανθρωπίας του Θεού, και τον μεν Θεό να ανέχεται διαρκώς τη θεομαχία εκείνων, εκείνους δε αντί να σέβονται τη μακροθυμία να οδηγούνται σε μεγαλύτερη ραθυμία συνεχώς, ζητούσε με ζήλο να τιμωρηθεί. Σκέφτεται κατ΄ αυτόν τον τρόπο εναντίον της αγαθότητας του Θεού προς αυτούς και αποφασίζει εναντίον τους. Έπειτα, γνωρίζοντας ότι ο Θεός σέβεται τον ζήλο των δικαίων, θέλοντας να τιμωρήσει τους Ιουδαίους, και φοβούμενος μήπως η θεία επιείκεια και φιλανθρωπία θεραπευθεί αμέσως από λίγα δάκρυα, αποφασίζει εναντίον τους τιμωρία και δένει την τιμωρία με όρκο, ώστε ο Θεός, από σεβασμό προς τον όρκο, να μη λύσει την απόφαση εναντίον τους. </span><i style="color: #070707;">«Αγαθός»</i><span style="color: #070707;">, λέγει, </span><i style="color: #070707;">«είναι προς αυτούς ο Θεός, και με λίγα από αυτούς δάκρυα καταπραΰνεται· αυτά όμως τους παιδαγωγούν προς την ειδωλολατρία. Ζει ο Κύριος»</i><span style="color: #070707;">, λέγει, </span><i style="color: #070707;">«δεν θα υπάρξει τα έτη αυτά δρόσος και βροχή.»<br /> </i><span style="color: #070707;">Έπειτα, σαν να του λέγει ο Θεός· </span><i style="color: #070707;">«Τι λοιπόν; Αν κατευνασθώ από εκείνους με την μετάνοια, Ηλία, αν τους δω να προσφέρουν δάκρυα, αν τους δω να μετανοούν για τα αμαρτήματά τους, να μη δώσω αμέσως βροχή;» <br /><br />«Ζει Κύριος· όχι <span style="mso-spacerun: yes;"> </span>παρά μόνον διά του στόματός μου.» «Εκείνοι»</i><span style="color: #070707;">, λέγει, </span><i style="color: #070707;">«έχουν προσκολληθεί στα είδωλα· εγώ όμως ορκίζομαι στη δική Σου Θεότητα. Δείξε μου τον όρκο, τον ισχυρό απέναντί σου, ώστε και από αυτό να μάθουν την αδυναμία των ειδώλων. Όχι· ζει Κύριος· δεν θα υπάρξει»</i><span style="color: #070707;">, λέγει, </span><i style="color: #070707;">«τα έτη αυτά δρόσος και βροχή, παρά μόνο διά λόγου του στόματός μου»</i><span style="color: #070707;">. </span><i style="color: #070707;">«Όχι όταν»</i><span style="color: #070707;">, λέγει, </span><i style="color: #070707;">«σε εσένα φανεί καλό, θα λύσεις την τιμωρία — διότι σε εσένα πάντοτε φαίνεται καλό το να φιλανθρωπεύεσαι — αλλά όταν εγώ παρακαλέσω γι' αυτούς, όταν εγώ κρίνω, όταν δείξουν αρκετή τη μετάνοια της ψυχής.» <br /><br /> </i><span style="color: #070707;">Σεβάσθηκε ο Θεός για την προφητική απόφαση· τίμησε τον όρκο που έγινε προς Αυτόν. Πιεζόταν ο Δεσπότης των όλων, και επειδή είχε σεβασμό προς τον προφήτη και επειδή είχε και έλεος προς τον λαό που τιμωρούνταν με την πείνα. Τι λοιπόν κάνει; Τιμωρεί μαζί με τον λαό και τον προφήτη, ώστε κι εκείνος, πιεζόμενος από την τιμωρία της πείνας, να σκεφθεί κάτι φιλάνθρωπο σχετικά με την απόφασή του. Και τιμωρεί μαζί με τον λαό τον προφήτη, ελαφρύνει όμως για τον προφήτη την τιμωρία, χωρίς ούτε αυτόν τον τρόπο της φιλανθρωπίας να τον πραγματοποιεί χωρίς σοφία. Διότι τρέφει τον προφήτη με πουλιά μισότεκνα· γιατί μισότεκνος είναι ο κόρακας ως γονέας, επειδή όσα γεννά δεν τα τρέφει. Αυτό λοιπόν υπαινισσόμενος ο προφήτης Δαβίδ έλεγε· «καὶ τοῖς νεοσσοῖς τῶν κοράκων τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτόν.», διότι οι νεοσσοί των κοράκων, ή μάλλον όλοι οι νεοσσοί, είναι αδύνατοι να εξασφαλίσουν μόνοι τους την τροφή τους και έχουν τους γονείς τους να τους ανατρέφουν· οι νεοσσοί όμως των κοράκων στερούνται αυτό· όμως δείχνοντας την του Θεού φιλανθρωπία ο Δαβίδ, το γένος των κοράκων εξακολουθεί να διατηρείται, μολονότι δεν τρέφονται από τους γονείς τους. </span><span style="color: #070707;"> </span><i style="color: #070707;">«Παράδοξο είναι, Ηλία, οι μεν κόρακες να γίνονται μεσίτες προς εσένα της από εμένα φιλανθρωπίας, εσύ δε να μη γίνεσαι μεσίτης στους Ιουδαίους για να απαλλαγούν από την εκ μέρους μου εναντίον τους τιμωρία. Σεβάσου τη μεταβολή των κοράκων και γίνε προς τους Ιουδαίους αγαθός. Διότι εγώ τιμώ τη δική σου απόφαση, αλλά και εκείνους, ενώ τιμωρούνται, τους σπλαχνίζομαι.» <br /> </i><span style="color: #070707;">Όταν λοιπόν είδε ο Θεός ότι ο Ηλίας δεν υποχωρούσε, σταματά την τροφή μέσω των κοράκων, εξαναγκάζοντάς τον σε συμφιλίωση, ώστε, πιεσμένος από την πείνα, να λύσει έστω και μόνος του την απόφαση. Εκείνος όμως, και όταν σταμάτησαν και οι κόρακες, υπέμενε. </span><i style="color: #070707;">«Ας πεινάσω»</i><span style="color: #070707;">, λέγει· </span><i style="color: #070707;">«μόνο να δω τους ασεβείς να τιμωρούνται· ας χαθεί και το σώμα μου μαζί με αυτούς, τιμωρούμενο με πείνα.» <br /> </i><span style="color: #070707;">Αφού λοιπόν έπαψε η τροφή μέσω των κοράκων και πέρασε πολύς χρόνος, χωρίς να καμφθεί ο Ηλίας, μεταφέρεται σε άλλον τόπο· και συντριβόμενος από την πείνα πηγαίνει και γίνεται ικέτης μιας εθνικής γυναίκας, και μάλιστα χήρας και φτωχής. Επειδή δε ο Θεός ήθελε να τον κάνει περισσότερο φιλάνθρωπο και επειδή τότε στους Ιουδαίους απαγορευόταν η συναναστροφή με τα έθνη, προλαμβάνει και προαναγγέλλει αυτό που επρόκειτο να γίνει. </span><i style="color: #070707;">«Σήκω»</i><span style="color: #070707;">, λέγει, </span><i style="color: #070707;">«από εδώ και πήγαινε στα Σαρεφθά της Σιδώνας· και θα διατάξω εκεί μία χήρα γυναίκα, εθνική, να σε τρέφει.» </i><span style="color: #070707;">Αυτό το έκανε ώστε όταν ακούσει το «εθνική» να αποστραφεί την τροφή, και να παρακαλέσει τον Θεό να χορηγήσει βροχές. Εκείνος όμως ούτε με αυτόν τον λόγο μαλάκωσε, αλλά έτρεχε προς να λάβει τροφή από την εθνική. Και, το σπουδαιότερο, ο Θεός προετοιμάζει αμέσως τη χήρα, ώστε να μιλήσει στον πεινασμένο με σκληρά λόγια, οδηγώντας τον από παντού προς την φιλανθρωπία. Τι λοιπόν του λέγει η εθνική; «Ζει Κύριος ο Θεός σου.» Και από πού είχε η εθνική να πει: «Ζει ο Κύριος ο Θεός σου»; Ο Θεός, προηγουμένως, έδειξε τον προφήτη στη χήρα με όραμα. Διότι αυτό είναι εκείνο που είπε ο Θεός στον προφήτη: </span><i style="color: #070707;">«Θα διατάξω εκεί μία χήρα γυναίκα να σε τρέφει.» </i><span style="color: #070707;">Ο Θεός έδειξε εκ των προτέρων στη γυναίκα το σχήμα του προφήτη, τη μορφή, την ηλικία και το αίτημα που επρόκειτο να κάνει. Γι' αυτό, όταν παρουσιάστηκε ο προφήτης, η χήρα θυμήθηκε το όραμα. Τον είδε όπως ακριβώς της είχε φανεί στο όραμα. Γνωρίζοντας λοιπόν από αυτό ότι η αποκάλυψη ήταν θεία, μόλις στάθηκε μπροστά της ο προφήτης και της ζήτησε τροφή, φώναξε: </span><i style="color: #070707;">«Ζει ο Κύριος ο Θεός σου· δεν έχω κρυμμένο ψωμί, παρά μόνο μία χούφτα αλεύρι στη στάμνα και λίγο λάδι στο δοχείο· και θα μπω να τα ετοιμάσω για εμένα και για τα παιδιά μου, και θα φάμε και θα πεθάνουμε.» </i><span style="color: #070707;">Αμέσως λόγια απελπισίας αντί για λόγια προσφοράς. Δεν έχω, λέγει, κρυμμένο ψωμί, παρά μόνο αυτή τη χούφτα αλεύρι· θα μπω, θα την ετοιμάσω για εμένα και για τα παιδιά μου, και θα φάμε και θα πεθάνουμε. Τίποτε άλλο, λέγει, δεν μας απομένει· όταν ξοδευτεί η χούφτα, απομένει ο θάνατος. Άρχισε ο Ηλίας να αισθάνεται κάτι από αυτά τα λόγια. «</span><i style="color: #070707;">Εμένα»</i><span style="color: #070707;">, λέγει, </span><i style="color: #070707;">«αυτή με νικά σε μεγαλύτερη πάλη με την πείνα· εγώ, έστω, πεινώ μόνος· αυτή όμως πεινά μαζί με τα παιδιά της. Ας μη γίνω πρόξενος θανάτου στη γυναίκα που με φιλοξενεί.» </i><span style="color: #070707;">Τι λοιπόν;</span><i style="color: #070707;"> </i><span style="color: #070707;">Όπως είπα, μαλακώνει από τα λόγια της και αρχίζει πλέον μέσα του να στρέφει τη σκέψη προς τη φιλανθρωπία.</span><i style="color: #070707;"> «Δεν θα εκλείψει»</i><span style="color: #070707;">, λέγει, </span><i style="color: #070707;">«το δοχείο του λαδιού, ούτε η στάμνα του αλευριού, έως ότου δώσει ο Κύριος βροχή επάνω στη γη.» </i><span style="color: #070707;">Ήδη προφέρει λίγο τη χορήγηση των βροχών.</span><i style="color: #070707;"> </i><span style="color: #070707;">Προτού νικηθεί από την πείνα, δεν επέτρεπε στον Θεό τη φιλανθρωπία σχετικά με τις βροχές, αλλά έλεγε·</span><i style="color: #070707;"> «Δεν θα υπάρξει τα έτη αυτά δρόσος ούτε βροχή επάνω στη γη, εάν όχι διά λόγου του στόματός μου.» </i><span style="color: #070707;">Τώρα όμως επιτρέπει και ήδη υπαγορεύει την αρχή της λύσεως· την υπαγόρευε όμως, δεν είχε ακόμη προχωρήσει στην αίτηση.</span><i style="color: #070707;"> </i><span style="color: #070707;">Ποια λοιπόν είναι η πηγή της φιλανθρωπίας;</span><i style="color: #070707;"> </i><span style="color: #070707;">Πάλι φέρνει σε αυτόν (ο Θεός) τρίτο τέχνασμα φιλανθρωπίας.</span><i style="color: #070707;"> </i><span style="color: #050505;">Επιτρέπει</span><i style="color: #070707;"> </i><span style="color: #070707;">δηλαδή να πεθάνει το παιδί της χήρας, σπρώχνοντας τον προφήτη στην ανάγκη να τον παρακαλέσει. Διότι η χήρα, όταν πέθανε το παιδί, στάθηκε γύρω από τον προφήτη με δάκρυα</span><i style="color: #070707;">. «Καλύτερα»</i><span style="color: #070707;">, λέγει, «</span><i style="color: #070707;">να είχα πεθάνει από την πείνα και να είχα πεθάνει πριν από τη δική σου ευλογία, παρά να γίνω θεατής του νεκρού παιδιού μου.» </i><span style="color: #070707;">Ντράπηκε ο προφήτης για ό,τι συνέβη.</span><i style="color: #070707;"> «Αυτοί»</i><span style="color: #070707;">, λέγει στη χήρα</span><i style="color: #070707;">, «είναι οι μισθοί της φιλοξενίας προς εμένα; Πριν από τη δική μου υποδοχή ήσουν μητέρα με παιδί· μετά τη δική μου υποδοχή, θρηνείς το αγαπημένο σου παιδί.» </i><span style="color: #070707;">Ντρεπόμενος για ό,τι συνέβη ο Ηλίας και στρέφοντας μέσα του το πράγμα, κατάλαβε ότι αυτό που έγινε ήταν τέχνασμα του Δεσπότη των όλων· κατάλαβε τη θεία οικονομία. Και, επειδή κατάλαβε ότι αυτά είχαν γίνει με θεία οικονομία, έπεσε επάνω στο παιδί και έλεγε: </span><i style="color: #070707;">«Κύριε, ο Θεός μου, ας επιστραφεί τώρα η ψυχή του παιδιού αυτού μέσα σε αυτό.» </i><span style="color: #070707;">Δεν είπε απλώς· «ανάστησέ το», αλλά: «Ας επιστραφεί η ψυχή του παιδιού αυτού μέσα σε αυτό.» Τότε λοιπόν ο Θεός, βλέποντας ότι ήδη ο προφήτης έγινε φιλανθρωπότερος, ότι πλέον παρακαλεί για έναν, ενώ πριν δεν παρακαλούσε για ολόκληρο λαό, ακούει αμέσως την αίτησή του και επέστρεψε η ψυχή του παιδιού μέσα σε αυτό, και ανέζησε το παιδί. </span><span style="color: #070707;"> </span><span style="color: #070707;">Καθώς λοιπόν είδε ο Θεός τον Ηλία, </span><span style="color: #070707;"> </span><span style="color: #070707;">ότι ηρέμησε με πολλά και έχει γίνει φιλανθρωπότερος, τότε πλέον φέρνει προς αυτόν φανερότερα τους λόγους της φιλανθρωπίας, επειδή δεν θεωρούσε πλέον τη λύση της τιμωρίας ύβρη. </span><i style="color: #070707;">«Πήγαινε»</i><span style="color: #070707;">, λέγει. Λόγια πρεσβείας του Θεού προς τον δούλο· ο ίδιος ο Θεός από μόνος Του πρεσβεύει προς τον δούλο για φιλανθρωπία. </span><i style="color: #070707;">«Πήγαινε»</i><span style="color: #070707;">, λέγει. «</span><i style="color: #070707;">Επειδή»</i><span style="color: #070707;">, λέγει, </span><i style="color: #070707;">«έγινες φιλανθρωπότερος, δέξου και τους λόγους της φιλανθρωπίας μου· επειδή γνώρισες ότι με συνέχουν οι ωδίνες της φιλανθρωπίας, άκουσέ με πλέον φανερότερα. Πονώ για τη λύση της τιμωρίας· σπεύδω να χορηγήσω συμφιλίωση· νιώθω ντροπή για τα δάκρυα εκείνων που τιμωρούνται. Όλοι οι αμαρτωλοί, προφήτη, κρατούν στα χέρια τους χειρόγραφό μου φιλανθρωπίας· μη με κάνεις να φανώ ενώπιόν τους ψευδολόγος. Ακούς και τους Λόγους των Γραφών, όπως </i><span style="color: #070707;">γνωρίζεις και εσύ· «οὐ βούλομαι τὸν θάνατον τοῦ ἀσεβοῦς ὡς τὸ ἀποστρέψαι τὸν ἀσεβῆ ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ καὶ ζῆν αὐτόν.»</span><i style="color: #070707;"> <span style="mso-spacerun: yes;"> </span><br /> </i><span style="color: #070707;">Έδειξε υπακοή ο Ηλίας· υπέταξε την ψυχή του σε όσα του έλεγε ο Θεός. </span><i style="color: #070707;">«Πήγαινε»</i><span style="color: #070707;">, λέγει, </span><i style="color: #070707;">«και παρουσιάσου στον Αχαάβ. Δεν συμφιλιώνομαι χωρίς εσένα· μαζί σου συμφιλιώνομαι. Εσύ πρόσφερε τη χάρη σε αυτούς που τιμωρούνται. Εγώ κρυφά πρεσβεύω προς εσένα υπέρ εκείνων· εσύ όμως γίνε φανερός χορηγός της συμφιλιώσεως. Πήγαινε και παρουσιάσου στον Αχαάβ, και θα δώσω βροχή επάνω στη γη. Εσύ ανήγγειλε τη συμφιλίωση· εσύ ανακοίνωσε τη χορήγηση των βροχών· εγώ υπογράφω στις δικές σου αποφάσεις.» </i><span style="color: #070707;">Έτρεχε λοιπόν θέλει μη θέλει ο Ηλίας και διακήρυττε τις βροχές. Αλλά πάλι, βλέποντας την ασέβειά τους, συλλογιζόταν κάποια λυπηρή απόφαση τιμωρίας εναντίον τους. Τι λοιπόν κάνει ο Θεός; Βλέποντάς τον να μη αντέχει την φιλανθρωπία για εκείνους που έσφαλλαν, χωρίζει τον Ηλία από τη συγκατοίκηση με τους αμαρτωλούς. </span><i style="color: #070707;">«Εγώ»</i><span style="color: #070707;">, λέγει, </span><i style="color: #070707;">«Ηλία, γνωρίζω τον ζήλο σου· σέβομαι τον τρόπο της ζωής σου· ελεώ όμως και τους αμαρτωλούς, όταν τιμωρούνται περισσότερο από όσο πρέπει. Εσύ όμως είσαι φοβερός εκδικητής της ευσεβείας· το δε γένος των ανθρώπων διαρκώς αμαρτάνει, σας χωρίζω λοιπόν από τη μεταξύ σας συγκατοίκηση. Ανέβα σαν στον ουρανό, επειδή δεν μπορείς να υποφέρεις τους αμαρτωλούς· Εγώ όμως θα κατέβω στη γη. Αν μείνεις για πολύ μαζί με αμαρτωλούς»</i><span style="color: #070707;">, λέγει, </span><i style="color: #070707;">«θα καταστραφεί εκείνο το γένος των ανθρώπων, επειδή θα τιμωρείται συνεχώς από εσένα. Τι λοιπόν; Μεταθέσου σαν στους ουρανούς, Ηλία· διότι δεν μπορεί η φωτιά να συγκατοικεί με την καλάμη. Σου δίνω για συγκατοίκους αναμάρτητους· σε συγκατοικίζω με τους χορούς των αγγέλων. Μεταθέσου εσύ προς τον ουρανό· Εγώ όμως θα κατοικήσω μαζί με αμαρτωλούς, Εγώ που μπορώ να φέρω επάνω στους ώμους το αποπλανημένο πρόβατο, Εγώ που λέγω προς όλους τους αμαρτωλούς· «Ελάτε προς εμένα όλοι οι κοπιώντες· εγώ δεν θα σας τιμωρήσω, αλλά θα σας αναπαύσω.»</i><span style="color: #070707;"><o:p></o:p></span></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;"><span style="color: #070707; font-size: medium;">Εις Αυτόν η δόξα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.</span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;"><span style="font-size: medium;"><br /><br /><br /></span></span></p><div style="text-align: right;"></div><span style="font-size: medium;"><span style="color: #141414;"><o:p></o:p></span></span><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: right;"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">ΠΗΓΗ: Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ P.G. 56, ΣΕΛ. 584-586</span></b><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p></o:p></span></p> <p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;"><o:p><span style="color: #141414; font-size: medium;"> </span></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;"><o:p><span style="color: #141414; font-size: medium;"><br /></span></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-size: medium;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;"><o:p><span style="color: #141414;"> </span></o:p></span><b style="background-color: white; color: #990000; font-family: helvetica; text-align: center;">ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΗ, ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ:<br />ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ''ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''</b></span></p><p> <b style="background-color: white; color: #990000; font-family: helvetica; text-align: center;"></b></p><div style="text-align: center;"><br /></div>

Η φιλανθρωπία του Θεού και ο ζηλωτής Προφήτης Ηλίας.

Παλαιότερα ο λαός των Ιουδαίων απολάμβανε την προστασία των προφητών και αποτελούσε την πνευματική τους καλλιέργεια. Και όπως ακριβώς η γη ε...

Read more »

Η σχέση ζώντων και κεκοιμημένων. (4ο μέρος)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-X7_tmLyjbHyahfVGAM-aUxJ0hXSnS616eSSTlfkDy6Kvt55zNs2i_-z7PtjUMqmyvdbdECM9F73nn4ZnW4V2hvg4ytSb8GG4WgSVrnaLz9Fk001qdDOHgAukse1FIHWsMnaWObgPggl0XasuVtQV7fm0xLeYdPYSKNe41DaZgzU_wTE7mQM5YRxB/s431/505473327_4010808375853469_9173215032565923130_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="431" data-original-width="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-X7_tmLyjbHyahfVGAM-aUxJ0hXSnS616eSSTlfkDy6Kvt55zNs2i_-z7PtjUMqmyvdbdECM9F73nn4ZnW4V2hvg4ytSb8GG4WgSVrnaLz9Fk001qdDOHgAukse1FIHWsMnaWObgPggl0XasuVtQV7fm0xLeYdPYSKNe41DaZgzU_wTE7mQM5YRxB/s1600/505473327_4010808375853469_9173215032565923130_n.jpg" /></a></div><span style="color: #070707;"> <br /></span><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><span style="color: #070707;">Τό ἐνδιαφέρον τῶν κεκοιμημένων πιστῶν γιά τούς ζῶντες, καθώς καί ἡ μέριμνά τους για τη σωτηρία αὐτῶν ἐκδηλώνονται διά τῆς πνευματικῆς ἀρωγῆς πού τούς προσφέρουν εἴτε ἐμπνέοντας, καθοδηγώντας ἤ προστατεύοντάς τους άμεσα<a href="#_ftn1" name="_ftnref1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[1]</span><!--[endif]--></span></a>, εἴτε προσευχόμενοι ὑπέρ τῶν ζώντων εἴτε μεσιτεύοντας ὑπέρ αὐτῶν στον Χριστό, τήν Θεομήτορα καί τούς Ἁγίους, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται ἤδη ἐγγύτερα<a href="#_ftn2" name="_ftnref2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title=""><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[2]</span><!--[endif]--></span></a>. Δοθέντος ὅτι μόνο ὁ Χριστός εἶναι μεσίτης, («μόνον μεσίτην γεγονέναι»), «Στις δεήσεις και τις παρακλήσεις που απευθύνονται προς Αυτόν (τον Θεό), λέμε ότι οι άγιοι είναι πρεσβευτές μας…», γράφει ὁ πατριάρχης Ἱεροσολύμων Δοσίθεος<a href="#_ftn3" name="_ftnref3" style="mso-footnote-id: ftn3;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[3]</span></span><!--[endif]--></span></span></a>. Παρομοίως, μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι σύνολη ἡ ὕπαρξη τῶν ἁγίων μετά την κοίμησή τους καθίσταται μία συνεχής προσευχή, μία αδιάκοπη συμπαράσταση για τον κόσμο<a href="#_ftn4" name="_ftnref4" style="mso-footnote-id: ftn4;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[4]</span></span><!--[endif]--></span></span></a>.<br /> Γιά τόν λόγο αὐτόν, καί οἱ ζῶντες ἀπό τήν πλευρά τους προσεύχονται για τους κεκοιμημένους πιστούς, ειδικά στούς Ἁγίους, ἱκετεύοντας να μεσολαβήσουν ὑπέρ αὐτῶν. Ὁ Νικήτας Στηθάτος γράφει περί τῆς μνείας τῶν δικαίων ὅτι γίνεται «Ώστε να μας μνημονεύουν στις πρεσβείες τους για τον κόσμο, καθώς στέκονται μπροστά στον θρόνο του Θεού με ανέκφραστη χαρά και παρρησία, και αποδέχονται την ευχαριστία την οποία με ευγνωμοσύνη προσφέρουμε προς τον Θεό κατά τις μνήμες τους».<br /> Σε ὁρισμένες περιπτώσεις οἱ δίκαιοι κεκοιμημένοι -καί δή οἱ Ἅγιοι- μπορεί να παρουσιασθοῦν στοὺς ζῶντες, ἀλλά αυτό γίνεται κατ' ἐξαίρεση. Στήν παραβολή τοῦ Λαζάρου καί τοῦ πλουσίου, μᾶς ἀποκαλύπτεται διά τῶν λόγων τοῦ Ἀβραάμ ὅτι ὁ Θεός περιορίζει τίς ἐμφανίσεις αὐτές, ἐνῶ καί ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἐξηγεῖ γιά ποιόν λόγο οἱ ἐμφανίσεις αὐτές δέν εἶναι ἐπιθυμητές. Η παρουσία καί οἱ ἐνέργειες τῶν Ἁγίων ἐν τῷ κόσμῳ ὑπέρ τῶν ζώντων γίνονται κατά κύριο λόγο διά μέσου τῶν λειψάνων καί τῶν εἰκόνων αὐτῶν, γεγονός πού γίνεται ἀντιληπτό από τούς ζῶντες, διά τῶν θείων ἐνεργειῶν, τῶν ὁποίων φορεῖς εἶναι οἱ Ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι καί τίς κοινοποιοῦν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ σέ ὅσους τούς ἱκετεύουν γι' αὐτές.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p><span style="color: #070707;"> </span></o:p></span></p><div style="mso-element: footnote-list;"> <hr size="1" style="text-align: justify;" width="33%" /> <!--[endif]--> <div id="ftn1" style="mso-element: footnote;"> <p style="margin-top: 0cm; text-align: justify;"><span style="color: #070707; font-family: arial;"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[1]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> Βλ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΑΖΙΑΝΖΗΝΟΥ, Λόγος, ΚΔ', 19· ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ, Ἐγκώμιον εἰς τούς ἁγίους τεσσαράκοντα μάρτυρας, PG 46, 7881· ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Sur les martyrs Juventin et Maximin, 3.</span></p> </div> <div id="ftn2" style="mso-element: footnote;"> <p style="margin-top: 0cm; text-align: justify;"><span style="color: #070707; font-family: arial;"><a href="#_ftnref2" name="_ftn2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[2]</span></span><!--[endif]--></span></span></a>  Βλ. μεταξύ ἄλλων πατερικῶν πηγῶν: ΩΡΙΓΕΝΟΥΣ, Εἰς μαρτύριον προτρεπτικός, 38. ΕΥΣΕΒΙΟΥ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, ΣΤ', 5, 3-7· ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ, Ἐπιστολαί, 360· Εἰς τοὺς ἁγίους τεσσαράκοντα μάρτυρας, 8, PG 31, 521C-524A, C· ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ, Εἰς τόν μέγαν μάρτυρα Θεόδωρον, PG 46, 746D-748C ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΑΖΙΑΝΖΗΝΟΥ, Λόγοι, ΙΗ', 4· ΜΓ', 80.</span></p> </div> <div id="ftn3" style="mso-element: footnote;"> <p style="margin-top: 0cm; text-align: justify;"><span style="color: #070707; font-family: arial;"><a href="#_ftnref3" name="_ftn3" style="mso-footnote-id: ftn3;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[3]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> Ὁμολογία πίστεως, 8.</span></p> </div> <div id="ftn4" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><span style="color: #070707; font-family: arial;"><a href="#_ftnref4" name="_ftn4" style="mso-footnote-id: ftn4;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[4]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> Φλωρόφσκι, Ανατομία προβλημάτων της πίστεως, Θεσσαλονίκη 1977,σ. 125.</span></p><p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><span style="color: #070707; font-family: arial;"><br /></span></p><p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><span style="color: #070707; font-family: arial;"><br /></span></p> </div> </div><p></p><p style="background-color: white; color: #333333; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span style="color: red;"><b><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></u></b></span></p><p style="background-color: white; color: #333333; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span style="color: red;"><b><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></b></span></p><div style="text-align: justify;"><p style="background-color: white; color: #333333; margin-top: 0cm; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/05/1.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Η σχέση ζώντων και κεκοιμημένων. (1ο μέρος)</span></span></b></a></p><p style="background-color: white; color: #333333; margin-top: 0cm; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/05/2.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Η σχέση ζώντων και κεκοιμημένων. (2ο μέρος)</span></span></b></a></p><p style="background-color: white; margin-top: 0cm; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/3_01310380550.html" itemprop="url"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">Η σχέση ζώντων και κεκοιμημένων. (3ο μέρος)</span></b></span></a></p></div>

Η σχέση ζώντων και κεκοιμημένων. (4ο μέρος)

  Τό ἐνδιαφέρον τῶν κεκοιμημένων πιστῶν γιά τούς ζῶντες, καθώς καί ἡ μέριμνά τους για τη σωτηρία αὐτῶν ἐκδηλώνονται διά τῆς πνευματικῆς ἀρωγ...

Read more »

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [8]

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiswfi1gYPA11pnMMdUA7bl0v3sr5q8o1YI_rjGatHS05oAGKTV2Wv94xHWK1lkf1CdqGJw1Qg2WNbBdNzlimpq7MBMqUbIdK3kfGcy9Q8E1lahSsP4pz0jEBcN4yOFAawXvTmkCE0xgJJ0KHAQDGVJQwI4j4jNu2r23sVNfhRmhKnbfEArKY7xiAjt/s450/osiostheophanis.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="450" data-original-width="340" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiswfi1gYPA11pnMMdUA7bl0v3sr5q8o1YI_rjGatHS05oAGKTV2Wv94xHWK1lkf1CdqGJw1Qg2WNbBdNzlimpq7MBMqUbIdK3kfGcy9Q8E1lahSsP4pz0jEBcN4yOFAawXvTmkCE0xgJJ0KHAQDGVJQwI4j4jNu2r23sVNfhRmhKnbfEArKY7xiAjt/w303-h400/osiostheophanis.jpg" width="303" /></a></div><b> <br /></b><p></p><p></p><p class="MsoNormal"><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="font-size: 12pt;"><span style="color: #0a0a0a;"><span style="background-color: white; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; font-weight: bold;">12. Συμπεράσματα. Η υπεροχή της πνευματικής ζωής</span></span></span></span></p><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><div><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-weight: 700;"><span style="color: #0a0a0a;"><br /></span></span></div><span style="color: #0a0a0a; text-align: left;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Στο σημείο αυτό, ας ανακεφαλαιώσουμε όσα έχουμε πει, βγάζοντας κάποια συμπεράσματα. Μπορείς να δεις πόσες πλευρές ή, καλύτερα, πόσες βαθμίδες ζωής υπάρχουν. Είναι η πλευρά ή βαθμίδα της πνευματικής ζωής• είναι εκείνη της πνευματικής-διανοητικής• είναι η αποκλειστικά διανοητική• είναι η διανοητική-σωματική (την οποία μάλλον δεν έχω περιγράψει ικανοποιητικά και στην οποία ανήκουν οι παρατηρήσεις με τη φαντασία και τη μνήμη, οι επιθυμίες που προέρχονται από φυσικές ανάγκες και τα συναισθήματα από σωματικές καταστάσεις και εντυπώσεις)• τέλος, είναι η σωματική ή σαρκική.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Πέντε βαθμίδες ζωής, λοιπόν, υπάρχουν συνολικά αλλά ένα πρόσωπο στον κάθε άνθρωπο. Και αυτό το ένα πρόσωπο ζει πρώτα τη μια ζωή, ύστερα την άλλη, έπειτα την τρίτη. Από το είδος ζωής που ζει κάθε φορά, παίρνει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα, που αντανακλάται στις απόψεις και τις διαθέσεις του, στις συνήθειες και τα συναισθήματα του.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Η ζωή του, δηλαδή, είναι είτε πνευματική, με πνευματικές θεωρήσεις, συνήθειες και συναισθήματα, είτε διανοητική, με διανοητικές εννοιολογικές συλλήψεις, συνήθειες και συναισθήματα, είτε σαρκική, με σαρκικούς λογισμούς, πράξεις και συναισθήματα. (Δεν εξετάζω τις ενδιάμεσες βαθμίδες, τη διανοητική-πνευματική και τη διανοητική σωματική, γιατί δεν θέλω να επεκταθούμε σε πολυάριθμες κατηγορίες).</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Αυτό δεν σημαίνει πως ένας πνευματικός άνθρωπος δεν διαθέτει διανοητική και σαρκική πλευρά, αλλά πως η πνευματική δεσπόζει, υποτάσσοντας και καλύπτοντας τις άλλες δύο. Όμοια σ’ έναν διανοητικό άνθρωπο υπάρχουν η πνευματική και ή σαρκική πλευρά• η διανοητική, όμως, δεσπόζει, κατευθύνει το καθετί και δίνει τον δικό της τόνο στο καθετί, καλύπτοντας την πνευματική πλευρά με το κάλυμμα της διάνοιας. Ένας σαρκικός άνθρωπος, τέλος, διαθέτει και τις άλλες δυο πλευρές, την πνευματική και τη διανοητική• αυτές, όμως, καλύπτονται από τη σαρκικότητα και υποδουλώνονται στη σάρκα.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Ανεξάρτητα από τη βαθμίδα στην οποία βρίσκεται ένας άνθρωπος, όλες οι πλευρές του παραμένουν μέσα του ακέραιες, ως έμφυτες και εγγενείς. Ποτέ δεν υποδουλώνεται σε μία τόσο πολύ, ώστε να μην μπορεί να ελευθερωθεί από τα δεσμά της. Πάντα έχει τη δυνατότητα να μεταπηδήσει από τη μια βαθμίδα στην άλλη, αφού εξασθενίσει κάποια πλευρά και ισχυροποιήσει κάποιαν άλλη. Έτσι, ακόμα κι ένας πνευματικός άνθρωπος, μπορεί να πέσει στη διανοητικότητα, ή τη σαρκικότητα, όταν σαγηνευθεί από τη διανοητική, ή τη σαρκική ζωή, και ένας σαρκικός άνθρωπος να ανυψωθεί στην πνευματικότητα, όταν σαγηνευθεί από την πνευματική ζωή.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Ο άνθρωπος είναι πάντα ελεύθερος. Η ελευθερία του δίνεται μαζί με τη συνείδηση του “εγώ”, της υπάρξεώς του, συνιστώντας μαζί μ’ αυτήν την ουσία του πνεύματος και το κριτήριο της ανθρώπινης υποστάσεως. Αν αφαιρέσεις από τον άνθρωπο την ελευθερία και τη συνείδηση του “εγώ”, του αφαιρείς το πνεύμα. Και τότε δεν είναι πια άνθρωπος.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Ενώ, όμως, ο άνθρωπος έχει την ελευθερία να κινείται προς τα πάνω ή προς τα κάτω, στις διάφορες βαθμίδες ζωής, δεν μπορεί να κινείται με την ίδια ευκολία και άνεση, όταν πηγαίνει από τα ύψη στα βάθη ή αντίστροφα. Ούτε, πάλι, οι κινήσεις αυτές μπορούν να συντελεστούν μέσα στον άνθρωπο τόσο γρήγορα όσο οι μετακινήσεις του από ένα δωμάτιο σ’ ένα άλλο, μετακινήσεις που γίνονται αναρίθμητες φορές κάθε μέρα.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Μ΄ αυτό θέλω απλά να πω, ότι ο άνθρωπος που έχει την αυτοσυνειδησία και την ελευθερία του, δεν είναι ανεύθυνος για την εσωτερική του κατάσταση. Αν, μάλιστα, έχει πέσει σε κατάσταση αφύσικη και παραμένει σ’ αυτήν, τότε ο ίδιος είναι αποκλειστικά υπεύθυνος και υπόλογος ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Καθεμιά από τις βαθμίδες ή τις εκδηλώσεις της ζωής μας είναι φυσική, γι’ αυτό και αυτή καθ’ εαυτή δεν μπορεί να καταδικαστεί. Κατάσταση αφύσικη και γι’ αυτό καταδικαστέα είναι εκείνη της περιπλανήσεως των λογισμών και της αστασίας των επιθυμιών, που διεγείρονται από τα πάθη. Τα πάθη, που δεν είναι φυσικά αλλά ξένα στην ανθρώπινη φύση, αναμοχλεύουν και αναστατώνουν τα συναισθήματα της καρδιάς.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Η περιπλάνηση των λογισμών, η αστασία των επιθυμιών και η αναστάτωση της καρδιάς μας ταλαιπωρούν ακατάπαυστα, παρασύροντας μας σχεδόν πάντα σε λάθος δρόμο και μην αφήνοντας μας να κάνουμε το παραμικρό πράγμα όπως θα έπρεπε, Αυτή η αρρώστια, μολονότι πανανθρώπινη, δεν είναι φυσική την αφήνουμε να μας προσβάλει, την «αρπάζουμε» εκούσια.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Ο εχθρός την εκμεταλλεύεται έξυπνα κάθε φορά που επιχειρεί να ρίξει κάποιον άνθρωπο στα δίχτυα του: Πρώτα εισχωρεί στο χείμαρρο των λογισμών. Ύστερα ανάβει με τους λογισμούς εμπαθείς επιθυμίες. Και, τέλος, αναστατώνει με τις επιθυμίες την καρδιά. Τότε ο άνθρωπος, αν δεν συνέλθει έγκαιρα, πέφτει. Και μετά την πτώση του βυθίζεται σε μια βίαιη δίνη άτακτων λογισμών, επιθυμιών και συναισθημάτων, μερικές φορές για λίγο, άλλοτε για πολύ και όχι σπάνια για πάντα.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Μια τέτοια ζωή, που κάποια γεύση της το θυμάσαι πήρες, κυλάει ολοκληρωτικά μέσα σ’ αυτή τη δίνη, μια δίνη άγρια ή ήπια, αφανή ή απροκάλυπτη μέσα στην ωμή χυδαιότητα της. Δεν ξέρω αν υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος ελεύθερος από την περιπλάνηση των λογισμών και των ιδεών.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Πρόσεξε την, σε παρακαλώ, αυτή την αρρώστια μας. Εν μέρει, βέβαια, την έχεις ήδη προσέξει, αφού παραπονιέσαι για το χείμαρρο των λογισμών σου. Αγωνίσου, λοιπόν, να θεραπευθείς. Ακατάπαυστα να θυμάσαι ότι μέσα σου υπάρχει πάντα κάτι που δεν είναι καλό, κάτι που επιδιώκει σταθερά να σε πλανήσει, να σε βγάλει από τον σωστό δρόμο.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Όσο για τις άλλες δυο πλευρές του ανθρώπου, τη διανοητική και τη σωματική ή σαρκική, αυτές είναι, όπως ήδη είπαμε, φυσικές και απαλλαγμένες από αμαρτία. Τόσο ο διανοητικός άνθρωπος, όμως, όσο και, πολύ περισσότερο, ο σαρκικός δεν είναι απαλλαγμένοι από αμαρτία. Αμαρτάνουν, αφήνοντας να κυριαρχήσει μέσα τους κάτι που προορίστηκε να είναι όχι πρωτεύον και κυρίαρχο, αλλά δευτερεύον και υποδεέστερο.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Μολονότι, δηλαδή, η διανοητικότητα είναι φυσική, η κατάσταση του διανοητικού ανθρώπου είναι αφύσικη και μολονότι η σαρκικότητα είναι φυσική, η κατάσταση του σαρκικού ανθρώπου είναι αφύσικη. Το σφάλμα εδώ βρίσκεται στο ότι υπερέχει εκείνο που έπρεπε να υστερεί.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Όταν απεναντίας, η πνευματική πλευρά είναι η κυρίαρχη μέσα στον άνθρωπο, τότε η κατάστασή του είναι φυσική. Πρώτον, επειδή η πνευματικότητα αυτή καθ’ εαυτή είναι μέτρο και κριτήριο ανθρώπινης ζωής.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Συνεπώς, όντας κανείς πνευματικός, είναι αληθινός άνθρωπος, είναι πρόσωπο. Απεναντίας, ο διανοητικός άνθρωπος, και πολύ περισσότερο ο σαρκικός δεν είναι πρόσωπο, δεν έχει αυθεντικά ανθρώπινη προσωπικότητα. Δεύτερον, επειδή ο πνευματικός άνθρωπος, ανεξάρτητα από το βαθμό της πνευματικότητας του, συγκρατεί τη διανοητικότητα και τη σαρκικότητα στα φυσιολογικά τους επίπεδα: Λίγο μόνο τις αφήνει να ενεργούν μέσα του, και μάλιστα υποταγμένες στο πνεύμα.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Αυτός, λοιπόν, όπως είπα, αποτελεί ένα αληθινό και ολοκληρωμένο πρόσωπο. Αυτός, ο άνθρωπος που έχει φόβο Θεού, ακόμα και ο πιο απλοϊκός, είναι ανώτερος από τον μορφωμένο, τον επιστήμονα, τον καλλιτέχνη, τον διανοούμενο, που, παρά τη γνώση και τη φινέτσα του, δεν έχει ανάμεσα στους στόχους και τους πόθους του την ευαρέστηση του Θεού.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Με τον ίδιο τρόπο μπορείς να κρίνεις τα έργα τέχνης και λογοτεχνίας. Ένα έργο στο οποίο κυριαρχεί το σαρκικό στοιχείο είναι πέρα για πέρα κακό. Ένα έργο στο οποίο κυριαρχεί το διανοητικό στοιχείο, μολονότι ανώτερο, δεν ανταποκρίνεται στο σκοπό της τέχνης ή της λογοτεχνίας. Ένα έργο, τέλος, που όχι μόνο δεν έχει πνευματικά στοιχεία αλλά και εναντιώνεται απροκάλυπτα στο πνεύμα, τον Θεό και τα θεία, είναι αποτέλεσμα άμεσης υποβολής του εχθρού, και δεν πρέπει να γίνεται ανεκτό.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Βλέπεις τώρα ότι, σύμφωνα με τον φυσικό του προορισμό, ο άνθρωπος πρέπει να ζει πνευματικά, να υποτάσσει τα πάντα στο πνεύμα, να διαποτίζεται από το πνεύμα σ’ όλη την ψυχοσωματική του ύπαρξη, να καθοδηγείται από το πνεύμα στις σχέσεις του με τους άλλους, στην οικογένεια και στην κοινωνία.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Δεν θα σε παρακινήσω να ζήσεις πνευματικά, γιατί υποθέτω πως, έχοντας μελετήσει προσεκτικά όλα όσα σου έγραψα, είσαι ήδη αποφασισμένη να ζήσεις έτσι. Άλλωστε, έχεις εκφράσει στα γράμματα σου τη σταθερή επιθυμία να κρατήσεις τον εαυτό σου στο επίπεδο της πραγματικής ανθρώπινης αξίας, όπως αυτή καθορίστηκε από τον Δημιουργό.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Τώρα βλέπεις πως καθορίστηκε. Και, είν’ αλήθεια, μέχρι σήμερα κάπως έτσι, πνευματικά δηλαδή, έχεις ζήσει μέσα στην οικογένεια σου, μολονότι και επιστήμες έχεις σπουδάσει και καλή μουσικός είσαι αλλά και από νοικοκυριό ξέρεις.</span></div></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt;">Δεν χρειάζεται, επομένως, ν’ ασχοληθείς τόσο με την απόκτηση της πνευματικότητας, όσο με την ενίσχυση και τη διαφύλαξη της. Προστάτεψε τον εαυτό σου από τις επιδράσεις και τα θέλγητρα της διανοητικής και της σαρκικής ζωής, που στη δίνη τους λίγο έλειψε να πέσεις. Αυτό ακριβώς είχαμε συμφωνήσει να συζητήσουμε. Βέβαια, περιμένεις ακόμα μιαν</span><span style="font-size: 12pt;">  </span><span style="font-size: 12pt;">απάντηση στο ερώτημα: ‘‘Πώς πρέπει να ζει κανείς;’’.</span></div></span></span><p style="text-align: left;"></p><p class="MsoNormal"><br /></p></div><p class="MsoNormal"><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="font-size: 12pt;"><span style="color: #0a0a0a;"><span style="background-color: white; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"></span></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><span style="color: #0a0a0a;"><br /></span></span></p><p style="-webkit-text-stroke-width: 0px; background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: 400; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-thickness: initial; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; text-align: center;"><u><b><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</span></b></u></p><p></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_06.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή</span></b></span></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2_01364950000.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (2)</span></span></b></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/6_01105308244.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"> <b>ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (3)</b></span></span></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/4_0737933138.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (4)</span></span></b></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/5_01977378010.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (5)</span></b></span></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/6_077107272.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (6)</span></span></b></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/7_01053533565.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (7)</span></b></a></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_12.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">«Εσύ περιέγραψες τον τρόπο εξελίξεως των πραγμάτων• ο άγιος Μακάριος αποκάλυψε την αιτία και την προέλευσή τους......»</span></b></span></a></p><p><br /></p>

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [8]

  12. Συμπεράσματα. Η υπεροχή της πνευματικής ζωής Στο σημείο αυτό, ας ανακεφαλαιώσουμε όσα έχουμε πει, βγάζοντας κάποια συμπεράσματα. Μπορε...

Read more »

Τη δεκάτη ὀγδόη τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος ΛΕΟΝΤΙΟΥ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ΥΠΑΤΟΥ καὶ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ - ἁγίου μάρτυρος ΑΙΘΕΡΙΟΥ

<p></p><div style="text-align: left;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiIdo3_yxwfSzuW9YJ8ThQF3tmHTBglsM5KR6XrWLzzF7y6ARCTxAIWFPeSg2xtBAgib8dy1cmYiwIZW-oChmcz6aEum-3q43X2l6dODmwfjD_o1sgOX7h7uuT8RJ07E9AO6Vp-kVolTY0UrvqGa61X80YWW2BZBQWCEwg0Ucf1fY_iA5D2-HRoO1fU/s804/2026-07-01%2008_29_46-Neos%20Synaxaristis%20-%2010%20Iounios%20-%20WinDjView.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="804" data-original-width="576" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiIdo3_yxwfSzuW9YJ8ThQF3tmHTBglsM5KR6XrWLzzF7y6ARCTxAIWFPeSg2xtBAgib8dy1cmYiwIZW-oChmcz6aEum-3q43X2l6dODmwfjD_o1sgOX7h7uuT8RJ07E9AO6Vp-kVolTY0UrvqGa61X80YWW2BZBQWCEwg0Ucf1fY_iA5D2-HRoO1fU/s1600/2026-07-01%2008_29_46-Neos%20Synaxaristis%20-%2010%20Iounios%20-%20WinDjView.jpg" /></a></div></div><div style="text-align: left;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="background-color: white; color: #990000; text-align: justify;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif;"><div style="font-size: 12px;"><div><span style="color: #990000; font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; text-align: justify;"><i><span style="font-size: medium;">Το μυστικό των Αγίων δεν ήταν η σωματική τους αντοχή αλλά η ταπείνωση. Ο υπερήφανος εύκολα καταρέει γιατί στηρίζεται στον εαυτό του. Ο ταπεινός όμως αντέχει γιατί ξέρει ότι όλη του η ζωή εξαρτάται από τον Χριστό. Αν θέλουμε να βρούμε τη δύναμη που είχαν οι Άγιοι πρέπει να μάθουμε να ταπεινωνόμαστε, να ζητάμε συγνώμη, να εμπιστευόμαστε το θέλημα του Θεού ακόμη και όταν είναι δύσκολο. Οι Άγιοι άντεχαν τους διωγμούς επειδή περίμεναν τον Χριστό με λαχτάρα. Η ελπίδα τους δεν ήταν σε αυτή τη γη αλλά στη Βασιλεία του Θεού. Εμείς όμως έχουμε συχνά τις ρίζες μας πολύ βαθιά φυτεμένες εδώ κάτω και έτσι κάθε απειλή χάνεται μαζί με τον φόβο μήπως χάσουμε αυτά που αγαπάμε.</span></i></span></div><span style="color: #990000;"><div><i><span style="font-size: medium;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; text-align: justify;">Όσο περισσότερο ελπίζουμε στα γήινα τόσο πιο πολύ μας καταβάλλει </span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; text-align: justify;">η </span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; text-align: justify;">ραθυμία. Όσο περισσότερο ελπίζουμε στο Χριστό τόσο πιο πολύ αντέχουμε. Η απάντηση λοιπόν στο γιατί οι Άγιοι άντεχαν διωγμούς και εμείς παραδινόμαστε στη ραθυμία είναι απλή αλλά δύσκολη γιατί εκείνοι αγαπούσαν πραγματικά το Χριστό ενώ εμείς συχνά τον αγαπάμε επιφανειακά. Η αγάπη τους ήταν φωτιά που κατέκαιγε κάθε φόβο ενώ η δική μας συχνά είναι μια μικρή σπίθα που σβήνει εύκολα. </span></span></i></div></span><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"><br />Τη δεκάτη ὀγδόη τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος ΛΕΟΝΤΙΟΥ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ΥΠΑΤΟΥ καὶ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/blog-post.html#_ftn1" name="_ftnref1" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span class="MsoFootnoteReference"><b><span style="font-size: 12pt; line-height: 18.4px;">[1]</span></b></span></span></a>. </span></b></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;">Ὁ ἅγιος Λεόντιος ὑπηρετοῦσε στον ρωμαϊκό στρατὸ κατὰ τοὺς χρόνους τῆς βασιλείας τοῦ Βεσπασιανοῦ (περὶ τὸ 69-79) και διακρίθηκε γιὰ τὴν γενναιότητά του. Στην Τρίπολη τῆς Φοινίκης ὅπου ὑπηρετοῦσε, μοίραζε στοὺς πτωχοὺς τὰ σιτηρέσια τοῦ στρατοῦ, χωρὶς νὰ κρύβει τὴν εὐλάβειά του γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ καταδικάζοντας τὴν λατρεία τῶν εἰδώ- λων. Η φήμη του ἔφθασε μέχρι τὸν διοικητὴ τῆς Φοινίκης, Ἀδριανό, ὁ ὁποῖος ἦταν ἔνθερμος ὑπέρμαχος τῆς εἰδωλολατρίας καὶ εἶχε τὴν ἄδεια τοῦ αὐτοκράτορα νὰ θανατώνει τοὺς μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Ἔστειλε στὴν Τρίπολη ἕνα ἀπόσπασμα μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν τριβοῦνο Ύπατο (ή Υπάτιο), μὲ διαταγὴ νὰ συλλάβει τὸν Λεόντιο καὶ νὰ τὸν κρατήσει μέχρι τὴν ἄφιξή του. Φθάνοντας κοντὰ στὴν πόλη ὁ Ὕπατος προσβλήθηκε ἀπὸ δυνατὸ πυρετὸ καὶ τὴν ἴδια ἐκείνη νύκτα ἐμφανίσθηκε σὲ αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου καὶ τοῦ εἶπε: «Ἂν θέλεις νὰ θεραπευθεῖς ἐπικαλέσου τρεῖς φορὲς τὸν Θεὸ τοῦ Λεοντίου». Κατόπιν ἡ περίλαμπρη μορφὴ ἔγινε ἄφαντη. Ο Ὕπατος ἔκανε ὅ,τι τοῦ εἰπώθηκε καὶ εὐθὺς ἀνακουφίσθηκε. <br />Τὴν ἑπομένη ὁ Ὕπατος μετέβη στην πόλη μαζὶ μὲ ἕναν ἄλλο στρατιώτη, τὸν Θεόδουλο. Συνάντησαν τον Λεόντιο, ὁ ὁποῖος τοὺς χαιρέτησε πρόσχαρα καὶ παρουσιαζόμενος ὡς φίλος τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἀναζητοῦσαν, τοὺς προσκάλεσε στὸ σπίτι του. Ἀφοῦ τοὺς προσέφερε τὴν καλύτερη φιλοξενία ἀποκάλυψε ὅτι αὐτὸς ἦταν ὁ Λεόντιος, στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ὕπατος καὶ ὁ Θεόδουλος ἔπεσαν τότε στὰ πόδια του καὶ τὸν παρακάλεσαν νὰ τοὺς ἐλευθερώσει ἀπὸ τὴν ἀκαθαρσία τῆς εἰδωλολατρίας καὶ νὰ τοὺς ἑνώσει μὲ τὸν Σωτήρα Χριστό. Ο Λεόντιος προσευχήθηκε καὶ νεφέλη ἐμφανίσθηκε στὸν οὐρανό, ἀφήνοντας να πέσει ἐπάνω τους τὸ ἀναγκαῖο γιὰ τὴν βάπτισή τους νερό. Φωτισμένοι μὲ τὸν τρόπο αὐτό, πορεύθηκαν ἐν μέσῳ τῆς πόλεως ντυμένοι στὰ λευκὰ καὶ κρατώντας λαμπάδα στο χέρι. Οἱ εἰδωλολάτρες ταράχθηκαν σφόδρα μπροστὰ στὸ θέαμα αὐτὸ καὶ δύο ἡμέρες αργότερα, ὅταν ἔφθασε ὁ Ἀδριανὸς στὴν Τρίπολη, διέταξε να συλληφθοῦν καὶ νὰ φυλακισθοῦν. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας ὁ Λεόντιος τοὺς παρότρυνε νὰ ὑπομένουν μὲ χαρὰ τὶς δοκιμασίες ποὺ θὰ τοὺς χάριζαν τὴν αἰώνια ζωή, ἐνῶ τὴν νύχτα προσεύχονταν καὶ ἔψαλλαν ἀπὸ κοινοῦ. <br />Τὸ πρωὶ ἐμφανίσθηκαν στο δικαστήριο ἐνώπιον τοῦ Ἀδριανοῦ. Ὁ Λεόντιος δήλωσε ὅτι ἦταν υἱὸς τοῦ ἀληθινοῦ Φωτός, στὸ ὁποῖο τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ ἀντισταθεῖ, καὶ στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ. Οργισμένος ὁ δικαστὴς πρόσταξε νὰ τοῦ σπάσουν τὰ κόκκαλα με βέργες, ἀλλὰ ὁ ἅγιος παρέμεινε ἀκλόνητος καὶ ὁδηγήθηκε πάλι στην φυλακή. Ὁ Ἀδριανός κάλεσε κατόπιν νὰ παρουσιασθοῦν ὁ Ὕπατος καὶ ὁ Θεόδουλος καὶ τοὺς ρώτησε γιὰ ποιὸν λόγο εἶχαν τόσο ἀναπάντεχα προδώσει τὸν αὐτοκράτορά τους. Τοῦ ἀποκρίθηκαν ὅτι ἦσαν πλέον στρατολογημένοι στην στρατιὰ τοῦ Βασιλέως τῶν Οὐρανῶν καὶ γιὰ τίποτε στὸν κόσμο δὲν θὰ ἐπέστρεφαν στὴν μάταιη λατρεία τῶν εἰδώλων. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ κρέμασαν τὸν Ὕπατο στὸ τιμωρητικὸ ξύλο γιὰ νὰ γδαρθεῖ ζωντανός, ἐνῶ ὁ Θεόδουλος δάρθηκε μὲ τὸ πλατὺ μέρος τῶν σπαθιῶν. Τὴν ὥρα τῶν βασανισμῶν ἡ μόνη κραυγὴ ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὸ στόμα τους ἦταν τό: Κύριε ἐλέησον! Ἔτσι ὁ Ἀδριανὸς ἔδωσε τὴν ἐντολὴ νὰ ἀποκεφαλισθοῦν. <br />Κατὰ τὴν δεύτερη ανάκριση ἀπείλησαν τον Λεόντιο ὅτι θὰ τὸν ὑποβάλουν στὰ ἴδια βασανιστήρια· ἐκεῖνος ἀποκρίθηκε ὅτι τὰ μαρτύρια αὐτὰ ἦσαν ὁ στέφανος τῆς ἀθλήσεώς τους καὶ τὸ ἐνέχυρον τῆς αἰώνιας νίκης τους. Τότε τον ξάπλωσαν κατὰ γῆς καὶ τέσσερεις στρατιῶτες τὸν κτυποῦσαν μὲ βέργες. Τὴν στιγμὴ ποὺ ἕνας κήρυκας έκραζε: «Ἰδοὺ πῶς τιμωροῦνται ὅσοι στασιάζουν κατὰ τοῦ αὐτοκράτορος καὶ κατὰ τῶν θεῶν!», ὁ ἅγιος βοοῦσε: «Μπορεῖτε νὰ ἐξαντλήσετε τὸ σῶμα μου, ἀλλὰ δὲν θὰ καταφέρετε νὰ νικήσετε την ψυχή μου». Τὸν ἔγδαραν ζωντανό, ἀλλὰ παρέμεινε σιωπηλός, μὲ τὰ μάτια στραμμένα πρὸς τὸν οὐρανό, προσευχόμενος. Ὁ τύραννος τότε πρόσταξε νὰ τὸν κρεμάσουν ἀνάποδα καὶ νὰ τὸν μαστιγώσουν, ἀφοῦ δέσουν στον λαιμό του μιὰ βαρειά πέτρα. Μετὰ τὸ μαρτύριο αὐτὸ τὸν ὁδήγησαν πίσω στὴν φυλακὴ καὶ ἐνῶ εὐχαριστοῦσε τὸν Θεό, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς νύχτας, ἕνας ἄγγελος ἦλθε νὰ τὸν παρηγορήσει καὶ νὰ τὸν ἐνδυναμώσει νὰ ἐγκαρτερήσει μέχρι τέλους στὸν ἀγώνα. Τὴν ἑπομένη, ὁ ἅγιος ἔδειξε τὴν ἴδια ἀποφασιστικότητα, παρὰ τὰ μαρτύρια. Ὁ Ἀδριανός τότε διέταξε νὰ τὸν τεντώσουν ἀνάμεσα σὲ τέσσερεις πασσάλους καὶ νὰ τὸν χτυποῦν μέχρι θανάτου. Ἔτσι ὁ ἅγιος παρέδωσε τὴν ψυχή του στὸν Θεὸ κάτω ἀπὸ τὰ πλήγματα ἀναπέμποντας εὐχαριστίες. Πιστοὶ κατέθεσαν τὸ σκήνωμά του κοντὰ στὴν Τρίπολη, ὅπου ἀργότερα αναγέρθηκε προς τιμήν του λαμπρὴ βασιλικὴ στὴν ὁποία συν έρρεαν πλήθη πιστῶν ἀπὸ παντοῦ γιὰ νὰ προσκυνήσουν τον τάφο του, καθότι ὁ ἅγιος Λεόντιος κατέστη ὁ πλέον τιμημένος μάρτυρας τῆς Φοινίκης καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς λαμπρότερους τῆς χριστιανικῆς Ἀνατολῆς. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"> </span></b></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;">Μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος ΑΙΘΕΡΙΟΥ. <o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt; line-height: 18.4px;">Κατὰ τὸν διωγμὸ τοῦ Διοκλητιανοῦ ὁ ἅγιος Αἰθέριος κατηγορήθηκε ὡς χριστιανὸς καὶ παραδόθηκε στὸν διοικητὴ Ἐλεύσιο. Ομολόγησε μὲ γενναιότητα τὸν Χριστὸ καὶ οἱ δήμιοι ἔκαψαν τὸ σῶμα του μὲ ἀναμμένους δαυλούς, κατόπιν δὲ τὸν βασάνισαν μὲ πυρωμένες βελόνες στις μασχάλες, στὴν ράχη καὶ στὸ στῆθος. Ἐν συνεχείᾳ πέρασαν τσιγκέλι στὰ ρουθούνια του καὶ τὸν ξάπλωσαν σὲ ἕνα πυρωμένο σιδερένιο κρεβάτι. Ἐφυλάχθη ὅμως ὁ ἅγιος ἀβλαβὴς ἀπὸ ἄγγελο Κυρίου καὶ ἐτελειώθη μὲ ἀποκεφαλισμό. </span></p></div></div><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="font-size: 12pt; line-height: 18.4px;"><span style="color: #333333;"> </span></span></p></div> <div style="mso-element: footnote-list;"><div style="text-align: justify;"><span style="color: #333333; font-family: arial;"><br /></span></div><span style="color: #333333;"><!--[if !supportFootnotes]--></span><hr size="1" style="text-align: left;" width="33%" /> <span style="color: #333333;"><!--[endif]--> </span><div id="ftn1" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: #333333; font-family: arial;"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[1]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> . Σύμφωνα μὲ τὴν συριακὴ ἐκδοχὴ τοῦ Μαρτυρίου του, ὁ ἅγιος Λεόντιος ἦταν στρατιώτης ἐπὶ Διοκλητιανοῦ. Μεταστράφηκε ἀπὸ τὸν μοναχό Πούμπλιο καὶ μοίρασε τὸν μισθό του στοὺς πτωχούς, ἐμπαίζοντας τὰ εἴδωλα. Καταγγέλθηκαν ἀμφότεροι ἀπὸ εἰδωλολάτρες ἱερεῖς στὸν χιλίαρχο Φιλέρινο ὁ ὁποῖος διέταξε νὰ τοὺς μαστιγώσουν καὶ ἐξόρισε τὸν Πούμπλιο στὴν Ἔμεσσα. Ἐκεῖνος ὅμως ἐπέστρεψε γρήγορα στην Τρίπολη, ὅπου ἦλθε νὰ τὸν συναντήσει ὁ Λεόντιος. Οδηγήθηκαν ἐνώπιον τοῦ διοικητῆ Φιρμιλιανοῦ, ὑπέστησαν βασανιστήρια καὶ ὁ Πούμπλιος πέθανε καθ ̓ ὁδὸν πρὸς τὴν Τύρο ὅπου τοὺς μετέφεραν, ἐνῶ ὁ Λεόντιος ὑπέκυψε στοὺς ραβδισμούς. Ὁ ἅγιος Πούμπλιος ἀναφέρεται τὴν ἡμέρα αὐτὴ στὸ γεωργιανὸ Ἡμερολόγιο τῆς Ἱερουσαλήμ (10ος αιώνας, Garitte, Calendrier, σελ. 255). </span></p> <p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><o:p><span style="font-family: arial;"> </span></o:p></p> </div> </div><br /><p></p>

Τη δεκάτη ὀγδόη τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος ΛΕΟΝΤΙΟΥ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ΥΠΑΤΟΥ καὶ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ - ἁγίου μάρτυρος ΑΙΘΕΡΙΟΥ

Το μυστικό των Αγίων δεν ήταν η σωματική τους αντοχή αλλά η ταπείνωση. Ο υπερήφανος εύκολα καταρέει γιατί στηρίζεται στον εαυτό του. Ο ταπει...

Read more »

Βάσανα και ταλαιπωρία.

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEitmAyvFkz3vbVgHtMhObr8G76rEgSNRdJ5ghVOUYjOTXxW5RCV-B0m5ccmdDkD9gc1Cq5lAtRyrFvVlvhNBdr5JHPXx2tdwd3yPvIlOtJnN4aNdZSUxWlZhRwJfJrhX38NkHlR0NWV7-ZdJ_tP8u2t5nkvMuDUEQ22cBDLqadKWx9RHEVruoQPZK68/s855/stradanija.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="709" data-original-width="855" height="530" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEitmAyvFkz3vbVgHtMhObr8G76rEgSNRdJ5ghVOUYjOTXxW5RCV-B0m5ccmdDkD9gc1Cq5lAtRyrFvVlvhNBdr5JHPXx2tdwd3yPvIlOtJnN4aNdZSUxWlZhRwJfJrhX38NkHlR0NWV7-ZdJ_tP8u2t5nkvMuDUEQ22cBDLqadKWx9RHEVruoQPZK68/w640-h530/stradanija.jpg" width="640" /></a></div> <br /><p></p><p></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><b>Ταλαιπωρία ως συνέπεια της τιμωρίας</b><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Τα βάσανα αποτελούν μέρος της ανθρώπινης ζωής από την Πτώση των προπατόρων μας. Ως αποτέλεσμα της παραβίασης της εντολής του Θεού, οι άνθρωποι έγιναν θνητοί, όπως είχε προειδοποιήσει προηγουμένως ο Θεός, και στερήθηκαν την πρόσβαση στον καρπό του δέντρου της ζωής, ο οποίος θα διατηρούσε τη ζωτικότητά τους (Γέν. 3:22-23 ). ​​Επιπλέον, ο Αδάμ καταδικάστηκε σε καταναγκαστική εργασία για τροφή ( Γέν. 3:17-19 ), και οι γυναίκες καταδικάστηκαν στα βάσανα που σχετίζονται με τον τοκετό ( Γέν. 3:16 ).<br /> Η «Ομολογία της Ορθόδοξης Πίστης της Ανατολικής Εκκλησίας» απαριθμεί τα ακόλουθα είδη βασάνων που άρχισαν να βιώνουν οι άνθρωποι ως αποτέλεσμα της τιμωρίας του Θεού προς τους προγόνους τους για την αμαρτία που διέπραξαν: ιδρώτας στον τοκετό, θλίψεις, σωματικές ασθένειες, ασθένειες κατά τον τοκετό και μια δύσκολη ζωή κατά τη διάρκεια του γήινου ταξιδιού τους, που κατέληγε σε σωματικό θάνατο. Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτές οι τιμωρίες επιβλήθηκαν και στους προγόνους μας για εκπαιδευτικούς σκοπούς.<br /> Η Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται επανειλημμένα στις θλίψεις και τα βάσανα, που αποστέλλονται ή επιτρέπονται από τον Θεό, ως εκδηλώσεις θεϊκής δικαιοσύνης. Ένα άτομο που έχει διαπράξει μια αμαρτία πρέπει να υποστεί τιμωρία, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων κακουχιών ή ακόμη και θανάτου. Το Βιβλίο του Ιώβ ξεχωρίζει, αφηγούμενο τα βάσανα ενός αθώου δίκαιου ανθρώπου. Ωστόσο, ακόμη και οι άνθρωποι της περιόδου της Παλαιάς Διαθήκης δεν ήταν άγνωστοι με την άποψη του πόνου ως έκφραση της πατρικής αγάπης του Θεού για τους ανθρώπους, όπως λέει η μαρτυρία: « Όποιον αγαπά ο Κύριος παιδεύει, όπως ο πατέρας τον γιο » (Παροιμίες 3:12 ).<br /> Ωστόσο, η ιδέα της τιμωρίας του Θεού ως μέτρο παιδαγωγικής επιρροής σε έναν αμαρτωλό και ως μορφή εκδήλωσης της αγάπης του Θεού για έναν αμαρτωλό αποκαλύφθηκε με μεγαλύτερη λεπτομέρεια κατά την περίοδο της Καινής Διαθήκης, στη διδασκαλία της Εκκλησίας. Παρ 'όλα αυτά, ακόμη και στις Γραφές της Καινής Διαθήκης, ο πόνος, ως συνέπεια της τιμωρίας του Θεού, αναφέρεται με δύο τρόπους:<br /> 1) ως εκδήλωση της φροντίδας του Θεού για τα παιδιά Του, ως μέτρο που εξυπηρετεί το πνευματικό τους όφελος, προάγει τη μετάνοιά τους, καθαρίζοντάς τα από τις αμαρτίες ( Εβρ. 12:4-11 , Α' Κορ. 11:32 ), 2) ως τιμωρία για τους αμαρτωλούς, σε αυτή τη ζωή ( Α' Πέτρ. 4:15 , Ρωμ. 13:4 ) και στο μέλλον - στη Γέεννα ( Ματθ. 10:28 , Ρωμ. 2:5-8 ).<br /> Ορισμένες αμαρτίες προκαλούν βάσανα στον αμαρτωλό φυσικά (για παράδειγμα, σοβαρές ασθένειες ως αποτέλεσμα μιας ακόλαστης ζωής), ενώ άλλες επιβάλλονται ως τιμωρία.<br /> Το βάσανο μπορεί να έχει λυτρωτική σημασία για τους πιστούς στον Χριστό. Αποκτά αυτή τη σημασία όχι από μόνο του, αλλά σε συνδυασμό με το λυτρωτικό βάσανο του Σωτήρα. Ο Μητροπολίτης Στέφανος (Γιαβόρσκι) εξηγεί:<br /> «Δεν μπορεί να υπάρξει κανένα σκάνδαλο για τον Χριστό τον Θεό μας από αυτό, αφού όλη η δύναμη των καλών έργων και η λύτρωσή μας προέρχεται από το Αίμα του Χριστού, και αν κάνουμε κάτι για τη σωτηρία μας, τότε το κάνουμε με το Πνεύμα Του, που μας δόθηκε, ή, επιπλέον, το ίδιο το Πνεύμα του Χριστού εργάζεται μέσα μας».<br /> Ο Άγιος Αμβρόσιος της Όπτινα έγραψε τα εξής σχετικά με τη λυτρωτική έννοια του πόνου:<br /> «Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι οι αμαρτίες δεν συγχωρούνται μόνο με την εξομολόγηση, αλλά απαιτείται και ικανοποίηση. Ο ίδιος ο Κύριος είπε στον ληστή στον σταυρό ( Λουκάς 23:43 ): Σήμερα θα είσαι μαζί μου στον Παράδεισο . Αλλά ακόμη και μετά από αυτή την υπόσχεση, ο ληστής δεν πέρασε αμέσως και όχι χωρίς δυσκολία στις απολαύσεις του Παραδείσου, αλλά έπρεπε πρώτα να υπομείνει το σπάσιμο των ποδιών του. Έτσι, αν και οι προηγούμενες αμαρτίες μας συγχωρούνται στο Μυστήριο της Εξομολόγησης και κατά τη λήψη των μοναστικών όρκων, πρέπει παρόλα αυτά να τις υπομένουμε, δηλαδή να υπομένουμε, ασθένειες, θλίψεις, ταλαιπωρίες και όλα όσα μας στέλνει ο Κύριος για τον καθαρισμό των αμαρτιών μας, ως μετάνοια του Θεού». «Η ασθένεια, η αδυναμία και η εξασθένηση της σάρκας μας λογίζονται για την άφεση των αμαρτιών», λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος , ο οποίος τις βλέπει ως «ένα καμίνι στο οποίο καθαριζόμαστε».<br /> Ο Όσιος Βαρσανούφιος ο Μέγας γράφει σε ένα από τα πνευματικά του παιδιά: «...όσο ο Θεός σε αφήνει να λυπάσαι στο σώμα, τόσο θα σου χαρίσει ανακούφιση από τις αμαρτίες σου».<br /> Η ταλαιπωρία μπορεί επίσης να προστατεύσει ένα άτομο από πιθανές αμαρτίες. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><b>Τα βάσανα ως δοκιμασία</b><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Τα αθώα ή άδικα βάσανα μπορούν επίσης να χρησιμεύσουν ως δοκιμασία της πίστης ενός Χριστιανού και μπορούν να παράσχουν έναν επιπλέον λόγο για να αποδείξουν την αγάπη τους για τον Θεό. Ο Άγιος Φιλάρετος της Μόσχας έγραψε:<br /> «Ο Θεός μας επιτρέπει να βιώνουμε θλίψεις, εν μέρει για να μας καθαρίσει από τις αμαρτίες μας και εν μέρει για να μας αφήσει μια ευκαιρία για να γίνουμε άξιοι. Αυτός που τις υπομένει με θαρραλέα υποταγή όχι μόνο δεν υφίσταται καμία βλάβη από αυτές, αλλά και αποκομίζει από αυτές τα πιο πολύτιμα οφέλη.»<br /> Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα τέτοιων δεινών στην βιβλική ιστορία είναι ο δίκαιος Ιώβ, ο οποίος έχασε τα πάντα (περιουσία, αγαπημένα πρόσωπα, υγεία), αλλά δεν βλασφήμησε τον Θεό, υπέμεινε τη δοκιμασία και τελικά ανταμείφθηκε.<br /> Αν ένα άτομο έχει τη σωστή στάση απέναντι στις θλίψεις και τα βάσανα που βιώνει, μπορεί να χρησιμεύσει ως μέσο για την ανάπτυξη και την ενδυνάμωση του ηθικού του χαρακτήρα. Ο Απόστολος Παύλος έγραψε: «Καυχόμαστε και στις θλίψεις, γνωρίζοντας ότι η θλίψη φέρνει υπομονή, η δε υπομονή χαρακτήρα, ο χαρακτήρας ελπίδα, και η ελπίδα δεν απογοητεύει » ( Ρωμ. 5:3-5 ). Ο Απόστολος Ιάκωβος εκφράζει την ίδια σκέψη όταν λέει ότι «η δοκιμασία της πίστης φέρνει υπομονή. Η δε υπομονή ας έχει τέλειο έργο, για να είμαστε τέλειοι και πλήρεις, χωρίς να μας λείπει τίποτα » (Ιάκωβος 1:3, 4 ). Έτσι, οι δοκιμασίες, αν υπομείνουν σωστά από έναν Χριστιανό, συμβάλλουν στην ανάπτυξη της ηθικής του τελειότητας.<br /> Σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο, ο Θεός, εν τη αγαθότητά Του, « δεν θέλει αφήσει ουδείς να πειραστεί πέραν της δυνάμεώς του », αλλά όταν στέλνει τον πειρασμό, παρέχει και «τὴ διέξοδο, ὥστε νὰ δύνασθε νὰ ὑποφέρετε.» ( Α΄ Κορινθίους 10:13 ). Ο Απόστολος Ιάκωβος έγραψε: «Εὐτυχὴς ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ὑπομένει δοκιμασία. Διότι, ἀφοῦ ἀναδειχθῇ νικητής, θὰ λάβῃ τὸ στεφάνι τῆς (αἰώνιας) ζωῆς, ποὺ ὑποσχέθηκε ὁ Κύριος γι’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι τὸν ἀγαποῦν.» ( Ιάκωβος 1:12 ). Αυτό εξηγεί γιατί οι άγιοι υπομένουν τα βάσανα όχι μόνο με υπομονή, αλλά και με γαλήνη, ακόμη και με χαρά.<br />Οι Χριστιανοί μάρτυρες και ομολογητές όλων των εποχών χρησιμεύουν ως παραδείγματα αυτής της στάσης απέναντι στα βάσανα και τις δοκιμασίες .<br /> Η συνάντηση με τα βάσανα χρησιμεύει επίσης ως υπενθύμιση ότι η τρέχουσα κατάσταση πραγμάτων στη γη είναι ανώμαλη. Έτσι απεικονίζει αυτή την προσωρινή ζωή με τις απατηλές ευλογίες της ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο οποίος σίγουρα έπρεπε να υπομείνει θλίψεις και βάσανα.<br /> «Τι είναι αυτή η ζωή; Είναι το ορμητικό ρεύμα ενός τρεχούμενου ποταμού, στο οποίο ένα πράγμα φεύγει συνεχώς, ένα άλλο έρχεται, και τίποτα δεν είναι μόνιμο... Πολλά είναι τα μονοπάτια μιας ζωής με πολλά προβλήματα, και σε κάθε ένα υπάρχουν λύπες. Δεν υπάρχει καλό για τους ανθρώπους που να μην αναμειγνύεται με κακό, και θα ήταν καλό αν οι λύπες δεν αποτελούσαν μεγαλύτερο μέτρο. Ο πλούτος είναι αβέβαιος. Ο θρόνος είναι η υπερηφάνεια του ονειροπόλου. Η υποταγή είναι βαρύτητα. Η φτώχεια είναι δεσμά. Η ομορφιά είναι μια βραχύβια λάμψη αστραπής. Η νεότητα είναι ένας προσωρινός αναβρασμός. Η δόξα είναι αέρας. Η δύναμη είναι ιδιοκτησία ενός αγριόχοιρου. Ο κορεσμός είναι θράσος. Ο γάμος είναι ζυγός. Ο μεγάλος αριθμός παιδιών είναι απαραίτητη φροντίδα. Η ατεκνία είναι ασθένεια. Οι δημόσιες συναθροίσεις είναι σχολείο κακιών. Η αδράνεια αποδυναμώνει. Η καλλιέργεια της γης είναι δύσκολη. Η πατρίδα είναι ο λάκκος του εαυτού μας. Μια ξένη γη είναι μια ντροπή. Για τους θνητούς όλα είναι δύσκολα."<br /> Μόνο στη Βασιλεία του Θεού, στην οποία ο Χριστιανός καλείται να αγωνιστεί, θα έρθει η πλήρης ειρήνη, η οποία είναι ανέφικτη στη γη.<br /> Η παρουσία του πόνου παρέχει μια ευκαιρία για την έκφραση συμπόνιας —μίας από τις μορφές αγάπης για τον πλησίον. Ο Αρχιερέας Νικολάι Στελέτσκι αναλογίζεται πάνω σε αυτό:<br /> «Τα βάσανά μας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμπόνια, επειδή χωρίς αυτά δεν θα μπορούσαμε να συμπονέσουμε. Αναπτύσσουν στις ψυχές μας την ικανότητα να κατανοούμε τα βάσανα των άλλων, μας προδιαθέτουν να είμαστε πιο συμπονετικοί με τη θλίψη των άλλων, πιο ευγενικοί και, όταν χρειάζεται, πιο επιεικής με τις αδυναμίες και τις ελλείψεις των άλλων. Αυτός που δεν έχει βιώσει καμία σοβαρή δοκιμασία στη ζωή, αλλά γνωρίζει μόνο υλική ευημερία, χαίροντας στο φως όλη μέρα ( Λουκάς 16:19 ), δεν θέλει να γνωρίζει τις ανάγκες του άτυχου Λαζάρου, που χάνεται από την πείνα και το κρύο. Η καρδιά του είναι κλειστή στη συμπόνια και δεν μπορεί πλέον να συμπονέσει καθόλου τις ατυχίες του πλησίον του. Αντίθετα, ένα άτομο που έχει βιώσει θλίψη θα κατανοήσει πιο γρήγορα και βαθιά τη θλίψη ενός άλλου, θα τον λυπηθεί πιο εύκολα με την καρδιά του και θα σπεύσει να του απλώσει ένα χέρι βοήθειας. Ωστόσο, η συμπόνια που προκαλείται από τα βάσανα των άλλων δεν είναι, από μόνη της, η υψηλότερη εκδήλωση αγάπης: υπάρχει μόνο όσο υπάρχει η αιτία που την προκαλεί. Επομένως, δεν αρκεί απλώς να συμπονέσουμε τα βάσανα του πλησίον μας. Πρέπει επίσης να είμαστε προετοιμασμένοι να να υποφέρει κανείς τον εαυτό του και να θυσιάσει ακόμη και τη ζωή του για το καλό των άλλων ( Ιωάννης 15:13 ). Με μια λέξη, χρειάζεται η αυταπάρνηση, η οποία, σε σύγκριση με τη συμπόνια, είναι τόσο πιο έκδηλη στην αγάπη, όσο μεγαλύτερη είναι η διάρκεια και η σταθερότητα της εκδήλωσής της. Κάθε αυταπάρνηση είναι μια αποποίηση κάποιου προσωπικού, εγωιστικού συμφέροντος. Είναι, επομένως, μια στέρηση ή -που είναι το ίδιο- μια ταλαιπωρία, που χρησιμεύει ως ένα σίγουρο σημάδι τέλειας αγάπης.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><b>Ταλαιπωρία ως συνέπεια της απερισκεψίας</b><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Υπάρχει ένα είδος προβλημάτων και δεινών που προκαλεί ο άνθρωπος στον εαυτό του λόγω απερισκεψίας ή υπερηφάνειας. Ο ίδιος γίνεται η αιτία τέτοιων δυστυχιών. Ο Άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης λέει σχετικά:<br /> «Συχνά είμαστε εκτεθειμένοι σε κινδύνους, πειρασμούς και αδυναμίες, η αιτία των οποίων δεν είναι ούτε ο Θεός ούτε ο διάβολος, αλλά η δική μας αδυναμία να συλλογιστούμε σωστά και η απροσεξία μας, όπως συμβαίνει με εκείνους που, βλέποντας τον καιρό να αλλάζει για τον χειμώνα, παρόλα αυτά βγάζουν το πλοίο τους από το λιμάνι, καθώς και με εκείνους που εκθέτουν τον εαυτό τους σε [άσκοπους] κινδύνους».<br /> Αλλού ο άγιος αυτός προειδοποιεί:<br /> «Δεν πρέπει να εκθέτουμε ανόητα τον εαυτό μας σε κίνδυνο λέγοντας ότι εμπιστευόμαστε τη βοήθεια του Θεού, ακόμα και όταν αναγνωρίζουμε ότι είμαστε άξιοι κατηγορίας. Διότι αυτό αποτελεί αλαζονεία και θράσος. Εκθέτοντας τόσο επιπόλαια τον εαυτό μας σε κίνδυνο, γινόμαστε οι ίδιοι η αιτία της δικής μας καταστροφής.»<br /> Αν κάποιος εκούσια επιδιώκει προβλήματα για τον εαυτό του, χωρίς να προσπαθεί να ανακαλύψει το θέλημα του Θεού για τον εαυτό του, αυτό μπορεί να αποδειχθεί καταστροφικό για αυτόν.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><b>Το λυτρωτικό Πάθος του Χριστού</b><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Ο Κύριος Ιησούς Χριστός υπέστη εθελοντικά παθήματα για τη σωτηρία των ανθρώπων. Ο Προφήτης Ησαΐας προφητεύει για τα παθήματα του Χριστού: « Αὐτὸς φέρει ἐπάνω του τὸ φορτίον τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ δι’ ἡμᾶς πονεῖ, καὶ ἡμεῖς ἐνομίσαμεν πλανώμενοι ὅτι Αὐτὸς πονεῖ καὶ ἐκτυπήθη ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ὑποφέρει κακά, τιμωρούμενος διὰ τὰς ἰδίας Του ἁμαρτίας. Αὐτὸς ὅμως ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας μᾶς καὶ ἐταλαιπωρήθη διὰ τὰς ἀνομίας μας. Παιδευτικὴ τιμωρία διὰ τὴν ἰδικήν μας εἰρήνην ἐπέπεσεν ἐπ’ αὐτόν. Διὰ τῆς πληγῆς Του ἐθεραπεύθημεν ἡμεῖς. Ὅλοι ὡσὰν πρόβατα ἐπλανήθημεν· κάθε ἄνθρωπος εἰς τὸν δρόμον ποὺ ἐβάδιζε, καὶ κατὰ τὸν τρόπον, καθ’ ὃν ἔζη, ἐπλανήθη. Καὶ ὁ Κύριος παρέδωκεν Αὐτὸν εἰς παθήματα καὶ θάνατον διὰ τὰς ἁμαρτίας μας. Καὶ Αὐτός, ἐνῷ τόσας κακώσεις ὑφίσταται, δὲν ἀνοίγει τὸ στόμα του διὰ νὰ παραπονεθῇ· ὡσὰν πρόβατον ὠδηγήθη εἰς σφαγήν, χωρὶς νὰ προβάλῃ ἀντίστασίν τινα, καὶ ὡσὰν ἀρνίον ἄφωνον ἀπέναντι ἐκείνου ποὺ τὸ κουρεύει, οὕτω δὲν ἀνοίγει τὸ στόμα του. » ( Ησαΐας 53:4-7 ).<br /> Η λυτρωτική σημασία του παθήματός Του αναφέρεται στην Εκτεταμένη Χριστιανική Κατήχηση:<br /> «Τα εκούσια πάθη του αναμάρτητου Θεανθρώπου για εμάς και ο θάνατός Του στον σταυρό έχουν άπειρη αξία και αξία – αποτελούν την πλήρη εκπλήρωση της δικαιοσύνης του Θεού, η οποία μας καταδίκασε σε θάνατο για την αμαρτία, καθώς και την ανυπολόγιστη αξία του Σωτήρα, η οποία Του έδωσε το δικαίωμα, χωρίς να παραβιάζει τη δικαιοσύνη, να μας χαρίσει στους αμαρτωλούς άφεση αμαρτιών και χάρη για τη νίκη επί της αμαρτίας και του θανάτου».<br /> Η Επιστολή προς Εβραίους λέει για τον Ιησού Χριστό ότι «αν και Υιός ήταν, έμαθε την υπακοή μέσω των παθημάτων του, και αφού τελειώθηκε, έγινε αίτιος αιώνιας σωτηρίας για όλους όσους τον υπακούν» ( Εβραίους 5:8-9 ). Και αλλού: «Όσο ο ίδιος υπέφερε, πειραζόμενος, μπορεί να βοηθήσει αυτούς που πειράζονται » ( Εβραίους 2:18 ). Ο Ευθύμιος Ζιγαβηνός εξηγεί τα εξής λόγια: «Μέσω των παθημάτων του έμαθε να συμπονά τους αδελφούς του και να τους προσφέρει χείρα βοηθείας». Τα παθήματα του Θεανθρώπου καταδεικνύουν την αγάπη Του για την ανθρωπότητα, τη συμμετοχή Του στα ανθρώπινα παθήματα.<br /> Ο Θεάνθρωπος Χριστός υπέφερε στον Σταυρό, «αφήνοντάς μας παράδειγμα, για να ακολουθήσουμε τα ίχνη Του» ( Α΄ Πέτρου 2:21 ), και όλοι όσοι επιθυμούν να φτάσουν στη Βασιλεία του Θεού πρέπει να Τον ακολουθήσουν σε αυτή την οδό του σταυρού (την οδό της αγιότητας, της υπακοής στον Θεό). Γι' αυτό, ο Χριστός λέει: «Όποιος θέλει να έρθει πίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, και ας σηκώσει τον σταυρό του, και ας με ακολουθεί» ( Μάρκος 8:34 ). «Και όποιος δεν βαστάζει τον σταυρό του και δεν με ακολουθεί, δεν μπορεί να είναι μαθητής μου» ( Λουκάς 14:27 ).<br /> Φυσικά, η ταλαιπωρία δεν οδηγεί από μόνη της στην απαγγελλομένη ευδαιμονία, αλλά μόνο σε σχέση με τα λυτρωτικά παθήματα του Θεανθρώπου. Αν φέρουμε τον σταυρό μας με υποταγή στο θέλημα του Θεού και, ει δυνατόν, με χαρά, τότε, σύμφωνα με τα λόγια του Αποστόλου Πέτρου, συμμετέχουμε « στα παθήματα του Χριστού » ( Α΄ Πέτρου 4:13 ). <br /> Λέει ο ίδιος Απόστολος, «Ἀφοῦ δὲ εἴμεθα τέκνα, εἴμεθα καὶ κληρονόμοι. Κληρονόμοι μὲν τοῦ Θεοῦ, συγκληρονόμοι δὲ τοῦ Χριστοῦ, ἐὰν βεβαίως πάσχωμε μαζί του, ὥστε καὶ νὰ δοξασθοῦμε μαζί του». <br /> «Ἐκεῖνο, ποὺ ζητῶ, εἶναι νὰ βιώνω τὸ Χριστὸ καὶ τὴ δύναμι τῆς ἀναστάσεώς του, καὶ νὰ ἔχω συμμετοχὴ στὰ παθήματά του μὲ συμμόρφωσι πρὸς τὸ θάνατό του,» ( Ρωμ. 8:17 , Φιλιπ. 3:10 ). Ο Απόστολος λέει για τον εαυτό του ότι φέρει «τα σημάδια του Κυρίου Ιησού στο σώμα του» ( Γαλ. 6:17 ) και προτρέπει τους Χριστιανούς να φέρουν «την ντροπή του Χριστού» ( Εβρ. 13:13 ).<br /> Ο Άγιος Δημήτριος του Ροστόφ έγραψε για τη συμμετοχή των Χριστιανών στα πάθη του Χριστού :<br /> «...εμείς που υποφέρουμε είμαστε σαν εκείνους που μαζεύουν σταφίδες μετά το φαγητό. Έτσι μαζεύουμε μερικά υπολείμματα των παθημάτων του Κυρίου, λέγοντας στον απόστολο: « Εγώ εκπληρώνω », είπε, « στο σώμα μου τις θλίψεις του Χριστού » ( Κολ. 1:24 ). Δηλαδή, όσα δεν υπέμεινε Εκείνος, εγώ υπομένω στο σώμα μου».<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><b>Γιατί ο Θεός δεν απαλλάσσει τους πιστούς από τα βάσανα;</b><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">1. Οι εντολές και ο τρόπος ζωής που καθιέρωσε ο Θεός για τους πιστούς Του μας απαλλάσσουν ήδη από πολλά βάσανα που διαφορετικά θα μπορούσαμε να υπομείνουμε ζώντας στην αμαρτία, χωρίς την ευγενική Του προστασία. Θα πρέπει επίσης να προσθέσουμε ότι μπορεί να μην γνωρίζουμε καν πολλά από τα πιθανά βάσανα από τα οποία μας ελευθερώνει ο Θεός.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">2. Συμβαίνει τα βάσανα να είναι άμεση συνέπεια αμαρτιών που διαπράχθηκαν πριν γίνει κανείς μέλος της Εκκλησίας.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">3. Τα βάσανα μπορούν να χρησιμεύσουν ως μέσο δοκιμής και ενδυνάμωσης της πίστης ενός ατόμου. Ο Θεός μπορεί να επιτρέψει σε ένα άτομο να υποφέρει για το καλό του. Τα βάσανα που επιτρέπει ο Θεός μπορούν να ωθήσουν ένα άτομο να επανεξετάσει ορισμένες πτυχές της συμπεριφοράς του ή ακόμα και της ζωής του στο σύνολό της και να οδηγηθεί στη μετάνοια.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">4. Η πίστη και η αγάπη υπονοούν από μόνες τους την προθυμία ενός Χριστιανού να θυσιαστεί, να κάνει αυτοθυσία. Αν η πίστη και η αγάπη θεωρούνται ως εξαγορά ασφάλισης κατά της ατυχίας, τότε αυτή η κατανόηση είναι ψευδής. Πρόκειται για μια απλή εμπορική συναλλαγή.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">5. Η αληθινή πίστη μπορεί επίσης να οδηγήσει σε διωγμό, αλλά ο Σωτήρας προειδοποίησε γι' αυτό όσους αποφάσισαν να Του είναι πιστοί.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><b>Είναι ένας δίκαιος άνθρωπος υποχρεωμένος να υποφέρει;</b><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Η ταλαιπωρία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ζωής στη γη. Κατά τη γέννηση, ο άνθρωπος γεμίζει τον κόσμο με δάκρυα (οι Άγιοι Πατέρες εξήγησαν αυτή την περίσταση ως εκδήλωση του προπατορικού αμαρτήματος ). Αλλά μήπως αυτό σημαίνει ότι, στις συνθήκες του αμαρτωλού μας κόσμου, η ταλαιπωρία δεν είναι μόνο αναπόφευκτη αλλά και απαραίτητη;<br /> Όπως γνωρίζουμε, ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε για μια ζωή γεμάτη πόνο, αλλά για ευτυχία και αιώνια ευδαιμονία . Η αληθινή ευδαιμονία είναι εφικτή μόνο σε ένωση με τον Θεό - την Ανεξάντλητη Πηγή όλων των ευλογιών . Η επιθυμία για ευτυχία, σε διάφορους βαθμούς, είναι έμφυτη σε κάθε άνθρωπο, είτε δίκαιο είτε άδικο. Αλλά ενώ ο δίκαιος, αγωνιζόμενος για τον Θεό, αναζητά την αληθινή ευτυχία, ο αμαρτωλός, πνευματικά απομακρυσμένος από τον Θεό, χαρακτηρίζεται από την επιθυμία για ψεύτικες, απατηλές χαρές και απολαύσεις. Τις αναζητά και τις βρίσκει σε αμαρτωλές σκέψεις και πράξεις.<br /> Έχοντας ξεκινήσει το μονοπάτι της απελευθέρωσης από την αμαρτία , ένα άτομο συνήθως δεν γίνεται αμέσως δίκαιος, αλλά συνεχίζει να βρίσκεται υπό την επήρεια προηγουμένως αποκτημένων αμαρτωλών συνηθειών, παθών και κακιών και, τέλος, υπό την επήρεια του εξωτερικού αμαρτωλού περιβάλλοντος.<br /> Σε αυτό το πλαίσιο, αντιμετωπίζει συνεχώς αμαρτωλούς πειρασμούς και αποπλανήσεις και αναγκάζεται να παλεύει μαζί τους. Αυτός ο αγώνας συχνά συνδέεται με πολλές δυσκολίες, κακουχίες και βάσανα. Έτσι, η ειλικρινής, εγκάρδια μετάνοια , συνοδευόμενη από τύψεις και ντροπή, είναι μια μορφή πνευματικής οδύνης· ο αγώνας ενάντια στην κυριαρχία του σαρκικού ενστίκτου, που επιτυγχάνεται μέσω αγρυπνιών, νηστείας, προσευχής και σωματικής εργασίας, είναι μια μορφή ψυχικής και σωματικής οδύνης.<br /> Αυτού του είδους η πνευματική εργασία είναι μια πτυχή της ασκητικής ζωής και είναι καθήκον ενός Χριστιανού. Η ταλαιπωρία που προκύπτει από αυτή την εργασία συνοδεύει και συμβάλλει στην ηθική διόρθωση, την πνευματική μεταμόρφωση και τη σωτηρία του αμαρτωλού. Επιπλέον, υπομένοντάς την με την πρέπουσα ταπεινότητα, ο ασκητής εκφράζει την πίστη και την αγάπη του για τον Θεό (θυμηθείτε ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι το υπόδειγμα της θεάρεστης υπομονής στον πόνο · ακολουθώντας τα βήματά Του και υπομένοντας σωστά τον πόνο που έστειλε ή επέτρεψε ο Θεός, ο Χριστιανός φέρει τον σωτήριο σταυρό του και σταυρώνεται μαζί με τον Χριστό· κάνοντάς το αυτό συνειδητά και ελεύθερα ( Ματθαίος 16:24 ).<br /> Φυσικά, από όλα όσα έχουν ειπωθεί δεν προκύπτει ότι ένας Χριστιανός δεν έχει το δικαίωμα να αποφεύγει ορισμένες μορφές ταλαιπωρίας, για παράδειγμα, ταλαιπωρία που προκαλείται από μια σοβαρή ασθένεια. Ο νόμος του Θεού δεν απαγορεύει στους ασθενείς να κάνουν χρήση ιατρικών μέσων (βοήθεια ιατρικού προσωπικού, φάρμακα, θεραπείες υγείας κ.λπ.). Ο ίδιος ο Χριστός, και αργότερα οι απόστολοι, θεράπευαν ανθρώπους.<br /> Οι ενέργειες που αναλαμβάνουν οι άνθρωποι για την ανακούφιση των δεινών που σχετίζονται με την κατάστασή τους απαιτούν επίσης ιδιαίτερη προσοχή. Εάν ένας Χριστιανός ζει στον κόσμο, δεν απαγορεύεται να εργάζεται και να λαμβάνει επαρκείς μισθούς για την εργασία του. Έχει δικαίωμα σε τροφή, ένδυση, στέγη και άλλα οφέλη (εφόσον δεν έρχονται σε αντίθεση με την έννοια της ευσέβειας).<br /> Πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα ότι η χριστιανική διδασκαλία δεν απαιτεί την ταλαιπωρία από μόνη της. Ο αρχιερέας Νικολάι Στελέτσκι λέει:<br /> «Δεν πρέπει ποτέ να σκεφτόμαστε ότι ο Χριστιανισμός απαιτεί ταλαιπωρία και κάθε είδους αποποίηση των ευλογιών αυτού του κόσμου για χάρη των ίδιων των ταλαιπωριών. Το κάλεσμα του Χριστού δεν είναι τόσο απαίτηση όσο πρόβλεψη. Γνωρίζοντας ότι το κακό αυτού του κόσμου είναι αναπόφευκτο, ο Κύριος τα προανέφερε ως κάτι αναπόφευκτο. Αλλά αυτό το αναπόφευκτο δεν πρέπει ποτέ να μετατραπεί σε κάτι απαραίτητο και επιθυμητό. Η ταλαιπωρία είναι πάντα συνέπεια του κακού, και το να κηρύττουμε την ταλαιπωρία ως ζήτημα αρχής θα ήταν σαν να υπηρετούμε το κακό ως ζήτημα αρχής.»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><b>Δεν είναι η ύπαρξη του πόνου στον κόσμο αντίθετη με την αγαθότητα του Θεού;</b><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="line-height: 115%;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;">Η παρουσία του πόνου στον κόσμο είναι συνέπεια της πτώσης του ανθρώπου και αυτό το γεγονός δεν έρχεται σε αντίθεση με τη διδασκαλία της Εκκλησίας για την αγαθότητα του Θεού .</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"> Ο Άγιος Λουκάς της Κριμαίας (1877–1961), ο οποίος ο ίδιος υπέμεινε τις δοκιμασίες των σοβιετικών στρατοπέδων και της εξορίας, λέει σε ένα από τα κηρύγματά του:</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"> «Για να εκπληρώσει κανείς τη διδασκαλία του Ευαγγελίου, να ακολουθήσει το μονοπάτι του Χριστού, πρέπει να σηκώνει ταπεινά και ακούραστα τον σταυρό του, χωρίς να τον καταριέται, αλλά να τον ευλογεί. Και τότε θα εκπληρώσει τη διαθήκη του Χριστού, γιατί απαρνήθηκε τον εαυτό του, σήκωσε τον σταυρό του και ακολούθησε τον Χριστό, ξεκίνησε ένα μακρύ ταξίδι, το μονοπάτι του οποίου ο Κύριος Ιησούς Χριστός είπε ότι το στενό, αγκαθωτό μονοπάτι οδηγεί στη Βασιλεία των Ουρανών, η αρχή του οποίου θα είναι η στενή πύλη. Αλλά όλοι θέλουμε το μονοπάτι της ζωής να είναι πλατύ, ευρύχωρο, χωρίς αγκάθια, λάσπη, πέτρες ή χαντάκια, σπαρμένο με λουλούδια. Ο Κύριος μας δείχνει ένα άλλο μονοπάτι, το μονοπάτι του πόνου. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι σε αυτό το μονοπάτι, όσο δύσκολο κι αν είναι, αν στραφούμε στον Χριστό με όλη μας την καρδιά, Αυτός ο Ίδιος θα μας βοηθήσει θαυματουργικά. Θα μας στηρίξει όταν πέφτουμε, θα μας ενισχύσει, θα μας ενθαρρύνει και θα μας παρηγορήσει. Και τότε θα κατανοήσουμε τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Ἡ δὲ προσωρινὴ καὶ ἐλαφρὴ θλῖψι μας παρουσιάζει γιὰ μᾶς αἰώνια καὶ ὑπερβολικὰ ὑπερβολικὴ σὲ βαρύτητα δόξα,» ( Β΄ Κορινθίους 4:17 ). Τότε αυτά Τα βάσανα της σύντομης ζωής μας θα είναι ελαφριά βάσανα για εμάς. Όταν έχουμε περπατήσει αυτό το μονοπάτι, το οποίο μόνο στην αρχή φαίνεται τρομερό και δύσκολο, όταν νιώσουμε τη χάρη του Θεού να μας ενισχύει σε αυτό το μονοπάτι, τότε θα σηκώσουμε με χαρά και ταπεινότητα τον σταυρό μας, και καθώς περπατάμε, θα γνωρίζουμε ότι αυτό μας ανοίγει την είσοδο στη Βασιλεία των Ουρανών.</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"> Όταν ο Άγιος Νικόλαος της Σερβίας ήταν κρατούμενος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου, ένας από τους φρουρούς τον πλησίασε, άρρωστος και εξαντλημένος, και του είπε:</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"> «Πιστεύεις ακόμα στον Θεό μετά από όλα αυτά;»</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"> Ο Άγιος Νικόλαος είπε:</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"> «Δεν το πιστεύω πια».</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"> Ο φρουρός γέλασε και ο Άγιος Νικόλαος πρόσθεσε:</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"> «Τώρα το ξέρω».</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"> Πολύ αργότερα, όταν ο άγιος είχε ήδη απελευθερωθεί από τα δεσμά του, θυμήθηκε το Νταχάου και είπε ότι ο Θεός δεν ήταν ποτέ τόσο κοντά του όσο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αναπολούσε εκείνες τις στιγμές κοινωνίας με τον Θεό ως τις πιο ευτυχισμένες στη ζωή του. Παρόμοιες μαρτυρίες μπορούν να βρεθούν και σε άλλους ομολογητές της πίστης.</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"> Το ίδιο βάσανο εξαγνίζει μερικούς, ενώ μόνο πικραίνει άλλους.</span><br /><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"> «Εἴμεθα δὲ πεπεισμένοι, ὅτι σ’ ἐκείνους, ποὺ ἀγαποῦν τὸ Θεό, ὅλα συντελοῦν στὸ καλό, σ’ ἐκείνους δηλαδή, ποὺ εἶναι καλεσμένοι σύμφωνα μὲ προαιώνια ἀπόφασι.» ( Ρωμ. 8:28 ). Όλοι οι άγιοι που βίωσαν δύσκολες δοκιμασίες στη ζωή τους, μαρτύρησαν για την αγαθότητα του Θεού.</span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="line-height: 115%;"><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"><br /></span><br /><br /></span></p><div style="text-align: right;"><a href="https://azbyka.ru/stradaniya" target="_blank"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΗΓΗ</span></b></a></div><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span><p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p> </o:p></span></p><br /><p></p>

Βάσανα και ταλαιπωρία.

  Ταλαιπωρία ως συνέπεια της τιμωρίας Τα βάσανα αποτελούν μέρος της ανθρώπινης ζωής από την Πτώση των προπατόρων μας. Ως αποτέλεσμα της πα...

Read more »