«Ἡ προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ, ἂν
τὴν πραγματοποιοῦμε μηχανικά, δεν προσφέρει τίποτα, ὅπως καὶ ὁποιαδήποτε ἄλλη
προσευχὴ ποὺ προφέρεται ἁπλὰ μὲ τὴ γλώσσα.
Δοκιμάστε κατὰ τὴ διάρκεια τῆς προσευχῆς τοῦ Ἰησοῦ νὰ σκέφτεστε εντονότερα ὅτι ὁ
Κύριος βρίσκεται πλησίον, καθοδηγεῖ τὴν ψυχή σας καὶ προσέχει ὁτιδήποτε
συμβαίνει μέσα σὲ αὐτή. Θα ξυπνήσετε ἔτσι στην ψυχή σας τη δίψα τῆς σωτηρίας καὶ
τὴ βεβαιότητα ὅτι ἀπὸ πουθενὰ ἀλλοῦ δὲν ἔχετε νὰ περιμένετε τη σωτηρία παρά μόνο
ἀπὸ τὸν Κύριο. Ὕστερα ἀναφωνῆστε πρὸς Αὐτὸν ποὺ νοερά βλέπετε ἐνώπιόν σας:
«Κύριε ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν» ἤ
«Φιλεύσπλαχνε Κύριε, σῶσον με». Τὸ ζήτημα δὲν βρίσκεται καθόλου στὶς λέξεις, ἀλλὰ
στὰ συναισθήματα ἔναντι τοῦ Κυρίου. Ἡ πνευματικὴ θέρμη τῆς καρδιᾶς πρὸς τὸν Κύριο
εἶναι ἡ ἀγάπη πρὸς Αὐτόν. Αὐτὴ ὑποδαυλίζεται ἀπὸ τὸ ἄγγιγμα τοῦ Κυρίου στην καρδιά.
Καθὼς Αὐτὸς εἶναι σὲ ὅλη του την ουσία ἡ ἀγάπη, τὸ ἄγγιγμά Του στὴν καρδιὰ αὐτομάτως
πυροδοτεῖ καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς Αὐτόν. Κι ἀπ' τὴν ἀγάπη γεννιέται ἡ θέρμη τῆς
καρδιᾶς πρὸς Αὐτόν. Αὐτὸ λοιπὸν πρέπει καὶ νὰ εἶναι τὸ ἀντικείμενο τῆς ἀναζήτησης.
Ἡ τέλεση τῆς προσευχῆς τοῦ Ἰησοῦ εἶναι μονάχα τὸ ἐργαλεῖο ἢ καλύτερα ὁ ἀγώνας
ποὺ καταδεικνύει τὴν ἰσχυρή ἐπιθυμία τῆς ψυχῆς νὰ βρεῖ τὸν Κύριο.
Στὰ χείλη ἂς ὑπάρχει ἡ προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ, στὸν νοῦ ἡ κατενώπιόν σας θεωρία τοῦ
Κυρίου, στὴν καρδιὰ ἡ δίψα γιὰ τὸν Θεὸ ἢ γιὰ τὴν κοινωνία μὲ τὸν Κύριο. Ὅταν ὅλα
αὐτὰ θὰ συνυπάρχουν σταθερά, τότε ὁ Κύριος, βλέποντας πῶς ἐπιβάλλεστε στὸν ἑαυτό
σας, θὰ δώσει τὸ ποθούμενο.
Συλλογιστείτε τα ὅλα αὐτά, ἔχετέ τα ὡς ὁδηγὸ καὶ νὰ τὰ διαβάζετε συχνότερα, ὥστε
νὰ φρεσκάρετε στη μνήμη σας μὲ ποιὸν τρόπο πρέπει νὰ ἐνεργεῖτε».
(Επιστολή 339, τόμος 2,
σελ. 208-209. Ἐπιστολὴ 1338. τόμος 8, σελ. 93-94)
Το βασικό σημείο είναι ότι η προσευχή του Ιησού δεν είναι απλή
επανάληψη λέξεων, αλλά εσωτερική κατάσταση της ψυχής. Δεν αρκεί
δηλαδή να βρίσκεται η ευχή στα χείλη, εάν ο νους και η καρδιά παραμένουν μακριά
από τον Χριστό.
Ο Άγιος ουσιαστικά περιγράφει μια τριπλή ενότητα: στα χείλη η ευχή, στον νου η επίγνωση
της παρουσίας του Κυρίου και στην καρδιά η δίψα για κοινωνία μαζί Του. Εκεί
βρίσκεται και η ουσία της νοεράς προσευχής. Δεν πρόκειται για κάποια τεχνική, αλλά για προσπάθεια ολόκληρου του ανθρώπου να στραφεί προς τον Θεό.
Σκοπός είναι να ξυπνήσει μέσα στην ψυχή η συναίσθηση ότι ο Χριστός είναι παρών
και ότι από Αυτόν και μόνο προσδοκά τη σωτηρία, γι’ αυτό και συνδέει
την προσευχή με την αγάπη προς τον Κύριο. Όταν ο άνθρωπος στραφεί πραγματικά
προς τον Χριστό, τότε η καρδιά θερμαίνεται και αυτή η «θέρμη» δεν είναι απλώς
ένα συναισθηματικό βίωμα· είναι καρπός ζωντανής σχέσεως του ανθρώπου με τον
Θεό.
Με λίγα λόγια, ο Άγιος
Θεοφάνης δεν μας διδάσκει απλώς πώς να λέμε την ευχή, αλλά πώς να στεκόμαστε
ενώπιον του Χριστού όταν την λέμε διότι μπορεί η ευχή να βρίσκεται αδιάκοπα
στα χείλη και ο άνθρωπος να παραμένει εσωτερικά αδιάφορος.
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου