ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ ☦: ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ

Οι αντιφάσεις μιας «δεύτερης οφειλομένης απαντήσεως»....

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhynJlN7XxQKQmq_yDK2fX8nlHTuVwvFpg2sgzCjLmcxgfawj_6MWFWeMTGiaJyW9K05S9cRdn8mAaUy_mFYzRxc0PlkYwqiIIdH8KklujpMIdMazMGfHns0sHMNE1ZguPWBqa62d2qoyfTfOatZq84w7lDsB3rmreEbjgiy6_tl8HUgdUid-DsXVZQ/s565/2010-12-26_023939.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="565" data-original-width="438" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhynJlN7XxQKQmq_yDK2fX8nlHTuVwvFpg2sgzCjLmcxgfawj_6MWFWeMTGiaJyW9K05S9cRdn8mAaUy_mFYzRxc0PlkYwqiIIdH8KklujpMIdMazMGfHns0sHMNE1ZguPWBqa62d2qoyfTfOatZq84w7lDsB3rmreEbjgiy6_tl8HUgdUid-DsXVZQ/w310-h400/2010-12-26_023939.jpg" width="310" /></a></div> Διαβάζοντας και τη δεύτερη απάντηση <a href="https://www.facebook.com/photo/?fbid=3368669239970685&set=a.136121436558831" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" target="_blank">(εδώ)</a> του ίδιου αρθρογράφου και ομολογώ ότι, αντί να ανατρέψει όσα έγραψα, κατόρθωσε να τα επιβεβαιώσει ακόμη περισσότερο. Θα δώσω λοιπόν μία τελευταία απάντηση, σχολιάζοντας ότι αξίζει σχολιασμού, όχι γιατί πιστεύω ότι υπάρχει ουσιαστικός λόγος, αλλά για να καταδειχθεί περίτρανα ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται στα δικά μου σχόλια, αλλά στα ίδια τα γραφόμενα του αρθρογράφου. Επίσης θα κάνω και κάτι ακόμη. Θα απαντήσω με τον ίδιο τρόπο που απαντά. Δηλαδή ότι είχα γράψει στο προηγούμενο άρθρο:  «Τα ίδια επιχειρήματα επανέρχονταν συνεχώς, οι ίδιες θέσεις ανακυκλώνονταν και, το κυριότερο, πολλές φορές οι ίδιες οι νεότερες δημοσιεύσεις του αναιρούσαν τις προηγούμενες».<o:p></o:p>Ξεκινά λέγοντας ότι δήθεν διολίσθησα «σε προσωπικές επιθέσεις». Προσωπική επίθεση όμως δεν υπάρχει πουθενά. Δεν σχολίασα ούτε την προσωπική του ζωή, ούτε τα κίνητρά του, ούτε τον χαρακτήρα του. Σχολίασα αποκλειστικά τα γραπτά του και μάλιστα όχι παραφράζοντάς τα, αλλά παραθέτοντας αυτούσιες τις φράσεις του και δείχνοντας πώς η μία συγκρούεται με την άλλη. Όταν κάποιος αυτοαναιρείται μέσα στα ίδια του τα άρθρα, δεν ευθύνεται εκείνος που το επισημαίνει. Ευθύνεται εκείνος που γράφει τις αντιφατικές θέσεις. Στη συνέχεια με κατηγορεί ότι δήθεν «διαστρεβλώνω τις θέσεις του». Η πραγματικότητα είναι πολύ απλούστερη. Δεν χρειάστηκε να διαστρεβλώσω τίποτε. Αντιγραφή και επικόλληση των ίδιων των λόγων του έκανα. Εάν οι θέσεις του, όταν διαβαστούν αυτούσιες, δημιουργούν αντιφάσεις, τότε το πρόβλημα δεν είναι η παράθεση των λόγων του αλλά οι ίδιοι οι λόγοι του. Έπειτα κάνει λόγο για μία δήθεν «αναπόφευκτη και συντριπτική θεολογική αντιπαράθεση». Η έκφραση αυτή μου προκάλεσε απορία. Συντριπτική ως προς τι ακριβώς διότι δεν επιχείρησα να σχολιάσω τις προσωπικές του θεωρίες περί της εκκλησιολογίας (την οποία ουδέποτε έχω δει) του Σεβασμιωτάτου Αρτεμίου, ούτε περί του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς, ούτε περί της ιστορίας του παλαιοημερολογιτισμού. Το άρθρο μου είχε έναν και μόνο σκοπό. Να επισημάνει αντιφάσεις του ιδίου.  «Πρόκειται για την κλασική τακτική εκείνου που επιδιώκει να έχει τον τελευταίο λόγο «στα χαρτιά», αποφεύγοντας όμως να εκτεθεί σε έναν αληθή, ζωντανό διάλογο επί των Πηγών και των Ιερών Κανόνων». Τον τελευταίο λόγο είναι αδύνατον να τον έχω διότι είναι σύνηθες τον τελευταίο λόγο να μην τον έχω, ειδικά με αποτειχισμένους, διότι ενώ είπα ότι δεν θα συνεχίσω είδα νέα ''απάντηση''.... Για να δούμε θα τον έχω αυτήν την φορά; Πηγές και Ιερούς Κανόνες δεν είδα στις απαντήσεις του αλλά εν πάση περιπτώσει….. Συνεχίζει λέγοντας ότι δήθεν αποκρύπτω τις «χαοτικές εκκλησιολογικές διαφορές» μεταξύ του αγώνα του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς και του παλαιοημερολογιτικού κινήματος. Ειλικρινά και πάλι δυσκολεύομαι να καταλάβω σε ποιο σημείο συνέβη κάτι τέτοιο. Πού ακριβώς σύγκρινα εγώ τον Όσιο Ιουστίνο με το παλαιοημερολογιτικό κίνημα; Πού εξίσωσα τις δύο περιπτώσεις; Πού έγραψα ότι πρόκειται για ταυτόσημα ιστορικά γεγονότα; Πουθενά. Την εξίσωση αυτή τη δημιουργεί αποκλειστικά ο ίδιος, για να την ανατρέψει στη συνέχεια. Πρόκειται για μία κλασική μέθοδο κατασκευής ενός φανταστικού αντιπάλου όπως ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο. Πρώτα αποδίδεις στον άλλον μία θέση που ουδέποτε εξέφρασε έπειτα καταρρίπτεις αυτή τη θέση και στο τέλος παρουσιάζεις τον εαυτό σου ως νικητή της αντιπαράθεσης. Στην πραγματικότητα όμως δεν απάντησες στον συνομιλητή σου, απάντησες στον εαυτό σου και αυτό ακριβώς συμβαίνει και εδώ. Ο αρθρογράφος συνεχίζει ισχυριζόμενος ότι «απέτυχα παταγωδώς» να απαντήσω στα δήθεν συντριπτικά δογματικά επιχειρήματά του. Η διατύπωση αυτή είναι μάλλον υπερβολική, διότι για να αποτύχει κάποιος να απαντήσει σε ένα ζήτημα, πρέπει πρώτα να έχει επιχειρήσει να το συζητήσει. Επομένως, είναι σαν να πυροβολεί κάποιος προς τον ουρανό και κατόπιν να διακηρύσσει ότι νίκησε έναν αντίπαλο που ουδέποτε βρέθηκε μπροστά του.<o:p></o:p>Γράφει ακόμη:<o:p></o:p>«Γιατί οι Γ.Ο.Χ. αρνούνται να αναγνωρίσουν την αγιότητα του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς;» Πότε ακριβώς οι Γ.Ο.Χ. συνεδρίασαν και αποφάσισαν ότι δεν αναγνωρίζουν τον Όσιο Ιουστίνο; Πότε τέθηκε επισήμως τέτοιο θέμα; Πότε εκδόθηκε σχετική συνοδική απόφαση; Και γιατί εν τέλει να τους πέφτει λόγος ως προς την αγιότητά του; Μήπως είναι αναγνωρισμένοι από την επίσημη εκκλησία ώστε ο λόγος τους περί της αγιότητος οποιοδήποτε προσώπου να περιέχει την ανάλογη σημασία και βαρύτητα προς την αναγνώρισή του ή όχι; Προσωπικά πάντως αποδέχομαι την αγιότητά του οπότε άστοχο το επιχείρημα και φυσικά έχει άλλον σκοπό η ερώτησή του αυτή. Και μετά μιλάει για σοφιστείες.... Να ασχοληθεί καλύτερα με τους ομόφρονές του οι οποίοι δεν αναγνωρίζουν τον Όσιο Ιερώνυμο Αιγίνης και άλλους, υβρίζοντάς τους συνεχώς! Όσον αφορά τα λεγόμενά του για την στέρηση μυστηριακής χάριτος, πρωτίστως θα πρέπει να ξεκινήσει τις ερωτήσεις προς και πάλιν ομόφρονές του αποτειχισμένους οι οποίοι έχουν τις αυτές εκκλησιολογικές θέσεις, συν ότι έχουν αρχίσει να μην αναγνωρίζουν και την αγιότητα προσώπων. Έπειτα να μεταβεί άκρα δεξιά, και για να τον βοηθήσουμε του προτείνουμε και την περιοχή, δηλαδή προς Κερατέα, και έπειτα να ρωτήσει εμένα γι΄ αυτό το ζήτημα. Αυτή είναι η σωστή σειρά. Οι χειροτονίες των Γ.Ο.Χ. είναι αδιαμφισβήτητες και προ Ρώσων της Διασποράς και μετά Ρώσων. Στην δεύτερη φάση ειδικά η μεγαλύτερη απόδειξη είναι τα ίδια τα ιστορικά γεγονότα. <o:p></o:p>Συνεχίζει επαναλαμβάνοντας ότι η διακοπή κοινωνίας του 1924 έγινε αποκλειστικά για το ημερολογιακό ζήτημα.  Κατ΄ αρχάς δεν υπήρξε διακοπή κοινωνίας το 1924. <span style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Οἱ παλαιοημερολογίτες το 1924, με έλεγχο και με διαμαρτυρίες αντιμετώπισαν τους καινοτόμους. Ιερείς που δεν δέχθηκαν την αλλαγή, ανήκαν στην κρατούσα εκκλησία (δεν υπήρχαν τότε οι Γ.Ο.Χ. με σχηματισμό Συνόδου), λειτουργούσαν κρυφά με το παλαιό ημερολόγιο και γι αυτό τον λόγο διωκόντουσαν κλήρος και λαός.  Διακοπή κοινωνίας υπήρξε το 1935 μετά την έξοδο εκ της νεοημερολογίτικης εκκλησίας των τριών Επισκόπων που ανέλαβαν τον αγώνα των παλ/τών. Οπότε συνιστούμε στον αρθρογράφο να στρωθεί στο διάβασμα και έπειτα ερωτήσεις..... Επίσης παρουσιάζει μία εξαιρετικά απλουστευμένη παρουσίαση της ιστορίας. Η αλλαγή του ημερολογίου ασφαλώς υπήρξε το άμεσο γεγονός, δεν υπήρξε όμως το μοναδικό ζήτημα. Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής συνέδεαν ευθέως την ημερολογιακή μεταβολή με τη γενικότερη πορεία προς την ένωση με τους ετεροδόξους. Τα σχετικά κείμενα του Αγίου πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, αλλά και δεκάδες δημοσιεύσεις εκείνης της περιόδου, έχουν ήδη παρουσιαστεί κατά καιρούς στο ιστολόγιο το δικό μου και άλλων. Δεν πρόκειται λοιπόν για προσωπική μου ερμηνεία αλλά για ιστορικές πηγές. Η έμφαση που δόθηκε στο ημερολόγιο ήταν απολύτως λογική διότι αυτό ήταν το πρώτο ορατό βήμα κατά την ομολογία των ίδιων των καινοτόμων. Ένα μικρό παράδειγμα: «ἀποτελεῖ δὲ μάλιστα τὸ πρῶτον βῆμα πρὸς τὴν ποθητὴν Κοινωνίαν τῶν Ἐκκλησιῶν…(Συνεδρία Οικ. Πατριαρχείου «περὶ ἀναθεωρήσεως καὶ μελέτης τοῦ ζητήματος τοῦ Ἡμερολογίου») Αυτό διακηρυσσόταν τότε ως η απαρχή της ενότητας με τις δυτικές ομολογίες και ήταν λοιπόν φυσικό η αντίδραση να επικεντρωθεί εκεί εφόσον πράγματι άλλαξε το ημερολόγιο. Επίσης να ερευνήσει το γιατί οι Παπικοί με πόθον επιθυμούσαν την αλλαγή αυτή. Ένα μικρό επίσης παράδειγμα: «Επιθυμῶ ἐν τοσούτῳ, ἡ φωνὴ τοῦ ὀρθοῦ λόγου νὰ εἰσακουσθῇ νικητικῶς, καὶ τὸ ὁποῖον ὑπάρχει δυστυχές μίσος μεταξὺ τῶν χριστιανῶν τῶν δύο ἐκκλησιῶν νὰ γλυκανθῇ μὲ τοὺς ὁποίους ἔχουν ἀπὸ τὴν σήμερον οἱ ἄνθρωποι τρόπους, καὶ μεταξὺ τῶν τρόπων τούτων ὑπάρχει εἷς, τοῦ ὁποίου τὴν δύναμιν ἐπικαλοῦμαι, δηλαδὴ τὴν μεταμόρφωσιν τοῦ μηνολογίου τῆς Ἀνατολικῆς ἐκκλησίας». (Σύγγραμμα περί των από την Κωνσταντινούπολη πριγκήπων της Βλαχομοδαβίας). <o:p></o:p>Κατόπιν επανέρχεται στο αγαπημένο του επιχείρημα ότι δήθεν επιχείρησα να πλήξω την αξιοπιστία του. Η αξιοπιστία ενός συγγραφέα δεν πλήττεται επειδή την σχολιάζει κάποιος άλλος, πλήττεται όταν τα ίδια του τα κείμενα αλληλοσυγκρούονται και αυτό ακριβώς επισήμανα. Συνεχίζοντας, υπάρχει ένα ακόμη σημείο που αξίζει να σταθεί κανείς, διότι αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο δομείται συνολικά η επιχειρηματολογία του αρθρογράφου. Γράφει:<o:p></o:p>«Η αντικειμενική αλήθεια μιας εκκλησιολογικής θέσεως δεν εξαρτάται από την προσωπική στάση του εισηγητή της». Σε αυτό συμφωνώ απολύτως όμως αυτό δεν ήταν ποτέ το αντικείμενο της κριτικής μου. Έγραψα ότι ο ίδιος χρησιμοποιεί ως επιχείρημα εναντίον των αποτειχισμένων κάτι το οποίο ισχύει πρώτα για τον ίδιο. Όταν γράφει ότι:<o:p></o:p>«Μια αποτείχιση χωρίς επίσκοπο έχει ημερομηνία λήξης.»<o:p></o:p>και λίγο αργότερα δηλώνει:<o:p></o:p>«Δεν ανήκω σε καμία ομάδα νεοαποτειχισμένων, για λόγους που δεν είναι του παρόντος», Δεν του ασκώ προσωπική κριτική αλλά του επισημαίνω ότι η ίδια η θεωρία του στρέφεται εναντίον της προσωπικής του θέσεως. Αν θεωρεί ότι αυτό δεν τον αφορά, τότε ας εξηγούσε γιατί δεν τον αφορά. Δεν αρκεί να γράφει αόριστα με κεφαλαία γράμματα ακόμη μια αντίφαση:<o:p></o:p>«ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΜΕΤΕΩΡΟΣ.» Όταν ο ίδιος απαιτεί από όλους τους άλλους να απαντούν δεν μπορεί για τη δική του περίπτωση να αρκείται στη φράση «δεν είναι του παρόντος». Το «δεν είναι του παρόντος» παύει να υπάρχει από τη στιγμή που ο ίδιος δημιούργησε ολόκληρο άρθρο επάνω στην ανάγκη υπάρξεως επισκόπου. Ισχυρίζεται λοιπόν ότι δεν απάντησα στα δογματικά του επιχειρήματα. Μα πώς να απαντήσω σε κάτι που ουδέποτε αποτέλεσε αντικείμενο της κριτικής μου; Εάν γράψω ένα άρθρο για τις αντιφάσεις ενός μαθηματικού και εκείνος απαντήσει με διαλέξεις περί φυσικής, δεν σημαίνει ότι ο μαθηματικός δικαιώθηκε επειδή εγώ δεν ασχολήθηκα με τη φυσική. Απλώς άλλαξε θέμα και αυτό ακριβώς συμβαίνει εδώ. Και έρχομαι στο ερώτημα που μου απευθύνει προσωπικά: «Ανήκετε εσείς στη Σύνοδο των Γ.Ο.Χ. υπό τον Καλλίνικο η οποία αποδέχεται ως κανονικό τον (κατά τα λεγόμενά σας) «Οικουμενιστή» Επίσκοπο Νικοπόλεως Δανιήλ;» Παρατηρεί κανείς ότι ενώ ο ίδιος αρνήθηκε να απαντήσει, επικαλούμενος ότι «δεν είναι του παρόντος», τώρα απαιτεί εκ μέρους μου δημόσια δήλωση. Η αντίφαση είναι ολοφάνερη. Για τον ίδιο δεν είναι του παρόντος αλλά για τους άλλους είναι; Επίσης ουδέποτε απεκάλεσα τον Σεβασμιώτατο π. Δανιήλ «Οικουμενιστή». Προκαλώ οποιονδήποτε να βρει μία πρόταση όπου τον αποκαλώ Οικουμενιστή ώστε να διαπιστωθεί περίτρανα το ποιος πάσχει από ''παραλήρημα''! Θα επαναλάβω ότι είχα επαναλάβει και στον προηγούμενο σχολιασμό. Δεν μας ενδιαφέρουν οι προσωπικές εκτιμήσεις του αρθρογράφου αλλά το τι λέγει η ίδια η Εκκλησία της Ινδονησίας, πόσο μάλλον δεν μας ενδιαφέρει όταν ο ίδιος δεν έχει καμία σχέση μαζί της ως μέλος της ή ως μέλος των Γ.Ο.Χ., και δυστυχώς γι΄ αυτόν δεν αναφέρει η Εκκλησία της Ινδονησίας όσα αναφέρει ο ίδιος, έχοντας άριστη σχέση με τους υπόλοιπους Επισκόπους των Γ.Ο.Χ. Επίσης τα της Εκκλησίας μας τα λύνουμε μόνοι μας κλήρος και λαός, δεν έχουμε καμία ανάγκη εξωεκκλησιαστικών προσώπων που δεν έχουν καμία σχέση μαζί μας.  Υπάρχει όμως ακόμη μία αντίφαση στην προηγούμενη απάντηση που λησμόνησα να την αναφέρω. Ο αρθρογράφος υποστήριζε ότι η GOI δεν πρέπει να ταυτίζεται με τους Γ.Ο.Χ., διότι η Ορθοδοξία της αποδεικνύεται από το έργο της. Δηλαδή το έργο είναι εκείνο που πιστοποιεί την Ορθοδοξία. Ωραία. Τότε γιατί ολόκληρο το προηγούμενο άρθρο του ήταν αφιερωμένο στην ανάγκη υπάρξεως κανονικής εκκλησιαστικής υπαγωγής; Γιατί απαιτούσε από τους αποτειχισμένους να ενταχθούν υποχρεωτικά στον Αρτέμιο; Εάν το έργο αρκεί, τότε ούτε ο Σεβ. Αρτέμιος είναι αναγκαίος. Εάν όμως η κανονική εκκλησιαστική υπαγωγή είναι αναγκαία, για οποιονδήποτε λόγο, τότε η υπαγωγή της GOI στον Αρχιεπίσκοπο Καλλίνικο δεν μπορεί ξαφνικά να χαρακτηρίζεται δευτερεύουσα με διάφορες φθηνές δικαιολογίες. Δεν αλλάζει το κριτήριο ανάλογα με το τι θέλει κάθε φορά ο καθένας να υπερασπιστεί.<o:p></o:p>Απαράδεκτο λεχθέν είναι το κάτωθι:   «Η GOI δεν ξεκίνησε από καβγάδες για το ημερολόγιο στην Αθήνα». Αυτή η πρόταση περιέχει ακόμη μία αντίφαση και  αυτή μόνο φθάνει ώστε να διακόψει οριστικά κανείς κάθε συνομιλία. Τους διωγμούς, τους θανάτους, τους υποκοπάνους, και πόσα ακόμη ο αρθρογράφος τα θεωρεί έτσι ελαφρά τη καρδία «καβγάδες για το ημερολόγιο» αλλά έπειτα..... προσπαθεί να πείσει για την  «αγάπη» που έχει προς όσους <span style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; color: #990000; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">έχυσαν αίμα, ιδρώτα και δάκρυα<span style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">!!!<o:p></o:p>Και περνάω στην περίφημη «αποκάλυψη»:<o:p></o:p>«Για να αντιληφθούν οι αναγνώστες τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον διάλογο ο κ. Ι.Π., αποκαλύπτουμε ότι αρνήθηκε κατηγορηματικά να δημοσιεύσει στο ιστολόγιό του τα παρακάτω άρθρα-απαντήσεις μας, καθώς αυτά κατέρριπταν πλήρως την επιχειρηματολογία του».<o:p></o:p>Να και πάλι οι... «αναγνώστες». Φαίνεται ότι αποτελούν μόνιμη έγνοια του αρθρογράφου. Πέρα όμως από αυτό, ας μείνω στην ουσία. Για να ισχυριστεί κανείς ότι κάποιος «αρνήθηκε κατηγορηματικά», θα πρέπει προηγουμένως να έχει υπάρξει ένα σαφές και εξίσου κατηγορηματικό «όχι, δεν τα δημοσιεύω». Κάτι τέτοιο ουδέποτε ειπώθηκε εκ μέρους μου. Εκείνο που συνέβη ήταν πολύ απλούστερο: δεν του απάντησα καν διότι το ένα άρθρο ήταν εντελώς άσχετο με τα ζητήματα περί Ινδονησίας που πραγματευόμουν την περίοδο εκείνη, ενώ για το άλλο έχω ήδη απαντήσει με ξεχωριστό δικό μου άρθρο υπό τον τίτλο «Όταν η ανθρώπινη νοημοσύνη απαντά στην τεχνητή νοημοσύνη» το οποίο και θα συνεχισθεί. Οπότε δεν επρόκειτο περί ''αποκάλυψης'' αλλά καλύτερα περί απόκρυψης της αλήθειας! Επιπλέον, σε πλήθος επιμέρους ισχυρισμών του ενός άρθρου του είχα ήδη απαντήσει αναλυτικά μέσα από τα σχόλια του ιστολογίου (υπάρχουν ακόμα δημοσιευμένα) σε συνομιλία με τον ίδιο, διότι συνηθίζει να επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια όπως ανέφερα και προηγουμένως. Επομένως, ο ισχυρισμός περί «κατηγορηματικής αρνήσεως» και «καταρρίψεως» δεν είναι τίποτε περισσότερο από μία ακόμη επίκληση της αυθεντίας του η οποία εξυπηρετεί το αφήγημά του, και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.  Κλείνοντας οριστικά, θα παρατηρήσω κάτι που επαναλαμβάνεται σχεδόν σε κάθε νέα εμφάνιση αποτειχισμένου αρθρογράφου στο διαδίκτυο. Ο καθένας θεωρεί ότι «ανακάλυψε την Αμερική» και ότι θα δώσει, επιτέλους, τις «αποστομωτικές απαντήσεις» που δεν έδωσε κανείς άλλος πριν από αυτόν ή ότι εμείς είμαστε υποχρεωμένοι σε κάθε έναν ξεχωριστά που φυτρώνει ως τα μανιτάρια, να δίνουμε απαντήσεις και πάλιν (από εμένα και άλλους), ενώ ήδη τις έχουμε δώσει τουλάχιστον εδώ και είκοσι έτη.  Ανακυκλώνονται τα ίδια επιχειρήματα, επαναλαμβάνονται οι ίδιες κατηγορίες, παρουσιάζονται ως νέες οι ίδιες θεωρίες που έχουν ήδη συζητηθεί εδώ και δεκαετίες,  και, δυστυχώς, επαναλαμβάνονται και οι ίδιες αντιφάσεις. Δεν είναι η πρώτη φορά που διαβάζω τέτοιου είδους κείμενα ούτε, ασφαλώς, θα είναι η τελευταία. Τα έχω δει από πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους, με διαφορετικά ονόματα και διαφορετικά ιστολόγια. Εκείνο όμως που παραμένει πάντοτε ίδιο είναι το αποτέλεσμα. Ξεκινούν καταγγέλλοντας τις πράξεις των άλλων και καταλήγουν να πέφτουν οι ίδιοι στις ίδιες ή και σε μεγαλύτερες.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/blog-post_14.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί των «λαθών» των παλαιοημερολογιτών και των «μη λαθών» των αποτειχισμένων.</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/blog-post_16.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί Γ.Ο.Χ., αποτειχίσεως και της «μοναδικής οδού»</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/blog-post_17.html" itemprop="url">Οι αντιφάσεις μιας «οφειλομένης απαντήσεως»....</a>

Οι αντιφάσεις μιας «δεύτερης οφειλομένης απαντήσεως»....

Διαβάζοντας και τη δεύτερη απάντηση (εδώ) του ίδιου αρθρογράφου και ομολογώ ότι, αντί να ανατρέψει όσα έγραψα, κατόρθωσε να τα επιβεβαιώσε...

Οι αντιφάσεις μιας «οφειλομένης απαντήσεως»....

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVprbrRhE4B2ZWyld491A94WpY9ryiJZqeljCHaU5wJ46JU0dT0e5YF_KW3vkPEutqTqJq2r0eoaCWhIbE13fUOxX1qpD4Jr5ot9xt-NCD_Bq2k1ntAxT-HhQ488BmgJvGfP_2gNVXx3E1cQ5hpYuMVLd_mWPAR8aiPzJORWk1n0jrtasPkYxC4I7s/s565/2010-12-26_023939.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="565" data-original-width="438" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVprbrRhE4B2ZWyld491A94WpY9ryiJZqeljCHaU5wJ46JU0dT0e5YF_KW3vkPEutqTqJq2r0eoaCWhIbE13fUOxX1qpD4Jr5ot9xt-NCD_Bq2k1ntAxT-HhQ488BmgJvGfP_2gNVXx3E1cQ5hpYuMVLd_mWPAR8aiPzJORWk1n0jrtasPkYxC4I7s/w310-h400/2010-12-26_023939.jpg" width="310" /></a></div>  Ανέγνωσα άρθρο <a href="https://www.facebook.com/photo?fbid=3368069580030651&set=a.136121436558831" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" target="_blank">(εδώ) </a>ὑπὸ τὸν τίτλο: «Οφειλόμενη απάντηση στο ιστολόγιο "ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ"». Νομίζω όμως ότι ο τίτλος δεν αποδίδει το πραγματικό περιεχόμενο, διότι ουδέποτε ζήτησα από τον αρθρογράφο να απολογηθεί ούτε θεώρησα ότι μου «οφείλει» κάποια απάντηση. Απλώς σχολίασα τα ίδια τα γραφόμενά του και κυρίως μία προφανή αντίφαση που περιείχε το άρθρο του. Ο ίδιος βεβαίως θεωρεί ότι παραπλανώ τους αναγνώστες και ότι έσπευσε να τους διαφωτίσει ώστε να μη δημιουργηθεί σύγχυση. Η εισαγωγή αυτή μου θύμισε μία παλαιότερη γνωστή περίπτωση αποτειχισμένου, του οποίου κύριο μέλημα δεν ήταν τόσο η ουσία των επιχειρημάτων όσο οι... «αναγνώστες» του. Ας αφήσουμε όμως τις αναμνήσεις και ας δούμε αν πράγματι δημιουργήσαμε σύγχυση ή αν τελικώς ο ίδιος απάντησε σε πράγματα που ουδέποτε γράψαμε. Θα ξεκινήσω από το τέλος του άρθρου του, διότι εκεί βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις του.<o:p></o:p>Γράφει χαρακτηριστικά:<o:p></o:p>«Η αναφορά σε Γ.Ο.Χ. Ινδονησίας είναι ανακριβής. Υπάρχει η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ινδονησίας (GOI), η Ορθοδοξία της οποίας αποδεικνύεται από την πορεία και το έργο της και όχι από την ένταξή της στη Σύνοδο του Αρχιεπισκόπου Καλλινίκου.»<o:p></o:p>Διαβάζοντάς το κανείς σχηματίζει την εντύπωση ότι η Εκκλησία της Ινδονησίας εμφανίσθηκε κάπως... αυτομάτως, ουρανοκατέβατη! Σαν να μην έχει ιστορική αφετηρία. Σαν ο π. Δανιήλ να χειροτονήθηκε μόνος του. Σαν να απέκτησε μόνος του Αποστολική Διαδοχή. Σαν να χειροτονεί μόνος του κληρικούς. Σαν να μην υπάρχει συγκεκριμένη εκκλησιαστική υπαγωγή. Με την ίδια ακριβώς λογική, θα μπορούσε κάποιος να ισχυρισθεί ότι ούτε οι παλαιοημερολογίτες υπήρξαν ποτέ Γ.Ο.Χ., επειδή η Ορθοδοξία τους αποδεικνυόταν από το έργο τους και όχι από την υπαγωγή τους. Ή ακόμη, μετά τις χειροτονίες της Ρωσικής Διασποράς, να ισχυρισθεί ότι πάλι δεν ήταν Γ.Ο.Χ., αλλά απλώς «Ορθόδοξοι», επειδή αυτό αποδεικνυόταν από την πορεία τους. Εάν αυτή είναι η λογική του αρθρογράφου, τότε ομολογουμένως τιμά ιδιαιτέρως και τους ίδιους τους Γ.Ο.Χ., έστω και αν δεν το αντιλαμβάνεται. Το θέμα όμως δεν είναι ούτε τι πιστεύει ο αρθρογράφος ούτε τι πιστεύω εγώ αλλά το τι δηλώνουν οι ίδιοι. Στην επίσημη ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Ινδονησίας αναγράφεται αυτολεξεί:<o:p></o:p>«Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ινδονησίας (GOI) αποτελεί σήμερα μέρος της κανονικής επικράτειας της Μητροπόλεως Σίδνεϋ και Ωκεανίας της Γνησίας Ελληνορθοδόξου Εκκλησίας (GGOC), υπό το ωμοφόριο του Μητροπολίτου Καλλινίκου, Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος.» Στον δε επίσημο κατάλογο του ιερού Κλήρου αναγράφονται κανονικά ο Αρχιεπίσκοπος κ. Καλλίνικος, καθώς και ο Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Φώτιος και μάλιστα με τις φωτογραφίες τους. Επομένως, το ζήτημα δεν είναι τι θα ήθελε να ισχύει ο αρθρογράφος ούτε πώς επιθυμεί να παρουσιάσει τα πράγματα αλλά το τι δηλώνει η ίδια η Εκκλησία της Ινδονησίας και η ίδια δηλώνει ξεκάθαρα την εκκλησιαστική της υπαγωγή είτε του αρέσει είτε όχι.<o:p></o:p><div align="center" class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-align: center;"></div>Στη συνέχεια ο αρθρογράφος αφιερώνει αρκετές παραγράφους για να μας πληροφορήσει πόσα χρόνια παρακολουθεί την Εκκλησία της Ινδονησίας, πόσα άρθρα έχει γράψει, τι γνωρίζει ο ίδιος και τι δήθεν δεν γνωρίζουν οι υπόλοιποι. Ομολογώ ότι όλα αυτά είναι εντελώς αδιάφορα για την παρούσα συζήτηση. Η αλήθεια ενός επιχειρήματος δεν εξαρτάται από τα χρόνια ενασχόλησης εκείνου που το προβάλλει ούτε από τον αριθμό των άρθρων που έχει συγγράψει, διαφορετικά, θα έπρεπε όλοι να αποδεχόμαστε αυτομάτως οποιονδήποτε γράφει επί είκοσι ή τριάντα χρόνια για ένα θέμα. Αυτό δεν είναι επιχείρημα αλλά επίκληση στην αυθεντία του εαυτού του και δεν πείθει κανέναν. Στη συνέχεια ο αρθρογράφος μάς κατηγορεί ότι δήθεν αποσιωπούμε τα άρθρα του και την πολυετή ενασχόλησή του με την Εκκλησία της Ινδονησίας. Γράφει χαρακτηριστικά:<o:p></o:p>«Ο κ. Παπαρήγας, αντί να παρουσιάσει την πλήρη εικόνα, επιλέγει να αποσιωπήσει τα σχετικά μου άρθρα...»<o:p></o:p>Ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να κατανοήσω τι ακριβώς ζητά. Θα έπρεπε δηλαδή κάθε φορά που σχολιάζουμε ένα συγκεκριμένο άρθρο του, να ανατρέχουμε και να απαντούμε σε δεκάδες ακόμη άρθρα που έχει συγγράψει επί σειρά ετών; Με την ίδια λογική, θα μπορούσα και εγώ να απαιτήσω από οποιονδήποτε σχολιάζει ένα δικό μου άρθρο να απαντήσει προηγουμένως σε όλα όσα έχω δημοσιεύσει τα τελευταία δέκα ή δεκαπέντε χρόνια και εάν δεν το πράξει, να τον κατηγορήσω ότι κάνει «επιλεκτική παρουσίαση στην υπηρεσία προκαθορισμένης ατζέντας». Αυτό ασφαλώς δεν αποτελεί σοβαρή επιχειρηματολογία. Εκτός όμως αυτού, ο αρθρογράφος λησμονεί — ή ίσως επιλέγει να λησμονεί — ότι επί αρκετό χρονικό διάστημα δημοσίευα κανονικά τα σχόλιά του στο ιστολόγιό μου και απαντούσα αναλυτικά στις θέσεις του. Η διακοπή δεν έγινε επειδή δεν υπήρχαν απαντήσεις, αλλά επειδή παρατηρήθηκε το ίδιο ακριβώς φαινόμενο που έχουμε και σήμερα. Τα ίδια επιχειρήματα επανέρχονταν συνεχώς, οι ίδιες θέσεις ανακυκλώνονταν και, το κυριότερο, πολλές φορές οι ίδιες οι νεότερες δημοσιεύσεις του αναιρούσαν τις προηγούμενες. Κάποια στιγμή ένας διάλογος παύει να είναι διάλογος όταν μετατρέπεται σε αέναη επανάληψη. Στη συνέχεια, εισάγει ένα εντελώς νέο «κριτήριο Ορθοδοξίας». Γράφει:<o:p></o:p>«Ας τεθεί, λοιπόν, ένα απλό και μετρήσιμο ερώτημα: πόσους Προτεστάντες και Μωαμεθανούς βάφτισαν Ορθοδόξους τα τελευταία είκοσι χρόνια οι Γ.Ο.Χ. Ελλάδος;»<o:p></o:p>Ομολογώ ότι δεν γνώριζα πως η Ορθοδοξία αποδεικνύεται πλέον με στατιστικές! Εάν αυτό αποτελεί πράγματι κριτήριο, τότε ο αρθρογράφος οφείλει να είναι συνεπής μέχρι τέλους και να προσχωρήσει στην επίσημη Εκκλησία, η οποία αριθμητικά βαπτίζει ασυγκρίτως περισσότερους ανθρώπους από οποιαδήποτε άλλη αντιοικουμενιστική ομάδα. Άραγε αυτό αποδεικνύει ότι βρίσκεται στην αλήθεια; Ασφαλώς όχι. Η Ορθοδοξία ουδέποτε μετρήθηκε με αριθμούς, ούτε η αλήθεια της Εκκλησίας εξαρτήθηκε ποτέ από το πλήθος των βαπτίσεων, των πιστών ή των ναών. Εάν ίσχυε κάτι τέτοιο, τότε όλες οι αιρέσεις που κατά καιρούς αριθμούσαν εκατομμύρια οπαδούς θα έπρεπε να θεωρούνται δικαιωμένες. Ακολουθεί μία ακόμη παράδοξη εξέλιξη. Αφού πρώτα επιχειρεί να πείσει ότι αποσιωπούμε δήθεν το έργο της Εκκλησίας της Ινδονησίας, αφιερώνει αρκετές ακόμη παραγράφους για να υπερασπισθεί την ιεραποστολή της. Ειλικρινά όμως δεν αντιλαμβάνομαι ποιο ακριβώς σημείο προσπαθεί να αντικρούσει. Ποιος αμφισβήτησε το ιεραποστολικό έργο της και ποιος έγραψε ότι δεν βαπτίζονται άνθρωποι αλλά και ποιος αρνήθηκε ότι υπάρχει αξιόλογη δράση; Επομένως, πολεμά μία θέση που ουδέποτε διατυπώθηκε εκ μέρους μου. Όταν κάποιος απαντά σε επιχειρήματα που το ιστολόγιό μου δεν προέβαλε, τότε στην πραγματικότητα δεν απαντά στον συνομιλητή του· απαντά σε έναν αντίπαλο που κατασκεύασε ο ίδιος! Ας έρθω όμως τώρα στην αρχή του άρθρου, εκεί όπου, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται και η μεγαλύτερη και πάλι αντίφασή του. Ο ίδιος γράφει:<o:p></o:p>«Ο γράφων δεν ανήκει σε καμία ομάδα νεοαποτειχισμένων, για λόγους που δεν είναι του παρόντος.»<o:p></o:p>Η φράση αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη ολόκληρου του άρθρου διότι ο ίδιος αφιέρωσε δεκάδες παραγράφους για να αποδείξει ότι η μόνη συνεπής, ρεαλιστική και έντιμη λύση είναι η ένταξη στη Σύνοδο του Σεβ. Αρτεμίου. Και όμως... την ίδια στιγμή πληροφορεί τον αναγνώστη ότι ο ίδιος δεν βρίσκεται εκεί. Δεν εφαρμόζει δηλαδή αυτά ακριβώς που προτείνει στους άλλους και όταν προσπαθεί να εξηγήσει γιατί, η απάντηση είναι: «Δεν είναι του παρόντος.» Δυστυχώς όμως αυτό δεν αποτελεί απάντηση, αποτελεί υπεκφυγή διότι όταν κάποιος χαρακτηρίζει μία συγκεκριμένη πορεία ως τη μοναδική συνεπή και έντιμη λύση, οφείλει πρωτίστως να την έχει ακολουθήσει ο ίδιος διαφορετικά συμβουλεύει τους άλλους να πράξουν εκείνο που ο ίδιος αποφεύγει και αυτό δημιουργεί ένα σοβαρό πρόβλημα αξιοπιστίας. Στη συνέχεια όμως η αντίφαση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Ο ίδιος είχε γράψει στο προηγούμενο άρθρο του:<o:p></o:p>«Αν οι αποτειχισμένοι ιερείς δεν έχουν δικό τους επίσκοπο, για να χειροτονεί νέους ιερείς, η κίνησή τους είναι καταδικασμένη να σβήσει βιολογικά με τον θάνατο των σημερινών ιερέων. Συνεπώς, η θέση τους "είμαστε μέσα στην Εκκλησία, αλλά δεν κοινωνούμε με τους επισκόπους της" φαντάζει εκκλησιολογικά μετέωρη.»<o:p></o:p>Αυτό δεν το γράψαμε εμείς το έγραψε ο ίδιος. Επομένως, με βάση τη δική του λογική, όσο ο ίδιος δεν ανήκει σε καμία εκκλησιαστική δομή, όσο δεν εφαρμόζει ο ίδιος τη «μοναδική συνεπή λύση» που προτείνει στους άλλους, βρίσκεται ακριβώς στην κατάσταση που περιγράφει, δηλαδή σε μία εκκλησιολογικά μετέωρη κατάσταση. Δεν τον χαρακτηρίζουμε εμείς έτσι, ο ίδιος αυτοχαρακτηρίζεται μέσα από το ίδιο του το σκεπτικό. Εάν λοιπόν η αποτείχιση χωρίς επίσκοπο έχει «ημερομηνία λήξεως», όπως έγραψε, τότε η δική του θέση έχει ακριβώς την ίδια ημερομηνία λήξεως. Εάν μία τέτοια κατάσταση είναι «εκκλησιολογικά μετέωρη», τότε αυτό ισχύει πρωτίστως για τον ίδιο και εάν η μόνη λύση είναι η ένταξη στη Σύνοδο του Σεβ. Αρτεμίου, τότε η πρώτη υποχρέωση ανήκει στον ίδιο και όχι στους άλλους. Δυστυχώς, όσα απαιτεί από τους άλλους, δεν τα εφαρμόζει στον εαυτό του. Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί μία άλλη θέση του. Γράφει:<o:p></o:p>«Η άποψη για το αν μια απλή διαμαρτυρία μπορεί να συγκινήσει ή να μεταστρέψει μια ιεραρχία... αγγίζει τα όρια του ρεαλισμού. Ιστορικά, καμία διοικούσα Εκκλησία δεν υποχώρησε ή δεν άλλαξε γραμμή επειδή μια μικρή ομάδα ιερέων και λαϊκών σταμάτησε το μνημόσυνο.»<o:p></o:p>Εφόσον λοιπόν ο ίδιος θεωρεί ότι ιστορικά κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί, γεννούνται αναπόφευκτα ερωτήματα. Ποιος είναι ο σκοπός της συνεχούς αρθρογραφίας του; Ποιος είναι ο σκοπός των συνεχών αντιοικουμενιστικών αναλύσεων; Ποιος είναι ο σκοπός των παρεμβάσεων, των σχολίων και των δημοσιεύσεων; Εφόσον ο ίδιος διακηρύσσει ότι μία τέτοια διαμαρτυρία δεν πρόκειται ποτέ να επιφέρει αλλαγή, τότε ο ίδιος αναιρεί την ίδια τη δραστηριότητά του διότι και η δική του αρθρογραφία μία μορφή διαμαρτυρίας αποτελεί και μάλιστα πολύ μικρότερη από τη διακοπή μνημοσύνου που ο ίδιος χαρακτηρίζει ιστορικά αναποτελεσματική. Με άλλα λόγια, καταλήγει να ακυρώνει το ίδιο το έργο που ο ίδιος επιτελεί. Στη συνέχεια γράφει:<o:p></o:p>«Η προσπάθεια του π. Θεοδώρου να ισορροπήσει στη μέση... στερείται πρακτικής βιωσιμότητας και ιστορικού προηγουμένου.»<o:p></o:p>Δεν θα μπορούσαμε να διαφωνήσουμε. Αντιθέτως συμφωνούμε απολύτως! Το πρόβλημα όμως είναι άλλο. Αυτά δεν τα γράφει ένας άνθρωπος που έχει ήδη επιλέξει τη λύση που προτείνει, τα γράφει ένας άνθρωπος ο οποίος λίγες γραμμές νωρίτερα δήλωσε ότι δεν ανήκει πουθενά. Έτσι, το επιχείρημα στρέφεται εναντίον του ίδιου. Εκ του στόματός του κρίνεται. Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε απολύτως τίποτε.<o:p></o:p>Συνεχίζει ακόμη πιο απόλυτα:<o:p></o:p>«Μια αποτείχιση που παραμένει "μετέωρη" (χωρίς επίσκοπο) έχει ημερομηνία λήξεως.»<o:p></o:p>''Συ είπας'' και δεν έχουμε να προσθέσουμε ούτε μία λέξη.<o:p></o:p>Και λίγο παρακάτω:<o:p></o:p>«Από καθαρά πρακτική και δομική άποψη, η ένταξη στη Σύνοδο του Αρτεμίου... θα ήταν η μόνη συνεπής διέξοδος...»<o:p></o:p>Λίγες παραγράφους αργότερα:<o:p></o:p>«Η ένταξη στη Σύνοδό του είναι η μόνη στάση που ευθυγραμμίζει απόλυτα τις πράξεις με τα λόγια.»<o:p></o:p>Εδώ πλέον τερματίζει η εικόνα. Ο ίδιος διακηρύσσει ότι μόνο μία πορεία ευθυγραμμίζει τις πράξεις με τα λόγια και ο ίδιος ομολογεί ότι δεν την ακολουθεί. Τι μεγαλύτερη απόδειξη χρειάζεται; Τι περισσότερο μπορεί να σχολιάσει κανείς; Ο ίδιος περιγράφει το μέτρο της συνέπειας και ο ίδιος δεν το εφαρμόζει. Γι' αυτό και πραγματικά πιστεύω ότι ο αρχικός τίτλος του άρθρου του είναι λανθασμένος. Δεν πρόκειται για «οφειλόμενη απάντηση» προς εμένα. Πρόκειται για ένα άρθρο το οποίο, σχεδόν σε κάθε ενότητα, απαντά στον ίδιο του τον εαυτό και πολλές φορές, η πιο δύσκολη αντίφαση δεν είναι εκείνη που επισημαίνουν οι άλλοι αλλά είναι εκείνη που αποκαλύπτουν τα ίδια μας τα λόγια. Υ.Γ. Δεν πρόκειται να επανέλθω για τους παραπάνω λόγους που ήδη εξήγησα.

<o:p> </o:p>ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/blog-post_14.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί των «λαθών» των παλαιοημερολογιτών και των «μη λαθών» των αποτειχισμένων.</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/blog-post_16.html" itemprop="url">Περί Γ.Ο.Χ., αποτειχίσεως και της «μοναδικής οδού»</a>

Οι αντιφάσεις μιας «οφειλομένης απαντήσεως»....

Ανέγνωσα άρθρο (εδώ) ὑπὸ τὸν τίτλο: «Οφειλόμενη απάντηση στο ιστολόγιο "ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ"» . Νομίζω όμως ότι ο τίτλος δεν αποδίδ...

Περί Γ.Ο.Χ., αποτειχίσεως και της «μοναδικής οδού»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhvzxecIuuSbM3w5MOu11gem10Z9kt_YEx2OGPwrEncd-AjqUM2KVQOSCEgpxNrFNAhZUuoMqK38uH_wIzldhYa34PGYLzAzLVjfhA06s0L19zlunzN7_6xbl3Je4wA4n6bMniCH6Tqe1RBrrrCTJ7H9F7NPk-ymw2iB038PxHUKkNKsUykv-qayDsF/s565/2010-12-26_023939.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="565" data-original-width="438" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhvzxecIuuSbM3w5MOu11gem10Z9kt_YEx2OGPwrEncd-AjqUM2KVQOSCEgpxNrFNAhZUuoMqK38uH_wIzldhYa34PGYLzAzLVjfhA06s0L19zlunzN7_6xbl3Je4wA4n6bMniCH6Tqe1RBrrrCTJ7H9F7NPk-ymw2iB038PxHUKkNKsUykv-qayDsF/w310-h400/2010-12-26_023939.jpg" width="310" /></a></div>  Μας έστειλαν επίσης ένα άρθρο το οποίο δημοσιεύθηκε στο Facebook (<a href="https://www.facebook.com/photo?fbid=3366538860183723&set=a.136121436558831" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" target="_blank">εδω</a>). Ο συγγραφέας του άρθρου ουσιαστικά παραδέχεται την αντίφαση του π. Θεόδωρου γράφοντας: «Από τη μία ο π. Θ. Ζ. λέει: "δεν θα κάνουμε δικούς μας επισκόπους", αλλά από την άλλη εύχεται "να βρεθούν Ορθόδοξοι Επίσκοποι που θα αποτειχιστούν" (ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΑΝΤΙΦΑΣΗ). Αν συνέβαινε το δεύτερο (να αποτειχιστούν εν ενεργεία επίσκοποι), κατά την οπτική των αποτειχισμένων, δεν θα επρόκειτο για "ίδρυση νέας εκκλησίας" (όπως κατηγορούνται οι Γ.Ο.Χ.), αλλά για την "υγιή μερίδα" της ήδη υπάρχουσας ιεραρχίας που αντιδρά». όπως επισημάναμε και εμείς χθες, με τη διαφορά ότι προτείνει στους αποτειχισμένους πως: «η συμπόρευση με μια υφιστάμενη, αντι-οικουμενιστική ιεραρχία, όπως αυτή του Αρτεμίου (πρώην Ράσκας και Πριζρένης), δεν είναι, απλώς, μια επιλογή, αλλά η μοναδική οδός που διασώζει τη δογματική και εκκλησιολογική συνέπεια στην πράξη». Να τονίσουμε βέβαια ότι προσωπικά δεν μας αρέσουν όροι όπως «μοναδική οδός» και παρεμφερείς εκφράσεις, διότι έχουμε κακές εμπειρίες από τέτοιου είδους όρους... Εν πάση περιπτώσει, το ζήτημα δεν είναι αυτό. Αναφέρει ο συγγραφέας: «Αφού ο π. Θεόδωρος και οι συν αυτώ ήθελαν επίσκοπο, που να ηγηθεί της αποτείχισης, γιατί δεν αναγνώρισαν τον καθαιρεθέντα από το Πατριαρχείο Σερβίας Μητροπολίτη Αρτέμιο, ο οποίος έπραξε ακριβώς αυτό; Ο π. Θεόδωρος και άλλοι θεολόγοι της αποτείχισης υποστηρίζουν ότι ο Αρτέμιος προχώρησε σε «αντικανονικές χειροτονίες» (χειροτόνησε "χωρεπισκόπους" χωρίς την έγκριση συνόδου), δημιουργώντας de facto δική του παράλληλη ιεραρχία (σχίσμα) στη Σερβία. Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη. Η άρνηση να «σκύψουν το κεφάλι» στον Αρτέμιο αποδεικνύει το αδιέξοδο της θεωρίας τους. Φοβούμενοι μην χαρακτηριστούν σχισματικοί από την επίσημη Εκκλησία, απομονώνονται και από εκείνους τους επισκόπους οι οποίοι έκαναν το βήμα, που οι ίδιοι ευαγγελίζονται». Σύμφωνα με τη συλλογιστική του συγγραφέως, «Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη» και αυτή είναι: «Φοβούμενοι μην χαρακτηριστούν σχισματικοί από την επίσημη Εκκλησία...»  Και παρακάτω παρουσιάζει προτάσεις οι οποίες εφαρμόσθηκαν έτη πίσω από τους Γ.Ο.Χ., όπως επί παραδείγματι:«Η ένταξη στη συγκεκριμένη Σύνοδο (σ.σ. εννοεί του Σεβ. Αρτεμίου) αποκαθιστά πλήρως την απαραίτητη ιεραρχική δομή (Επίσκοπος - Πρεσβύτεροι - Διάκονοι) και εγγυάται τη συνέχεια της Αποστολικής Διαδοχής, μέσω των μελλοντικών χειροτονιών, αποτρέποντας τον πνευματικό μαρασμό και το βιολογικό αδιέξοδο,».....«<o:p></o:p>Η ένταξη στη Σύνοδό του είναι η μόνη στάση που ευθυγραμμίζει απόλυτα τις πράξεις με τα λόγια»...... «η ένταξη δημιουργεί μια σαφή, συμπαγή και συγκροτημένη εκκλησιαστική δομή. Αυτή η δομή μπορεί να αντέξει στην πίεση του χρόνου, να οργανώσει ενορίες, να κατηχήσει πιστούς και να κληροδοτήσει την αντι-οικουμενιστική μαρτυρία στις επόμενες γενιές»..... «Η θεωρία της «μέσης οδού» έχει εξαντλήσει τα όριά της. Για όποιον αρνείται τη συμβιβαστική επιστροφή, η συμπόρευση με μια υφιστάμενη, αντι-οικουμενιστική ιεραρχία, όπως αυτή του Αρτεμίου, δεν είναι, απλώς, μια επιλογή, αλλά η μοναδική οδός που διασώζει τη δογματική και εκκλησιολογική συνέπεια στην πράξη». Ενώ λοιπόν αποδέχεται τις παραπάνω πραγματικότητες, δεν προτείνει στους αποτειχισμένους να ενταχθούν στην ήδη υπάρχουσα Σύνοδο Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, η οποία υπάρχει εδώ και πολλές δεκαετίες στην Ελλάδα. Αντιθέτως, παρουσιάζει ως «μοναδική οδό» την ένταξη στη Σύνοδο του Σεβ. Αρτεμίου, η οποία βρίσκεται μάλιστα σε άλλη χώρα. Η θέση αυτή δημιουργεί μία εμφανή αντίφαση. Από τη μία παραδέχεται ότι η αποτείχιση Ορθοδόξων Επισκόπων δεν συνιστά ίδρυση νέας Εκκλησίας αλλά αποτελεί την υγιή μερίδα της Ιεραρχίας. Από την άλλη, δεν θεωρεί την ήδη υπάρχουσα Σύνοδο των Γ.Ο.Χ. ως πιθανή εκκλησιολογική λύση για τους αποτειχισμένους γι αυτό και δεν την προτείνει. Η αντίφαση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη από τη στιγμή που ο ίδιος έχει επανειλημμένως υπερασπισθεί τους Γ.Ο.Χ. Ινδονησίας μέσα από σχόλιά του στο ιστολόγιό μας. Πολλάκις έχει σχολιάσει στο ιστολόγιό μας, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά την Ορθοδοξία τους. Αν οι Γ.Ο.Χ. Ινδονησίας (ανήκουν στην Σύνοδο που προΐσταται ο Αρχ. Καλλίνικος) είναι Ορθόδοξοι, τότε αποτελεί και η αντίστοιχη Σύνοδος που ανήκουν εκκλησιολογική λύση για τους αποτειχισμένους. Παρά ταύτα, όταν αναζητεί λύση για τους αποτειχισμένους, αποσιωπά πλήρως την ύπαρξη της Συνόδου των Γ.Ο.Χ. και παρουσιάζει ως «μοναδική οδό» τη Σύνοδο του Σεβ. Αρτεμίου. Από τη στιγμή που αποδέχεται ότι η αποτείχιση Ορθοδόξων Επισκόπων δεν αποτελεί ίδρυση νέας Εκκλησίας, με δικό του σχόλιο σε παρένθεση (όπως κατηγορούνται οι Γ.Ο.Χ.) αναγνωρίζει ουσιαστικά και το εκκλησιολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινήθηκαν οι Γ.Ο.Χ.. Με την παραπάνω παραδοχή καταρρίπτεται ουσιαστικά το γνωστό επιχείρημα ότι οι Γ.Ο.Χ. ίδρυσαν δήθεν «νέα Εκκλησία». Εφόσον στην περίπτωση αυτή δεν ιδρύεται νέα Εκκλησία, τότε δεν υπάρχει καμία διαφορά. Έπειτα από ένδεκα ολόκληρα έτη από τη μονομερή και αντικανονική αλλαγή του εορτολογίου, Ορθόδοξοι Επίσκοποι αποτειχίσθηκαν, ανέλαβαν τον αγώνα των παλαιοημερολογιτών και αποτέλεσαν την υγιή μερίδα της τότε Ιεραρχίας που αντέδρασε στην καινοτομία και στην συνέχεια οι Ρώσοι της Διασποράς ανανέωσαν τον αγώνα των Παλαιοημερολογιτών με νέες χειροτονίες. Προκύπτει όμως από το ίδιο του το άρθρο ότι η επιχειρηματολογία του δεν εφαρμόζεται με το ίδιο μέτρο σε όλες τις περιπτώσεις. Ενώ αναγνωρίζει ότι η αποτείχιση Ορθοδόξων Επισκόπων δεν συνιστά ίδρυση νέας Εκκλησίας και ενώ υπερασπίζεται δημοσίως τους Γ.Ο.Χ. Ινδονησίας, παρακάμπτει πλήρως την ύπαρξη της Ελληνικής Συνόδου των Γ.Ο.Χ. και παρουσιάζει ως «μοναδική οδό» την ένταξη στην Σύνοδο του Σεβ. Αρτεμίου. Κατά την ταπεινή μας άποψη η ασυνέπεια και η δική του αντίφαση είναι εμφανής. ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/blog-post_14.html" itemprop="url">Περί των «λαθών» των παλαιοημερολογιτών και των «μη λαθών» των αποτειχισμένων.</a>

<o:p></o:p>

<o:p> </o:p>

Περί Γ.Ο.Χ., αποτειχίσεως και της «μοναδικής οδού»

Μας έστειλαν επίσης ένα άρθρο το οποίο δημοσιεύθηκε στο Facebook ( εδω ). Ο συγγραφέας του άρθρου ουσιαστικά παραδέχεται την αντίφαση του...

The Light of Bulgaria | An Orthodox Christian Documentary

Περί των «λαθών» των παλαιοημερολογιτών και των «μη λαθών» των αποτειχισμένων.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjjrIdH7fiY9t_q4JthkByBI2P44BocqdOYotDcOnyOO443ChQoWBtNWhx2kVuz_F4DzEE2aikOOMJKmax3GpjEdQXoiDGmhbj9X69EdFf_GkGFSmJANHzGYwF9KhqQfSTKAguLwbfPbdnZaGjEkoRUL3WA8d9Ru0bivWDMe9SwXeyO0wiz-q_bDxzH/s1333/%C2%AB%CE%98%CE%91%20%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%99%CE%94%CE%A1%CE%9F%CE%A5%CE%9C%CE%95%20%CE%9A%CE%91%CE%99%20%CE%98%CE%91%20%CE%91%CE%93%CE%A9%CE%9D%CE%99%CE%96%CE%9F%CE%9C%CE%91%CE%A3%CE%A4%CE%95%20%CE%9C%CE%95%CE%A3%CE%91%20%CE%91%CE%A0%CE%9F%20%CE%A4%CE%97%CE%9D%20%CE%95%CE%9A%CE%9A%CE%9B%CE%97%CE%A3%CE%99%CE%91%C2%BB%20%CF%80.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="603" data-original-width="1333" height="290" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjjrIdH7fiY9t_q4JthkByBI2P44BocqdOYotDcOnyOO443ChQoWBtNWhx2kVuz_F4DzEE2aikOOMJKmax3GpjEdQXoiDGmhbj9X69EdFf_GkGFSmJANHzGYwF9KhqQfSTKAguLwbfPbdnZaGjEkoRUL3WA8d9Ru0bivWDMe9SwXeyO0wiz-q_bDxzH/w640-h290/%C2%AB%CE%98%CE%91%20%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%99%CE%94%CE%A1%CE%9F%CE%A5%CE%9C%CE%95%20%CE%9A%CE%91%CE%99%20%CE%98%CE%91%20%CE%91%CE%93%CE%A9%CE%9D%CE%99%CE%96%CE%9F%CE%9C%CE%91%CE%A3%CE%A4%CE%95%20%CE%9C%CE%95%CE%A3%CE%91%20%CE%91%CE%A0%CE%9F%20%CE%A4%CE%97%CE%9D%20%CE%95%CE%9A%CE%9A%CE%9B%CE%97%CE%A3%CE%99%CE%91%C2%BB%20%CF%80.jpg" width="640" /></a></div> Μου έστειλαν ένα βίντεο στο οποίο
ομιλητές είναι ο π. Θεόδωρος Ζήσης και ο υιός του. 
Ειλικρινά, είναι τελείως απαράδεκτο άνθρωποι, οι οποίοι υποτίθεται ότι
διαθέτουν ακαδημαϊκές γνώσεις, να εμφανίζονται τόσο ανιστόρητοι σε
εκκλησιαστικά ζητήματα, τα οποία όχι μόνον έχουν απαντηθεί, αλλά έχουν αναλυθεί
εκατοντάδες φορές. Πραγματικά με απογοήτευσαν. Κατανοώ ότι επιθυμούν να
στηρίξουν τη δική τους θέση. Όταν όμως αυτό επιχειρείται με ιστορικές
ανακρίβειες, τότε ισχύει το γνωστό: «τὸ καλὸν οὐκ ἔστι καλόν, ἐὰν μὴ καλῶς
γένηται». 
 
Αναφέρει ο π. Θεόδωρος: 
 «Από την αρχή της αποτειχίσεως είπαμε ότι δεν θα κάνουμε το λάθος που έκαναν
οι του παλιού ημερολογίου. Να έχουμε δικούς μας Επισκόπους». 
 
και λίγο παρακάτω διαβάστε την πλήρη αντίφαση: 
 «Εκτός αν βρεθούν Ορθόδοξοι Επίσκοποι που θα αναλάβουν. Αν βρίσκονταν κάποιοι
Ορθόδοξοι Επίσκοποι οι οποίοι θα αναλάμβαναν την αποτείχιση και αποτειχίζονταν,
θα άλλαζε το θέμα». 
 
Μα συγγνώμη, τι διαφορετικό έκαναν οι Ορθόδοξοι Επίσκοποι που ηγήθηκαν του
αγώνος των παλαιοημερολογιτών; Είναι δυνατόν να αγνοεί ο π. Θεόδωρος ότι το
1935, έπειτα από ένδεκα ολόκληρα έτη από τη μονομερή και αντικανονική αλλαγή
του εορτολογίου το 1924, Ορθόδοξοι Επίσκοποι ανέλαβαν τον αγώνα των
παλαιοημερολογιτών; 
Επί ένδεκα ολόκληρα έτη οι παλαιοημερολογίτες δεν είχαν Επισκόπους. Στη
συνέχεια, όταν με την πάροδο του χρόνου έμειναν και πάλι χωρίς Επισκόπους —
άλλοι εκοιμήθησαν, άλλοι δείλιασαν και άλλοι οδηγήθηκαν πράγματι στο σχίσμα —
τότε η Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς (ROCOR) προχώρησε στη χειροτονία νέων
Επισκόπων για αυτούς. 
Μήπως δεν αποδέχονται τη Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς; Φυσικά και την
αποδέχονται. 
Τι αναφέρει άλλωστε στο ίδιο βίντεο ο π. Σεραφείμ Ζήσης; 
 «Αυτοί (νεοημερολογίτες) θεωρούσαν ακόμη και την ROCOR, τους Ρώσους της
Διασποράς, σχίσμα. Εμένα οι καθηγητές μου στο πανεπιστήμιο μου δίδασκαν ότι η
ROCOR, οι Ρώσοι της Διασποράς, είναι σχίσμα. Και από εκεί βγήκε ο Άγιος Ιωάννης
ο Μαξίμοβιτς, ο Γέροντας Σεραφείμ Ρόουζ, ο Άγιος Φιλάρετος που βγήκε άφθαρτος.
Κατ' αυτούς είναι σχίσμα». 
 
Συνεχίζει ο π. Θεόδωρος: 
 «Αλλά τώρα εμείς ως πρεσβύτεροι δεν έχουμε τη δυνατότητα να έχουμε δικούς μας
Επισκόπους. Δεν θα κάνουμε δικούς μας Επισκόπους λοιπόν για να μας
χαρακτηρίσουν ως σχίσμα. Θα είμαστε μέσα στην Εκκλησία και θα διαμαρτυρόμαστε,
θα αντιστεκόμαστε και θα αντιδρούμε και θα αγωνιζόμαστε για να επανέλθει η
Εκκλησία στην Ορθοδοξία». 
 
Μα αυτό είναι αυτονόητο. Ποιος πρεσβύτερος μπορεί να χειροτονήσει Επισκόπους; 
Είτε θα αποτειχισθούν Ορθόδοξοι Επίσκοποι και θα αναλάβουν τον αγώνα, όπως
ακριβώς συνέβη στην περίπτωση των παλαιοημερολογιτών, είτε, όταν πλέον
αναλάβουν, θα προχωρήσουν οι ίδιοι στη χειροτονία νέων Επισκόπων. 
Υποθέτω βέβαια ότι αυτό που επιθυμεί να πει εδώ ο π. Θεόδωρος είναι πως θεωρεί
ως μόνη ορθή λύση την πρώτη περίπτωση, δηλαδή να αποτειχισθεί κάποιος ήδη
υπάρχων Ορθόδοξος Επίσκοπος και να ηγηθεί του αγώνος. Καλό όμως θα ήταν να μην
είναι τόσο απόλυτος. Διότι αυτό ακριβώς που σήμερα θεωρεί αυτονόητο — δηλαδή να
αποτειχισθούν Ορθόδοξοι Επίσκοποι και να αναλάβουν τον αγώνα — πριν από αρκετά
χρόνια ούτε καν το συζητούσαν. Σήμερα όμως το αποδέχονται. Επομένως, ας μην
είναι τόσο βέβαιοι και τόσο κατηγορηματικοί και ως προς το επόμενο βήμα της
ιστορίας. 
 
Και κλείνει με το περίφημο: 
 «Εμείς είμαστε στην Ορθοδοξία και στην Εκκλησία, αυτοί είναι εκτός
Εκκλησίας». 
 
Ποιοι ακριβώς είναι το «εμείς»; Όλοι οι αποτειχισμένοι ή μόνον η συγκεκριμένη
ομάδα; 
Αν εννοεί όλους τους αποτειχισμένους, τότε γιατί δεν υπάρχει εκκλησιαστική
κοινωνία με τους υπόλοιπους αποτειχισμένους; 
Εδώ όμως γεννάται ακόμη μία απορία. Δεν ήταν οι ίδιοι που επί σειρά ετών
έγραφαν ότι δεν επιθυμούν να ομοιάσουν προς τους παλαιοημερολογίτες,
επικαλούμενοι ως επιχείρημα την ύπαρξη παρατάξεων; 
Πώς είναι δυνατόν λοιπόν οι αποτειχισμένοι να έχουν σήμερα διάφορες ομάδες, οι
οποίες μάλιστα δεν έχουν εκκλησιαστική κοινωνία μεταξύ τους, και όλα αυτά σε
μία εποχή κατά την οποία ούτε τους υποκοπάνους (γκλόπ) των χωροφυλάκων έχουν να
αντιμετωπίσουν, όπως οι παλαιοημερολογίτες, ούτε και τους βίαιους διωγμούς,
τους οποίους οι ίδιοι παραδέχονται στο παραπάνω βίντεο ότι υπέστησαν οι
παλαιοημερολογίτες; 
 
Θα κλείσουμε με ένα γνωστό προσωπικό μας λεχθέν. Όσο προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν είναι «παλαιοημερολογίτες», τόσο θα
λαμβάνουν τους ίδιους ακριβώς χαρακτηρισμούς που επί
δεκαετίες αποδίδονταν στους παλαιοημερολογίτες, δηλαδή «σχισματικοί», «εκτός
Εκκλησίας» και τόσους άλλους. Και σε τούτο δεν φταίει η ύπαρξις ή μη ύπαρξις Επισκόπων...... 
Ο Θεός δεν ευλογεί αγώνες που στηρίζονται στις αλληλοκατηγορίες. 
Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τους ίδιους τους παλαιοημερολογίτες, οι οποίοι το
πλήρωσαν ακριβά έως σήμερα, φθάνοντας στο σημείο να υπάρχουν δίπλα-δίπλα Ναοί
διαφορετικών παρατάξεων, στον ίδιο δρόμο. Και αν ερωτήσει κανείς ξεχωριστά τον
καθένα γιατί συμβαίνει αυτό, σχεδόν πάντοτε θα λάβει την ίδια απάντηση: 
 
«Δεν φταίμε εμείς· οι άλλοι...» 
 
Ας προσέξουμε λοιπόν όλοι, διότι η ιστορία της Εκκλησίας διδάσκει ότι όταν ο
αγώνας συνοδεύεται από ταπείνωση και διάκριση, ευλογείται. Όταν όμως
συνοδεύεται από αλληλοκατηγορίες, εκατέρωθεν χαρακτηρισμούς και αδιάλλακτες
στάσεις, το αποτέλεσμα σπανίως δικαιώνει εκείνους που θεωρούν ότι κατέχουν
αποκλειστικά την αλήθεια. 
 
Υ.Γ. Το κάτωθι άρθρο να το μελετούν οι αδελφοί μας αποτειχισμένοι συνεχώς <a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/01/blog-post_35.html" target="_blank">https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/01/blog-post_35.html</a> <div> </div><div style="text-align: center;">ΠΗΓΗ ΒIΝΤΕΟ:<a href="https://www.youtube.com/watch?v=lMzZyd8j9do" target="_blank"> https://www.youtube.com/watch?v=lMzZyd8j9do</a></div>

Περί των «λαθών» των παλαιοημερολογιτών και των «μη λαθών» των αποτειχισμένων.

Μου έστειλαν ένα βίντεο στο οποίο ομιλητές είναι ο π. Θεόδωρος Ζήσης και ο υιός του. Ειλικρινά, είναι τελείως απαράδεκτο άνθρωποι, οι οποίο...

''Οι προκλήσεις του Ευαγγελισμού'' - Μητροπολίτης Γ.Ο.Χ. Μεθώνης Αμβρόσιος (Β΄ ΜΕΡΟΣ)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh6009BDFcwupxRjP7fJuQrkRJuU4nMjMVCCmv8mY3ZCl5YKjx5ciVd2ZiqlmFHBrKRnYU110M34jG1dzaPFt6hJU7bJ9OHvBjNin4i57Ma_Cm7crl-cY8bhWLjv1Dt0HTE6tIM55NIIhOtSElW-D9hkbYbiOf4r2e9EH_hzY3obSszy_XPVT53JcQJ/s892/770.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="681" data-original-width="892" height="488" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh6009BDFcwupxRjP7fJuQrkRJuU4nMjMVCCmv8mY3ZCl5YKjx5ciVd2ZiqlmFHBrKRnYU110M34jG1dzaPFt6hJU7bJ9OHvBjNin4i57Ma_Cm7crl-cY8bhWLjv1Dt0HTE6tIM55NIIhOtSElW-D9hkbYbiOf4r2e9EH_hzY3obSszy_XPVT53JcQJ/w640-h488/770.jpg" width="640" /></a></div>  ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ <a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/blog-post_09.html" style="color: #2b00fe;" target="_blank">ΕΔΩ</a> Ο ίδιος ο Χριστός λέει ότι το Άγιο Πνεύμα θα δώσει
τα λόγια που πρέπει να ειπωθούν. Και πολύ συχνά αυτό συμβαίνει πραγματικά. Πρώτα
απ' όλα, δεν πρέπει να απαντά κανείς μόνο με τη λογική του. Πρέπει να
προσεύχεται μέσα του και να λέει: «Κύριε, δώσε μου τα λόγια που πρέπει να πω.» Αυτό
είναι το πρώτο λάθος που κάνουν πολλοί άνθρωποι. Αντί να ζητήσουν από τον Θεό
να τους φωτίσει, προσπαθούν να απαντήσουν μόνοι τους, βασιζόμενοι στις δικές
τους γνώσεις, οι οποίες ίσως να μην επαρκούν για το συγκεκριμένο θέμα. Αν όμως
προσευχηθείς, πολλές φορές θα εκπλαγείς ακόμη και ο ίδιος με αυτά που θα πεις. Μου
συμβαίνει συχνά πριν από ένα κήρυγμα. Δεν έχω προετοιμάσει κάτι συγκεκριμένο
στο μυαλό μου. Προσεύχομαι όμως και ζητώ από το Άγιο Πνεύμα να με φωτίσει. Και
πολλές φορές εκπλήσσομαι ο ίδιος με όσα λέω, γιατί την ώρα εκείνη αισθάνομαι
ότι είμαι και εγώ ακροατής μαζί με τους υπόλοιπους. Αυτό όμως δεν αφορά μόνο
τους ιερείς· ισχύει για κάθε χριστιανό. Και φυσικά, αν δεν γνωρίζεις κάτι, τότε
απλώς δεν το γνωρίζεις. Μην προσποιείσαι ότι γνωρίζεις. Να λες την αλήθεια.<o:p></o:p>

— Μπορείτε να θυμηθείτε κάποια ιδιαίτερα εντυπωσιακή
μεταστροφή στην Ορθοδοξία; Κάποιον που έλεγε ότι δεν θα γινόταν ποτέ Ορθόδοξος
και τελικά έγινε;<o:p></o:p>

— Ναι, βεβαίως. Θυμάμαι μια μικρή ενορία μας στο
κεντρικό Κασάι, πριν από περίπου είκοσι πέντε χρόνια. Ένας από τους ιερείς μας,
ο οποίος περιόδευε στην περιοχή της ευθύνης του, μπήκε σε ένα χωριό όπου όλοι
οι κάτοικοι ήταν ακόμη ειδωλολάτρες και ακολουθούσαν τις τοπικές θρησκευτικές παραδόσεις.
Συνάντησε τον αρχηγό του χωριού, συζήτησε μαζί του, με την οικογένειά του και
με άλλους κατοίκους. Ο αρχηγός πείσθηκε ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός και
αποφάσισε να γίνει χριστιανός μαζί με ολόκληρη την οικογένειά του. Οι υπόλοιποι
κάτοικοι όμως αντέδρασαν έντονα. Ο ιερέας βάπτισε τον αρχηγό και την οικογένειά
του και τους είπε: «Σε δύο ή τρεις μήνες θα επιστρέψω για να τελέσω τη Θεία
Λειτουργία, ώστε να κοινωνήσετε για πρώτη φορά.» Στο μεταξύ, ο αρχηγός
κατασκεύασε ένα μικρό εκκλησάκι από πλίνθους και ξύλα, με σκεπή από φύλλα, όπως
συνηθίζεται εκεί, ώστε να υπάρχει χώρος για τη Θεία Λειτουργία όταν θα
επέστρεφε ο ιερέας. Εν τω μεταξύ, οι μάγοι και οι μάγοι-θεραπευτές της περιοχής
συγκεντρώθηκαν και είπαν: «Πρέπει να απαλλαγούμε από αυτόν τον αρχηγό και από
τη νέα του πίστη.» Δεν τόλμησαν να τον βλάψουν άμεσα. Έκαναν όμως όλες τις
μαγικές τελετές που πίστευαν ότι θα προκαλούσαν κεραυνό, ώστε να καεί το σπίτι
του αρχηγού και το εκκλησάκι που είχε κτίσει. Εκείνο το βράδυ πράγματι ξέσπασε
δυνατή καταιγίδα. Έπεσαν κεραυνοί. Όμως ούτε το σπίτι του αρχηγού ούτε το
παρεκκλήσι χτυπήθηκαν. Αντίθετα, κάηκαν αρκετά άλλα σπίτια και δέντρα γύρω
τους, ακόμη και σπίτια των ίδιων των μάγων. Οι κάτοικοι έμειναν κατάπληκτοι. Πήγαν
στον αρχηγό και εκείνος άρχισε να τους εξηγεί όσα είχε μάθει για τον Χριστό. Όταν
ο ιερέας επέστρεψε, ολόκληρο το χωριό βαπτίστηκε και δημιουργήθηκε μια νέα
ενορία. Αργότερα χειροτονήθηκαν και οι πρώτοι ιερείς της περιοχής, οι οποίοι
συνεχίζουν μέχρι σήμερα τη διακονία τους. Ο Θεός εργάζεται με τρόπους που
πολλές φορές ξεπερνούν κάθε ανθρώπινη προσδοκία.<o:p></o:p>

— Σεβασμιώτατε, τι είναι αυτό που σας δίνει δύναμη να
συνεχίζετε; Φαντάζομαι ότι ως ιεραπόστολος επίσκοπος θα έχετε γνωρίσει πολλές
απογοητεύσεις. Τι είναι εκείνο που σας κρατά όρθιο;<o:p></o:p>

— Υπάρχουν, βέβαια, απογοητεύσεις. Μία από τις
μεγαλύτερες είναι η προδοσία. Στην Αφρική, για παράδειγμα, πολλοί ιερείς
δέχονται συνεχώς δελεαστικές προτάσεις. Αν πάνε στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας,
θα λάβουν μισθό ή βοήθεια για τη μόρφωση των παιδιών τους. Τα τελευταία χρόνια
δραστηριοποιείται εκεί και το Πατριαρχείο Μόσχας, προσφέροντας ακόμη
περισσότερα χρήματα και υποτροφίες για σπουδές στη Ρωσία. Είναι μεγάλος
πειρασμός. Στο Κονγκό έχω χειροτονήσει σχεδόν εκατό ιερείς. Δεκαέξι έχουν ήδη
κοιμηθεί. Ανάμεσα στους υπόλοιπους υπήρξαν και μερικές αποστασίες. Δύο πήγαν
στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και δύο στο Πατριαρχείο Μόσχας. Αυτές οι
περιπτώσεις προκαλούν βαθιά θλίψη σε εκείνον που τους δίδαξε την πίστη, τους
χειροτόνησε και έκανε ό,τι μπορούσε γι' αυτούς. Υπάρχουν επίσης και
απογοητεύσεις από λαϊκούς, οι οποίοι, μέσα στη μεγάλη φτώχεια, κάποιες φορές
επινοούν ιστορίες για να λάβουν λίγη οικονομική βοήθεια. Αυτά συμβαίνουν. Ωστόσο,
η θετική πλευρά είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη. Δόξα τω Θεώ, έχω αρκετούς ιερείς
που είναι πραγματικά διαμάντια. Εργάζονται ακούραστα, χωρίς ποτέ να ζητούν
τίποτε για τον εαυτό τους. Κηρύττουν το Ευαγγέλιο, οδηγούν ανθρώπους στην
Εκκλησία και το προσωπικό τους παράδειγμα αποτελεί το ισχυρότερο κήρυγμα. Και
δεν είναι μόνο οι ιερείς. Είναι και ο λαός. Όταν επισκέπτομαι την Αφρική και
βλέπω τον ενθουσιασμό των πιστών, τον ζήλο τους και τις θυσίες που κάνουν για
να βρεθούν στον ναό, συγκινούμαι βαθιά. Άνθρωποι περπατούν δύο, τρεις ή ακόμη
και τέσσερις ημέρες για να συμμετάσχουν στη Θεία Λειτουργία. Τα παιδιά διψούν
να μάθουν. Εδώ, αν ένα κήρυγμα διαρκέσει περισσότερο από δέκα λεπτά, οι
άνθρωποι αρχίζουν να κοιτάζουν το ρολόι τους. Εκεί μπορείς να μιλάς μιάμιση
ώρα. Και όταν στο τέλος κάνεις ερωτήσεις, διαπιστώνεις ότι άκουγαν κάθε λέξη. Ακόμη
και τα μικρά παιδιά. Μέσα στον ναό κάθονται ήσυχα. Τα τοποθετούν μπροστά. Δεν
τρέχουν, δεν μιλούν, δεν παίζουν. Μετά την ακολουθία θα βγουν έξω και θα
παίξουν σαν όλα τα παιδιά. Αλλά μέσα στον ναό επικρατεί υποδειγματική τάξη. Αυτά
είναι που σε παρηγορούν. Θυμάμαι μία ηλικιωμένη γυναίκα στην Κάντζα της Κένυας.
Κάθε Σάββατο το απόγευμα περπατούσε τέσσερις ή πέντε ώρες από το χωριό της για
να προλάβει τον Εσπερινό. Έμενε εκεί όλη τη νύχτα, κοινωνούσε την Κυριακή,
έτρωγε ένα πιάτο φαγητό και κατόπιν περπατούσε άλλες τέσσερις ή πέντε ώρες για
να επιστρέψει στο σπίτι της. Ήταν ήδη πάνω από εβδομήντα ετών. Άνθρωποι σαν κι
αυτή σε κάνουν να λες: «Ναι, πραγματικά αξίζει τον κόπο.» Η μετάνοια δεν είναι
κάτι θλιβερό. Είναι λύπη για τις αμαρτίες μας, αλλά ταυτόχρονα βαθιά χαρά εν
Χριστώ. Χαρά επειδή ανήκουμε στο Σώμα Του και έχουμε πρόσβαση στη χάρη Του μέσα
από τα Άγια Μυστήρια. Η χαρά μας δεν εκφράζεται όπως σε ορισμένες προτεσταντικές
ομάδες, με κραυγές, άναρθρες φωνές ή έντονες εξωτερικές εκδηλώσεις. Στην
Ορθοδοξία εκφράζεται διαφορετικά. Στην Αφρική πολλές φορές εκφράζεται μέσα από
ύμνους και παραδοσιακούς χορούς, πάντοτε όμως με σεμνότητα και μέτρο.<o:p></o:p>

— Πρώτα απ' όλα, έμαθα να υπομένω τις δυσκολίες. Κάθε
φορά που πηγαίνω στο Κονγκό αρρωσταίνω. Και στο τελευταίο μου ταξίδι συνέβη το
ίδιο. Έμαθα όμως ότι χρειάζεται να βλέπεις τον κόσμο με τα μάτια των ανθρώπων
στους οποίους διακονείς. Να κατανοείς τον τρόπο σκέψης τους. Να μπαίνεις στη
ζωή τους. Αυτό απαιτεί χρόνο, υπομονή και αγάπη. Το μεγαλύτερο μάθημα, όμως,
είναι ότι υπάρχουν αμέτρητοι άνθρωποι καλής προαιρέσεως, οι οποίοι, αν άκουγαν
τον λόγο της αλήθειας, θα τον ακολουθούσαν. Και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η
Ευρώπη και η Αμερική έχουν ανάγκη από ιεραποστολή. Ίσως ακόμη μεγαλύτερη απ'
ό,τι η Αφρική.<o:p></o:p>

— Κάθε Ορθόδοξος Χριστιανός, είτε γίνει κληρικός είτε
όχι, καλείται να είναι «το
φως του κόσμου». Ο Χριστός δεν απευθύνθηκε μόνο στους
Αποστόλους. Απευθύνθηκε σε όλους. Η πρώτη μας αποστολή είναι να γίνουμε
παράδειγμα με τη ζωή μας. Αν τα λόγια μας δεν συμφωνούν με τη ζωή μας, τότε όσο
σωστά κι αν μιλάμε, η μαρτυρία μας χάνει τη δύναμή της. Θυμάμαι ότι κάποτε ένας
ιερέας ρώτησε τον άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης: «Διαβάζω τα κηρύγματά σας. Δεν
έχουν κάτι ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Γιατί λοιπόν, όπου κι αν πηγαίνετε,
συγκεντρώνονται χιλιάδες άνθρωποι;» Ο Άγιος απάντησε: «Γιατί ό,τι λέω, το έχω
πρώτα ζήσει. Δεν είναι θεωρία· είναι εμπειρία. Γι' αυτό και ο λόγος αγγίζει τις
καρδιές.» Αυτό είναι και το δικό μου μήνυμα. Να προσπαθείτε πρώτα να ζείτε την
Ορθοδοξία. Και έπειτα να μιλάτε γι' αυτήν. Τότε τα λόγια σας θα έχουν δύναμη
και θα καρποφορούν.<o:p></o:p>

— Κι εγώ σας ευχαριστώ. Εύχομαι, με τη βοήθεια του
Θεού, κάποια ημέρα να δούμε και νέους από τις ιεραποστολές μας στην Αφρική να
σπουδάζουν στη Θεολογική Σχολή της Καλιφόρνιας, ώστε να επιστρέψουν ακόμη
καλύτερα προετοιμασμένοι για να υπηρετήσουν την Εκκλησία. Ο Θεός να σας ευλογεί
όλους.<o:p></o:p>

—
Και εμείς σας ευχαριστούμε που ήσασταν μαζί μας στο Tea Time at the Seminary.<o:p></o:p> Πηγή: https://www.youtube.com/watch?v=fIJWf2laytA&t=3016s <o:p> </o:p><div style="text-align: center;"><div>ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ, ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΗ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:</div><div>ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ''ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''</div></div>

<o:p> </o:p>

''Οι προκλήσεις του Ευαγγελισμού'' - Μητροπολίτης Γ.Ο.Χ. Μεθώνης Αμβρόσιος (Β΄ ΜΕΡΟΣ)

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΕΔΩ Ο ίδιος ο Χριστός λέει ότι το Άγιο Πνεύμα θα δώσει τα λόγια που πρέπει να ειπωθούν. Και πολύ συχνά αυτό συμβαίνει πραγματ...

''Οι προκλήσεις του Ευαγγελισμού'' - Μητροπολίτης Γ.Ο.Χ. Μεθώνης Αμβρόσιος

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPTJWeJPJp4RktKUDu5IXzRLbEnVAYOj5mCOi9UV3ojBWJS3qn7CNrlkbp-LIGtzx7WyubVM50_OgettkdnsAPOmtS_09rqOpTCw1Q4WkZMD2bPlPma-sQoPf5a1a_QQADmKr9zzWUgmtIpdwgjE7qs2wqHgKER94P183AieFzdE_EJSEpGQNVNekG/s921/554.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="747" data-original-width="921" height="520" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPTJWeJPJp4RktKUDu5IXzRLbEnVAYOj5mCOi9UV3ojBWJS3qn7CNrlkbp-LIGtzx7WyubVM50_OgettkdnsAPOmtS_09rqOpTCw1Q4WkZMD2bPlPma-sQoPf5a1a_QQADmKr9zzWUgmtIpdwgjE7qs2wqHgKER94P183AieFzdE_EJSEpGQNVNekG/w640-h520/554.jpg" width="640" /></a></div>  Ο Μητροπολίτης Μεθώνης Αμβρόσιος είναι ιεράρχης της
Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Ελλάδος. Οι ποιμαντικές του ευθύνες,
που ξεκίνησαν με τη χειροτονία του σε Επίσκοπο το 1993, έχουν εντυπωσιακά
μεγάλη έκταση. 
Επιβλέπει μοναστικές και ενοριακές κοινότητες σε πολλές χώρες του κόσμου και
έχει βιώσει τόσο τις χαρές όσο και τις δυσκολίες του ιεραποστολικού έργου. Στο
σημερινό επεισόδιο θα μιλήσουμε για την εκτεταμένη ιεραποστολική του δράση και
για τους λόγους που ο ευαγγελισμός αποτελεί ιδιαίτερα δύσκολο έργο, ειδικά στον
21ο αιώνα. 
Καλώς ήρθατε στο "Tea
Time
at the Seminary". 
Σήμερα είμαι ιδιαίτερα ενθουσιασμένος, γιατί υπάρχει ένας κατάλογος ανθρώπων
που πραγματικά θέλαμε να φιλοξενήσουμε στην εκπομπή, και ένας από αυτούς είναι
ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος, ο οποίος βρίσκεται σήμερα μαζί μας. 
Βρισκόμαστε στην Αδελφότητα του Αγίου Εδουάρδου στην Αγγλία και θα ήθελα να πω:<o:p></o:p>

— Είναι χαρά μου. Και
καλώς ήρθατε στην Αγγλία.<o:p></o:p>

Θα θέλατε να μας μιλήσετε λίγο για την πορεία σας; Πώς
ξεκινήσατε ως ιεραπόστολος επίσκοπος και ποιο είναι συνολικά το έργο που
επιτελείτε;<o:p></o:p>

— Για να είμαι
ειλικρινής, ποτέ δεν είχα σκοπό να γίνω ιεραπόστολος, πόσο μάλλον επίσκοπος. Η
επιθυμία μου ήταν να γίνω μοναχός. Εισήλθα στη Μονή των Αγίων Κυπριανού και
Ιουστίνης στην Ελλάδα, όπου εξακολουθώ να διαμένω, πριν από πενήντα δύο χρόνια.
Η... «ατυχία» μου ήταν ότι έμαθα αρκετές ξένες γλώσσες και έτσι έγινα χρήσιμος
στις διεθνείς επαφές και στα ταξίδια στο εξωτερικό. Ο ιδρυτής μας και
Μητροπολίτης Κυπριανός αγαπούσε βαθιά την ιεραποστολή. Αν μπορούσε, θα πήγαινε
ακόμη και στην Κίνα αναζητώντας ψυχές για να τις ενώσει με τον Χριστό. Έτσι
παρασύρθηκα κι εγώ από αυτόν τον ενθουσιασμό και συχνά τον συνόδευα στην
Ιταλία, στη Γαλλία, στην Αγγλία, στη Ρουμανία, στη Ρωσία και σε πολλές ακόμη
χώρες, προκειμένου να τον βοηθώ. Από εκεί ξεκίνησε και η προσπάθειά μας στην
Αφρική. Ο ίδιος επισκέφθηκε αρκετές φορές την Κένυα και αργότερα, κυρίως λόγω
της προχωρημένης ηλικίας του, ανέλαβα εγώ την ευθύνη των ιεραποστολών τόσο στο
Κονγκό όσο και στην Κένυα. Σήμερα, εκτός από αυτές, έχω επίσης την ευθύνη των
ενοριών μας στη Δυτική Ευρώπη, στη Γαλλία, στην Ελβετία, στο Βέλγιο και στην
Αγγλία. Έτσι συνέβη. Όχι επειδή το επιδίωξα, αλλά επειδή αυτή η ευθύνη, για τις
αμαρτίες μου όπως συνηθίζω να λέω, τοποθετήθηκε στους ώμους μου. Και από τότε
την αντιμετωπίζω πάντοτε με μεγάλη σοβαρότητα.<o:p></o:p>

— Όταν πρωτοπήγατε στην Αφρική, και ιδιαίτερα στο
Κονγκό, σας εξέπληξε η διαφορετική κουλτούρα; Και πώς καταφέρατε να μιλήσετε
στους ανθρώπους με τρόπο που να μπορούν να κατανοήσουν την Ορθοδοξία και το
πόσο διαφορετική είναι από όσα γνώριζαν μέχρι τότε;<o:p></o:p>

— Στην
πραγματικότητα, η πρώτη μου αποστολή στην Αφρική ήταν στην Κένυα, πριν από
περίπου τριάντα πέντε χρόνια. Σιγά σιγά προσαρμόστηκα. Μπορώ να πω ότι η
νοοτροπία των Αφρικανών διαφέρει σημαντικά από εκείνη των Ευρωπαίων. Έχουν
διαφορετικό τρόπο σκέψης, διαφορετικές ικανότητες και διαφορετική αντίληψη για
τα πράγματα. Ακόμη και μέσα στην
Ευρώπη υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των λαών. Στην Αφρική αυτές οι διαφορές
είναι ακόμη μεγαλύτερες. Με τον καιρό έμαθα να κατανοώ τον αφρικανικό τρόπο
σκέψης. Ακόμη και σήμερα δεν είναι πάντοτε εύκολο, αλλά είναι πολύ πιο εύκολο
απ' ό,τι στην αρχή. Θα έλεγα μάλιστα ότι πλέον μπορώ να σκέφτομαι σαν
Αφρικανός. Ίσως βοηθά και το γεγονός ότι η μητέρα μου γεννήθηκε στη Νότια
Αφρική. Έτσι μπορώ να πω ότι είμαι... κατά το ήμισυ Αφρικανός.

— Θα ήθελα επίσης να μιλήσουμε για τον ευαγγελισμό. Θα
μπορούσατε να εξηγήσετε στους θεατές μας τι είναι ο ευαγγελισμός και ποιοι
είναι κατάλληλοι να τον ασκούν;<o:p></o:p>

— Ο ευαγγελισμός έχει
πολλές διαστάσεις και πολλές διαφορετικές μορφές. Στην Αφρική, για παράδειγμα,
απευθυνόμαστε κυρίως σε ανθρώπους που είναι ήδη χριστιανοί, έστω και αν ανήκουν
σε διάφορες ομολογίες. Έχουν ήδη μια βασική αντίληψη για τη χριστιανική πίστη.
Μάλιστα, φοβάμαι πως τη γνωρίζουν πολύ καλύτερα από ό,τι οι σημερινοί
Ευρωπαίοι. Για παράδειγμα, οι περισσότεροι Γάλλοι σήμερα γνωρίζουν πολύ
λιγότερα για το τι είναι ο Χριστιανισμός, ποιος είναι ο Χριστός ή τι είναι η
Εκκλησία, απ' όσα γνωρίζει ο μέσος Αφρικανός. Έτσι, στην Αφρική ξεκινάμε από
ένα υψηλότερο επίπεδο κατανόησης απ' ό,τι στις περισσότερες χώρες της Δυτικής
Ευρώπης. Δεν αναφέρομαι φυσικά στις παραδοσιακά ορθόδοξες χώρες, όπως η Ελλάδα
ή η Ρουμανία, αλλά στις δυτικές κοινωνίες. Στην Κένυα εργαζόμαστε κυρίως
ανάμεσα σε ανθρώπους που είναι ήδη χριστιανοί. Όσον αφορά τις δικές μας ενορίες,
οι περισσότεροι είναι Ορθόδοξοι εδώ και τρεις ή ακόμη και τέσσερις γενιές. Πρόκειται
για ανθρώπους που γεννήθηκαν και ανατράφηκαν μέσα στην Ορθοδοξία. Για αυτούς, η
Ορθοδοξία αποτελεί τη φυσική και οικεία μορφή του Χριστιανισμού. Βεβαίως
υπάρχουν και άνθρωποι που προσέρχονται σήμερα στην Εκκλησία, όμως στην Κένυα
είναι πολύ λιγότεροι απ' ό,τι στο Κονγκό, όπου η ιεραποστολή μας αναπτύσσεται
συνεχώς. Μόλις πριν από λίγες ημέρες έλαβα φωτογραφίες από μια νέα ιεραποστολή
που ανοίγουμε στη Ματάντι, το μεγάλο λιμάνι της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Εκεί
συναντάμε διαφορετικές καταστάσεις. Σε ορισμένες περιοχές του Κονγκό η
Ορθοδοξία είναι γνωστή εδώ και πολλά χρόνια. Η παρουσία ενός Ορθόδοξου ιερέα
δεν προκαλεί έκπληξη· οι άνθρωποι έχουν ήδη κάποια γνώση της Εκκλησίας. Σε
άλλες περιοχές, όμως, η Ορθοδοξία ήταν εντελώς άγνωστη. Πριν από περίπου δέκα
χρόνια ξεκινήσαμε την αποστολή μας στο βόρειο Κονγκό, σε μια περιοχή όπου
κανείς δεν γνώριζε την Ορθοδοξία. Ένας ιερέας μας από την Κινσάσα πήγε εκεί
χωρίς καμία ιδιαίτερη υποδομή. Απλώς άρχισε να συναντά ανθρώπους και να
συνομιλεί μαζί τους. Οι άνθρωποι τον ρωτούσαν: «Ποιος είσαι; Γιατί φοράς αυτά
τα ρούχα;» Σιγά σιγά άρχισαν να ενδιαφέρονται. Άρχισαν να έρχονται κοντά στην
Εκκλησία και να ζητούν να βαπτισθούν. Έπειτα από τρία χρόνια συνεχούς
παρουσίας, πήγα και εγώ εκεί για να χειροτονήσω τον πρώτο ιερέα της περιοχής. Σήμερα
υπάρχουν έντεκα ή δώδεκα ιερείς, αρκετοί διάκονοι και κυριολεκτικά χιλιάδες
βαπτισμένοι πιστοί. Η ιεραποστολή λοιπόν δεν είναι ίδια παντού. Προσαρμόζεται
πάντοτε στις τοπικές συνθήκες. Στο Κονγκό, τα βασικά μέσα μετακίνησης είναι...
τα πόδια. Στο βόρειο τμήμα χρησιμοποιούν επίσης κανό, επειδή υπάρχουν πολλά
ποτάμια. Όπου το επιτρέπουν οι συνθήκες, χρησιμοποιούνται ποδήλατα ή
μοτοσικλέτες. Όλοι σχεδόν οι ιερείς μας ασκούν ιεραποστολικό έργο. Οι
περισσότεροι έχουν αναλάβει μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή. Μία ή δύο
φορές τον χρόνο αφιερώνουν περίπου έναν μήνα για να επισκέπτονται χωριό μετά
από χωριό μαζί με μερικούς κατηχητές, μιλώντας στους ανθρώπους για την
Ορθοδοξία. Και, δόξα τω Θεώ, έτσι γεννιούνται νέες ενορίες. Στο Κονγκό πολλοί
από τους ανθρώπους στους οποίους απευθυνόμαστε έχουν ελάχιστη γνώση του
Χριστιανισμού. Οι περισσότεροι ακολουθούν ακόμη τις παραδοσιακές αφρικανικές
θρησκείες. Πιστεύουν σε φυλαχτά, είδωλα και πνεύματα. Χρειάζεται λοιπόν χρόνος
ώστε να εγκαταλείψουν αυτές τις αντιλήψεις και να κατανοήσουν τα θεμέλια της
χριστιανικής πίστης. Όμως, δόξα στον Θεό, οι Αφρικανοί — όπως διαπιστώσατε και
εσείς στην Κένυα — ανταποκρίνονται με μεγάλη προθυμία στην Ορθοδοξία.<o:p></o:p>

— Ναι, το παρατήρησα. Θυμάμαι μάλιστα ότι
όταν βρισκόμασταν μαζί στην Κένυα μου είχατε πει — αν δεν κάνω λάθος — ότι
έχουμε περίπου σαράντα χιλιάδες πιστούς στο Κονγκό. Είναι σωστός αυτός ο αριθμός;

— Το έχω αναφέρει αυτό σε πολλούς ανθρώπους από τότε
που μου το είπατε και όλοι, χωρίς εξαίρεση, εκπλήσσονται όταν ακούνε ότι η
Εκκλησία μας αριθμεί περίπου σαράντα χιλιάδες πιστούς στην Αφρική. Πώς συνέβη
αυτό; Πώς εξηγείται ότι τόσο μεγάλος αριθμός ανθρώπων εντάχθηκε στην Εκκλησία;<o:p></o:p>

— Εδώ και περίπου
σαράντα χρόνια εργαζόμαστε στο Κονγκό. Στην αρχή ήρθαν λίγοι πιστοί από τις
κοινότητες του Νέου Ημερολογίου, επειδή είχαν απογοητευθεί από την
εκκλησιαστική τους κατάσταση. Ωστόσο, η συντριπτική πλειονότητα είναι άνθρωποι
που βαπτίστηκαν στην Εκκλησία μας: είτε προέρχονταν από άλλες χριστιανικές
ομολογίες είτε ήταν προηγουμένως ειδωλολάτρες. Όλα αυτά είναι καρπός της
ακούραστης ιεραποστολικής προσπάθειας των ιερέων μας στο Κονγκό, τους οποίους
θαυμάζω βαθύτατα. Πρόκειται για ανθρώπους με εξαιρετικό πνεύμα αυτοθυσίας. Θυσιάζουν
την οικογένειά τους, την εργασία τους και την προσωπική τους άνεση για να
διαδώσουν το Ευαγγέλιο. Δυστυχώς δεν έχουμε τη δυνατότητα να τους καταβάλλουμε
μισθό. Μπορούμε μόνο να τους προσφέρουμε ό,τι είναι απαραίτητο για τη διακονία
τους: λειτουργικά βιβλία, Αγίες Γραφές, προσευχητάρια και τα ιερά σκεύη που
χρειάζονται για τη Θεία Λειτουργία. Αυτό είναι σχεδόν το σύνολο της υλικής
βοήθειας που μπορούμε να παρέχουμε. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι συνεχίζουν να
θυσιάζονται καθημερινά, εργαζόμενοι ακούραστα για τη διάδοση του Ευαγγελίου. Μπορώ
να τους βοηθήσω, έστω και λίγο. Για παράδειγμα, δύο φορές τον χρόνο οργανώνουμε
ένα συνέδριο νέων στο Κασάι. Επίσης, δύο φορές τον χρόνο πραγματοποιούνται
συναντήσεις των ιερέων σε καθεμία από τις πέντε αρχιερατικές περιφέρειες στις
οποίες είναι οργανωμένη η Ιεραποστολή. Στέλνω ένα μικρό χρηματικό ποσό ώστε να
μπορέσουν να πραγματοποιηθούν αυτές οι συγκεντρώσεις. Κατά τη διάρκειά τους
γίνονται πάντοτε ομιλίες. Μερικές φορές αποστέλλουμε υλικό από την Ελλάδα, αλλά
τις περισσότερες φορές οι ίδιοι οι ιερείς προετοιμάζουν το εκπαιδευτικό υλικό. Δόξα
τω Θεώ, σήμερα υπάρχει το διαδίκτυο. Υπάρχει πλέον άφθονο υλικό διαθέσιμο. Έχουμε
ακόμη και ομάδες βυζαντινής μουσικής. Την τελευταία φορά που επισκέφθηκα το
Κονγκό πήρα μαζί μου έναν από τους καλύτερους ψάλτες μας. Δίδαξε στους εκεί
ψάλτες, τους παρέδωσε μερικά μαθήματα και δημιούργησε διαδικτυακές ομάδες, ώστε
να ανταλλάσσουν μουσικά κείμενα, μέλη και εμπειρίες. Γίνεται, λοιπόν, πολλή
δουλειά. Πέρα όμως από το καθαρά εκκλησιαστικό έργο, λειτουργούμε και σχολεία. Στο
βόρειο Κονγκό έχουμε πέντε σχολεία που λειτουργούν υπό την ευθύνη της Εκκλησίας
μας. Στην Κανανγκά, στο κεντρικό Κονγκό, ανοίξαμε φέτος ακόμη ένα σχολείο.
Καταφέραμε να ανεγείρουμε το κτίριο, να εξασφαλίσουμε τον απαραίτητο εξοπλισμό,
να λάβουμε την κρατική άδεια λειτουργίας και έτσι άρχισε να λειτουργεί μέσα στη
φετινή χρονιά. Διαθέτουμε επίσης δύο σχολεία στην Μπραζαβίλ, στο γειτονικό
Κονγκό, καθώς και μία κλινική, η οποία κατασκευάστηκε χάρη στη βοήθεια πολλών
πιστών, μεταξύ των οποίων και αρκετοί από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πολλοί
άνθρωποι συνέβαλαν οικονομικά ώστε να δημιουργηθεί. Σήμερα η κλινική είναι
πλήρως εξοπλισμένη και λειτουργεί κανονικά στην Κανανγκά. Υπεύθυνος είναι ο
ορθόδοξος ιατρός Δρ. Patrick Kamfufu, μαζί με έξι βοηθούς υγείας, οι οποίοι
πραγματοποιούν βασικές ιατρικές πράξεις. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη φροντίδα
των εγκύων και στους τοκετούς, καθώς ο τοκετός αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες
αιτίες θανάτου γυναικών και νεογνών στο Κονγκό. Έτσι, η κλινική προσφέρει
κυρίως βοήθεια στις μητέρες και στα βρέφη.<o:p></o:p>

—
Μιλήσαμε για τη διάδοση του Ευαγγελίου και για την ανάπτυξη της Ορθοδοξίας στο
Κονγκό. Θα ήθελα να σας ρωτήσω αν υπάρχουν περιπτώσεις όπου είναι σωστό να
προσπαθεί κανείς να διαδώσει την Ορθοδοξία και άλλες όπου αυτό δεν είναι σωστό.
Συχνά ακούμε ιστορίες για ανθρώπους που ανεβαίνουν πάνω σε μια καρέκλα ή σε
κάποιο σημείο μιας πλατείας, σηκώνουν μια Βίβλο και αρχίζουν να κηρύττουν
δυνατά μπροστά στο πλήθος. Ποια θεωρείτε ότι είναι η καλύτερη μέθοδος όταν
κάποιος επιθυμεί να οδηγήσει έναν λαό στην Ορθοδοξία;<o:p></o:p>

— Στην Αφρική βλέπει κανείς αρκετές
τέτοιες εικόνες. Ακόμη και μέσα σε ένα λεωφορείο μπορεί κάποιος να σηκωθεί
όρθιος και να αρχίσει να «δίνει τη μαρτυρία του», όπως συνηθίζουν να λένε. Όμως
αυτός δεν υπήρξε ποτέ ο τρόπος της Ορθοδοξίας. Η Ορθοδοξία πάντοτε έλεγε: «Έλα και δες.» Έλα
στις ακολουθίες μας. Δες πώς προσευχόμαστε. Γνώρισε τη θεολογία μας. Η Ορθόδοξη
Εκκλησία δεν συνήθισε ποτέ να πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι χτυπώντας πόρτες,
όπως κάνουν οι Μορμόνοι ή οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Δεν ήταν ποτέ αυτή η παράδοσή
της. Ίσως κάποιος να θεωρεί ότι θα έπρεπε να είναι έτσι· δεν γνωρίζω. Εκείνο
που γνωρίζω είναι ότι η Ορθοδοξία είναι κάτι βαθιά βιωματικό. Φυσικά διαθέτουμε
και τη θεολογία μας, όμως ακόμη σημαντικότερη είναι η εμπειρία της πίστεως. Η
λατρεία μας. Η προσευχή μας. Μέσα από την προσευχή ενωνόμαστε με τον Κύριό μας
Ιησού Χριστό. Μέσα από τη λατρεία μετέχουμε στη θεία ζωή. Αυτή η εμπειρία είναι
που αγγίζει τις ψυχές περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Ιδιαίτερα στην Αφρική. Θα
το παρατηρήσατε και εσείς στην Κένυα. Κατά τη διάρκεια των ακολουθιών όλοι
γνωρίζουν σχεδόν τα πάντα απ' έξω. Ιδίως τη Θεία Λειτουργία και τον Όρθρο. Όλοι
ψάλλουν μαζί. Ίσως η μουσική να μην είναι πάντοτε άψογη από καλλιτεχνική άποψη,
όμως είναι γεμάτη καρδιά. Συμμετέχουν όλοι. Δεν συμβαίνει όπως στην Ελλάδα,
όπου συνήθως ψάλλουν οι ψάλτες και το εκκλησίασμα παραμένει περισσότερο
σιωπηλό. Στην Αφρική ολόκληρη η κοινότητα συμμετέχει ενεργά. Και αυτό αποτελεί
ένα πολύ σημαντικό στοιχείο της ιεραποστολής. Υπάρχουν αμέτρητοι δρόμοι μέσα
από τους οποίους ο Θεός οδηγεί έναν άνθρωπο στην Εκκλησία. Γνώρισα Εβραίους που
πίστεψαν στον Χριστό διαβάζοντας τον Ντοστογιέφσκι. Γνώρισα άλλους που μπήκαν
τυχαία μια μέρα σε έναν Ορθόδοξο ναό και ένιωσαν ότι κάτι συγκλόνισε την ψυχή
τους. Άλλοι οδηγήθηκαν στην Ορθοδοξία μέσα από τη μελέτη της ιστορίας της
Εκκλησίας και ανακάλυψαν ότι η ιστορική Εκκλησία είναι η Ορθοδοξία. Ο Θεός
εργάζεται με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους.<o:p></o:p>

— Πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι μπορούν να ταυτιστούν με
την ακόλουθη κατάσταση. Πολλοί ζουν σε οικογένειες όπου είναι οι μόνοι
Ορθόδοξοι. Τα αδέλφια τους μπορεί να μην είναι Ορθόδοξα, ούτε οι γονείς τους. Είναι
φυσικό, αν κάποιος είναι Ορθόδοξος Χριστιανός, να επιθυμεί και οι αγαπημένοι
του να γνωρίσουν την Ορθοδοξία. Τι θα συμβουλεύατε έναν άνθρωπο που είναι ο
μόνος Ορθόδοξος μέσα στην οικογένειά του; Πώς θα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτή
την κατάσταση;<o:p></o:p>

— Στην Αφρική αυτή
είναι μάλλον σπάνια περίπτωση. Οι οικογένειες είναι τόσο δεμένες μεταξύ τους,
ώστε είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ένα μόνο μέλος να ακολουθήσει έναν τόσο
διαφορετικό δρόμο μόνο του. Οι οικογενειακοί δεσμοί είναι εξαιρετικά ισχυροί. Αν,
για παράδειγμα, ο αδελφός σου πεθάνει και αφήσει πίσω του ορφανά παιδιά,
θεωρείται αυτονόητο ότι θα τα πάρεις στο σπίτι σου. Αν οι ηλικιωμένοι γονείς
σου ή ακόμη και ένας θείος ή μία θεία δεν μπορούν πλέον να φροντίσουν τον εαυτό
τους, είναι αδιανόητο να τους εγκαταλείψεις ή να τους στείλεις σε κάποιο
ίδρυμα. Θα τους δεχθείς στο σπίτι σου. Οι οικογένειες είναι πολύ ενωμένες, σε
αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σήμερα στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και, σε
μικρότερο βαθμό, στην Αμερική. Για έναν νέο άνθρωπο που γίνεται Ορθόδοξος μέσα
σε μια οικογένεια που δεν είναι Ορθόδοξη, η κατάσταση είναι πράγματι δύσκολη. Ακόμη
και πρακτικά ζητήματα, όπως η νηστεία ή η συμμετοχή στη λατρευτική ζωή, μπορούν
να δημιουργήσουν δυσκολίες. Ωστόσο, αυτή είναι μια δοκιμασία που καλείται να
υπομείνει. Ας θυμάται τους αγίους μάρτυρες των πρώτων αιώνων. Πολλοί από αυτούς
μαρτύρησαν εξαιτίας των ίδιων των γονέων ή των συγγενών τους, επειδή επέλεξαν
να ακολουθήσουν τον Χριστό. Δεν υπάρχει εύκολη λύση. Όπως λέω συχνά, ο ίδιος ο
Χριστός είπε: «Όποιος
θέλει να με ακολουθήσει, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθεί.»
Δεν υποσχέθηκε ποτέ μια εύκολη ζωή. Υποσχέθηκε ανεκτίμητα αγαθά και πράγματι τα
προσφέρει. Όχι όμως μια ζωή χωρίς σταυρό.<o:p></o:p>

— Θα ήθελα επίσης να σας ρωτήσω σχετικά με τον γάμο. Ποια
είναι η γνώμη σας για ανθρώπους που βρίσκονται σε μια σχέση με κάποιον μη
Ορθόδοξο, έχοντας την ελπίδα ότι αργότερα θα τον οδηγήσουν στην Ορθοδοξία;<o:p></o:p>

— Όπως γνωρίζετε, η
Εκκλησία μας δεν τελεί γάμους μεταξύ Ορθοδόξων και μη Ορθοδόξων. Αυτή είναι η
αρχή που ακολουθούμε σύμφωνα με τους ιερούς κανόνες της Εκκλησίας. Γνωρίζω ότι
στο παρελθόν υπήρξαν περιπτώσεις — είτε στη Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς, όπου
σε αυτό το θέμα δεν τηρείται πάντοτε η ίδια αυστηρότητα, είτε μεταξύ των
νεοημερολογιτών — όπου κάποιοι σκέφτηκαν: «Ας παντρευτούμε πρώτα και σιγά σιγά
ο σύζυγος ή η σύζυγος θα γίνει Ορθόδοξος.» Καμιά φορά αυτό πράγματι συμβαίνει. Όμως,
από την εμπειρία μου, συμβαίνει μάλλον σπάνια. Αντίθετα, όταν ένας Ορθόδοξος
εξηγεί ξεκάθαρα στον μελλοντικό σύζυγο ή στη μελλοντική σύζυγό του ότι η
Ορθοδοξία αποτελεί το πιο ουσιαστικό στοιχείο της ζωής του και ότι δεν μπορεί
να φανταστεί έναν γάμο με κάποιον που δεν συμμερίζεται αυτή τη θεμελιώδη πίστη,
τότε πολλές φορές ο άλλος αρχίζει να εξετάζει σοβαρά την Ορθοδοξία. Ίσως αρχικά
το κάνει από αγάπη προς το πρόσωπο που πρόκειται να παντρευτεί. Στη συνέχεια
όμως συχνά πείθεται ότι αυτή είναι πράγματι η αλήθεια και ότι αυτή είναι η
σωστή βάση για έναν χριστιανικό γάμο. Όπως είπα, γνωρίζω μία ή δύο περιπτώσεις
όπου ο μη Ορθόδοξος σύζυγος έγινε Ορθόδοξος μετά τον γάμο. Γνωρίζω όμως πολύ
περισσότερες περιπτώσεις όπου αυτό δεν συνέβη.<o:p></o:p>

— Υπάρχει ακόμη ένα θέμα που θα ήθελα να σας θέσω. Γνωρίζω
ανθρώπους που είναι οι μόνοι Ορθόδοξοι στην οικογένειά τους και οι γονείς ή
άλλοι συγγενείς τους πέθαναν χωρίς να βαπτισθούν Ορθόδοξοι. Τι θα λέγατε σε
αυτούς τους ανθρώπους για να τους παρηγορήσετε; Για παράδειγμα, αν ένας
άνθρωπος έχασε τον πατέρα του χωρίς εκείνος να έχει γίνει Ορθόδοξος, τι μπορεί
να του δώσει ελπίδα;<o:p></o:p>

— Εκείνο που μπορούμε
και οφείλουμε να κάνουμε είναι να προσευχόμαστε και να ελεούμε υπέρ των ψυχών
εκείνων που έφυγαν από αυτή τη ζωή χωρίς να γίνουν Ορθόδοξοι. Αυτό είναι το
χρέος μας. Τους αφήνουμε στα χέρια του Θεού. Γνωρίζουμε ότι δεν επιτρέπεται να
μνημονεύονται επισήμως στις λειτουργικές προσευχές της Εκκλησίας. Ωστόσο, όταν
πηγαίνουμε στον ναό μπορούμε να ανάβουμε ένα κερί γι' αυτούς. Μπορούμε να
προσευχόμαστε γι' αυτούς μέσα στην καρδιά μας. Και πρέπει να το κάνουμε. Μπορούμε
επίσης να προσφέρουμε ελεημοσύνη στη μνήμη τους. Δεν είμαστε εμείς οι κριτές. Ο
μόνος Κριτής είναι ο Θεός. Γνωρίζουμε τα λόγια του Ευαγγελίου: «Όποιος πιστέψει και βαπτισθεί θα
σωθεί.» Ή, καλύτερα, έχει τη δυνατότητα να σωθεί. Τα λόγια αυτά
τα είπε ο ίδιος ο Κύριός μας και δεν έχουμε δικαίωμα να τα αλλάξουμε. Γνωρίζουμε
όμως επίσης ότι οι προσευχές των δικαίων μπορούν να ωφελήσουν ακόμη και εκείνους
που έφυγαν από αυτή τη ζωή χωρίς το βάπτισμα. Αυτό ακριβώς κάνω και εγώ. Διότι
ούτε ο πατέρας μου ούτε η μητέρα μου βαπτίστηκαν Ορθόδοξοι.<o:p></o:p>

— Κατά τη διάρκεια της ιεραποστολικής σας διακονίας,
σας έχει συμβεί ποτέ να σας προσβάλουν δημόσια; Για παράδειγμα, ενώ μιλούσατε
σε κάποιον ή βρισκόσασταν σε έναν ναό, να σηκώθηκε κάποιος και να άρχισε να σας
επιτίθεται λεκτικά;<o:p></o:p>

— Περιστασιακά, ναι.
Όμως, παραδόξως, περισσότερο από ανθρώπους που αυτοαποκαλούνται Ορθόδοξοι, παρά
από μη Ορθοδόξους. Δεν θυμάμαι να έχω δεχθεί τέτοια συμπεριφορά από
μουσουλμάνους ή από ανθρώπους άλλων θρησκειών. Έχω επισκεφθεί πολλές φορές την
Τουρκία, για παράδειγμα, και πάντοτε με αντιμετώπισαν με σεβασμό. Ποτέ δεν
θυμάμαι να άκουσα υβριστικά σχόλια ή να αντιμετώπισα κάποια εχθρική συμπεριφορά.
Οι δυσάρεστες αντιδράσεις προέρχονται κυρίως από εκείνους που αποκαλώ
«νεωτεριστές Ορθοδόξους». Για μένα αυτό αποτελεί θλιβερό φαινόμενο, γιατί
πιστεύω ότι κατά βάθος αισθάνονται έλεγχο της συνειδήσεώς τους για όσα κάνουν
και για την απομάκρυνσή τους από την Παράδοση της Ορθοδοξίας. Γι' αυτό και η
δική μας μαρτυρία τούς ενοχλεί. Από ανθρώπους άλλων θρησκειών, όμως, δεν
θυμάμαι να έχω αντιμετωπίσει κάτι παρόμοιο.<o:p></o:p>

— Σήμερα σχεδόν όλοι έχουν ένα κινητό τηλέφωνο με
κάμερα και πολλές φορές καταγράφουν τέτοιες συζητήσεις. Ίσως να έχετε δει
σχετικά βίντεο, όπου κάποιος πλησιάζει έναν χριστιανό και του λέει: «Αφού είσαι
τόσο καλός χριστιανός, γιατί δεν τηρείς αυτό που γράφει η Βίβλος;» Και όλη η
συζήτηση καταγράφεται. Γνωρίζω προσωπικά ανθρώπους που βρέθηκαν σε μια τέτοια
δύσκολη θέση, προσπαθώντας να υπερασπιστούν την πίστη τους ενώ κάποιος τους
βιντεοσκοπούσε. Μερικές φορές μάλιστα τους θέτουν ερωτήματα στα οποία δεν
γνωρίζουν την απάντηση. Τι θα συμβουλεύατε έναν Ορθόδοξο που βρίσκεται σε μια
τέτοια κατάσταση;<o:p></o:p>

— Το πρώτο που πρέπει
να θυμόμαστε είναι ότι δεν είναι ντροπή να πούμε: «Δεν γνωρίζω.» Στη
σημερινή εποχή πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι πρέπει να έχουν απάντηση για τα
πάντα. Δεν είναι έτσι. Ακόμη και οι μεγαλύτεροι θεολόγοι δεν γνωρίζουν τα
πάντα. Είναι πολύ προτιμότερο να πει κανείς με ειλικρίνεια: «Δεν ξέρω. Θα το
μελετήσω και θα επανέλθω.» παρά να δώσει μια πρόχειρη ή λανθασμένη απάντηση. Επιπλέον,
δεν πρέπει να παρασυρόμαστε σε ατελείωτες αντιπαραθέσεις. Η Αγία Γραφή μάς
προτρέπει να είμαστε πάντοτε έτοιμοι να απολογηθούμε για την πίστη μας, αλλά
αυτό πρέπει να γίνεται «με
πραότητα και φόβο Θεού». Δεν χρειάζεται να φωνάζουμε ούτε να
προσπαθούμε να νικήσουμε τον άλλον σε μια λεκτική διαμάχη. Σκοπός μας δεν είναι
να κερδίσουμε μια συζήτηση. Σκοπός μας είναι να βοηθήσουμε μια ψυχή. Πολλές
φορές ο άνθρωπος που κάνει τις ερωτήσεις δεν ενδιαφέρεται πραγματικά να μάθει. Θέλει
απλώς να δημιουργήσει εντυπώσεις ή να μας φέρει σε δύσκολη θέση. Σε μια τέτοια
περίπτωση δεν υπάρχει λόγος να συνεχίζεται η συζήτηση. Ο ίδιος ο Χριστός, όταν
κατάλαβε ότι κάποιοι δεν ζητούσαν την αλήθεια αλλά προσπαθούσαν μόνο να Τον
παγιδεύσουν, δεν απαντούσε πάντοτε στις ερωτήσεις τους. Το ίδιο βλέπουμε και
στους Αγίους Πατέρες. Πρέπει λοιπόν να έχουμε διάκριση. Να καταλαβαίνουμε πότε
κάποιος αναζητά πραγματικά την αλήθεια και πότε απλώς επιδιώκει μια
αντιπαράθεση. Όταν υπάρχει ειλικρινής αναζήτηση, αξίζει να αφιερώσουμε χρόνο. Όταν
όμως υπάρχει μόνο διάθεση φιλονικίας, είναι προτιμότερο να αποχωρήσουμε με
ειρήνη. Η καλύτερη απολογία της πίστεως δεν είναι πάντοτε τα λόγια. Είναι η ζωή
μας. Αν ο άνθρωπος βλέπει έναν χριστιανό που ζει με αγάπη, ταπείνωση, υπομονή
και ειρήνη, αυτό αποτελεί πολύ ισχυρότερη μαρτυρία από οποιοδήποτε επιχείρημα. Η
αγιότητα πείθει περισσότερο από τη ρητορική. Και αυτό είναι το ουσιαστικό έργο
του ευαγγελισμού.  (συνεχίζεται)<o:p></o:p> Πηγή: https://www.youtube.com/watch?v=fIJWf2laytA&t=3016s

<o:p> </o:p><div style="text-align: center;">ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ, ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΗ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:</div><div style="text-align: center;">ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ''ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''</div>

''Οι προκλήσεις του Ευαγγελισμού'' - Μητροπολίτης Γ.Ο.Χ. Μεθώνης Αμβρόσιος

Ο Μητροπολίτης Μεθώνης Αμβρόσιος είναι ιεράρχης της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Ελλάδος. Οι ποιμαντικές του ευθύνες, που ξε...