ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ ☦

Β΄ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

<div class="separator" style="clear: both; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhMH9DrpU8LLXH0ltvn3ynBKABlut-Xq_yx4_JtkcMZ410edIIdTR116CdewzPhXrEz5xBwSSnD3lF8iL23PRJ-JBViyZ-x98eDUiONv4pXcQVFB5-XsnlyuPGINLnqjVbNxhtHzH3cU8o/s940/panagia-parhgoritria-first.jpg" imageanchor="1" style="background-color: white; color: #da1700; margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-decoration-line: none;"><img border="0" data-original-height="529" data-original-width="940" height="309" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhMH9DrpU8LLXH0ltvn3ynBKABlut-Xq_yx4_JtkcMZ410edIIdTR116CdewzPhXrEz5xBwSSnD3lF8iL23PRJ-JBViyZ-x98eDUiONv4pXcQVFB5-XsnlyuPGINLnqjVbNxhtHzH3cU8o/w547-h309/panagia-parhgoritria-first.jpg" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; border: none; box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.5) 1px 1px 5px; padding: 8px; position: relative;" width="547" /></a></div>  <p align="center" class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: center; text-indent: 36pt;">«Χαῖρε, τῶν Ἀθλοφόρων τό ἀνίκητον θάρσος»<p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">Η Γέννηση του Χριστού στον κόσμο από την Παναγία είναι το περιεχόμενο της δεύτερης στάσης των Χαιρετισμών κι ο παραπάνω χαιρετισμός αναφέρεται στο πιο χτυπητό αποτέλεσμα που έφερε ο ερχομός Του: το θάρρος ως υπέρβαση κάθε φόβου. «Χαίρε Παναγία, που είσαι το ανίκητο θάρρος των αθλητών της πίστεως».<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">1. Θα πρέπει να θυμηθούμε ότι ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε για να φοβάται. Μέτοχος της δόξας του Δημιουργού Του, «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν» Εκείνου, είχε τη δοσμένη εξουσία να «άρχει» επί όλων των δημιουργημάτων, όπως φανερώνεται και από το γεγονός ότι μπορούσε να δώσει όνομα σε όλα τα ζώα – να τα «ορίσει», να θέσει δηλαδή πλαίσιο και όριο σ’ αυτά. Εννοείται ότι η «αρχή» και η εξουσία του αυτή κατενοείτο ως συνέχεια της πρώτης Αρχής του ίδιου του Θεού της Αγάπης, ως έκφραση συνεπώς του σεβασμού και της αγάπης του προς αυτά. Αυτή δεν είναι και η αποκάλυψη της κυριότητας του Θεού και του Χριστού επί των ανθρώπων; Είναι Κύριος ο Θεός, γιατί μας αγαπά και μας σέβεται σε βαθμό άπειρο, φτάνοντας στο σημείο η παντοδυναμία Του να αποκορυφωθεί πάνω στον Σταυρό! Η (απόλυτη) εξουσία ως (απόλυτη) διακονία. «Ἐγώ δέ εἰμί ἐν μέσῳ ὑμῶν ὡς ὁ διακονῶν». «Εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι ἔστω πάντων ἔσχατος καί πάντων διάκονος».<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">2. Φόβος λοιπόν δεν υπήρχε στους πρωτόπλαστους, γιατί ζούσαν την αγάπη του Δημιουργού τους με αυξητική προοπτική – η παρρησία και το θάρρος ήταν το χαρακτηριστικό τους. Κι όσο αγαπούσαν, τόσο και μεγάλωναν το θάρρος και η δύναμή τους, γιατί τόσο και πλάταινε η αγκαλιά τους – όλος ο κόσμος κομμάτι τους και «παιδί» τους. Επαναστάτησαν όμως κατά του Δημιουργού, αμάρτησαν, σταμάτησαν δηλαδή να αγαπούν, οπότε εισήλθε μεταξύ των άλλων και ο φόβος στην καρδιά τους, σε σημείο που αυτός να τους προσδιορίζει και να τους βασιλεύει. «Ἤκουσα τῆς φωνῆς Σου καί ἐφοβήθην!» Κι ο φόβος αυτός έναντι του Πατέρα τους έγινε και φόβος του ενός προς τον άλλον, φόβος κι έναντι της ίδιας της (αδελφής) φύσεως, ακόμη και έναντι του ίδιου τους του εαυτού! «Στένων και τρέμων ἔσῃ ἐπί τῆς γῆς» ακούει αίφνης ο Κάιν μετά τον φόνο που διέπραξε κατά του αδελφού του. Κι αυτό θα πει: ο φόβος αποτελεί έκφραση της έλλειψης της αγάπης, δηλαδή του εγωισμού, και σύμπτωμα της πιο μεγάλης αδυναμίας. Φοβάται ο αδύναμος, ο ανίσχυρος, ο ανασφαλής, που νιώθει ότι από παντού τον περικυκλώνουν όλοι οι κίνδυνοι, κυρίως δε πια ο «ἔσχατος ἐχθρός» ο θάνατος!<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">3. Ήρθε όμως ο Χριστός, ο ενανθρωπήσας Θεός. Προσέλαβε τον άνθρωπο, τον έκανε δικό Του κομμάτι, μέλος Του, και του ξανάδωσε όλες τις χαμένες δυνάμεις του κι ακόμη περισσότερο: ό,τι είχε κι έχει Εκείνος να το έχει και το αγαπημένο χαμένο και «νεκρό» πλάσμα Του. Αρκεί βεβαίως το πλάσμα Του να Τον πιστέψει. Να Τον αποδεχτεί ως πηγή της ύπαρξής του, που σημαίνει να ανοίξει τα μάτια του για να δει την πραγματικότητα. Διότι βεβαίως δεν παύει ποτέ ο Θεός ως «ὁ Ὤν» να είναι η πηγή της Ζωής και του Είναι – όλοι και όλα από Εκείνον έχουν τη δυνατότητα να ζουν και να υφίστανται. Οπότε ο πιστός ως συνέχεια του Χριστού, ως άλλος Χριστός στον κόσμο, (αγωνίζεται να) ζει και την Αγάπη του Χριστού, δηλαδή ζει κι αυτός σταυρωμένα θυσιαζόμενος για τους άλλους, με πρώτο αποτέλεσμα την υπέρβαση και την εξάλειψη κάθε φόβου. Το θάρρος γίνεται και πάλι το συνοδευτικό στοιχείο της ζωής του και σ’ αυτήν την κατάσταση προσανατολίζει ο ίδιος ο Χριστός. «Θαρσεῖτε. Μή φοβεῖσθε. Μή ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία. Μή φοβοῦ, μόνον πίστευε», ακούνε τα λόγια του Διδασκάλου οι Απόστολοι. Κι ο άγιος Ιωάννης έρχεται να το εκφράσει και αξιωματικά: «Φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ’ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον». Η πίστη ως αγάπη και θάρρος.<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">4. Κι η Παναγία Μητέρα του Κυρίου και δική μας, Αυτή διά της οποίας έγινε άνθρωπος ο Υιός και Λόγος του Θεού, καθίσταται έτσι το θάρρος όλων των πιστών. Θάρρος μάλιστα που δεν ηττάται ποτέ, γιατί έφερε τον Παντοδύναμο στον κόσμο που μας μετέδωσε την παντοδυναμία Του. Κι η πρώτη που αποδέχτηκε και έχει την παντοδυναμία αυτή είναι η ίδια η Παναγία. Δι’ Αυτής λοιπόν σχετιζόμαστε με τον Κύριο και Θεό μας, αλλά και Αυτήν επικαλούμαστε όταν κινδυνεύουμε με τις ολιγοπιστίες και τις απιστίες μας – «Ὅτι οὐκ ἔχομεν παρρησίαν διά τά πολλά ἡμῶν ἁμαρτήματα, σύ τόν ἐκ σοῦ γεννηθέντα δυσώπησον, Θεοτόκε Παρθένε».  Τα συναξάρια των αγίων μας βρίθουν από περιστατικά που φανερώνουν την πραγματικότητα αυτή. Δεν είναι τυχαίο ότι ένας από τους πονηρότερους πειρασμούς του διαβόλου είναι να μας απομακρύνει από την επίκληση της Υπεραγίας Θεοτόκου. Γιατί ξέρει ότι αρχίζουμε να μπαίνουμε στο δικό του κλίμα, το κλίμα του φόβου, συνεπώς εύκολα έχει τη δυνατότητα στη συνέχεια να μας παρασύρει στην κόλασή του.<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">Δύσκολη η ζωή στον κόσμο τούτο, πολλές οι παγίδες του, απανωτές οι θλίψεις και οι δοκιμασίες. Μα έχουμε και «βαριά όπλα» στα χέρια μας. Πρώτο από όλα, το όνομα του Κυρίου Ιησού. Κι έπειτα η επίκληση της Παναγίας Μητέρας. Ιδίως τις ώρες που ο φόβος πάει να μας καταβάλει, τις ώρες δηλαδή – και πάλι το επαναλαμβάνουμε – που η πίστη και η αγάπη μας στον Χριστό μειώνεται, τότε ας κραυγάσουμε προς τον Κύριο κι ας στρέψουμε το βλέμμα σ’ Εκείνη τη Μοναδική. Αμέσως θα δούμε τη δύναμη του Κυρίου δι’ Αυτής να εισέρχεται στην καρδιά μας και να θερμαίνει την καρδιά μας.<p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"> <a href="http://pgdorbas.blogspot.com/2021/03/blog-post_53.html" target="_blank">ΠΗΓΗ</a>

Β΄ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

« Χαῖρε, τῶν Ἀθλοφόρων τό ἀνίκητον θάρσος » Η Γέννηση του Χριστού στον κόσμο από την Παναγία είναι το περιεχόμενο της δεύτερης στάσης των...

ΤΕΤΑΡΤΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

<div class="separator" style="clear: both; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh21XuqHpYMYNTh1306Y3Ulhq9pJDL2ggnapFm9wb_W7vqTD8iwkY9anQhJgbdtBklR1x54t2aj2eIzLS6mwQ9H4dybWBGUdkMctQ1ciWUbbcD-Qfx8dzG8jdFpmY84mH8AkP-oQCDG6Jg/s696/02-4.jpg" imageanchor="1" style="background-color: white; color: #da1700; margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-decoration-line: none;"><img border="0" data-original-height="343" data-original-width="696" height="251" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh21XuqHpYMYNTh1306Y3Ulhq9pJDL2ggnapFm9wb_W7vqTD8iwkY9anQhJgbdtBklR1x54t2aj2eIzLS6mwQ9H4dybWBGUdkMctQ1ciWUbbcD-Qfx8dzG8jdFpmY84mH8AkP-oQCDG6Jg/w508-h251/02-4.jpg" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; border: none; box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.5) 1px 1px 5px; padding: 8px; position: relative;" width="508" /></a></div>  <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">«Σταυρῷ παλάμας ἐξεπέτασας, τῆς ταθείσης πάλαι χειρός τοῦ Ἀδάμ, πρός τό τῆς γνώσεως φυτόν, ἀναιρῶν τό ἁμάρτημα, διά σπλάγχνα οἰκτιρμῶν, Λόγε Θεοῦ ὑπεράγαθε» (ὠδή α΄Τριωδίου).<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">(Υπεράγαθε Λόγε Θεού, άπλωσες τις παλάμες Σου στον Σταυρό, διαγράφοντας έτσι το αμάρτημα του Αδάμ, όταν παλιά στον Παράδεισο άπλωσε εκείνος το χέρι στο δένδρο της γνώσης του καλού και του κακού. Διότι είσαι γεμάτος αγάπη για εμάς).<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">Ο άγιος υμνογράφος Ιωσήφ αναφέρεται στη λυτρωτική θυσία του Κυρίου πάνω στον Σταυρό. Όλη η ζωή του Κυρίου βεβαίως ήταν ένα Πάθος, όμως η αποκορύφωση ήλθε όταν «ἑκουσίᾳ βουλῇ» ανέβηκε στον Σταυρό. Ο Σταυρός περικλείει το μυστήριο της σωτηρίας του ανθρώπου, διότι εκεί ο Κύριος «κατήργησε τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοὐτέστιν τόν διάβολον». Στον Σταυρό δηλαδή ο πιστός με τη χάρη του Θεού δεν βλέπει έναν άνθρωπο που πάσχει, αλλά τον Θεό που πάσχει εν σαρκί σηκώνοντας την αμαρτία του σύμπαντος κόσμου, συνεπώς καταργώντας και καταπατώντας τον διάβολο και τον θάνατο. Ο Χριστός είναι «ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου» κατά τη Γραφή, που θα πει ότι μετά τον Σταυρό δεν υπάρχει αμαρτία ασυγχώρητη – ο κάθε άνθρωπος αν μετανοήσει γίνεται μέτοχος, διά της πίστεως και της ενώσεώς του με τον Χριστό, της Βασιλείας του Θεού, αναπνέοντας πια τον αληθινό αέρα της ελευθερίας και της ζωής.<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">Κι ο άγιος υμνογράφος, αποκαλύπτοντας και το μέγεθος του ποιητικού του χαρίσματος, με ρωμαλέο πράγματι τρόπο προβαίνει στη σύνδεση: οι απλωμένες παλάμες του Χριστού πάνω στο Τίμιο Ξύλο ήταν η πέραν κάθε ανθρώπινης φαντασίας απάντησή Του ως Δημιουργού στη μικρόψυχη, παράλογη και αδιανόητη ενέργεια του πρώτου δημιουργήματος: να απλώσει αυτός το χέρι σ’ αυτό που σήμαινε την ανυπακοή και την επιλογή του θανάτου του. Το απλωμένο χέρι του ανθρώπου προς αμαρτία, τα απλωμένα χέρια του Δημιουργού προς σωτηρία. Το τραύμα και η θεραπεία. Αυτή ήταν η «τιμωρία» του ανθρώπου για την τραγικότητα της παρακοής του: να τον αγκαλιάσει ο Πατέρας του, αναλαμβάνοντας ο Ίδιος τις συνέπειες του εγκλήματός του. Η εικόνα ως ποιητική σύλληψη (που επαναλαμβάνεται και αλλού, όπως κάθε φορά στην ώρα στ΄: «Ὁ ἐν ἕκτῃ ἡμέρᾳ τε καί ὥρᾳ τῷ σταυρῷ προσηλώσας τήν ἐν τῷ παραδείσῳ τολμηθεῖσαν τῷ Ἀδάμ ἁμαρτίαν…») είναι πράγματι μεγαλοφυής. Κι αξίζει να σημειώσουμε ότι εδώ ο υμνογράφος μας, στοιχώντας στη θεολογία της Αγίας Γραφής, μας δίνει και τη θεώρηση της ιστορίας από πλευράς χριστιανικής: όλα τα γεγονότα θεωρούνται ενοποιημένα. Δεν υπάρχει τίποτε τυχαίο. Γιατί πίσω από όλα, ως Δημιουργός, ως Προνοητής, ως Διακυβερνήτης είναι ο Τριαδικός Θεός και ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Ο Κύριος και της ιστορίας.  <o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">(Είναι περιττό να πούμε ότι η παραπάνω αλήθεια προσφέρεται από την υμνολογία της ημέρας και με συμπληρωματικά στοιχεία που δείχνουν τον τρόπο που ο άνθρωπος γίνεται μέτοχος των δωρεών του Σταυρού: διά της εργασίας των εντολών του Κυρίου που αποτελούν την αληθινή τροφή του πιστού. Ενδεικτικά παραθέτουμε το ιδιόμελο των αποστίχων των αίνων, σε ήχο βαρύ.<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">«Ὁ διά σταυροῦ σου Κύριε, λύσας θάνατον, ἐπεισαχθέντα τῷ Κόσμῳ, διά ξύλου βρῶσιν, ἥν ἀπηγόρευσας ἐν Παραδείσῳ˙ αὐτός, διά τῆς ἐνεστώσης Νηστείας ἡμᾶς ρῦσαι πάσης ἡδονῆς ψυχοφθόρου, καί ἀξίωσον ἐργάζεσθαι τήν Μένουσαν Βρῶσιν, εἰς ζωήν αἰώνιον, ἵνα τύχωμεν τῶν στεφάνων τῆς ἀφθάρτου τρυφῆς, ὧν ἡτοίμασας τοῖς ἀληθέσι νηστευταῖς δεόμεθα».<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">Κύριε, Συ που κατέλυσες δια του σταυρού Σου τον θάνατο που εισήλθε στον κόσμο λόγω της απαγορευμένης τροφής από το δένδρο του Παραδείσου, ο Ίδιος, Σε παρακαλούμε, με την παρούσα Νηστεία σώσε μας από κάθε καταστρεπτική ηδονή και αξίωσέ μας να εργαζόμαστε για τη μόνιμη τροφή που οδηγεί στην αιώνια ζωή, προκειμένου να επιτύχουμε τα στεφάνια της άφθαρτης τρυφής και χαράς που ετοίμασες για τους αληθινούς νηστευτές).  <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"> <a href="http://pgdorbas.blogspot.com/2021/03/blog-post_74.html" target="_blank">ΠΗΓΗ</a>

ΤΕΤΑΡΤΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

« Σταυρῷ παλάμας ἐξεπέτασας, τῆς ταθείσης πάλαι χειρός τοῦ Ἀδάμ, πρός τό τῆς γνώσεως φυτόν, ἀναιρῶν τό ἁμάρτημα, διά σπλάγχνα οἰκτιρμῶν, Λ...

Ἡ Ἐπιδημία τῆς χολέρας καὶ ἡ λιτανεία στὴν Ἀθῆνα τὸ 1854

Ἀπόσπασμα ἀπὸ ἐπεισόδιο τῆς ἐκπομπῆς ''Ἡ Μηχανὴ τοῦ Χρόνου'' μὲ τίτλο «Ἀπὸ τὴν χολέρα τῆς Ἀθήνας στὴν δημιουργία τοῦ Κολωνακίου». Οἱ Ἀθηναῖοι ἦταν πλέον ἀπελπισμένοι, καθὼς καμία ἰατρικὴ φροντίδα δὲν μποροῦσε νὰ σταματήσει τοὺς θανάτους. Ἔτσι στράφηκαν στὸν Θεό, ζητώντας βοήθεια καὶ ἔλεος. Οἱ ἱερεῖς κάνουν μία μεγάλη λιτανεία γύρω ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Ἀθήνας, ἔχοντας μαζί τους λείψανα πολλῶν Ἁγίων καὶ τὴν ἑπόμενη ἡμέρα, τὸ... θανατικὸ ἀρχίζει νὰ ὑποχωρεῖ… <iframe allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/GxT8paJFyFU" title="YouTube video player" width="560"></iframe>  Μακάρι νὰ εἴχαμε καὶ σήμερα τὴν ἴδια πίστη καὶ τὴν ἴδια ἀντιμετώπιση στὴν κατάσταση ποὺ ἀντιμετωπίζουμε… <div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;">ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2021/03/blog-post_53.html" itemprop="url">ΑΙ ΑΣΘΕΝΕΙΑΙ </a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/08/blog-post_15.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΛΙΤΑΝΕΙΑ</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/03/blog-post_15.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Ο ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΠΑΝΩΛΗ</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/11/blog-post_64.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">«Τὴν νόσον ὡς ἄθλησιν οἱ δίκαιοι δέχονται, μεγάλους ἐπὶ τῇ ὑπομονῇ ἀναμένοντες τοὺς στεφάνους» </a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a class="titlex" href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/10/blog-post_2.html" style="color: #0e0e0e; display: block; font-stretch: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-numeric: normal; font-weight: 600; line-height: 1.4em; margin: 5px 0px 0px; max-height: 36px; overflow: hidden; text-decoration-line: none;">ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/09/blog-post_57.html" itemprop="url" style="color: #999999; text-decoration-line: none;">ΤΗΣ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ Η ΑΜΑΡΤΙΑ. ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΟΥΤΟ ''ΣΤΕΦΑΝΩΝ ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΓΙΝΕΤΑΙ''</a><a class="titlex" href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/09/blog-post_86.html" style="color: #0e0e0e; display: block; font-stretch: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-numeric: normal; font-weight: 600; line-height: 1.4em; margin: 5px 0px 0px; max-height: 36px; overflow: hidden; text-decoration-line: none;">ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ - ΛΟΓΟΣ ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΙΚΟΣ</a><a class="titlex" href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/09/blog-post_15.html" style="color: #0e0e0e; display: block; font-stretch: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-numeric: normal; font-weight: 600; line-height: 1.4em; margin: 5px 0px 0px; max-height: 36px; overflow: hidden; text-decoration-line: none;">ΕΝΑΡΕΤΟΙ ΚΑΙ ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ</a><a class="titlex" href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/03/o.html" style="color: #0e0e0e; display: block; font-stretch: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-numeric: normal; font-weight: 600; line-height: 1.4em; margin: 5px 0px 0px; max-height: 36px; overflow: hidden; text-decoration-line: none;">ΠOΘΕΝ ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ; Ο άνθρωπος βγήκε από τα χέρια του Θεού τέλειος</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/03/blog-post_56.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">«Εἴτε οὖν ῥομφαία ἐπαχθῇ, εἴτε λοιμός, εἴτε λιμός, εἴτε θάνατος, εἴτε ἕτερόν τι τῶν δοκούντων λυπηρῶν εἶναι, πάντα πρὸς σωφρονισμὸν καὶ ἐπανόρθωσιν ἐπιφέρεται τῇ γῇ....]</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/11/blog-post_91.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Η αντιμετώπιση των ασθενειών</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/05/blog-post_26.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΕΤΣΙ ΝΙΚΗΣΕ Ο ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΔΗΜΙΑ - ΛΟΙΜΟ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ! (ΒΙΝΤΕΟ)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/04/430.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Ο λοιμός της Αθήνας, 430 π.Χ.</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2021/01/blog-post_25.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Ο Δίας, ο Αρειμάνιος, ο λοιμός και ο λιμός</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/09/blog-post_73.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">«.....λιμοὶ καὶ λοιμοὶ....»</a></div>

Ἡ Ἐπιδημία τῆς χολέρας καὶ ἡ λιτανεία στὴν Ἀθῆνα τὸ 1854

Ἀπόσπασμα ἀπὸ ἐπεισόδιο τῆς ἐκπομπῆς ''Ἡ Μηχανὴ τοῦ Χρόνου'' μὲ τίτλο «Ἀπὸ τὴν χολέρα τῆς Ἀθήνας στὴν δημιουργία τοῦ Κολω...

«Έως πότε, πανακήρατε Κόρη;»

<div class="articont_con_img"><img alt="«Έως πότε, πανακήρατε Κόρη;»" itemprop="image" src="https://www.orthodoxianewsagency.gr/wp-content/uploads/2021/03/%CE%BC%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%B7%CF%82.jpg" /> </div> <div class="articont_con_content" itemprop="articleBody">Δεν είναι ο αγώνας του 1821 χωρίς προδρόμους. Η συμβολή της Διασποράς, και δη της αρχαιότερης και πλέον λαμπρής παροικίας των Ελλήνων του Εξωτερικού, της Ελληνικής Αδελφότητας της Βενετίας, στη διάδοση των ιδανικών ανάκτησης της ελευθερίας του υπόδουλου Γένους των Ελλήνων έχει ρίζες παλιές.Ήταν μια 25 Μαρτίου, στα τελευταία χρόνια του 17ου αιώνα πιθανότατα, και στον Άι-Γιώργη μας εκφωνήθηκε ένας συναρπαστικός λόγος. Όποτε σήμερα στεκόμαστε εντός του Ναού του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων, φανταζόμαστε έναν ιεροκήρυκα με πλατιές και επιδεικτικές χειρονομίες. Τέτοιος θα ήταν και ο Ηλίας Μηνιάτης (1669-1715), ο Κεφαλλονίτης Δάσκαλος του Γένους, που σπούδασε στο Φλαγγίνειο Ελληνομουσείο (Κολλέγιο) Βενετίας, απ’ όπου αποφοίτησε όταν ήταν μόλις είκοσι ετών. Τον φανταζόμαστε να ανεβαίνει πάνω στο βήμα με τους Δικέφαλους Αετούς, που οι πρόγονοί μας κοιτούσαν και τους θύμιζε της παλιές δόξες της Ρωμιοσύνης, να αγναντεύει με νόημα το αριστουργηματικό ψηφιδωτό του Θωμά Μπαθά «Ο Ευαγγελισμός» (1602), και να κρένει με στεντόρεια, περίτεχνη, οραματική φωνή:«Έως πότε, πανακήρατε Κόρη, το τρισάθλιο γένος των Ελλήνων έχει να ευρίσκεται εις τα δεσμά μιας ανυπόφορης δουλείας; Εως πότε να του πατή τον ευγενικόν λαιμόν ο βάρβαρος Θραξ; (έτσι χαρακτήριζε ο Μηνιάτης τον Τούρκο) Έως πότε έχουσι να βασιλεύωνται από ήμισο φεγγάρι οι χώρες εκείνες εις τας οποίας ανέτειλεν εις ανθρώπινην μορφήν από την ηγιασμένη σου γαστέρα ο μυστικός της Δικαιοσύνης Ήλιος; Αχ, Παρθένε!».Είναι πανταχού παρών το θέμα της προσευχής για την Ελλάδα στα κείμενα των Ελλήνων της Διασποράς. Η αποστροφή του Μηνιάτη εδώ δεν γίνεται πια προς τον Κύριο αλλά προς την Παναγία, προς μια γυναίκα, τη «Στρατηγίνα του Γένους μας» κατά τον Καζαντζάκη. Μεγαλώνει έτσι η συναισθηματική βαρύτητα του λόγου, πλουτισμένη με το στοιχείο της τρυφερότητας.Η κατασκευή του λόγου είναι υποταγμένη σε αυστηρούς κανόνες. Μέσα στο σταθερό τούτο πλαίσιο άνθομανούν τα ρητορικά σχήματα, οι υποφορές, οι ανθυποφορές, εικόνες, παραβολές, οραματισμοί, διάλογοι.Ο λόγος του Μηνιάτη πυρομένος και φορτωμένος με όλα τα στολίδια και τις κορδέλες του ιταλικού μπαρόκ. Η διαφορά όμως είναι ότι δεν χρησιμοποιεί αυτήν τη λογοτεχνική προσπάθεια για τα ελαφρά και καλοπερασιάρικα ποιήματα της Ιταλικής Λογοτεχνίας του αιώνα, τη θέτει στην υπηρεσία της Εκκλησίας, της Ορθοδοξίας, του Γένους. Δεν τείνει στην πειθώ, αλλά πάει να συγκινήσει να γοητεύσει, να συναρπάσει. Νέο Χρυσόστομο τον αποκαλεί ο Δαπόντες. Ας μην ξεχάσουμε ποτέ αυτήν την σπουδαία προσωπικότητα, που ενέπνευσε στους Έλληνες της Βενετίας και των Ιονίων Νήσων την αγάπη για την Πατρίδα, για τη μάθηση και την προκοπή του Γένους.Πηγή: ΔΗΜΑΡΑΣ, Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, Comunità  dei Greci Ortodossi in Venezia* Ο ιερωμένος π. Ηλίας Μηνιάτης διετέλεσε Επίσκοπος Κερνίτζης και Καλαβρύτων, ενώ χαρακτηρίζεται ως ο σημαντικότερος εκκλησιαστικός ρήτορας της περιόδου της Τουρκοκρατίας.  Το 1704 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γαβριήλ Γ΄ τον αναγόρευσε διδάσκαλο και του ανέθεσε την «επιστασία του διδασκαλικού υπουργήματος».Σύμφωνα με τον Γιώργο Ν. Παπαθανασόπουλο, ο Κεφαλλήν Επίσκοπος Κερνίκης και Καλαβρύτων Ηλίας Μηνιάτης (1669 – 1714) είναι ζωντανή απόδειξη της θελήσεως των Ελλήνων του 17ου και των αρχών του 18ου αιώνα να απελευθερωθούν από τον τουρκικό βάρβαρο ζυγό και τα βάσανα που υπέστησαν για να διατηρήσουν την ταυτότητά τους.Το ευχάριστο για την Ιστορία είναι πως διασώθηκαν ομιλίες του, τις περισσότερες από τις οποίες εκφώνησε ως Αρχιμανδρίτης στο Ναό του Αγίου Γεωργίου Βενετίας, στον οποία υπηρέτησε, πιθανόν το 1698. Στον πανηγυρικό λόγο του Ευαγγελισμού, απόσπασμα του οποίου διαβάσατε παραπάνω, ο π. Ηλίας είπε και τα εξής:Αχ! Παρθένε! Ενθυμήσου πως εις την Ελλάδα πρότερον, παρά εις άλλον τόπον, έλαμψε το ζωηφόρον φως της αληθινής πίστεως. Το ελληνικόν γένος εστάθη το πρώτον οπού άνοιξε τας αγκάλας και εδέχθη το θείον Ευαγγέλιον,… το πρώτον οπού αντεστάθη των τυράννων, οπού με μύρια βάσανα εγύρευαν να εξερριζώσωσιν από τας καρδίας των πιστών το σεβάσμιόν σου όνομα. Τούτο έδωσε εις τον κόσμον Διδασκάλους, οι οποίοι, με το φως της διδασκαλίας των εφώτισαν τας ημαυρωμένας διανοίας των ανθρώπων…Και αν ετούται μας αι φωναί δεν σε παρακινούσι εις σπλάγχνος, ας σε παρακινήσωσι τα πικρά δακρυα, οπού μας πέφτουσιν από τα ομμάτια. Αλλά ανίσως και ετούτα δεν φθάνουσιν, ας σε παρακινήσωσιν αι φωναί και αι παρακλήσεις των αγίων σου…από όλα τα μέρη της τρισαθλίου Ελλάδος. Φωνάζουν ο Ανδρέας από την Κρήτη, ο Σπυρίδων από την Κύπρον, ο Ιγνάτιος από την Αντιόχειαν, ο Διονύσιος από τας Αθήνας, ο Πολύκαρπος από την Σμύρνην, η Αικατερίνα από την Αλεξάνδρειαν, ο Ι. Χρυσόστομος από την βασιλεύουσαν πόλιν…» (Ηλία Μηνιάτη «Διδαχαί και λόγοι», Εκδ. «Φως», 17η Εκδοση, Αθήναι 1960).Ο Επίσκοπος Ηλίας Μηνιάτης έζησε και έγραψε για την ελευθερία των Ελλήνων πριν από τον Διαφωτισμό, του οποίου οι περισσότεροι εκφραστές έζησαν ή/και έγραψαν μετά από αυτόν, πλην του Τζον Λοκ (1632-1704). Ενδεικτικά αναφέρονται οι Ρουσώ (1712-1778), Βολταίρος (1694-1778), Καντ (1724-1804).<img alt="" class="alignnone size-full wp-image-393700" height="165" sizes="(max-width: 316px) 100vw, 316px" src="https://www.orthodoxianewsagency.gr/wp-content/uploads/2021/03/%CE%9C%CE%97%CE%9D%CE%99%CE%91%CE%A4%CE%97%CF%82-1.jpg" srcset="https://www.orthodoxianewsagency.gr/wp-content/uploads/2021/03/ΜΗΝΙΑΤΗς-1.jpg 316w, https://www.orthodoxianewsagency.gr/wp-content/uploads/2021/03/ΜΗΝΙΑΤΗς-1-300x157.jpg 300w" width="316" /> <a href="https://www.orthodoxianewsagency.gr/%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%b5%ce%b9%ce%b1/eos-pote-panakirate-kori/" target="_blank">ΠΗΓΗ</a></div>

«Έως πότε, πανακήρατε Κόρη;»

Δεν είναι ο αγώνας του 1821 χωρίς προδρόμους. Η συμβολή της Διασποράς, και δη της αρχαιότερης και πλέον λαμπρής παροικίας των Ελλήνων του Ε...

ΤΡΙΤΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

<div style="text-align: center;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-tlxtpFGhh43KjnymdkztoGrJ5O4Va14NIEVaXkPJlt83AIkJoYDzmidxXqYCq-PTavVUOZ-NGoO1wAz0RovxiSMe4zY-lFVltA941gFgAJ0U17D9ntXmIqRcFv4x_J9pnfUiCYSBOks/w492-h407/proseyxh.jpg" /></div>«Στέναξον, δάκρυσον, ψυχή μου, ἐπίστρεψον, μετανόησον˙ ἤγγικεν ἡ ἡμέρα˙ ἐπί θύραις ὁ Κριτής˙ πρός ἀπολογίαν ἑτοιμάζου, καί βόησον˙ Ἡμάρτηκά σοι, Οἰκτίρμον, ἐλεῆμον ἀγαθέ, σύ με οἴκτειρον».<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">(Ψυχή μου, στέναξε, δάκρυσε, γύρνα πίσω στον Θεό, μετάνιωσε. Έφτασε η ημέρα της παρουσίας Του. Ο Κριτής βρίσκεται μπροστά στις θύρες. Ετοίμαζε τον εαυτό σου να απολογηθείς και φώναξε δυνατά: Αμάρτησα ενώπιόν Σου, Οικτίρμων ελεήμων αγαθέ Κύριε, σπλαχνίσου με).<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">«Κόρον ἁμαρτίας, ψυχή μου μίσησον τόν ὀλέθριον˙ τρύφησον τῷ κόρῳ τῆς νηστείας ἐμμελῶς˙ τάς σωτηριώδεις ἐντολάς βρῶμα ποίησον, ἀπόλαυσιν προξενούσας αἰωνίων ἀγαθῶν διά πίστεως».<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"> (Μίσησε, ψυχή μου, την πλησμονή της αμαρτίας που σε καταστρέφει. Απόλαυσε όσο μπορείς, με διαρκή φροντίδα, τη νηστεία. Κάνε τροφή σου τις εντολές του Σωτήρα Χριστού, γιατί αυτές προξενούν την απόλαυση των αιώνιων αγαθών μέσω της πίστεως).<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">Και οι δύο ύμνοι του κατανυκτικότατου αγίου Ιωσήφ του υμνογράφου, από την α΄ ωδή του Τριαδικού κανόνα, μας φέρνουν ενώπιον του γεγονότος της μετανοίας, μας καθοδηγούν δηλαδή στο πώς να βιώσουμε την πρώτη και καίρια εντολή του Κυρίου Ιησού Χριστού: «μετανοεῖτε, ἤγγικεν γάρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν». Η μετάνοια, τονίζει ιδίως ο πρώτος του ύμνος, είναι ο μονόδρομος για να φτάσουμε στον Πατέρα, από όπου ξεπέσαμε λόγω της αμαρτίας μας. Όλη η πνευματική ζωή στην πραγματικότητα αυτό προβάλλει: πώς να μετανοήσει ο άνθρωπος. Κι αυτό δεν είναι εύκολη υπόθεση. Διότι αντιδρά ο εγωισμός μας, ο οποίος με το υπερήφανο φρόνημά του θεωρεί ότι καλά πορευόμαστε κι αυτό που κάνουμε είναι και το σωστό. Λοιπόν, ο Κύριος ήλθε να μας διαλύσει τις αυταπάτες. Μας έδειξε ότι βρισκόμαστε σε λάθος δρόμο, γι’ αυτό και η ζωή μας είναι γεμάτη από θλίψη, στενοχώριες, μελαγχολίες, φόβο και όλα τα δεινά του κόσμου. Πρέπει λοιπόν να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής προς τον Θεό Πατέρα, να μετανοήσουμε.<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"> Ο υμνογράφος, ως στόμα της Εκκλησίας, μας καλεί στην επιστροφή αυτή. Στην πραγματικότητα προβάλλει το παράδειγμα του ασώτου της γνωστής παραβολής, στο πρόσωπο του οποίου βεβαίως είναι ο καθένας μας. Κάθε άνθρωπος που αμαρτάνει, δηλαδή όλοι μας, είναι άσωτος. Και ποια τα στοιχεία που συνιστούν τη μετάνοια του ασώτου με την οποία δικαιώθηκε ευρισκόμενος στην αγκαλιά του Πατέρα του; Η αναγνώριση της αμαρτίας του και η με ζέουσα καρδιά απόφασή του να πάρει τον δρόμο της επιστροφής. Όσο κανείς αναγνωρίζει την αμαρτωλότητά του τόσο και στενάζει και δακρύζει και πενθεί. Κι όσο κάνει κουράγιο και σέρνει τα βήματά του προς επιστροφή τόσο και νιώθει τους κτύπους της οικτίρμονος και φιλεύσπλαχνης καρδιάς του Ελεήμονος Πατέρα που είναι έτοιμος να μας συγχωρήσει και να μας αποκαταστήσει. Ο ποιητής μάς βοηθάει και με τη ρεαλιστική υπενθύμιση: η μετάνοιά μας αυτή ως πένθος και πορεία επιστροφής πρέπει να γίνει άμεσα. Στη μετάνοια δεν χωρούν αναβολές. Γιατί; Διότι η κάθε στιγμή μας μπορεί να είναι και η… τελευταία μας! Ο ερχομός του Κυρίου, είτε με τον θάνατό μας είτε με τη Δευτέρα Παρουσία Του, είναι ανοιχτός σαν ημέρα – η κάθε στιγμή μπορεί να είναι η ημέρα ακριβώς αυτή! «Έφτασε η ημέρα. Στη θύρα ο Κριτής!»<p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"> <a href="http://pgdorbas.blogspot.com/2021/03/blog-post_77.html" target="_blank">ΠΗΓΗ</a>

ΤΡΙΤΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

« Στέναξον, δάκρυσον, ψυχή μου, ἐπίστρεψον, μετανόησον˙ ἤγγικεν ἡ ἡμέρα˙ ἐπί θύραις ὁ Κριτής˙ πρός ἀπολογίαν ἑτοιμάζου, καί βόησον˙ Ἡμάρτηκά...

ΠΕΡΙ ΜΟΝΑΧΩΝ....

<div class="" data-block="true" data-editor="d6e2m" data-offset-key="al17a-0-0" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; white-space: pre-wrap;"><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="al17a-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDr1x9RHAsWlHYk_w8I3Ky7D5W1fhqC825Z8yRuW4bNHUOrRqZevB_bkur_3ZPeAyeu9adlhrov9QXpd4P6Muh40jmV5Npxazb5GYF2brpDzKfPwBBzTiwKxwFPG92gwbvkIE2adhJ/s234/unnamed.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="234" data-original-width="215" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDr1x9RHAsWlHYk_w8I3Ky7D5W1fhqC825Z8yRuW4bNHUOrRqZevB_bkur_3ZPeAyeu9adlhrov9QXpd4P6Muh40jmV5Npxazb5GYF2brpDzKfPwBBzTiwKxwFPG92gwbvkIE2adhJ/w294-h320/unnamed.jpg" width="294" /></a></div> Ντύνεται κάποιος σήμερα το σεμνό σχήμα των μοναχών και χωρίς ακόμα να ξεπλύνει τους μολυσμούς της ψυχής ή να σβήσει από τον νου του τα χαραγμένα σημάδια των παλιών αμαρτημάτων του, ενώ ασελγαίνει ακόμη με τις φανταστικές εικόνες των ανομημάτων, χωρίς ακόμη να καταρτίσει το χαρακτήρα του σύμφωνα με τη μοναχική υπόσχεση, ούτε να γνωρίσει ποιος είναι ο σκοπός της κατά Θεόν φιλοσοφίας, παίρνει αμέσως υψηλό φαρισαϊκό φρόνημα και έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, επειδή έγινε μοναχός. Και περιφέρεται δείχνοντας εργαλεία, των οποίων την τέχνη δεν έχει μάθει. Και υπόσχεται με το φαινόμενο σχήμα του ότι κατέχει επιστήμη, την οποία ούτε με την άκρη των χειλιών δεν γεύθηκε. Και είναι σκόπελος αντί λιμάνι, και αντί ναός, είναι τάφος ασβεστωμένος, και αντί πρόβατο, λύκος καταστρεπτικός για εκείνους που</div></div><div class="" data-block="true" data-editor="d6e2m" data-offset-key="ep30g-0-0" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; white-space: pre-wrap;"><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="ep30g-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;">δελεάζονται απ’ αυτόν.</div></div><div class="" data-block="true" data-editor="d6e2m" data-offset-key="515b0-0-0" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; white-space: pre-wrap;"><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="515b0-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;"> </div></div><div class="" data-block="true" data-editor="d6e2m" data-offset-key="67flv-0-0" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; white-space: pre-wrap;"><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="67flv-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;">Όταν οι τέτοιοι δραπετεύσουν από τα μοναστήρια, επειδή δεν υποφέρουν την αυστηρότητα της μοναχικής ζωής, γλεντοκοπάνε στις πόλεις· τότε λοιπόν, από την ανάγκη της πείνας, περιφέρουν</div></div><div class="" data-block="true" data-editor="d6e2m" data-offset-key="61tie-0-0" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; white-space: pre-wrap;"><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="61tie-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;">την εξωτερική μορφή της ευσέβειας σαν δόλωμα και όλα τα υπομένουν για την ανάγκη να φάνε, γιατί τίποτε άλλο δεν είναι πιο βιαστικό και πιεστικό από την πείνα, η οποία εφευρίσκει διάφορα τεχνάσματα για εκείνους που πιέζονται απ’ αυτή και μάλιστα όταν συνυπάρχει η αργία. Τότε η σκέψη προχωρεί μελετημένα και με περισσότερη πανουργία.</div></div><div class="" data-block="true" data-editor="d6e2m" data-offset-key="6m510-0-0" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; white-space: pre-wrap;"><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="6m510-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;"> </div></div><div class="" data-block="true" data-editor="d6e2m" data-offset-key="1nvh7-0-0" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; white-space: pre-wrap;"><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="1nvh7-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;">Γι’ αυτό, το όνομα του Θεού βλασφημείται κι ο περιπόθητος μοναχικός βίος έγινε σιχαμερός και η αρετή εκείνων που πράγματι ζουν ενάρετα θεωρείται απάτη. Και επιβαρύνονται οι πόλεις από τέτοιους μοναχούς, που περιέρχονται σ’ αυτές μάταια, κι ενοχλούνται εκείνοι που μένουν στα σπίτια τους, κι αηδιάζουν και να τους βλέπουν ακόμα να παραμένουν μπροστά στις πόρτες αδιάντροπα και από τους ζητιάνους.</div></div><div class="" data-block="true" data-editor="d6e2m" data-offset-key="7ddq3-0-0" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; white-space: pre-wrap;"><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="7ddq3-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;"> </div></div><div class="" data-block="true" data-editor="d6e2m" data-offset-key="92eo7-0-0" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; white-space: pre-wrap;"><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="92eo7-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;">Γι’ αυτό κανείς να μην αποστρέφεται τα λεγόμενα. Ή διορθώστε όσα γίνονται κακώς εξαιτίας της αδιαφορίας των πολλών και ντροπιάζουν το μοναχικό όνομα, ή παρατήστε και το όνομα. </div><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="92eo7-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;"> </div><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="92eo7-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;"> </div><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="92eo7-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: right;">(ΑΓ. ΝΕΙΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΚΗΤΟΥ)</div><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="92eo7-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: right;"> </div><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="92eo7-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: right;"> </div><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="92eo7-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: right;"> </div><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="92eo7-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;">ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ ''ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ'': ΑΓΙΕ ΜΟΥ ΝΕΙΛΕ! ΑΝ ΕΒΛΕΠΕΣ ΤΟΥΣ ''ΜΟΝΑΧΟΥΣ'' ΝΑ ΔΙΝΟΥΝ ΡΕΣΙΤΑΛ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΤΙ ΘΑ ΕΛΕΓΕΣ ΑΡΑΓΕ;</div></div>

ΠΕΡΙ ΜΟΝΑΧΩΝ....

Ντύνεται κάποιος σήμερα το σεμνό σχήμα των μοναχών και χωρίς ακόμα να ξεπλύνει τους μολυσμούς της ψυχής ή να σβήσει από τον νου του τα χαραγ...

Απο το «Μολών Λαβέ» στο «Εν τούτω Νίκα»

<img border="0" data-original-height="725" data-original-width="567" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhR6r12ilFuyfnVNL7rVNF9uVe5A6GrgN6142Nacz3CRy22N8YRPEpTc4I9VnH8u7gCsFDzLgV-47rGMqS4zkjV95mFxsX4DSIdmr16dgEPqy99azeg_CF-UTAtLCdwBWjNU5F2kUhSdio/w313-h400/4413799.jpg" width="313" /> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhR6r12ilFuyfnVNL7rVNF9uVe5A6GrgN6142Nacz3CRy22N8YRPEpTc4I9VnH8u7gCsFDzLgV-47rGMqS4zkjV95mFxsX4DSIdmr16dgEPqy99azeg_CF-UTAtLCdwBWjNU5F2kUhSdio/s725/4413799.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"></a><h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3><div class="post-header"><div class="post-header-line-1"></div></div><div class="post-body entry-content" id="post-body-3114035858089997658" itemprop="description articleBody"><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: justify;"> Έτσι ελευθερωθήκαμε… <a name="more"></a>«Για τον Χριστό και τον Λεωνίδα»: Το 1821 αποδεικνύει τη διαχρονικη συνέχεια του Ελληνισμού</div>Με την Ελληνική Επανάσταση του 1821 ένα αρχαίο έθνος δημιούργησε κράτος. Το Έθνος προϋπήρχε επί αιώνες και διατηρήθηκε παρά την υποδούλωση. Η Εθνεγερσία υπήρξε η απόδειξη της διαχρονικής συνέχειας του Ελληνισμού.Η Αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο (Ρωμανία) εμπνέουν και καθοδηγούν τους αγωνιστές, μορφωμένους ή ολιγογράμματους, λαϊκούς και κληρικούς.«Για τον Χριστό και τον Λεωνίδα» αγωνιζόμαστε, γράφει η προκήρυξη του Σαλώνων Ησαΐα και του Αθανασίου Διάκου, η οποία δημοσιεύθηκε σε εφημερίδα της Τεργέστης. Τους Τριακόσιους του Λεωνίδα καλεί και ο Διονύσιος Σολωμός να σηκωθούν και να δουν τα παιδιά τους πώς αγωνίζονται.Στον Μαραθώνα και στις Θερμοπύλες αναφέρεται η Προκήρυξη του Αλεξάνδρου Υψηλάντη της 24.2.1821. Εκ του Σπαρτιατικού Στρατοπέδου υπογράφει τα κείμενά του ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης υποδηλώνοντας ότι οι Μανιάτες είναι απόγονοι των Αρχαίων Σπαρτιατών.«Γι’ αυτά πολεμήσαμε» λέει στους στρατιώτες του ο Ιωάννης Μακρυγιάννης, όταν εκείνοι ήθελαν να πουλήσουν αρχαία αγάλματα σε ξένους. Η Σφραγίδα της Α΄ Εθνοσυνελεύσεως της Επιδαύρου απεικονίζει την Αθηνά. Η Αρχαία Ελλάδα εμπνέει τον Αγώνα.Αλλά και ο Ορθόδοξος Χριστιανικός πολιτισμός των Βυζαντινών έχει αφήσει ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στο αγωνιστικό φρόνημα των επαναστατών. Τον Άγιο Κωνσταντίνο και την Αγία Ελένη μαζί με τη φράση «Εν τούτω Νίκα» βάζει στη σημαία του ο Αλ. Υψηλάντης.Συνεχιστής του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ο οποίος δεν συνθηκολόγησε, αισθάνεται ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και το τονίζει στον έκπληκτο Βρετανό Πλοίαρχο Χάμιλτον. Τους νόμους των «αειμνήστων ημών Χριστιανών Αυτοκρατόρων», δηλαδή των Βυζαντινών, ζητούν ως δίκαιο εφαρμοστέο στα δικαστήρια οι πληρεξούσιοι (παραστάτες) της Α΄ Εθνικής Συνελεύσεως. Η Κωνσταντινούπολη και η ανάμνηση του βυζαντινού μεγαλείου βρίσκονται στο επίκεντρο της Μεγάλης Ιδέας.Το Έθνος δεν έπαυσε να υπάρχει. Το Έθνος διαφύλαξε πίστη, γλώσσα, ταυτότητα και ιστορική συνείδηση και επιβίωσε. Μοιάζει με θαύμα. Άλλοι λαοί θα είχαν χαθεί μετά από τόσα δεινά. Αν είχε βασιλεύσει ο Τούρκος στη Δυτική Ευρώπη Χριστιανούς δεν θα έβρισκες μετά από δέκα χρόνια, γράφει ο μαρτυρικός Πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρις το 1616. Και συνεχίζει: Ενώ εδώ στην Ελλάδα, μετά από διακόσια χρόνια που βασανιζόμαστε, λάμπει ακόμη η πίστη του Χριστού.Μας έλεγαν τρελούς, διηγείται ο Γέρος του Μωριά, για την απόφαση που πήραν να λευτερωθούν. Όμως είχαν χρέος απέναντι στις προηγούμενες και στις επόμενες γενιές. Τούς βάραινε η κληρονομιά της Αρχαίας Ελλάδος και του Χριστιανικού Βυζαντίου. Ο Αυτοκράτορας της Νικαίας Άγιος Ιωάννης Βατάτζης είχε ήδη αφήσει βαριά παρακαταθήκη από το 1237, γράφοντας προς τον Πάπα:«Δεν θα πάψουμε ποτέ να μαχόμαστε εναντίον εκείνων που έχουν κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη». Έτσι επιβιώσαμε. Με όραμα και με επιμονή.Ο Γάλλος συνθέτης Έκτωρ Μπερλιόζ κατάλαβε τα ιδανικά των αγωνιστών πολύ καλύτερα από ορισμένους σύγχρονους αμφισβητίες. Στη σύνθεσή του «Ηρωική σκηνή για την Ελληνική Επανάσταση» παρουσιάζει έναν ήρωα του 1821 να επικαλείται τον Σπαρτιάτη Λεωνίδα και έναν Ορθόδοξο ιερέα να ζητεί τη βοήθεια του Αγίου Κωνσταντίνου.Γι’ αυτά πολεμήσανε. Διότι πίστευαν ότι συνεχίζουν τους αγώνες των Σαλαμινομάχων, του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Νικηφόρου Φωκά, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.Έτσι ελευθερωθήκαμε: «Για τον Χριστό και τον Λεωνίδα». Το 1821 επιβεβαιώνει την αδιάσπαστη συνέχεια του Ελληνισμού. *Ο Κωνσταντίνος Χολέβας είναι Πολιτικός Επιστήμων. Δημοσιεύθηκε στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ <a href="http://ellinonea.blogspot.com/2021/03/blog-post_66.html" target="_blank">ΠΗΓΗ</a></div>

Απο το «Μολών Λαβέ» στο «Εν τούτω Νίκα»

Έτσι ελευθερωθήκαμε… «Για τον Χριστό και τον Λεωνίδα»: Το 1821 αποδεικνύει τη διαχρονικη συνέχεια του Ελληνισμού Με την Ελληνική Επανάστα...

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)

<div class="separator" style="clear: both; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhhf0Bdsi6F3b4PYdJdIWilCgn5vYkpvNygXm5XKwaQK8kGBI64_j9ZxQUiox_xh6xqag9CUTTswOS3Ul2na4lT71R85XYvwZxuhcSq3GFJRsraMC2v-kH4LN71qnWgPeip_GL0wz4zsP8/s400/1698b847c2e4fe98c05adcdc9d420590_L.jpg" imageanchor="1" style="background-color: white; color: #da1700; margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-decoration-line: none;"><img border="0" data-original-height="240" data-original-width="400" height="330" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhhf0Bdsi6F3b4PYdJdIWilCgn5vYkpvNygXm5XKwaQK8kGBI64_j9ZxQUiox_xh6xqag9CUTTswOS3Ul2na4lT71R85XYvwZxuhcSq3GFJRsraMC2v-kH4LN71qnWgPeip_GL0wz4zsP8/w551-h330/1698b847c2e4fe98c05adcdc9d420590_L.jpg" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; border: none; box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.5) 1px 1px 5px; padding: 8px; position: relative;" width="551" /></a></div>  <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">Τό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας πού ἀκοῦμε τήν Α΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν ἐκφράζει τήν πεποίθηση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ὅτι ἡ ἴδια βρίσκεται στόν κόσμο ὄχι σάν ἕνας κλῶνος στό δένδρο τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅπως πιστεύουν διάφοροι αἱρετικοί, ἀλλά σάν τό ἴδιο τό δένδρο, ἡ προέκταση κατ’ ἀλήθειαν τοῦ Κυρίου, «ὁ Χριστός παρατεινόμενος εἰς τούς αἰῶνας» (ἱερός Αὐγουστίνος).<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"> «Οἱ προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφώνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν… ὁ Χριστός ὡς ἐβράβευσεν. Οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστόν τόν ἀληθινόν Θεόν ἡμῶν…». «Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τήν Οἰκουμένην ἐστήριξεν».<p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">1. Ἡ πεποίθηση αὐτή σημαίνει πρῶτα ἀπό ὅλα ὅτι ἄν θέλει κανείς νά ἔχει ὀρθή σχέση μέ τόν Χριστό, ἄν θέλει νά Τόν δεῖ ἀνόθευτα καί γνήσια, πρέπει νά ἐνταχτεῖ στό σῶμα της, νά γίνει μέλος της, νά βαπτιστεῖ ὀρθόδοξος χριστιανός. Διότι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία κρατάει στέρεη, μέ ἱστορικά στοιχεῖα καί ἀποδείξεις ἀλλά καί χαρισματικά μέ τό πλῆθος τῶν ἁγίων της, τήν ἀληθινή εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καί τήν φανερώνει στόν κόσμο μέ σύνολη τή ζωή της. Κι αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ χριστιανός δέν ἔχει δική του πίστη καί κοσμοθεωρία. Ἡ πίστη του εἶναι ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας ὁ ἴδιος (πρέπει νά) εἶναι συνειδητό μέλος. Ἄν ἐνδεχομένως διαφοροποιηθεῖ καί θελήσει νά ἔχει δική του πίστη, τότε παύει αὐτομάτως νά ἀνήκει καί στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, γιά τόν ἁπλούστατο λόγο ὅτι ἔθεσε τόν ἑαυτό του ὑπεράνω τοῦ ὅλου, τοῦ σώματος - στήν πραγματικότητα κινήθηκε στόν δρόμο τῆς «αὐτοθεοποίησης», ἐπιλέγοντας τό ἐγώ του ὡς κριτήριο πάντων.  <o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">2. Ἔτσι τό βασικό γνώρισμα τοῦ ὀρθοδόξου πιστοῦ εἶναι ἡ ὑπακοή («ἐλάβομεν χάριν καί ἀποστολήν εἰς ὑπακοήν πίστεως» (Ρωμ.1,5) θά ἐπισημάνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος), ἄρα καί ἡ ταπείνωση – ταπείνωση καί ὑπακοή πάντοτε συνυπάρχουν. Γι’ αὐτό καί ἐπανειλημμένως τονίζεται ὅτι ὀρθόδοξος δέν εἶναι τόσο ὁ ἐνάρετος (κι ἴσως ὑπερήφανος), ὅσο ὁ ταπεινός. Κι ἡ ταπείνωση αὐτή κρίνει καί τή γνησιότητα τῆς ὅποιας νομιζομένης ἁγιότητας. Μέ ἄλλα λόγια ὁ θεωρούμενος ἅγιος εἶναι τόσο πιό πολύ ἅγιος, ὅσο εἶναι ἕτοιμος νά ὑπακούει στήν Ἐκκλησία, μέ τήν ὑπάρχουσα ἁγιοπνευματική συνοδική δομή της καί τούς κανονικούς ποιμένες της. Ποτέ κανείς πραγματικά ἅγιος ἄλλωστε δέν ἔθεσε τή δική του ἁγιότητα ὑπεράνω τῆς ἁγιότητας τῆς Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτό καί δέν εἶναι καθόλου τυχαῖο ὅτι οἱ μεγάλοι σύγχρονοι ἅγιοι Γέροντες, σάν τούς ὁσίους Πορφύριο, Παΐσιο, Ἰάκωβο, Σωφρόνιο, εἶχαν ἔντονο ἐκκλησιαστικό φρόνημα καί παρέπεμπαν πάντοτε τούς ἀνθρώπους νά ἐνταχτοῦν στήν κανονική ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μέλη τίμια τῆς ὁποίας ἦσαν καί εἶναι καί οἱ ἴδιοι.<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">(Ἄς ἀκούσουμε γιά παράδειγμα τόν συγκλονιστικό λόγο τοῦ ὁσίου Πορφυρίου, ἐπαναλαμβάνοντας παρόμοιο λόγο τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου: «προτιμῶ νά πλανῶμαι ἐντός τῆς Ἐκκλησίας παρά νά εἶμαι ἅγιος ἐκτός αὐτῆς», ἤ αὐτά πού γράφει ἐκτεταμένα ἐπ’ αὐτοῦ σέ μιά ἐπιστολή του ὁ ὅσιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ: «Πιστεύω στόν Χριστό. Πιστεύω τόν Χριστό. Εἶμαι δεμένος μέ τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἐμπιστεύομαι μόνον τόν Χριστό πού γνώρισα στήν Ἐκκλησία… Ὁ Χριστός, τόν Ὁποῖο μοῦ ἔδωσε ἡ Ἐκκλησία! Δέν καταφρονῶ κανένα μέσο πού συντελεῖ στήν ἕνωσή μου μέ τόν Χριστό. Ἀλλά εἶναι ἄραγε δυνατό νά βροῦμε κάπου ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία σέ μεγαλύτερη ἀφθονία αὐτά τά μέσα; Στήν Ἐκκλησία ἔχω τόν ἐνσαρκωθέντα Θεό μέ τρόπο, ὥστε νά τρῶμε καί νά πίνουμε τόν Θεό, νά ἀναπνέουμε τόν Λόγο Του. Μέ τό ὄνομά Του, τόν Λόγο Του, τή δύναμή Του τελοῦμε τά μυστήρια. Καί τά μυστήρια αὐτά δέν ἀποτελοῦν κάποια ἁπλά μόνο σύμβολα, ἀλλά ἀληθινή πραγματικότητα. Καί ὅλη ἡ πεῖρα αὐτό μαρτυρεῖ τόσο ὁλοφάνερα». Καί σέ ἄλλο σημεῖο τῆς ἐπιστολῆς σημειώνει τά ἑξῆς καταπληκτικά: «Ὁ χριστιανισμός δέν μπορεῖ νά μήν εἶναι ἐκκλησιαστικός, ἄν ἐξετάσουμε προσεκτικά τήν Ἐκκλησία ὡς σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἤ ὡς ἱστορικό φαινόμενο, ὡς κοινότητα τῶν χριστιανῶν… Τί εἶναι λοιπόν αὐτό πού μοῦ δίνει ἡ Ἐκκλησία; Τό βάπτισμα, τή μετάνοια, τήν κοινωνία, τήν ἱερωσύνη κλπ. Μέσα ἀπό τήν Ἐκκλησία, σύμφωνα πάντα μέ τό μέτρο τῶν δυνατοτήτων μου, γίνομαι κληρονόμος τῆς πιό μεγαλειώδους παραδόσεως πού ὑπάρχει στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας. Διά μέσου τῆς Ἐκκλησίας καί μέσα στήν Ἐκκλησία ζῶ συνεχῶς τήν πιό ζωντανή σχέση μέ τόν Ἰωάννη τόν Θεολόγο καί τόν Παῦλο καί τούς Ἀποστόλους, μέ τόν Ἀθανάσιο, τόν Βασίλειο καί τούς ἄλλους Πατέρες, μέ τόν Ἀντώνιο καί τον Σισώη, μέ τόν Μακάριο καί τόν Ἰσαάκ, μέ τόν Μάξιμο καί τόν Συμεών τόν Νέο Θεολόγο, μέ τόν Γρηγόριο Παλαμᾶ, τόν Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ. Αὐτοί εἶναι οἱ οἰκεῖοι μου, οἱ συγγενεῖς μου. Τούς παρέλαβα ὅμως στήν ἐκκλησιαστική τάξη. Ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία ὁ σύνδεσμος μαζί τους ἐξασθενεῖ. Ἔστω καί σέ μικρότερο μέτρο, ζῶ ὅμως τήν ἴδια ζωή μέ αὐτούς. Διά μέσου τῆς Ἐκκλησίας διαμορφώνω στή συνείδησή μου τήν εἰκόνα τοῦ ἀπό ἄπειρη ἀγάπη Ἐσταυρωμένου γιά τίς ἁμαρτίες μας Χριστοῦ. Εἰκόνα πού πάντοτε μέ πρᾶο, ἀλλά ἔντονο τρόπο, ἑλκύει τήν ψυχή μου! Καί νά, ὅλα αὐτά μοῦ δίνουν τή δύναμη νά ὑπομένω πολλά ἀνόητα διεστραμμένα, πού συναντᾶμε στό ἐκκλησιαστικό περιβάλλον»).<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">3. Εἶναι αὐτονόητο βεβαίως ἔτσι ὅτι ὀρθόδοξος δέν εἶναι ὁ ἁπλῶς ὀρθοδοξολογῶν, ἀλλά ἐκεῖνος πού ζεῖ τήν ὀρθόδοξη πίστη, πού τηρεῖ τό θέλημα τοῦ Οὐράνιου Πατέρα, ἐκεῖνος δηλαδή πού  κ α ί  πιστεύει στόν Χριστό, ἀλλά  κ α ί  ἀγαπᾶ τόν συνάνθρωπό του κατά τήν ἐντολή τοῦ Ἴδιου. Μία ὀρθοδοξολογία χωρίς τήν ἐμψύχωσή της ἀπό τήν ἴδια τή ζωή συνιστᾶ τόν ὁρισμό τῆς ὑποκρισίας καί τῆς πνευματικῆς νέκρας! «Ἡ πίστις χωρίς τῶν ἔργων νεκρά ἐστιν» (Ἰακ. 2, 26). «Πίστις δι’ ἀγάπης ἐνεργουμένη» (Γαλ. 5, 6). Ἡ ἐνεργοποίηση αὐτή τῆς πίστεως διά τῆς ἐν Χριστῶ ἀγάπης καθιστᾶ βεβαίως τόν ἄνθρωπο προέκταση τοῦ Χριστοῦ - ἕνας ἄλλος Χριστός ἐπί τῆς γῆς! Ὄπως τό ἀπεκάλυψε καί τό ὑποσχέθηκε ὁ Ἴδιος: «ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τά κλήματα» (Ἰωάν. 15, 5). Κι ὅπως τό κήρυσσαν καί οἱ Ἀπόστολοι: «Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. 2, 20).<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">4. Κι ἔτσι οἱ ἅγιοί μας πού ἔζησαν καί ζοῦν τήν πίστη δείχνουν τό βάθος τῆς σημασίας καί τῆς ἀποκατάστασης τῶν εἰκόνων - ὅ,τι ἑορτάζουμε ἱστορικά τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας: ἀποκατέστησαν μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ τή ζοφωμένη ἀπό τήν ἁμαρτία εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ μέσα τους, γι’ αὐτό καί τιμώντας αὐτούς τόν Χριστό στήν πραγματικότητα τιμοῦμε καί δοξάζουμε. «…Τόν μέν (Χριστόν) ὡς Θεόν καί Δεσπότην προσκυνοῦντες καί σέβοντες, τούς δέ (ἁγίους) διά τόν κοινόν Δεσπότην, ὡς αὐτοῦ γνησίους θεράποντας τιμῶντες, καί τήν κατά σχέσιν προσκύνησιν ἀπονέμοντες» κατά τή διατύπωση καί πάλι τοῦ Συνοδικοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας.<p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">Ἡ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας ἀποτελεῖ ἑορτή ὄχι γιά θριαμβολογίες ἀλλά γιά πρόκληση προβληματισμοῦ πάνω στήν ποιότητα καί τῆς δικῆς μας πίστεως: ἄν πορευόμαστε μέ γνώμονα τήν ἀληθινή πίστη τοῦ Χριστοῦ ἤ ἄν τήν ἀλλοιώνουμε μέ ξένα πρός αὐτήν στοιχεῖα. Κι ὁ Κύριος ὑπῆρξε ἀπόλυτος στό σημεῖο αὐτό: «ὁ μή ὤν μετ’ ἐμοῦ κατ’ ἐμοῦ ἐστι, καί ὁ μή συνάγων μετ’ ἐμοῦ σκορπίζει» (Ματθ. 12, 30). Ἤ μαζί Του ἤ δυστυχῶς ἐναντίον Του!<p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"> <a href="http://pgdorbas.blogspot.com/2021/03/blog-post_20.html" target="_blank">ΠΗΓΗ</a>

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)

Τό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας πού ἀκοῦμε τήν Α΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν ἐκφράζει τήν πεποίθηση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ὅτι ἡ ἴδια βρίσκεται στό...

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ Προς Αρχιμ. Αθανάσιο Κολλά (Ι. Μ. Δημητριάδος)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjM2ZwWXaWekeYD4L_N9FXpS_zPA0c4-jpMWgPuW_K8oGdproymuuFmMwOcKSP1MbA17qRg3-V-10QGcsVqMbJQYIfCKZVzuI2wc1IVvPzU8be672rMo1w0yZiXQeoM9SUSzrw4PpgC/s400/Arxim_Athanasios_Kollas_600x338.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="225" data-original-width="400" height="225" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjM2ZwWXaWekeYD4L_N9FXpS_zPA0c4-jpMWgPuW_K8oGdproymuuFmMwOcKSP1MbA17qRg3-V-10QGcsVqMbJQYIfCKZVzuI2wc1IVvPzU8be672rMo1w0yZiXQeoM9SUSzrw4PpgC/w400-h225/Arxim_Athanasios_Kollas_600x338.png" width="400" /></a></div> Δημοσιεύθηκε άρθρο σας (ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ 14/03/21 - Βόλος) με τίτλο: «Ο “εκπειρασμός του Θεού” και “η επιδημία του Κορονοϊού της αμφισβήτησης και απείθειας” στην Εκκλησία».<o:p></o:p>Στο άρθρο υπάρχουν εκτεταμένες πνευματικές αλλοιώσεις – παρερμηνείες Γραφικών εδαφίων, Πατερικών διδαχών και διαχρονικών εκκλησιολογικών θέσεων της Εκκλησίας.<o:p></o:p>Α. Γράφετε περί Εκκλησίας και Ποιμένων:<o:p></o:p>«Η Εκκλησία είναι μία θεανθρώπινη κοινωνία που έχει πνευματική ηγεσία και «ηγουμένους», τους οποίους οι πιστοί πρέπει να αναγνωρίζουν και να σέβονται και στους οποίους πρέπει να «πείθονται και να υπακούουν», όπως συμβουλεύει ο μέγας Απόστολος Παύλος (Εβρ. 13,17), ώστε να υπάρχει ενότητα».<o:p></o:p>Απάντηση: Παραλείψατε τη συνέχεια του εδαφίου, που είναι «αυτοί γαρ αγρυπνούσιν υπέρ των ψυχών υμών…».<o:p></o:p>Η θέληση για υπακοή στους ποιμένες έχει, όμως, και ορισμένες προϋποθέσεις. Αναφέρω (ενδεικτικά) τη διδασκαλία δύο Πατέρων, του Αγ. Ιωάννη του Χρυσοστόμου και του Αγ. Ιγνατίου του Θεοφόρου, που διαθέτουν στον εκκλησιολογικό πυρήνα τους γνήσια Ορθοδοξία-ορθοπραξία. Στην πραγματικότητα τριών Πατέρων, συμπεριλαμβανομένης και της ερμηνείας του Αγ. Νικοδήμου Αγιορείτου, από το βιβλίο περί «Συνεχούς Θ. Μεταλήψεως».<a name="more" style="background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, "Palatino Linotype", Palatino, serif; font-size: 14px;"></a><o:p></o:p>- Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Ανωτέρω ειπών (ο Παύλος εννοεί), «ων αναθεωρούντες την έκβασιν της αναστροφής, μιμείσθε την πίστιν», τότε είπε, πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε. Τι ουν φησιν, όταν πονηρός ή, να μη πειθώμεθα; πονηρός, πώς λέγεις; ει μεν πίστεως ένεκεν, φεύγε και παραίτησαι, μη μόνον αν άνθρωπος ή, αλλά καν Άγγελος εξ ουρανού κατιών. Ει δε βίου ένεκεν, μη περιεργάζου».<o:p></o:p>Απόδοση νοήματος (Αγ. Νικοδήμου):<o:p></o:p>«Η αιτία, δι’ ην τούτο είπεν ο Παύλος, είναι αυτή. Επειδή και παραπάνω είπε δια τους ηγουμένους ταύτα τα εγκώμια. Ήγουν∙ αυτών των ηγουμένων βλέποντες τα καλά αποτελέσματα της εναρέτου πολιτείας και σύστησεν ότι είναι ορθοί κατά πάντα, τότε είπε∙ πείθεσθε, εις τους ηγουμένους και προεστώσας σας και υποτάσσεσθε εις αυτούς. Αλλά μου αποκρίνεσθε∙ αν είναι κακός και δεν πειθώμεθα, τι έχομεν να γίνομεν; Κατά τι λέγεις ότι είναι κακός ο προεστώς σου; ει μεν είναι σφαλερός κατά την πίστιν, φεύγε και παραίτησαί τον, όχι μόνο αν είναι άνθρωπος, αλλά καν Άγγελος είναι από τον ουρανόν∙ ει δε και είναι σφαλερός εις την πολιτείαν και τα έργα του, με περιεργάζεσαι». Συνιστά δηλ. ο Ι. Χρυσόστομος ανυπακοή στους αιρετικούς ποιμένες.<o:p></o:p>Ο δε Αγ. Ιγνάτιος ο Θεοφόρος τονίζει: «πας ο λέγων παρά τα διατεταγμένα, καν αξιόπιστος ή, καν νηστεύη, καν παρθενεύη, καν σημεία ποιή, καν προφητεύη, λύκος σοι φαινέσθω εν προβάτου δορά, προβάτων φθοράν κατεργαζόμενος»<o:p></o:p>Απόδοση νομήματος (Αγ. Νικοδήμου):<o:p></o:p>«Ήγουν∙ όστις λέγει έξω από εκείνα όπου προστάζει ο Θεός, καν αξιόπιστος είναι, καν νηστεύη, καν ασκητεύη, καν θαύματα κάμνη, καν προφητεύη, ας σου φαίνεται ως ένας λύκος, ο οποίος ενδεδυμένος με δέρμα προβάτου, φθείρει και αφανίζει τα πρόβατα».<o:p></o:p>Συνιστά και ο Αγ. Ιγνάτιος απομάκρυνση (Αποτείχιση0 από τους αιρετικούς ποιμένας και όχι υπακοή σ’ αυτούς, όπως εσείς θέλετε υπακοή στους οικουμενιστές επισκόπους, που διέσπασαν την Ορθόδοξη ενότητα με την ψευδοσύνοδο της Κρήτης.<o:p></o:p>Β. Ως «εκπειρασμό του Θεού» χαρακτηρίζετε τη μη χρήση Μάσκας εντός του Ι. Ναού.<o:p></o:p>Επικαλείσθε τα εξής χωρία – διδασκαλίες:<o:p></o:p>α) «ουκ εκπειράσεις Κύριον τον Θεόν σου» (Δευτ. 6,16)<o:p></o:p>β) «Μηδέ εκπειράζωμεν τον Χριστόν» (Α΄ Κορ. 10,9)<o:p></o:p>γ) «Πειράζει δε Θεόν, ο δίχα λογισμού ριψοκινδύνως τι πράττων» του Θεοδ. Κύρου.<o:p></o:p>Απαντήσεις: Ο π. Ιωήλ Γιαννακόπουλος στην ερμηνεία του στην Π. Διαθήκη, τονίζει: «Πειράζω τον Θεό σημαίνει έχω αμφιβολία περί αυτού και ζητώ απόδειξιν της δυνάμεώς του».<o:p></o:p>Οι πιστοί Ορθόδοξοι, που επιθυμούν ανοιχτούς Ι. Ναούς χωρίς Μασκοφορία, έχουν – εδώ και αιώνες – άπειρες αποδείξεις της δυνάμεως του Θεού.<o:p></o:p>Δεν έχουμε καμμία αμφιβολία.<o:p></o:p>Μία διευκρίνιση είναι αναγκαία σε τούτο το σημείο. Δεν συμφωνούμε με τον απερίσκεπτο χαρακτήρα ορισμένων ενεργειών, που αγγίζουν ή την επικίνδυνη αστειότητα ή την «αυτοκτονική» διάσταση.<o:p></o:p>Για παράδειγμα, δεν εγκρίνουμε τον «γύρο του θανάτου» με οχήματα, ως εργασιακή αθωότητα – αναγκαιότητα.<o:p></o:p>Στα καθημερινά φαινόμενα, φυσικά και κοινωνικά, που εξαρτώνται από γνωστές και άγνωστες μεταβλητές, πολυπληθείς και πολυσύνθετες, η συνειδητοποίηση της αβεβαιότητας για την έκβαση των φαινομένων αυτών, θα είχε δημιουργήσει μέγιστο βιωματικό πρόβλημα ανασφάλειας, που θα οδηγούσε σε ακραίες- αυτοκτονικές διαθέσεις τους ανθρώπους, αν δεν υπήρχε εκ Θεού το «αίσθημα ασφαλείας», που απ’ αρχής δωρίζει ο Θεός στον άνθρωπο με την γέννησή του.<o:p></o:p>Η Λειτουργική συμμετοχή του πιστού στον Ι. Ναό χωρίς Μάσκα, δεν συνιστά μια απερίσκεπτη, με αυτοκτονική διάσταση, ενέργεια, όπως τονίζει η ορθολογιστική λογική και υιοθετεί η «ιερατική» σκέψη. Είναι καθαρά θέμα πίστεως, χαρακτηριστικό και προϋπόθεση της Θ. Λειτουργίας, η εμπιστοσύνη στο Χριστό.<o:p></o:p>Στον Ι. Ναό και στις ακολουθίες του, δεν σκοτεινιάζει το ανθρώπινο πνεύμα, δεν αδυνατίζει η κριτική δύναμη, δεν αγνοεί ο άνθρωπος τις δύσκολες πραγματικότητες της ζωής. Αντίθετα, επιβεβαιώνει μέσα του τις Χριστοκεντρικές εμπειρίες, τις πραγματικότητες της Ορθοδοξίας, τα θαύματα της Εκκλησίας.<o:p></o:p>Επικαλείσθε το εδάφιο (Δευτ. 6,16), π. Αθανάσιε, χωρίς την καταληκτική συνέχειά του, δηλ: «Ου εκπειράσεις Κύριον τον Θεόν σου, ον τρόπον εξεπειράσατε εν τω πειρασμώ».<o:p></o:p>Η αναφορά του Χριστού (Δευτ. 6,16) εντοπίζεται εις την περιοχή Ραφιδείν (Έξοδος 17, 1-7), όπου: «ελοιδορείτο ο λαός προς Μωϋσήν λέγοντες∙ δος ημίν ύδωρ, ίνα πίωμεν, και είπεν αυτοίς Μωϋσής∙ τι λοιδορείσθε μοι και τι πειράζετε Κύριον;».<o:p></o:p>«Και επωνόμασε το όνομα του τόπου εκείνου πειρασμός και λοιδόρησις, δια την λοιδορίαν των υιών Ισραήλ και δια το πειράζειν Κύριον λέγοντας∙ τι εστι Κύριος εν ημίν ή ου».<o:p></o:p>Αυτό το πειρασμικό ερώτημα διατυπώνουν με τη στάση τους οι Μασκοφορούντες εντός του ιερού χώρου του Ναού δηλ. «Είναι ο κύριος μαζί μας ή όχι μέσα στον Ναό;», λες και το αγνοούν τόσες χιλιάδες χρόνια.<o:p></o:p>Οι Ισραηλίτες «δίχα λογισμού» και «ριψοκινδύνως» εκπείρασαν τον Θεόν, μη λαμβάνοντες υπ’ όψιν τις παλαιότερες αγαπητικές επεμβάσεις του Θεού στη πορεία τους.<o:p></o:p>Όλες οι περιπτώσεις «εκπειρασμού» του Θεού υπό των Ισραηλιτών, έχουν ως πνευματική βάση την αποστασία, την ασέβεια και την αγνωμοσύνη εις τον Θεόν (βλέπε ερμηνείες Π. Τρεμπέλα).<o:p></o:p>Οι Ισραηλίτες ενοχοποιήθηκαν – αμάρτησαν, διότι εξέφρασαν ολιγοπιστία, γογγυσμό, λοιδορία και ασέβεια στο Θεό.<o:p></o:p>«Αλλά από του Κυρίου μη αποστάται γίνεσθαι» (Αριθ. 14,7-19).<o:p></o:p>Συμβαίνει το ίδιο, π. Αθανάσιε, στους πιστούς που επιθυμούν ανοιχτούς τους Ι. Ναού και όχι Μασκοφορία; Ασφαλώς όχι!Επικαλείσθε το εδάφιο, π. Αθανάσιε, του Απ. Παύλου (Α΄ Κορ. 10,9), για να στηρίξετε την επιθυμία σας για Μασκοφορία στην Θ. Λειτουργία.<o:p></o:p>Γράφετε, σχετικά: «ούτε να προσπαθούμε να δοκιμάσουμε, αν θα μας προστατέψει ο Χριστός, διότι ο Απ. Παύλος απαγορεύει τέτοιες απόψεις».<o:p></o:p>Απάντηση: Πάλι παραλείπετε (;) καταληκτική συνέχεια εδαφίου, που έχει ως εξής: «Μηδέ εκπειράζωμεν τον Χριστόν, καθώς και τινές αυτών επείρασαν και υπό των όφεων απώλοντο».<o:p></o:p>Μετάφραση: «Ούτε να προκαλούμε το Χριστό, όπως και μερικοί απ’ αυτούς τον προκάλεσαν, και θανατώθηκαν από τα φίδια».<o:p></o:p>Το χωρίο μας παραπέμπει στο βιβλίο «ΑΡΙΘΜΟΙ», όπου βλέπουμε το βαθμό απεδαφικοποίησης της Πίστεως των Ισραηλιτών: «και κατελάλει ο λαός προς τον Θεόν και κατά Μωϋσή λέγοντες∙ ινατί τούτο; Εξήγαγες ημάς εξ Αιγύπτου, αποκτείναι εν τη ερήμω; Ότι ουκ εστιν άρτος ουδέ ύδωρ, η δε ψυχή ημών προσώχθισεν εν τω άρτω τω διακένω τούτω. Και απέστειλε Κύριος εις τον λαόν τους όφεις τους θανατούντας, και έδακνον τον λαόν, και απέθανε λαός πολύς των υιών Ισραήλ» (Αριθ. 21, 5-6).<o:p></o:p>Οι Ισραηλίτες εξέφρασαν αποστασία, δυσαρέσκεια, γογγυσμό, ολιγοψυχία, ολιγοπιστία, που συνιστούν «εκπειρασμό του Θεού».Αν παρατηρήσουμε πνευματικά τον πειρασμό των Ισραηλιτών, βλέπουμε ότι «πίστεψαν» απόλυτα τον ορθολογισμό της ερήμου, τη συνεργεία του διαβόλου, δηλ. «ότι ουκ έστιν άρτος ουδέ ύδωρ».<o:p></o:p>Που να βρεις ψωμί, που να βρεις νερό, σε τέτοιο μέρος, θα έλεγαν μεταξύ τους, με περιφρόνηση της προηγούμενης εμπειρικής πραγματικότητας της δυνάμεως του Θεού, γι’ αυτό και «απέστειλε Κύριος εις τον λαόν τους όφεις τους θανατούντας…» (εδαφ. 6). Τους «ιούς τους θανατούντας», θα λέγαμε σήμερα!<o:p></o:p>Χωρίς διάθεση συνωμοσιολογίας, π. Αθανάσιε, το πνεύμα του εκπειρασμού του Θεού εισήλθε και εις τους ανθρώπους της Εκκλησίας, με τη μορφή «θεμελιώδους αντιδογματισμού της επιστήμης», εξ ού και οι Μάσκες, και η μη προσκύνηση (δια φιλήματος) των Αγίων Εικόνων και η συκοφάντηση της Θ. Κοινωνίας. Με αυτά «εκπειράζωμεν τον Χριστόν» (Α΄ Κορ. 10,9).<o:p></o:p>Αυτός ο «θεμελιώδης αντιδογματισμός» άρχισε να δημιουργεί και το πνεύμα του «υγιούς σκεπτικισμού» στους ανθρώπους της Εκκλησίας, που θα επιφέρει πολλά δεινά (ακόμη) στο Σώμα της Εκκλησίας, στις ψυχές των ανθρώπων.<o:p></o:p>Η θεολογική δομή του (Αριθ. 21, 5-6), επιβεβαιώνει την κακή προαίρεση των Ισραηλιτών και την υψηλή πειρασμική φόρτισή τους.<o:p></o:p>Διαβάζουμε: «Εξήγαγες ημάς εξ Αιγύπτου, αποκτείναι εν τη ερήμω; Ότι ουκ εστιν άρτος ουδέ ύδωρ, η δε ψυχή ημών προσώχθισεν εν τω άρτω τω διακένω τούτω».<o:p></o:p>Μετάφραση: «Γιατί μας βγάλατε από την Αίγυπτο; του έλεγαν (του Μωϋσή) και καταφερόμενοι εναντίον του Θεού. Για να πεθάνουμε στην έρημο; Ούτε ψωμί υπάρχει εδώ ούτε νερό, κι αηδιάσαμε πια αυτή την άθλια τροφή (το Μάννα δηλ.)».<o:p></o:p>Αποδοκίμασαν την ουράνια τροφή προστασίας (Μάννα), όπως σήμερα, που βλασφημούν στον ουράνιο Άρτο, την Θ. Κοινωνία, όλοι εκείνοι που θέλουν τους Ι. Ναούς κλειστούς και χρήση μάσκας, εκπειράζοντες (έτσι) τον Θεό.<o:p></o:p>Είναι λάθος, πάτερ, η προσέγγισή σας στο εδάφιο (Α΄ Κορ. 10,9). Οι Ισραηλίτες δεν διαχειρίστηκαν μια προσπάθεια δοκιμασίας – επιβεβαίωσης της Θείας προστασίας. Αντίθετα, προσέβαλλαν τη Θεία Πρόνοια – προστασία σε βαθμό βλασφημίας, που δεν συμβαίνει αυτό στους χωρίς μάσκα πιστούς, που προσέρχονται με πίστη, αγάπη, ελπίδα και εμπιστοσύνη στην δύναμη του Θεού, μιας και έχουν αφομοιώσει εμπειρικά (εδώ και αιώνες) την δύναμη της Εκκλησίας.<o:p></o:p>Κάτι τελευταίο: Στα εδάφια (Αριθμ. 14, 1-10), πάλι οι Ισραηλίτες γογγύζουν και επαναστατούν κατά του Μωϋσή και κατά του Θεού, ζητούντες να λιθοβολήσουν τον Ιησού του Ναυή και τον Χάλεβ, υιό Ιεφοννή:<o:p></o:p>«Και είπε πάσα η συναγωγή καταλιθοβολήσαι αυτούς εν λίθοις και η δόξα Κυρίου ώφθη εν τη νεφέλη επί της σκηνής του μαρτυρίου πάσι τοις υιοίς Ισραήλ».<o:p></o:p>Μετάφραση: «Και ενώ όλη η συναγωγή – κοινότητα είπε να τους λιθοβολήσει, ολοκληρωτικά, φάνηκε η δόξα του Κυρίου πάνω στη «σκηνή του Μαρτυρίου» με μορφή νεφέλης μπροστά στα μάτια όλων των Ισραηλιτών (και τους εμπόδισε)».<o:p></o:p>Αυτή είναι η Δόξα του Ι. Ναού: αποτρεπτική παντός κακού και Ιαματική ψυχής και σώματος.<o:p></o:p>Ερώτημα: Όλοι οι σημερινοί Ποιμένες τα γεγονότα αυτά τα θεωρούν ως βέβαια, με δυνατότητα επανάληψης ή όχι; Εάν ναι, τότε γιατί μέσα στην Νέο-ταξική έρημο δεν αναλαμβάνουν ρόλο Ιησού του Ναυή ή Μωϋσέως και ανέχονται τις Μάσκες και το κλείσιμο των Ι. Ναών, τον Νέο-ταξικό αυτόν «εκπειρασμό» του Χριστού;<o:p></o:p> <p align="center" class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, "Palatino Linotype", Palatino, serif; font-size: 14px; line-height: 20pt; margin: 5pt 0cm; text-align: center;">Με αγάπη Χριστού<o:p></o:p><p align="center" class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, "Palatino Linotype", Palatino, serif; font-size: 14px; line-height: 19pt; margin: 6pt 0cm; text-align: center;">ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ<o:p></o:p><a name="more" style="text-align: start;"></a><o:p></o:p><p align="center" class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, "Palatino Linotype", Palatino, serif; font-size: 14px; line-height: 17pt; margin: 6pt 0cm; text-align: center;">ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ<p align="center" class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, "Palatino Linotype", Palatino, serif; font-size: 14px; line-height: 17pt; margin: 6pt 0cm; text-align: center;"> <p align="center" class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, "Palatino Linotype", Palatino, serif; font-size: 14px; line-height: 17pt; margin: 6pt 0cm; text-align: center;"> <a href="https://apotixisi.blogspot.com/2021/03/blog-post_60.html" target="_blank">ΠΗΓΗ</a><p align="center" class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, "Palatino Linotype", Palatino, serif; font-size: 14px; line-height: 17pt; margin: 6pt 0cm; text-align: center;"> <p align="center" class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, "Palatino Linotype", Palatino, serif; font-size: 14px; line-height: 17pt; margin: 6pt 0cm; text-align: center;"> ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2021/03/h_18.html" itemprop="url">H «ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ ΤΗΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΕΙΘΕΙΑΣ» ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ  </a>

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ Προς Αρχιμ. Αθανάσιο Κολλά (Ι. Μ. Δημητριάδος)

Δημοσιεύθηκε άρθρο σας (ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ 14/03/21 - Βόλος) με τίτλο: «Ο “εκπειρασμός του Θεού” και “η επιδημία του Κορονοϊού της αμφισβήτησης και ...