ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ ☦

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ : ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΣ ΓΟΛΓΟΘΑΣ .. οι συνέπειες του σχίσματος της Εκκλησίας στην Ουκρανία.

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ : ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΣ ΓΟΛΓΟΘΑΣ .. οι συνέπειες του σχίσματος της Εκκλησίας στην Ουκρανία.

Οι πιστοί στη Λαύρα του Κιέβου κοινώνησαν σήμερα μέσα απ’ τα κάγκελα!

<p> <iframe allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/MxXSbRsP-eQ" title="YouTube video player" width="560"></iframe></p><h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3><div class="post-header"><div class="post-header-line-1"></div></div><div class="post-body entry-content" id="post-body-2054329144486235242" itemprop="description articleBody"><div class="art_header_info"><p><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Η αστυνομία, που έφτασε μετά την έναρξη της Θ. Λειτουργίας, έκλεισε  την πύλη που οδηγεί στον ιερό ναό της Εικόνας της Θεοτόκου «Ζωοδόχος  Πηγή».</span></p></div><p><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Στις 21 Απριλίου 2023, πιστοί της UOC στη Λαύρα Σπηλαίων του Κιέβου <a href="https://t.me/pravoslavie/49666" rel="noopener" target="_blank">κοινωνούσαν των Αγίων Μυστηρίων του Χριστού μέσα από τα κάγκελα</a>.</span></p><p><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Σήμερα γιορτάζει ο Ιερός Ναός της Εικόνας της Παναγίας «Ζωοδόχος  Πηγή» στη Λαύρα Σπηλαίων του Κιέβου. Για το λόγο αυτό πλήθος πιστών  προσήλθε να προσευχηθεί στον ναό.</span></p><p><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Σύμφωνα με το δόκιμο του ναού, μετά την έναρξη της Θ. Λειτουργίας,  ήρθαν αστυνομικοί. Δεν τους άρεσε που μαζεύτηκε τόσος πολύς κόσμος για  τη λειτουργία και γι’ αυτό διέταξαν να κλείσουν την πύλη που οδηγεί προς το ναό.</span></p><p><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Οι ενορίτες, που δεν πρόλαβαν να φτάσουν μέχρι την έναρξη της Θ.  Λειτουργίας, αναγκάστηκαν να προσευχηθούν έξω από την περίφραξη του  ναού. Στο τέλος της λειτουργίας οι ιερείς βγήκαν για να εξομολογήσουν  και να κοινωνήσουν όλους.</span></p><p><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Ως αποτέλεσμα, το Μυστήριο της Εξομολόγησης και το Μυστήριο της Κοινωνίας τελέσθηκαν μέσα από κλειστή πύλη.</span></p><p><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Νωρίτερα η ΕΟΔ έγραψε ότι η αστυνομία έχει μπλοκάρει την πρόσβαση στο κτήριο 39 της Λάυρας του Κιέβου.</span></p><p><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></p><p style="text-align: right;"><span><a href="http://trelogiannis.blogspot.com/2023/04/blog-post_353.html" target="_blank"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΗΓΗ</span></b></a></span></p></div>

Οι πιστοί στη Λαύρα του Κιέβου κοινώνησαν σήμερα μέσα απ’ τα κάγκελα!

Η αστυνομία, που έφτασε μετά την έναρξη της Θ. Λειτουργίας, έκλεισε την πύλη που οδηγεί στον ιερό ναό της Εικόνας της Θεοτόκου «Ζωοδόχος ...

ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΩΟΥ ΚΑΙ ΝΙΣΥΡΟΥ ΝΑΘΑΝΑΗΛ ΣΤΟ ΡΑΜΑΖΑΝΙ ΤΗΣ ΚΩ.....

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΓΜΟΥΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (ΣΤ΄ ΜΕΡΟΣ)

<div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEirTqQSb27hLhG524NwH4_auDjceYKrWCfOYyfbkcA_TqpmHlE4walQFXkBDkbnnKAfjNIJQ651knH6_ZWAkXiXA_832MaYM7Ws2N7IUPliqXWlTaSphaReNYRx5rM-Ct9X5RN5xUj2qMY60ql1f5smtdeNL-nWjyi5nmAqVqXGGtClqEJoKnO9eQ/s874/3211.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="580" data-original-width="874" height="425" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEirTqQSb27hLhG524NwH4_auDjceYKrWCfOYyfbkcA_TqpmHlE4walQFXkBDkbnnKAfjNIJQ651knH6_ZWAkXiXA_832MaYM7Ws2N7IUPliqXWlTaSphaReNYRx5rM-Ct9X5RN5xUj2qMY60ql1f5smtdeNL-nWjyi5nmAqVqXGGtClqEJoKnO9eQ/w640-h425/3211.jpg" width="640" /></a></div><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><span style="font-family: times;">Ο   διωγμός του 64 ήταν απότοκος          εξελίξεων                   και      ζυμώσεων που προηγήθηκαν; </span><span style="font-family: times;">Ο  Τάκιτος  δηλώνει  ξεκάθαρα   πως  οι χριστιανοί ήταν ήδη μισητοί στη Ρώμη πριν από τα γεγονότα του 64 λόγω της</span><i style="font-family: times;"> «απεχθούς διαγωγής» </i><span style="font-family: times;">και    </span><i style="font-family: times;">«του    μίσους    τους   για    την  </i><span style="font-family: times; text-indent: 0cm;"><i>ανθρωπότητα».</i> Οι περιγραφές του είναι </span><span style="font-family: times; text-indent: 0cm;">αναμφισβήτητα επηρεασμένες από την </span><span style="font-family: times; text-indent: 0cm;">πραγματικότητα των ημερών του. στις οποίες οι </span><span style="font-family: times; text-indent: 0cm;">κατηγορίες περί </span><i style="font-family: times; text-indent: 0cm;">θυέστειων δείπνων</i><span style="font-family: times; text-indent: 0cm;"> και </span><i style="font-family: times; text-indent: 0cm;">οιδιπόδειων μίξεων</i><span style="font-family: times; font-style: italic; text-indent: 0cm;"> ήταν πολύ διαδεδομένες. </span><span style="font-family: times; text-indent: 0cm;">Παρόλα αυτά, η πληροφορία του μοιάζει </span><span style="font-family: times; text-indent: 0cm;">έγκυρη: ο Νέρων δε θα δίωκε μια ομάδα </span><span style="font-family: times; text-indent: 0cm;">ανθρώπων σεβαστή και συμπαθή στην ήδη </span><span style="font-family: times; text-indent: 0cm;">εξοργισμένη τοπική κοινότητα. Οι χριστιανοί θα </span><span style="font-family: times; text-indent: 0cm;">ήταν κατάλληλοι ως αποδιοπομπαίος τράγος </span><span style="font-family: times; text-indent: 0cm;">μόνο αν ήταν ήδη αντιπαθείς. Η επιστολή του </span><span style="font-family: times; text-indent: 0cm;">Παύλου </span><i style="font-family: times; text-indent: 0cm;">προς Ρωμαίους</i><span style="font-family: times; text-indent: 0cm;"> επιβεβαιώνει αυτό το </span><span style="font-family: times; text-indent: 0cm;">συμπέρασμα.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: times; font-size: large;"><span style="text-indent: 42pt;">Η επιστολή του Παύλου προς την </span><span style="text-indent: 42pt;">εκκλησία (ή έστω προς μια από τις εκκλησίες) </span><span style="text-indent: 42pt;">της Ρώμης συντάχθηκε περίπου οκτώ χρόνια </span><span style="text-indent: 42pt;">πριν το ξέσπασμα του διωγμού, και αναφέρεται </span><span style="text-indent: 42pt;">σε διάφορα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι </span><span style="text-indent: 42pt;">χριστιανοί στην πόλη εκείνη την κρίσιμη </span><span style="text-indent: 42pt;">περίοδο. Ο Παύλος δεν κατέγραψε απλά σκέψεις </span><span style="text-indent: 42pt;">ενθάρρυνσης και θεολογικού στοχασμού, αλλά </span><span style="text-indent: 42pt;">και απαντήσεις σε συγκεκριμένα ζητήματα που </span><span style="text-indent: 42pt;">απασχολούσαν τους χριστιανούς της </span><span style="text-indent: 42pt;">πρωτεύουσας. Καθώς φαίνεται, ένα από τα </span><span style="text-indent: 42pt;">ζητήματα αυτά ήταν ορισμένες δυσχερείς </span><span style="text-indent: 42pt;">καταστάσεις που είχαν ήδη ανακύψει με την </span><span style="text-indent: 42pt;">ιουδαϊκή κοινότητα και τις αρχές της πόλης.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: times; font-size: large;"><span style="text-indent: 42pt;">Οι παραινέσεις του Παύλου υπονοούν </span><span style="text-indent: 42pt;">ότι οι χριστιανοί της Ρώμης ανησυχούσαν και </span><span style="text-indent: 42pt;">θεωρούσαν πιθανό το ενδεχόμενο να βρεθούν </span><span style="text-indent: 42pt;">στο στόχαστρο των αρχών. Στο 12° κεφάλαιο, ο </span><span style="text-indent: 42pt;">Παύλος τονίζει πόσο σημαντικό ήταν να μην </span><span style="text-indent: 42pt;">προβαίνουν οι χριστιανοί σε πράξεις </span><span style="text-indent: 42pt;">αντεκδίκησης έναντι όσων τους εξύβριζαν ή </span><span style="text-indent: 42pt;">τους κακομεταχειρίζονταν, αλλά, αντίθετα, να </span><span style="text-indent: 42pt;">είναι ειρηνικοί με όλους. Αμέσως μετά, στο 13° </span><span style="text-indent: 42pt;">κεφάλαιο, τονίζει την υποχρέωση που έχουν </span><span style="text-indent: 42pt;">ενώπιον του Θεού και της συνείδησής τους να </span><span style="text-indent: 42pt;">υποτάσσονται στις αρχές και να διατηρούν καλή </span><span style="text-indent: 42pt;">και νομιμόφρονα διαγωγή, αποδίδοντας όλους </span><span style="text-indent: 42pt;">τους φόρους και τη δέουσα τιμή στους εκπροσώπους του κράτους.<b> (Ρωμ. 13.1-7)</b></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: times; font-size: large;"><span style="text-indent: 42pt;">Ο<b> </b>Τάκιτος περιγράφει
το διωγμό ως </span><span style="text-indent: 42pt;">έκτακτο μέτρο που έλαβε ο Νέρων για να </span><span style="text-indent: 42pt;">κατασιγάσει την οργή του πλήθους, για το </span><span style="text-indent: 42pt;">«δημόσιο καλό», καθώς και για να αποσείσει </span><span style="text-indent: 42pt;">από πάνω του το στίγμα του εμπρηστή. Η φύση </span><span style="text-indent: 42pt;">των διώξεων συνάδει με αυτόν τον ισχυρισμό: </span><span style="text-indent: 42pt;">δεν καταγράφεται κάποια απαγόρευση των </span><span style="text-indent: 42pt;">συναθροίσεων των χριστιανών ή των </span><span style="text-indent: 42pt;">λατρευτικών τους πρακτικών, ούτε κάποια </span><span style="text-indent: 42pt;">εκδίωξη ή εξορία τους από την πόλη ή την </span><span style="text-indent: 42pt;">Ιταλία. Παρόμοια «σιγή» εντοπίζεται και στη </span>χριστιανική γραμματεία. Επιπρόσθετα, σε μέτρα που είχαν ληφθεί εναντίον μελών άλλων λατρειών, όπως του Βάκχου, της Ίσιδος. καθώς και εναντίον των Ιουδαίων και αστρολόγων. η εκτέλεση ήταν πάντοτε η ύστατη ποινή, που επιβαλλόταν σε περίπτωση που δεν ακολουθούνταν οι υπόλοιπες διατάξεις, (όπως εξορία από την πόλη, διακοπή των τελετουργιών και των δημόσιων συναθροίσεων κτλ.).</span></div><div style="font-family: times; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Ωστόσο, στην περίπτωση των χριστιανών δεν μνημονεύεται καμία τέτοια δυνατότητα. Όσοι συνελήφθησαν, εκτελέστηκαν. Ο χειρισμός αυτός μοιάζει πρόχειρος, υπαγορευμένος από κάποια συγκυρία. Είναι, λοιπόν, λογικό να αποδεχθούμε τη μαρτυρία του Τάκιτου και να θεωρήσουμε τις διώξεις ένα έκτακτο μέτρο που αποσκοπούσε στη βελτίωση της εικόνας του αυτοκράτορα και στην εκτόνωση της λαϊκής οργής. Όταν οι στόχοι αυτοί εξυπηρετήθηκαν και η κρίση καταλάγιασε, ο διωγμός σταμάτησε. </span></div><div style="font-family: times; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><span style="text-indent: 42pt;">Θα ήταν, ωστόσο, λάθος να πιστέψουμε </span><span style="text-indent: 42pt;">πως οι χριστιανοί απλά θυσιάστηκαν στο βωμό </span><span style="text-indent: 42pt;">της δημόσιας εικόνας του Νέρωνα κι ότι </span><span style="color: #535166; text-indent: 42pt;">η </span><span style="text-indent: 42pt;">σχετική ιδέα ανήκε αποκλειστικά σε εκείνον, </span><span style="text-indent: 42pt;">όπως ο Τάκιτος θέλει να πιστέψουμε. Ο διωγμός </span><span style="text-indent: 42pt;">προφανώς έχαιρε της γενικής αποδοχής της </span><span style="text-indent: 42pt;">κεντρικής διοίκησης. Εξάλλου, οι αρχές </span><span style="text-indent: 42pt;">συνήθιζαν να διώκουν ενοχλητικές </span><span style="color: #535166; text-indent: 42pt;">ή </span><span style="text-indent: 42pt;">«επικίνδυνες» θρησκευτικές ομάδες επ΄ </span><span style="text-indent: 42pt;">ευκαιρία κάποιου σκανδάλου, εγκλήματος κτλ. </span><span style="text-indent: 42pt;">που θα εξασφάλιζε τη λαϊκή υποστήριξη. Οι </span><span style="text-indent: 42pt;">χριστιανοί ήταν, λοιπόν, εξαιρετική επιλογή για </span><span style="text-indent: 42pt;">τη γενικότερη διαχείριση αυτή της περιόδου </span><span style="text-indent: 42pt;">κρίσης στη Ρώμη: αντιπαθείς, εν δυνάμει </span><span style="text-indent: 42pt;">επικίνδυνοι, γνωστοί ως ιερόσυλοι και ανήθικοι </span><span style="text-indent: 42pt;">και σχετικά λίγοι, θα πλήττονταν εύκολα, </span><span style="text-indent: 42pt;">εξυπηρετώντας τόσο το «δημόσιο συμφέρον» </span><span style="text-indent: 42pt;">όσο και την εικόνα του αυτοκράτορα.</span></span></div><div style="font-family: times; font-size: large; text-align: justify;"><span style="text-indent: 42pt;"><br /></span></div><div style="font-family: times; font-size: large; text-align: justify;"><span style="text-indent: 42pt;"><br /></span></div><div style="font-family: times; font-size: large; text-align: justify;"><span style="text-indent: 42pt;"><br /></span></div><div style="font-size: large; text-align: justify;"><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><b><span style="font-family: times; font-size: large;">(Συνεχίζεται)</span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><span style="font-family: times; font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><span style="font-family: times; font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><span style="font-family: times; font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="color: red;"><b><u><span style="font-family: helvetica;">ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="color: red;"><b><u><span style="font-family: helvetica;"><br /></span></u></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/03/blog-post_30.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica;">ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΓΜΟΥΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (Α΄ ΜΕΡΟΣ)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica;"><br /></span></span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/03/blog-post_50.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica;"> ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΓΜΟΥΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (Β΄ ΜΕΡΟΣ)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/04/blog-post.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica;">ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΓΜΟΥΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (Γ΄ ΜΕΡΟΣ)</span></span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/04/blog-post_51.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="font-family: helvetica;"><span style="color: #333333;"> </span><b><span style="color: #2b00fe;">ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΓΜΟΥΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (Δ΄ ΜΕΡΟΣ)</span></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica;"><br /></span></div><div style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/04/blog-post_12.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica;">ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΓΜΟΥΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (Ε΄ ΜΕΡΟΣ)</span></b></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica;"><br /></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/11/blog-post_19.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><b><span style="font-family: helvetica;">ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ - ΑΛΗΘΕΙΑ, ΑΙΤΙΑ, ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ</span></b></span></a></div></div><div style="text-align: justify;"><span style="text-indent: 42pt;"></span></div>

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΓΜΟΥΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (ΣΤ΄ ΜΕΡΟΣ)

Ο διωγμός του 64 ήταν απότοκος εξελίξεων και ζυμώσεων που προηγήθηκαν; Ο Τάκιτος δηλώνει ξεκάθαρα πω...

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ (ΤΗΣ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjb8_d5mWrXzY8zFU6ldij-IqJJJxCqe6h9VI-0PXDa57qZhRwbrK8TfHlTHbZ-d--bVE8hD8tco6QdlvH0so0lLRdpId5NHgDmRmIdrvW2MSIXYSKdcx70GQW-V_R25BUWV--5fY976x26l4bD9w-dSLFQQUKxV8igD3CvcMpfoi8LjhxFttWLhEIh/s497/1466087692_0.jpg" imageanchor="1" style="background-color: white; color: #af0040; margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-decoration-line: none;"><img border="0" data-original-height="497" data-original-width="331" height="497" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjb8_d5mWrXzY8zFU6ldij-IqJJJxCqe6h9VI-0PXDa57qZhRwbrK8TfHlTHbZ-d--bVE8hD8tco6QdlvH0so0lLRdpId5NHgDmRmIdrvW2MSIXYSKdcx70GQW-V_R25BUWV--5fY976x26l4bD9w-dSLFQQUKxV8igD3CvcMpfoi8LjhxFttWLhEIh/w331-h497/1466087692_0.jpg" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; border: none; box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.5) 1px 1px 5px; padding: 8px; position: relative;" width="331" /></a></div><span style="background-color: white;"> </span><p></p><p align="center" class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: center; text-indent: 36pt;"><span lang="EN-US" style="background-color: white; font-family: Arial, "sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 26px;">ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΗΜΩΝ ΚΑΙ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ, ΤΗΣ ΖΩΗΦΟΡΟΥ ΠΗΓΗΣ. ΕΤΙ ΔΕ ΚΑΙ ΜΝΕΙΑΝ ΠΟΙΟΥΜΕΘΑ ΤΩΝ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΤΕΛΕΣΘΕΝΤΩΝ ΥΠΕΡΦΥΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EN-US" style="background-color: white; font-family: Arial, "sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 26px;">«<i>Ο ναός αυτός καταρχάς συστήθηκε από τον βασιλιά Λέοντα τον μεγάλο, ο οποίος έχει ονομαστεί και Μακέλλης. Ήταν καλός και επιεικέστατος άνθρωπος, λόγω της συγκαταβατικότητάς του, και πριν γίνει βασιλιάς, όταν ακόμη ήταν ιδιώτης, ευρισκόμενος κάπου εκεί που είναι ο ναός, βρήκε έναν  τυφλό άνδρα που παρέπαιε και τον καθοδηγούσε. Όταν λοιπόν πλησίασαν στον τόπο, καταλαμβάνεται ο τυφλός από πολύ μεγάλη δίψα και παρακαλούσε τον Λέοντα να του δώσει νερό. Αυτός  πράγματι μπήκε σε μία πυκνή συστάδα δένδρων και αναζητούσε νερό. Ο τόπος τότε ήταν κατάφυτος από διάφορα δένδρα. Επειδή λοιπόν δεν εύρισκε το νερό εκεί, επέστρεφε σκυθρωπός. Καθώς όμως γύριζε άκουσε από ψηλά φωνή να του λέει: «Λέων, δεν χρειάζεται να αγωνιάς. Το νερό είναι κοντά». Γύρισε λοιπόν πάλι πίσω ο Λέων και αναζητούσε. Κι αφού έψαξε πολύ, πάλι άκουσε την ίδια φωνή: «Λέων βασιλιά, μπές βαθύτερα στο σκεπαστό μέρος των δένδρων κι αφού πάρεις το θολό νερό  με τα χέρια σου, θεράπευσε τη δίψα του τυφλού. Χρίσε και τα τυφλά μάτια του και θα γνωρίσεις αμέσως ποια είμαι εγώ, που κατοικώ στον χώρο αυτό από παλιά». Έκανε λοιπόν όπως του είπε η φωνή και αμέσως ο τυφλός απέκτησε το φως του. Κατά την πρόρρηση μάλιστα της Θεομήτορος, όταν έγινε ο Λέων βασιλιάς, έκτισε τον ναό της Πηγής, όπως φαίνεται σήμερα.<o:p></o:p></i></span></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><i><span lang="EN-US" style="background-color: white; font-family: Arial, "sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 26px;">Άρχισαν δε να γίνονται πάμπολλα θαύματα στον Ναό αυτό, οπότε μετά από αρκετά χρόνια ο Ιουστινιανός, ο μέγιστος αυτοκράτωρ των Ρωμαίων, ο οποίος ταλαιπωρείτο από δυσουρία, βρήκε την ιατρεία του κι αυτός από εδώ, γι᾽αυτό εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του στη Μητέρα του Λόγου ανήγειρε μέγιστο ναό.  Ο ναός αυτός, επειδή έπαθε ρωγμές από διαφόρους σεισμούς, επιδιορθώθηκε από τον Βασίλειο τον Μακεδόνα και τον υιό του Λέοντα τον σοφό, επί της βασιλείας των οποίων η Πηγή ενήργησε πλείστα θαύματα. Θεραπεύτηκαν αποστήματα και δυσουρίες, μύρια πάθη καρκίνων, αιμόρροιες διάφορες βασιλισσών και άλλων γυναικών, διάφοροι πυρετοί και άλλες πληγές. Και στειρώσεις η Πηγή διέλυσε: Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος για παράδειγμα, που γεννήθηκε από τη βασίλισσα Ζωή, υπήρξε δώρημα της Πηγής αυτής. Και νεκρό ανέστησε η Πηγή: Ο άνθρωπος  ήταν από τη Θεσσαλία. Όταν κατέβαινε με πλοίο στην Πηγή, πέθανε καθ᾽οδόν. Πεθαίνοντας δε και πνέων τα λοίσθια παρήγγειλε στους ναύτες να τον οδηγήσουν προς τον Ναό της Πηγής, να χύσουν επάνω του τρεις κάδους από τον νερό που πήγαζε εκεί, και να τον θάψουν. Έγινε τούτο, οπότε ο νεκρός, όταν επιχύθηκε το νερό, σηκώθηκε πάνω υγιής.<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><i><span lang="EN-US" style="background-color: white; font-family: Arial, "sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 26px;">Μετά από αρκετούς χρόνους, φάνηκε η Θεοτόκος και κράτησε τον μεγάλο αυτόν ναό που επρόκειτο να πέσει, έως ότου το πλήθος που είχε μαζευτεί να φύγει έξω. Το αγιασμένο αυτό νερό, όταν το ήπιανε, έδιωξε διαφόρους δαίμονες, ενώ απέλυσε και φυλακισμένους από τη φυλακή. Θεράπευσε και τη λιθίαση του βασιλιά Λέοντα του σοφού. Και τον πολύ μεγάλο πυρετό της γυναίκας του Θεοφανώς  τον έσβησε, τον δε αδελφόν του, τον πατριάρχη Στέφανο, τον απελευθέρωσε από διάθεση πυρετού που τον ταλαιπωρούσε. Έκανε καλά και την ακοή που μειωνόταν του πατριάρχη Ιεροσολύμων Ιωάννη. Θεραπεύει σφοδρότατο πυρετό και του πατρικίου Ταρασίου και της μητέρας του Μαγιστρίσσης. Και πρόσφερε την ίαση του υιού του Στυλιανού από δυσουρίαση. Λύτρωσε και κάποια γυναίκα Σχίζαινα από δυσεντερία. Ο δε βασιλιάς Ρωμανός ο Λεκαπηνός, και τη λύση και τη δέση της γαστέρας του θεραπεύει με το νερό, το ίδιο και η γυναίκα του. Στη Χαλδία, τον μοναχό Πέπερη και τον μαθητή του τους θεραπεύει η Θεομήτωρ με την επίκλησή της. Το ίδιο και τον μοναχό Ματθαίο και τον Μελέτιο, που διαβλήθηκαν προς τον βασιλιά. Πατρικίους δε και Πρωτοσπαθαρίους, και άλλους μύριους που θεραπεύτηκαν  ποιος θα διηγηθεί; Έτυχε θεραπείας και στο ισχύο ο επί του θυμιάματος Στέφανος.<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="background-color: white;"><i><span lang="EN-US" style="font-family: Arial, "sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 26px;">Και ποια γλώσσα μπορεί να διηγηθεί όσα το αγιασμένο αυτό νερό ενέργησε και ακόμη ενεργεί; Τα θαύματα, που και εμείς στους χρόνους μας τα είδαμε, υπερβαίνουν τις σταγόνες της βροχής και το πλήθος των άστρων και των φύλλων. Φαγέδαινα και γάγγραινα και διατρήσεις και θανάσιμες πληγές άλλες και άνθρακες και λέπρα και ακρωτηριασμούς κατά τρόπο υπερφυή θεράπευσε. Κι ακόμη, έκανε καλά και όγκους γυναικών και, το σπουδαιότερο, θεράπευσε τα πάθη της ψυχής. Και πληγές των οφθαλμών και λευκώματα θεράπευσε επίσης, όπως και το νόσημα της  υδρωπικίασης του Βαράγγου Ιωάννη και τις μεγάλες πληγές του άλλου Βαράγγου έκανε καλά. Έδωσε την ίαση επίσης σε δερματολογικό πρόβλημα του ιερομονάχου Μάρκου, όπως και στη μεγάλη δύσπνοια επί δεκαπέντε έτη και στη λιθίαση του μοναχού Μακαρίου. Και άλλα πλείστα θαύματα, που ο λόγος πια είναι αδύνατο και να αριθμήσει, έγιναν, γίνονται και δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσουν</span></i><span lang="EN-US" style="font-family: Arial, "sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 26px;">».<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EN-US" style="background-color: white; font-family: Arial, "sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 26px;">Υμνογράφος της ακολουθίας για τη Ζωοδόχο Πηγή της Θεοτόκου, για τον Ναό της Παναγίας με το σπουδαίο αγίασμά της στο Μπαλουκλί στην Κωνσταντινοπούπολη,  είναι ο άγιος Νικηφόρος Κάλλιστος ο Ξανθόπουλος. Ο άγιος δεν βρίσκει λόγια προκειμένου να οριοθετήσει έστω και λίγο αυτό που γίνεται στο αγίασμα τούτο επί εκατονταετίες, την πλημμύρα των ιάσεων, τις ευεργεσίες, τα άπειρα θαύματα. Επιστρατεύει λοιπόν εικόνες από τον φυσικό κόσμο και από την Αγία Γραφή για να δώσει τις σωστές αναλογίες:  ο Ναός εκεί της Θεοτόκου είναι ένας νοητός ωκεανός, κάτι που υπερβαίνει τον ίδιο τον Νείλο ποταμό από πλευράς προσφοράς χάρης Θεού, είναι μία δεύτερη κολυμβήθρα Σιλωάμ, είναι μία δεύτερη πέτρα που πηγάζει το ιαματικό ύδωρ, μία συνέχεια του Ιορδάνη ποταμού, ένα άλλο μάννα που καλύπτει τις ανάγκες αυτού που ζητάει τη σωτηρία. Πρόκειται για θεϊκό ύδωρ, για αμβροσία και νέκταρ (απόστιχα εσπερινού).<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EN-US" style="background-color: white; font-family: Arial, "sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 26px;">Και δεν πρόκειται βεβαίως μόνο για θαύματα που σχετίζονται με την ίαση των σωματικών ασθενειών των ανθρώπων. Το ιαματικό νερό της Θεοτόκου θεραπεύει και τα ψυχικά αρρωστήματα, τα πάθη των ανθρώπων, ώστε δι᾽αυτού ο άνθρωπος να βρίσκει τον Θεό και να γίνεται υγιής κατ᾽ άμφω, ψυχικά και σωματικά. Άλλωστε η προσφορά της χάρης του Θεού μέσω του ύδατος εκεί αποσκοπεί: στην αληθινή αποκατάσταση των ανθρώπων, δηλαδή στην ψυχική υγεία τους. Διότι τι νόημα έχει η σωματική υγεία μόνο, αν δεν συνοδεύεται και με την ψυχική της διάσταση; Μόνη της η σωματική υγεία πολλές φορές αποβαίνει καταστρεπτική για τον άνθρωπο, διότι τον σπρώχνει στην αύξηση των αμαρτιών του. Η Ζωοδόχος Πηγή λοιπόν θεράπευε διττώς τον άνθρωπο  «ρέοντας με τρόπο άφθονο σε όλους που έχουν ανάγκη την υγεία των ψυχών και την υγεία του σώματος, με το νερό της χάρης» (στιχηρό εσπερινού).  «Πόσο μεγάλα είναι τα μεγαλεία σου, Πηγή, που προσφέρεις σε όλους! Διότι όχι μόνο έδιωξες μακριά τις δύσκολες αρρώστιες από αυτούς που προσέρχονται σε Εσένα με πόθο, αλλά και ξεπλένεις τα πάθη των ψυχών» (Δοξαστικό εσπερινού). Γι᾽αυτό και επειδή «κάνει καλά τις ψυχές το νερό της Παρθένου, ας τρέξουμε στην Κόρη εμείς που ταλαιπωρούμαστε από τους ρύπους των παθών και ας τους ξεπλύνουμε» (αίνοι).<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EN-US" style="background-color: white; font-family: Arial, "sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 26px;">Αιτία βεβαίως για την πλημμύρα αυτής της χάρης του Θεού από το αγίασμα τούτο είναι, σε πρώτη φάση, κατά τον υμνογράφο, η ίδια η Παναγία μας. Αυτή λειτουργεί ως μάννα ουράνιο και Πηγή ένθεη του Παραδείσου, της οποίας η ροή  και η χάρη καλύπτει ολόκληρη τη γη. «Με πολύ προσφυή τρόπο σε ονομάζω, Δέσποινα, ουράνιο μάννα και ένθεη Πηγή του Παραδείσου. Διότι η ροή και η χάρη της Πηγής σου διέτρεξε και τα τέσσερα μέρη της γης, καλύπτοντάς τα κάθε φορά με τεράστια θαύματα» (στιχηρό εσπερινού). Και με μία εξαίσια εικόνα ο άγιος υμνογράφος δίνει το στίγμα της θεραπευτικής δύναμης της Πηγής: «Εσείς που ζητάτε την υγεία, τρέξτε προς την Πηγή. Διότι η Παρθένος Κόρη βρίσκεται μέσα στο Νερό» (ωδή θ´).<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EN-US" style="background-color: white; font-family: Arial, "sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 26px;">Θα αδικούσε όμως ο άγιος υμνογράφος και το αγίασμα, κυρίως όμως την ίδια την Παναγία μας, αν θεωρούσε ότι η βασική αιτία της προσφοράς της χάρης ήταν η Παναγία. Μάλλον θα αλλοίωνε τη θεολογία της Εκκλησίας μας και θα διέστρεφε τη σχετική διδασκαλία της περί των τρόπων προσφοράς της σωτηρίας στους ανθρώπους. Για τον υμνογράφο μας λοιπόν η Παναγία μας γίνεται το όργανο του Κυρίου, προκειμένου Αυτός με την αγάπη Του να προσφέρει την ψυχική και σωματική ίαση στους ανθρώπους. Ο Χριστός δηλαδή είναι Εκείνος που ιάται τους ανθρώπους – χωρίς καμμία μάλιστα διάκριση, αφού «σε όλους τους πιστούς προσφέρει την ίαση, είτε είναι βασιλείς είτε απλοί πολίτες και φτωχοί, άρχοντες, πτωχοί, πλούσιοι» (ωδή γ´) -  η δε Παναγία Μητέρα Του γίνεται το αγιασμένο όργανό Του, μέσα από τη συγκεκριμένη Πηγή. «Παράξενα και παράδοξα ο Δεσπότης των Ουρανών τέλεσε πάνω σου καταρχάς, Πανάμωμε. Διότι Εκείνος με φανερό τρόπο έσταξε, σαν βροχή, στη μήτρα σου, Θεόνυμφε, αναδεικνύοντάς σε Πηγή, που παρέχει κάθε αγαθό» (στιχηρό εσπερινού). «Με εξαίσιους ύμνους, πιστοί, ας υμνήσουμε την επουράνια νεφέλη, η οποία έβρεξε την ουράνια σταγόνα στη γη αρρεύστως, δηλαδή τον ζωοδότη Χριστό» (απόστιχο εσπερινού). «Χαίρε, Μαρία, χαίρε. Διότι ο δημιουργός των όλων κατέβηκε σαφώς σαν σταγόνα πάνω σου, και σε ανέδειξε, Θεόνυμφε, αθάνατη Πηγή» (ωδή α´).</span></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EN-US" style="background-color: white; font-family: Arial, "sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 26px;"><br /></span></p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: right; text-indent: 36pt;"><span style="color: #2b00fe; font-family: Arial, sans-serif;"><span style="background-color: white; font-size: 17.3333px;"><a href="http://pgdorbas.blogspot.com/2023/04/blog-post_21.html" target="_blank"><b>ΠΗΓΗ</b></a></span></span></p>

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ (ΤΗΣ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ)

ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΗΜΩΝ ΚΑΙ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ, ΤΗΣ ΖΩΗΦΟΡΟΥ ΠΗΓΗΣ. ΕΤΙ ΔΕ ΚΑΙ ΜΝΕΙΑΝ ΠΟΙΟΥΜΕΘΑ ΤΩΝ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΤΕΛΕΣΘΕΝΤΩΝ...

''ΑΝΤΙΦΩΤΟΜΑΧΙΚΑ'' Ν. ΛΟΓΑΔΗ

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><p class="MsoNormal"><span style="color: #171616; font-size: medium;"><span style="line-height: 115%;"><b style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ
''ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ'':</b><span style="font-family: Segoe UI, sans-serif;"> Επειδή τα '''ΦΩΤΟΜΑΧΙΚΑ - ΑΝΤΙΦΩΤΟΜΑΧΙΚΑ'' του πατρός
Γεωργίου Μεταλληνού προστατεύονται από ''πνευματικά δικαιώματα'', δυστυχώς δεν
μπορούμε να τα δημοσιεύσουμε ολόκληρα παρά ένα μόνον μικρό μέρος τους. Αυτό που μπορούμε όμως να κάνουμε, είναι να
δημοσιεύσουμε σε μέρη τα ''ΑΝΤΙΦΩΤΟΜΑΧΙΚΑ'' του Ν. Λογάδη, αντιγράφοντας από το
γνήσιο χειρόγραφο πληκτρολογώντας το κείμενο με απόδοση και στην νεοελληνική.</span></span></span></p></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhy-1LJYYY0LTJIdjO4ZDwuuET82j-VKoKSOhXrE3YqmGAGojSDZQ4XDCqKZ34oaPSZWI8xnPDRL8z03pO5RSj2rOH6_riwAqReC_PYL8TrK4ebkOPoZSzS11Du53xg9SAB_4RVROzXRsYc6XkXSsQW0UZhVi7RjDq2j1UxrUayOpcgIGBpszhdEw/s751/5688.png" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="751" data-original-width="603" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhy-1LJYYY0LTJIdjO4ZDwuuET82j-VKoKSOhXrE3YqmGAGojSDZQ4XDCqKZ34oaPSZWI8xnPDRL8z03pO5RSj2rOH6_riwAqReC_PYL8TrK4ebkOPoZSzS11Du53xg9SAB_4RVROzXRsYc6XkXSsQW0UZhVi7RjDq2j1UxrUayOpcgIGBpszhdEw/w514-h640/5688.png" width="514" /></a></div><p></p><iframe allow="autoplay" height="480" src="https://drive.google.com/file/d/1Ayblu4QUBAN0d65nCEG31qU4gnPwTAIB/preview" width="640"></iframe>

''ΑΝΤΙΦΩΤΟΜΑΧΙΚΑ'' Ν. ΛΟΓΑΔΗ

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ ''ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ'': Επειδή τα '''ΦΩΤΟΜΑΧΙΚΑ - ΑΝΤΙΦΩΤΟΜΑΧΙΚΑ'' του πατρός Γεωργίου Μεταλληνού ...

ΤΡΙΤΗ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ - ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΟΡΤΑΙΤΙΣΣΗΣ

ΤΡΙΤΗ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ - ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΟΡΤΑΙΤΙΣΣΗΣ

ΠΗΓΗ

Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου: Περί της Αναστάσεως του Χριστού

<p><span style="background-color: white;"></span></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgRwQ6cUzM82FSRKgPllLAZYifXy7MAME1lyLuIfgktRjF8T95sDQ7rlKWugb1_KxHOE9ZBRlTBeYnWmaCaOAqPeWdRhB3XIGMw_k8SQpp7m7klqksZ7Cm4GkHeyO9LE-UyDaCXNDfZdPLFEqzCxJzwW_ZmbyHB7bG-FGogH6eT52AoLJU1Wrh7NQ/s650/simenoteologo3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="455" data-original-width="650" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgRwQ6cUzM82FSRKgPllLAZYifXy7MAME1lyLuIfgktRjF8T95sDQ7rlKWugb1_KxHOE9ZBRlTBeYnWmaCaOAqPeWdRhB3XIGMw_k8SQpp7m7klqksZ7Cm4GkHeyO9LE-UyDaCXNDfZdPLFEqzCxJzwW_ZmbyHB7bG-FGogH6eT52AoLJU1Wrh7NQ/s16000/simenoteologo3.jpg" /></a></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: red;"><b> <span style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: large;">Περί της Αναστάσεως του Χριστού</span></b></span></div><p></p><span style="background-color: white;"><br /><b style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: large;"><span style="color: #2b00fe;">Τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν<br />Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου.</span></b></span><div><span style="background-color: white;"><span style="color: #2b00fe; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: medium;"><b><br /></b></span><br /><div style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: large; text-align: justify;">Καί πῶς εἶναι ἤ πῶς γίνεται μέσα μας ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί μέ αὐτήν ἡ ἀνάσταση τῆς ψυχῆς. Ἐπίσης ποιό εἶναι τό μυστήριο αὐτῆς τῆς ἀναστάσεως. Λέχθηκε μετά τό Πάσχα, τή Δευτέρα τῆς δευτέρας ἑβδομάδος τοῦ Πάσχα.</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: large;"><br /></span></div></span><div><div style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.2px; text-align: justify;"><span style="background-color: white; font-size: large;">1. Ἀδελφοί καί πατέρες, ἤδη τό Πάσχα, ἡ χαρμόσυνη ἡμέρα, πού προκαλεῖ κάθε εὐφροσύνη καί εὐτυχία, καθώς ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἔρχεται τήν ἴδια ἐποχή τοῦ χρόνου πάντοτε, ἤ καλύτερα γίνεται κάθε ἡμέρα καί συνεχῶς μέσα σ᾿ αὐτούς πού γνωρίζουν τό μυστήριό της, ἀφοῦ γέμισε τίς καρδιές μας ἀπό κάθε χαρά καί ἀνεκλάλητη ἀγαλλίαση (Λουκ. 1, 14), ἀφοῦ ἔλυσε μαζί καί τόν κόπο ἀπό τήν πάνσεπτη νηστεία ἤ, γιά νά πῶ καλύτερα, ἀφοῦ τελειοποίησε καί συγχρόνως παρηγόρησε τίς ψυχές μας, γι᾿ αὐτό καί μᾶς προσκάλεσε ὅλους μαζί τούς πιστούς, ὅπως βλέπετε, σέ ἀνάπαυση καί εὐχαριστία, πέρασε. Ἄς εὐχαριστήσουμε λοιπόν τόν Κύριο, πού μᾶς διαπέρασε ἀπό τό πέλαγος (Σοφ. Σολ. 10, 18) τῆς νηστείας καί μᾶς ὁδήγησε μέ εὐθυμία στόν λιμένα τῆς ἀναστάσεώς Του. Ἄς τόν εὐχαριστήσουμε καί ὅσοι περάσαμε τό δρόμο τῆς νηστείας μέ θερμή πρόθεση καί ἀγῶνες ἀρετῆς, καί ὅσοι ἀσθένησαν στό μεταξύ ἀπό ἀδιαφορία καί ἀσθένεια ψυχῆς, ἐπειδή ὁ ἴδιος εἶναι πού δίνει μέ τό παραπάνω τά στεφάνια καί τούς ἄξιους μισθούς τῶν ἔργων τους σ᾿ ἐκείνους πού ἀγωνίζονται, καί πάλι αὐτός εἶναι πού ἀπονέμει τή συγγνώμη στούς ἀσθενέστερους ὡς ἐλεήμων καί φιλάνθρωπος.</span><span style="background-color: white; font-size: large;"> </span><span style="font-size: large;">Διότι βλέπει πολύ περισσότερο τίς διαθέσεις τῶν ψυχῶν μας καί τίς προαιρέσεις, παρά τούς κόπους τοῦ σώματος, μέ τούς ὁποίους γυμνάζομε τούς ἑαυτούς μας στήν ἀρετή, ἤ ἐπαυξάνοντας τήν ἄσκηση λόγω τῆς προθυμίας τῆς ψυχῆς ἤ ἐλαττώνοντας αὐτήν ἀπό τά σπουδαῖα ἐξ αἰτίας τοῦ σώματος, καί σύμφωνα μέ τίς προθέσεις μας ἀνταποδίδει τά βραβεῖα καί τά χαρίσματα τοῦ Πνεύματος στόν καθένα, κάμνοντας κάποιον ἀπό τούς ἀγωνιζόμενους περίφημο καί ἔνδοξο ἤ ἀφήνοντάς τον ταπεινό καί ἔχοντα ἀκόμη ἀνάγκη ἀπό κοπιαστικότερη κάθαρση.</span></div><span style="background-color: white;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: large;"><br /></span></div><span style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: large;"><div style="text-align: justify;">2. Ἀλλά ἄς δοῦμε, ἐάν νομίζετε, καί ἄς ἐξετάσομε καλῶς, ποιό εἶναι τό μυστήριο τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ μας, <b>τό ὁποῖο γίνεται μυστικῶς πάντοτε σέ ἐμᾶς πού θέλομε, καί πῶς μέσα μας ὁ Χριστός θάπτεται σάν σέ μνῆμα, καί πῶς ἀφοῦ ἑνωθεῖ μέ τίς ψυχές, πάλι ἀνασταίνεται, συνανασταίνοντας μαζί του καί ἐμᾶς. Αὐτός εἶναι καί ὁ σκοπός τοῦ λόγου.</b></div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: large;"><div style="text-align: justify;">3. Ὁ Χριστός καί Θεός μας, ἀφοῦ ὑψώθηκε στό σταυρό καί κάρφωσε (Κολ. 2, 14) σ᾿ αὐτόν τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου (Ἰω. 1, 25) καί γεύτηκε τό θάνατο (Ἐβρ. 2, 9), κατῆλθε στά κατώτατα μέρη τοῦ ἅδη (Ἐφ. 4, 9, Ψαλ. 85, 13). Ὅπως λοιπόν ὅταν ἀνῆλθε πάλι ἀπό τόν ἅδη εἰσῆλθε στό ἄχραντό Του σῶμα, ἀπό τό ὁποῖο ὅταν κατῆλθε ἐκεῖ δέν χωρίσθηκε καθόλου, καί ἀμέσως ἀναστήθηκε ἀπό τούς νεκρούς καί μετά ἀπ᾿ αὐτό ἀνῆλθε στούς οὐρανούς μέ δόξα πολλή καί δύναμη (Ματθ. 24, 30, Λουκ. 21, 27), ἔτσι καί τώρα, ὅταν ἐξερχόμαστε ἐμεῖς ἀπό τόν κόσμο καί εἰσερχόμαστε μέ τήν ἐξομοίωση (Ρωμ. 6, 5, Β´ Κορ. 1, 5, Φιλ. 3, 10) τῶν παθημάτων τοῦ Κυρίου στό μνῆμα τῆς μετάνοιας καί ταπεινώσεως, αὐτός ὁ ἴδιος, κατερχόμενος ἀπό τούς οὐρανούς, εἰσέρχεται σάν σέ τάφο μέσα στό σῶμα μας καί, ἑνούμενος μέ τίς δικές μας ψυχές, τίς ἀνασταίνει, ἀφοῦ αὐτές ἦταν ὁμολογουμένως νεκρές, καί τότε δίνει τή δυνατότητα, σ᾿ αὐτόν πού ἀναστήθηκε ἔτσι μαζί μέ τόν Χριστό, νά βλέπει τή δόξα τῆς μυστικῆς του ἀναστάσεως.</div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: large;"><div style="text-align: justify;">4. Ἀνάσταση λοιπόν τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ δική μας ἀνάσταση, πού βρισκόμαστε κάτω πεσμένοι. Διότι ἐκεῖνος, ἀφοῦ ποτέ δέν ἔπεσε στήν ἁμαρτία (Ἰω. 8, 46, Ἐβρ. 4, 15. 7, 26), ὅπως ἔχει γραφεῖ, οὔτε ἀλλοιώθηκε καθόλου ἡ δόξα του, πῶς θ᾿ ἀναστηθεῖ ποτέ ἤ θά δοξασθεῖ, αὐτός πού εἶναι πάντοτε ὑπερδοξασμένος καί πού διαμένει ἐπίσης πάνω ἀπό κάθε ἀρχή καί ἐξουσία (Ἐφ. 1, 21);<b> Ἀνάσταση καί δόξα τοῦ Χριστοῦ εἶναι, ὅπως ἔχει λεχθεῖ, ἡ δική μας δόξα, πού γίνεται μέσα μας μέ τήν ἀνάστασή Του, καί δείχνεται καί ὁρᾶται ἀπό ἐμᾶς.</b> Διότι ἀπό τή στιγμή πού ἔκανε δικά του τά δικά μας, ὅσα κάμνει μέσα μας αὐτός, αὐτά ἀναγράφονται σ᾿ αὐτόν. Ἀνάσταση λοιπόν τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ἕνωση τῆς ζωῆς. <b>Διότι, ὅπως τό νεκρό σῶμα οὔτε λέγεται ὅτι ζεῖ οὔτε μπορεῖ νά ζεῖ, ἐάν δέν δεχθεῖ μέσα του τή ζωντανή ψυχή καί ἑνωθεῖ μέ αὐτήν χωρίς νά συγχέεται, ἔτσι οὔτε ἡ ψυχή μόνη της καί καθ᾿ ἑαυτήν μπορεῖ νά ζεῖ, ἐάν δέν ἑνωθεῖ μυστικῶς καί ἀσυγχύτως μέ τόν Θεό, πού εἶναι ἡ πραγματικά αἰώνια ζωή </b>(Α´ Ἰω. 5, 20). <b>Διότι πρίν ἀπό αὐτή τήν ἕνωση ὡς πρός τή γνώση καί ὅραση καί αἴσθηση εἶναι νεκρή, ἄν καί νοερά ὑπάρχει καί εἶναι ὡς πρός τή φύση ἀθάνατη. Διότι δέν ὑπάρχει γνώση χωρίς ὅραση, οὔτε ὅραση δίχως αἴσθηση.</b></div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: large;"><div style="text-align: justify;">Αὐτό πού λέγω σημαίνει τό ἑξῆς.Ἡ ὅραση καί μέσω τῆς ὁράσεως ἡ γνώση καί ἡ αἴσθηση (αὐτό τό ἀναφέρω γιά τά πνευματικά, διότι στά σωματικά καί χωρίς ὅραση ὑπάρχει αἴσθηση). Τί θέλω νά πῶ; Ὁ τυφλός ὅταν χτυπᾶ τό πόδι του σέ λίθο αἰσθάνεται, ἐνῶ ὁ νεκρός ὄχι. <b>Στά πνευματικά ὅμως, ἐάν δέν φθάσει ὁ νοῦς σέ θεωρία τῶν ὅσων ὑπάρχουν πάνω ἀπό τήν ἔννοια, δέν αἰσθάνεται τή μυστική ἐνέργεια.</b><b> Αὐτός λοιπόν πού λέγει, ὅτι αἰσθάνεται στά πνευματικά πρίν φθάσει σέ θεωρία αὐτῶν πού εἶναι ἐπάνω ἀπό τό νοῦ καί τό λόγο καί τήν ἔννοια, </b>μοιάζει μέ τόν τυφλό στά μάτια, ὁ ὁποῖος αἰσθάνεται βέβαια τά ὅσα ἀγαθά ἤ κακά παθαίνει, ἀγνοεῖ ὅμως τά ὅσα γίνονται στά πόδια ἤ στά χέρια του καθώς καί τά αἴτια ζωῆς ἤ θανάτου του. Διότι τά ὅσα κακά ἤ ἀγαθά τοῦ συμβαίνουν δέν τά ἀντιλαμβάνεται καθόλου, ἐπειδή εἶναι στερημένος ἀπό τήν ὀπτική δύναμη καί αἴσθηση, γι᾿ αὐτό, ὅταν πολλές φορές σηκώνει τήν ράβδο του ν᾿ ἀμυνθεῖ ἀπό τόν ἐχθρό, ἀντί ἐκεῖνον μερικές φορές χτυπᾶ μᾶλλον τόν φίλο του, ἐνῶ ὁ ἐχθρός στέκεται μπροστά στά μάτια του καί τόν περιγελᾶ.</div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: large;"><div style="text-align: justify;">5. Οἱ περισσότεροι ἀπό τούς ἀνθρώπους πιστεύουν στήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὅμως πολύ λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι πού καί τήν βλέπουν καθαρά, καί αὐτοί βέβαια πού δέν τήν εἶδαν οὔτε νά προσκυνήσουν μποροῦν τόν Ἰησοῦ Χριστό ὡς ἅγιο καί Κύριο. Διότι λέγει, «κανένας δέν μπορεῖ νά πεῖ Κύριο τόν Ἰησοῦ, παρά μόνο μέ τό Πνεῦμα τό ἅγιο»» (Α´ Κορ. 12, 3).καί ἀλλοῦ.«Πνεῦμα εἶναι ὁ Θεός καί αὐτοί πού τόν προσκυνοῦν πρέπει νά τόν προσκυνοῦν πνευματικά καί ἀληθινά»» (Ἰω. 4, 24). Καί ἀκόμη τό ἱερώτατο λόγιο, πού τό προφέρομε κάθε ἡμέρα, δέ λέγει, ̒Ἀνάσταση Χριστοῦ πιστεύσαντες᾽, ἀλλά τί λέγει; «Ἀνάσταση Χριστοῦ θεασάμενοι, ἄς προσκυνήσομε ἅγιο Κύριον Ἰησοῦν, πού εἶναι ὁ μόνος ἀναμάρτητος»». Πῶς λοιπόν μᾶς προτρέπει τώρα τό Πνεῦμα τό ἅγιο νά λέμε (σάν νά εἴδαμε αὐτήν πού δέν εἴδαμε) «Ἀνάσταση Χριστοῦ θεασάμενοι»», ἐνῶ ἀναστήθηκε ὁ Χριστός μιά φορά πρίν ἀπό χίλια (Ὁ Συμεών ὁ Νεός Θεολόγος ἔζησε τέλη 10ου καί ἀρχές 11ου αἰῶνος, δηλ. χίλια χρόνια περίπου μετά τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου) ἔτη καί οὔτε τότε τόν εἶδε κανένας νά ἀνασταίνεται; Ἄραγε μήπως ἡ θεία Γραφή θέλει νά ψευδόμαστε; Μακριά μιά τέτοια σκέψη.ἀντίθετα συνιστᾶ μᾶλλον νά λέμε τήν ἀλήθεια, ὅτι δηλαδή μέσα στό καθένα ἀπό μᾶς τούς πιστούς γίνεται ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί αὐτό ὄχι μία φορά, ἀλλά κάθε ὥρα, ὅπως θά ἔλεγε κανείς, ὁ ἴδιος ὁ Δεσπότης Χριστός ἀνασταίνεται μέσα μας, λαμπροφορώντας καί ἀπαστράπτοντας τίς ἀστραπές τῆς ἀφθαρσίας καί τῆς θεότητος.<b> Διότι ἡ φωτοφόρα παρουσία τοῦ Πνεύματος μᾶς ὑποδεικνύει τήν ἀνάσταση τοῦ Δεσπότη, πού ἔγινε τό πρωί </b>(Ἰω. 21, 4), ἤ καλύτερα μᾶς ἐπιτρέπει νά βλέπομε τόν ἴδιο ἐκεῖνον τόν ἀναστάντα. Γι᾿ αὐτό καί λέμε: «Θεός εἶναι ὁ Κύριος καί φανερώθηκε σέ μᾶς»» (Ψαλμ. 117, 27), καί ὑποδηλώνοντας τή Δευτέρα παρουσία του λέμε συμπληρωματικά τά ἑξῆς. «εὐλογημένος εἶναι αὐτός πού ἔρχεται στό ὄνομα τοῦ Κυρίου»» (Ψαλμ. 117, 26). Σέ ὅποιους λοιπόν φανερωθεῖ ὁ ἀναστημένος Χριστός, ὁπωσδήποτε φανερώνεται πνευματικῶς στά πνευματικά τους μάτια. Διότι, ὅταν ἔλθει μέσα μας διά τοῦ Πνεύματος, μᾶς ἀνασταίνει ἀπό τούς νεκρούς καί μᾶς ζωοποιεῖ καί μᾶς ἐπιτρέπει νά τόν βλέπομε μέσα μας αὐτόν τόν ἴδιο ὅλον ζωντανό, αὐτόν τόν ἀθάνατο καί ἄφθαρτο, καί ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλά καί μᾶς δίνει τή χάρη νά γνωρίζομε εὐκρινῶς ὅτι συνανασταίνει (Ἐφ. 2, 6) καί συνδοξάζει (Ρωμ. 8, 17) καί ἐμᾶς μαζί του, ὅπως μαρτυρεῖ ὅλη ἡ θεία Γραφή.</div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: large;"><div style="text-align: justify;">6. Αὐτά λοιπόν εἶναι τά μυστήρια τῶν Χριστιανῶν, αὐτή εἶναι ἡ κρυμμένη μέσα τους δύναμη τῆς πίστεώς μας, τήν ὁποία οἱ ἄπιστοι ἤ δύσπιστοι, ἤ καλύτερα νά πῶ ἡμίπιστοι, δέν βλέπουν, οὔτε βέβαια μποροῦν καθόλου νά τή δοῦν. Καί ἄπιστοι, δύσπιστοι καί ἡμίπιστοι εἶναι αὐτοί πού δέν φανερώνουν τήν πίστη μέ τά ἔργα (Ἰάκ. 2, 18). Διότι χωρίς ἔργα πιστεύουν καί οἱ δαίμονες (Ἰάκ. 2, 19) καί ὁμολογοῦν ὅτι εἶναι Θεός ὁ Δεσπότης Χριστός. «Σέ γνωρίζομε»» (Μάρκ. 1, 24, Λουκ. 4, 34), λένε, «ἐσένα τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ»» (Ματθ. 8, 29).καί ἀλλοῦ.«αὐτοί οἱ ἄνθρωποι εἶναι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου»» (Πραξ. 16, 17). Ἀλλ᾿ ὅμως οὔτε τούς δαίμονες οὔτε τούς ἀνθρώπους αὐτούς θά τούς ὠφελήσει ἡ τέτοια πίστη. Διότι δέν ὑπάρχει κανένα ὄφελος ἀπό τέτοια πίστη, ἐπειδή εἶναι νεκρή κατά τόν θεῖο ἀπόστολο. Διότι λέγει, «ἡ πίστη χωρίς τά ἔργα εἶναι νεκρή»» (Ἰάκ. 2, 26), ὅπως καί τά ἔργα χωρίς τήν πίστη. Πῶς εἶναι νεκρή; Ἐπειδή δέν ἔχει μέσα της τόν Θεό πού τή ζωογονεῖ (Α´ Τιμ. 6, 13), ἐπειδή δέν ἀπέκτησε μέσα της ἐκεῖνον πού εἶπε.«αὐτός πού μέ ἀγαπᾶ θά τηρήσει τίς ἐντολές μου»» (Ἰω. 14, 21.23), «καί ἐγώ καί ὁ Πατέρας μου θά ἔλθομε καί θά κατοικήσομε μέσα του»» (Ἰω. 14, 23), γιά νά ἐξαναστήσει μέ τήν παρουσία του ἀπό τούς νεκρούς αὐτόν πού τήν κατέχει καί νά τόν ζωοποιήσει καί νά τοῦ ἐπιτρέψει νά δεῖ μέσα του καί αὐτόν πού ἀναστήθηκε καί αὐτόν πού ἀνέστησε.</div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: large;"><div style="text-align: justify;">Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ λοιπόν εἶναι νεκρή ἡ τέτοια πίστη, ἤ καλύτερα νεκροί εἶναι αὐτοί πού τήν κατέχουν χωρίς ἔργα. Διότι ἡ πίστη στόν Θεό πάντα ζεῖ καί ἐπειδή εἶναι ζῶσα ζωοποιεῖ αὐτούς πού προσέρχονται ἀπό ἀγαθή πρόθεση καί τήν ἀποδέχονται, ἡ ὁποία καί ἔφερε πολλούς ἀπό τό θάνατο στή ζωή καί πρίν ἀπό τήν ἐργασία τῶν ἐντολῶν καί τούς ὑπέδειξε τόν Χριστό καί Θεό. Καί θά ἦταν δυνατό, ἐάν ἔμεναν πιστοί στίς ἐντολές του καί τίς φύλαγαν μέχρι θανάτου (Φιλ. 2, 8), νά διαφυλαχθοῦν καί αὐτοί ἀπ᾿ αὐτές, ὅπως δηλαδή ἔγιναν ἀπό μόνη τήν πίστη. <b>Ἐπειδή ὅμως μεταστράφηκαν, ὅπως τό στραβό τόξο (Ψαλμ. 77, 57), καί ἀκολούθησαν τίς προηγούμενες πράξεις τους, εὔλογα ἀμέσως βρέθηκαν νά ἔχουν ναυαγήσει ὡς πρός τήν πίστη </b>(Α´ Τιμ. 1, 19) καί δυστυχῶς στέρησαν τούς ἑαυτούς τους ἀπό τόν ἀληθινό πλοῦτο, πού εἶναι ὁ Χριστός ὁ Θεός.</div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: large;"><div style="text-align: justify;">Γιά νά μή πάθομε λοιπόν καί ἐμεῖς αὐτό τό πρᾶγμα, ζητῶ νά τηρήσομε μέ ὅση δύναμη ἔχομε τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, γιά ν᾿ ἀπολαύσομε καί τά παρόντα καί τά μέλλοντα ἀγαθά, <b>ἐννοῶ δηλαδή αὐτήν τήν ἴδια τή θέα τοῦ Χριστοῦ,</b> τήν ὁποία εἴθε νά ἐπιτύχομε ὅλοι μας μέ τή χάρη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, στόν ὁποῖο ἀνήκει ἡ δόξα στούς αἰῶνες. Γένοιτο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div></span></span><div style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.2px;"><span style="background-color: white; font-size: large;"><br /></span></div><div style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.2px;"><a href="https://www.impantokratoros.gr/0C48B331.el.aspx" style="background-color: white; color: #194e89; text-decoration-line: none;">Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου: Περί της Αναστάσεως του Χριστού (impantokratoros.gr)</a></div></div></div>

Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου: Περί της Αναστάσεως του Χριστού

Περί της Αναστάσεως του Χριστού Τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου. Καί πῶς εἶναι ἤ πῶς γίνεται μέσα μας ἡ ἀνάσταση τοῦ Χρ...

ΠΑΣΧΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΕΠΡΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΜΤΣΑΤΚΑΣ

<p></p><p style="text-align: center;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgbyBP1y8_ciZTaG4yVksTOYxJPxmbHYd8rs54SGQRNlDH7D-_X3S83_nP_RepfwQkTbpQPWjVUp7oQ2nfynAVhsoD79AOGFnVh0rHVw9IRpfjtd7wCpa9kdD7A55L98pQ05RsCE9DZ7xa3/s16000/%CE%9B%CE%95%CE%A0%CE%A1%CE%9F%CE%99+%CE%A4%CE%97%CE%A3+%CE%9A%CE%91%CE%9C%CE%A4%CE%A3%CE%91%CE%A4%CE%9A%CE%91%CE%A3.jpg" style="font-size: xx-large;" /></p><p></p><blockquote style="font-family: "EB Garamond";"><div style="font-size: 16px; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><span style="background-color: white; color: #121111;"></span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><b><span style="color: #121111; font-size: large;">ΠΑΣΧΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΕΠΡΟΥΣ</span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><b><span style="color: #121111; font-size: large;">ΤΗΣ ΚΑΜΤΣΑΤΚΑΣ</span></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας, το Πάσχα, που έκανα ανάμεσα στους λεπρούς, το 1908. </span></span></div></blockquote><blockquote style="font-family: "EB Garamond";"><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Η μικρή παροικία των λεπρών που οργάνωσα στις αρχές του 20ου αιώνα στην Καμτσάτκα, ήταν το πιο αγαπητό μου δημιούργημα. Ο Θεός με αξίωσε να το ολοκληρώσω πολύ σύντομα και με λίγο κόπο. Τα χρόνια εκείνα η λέπρα αποτελούσε μια τρομερή μάστιγα της ανθρωπότητας, γιατί δεν είχε ακόμα τεθεί κάτω από τον έλεγχο της ιατρικής επιστήμης. Για το λόγο αυτό οι λεπροί, αποδιωγμένοι από τις οικογένειες, τα χωριά και τις πατρίδες τους, ζούσαν απομονωμένοι σε μέρη έρημα και ακατοίκητα.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Η παροικία οργανώθηκε στα βόρεια παράλια της χερσονήσου, σ’ ένα ερημικό μέρος, ανάμεσα στα βουνά. Απαρτιζόταν από τρία οικήματα. Στο ένα έμεναν οι λεπρές γυναίκες και τα παιδιά. Στο άλλο οι άντρες. Και στο τρίτο, μικρότερο και κάπως απομονωμένο, η αδελφή νοσοκόμα Α. Μ. Ουρούσοβα. Αυτή η αγία ψυχή είχε ανταποκριθεί σε σχετική έκκλησή μου και ήρθε σ’ εκείνη την ερημιά, θυσιάζοντας κυριολεκτικά τη ζωή της, για να υπηρετήσει τους δυστυχισμένους ασθενείς. Η θεάρεστη εργασία της ήταν εθελοντική. Καμιά αμοιβή δεν έπαιρνε. Είχε μόνο την ελπίδα της ουράνιας αμοιβής στη βασιλεία του Θεού.</span></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Διακονούσε με συγκινητική αυτοθυσία τους λεπρούς. Δεν ήξερε τι θα πει ωράριο εργασίας, ανάπαυση, ύπνος, ψυχαγωγία. Είχε εκμηδενίσει τις προσωπικές της ανάγκες. </span></span></div></blockquote><blockquote style="font-family: "EB Garamond";"><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Να βλέπατε, με τι εγκαρδιότητα συνομιλούσε με «τα παιδιά της», όπως αποκαλούσε τους ασθενείς· με τι τρυφερότητα τους παρηγορούσε· με τι υπομονή έπλενε και καθάριζε τις πληγές τους· με τι γλυκύτητα τους έκανε να ηρεμούν, όταν πάθαιναν υστερικές κρίσεις απελπισίας· και με τι ικανότητα κατόρθωνε να εμψυχώνει όσους, σε στιγμές απογνώσεως, έφταναν στα πρόθυρα της αυτοκτονίας! Ήταν γι’ αυτούς όχι νοσοκόμα, αλλά μητέρα και αδελφή και φύλακας άγγελος. Την αποκαλούσαν τρυφερά «αδελφή της ευσπλαχνίας».</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Στην παροικία πήγαινα κατά διαστήματα, με τα έλκηθρα φορτωμένα τρόφιμα και δώρα. Στον καθένα έφερνα και κάτι, ανάλογα με την ηλικία και το φύλο του: υλικά και εργαλεία για χειροτεχνία, βιβλία, περιοδικά, γλυκά και παιγνίδια για τα παιδιά. Όλ’ αυτά τους έκαναν να ξεχνούν για λίγο τα βάσανα και την κατάθλιψή τους. Γι’ αυτό με περίμεναν κάθε φορά με ανυπομονησία. </span></span></div></blockquote><blockquote style="font-family: "EB Garamond";"><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Ένα δωμάτιο του οικήματος των ανδρών το είχα διαμορφώσει σε παρεκκλήσι. Ήταν μικρό και ταπεινό, αφιερωμένο στον άγιο πολύαθλο Ιώβ. Όσο καιρό έμενα στην παροικία, τελούσα εκεί καθημερινά τις ακολουθίες. Και τον υπόλοιπο χρόνο τον αφιέρωνα στην επικοινωνία με τους ασθενείς. Μοιραζόμουν μαζί τους όλα τα θέματα που τους απασχολούσαν. Από τα πιο απλά και καθημερινά, μέχρι τα πιο σοβαρά πνευματικά. Δημιουργήθηκαν έτσι μεταξύ μας αμοιβαίες σχέσεις βαθιάς αγάπης και κατανοήσεως.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Εκείνο το Πάσχα, που έκανα κοντά τους, δεν έχω λόγια να το περιγράψω, όπως πιο πάνω είπα. Μισόν και πλέον αιώνα υπηρετώ την Ορθόδοξη Εκκλησία σαν κληρικός. Κι όλ’ αυτά τα χρόνια γιόρτασα την Ανάσταση του Κυρίου μας κάτω από τις πιο απροσδόκητες και ποικιλόμορφες συνθήκες. Τέλεσα την αναστάσιμη ακολουθία στη χιονισμένη τραχιά έρημο της Καμτσάτκας· σε άθλιες υπόγειες τρώγλες· πάνω σε πλοίο στην ανοικτή θάλασσα· σε μια απόκρημνη παραλία του Ειρηνικού Ωκεανού· στην πρώτη γραμμή του μετώπου στα 1914-15, σε εκστρατευτικό νοσοκομείο· σε φυλακές και σε μοναστήρια· στο Κρεμλίνο της Μόσχας, στην Κωνσταντινούπολη, στην Αλεξάνδρεια, στην Κίνα, στην Ιαπωνία… Όμως τα συναισθήματα που πλημμύρισαν την ψυχή μου, όταν έκανα την Ανάσταση με τους λεπρούς αδελφούς μου, δεν τα ξανάνιωσα. Κι αυτά τα συναισθήματα με οδήγησαν να γράψω εκείνη την αξέχαστη εμπειρία μου στους παρακάτω στίχους:</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><b><span style="color: #121111; font-size: large;">-ΠΑΣΧΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΕΠΡΟΥΣ-</span></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Στην Καμτσάτκα,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">στης οικουμένης το τέρμα,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">σ’ αυτής της ξεχασμένης γης</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">το νεκρικό σκοτάδι,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">μακριά απ’ τον κόσμο, μέσα στη σιωπή,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">κάτω απ’ το θόλο τ’ ουρανού, τον αστροστολισμένο,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">βαθιά μέσα στα χιόνια,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">ανάμεσα σε θάλασσα και σε βουνά,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">ζούσαν λίγοι άνθρωποι μιαν άθλια ζωή.</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Μαζί με τούτα τα παιδιά μου τα πνευματικά,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">που από καιρό δεν γνώρισαν χαρά μήτε και χάδι,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">βασανισμένα καθώς είναι</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">από την άσπλαχνη λέπρα,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">ο Κύριος θέλησε να γιορτάσω το Πάσχα.</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Χωρίς ναό, χωρίς καμπάνες,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">χωρίς χλιδή και πλούσιες φορεσιές,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">χωρίς μεγάλες χορωδίες</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">και πλήθη κι επισήμους.</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Μέσα στο κάτασπρο και καθαρό σπιτάκι,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">στολισμένοι με τη φτώχια και τη στέρηση,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">στέκονταν οι λεπροί με τα κεριά τους αναμμένα.</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Ο οίκος του Θεού</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">γεμάτος προσευχές και άνθη,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">μηνούσανε τον ερχομό της αναστάσιμης χαράς.</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Με άμφια ταπεινά πίσω απ’ το βήλο του ιερού,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">με τη λαμπάδα και με το σταυρό,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">με τη ψυχή όλο χαρά,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">μπροστά στο θυσιαστήριο</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">τον ύμνο έψαλλα εκείνο,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">που πρώτα οι άγγελοι έψαλαν στον ουρανό.</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Οι προσευχές τους φτάσανε ως τις καρδιές μας.</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Φούσκωσε ο ύμνος</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">τα πληγωμένα στήθη των λεπρών,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">που με φωνή αδύναμη, βραχνή κι αρρωστημένη,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">μα με ψυχή κατανυγμένη,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">τον αναστάσιμο ψάλανε Κανόνα.</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Ξεχασμένοι απ’ τον κόσμο, στερημένοι το φως,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">οι αδελφοί μας τον Κύριο ικέτευαν</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">για των αμαρτιών τους την άφεση</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">και του σύμπαντος κόσμου την ειρήνη.</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Για πρώτη φορά από τη γέννησή τους,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">σήμερα τη μέρα τη μεγάλη της σωτηρίας,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">αξιωθήκαν να βρεθούν σε πασχαλιάτικη ακολουθία,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">κινημένοι απ’ την αγάπη του Χριστού</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">εξομολογήθηκαν και πήραν το Σώμα και το Αίμα Του.</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">«Χριστός Ανέστη! – Χριστός Βοσκρέσε!»,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">πλημμυρισμένοι από χαρά αναφωνούσαν.</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">«Αληθώς Ανέστη! – Βοΐστινου Βοσκρέσε!»,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">τους αποκρίνονταν τα όρη και η θάλασσα…</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Μα πέρασε κείνη η μέρα</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">κι ήρθε του χωρισμού η ώρα.</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Λυπητερός ο χωρισμός,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">παντοτινές οι αναμνήσεις.</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Ήτανε τόσο σύντομη η επαφή των καρδιών μας.</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Σαν έφευγα, γονάτισαν σε προσευχή.</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Ικέτεψαν τον Κύριο</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">να στείλει θύελλες κι αστροπελέκια,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">για να κλειστούν οι δρόμοι</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">που θα μ’ έπαιρναν μακριά.</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Με δάκρυα στα μάτια με θερμοπαρακαλούσαν:</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">«Αγαπημένε μας πατέρα, μια μέρα ακόμα!</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Έστω μια μέρα μόνο ακόμα μείνε μαζί μας!».</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Και η καρδιά, που δεν είναι από πέτρα</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">–ακόμα κι η δική μου–</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">ζεστάθηκε και πάλι απ’ τα καυτά τους δάκρυα.</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Έμεινα εκεί,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">με τους λεπρούς μου αδελφούς,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">την προσευχή και την αδελφική συζήτηση</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">να συνεχίσουμε αντάμα…</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><b><span style="color: #121111; font-size: large;">– Ε Π Ι Μ Υ Θ Ι Ο –</span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><b><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><b><span style="color: #121111; font-size: large;">«Η ΖΩΗ ΜΑΣ,</span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><b><span style="color: #121111; font-size: large;">ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!»</span></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Μη έχοντας οι κάτοικοι άλλο τρόπο να προφυλαχθούν από τη φρικτή ασθένεια της λέπρας, μόλις αντιλαμβάνονταν ότι κάποιος είχε προσβληθεί από αυτήν, τον έδιωχναν να κατοικήσει μόνος του σε μακρινό ερημικό μέρος. Εκεί πέθαινε εγκαταλελειμμένος και αβοήθητος, χωρίς κανείς να ενδιαφερθεί ούτε και γι’ αυτή την ταφή του λειψάνου του. Όμως καμιά φορά ο Θεός οικονομεί διαφορετικά τα πράγματα. Να, τι συνέβη σε μια περιοδεία μου:</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Ήταν χειμώνας βαρύς και ταξίδευα με τα έλκηθρα στις βόρειες περιοχές, κάπου στην περιοχή του Κλιουτσέφσκ. Περνούσα από έναν τραχύ και εντελώς έρημο τόπο, όταν ξαφνικά τα σκυλιά ξέφυγαν από το δρόμο και όρμησαν σε μια πυκνή συστάδα θάμνων. Μάταια προσπάθησε ο αμαξάς να τα συγκρατήσει. Ούτε τα λουριά ούτε το μαστίγιο ούτε οι φωνές του μπόρεσαν να γυρίσουν στη σωστή πορεία. Σαν από μια αόρατη δύναμη οδηγημένα, πέρασαν μέσ’ από τους θάμνους και στάθηκαν σ’ ένα μικρό ξέφωτο.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Τότε είδα ένα μοναχικό, ξύλινο καλυβάκι, αόρατο από το δρόμο. Μόλις τα σκυλιά στάθηκαν μπροστά του, έβγαλαν ένα διαπεραστικό ουρλιαχτό. Κι αμέσως βγήκε στην πόρτα ένας νεαρός καμτσαντάλος. Πίσω του, φάνηκε το κεφάλι μιας νέας γυναίκας με ερωτηματικό βλέμμα. </span></span></div></blockquote><blockquote style="font-family: "EB Garamond";"><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Πλησίασα. Πρόσεξα πως ο άντρας ήταν λεπρός. Ολόκληρη η δεξιά πλευρά του, το πρόσωπο και το σώμα, ήταν μια φρικτή πληγή, σάπια και πυώδης, που μύριζε απαίσια. </span></span></div></blockquote><blockquote style="font-family: "EB Garamond";"><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Τους χαιρέτησα. Μου ανταπέδωσαν το χαιρετισμό με σεβασμό, κάνοντας βαθειά υπόκλιση. Βιάστηκαν όμως να με πληροφορήσουν πως είχα μπει σε απαγορευμένη περιοχή. Λόγω της λέπρας του νέου άντρα, μια έκταση γύρω από την καλύβα ακτίνας μερικών εκατοντάδων μέτρων, ήταν σε καραντίνα. Οι γύρω κάτοικοι το γνώριζαν και ποτέ δεν πλησίαζαν.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Είδα ένα καλωσυνάτο φόβο ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους. Ανησυχούσαν για την υγεία τη δική μου και των συνοδών μου. </span></span></div></blockquote><blockquote style="font-family: "EB Garamond";"><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">–Μην ανησυχείτε, τους καθησύχασα. Η πρόνοια του Θεού μάς έφερε ως εδώ. Δεν υπάρχει επομένως φόβος για μας. Ο Θεός θα μας φυλάξει. Πες μου όμως – στράφηκα στον λεπρό – ποια είναι αυτή η γυναίκα; </span></span></div></blockquote><blockquote style="font-family: "EB Garamond";"><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">–Η συζύγός μου. Και είναι τελείως υγιής. Αλλά, μπάτουσκα (=παππούλη), σας παρακαλούμε πολύ, ελάτε μέσα στο φτωχικό μας. Έχουμε κι ένα νεογέννητο παιδάκι.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Μπήκα μέσα στο ξύλινο καλυβάκι. Μ’ έπνιξε η δυσοσμία. Ένα δωμάτιο ήταν όλο κι όλο, μ’ ελάχιστα φτωχικά έπιπλα. Τ’ απαραίτητα μόνο: ένα τραπέζι, μερικές καρέκλες, ένα διπλό κρεβάτι, μερικά ράφια. Τα είχε φτιάξει μόνος του ο λεπρός, καθώς είπε, με ξύλα από το δάσος. Απ’ το χαμηλό ταβάνι κρεμόταν μια κούνια. Εκεί μέσα κοιμόταν αμέριμνο το νεογέννητο αγοράκι. Σε μια γωνιά, πάνω σ’ ένα μικρό ραφάκι, πήρε το μάτι μου μια εικόνα του Κυρίου κι ένα κερί μισοκαμμένο.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">–Μπάτουσκα, μια χάρη να σας ζητήσουμε. Εφόσον ο Θεός σάς έφερε ως εδώ, θα μπείτε στον κόπο να βαπτίσετε το παιδί μας; Χρόνια έχουμε να δούμε παπά. Και ίσως να μη ξαναδούμε ποτέ πια…</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Τα μάτια της γυναίκας βούρκωσαν. </span></span></div></blockquote><blockquote style="font-family: "EB Garamond";"><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">–Ναι, παιδιά μου, είπα συγκινημένος. Ας ετοιμάσουμε ό,τι χρειάζεται για τη βάπτιση</span></span></div></blockquote><p style="font-family: "EB Garamond";"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"> </span></span></p><blockquote style="font-family: "EB Garamond";"><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Η γυναίκα έβγαλε χαρούμενη από ένα ντουλάπι μια ευρύχωρη ξύλινη λεκάνη. Ήταν μεγάλο κούτσουρο, προσεκτικά και επιτήδεια σκαμμένο. </span></span></div></blockquote><blockquote style="font-family: "EB Garamond";"><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">–Είναι η κολυμβήθρα, είπε. Τη σκάλισα μόνη μου, σιγά-σιγά, μόλις διαπίστωσα ότι περίμενα παιδί. Είχα σκοπό να πάω κρυφά, κάποια νύχτα, στο Κλιουτσέφσκ και να παρακαλέσω τον εφημέριο να έρθει για τη βάπτιση του βρέφους. Φοβόμουν όμως πως δεν θα δεχτεί. Αδιάκοπα έκανα προσευχή στην Παναγία Μητέρα του Κυρίου μας, να οικονομήσει έναν τρόπο, ώστε να μη μείνει το παιδί αβάπτιστο. Και, να! Που, τόσο απροσδόκητα, ήρθατε εσείς! Ας είναι δοξασμένο το όνομα του Θεού! </span></span></div></blockquote><blockquote style="font-family: "EB Garamond";"><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Έφερα από το έλκηθρό μου τα απαραίτητα για το μυστήριο, και βάπτισα το μικρό μέσα σε ατμόσφαιρα βαθειάς κατανύξεως. Έμεινα μαζί τους όλη την ημέρα. Οι αγωγιάτες δεν τόλμησαν να πλησιάσουν. Κατασκήνωσαν πέρα από τους θάμνους, όπου άναψαν φωτιά και μαγείρεψαν.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Συζητώντας με τους δυο ερημίτες–συζύγους, έμαθα πως μερικά χρόνια πριν, ο άντρας είχε αρρωστήσει ξαφνικά από λέπρα. Αμέσως, τον έδιωξαν από το χωριό. Η γυναίκα του τον ακολούθησε, παρ’ όλο που ήταν υγιής. Πιστή και αφοσιωμένη, δεν θέλησε ν’ αφήσει μόνο του το σύντροφό της στην εξορία. Έφτιαξαν σ’ εκείνη την ερημιά το ξύλινο καλύβι τους, το επίπλωσαν και αποφάσισαν να πεθάνουν εκεί μαζί. Ζούσαν με ποταμίσια ψάρια, καρπούς και ρίζες.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Τόλμησα να τη ρωτήσω πώς αποφάσισε, υγιής όπως ήταν εκείνη, ν’ ακολουθήσει το λεπρό σύζυγό της σ’ ένα τόσο σκληρό δρόμο. </span></span></div></blockquote><blockquote style="font-family: "EB Garamond";"><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">–Μα, είναι ο άνδρας που μου έδωσε ο Θεός! απάντησε με απλότητα. Πώς να τον αφήσω; Τώρα μάλιστα έχουμε και γιο! Βαπτισμένο κιόλας! Είμαι πολύ ευχαριστημένη. Ποτέ δεν θα χωριστώ από τους αγαπημένους μου… Η ζωή μας και η ζωή του παιδιού μας, είναι στα χέρια του Θεού. </span></span></div></blockquote><blockquote style="font-family: "EB Garamond";"><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Ετοιμάστηκα να φύγω. Με δάκρυα στα μάτια με χαιρέτησαν. Τα τελευταία τους λόγια, ήταν: </span></span></div></blockquote><blockquote style="font-family: "EB Garamond";"><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">–Μη μας ξεχνάτε, σας παρακαλούμε, στις προσευχές σας!... Μη μας ξεχνάτε!...</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Όχι, δεν τους ξέχασα ποτέ εκείνους τους υπέροχους ανθρώπους. Μέχρι σήμερα είναι στην καρδιά μου, στη σκέψη μου και στην προσευχή μου. Τι ν’ απέγιναν; Δεν ξέρω· ο Κύριος ξέρει. Πάντως, ποτέ δεν τους ξαναείδα. Είμαι όμως ήσυχος. Θυμάμαι εκείνα τα λόγια τους: «Η ζωή μας και η ζωή του παιδιού μας, είναι στα χέρια του Θεού»…</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">ΚΥΡΟΒΟΓΚΡΑΝΤ & ΝΙΚΟΛΑΕΦ</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">ΝΕΣΤΩΡ ΑΝΙΣΙΜΩΦ</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">(1885–1962)<span style="text-align: left;"> </span></span></span></div></blockquote><blockquote style="font-family: "EB Garamond";"><div style="text-align: center;"><div class="separator" style="clear: both;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh9UdTTId4quMJ1t45oHKZrZV0DBwvPJg4ioO5hO3HVEwr6erJRf2U5wpnNgURKUG_cFluMZw-Ru9uBgNdAfed257rQ2dHbsr0iRxpQxf-lc5-8xv8-3AP13BGX3YFdgPY3xKRyFtFyDwZ7_4sp7TGbT2WDQ2XITJKIX15XCS50mlfUwxg5UKNooqZZiA/s463/Q4.jpg" style="background-color: white; margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-decoration-line: none;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><img border="0" data-original-height="133" data-original-width="463" height="92" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh9UdTTId4quMJ1t45oHKZrZV0DBwvPJg4ioO5hO3HVEwr6erJRf2U5wpnNgURKUG_cFluMZw-Ru9uBgNdAfed257rQ2dHbsr0iRxpQxf-lc5-8xv8-3AP13BGX3YFdgPY3xKRyFtFyDwZ7_4sp7TGbT2WDQ2XITJKIX15XCS50mlfUwxg5UKNooqZZiA/s320/Q4.jpg" style="border: none; position: relative;" width="320" /></span></a></div></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;"><br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">※</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Μητροπολίτου</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Κυροβογκράντ & Νικολάεφ</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">Νέστορος (Ανίσιμωφ):</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">«Αναμνήσεις από την Καμτσάτκα»,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">i. κεφ. 9ο, σελ. 178–182,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">ii. κεφ. 8ο, 164–167,</span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #121111; font-size: large;">έκδοση Ιεράς Μονής Παρακλήτου,</span></span></div></blockquote><p><br /></p><p style="text-align: right;"><a href="https://wra9.blogspot.com/2022/05/blog-post_04.html" target="_blank"><b><span style="color: #2b00fe;">ΠΗΓΗ </span></b></a></p>