Ποτέ ὁ διάβολος δέν αρχίζει τή μάχη ἀπό τά μεγάλα καί σοβαρά ἁμαρτήματα. Προτιμᾶ νά ἀγωνισθεῖ γιά νά πείσει τόν ἄνθρωπο νά κάνει μία μικρή παράβαση, νά ὑποπέσει σέ ἕνα μικρό σφάλμα. Ἐδῶ ἔχει περισσότερες πιθανότητες ἐπιτυχίας. Εὐκολότερα κανείς προχωρεῖ σέ μία μικροϋποχώρηση. Ἔτσι ἀρχίζει το ξήλωμα. Καί ὁ κατήφορος. Το μικρό ὁδηγεῖ στό μεγαλύτερο. Καί σιγά-σιγά φθάνει ὁ ἄνθρωπος, χωρίς καλά καλά νά τό καταλάβει, στήν ἔσχατη ἀθλιότητα. Γιατί; Γιατί δέν πρόσεξε στο πρῶτο ὀλίσθημα.
Ὁ Ἰούδας δέν ἔγινε μονομιᾶς προδότης. Αρχισε μέ τήν κλοπή ἑνός μικροποσοῦ. Προχώρησε σέ μεγαλύτερο. Ἔγινε δέσμιος τῆς φιλαργυρίας. Οδηγήθηκε στην προδοσία τοῦ Διδασκάλου του. Πάντοτε ἡ ἀρχή τῶν πιό μεγάλων κακῶν γίνεται μέ τρόπο ἀνεπαίσθητο. Οἱ μεγάλοι διαρρήκτες ξεκίνησαν κλέβοντας ἕνα αὐγό. Καί οἱ μεγάλοι ἀπατεῶνες ἄρχισαν τή δράση τους από μερικά ἀθῶα ψέμματα.
Πράγματι αυτά πού φαίνονται μικρά καί ἀσήμαντα εἶναι τά πιό ἐπικίνδυνα. ̔Ο ἅγιος Χρυσόστομος μιλώντας γι' αὐτό τό θέμα ἔλεγε ὅτι ἀκριβῶς ἐπειδή οἱ ἄνθρωποι νομίζουν μικρό ἕνα ἁμάρτημα, γιά τοῦτο ἐκεῖνος ἐλυπεῖτο καί ἀνησυχοῦσε περισσότερο καί ἀπεκάλυπτε τήν πλεκτάνη τοῦ διαβόλου.
Τέχνασμα φοβερό καί ἐπιτυχημένο τοῦ διαβόλου εἶναι νά μᾶς ὠθεῖ σέ νομιζόμενα μικροσφάλματα. «Από μέν οὖν τῶν μικρῶν οὕτω τά μεγάλα εἰσάγει ὁ πονηρός δαίμων», καθώς παρατηρεῖ ὁ ἱερός Χρυσόστομος. Μία πρώτη υποχώρηση ζητᾶ. Εάν τοῦ την παραχωρήσουμε, τότε ἐκεῖνος κάνει εἶδος κατοχῆς στήν ψυχή μας καί ὑφαίνει τά δίχτυα τῆς αἰχμαλωσίας μας.
Μικρή καί ἀσήμαντη λεπτομέρεια στον ὅλο μηχανισμό τοῦ αὐτοκινήτου ὁ πῖρος πού συγκρατεῖ τόν τροχό. Εάν αυτός λείψει, ὁ τροχός θά φύγει καί τό δυστύχημα θά ἀκολουθήσει.
Από ἕνα καρφί χάθηκε κάποτε μιά μάχη. Ἔλειπε ἕνα καρφί ἀπό τό πέταλο τοῦ ἀλόγου πού ἵππευε ὁ στρατηγός. Κατά τή μάχη, λόγῳ χαλαρότητος, ἔφυγε καί τό δεύτερο καρφί καί τό τρίτο. Ἔπειτα ἔφυγε όλο τό πέταλο. Τό ἄλογο, χωρίς πέταλο σκόνταψε, ἔπεσε, ἔρριψε καταγῆς τόν ἀναβάτη, τόν σκότωσε. Τό ἀκέφαλο στράτευμα ηττήθηκε.
Ποιά ἀξία ἔχει ἕνας κόκκος ἄμμου; Κι ὅμως ἄν τεθεῖ ἐντός τοῦ μηχανισμοῦ τοῦ ρολογιοῦ τό άχρηστεύει.
Γνωστό εἶναι τό παράδειγμα τῆς βασίλισσας Σεμιράμιδος. Ζήτησε ἀπό τόν βασιλιά σύζυγό της μιά χάρη. Νά τῆς παραχωρήσει γιά λίγα λεπτά τή βασιλική ἐξουσία, μέ ὅλα τά βασιλικά δικαιώματα. Ἐκεῖνος ὑποχώρησε. Τί εἶχε νά πάθει ἐάν γιά λίγα λεπτά τῆς ὥρας ἔπαυε νά εἶναι βασιλιάς; Κι ὅμως! Μόλις ἡ Σεμίραμις ἔλαβε στα χέρια της τήν ἐξουσία μία καί μόνη ἔδωσε ἐντολή: να συλληφθεῖ ὁ βασιλιάς καί νά φονευθεῖ. Ἔτσι παρέμεινε αὐτή διά παντός στο θρόνο.
Μία σταγόνα αἵματος τί ἀξία ἔχει; Καί ὅμως πέφτοντας μέσα στόν ἐγκέφαλο μεταβάλλει τη μεγαλύτερη ιδιοφυία στη μεγαλύτερη ὀλιγοφρένεια.
Ὅλα αὐτά δείχνουν πόση προσοχή πρέπει νά δίνουμε στά ἀσήμαντα φαινόμενα. Τίποτε δέν εἶναι ἀσήμαντο, ὅταν μάλιστα συνδέεται μέ τή σωτηρία ἤ τήν ἀπώλεια τῆς ψυχῆς μας. Κι ὅταν αὐτό τό χρησιμοποιεῖ σάν ὅπλο του ὁ διάβολος.
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ συγγραφέας τῆς Κλίμακος νά πῶς ἀποκαλύπτει αὐτό τό τέχνασμα τοῦ διαβόλου: «Πολύμορφος ὁ τῶν σωμάτων ὄφις τοῖς μέν ἀπείροις ἐνσπείρει τό ἐν πείρᾳ γενέσθαι μόνη καί παύσασθαι...» (Λόγος ιε ́). Τί κάνει; Τούς ἄπειρους, δηλ. ἐκείνους πού δέν ἔχουν πεῖρα τῆς ἁμαρτίας τούς ὑποβάλλει τήν ἰδέα να δοκιμάσουν μόνο μιά φορά καί νά σταματήσουν. Μία μόνο φορά! Ἔτσι τούς λέγει. Κι ἐκεῖνοι σκέπτονται: τί ἔχω νά πάθω ἄν τό κάνω μία μόνο φορά; Τίποτε. Ας δοκιμάσω. Δέ θά χάσω. Καί προχωροῦν στό πρῶτο βῆμα. Αλλά δυστυχῶς τό κακό δέν σταματᾶ ἐδῶ. Τώρα πού ἔγινε τό πρῶτο «ξέφτισμα» τό ξήλωμα εἶναι εὔκολο. Η πρώτη γεύση ὁδηγεῖ στή δεύτερη. Τά πόδια εἰσέρχονται ὁλοένα καί βαθύτερα στο βούρκο. Δέν εἶναι εὔκολη ἡ ἀπαγκίστρωση. Η πρώτη αβαρία ἔγινε ἡ ἀρχή μιᾶς ἀτελεύτητης σειρᾶς πτώσεων. Η πρώτη αβαρία...
Ὁ διάβολος πέτυχε. Μᾶς νίκησε μέ τήν πολυμήχανη πονηρία του. Τί θά κάνουμε τώρα; Απλούστατα δέν πρέπει νά τόν ἀκούσουμε. Καμμιά υποχώρηση. Οὔτε ἡ παραμικρή. Εγκυμονεί θανάσιμο κίνδυνο. Η πρώτη ὑποχώρηση εἶναι ἡ γέφυρα πού ὁδηγεῖ στις μεγάλες πτώσεις. «Ο διάβολος μικραίνει στα μάτια μας τά μικρά ἁμαρτήματα. Κι αυτό γιατί δεν μπορεῖ νά μᾶς ὁδηγήσει κατ ̓ εὐθεῖαν στα μεγάλα κακά» διδάσκει ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ ἀσκητής. Λοιπόν: Η λύση είναι μία. Εάν θέλουμε να διατηρήσουμε τήν πνευματική μας ἐλευθερία, μήν ὑποκύψουμε στη δολιότητα τοῦ διαβόλου γιά τήν πρώτη υποχώρηση. Ας μείνουμε πιστοί στίς ἐπάλξεις μας. Χωρίς ύποχωρήσεις. Χωρίς συμβιβασμούς.
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου