Ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν
Ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν,
τήν ὁποία θά ἀπολαύσουν αἰώνια οἱ δίκαιοι, ἀποκαλεῖται ἐπίσης «Βασίλειον τοῦ
Θεοῦ», «Παράδεισος» μέ τήν εὐρύτερη έννοιά του ἤ «αιώνια ζωή» μέ τήν θετική ἔννοια
τοῦ ὅρου[1].
Ὁ ἄφατος χαρακτήρας τοῦ βίου στή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν ὑπογραμμίζεται συχνά ἀπό
τούς Πατέρες[2],
ἀλλά καί ἀπό τόν ἴδιο τόν ἀπόστολο Παῦλο: «Ἀλλὰ συνέβη ὅπως λέγει ἡ Γραφή· Ἐκεῖνα,
ποὺ μάτι δὲν εἶδε, καὶ αὐτὶ δὲν ἄκουσε, καὶ νοῦς δὲν φαντάστηκε· ἐκεῖνα, ποὺ ἑτοίμασε
ὁ Θεὸς γιὰ ὅσους τὸν ἀγαποῦν.» (Α' Κορ. 2,9).
Οἱ Ἅγιοι στα δράματα καί τίς ἐκστατικές εμπειρίες τους ἔλαβαν μία πρόγευση τῆς
Βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ἀλλά συγχρόνως διαβεβαιώνουν γιά τόν ἀπερίγραπτο καί ἄφατο
χαρακτήρα της. Υπό τό πνεῦμα αὐτό, ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος ἀνῆλθε μέχρι
τόν «τρίτο οὐρανό», αναφέρει: «ἁρπάχθηκε ἐπάνω στὸν παράδεισο, καὶ ἄκουσε λόγια
ποὺ δὲν λέγονται, ποὺ δὲν εἶναι δυνατὸν στὸν ἄνθρωπο νὰ τὰ εἰπῇ.» (Β' Κορ.
12,4). Ἀλλά καί ὁ Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης θεωρεῖ ὅτι μποροῦμε νά ἀπολαύσουμε τόν
Παράδεισο, ἀλλά ὄχι καί νά τόν κατανοήσουμε[3].
Ἐν τούτοις, οἱ ἐμπειρίες αὐτές τῶν Ἁγίων, ἀλλά πρωτίστως καί ἡ διδασκαλία τοῦ
Χριστοῦ καί τῶν Ἀποστόλων, μᾶς προσφέρουν κάποιες ἐνδείξεις σχετικά μέ τή
Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Γνωρίζουμε ὅτι αὐτή διέπεται ἀπό τά προαιωνίως ὑπεσχημένα
ἀπό τόν Θεό ἀγαθά πρός τούς ἄξιους νά τά δεχθοῦν: «Τότε ὁ Βασιλεὺς θὰ εἰπῇ σ’ αὐτοὺς
στὰ δεξιά του· “Ἐλᾶτε σεῖς, οἱ εὐλογημένοι ἀπὸ τὸν Πατέρα μου, καὶ
κληρονομήσετε τὴ βασιλεία, ποὺ ἔχει ἑτοιμασθῆ γιὰ σᾶς ἀπ’ τὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου
(τῆς δημιουργίας).» (Μτθ. 25, 34). Τά ἀγαθά τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν ὁρισμένες
φορές παρουσιάζονται ἀπό τούς Πατέρες ἀποφατικά, ὡς δηλαδή ἀπουσία ὅλων τῶν βασάνων
πού γνωρίζουμε στον κόσμο αὐτό ἤ, θετικά, ὡς τό σύνολο τῶν ἀγαθῶν, τήν στέρηση
τῶν ὁποίων προκαλοῦν τά κακά τοῦ ἐπιγείου βίου[4].
Στη Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, γράφει ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, «όχι μόνο θα έχουμε
απαλλαγεί από τη λύπη, αλλά και από το να μας υποσκελίζουν και να μας
επιβουλεύονται... Πουθενά δεν υπάρχει θόρυβος ούτε ταραχή... Εκείνη πράγματι
είναι ζωή, απαλλαγμένη από τον θάνατο, που έχει τα αγαθά ανόθευτα... Και όταν
αυτά καταργηθούν, τίποτε από τα λυπηρά δεν απομένει· ούτε μέριμνα ούτε πόνος·
ώστε τα πάντα είναι χαρά, τα πάντα ειρήνη, τα πάντα αγάπη, τα πάντα ευθυμία και
τα πάντα ευφροσύνη, όλα αληθινά και ειλικρινή και σταθερά.»[5].
Ὅλα αὐτά δέν εἶναι παρά μιά εἰσαγωγή, ἀφοῦ τά ἀγαθά τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν εἶναι
περισσότερα ἀπό ὅλα τά ἀγαθά τοῦ κόσμου καί δέν ὑπάρχει καμία σύγκριση μεταξύ
τους. «Ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, κατά τον Γρηγόριο τόν Θεολόγο, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο
παρά συνάντηση μέ τήν ἀπόλυτη ἁγνότητα καί τελειότητα»[6].
Ἐν πρώτοις, αὐτό πού χαρακτηρίζει τη Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, εἶναι ἡ ἐγγύτητα μέ
τόν Θεό πού θά ἀπολαύσουν οἱ δίκαιοι, οἱ ὁποῖοι εἰσερχόμενοι στήν ἐπουράνιο
Βασιλεία θα συναντήσουν τον Χριστό μέ τό φῶς τῆς δόξας Του (Ιω. 17,24), ἡ ὁποία
καί θά τούς ἀποκαλυφθεί (Ρωμ. 8,18) στην πληρότητα αὐτῆς καί μέ τρόπο ἀμετάκλητο[7].
Δέν θά ἀντικρίσουν συνεπῶς τόν Χριστό, όπως διά μέσου καθρέπτη, μέ ἔμμεσο και
συγκεχυμένο τρόπο, ἀλλά «κατά πρόσωπον»: «Τώρα δηλαδὴ βλέπουμε σὰν μέσα ἀπὸ καθρέπτη
ἀμυδρῶς, ἐνῷ τότε θὰ ἰδοῦμε πρόσωπο μὲ πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω ἐν μέρει, ἐνῷ τότε
θὰ γνωρίσω πλήρως, ὅπως καὶ γνωρίσθηκα πλήρως ἀπὸ τὸ Θεό.» (Α' Κορ. 13,12). Θά
εὑρεθοῦν δίπλα Του (Ιω. 14,2 3. Β ́ Κορ. 5,8). «καὶ ἔτσι ὁ Θεὸς θὰ εἶναι τὰ
πάντα στὰ πάντα» (Α' Κορ. 15.28), ὥστε καί οἱ δίκαιοι νά ὑπάρχουν πλέον καθ' ὁλοκληρίαν
ἐν Αὐτῷ. Μαζί τους θα εὑρίσκεται καί τό Ἅγιο Πνεῦμα[8] και διά τοῦ Ἁγίου
Πνεύματος καί ἐν Χριστῷ θά ἑνωθοῦν μέ τόν Πατέρα ὑπάρχοντες ἐν Αὐτῷ καί ἔχοντάς
Τον ἐν αὐτοῖς: «καὶ ἔτσι θὰ εἴμεθα πάντοτε μαζὶ μὲ τὸν Κύριο.» (Α' Θεσ. 4,17).
Θα ζήσουν δέ αἰώνια μέ Αὐτόν τή θεία και πραγματική αἰώνια ζωή[9].
Ὁ Χριστός μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς ἐπιτυγχάνεται διά
τῆς ἐσωτερικῆς ἑνώσεως μαζί Του, καί δι' Αὐτοῦ μέ τόν Πατέρα, ἕνωση πού ὁλοκληρώνεται
διά τῆς δόξας καί τοῦ φωτός πού μᾶς ἀποκαλύπτει τό Ἅγιο Πνεῦμα: «ἵνα πάντες ἕν ὦσι,
καθώς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοί καγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν ἕν ὦσιν, ἵνα ὁ
κόσμος πιστεύσῃ ὅτι σύ με ἀπέστειλας. καί ἐγώ τήν δόξαν ἣν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς,
ἵνα ὦσιν ἕν καθώς ἡμεῖς ἕν ἐσμεν, ἐγώ ἐν αὐτοῖς καί σύ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσι
τετελειωμένοι εἰς ἕν, καί ἵνα γινώσκῃ ὁ κόσμος ὅτι σύ με απέστειλας καί ἠγάπησας
αὐτούς καθώς ἐμέ ἠγάπησας» (Ιω. 17,21-23). Ἀλλά καί ἡ θεία Λειτουργία ἀναφέρεται
σέ μία ἀπό τίς προσευχές της στην κοινωνία μέ τόν Θεό στη Βασιλεία τῶν οὐρανῶν:
«Χάρισέ μας να μετάσχουμε πληρέστερα, κατά τρόπο τελειότερο, στην ανέσπερη
ημέρα της Βασιλείας Σου.» (θ' ᾠδή, Κυριακή του Πάσχα).
Οἱ δίκαιοι θα λάμψουν καί οἱ ἴδιοι ἀπό τό ἀγέννητο θεῖο φῶς, ὅταν θὰ ἀντικρίσουν
καί θά δοῦν («ὄψονται») τον Τριαδικό Θεό[10] (Μτθ. 5,8) μέ
τόν ὁποῖο θὰ ἑνωθοῦν. «Τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ
πατρός αὐτῶν» (Μτθ. 13.43). Θα συμμετέχουν σε αὐτό τό θεῖο φῶς[11]
καί ἔχοντας συνδοξασθεῖ μέ τόν Θεό (Ρωμ. 8,17), κάθε δίκαιος θα είναι «συμμέτοχος
τῆς δόξης, ποὺ μέλλει νὰ ἀποκαλυφθῇ κατὰ τὴν δευτέραν παρουσίαν.» (Α' Πέτρ.
5,1).
Από την κοινωνία αυτή μέ τή δόξα τοῦ Θεοῦ, θά ἀπολαύσουν την τέλεια καί ἀπόλυτη
ελευθερία που προβλέπεται γιά τά τέκνα τοῦ Θεοῦ («εἰς τήν ἐλευθερίαν τῆς δόξης
τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. 8,21). Θα μοιραστοῦν ὅλα τά θεῖα ἀγαθά. Υπό τό πνεῦμα
αὐτό, ὁ Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής ορίζει τη Βασιλεία τῶν οὐρανῶν ὡς τήν «μεταβίβαση,
μέσω της θείας χάριτος, των αγαθών που ανήκουν στον Θεό». [12]. Διά τῆς ἐν
τελείᾳ καί ἀμοιβαίᾳ ἀγάπῃ ἑνώσεως τους μέ τόν Χριστό, θα βιώσουν μιά εὐδαιμονία
ἀνώτερη ἀπό ὅλες τίς ἐπίγειες, τήν ὁποία μάλιστα ὁ ἀπόστολος Ιωάννης ἀποκαλεῖ
«χαρά πεπληρωμένη» (Ἰω. 16,24) καί ἡ ἱερά Παράδοση ἀποκαλεῖ «μακαριότητα».
[1] Γιατί καί ἡ ζωή εκείνων πού θά εὑρεθοῦν στήν Κόλαση θά εἶναι ἐπίσης αἰώνια.
[2] Βλ. ἐπί παραδείγματι ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Ὁμιλίαι εἰς τήν πρός Ρωμαίους Ἐπιστολήν, Ε', 7· ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΥ ΚΥΡΟΥ, Ἑλληνικῶν παθημάτων θεραπευτική, ΙΑ', 52.
[3] Ἐξομολογητάριον, Βενετία 1855, σ. 219.
[4] Βλ. ἐπί παραδείγματι ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Παραινετικός εἰς Θεόδωρον, Α', 11· Ἐξήγησις εἰς τούς Ψαλμούς ριδ΄, 3· Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Ὁμιλίαι εἰς τούς Ψαλμούς, 104, 5.
[5] Εξήγησις εἰς τούς Ψαλμούς ριδ', 3. PG 55, 319
[6] Λόγος, Κ', 12.
[7] Βλ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ, Ὁμιλίαι, Η', 3. 17.
[8] Βλ. ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Κατηχήσεις, ΣΤ ́, 112-113: «Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν συνίσταται στη συμμετοχή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».
[9] ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ, Πρός Ξένην, ΙΕ ́.
[10] Βλ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Λόγος, ΙΣΤ ́, 9. Κ, 12 ΜΑΞΙΜΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ, Ἐπιστολαί, ΚΔ'· ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ, Ὁμιλίαι, Η ́, 10.
[11] Βλ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ, Κατά Γρηγορᾶ, Γ', 27.
[12] Ἑκατοντάς περί θεολογίας καί ἐνσάρκου οἰκονομίας, Β', 90. 23. Βλ. Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Ἐπιστολαί, Η', 12 ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ, Περί ψυχῆς καί ἀναστάσεως, ΟΖ'.
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου