ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ ☦

Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ ΚΑΙ ΠΑΠΑ ΠΑΥΛΟΥ ΣΤ' ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div style="text-align: justify;">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOrsqtfEJ2c478ev5L91e4aOAFDKrace64Xif7Eg3UY9-h5vw5G0p04hLynGlwcUp9-nkcoJDMut05bE8vry7-mrVnakbzpa3Az5t5oX-UIgEmgIBA6fdTj02UgAORopUTbypGL5ixOeQ/s1600/Athinagoras.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOrsqtfEJ2c478ev5L91e4aOAFDKrace64Xif7Eg3UY9-h5vw5G0p04hLynGlwcUp9-nkcoJDMut05bE8vry7-mrVnakbzpa3Az5t5oX-UIgEmgIBA6fdTj02UgAORopUTbypGL5ixOeQ/s1600/Athinagoras.jpg" width="640" /></a></div>
Πραγματοποιήθηκε χθες 14 Φεβρουαρίου στον 
Καθολικό Ναό Αγίου Νικολάου Bourse στις Βρυξέλλες, οικουμενικός Εσπερινός επί τη 
επετείω των 50 χρόνων από την ιστορική συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχου 
Αθηναγόρου και του Πάπα Παύλου ΣΤ' στα Ιεροσόλυμα, στις 5 Ιανουαρίου 
1964. </div>
<div style="text-align: justify;">
Μετά το πέρας του Εσπερινού <b><span style="color: #660000;">μίλησαν σχετικά με την ιστορική για τις σχέσεις των δύο 
Εκκλησιών επέτειο, ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας π. 
Γεώργιος Τσέτσης </span></b>και ο Dom. Thomas Pott από το Αββαείο Chevetogne. 
Παρόντες ήσαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βελγίου κ. Αθηναγόρας και ο 
Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Luc Van Looy. <span class="fbPhotoTagListTag tagItem" style="background-color: white; color: grey; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18px; text-align: left;"></span><br />
<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgXAx6gA_o5f6z6h5GAAR13ooYifoKUfyH4Z2FAd1gT8aXVIm6CsN0_ewSJ-qngTAdBbAvsmQs8b5w-0PNyNubrFTV1Ey2CRuvol3O0hvoMCvINsPH6Ykf0TEM_KBZCRfpvn4nPOfcpnHU/s1600/geniki+apopsi.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgXAx6gA_o5f6z6h5GAAR13ooYifoKUfyH4Z2FAd1gT8aXVIm6CsN0_ewSJ-qngTAdBbAvsmQs8b5w-0PNyNubrFTV1Ey2CRuvol3O0hvoMCvINsPH6Ykf0TEM_KBZCRfpvn4nPOfcpnHU/s1600/geniki+apopsi.jpg" width="640" /></a></div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhOjuQKKOOKEX2ref_cyBHnU-MchNhyYay7d3kyfNMrv76Sh760RvSKwlciPtSkxRVWqJCwRI8RRlcGqpD7sYdZF_sUAZ3kO5uWczebEMeY4sDl6CsfYbKRYEHfzA3ALRGucP9CXdMfJuM/s1600/Georgios+Tsetsis.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhOjuQKKOOKEX2ref_cyBHnU-MchNhyYay7d3kyfNMrv76Sh760RvSKwlciPtSkxRVWqJCwRI8RRlcGqpD7sYdZF_sUAZ3kO5uWczebEMeY4sDl6CsfYbKRYEHfzA3ALRGucP9CXdMfJuM/s1600/Georgios+Tsetsis.jpg" width="640" /></a></div>
</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: right;">
<b><span style="color: blue;">ΠΗΓΗ ''ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ''</span></b></div>
</div>

Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ ΚΑΙ ΠΑΠΑ ΠΑΥΛΟΥ ΣΤ' ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

Πραγματοποιήθηκε χθες 14 Φεβρουαρίου στον Καθολικό Ναό Αγίου Νικολάου Bourse στις Βρυξέλλες, οικουμενικός Εσπερινός επί τη επετείω των...

Σημεῖον ἀντιλεγόμενον

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<br />
<div class="MsoNormal" style="background-color: white; clear: left; color: #333333; float: left; font-family: Verdana, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16.899999618530273px; margin: 0px 1em 1em 0px; text-align: justify;">
<img height="320" src="https://drive.google.com/uc?id=0B01W0if9DAFqMnBzMHVqTjlmZDQ" style="border: 1px solid rgb(82, 139, 197); padding: 4px;" width="244" /></div>
<span style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16.899999618530273px;"></span><br />
<div class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: Verdana, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16.899999618530273px; margin: 0px 0px 0.75em; text-align: justify;">
<i><u><span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 18.399999618530273px;"><span style="color: blue;">Του Βασιλείου Χ. Στεργιούλη, Θεολόγου</span><span style="color: #333333;"><o:p></o:p></span></span></u></i></div>
<div class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16.899999618530273px; margin: 0px 0px 0.75em; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 18.399999618530273px;">Η γιορτή της Υπαπαντής μας θυμίζει τον προφητικό λόγο για τον Ιησού Χριστό, που είπε ο πρεσβύτης Συμεών, όταν τον υποδέχτηκε στο ναό. Τον ονόμασε «σημείον αντιλεγόμενον».<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16.899999618530273px; margin: 0px 0px 0.75em; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 18.399999618530273px;">Ο Ιησούς Χριστός είναι θαύμα, που ξεπερνάει την ανθρώπινη κατάληψη. Δεν είναι απλώς ένας σπουδαίος άνθρωπος, αλλά ο Θεάνθρωπος. Ο Κύριος ουρανού και γης. Η θεανθρώπινη προσωπικότητά του δεν εξηγείται με τα ανθρώπινα μέτρα. Κανένας άνθρωπος δεν είναι δυνατό να συγκριθεί μαζί του, οσονδήποτε μεγάλος κι αν είναι. Μπροστά του σβήνουν και χάνονται όλοι οι μεγάλοι της ιστορίας. Όπως εύστοχα παρατήρησε ο Μέγας Ναπολέων «πάντες εκείνοι, τους οποίους θαυμάζει η ιστορία, ήσαν άνθρωποι. Ουδείς εξ αυτών δύναται να παραβληθεί προς τον Ένα, ο οποίος λέγεται Ιησούς. Ο Ιησούς δεν είναι απλούς άνθρωπος· είναι ο Θεάνθρωπος».</span></div>
<a href="" name="more" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16.899999618530273px;"></a><o:p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16.899999618530273px;"></o:p><br style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16.899999618530273px;" />
<div class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16.899999618530273px; margin: 0px 0px 0.75em; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 18.399999618530273px;">            Ότι ο Ιησούς είναι Θεάνθρωπος το βεβαιώνουν οι περί αυτού προφητείες, που εμφανίζουν καθαρά και με λεπτομέρειες το πορτραίτο του αιώνες πριν τη γέννησή του. Το δείχνουν ακόμη οι προφητείες, που ο ίδιος είπε για το θρίαμβο της Εκκλησίας, την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του ναού της κ.α.<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16.899999618530273px; margin: 0px 0px 0.75em; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 18.399999618530273px;">            Τη θεότητα του Χριστού διακηρύσσει επίσης η ιδανική και αψεγάδιαστη ζωή του. Ο ακηλίδωτος βίος του. Η αρετή του «εκάλυψεν ουρανούς». Ο Χριστός απηύθυνε στους εχθρούς του το ερώτημα: «Τίς εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;», το οποίο παραμένει αναπάντητο. Απαράμιλλη η διδαχή του. Τη θαυμάζουν οι αιώνες. Δυό χιλιάδες χρόνια τώρα η ανθρωπότητα επαναλαμβάνει: «Ουδέποτε ούτως ελάλησεν άνθρωπος».<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16.899999618530273px; margin: 0px 0px 0.75em; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 18.399999618530273px;">            Τη θεότητα του Χριστού επιβεβαιώνουν τα τόσα θαύματα και οι νεκραναστάσεις του, ιδίως δέ τό μέγιστο των θαυμάτων, η Ανάστασή του.<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16.899999618530273px; margin: 0px 0px 0.75em; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 18.399999618530273px;">Ο Ιησούς Χριστός χώρισε την ιστορία σε προ και μετά Χριστόν. Και τους ανθρώπους σε πιστούς και μη. Πολλοί τον πίστεψαν και τον λάτρευσαν. Γονάτισαν ευλαβικά και του υποσχέθηκαν αιώνια ευγνωμοσύνη, αφοσίωση και λατρεία. Κι αναρίθμητοι μαρτύρησαν, για την πίστη τους προς Αυτόν. Σε ένδεκα εκατομμύρια ανεβάζουν τους Μάρτυρες των τριών πρώτων χριστιανικών αιώνων. Σ’ αυτούς προστέθηκαν οι Μάρτυρες της Τουρκοκρατίας, οι Νεομάρτυρες. Και ως τις μέρες μας χύνεται άφθονο το αίμα των χριστιανών για την πίστη και την ομολογία του Χριστού.<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16.899999618530273px; margin: 0px 0px 0.75em; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 18.399999618530273px;">            Ο Χριστός και η πίστη σ’ Αυτόν πολεμήθηκαν με τη βία και το ξίφος. Αλλά και με τη γραφίδα. Είπαν και έγραψαν πολλά εναντίον του στο διάβα των αιώνων οι εχθροί του. Και τι δεν είπαν. Θέλησαν να τον δολοφονήσουν στις καρδιές των ανθρώπων. Είναι γνωστή η τοποθέτηση που κάνει για τους πολέμιους του Χριστιανισμού συγγραφείς ο διάσημος Ιταλός φιλόσοφος και ακαδημαϊκός Τζιοβάνι Παπίνι (1881-1956). Ο έξοχος αυτός διανοητής με την καταπληκτική διαλεκτική δύναμη, που ως το 1920 ήταν πολέμιος του Χριστιανισμού, μετά την επιστροφή του στο Χριστό, έγραψε: «Απ’ εδώ και πεντακόσια χρόνια, εκείνοι που θέλουν να φιγουράρουν για «ελεύθερα πνεύματα» λυσσομανούν κυριολεκτικά για να δολοφονήσουν ακόμη μια φορά τον Ιησού. Θέλουν με κάθε τρόπο να τον σκοτώσουν μέσα στις καρδιές των ανθρώπων.<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16.899999618530273px; margin: 0px 0px 0.75em; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 18.399999618530273px;">            »Μόλις λοιπόν φάνηκε ότι, η δεύτερη επιθανάτιος αγωνία του Χριστού έφτασε στους προτελευταίους ρόγχους της, παρουσιάστηκαν αυτοί οι νεκροφόροι. Αυτοί οι γελοίοι αλαζόνες που νόμιζαν ότι οι βιβλιοθήκες είναι στάβλοι και με τα φαντασμένα μυαλά τους πίστεψαν ότι θα μπορούσαν να φτάσουν στις κορφές του ουρανού ανεβαίνοντας πάνω στο αερόστατο της φιλοσοφίας. Έτσι σκέφθηκαν, ύστερα από ένα μοιραίο μεθύσι φιλοσοφίας και μεταφυσικής, κι οπλίστηκαν σαν άλλοι σταυροφόροι εναντίον του Σταυρού.<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16.899999618530273px; margin: 0px 0px 0.75em; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 18.399999618530273px;">            »Μερικοί μάλιστα από αυτούς τους επιπόλαιους ψευδολόγους, που η φαντασία τους ξεπερνούσε κάθε όριο, θέλησαν να παρουσιάσουν την ιστορία των Ευαγγελίων ως μία παράδοση από την οποία μπορούσε να φτιάξει ο καθένας μια φυσική ζωή του Ιησού …».<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16.899999618530273px; margin: 0px 0px 0.75em; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 18.399999618530273px;">            Αγαπήθηκε λοιπόν και πολεμήθηκε ο Χριστός, όσο καμιά άλλη προσωπικότητα της ιστορίας. Γεγονός, που επαληθεύει πλήρως την περί Αυτού προφητεία του δικαίου Συμεών. «Ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών … και εις σημείον αντιλεγόμενον». Και επιβεβαιώνει την αλήθεια ότι ο Χριστός είναι «ο μεγαλύτερος προβληματισμός και βασανισμός των απίστων». Έτσι εξηγείται και το συχνό φαινόμενο των μεταστροφών των διωκτών του Χριστού στην πίστη προς Αυτόν. Δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Υποκλίνονται μπροστά στη συντριπτική υπεροχή της μεγαλειώδους θεανθρώπινης μορφής του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Ρενάν. Σε βιβλίο που έγραψε εναντίον της Θεότητος του Ιησού, στο τέλος του ξεσπάει στο θερμό ύμνο προς το Χριστό: «Αναπαύθητι εν τη δόξη σου, ευγενής Μυσταγωγέ … Συ θα είσαι σημείον περί το οποίον θα συνάπτεται η φλογεροτέρα μάχη … θα καταστής κατά τοιούτον τρόπον ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητος, ώστε το ν’ αποσπάση τις το όνομά σου εκ του κόσμου τούτου ήθελεν είναι ίσον προς το να τον κλονίση εκ θεμελίων …».<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16.899999618530273px; margin: 0px 0px 0.75em; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 18.399999618530273px;">            Συμπληρώθηκαν ως τώρα είκοσι αιώνες χριστιανικής ζωής και ιστορίας και διανύουμε τον εικοστό πρώτο. Όλο αυτό το πολύβουο ποτάμι της ιστορίας επιβεβαιώνει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι το κέντρο της χριστιανικής πίστης, αλλά και ο άξονας της παγκοσμίου ιστορίας. Εύστοχα παρατηρεί ο Γερμανός φιλόσοφος Έγελος: «Πάσα ιστορία κατευθύνεται προς τον Χριστόν και προέρχεται εξ αυτού· η εμφάνισις του Υιού του Θεού είναι ο άξων της παγκοσμίου ιστορίας».</span></div>
<div class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16.899999618530273px; margin: 0px 0px 0.75em; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 18.399999618530273px;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16.899999618530273px; margin: 0px 0px 0.75em; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 18.399999618530273px;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="background-color: white; margin: 0px 0px 0.75em; text-align: right;">
<span style="color: blue; font-family: Segoe UI, sans-serif;"><span style="line-height: 18.399999618530273px;"><b>ΠΗΓΗ ''ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ'' ΑΡ. ΦΥΛ. 2010''</b></span></span></div>
</div>

Σημεῖον ἀντιλεγόμενον

Του Βασιλείου Χ. Στεργιούλη, Θεολόγου Η γιορτή της Υπαπαντής μας θυμίζει τον προφητικό λόγο για τον Ιησού Χριστό, που είπε ο πρεσβύτ...

Λόγος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στην Υπαπαντή του Ιησού Χριστού (ΑΥΡΙΑΝΗ ΕΟΡΤΗ ΚΑΤΑ ΤΟ Π.Ε.)

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div style="text-align: center;">
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><img height="640" src="http://www.religiousnet.gr/images/byzicons/wooden_icons/chv10_300.jpg" width="469" /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
</div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br />
</span></div>
<div style="text-align: center;">
<div style="text-align: center;">
<b><span style="color: red; font-size: large;">TOY EN ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ 
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ</span></b></div>
<div style="text-align: center;">
<span style="color: red; font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: center;">
<b><span style="color: red; font-size: large;">Λόγος εις την Υπαπαντήν του Κυρίου ημών Ιησού 
Χριστού και εις την Θεοτόκον και εις τον Συμεών</span></b></div>
</div>
<div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="color: #dddddd; font-weight: bold;"><span style="font-size: large;"><br /></span></span></div>
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjZFHnigwpgKNPUvxJ1yxOK75ixxIB0n7j86phMoPgDhNBSvVDb2wDNAVlif6DHjujdxL1DItV9rsWfKrwtqmaJZPfCMW2jRm86CKLL0nqgozZ8cZtiBkS_-JjQgBwaBp5y6UWA8NOoh64N/s1600/ag-ioannis-o-hrysostomos-37.jpg" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjZFHnigwpgKNPUvxJ1yxOK75ixxIB0n7j86phMoPgDhNBSvVDb2wDNAVlif6DHjujdxL1DItV9rsWfKrwtqmaJZPfCMW2jRm86CKLL0nqgozZ8cZtiBkS_-JjQgBwaBp5y6UWA8NOoh64N/s1600/ag-ioannis-o-hrysostomos-37.jpg" /></span></a><div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">Δεν φορεί μόνο σάρκα ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, αλλά 
και περιτέμνεται σύμφωνα με τον Μωσαϊκό νόμο, για να μην έχη πρόφασι η απιστία 
των Ιουδαίων. Γιατί έρχεται προς τον νόμο για χάρι του ίδιου του νόμου, για να 
ελευθερώση τους μαθητές του μέσω της πίστεως που βασιζόταν στον νόμο. Και 
παίρνει σάρκα και περιτέμνεται κι αυτός μαζί με τους Ιουδαίους. Πήρε το ίδιο με 
αυτούς σώμα, πήρε και την ίδια περιτομή. Έκανε αναντίρρητη την συγγένειά Του με 
αυτούς, ώστε να μη τον αρνηθούν, Αυτόν, ο οποίος ήταν ο Χριστός που έρχεται από 
την γενιά του Δαυίδ, και που αυτοί προσδοκούσαν. Έδειξε το γνώρισμα της 
συγγενείας Του με αυτούς. Γιατί, αν ακόμη και μετά την περιτομή Του έλεγαν «δεν 
ξέρουμε από πού είναι»[1], εάν δεν είχε περιτμηθή κατά σάρκα, η άρνησίς τους θα 
είχε κάποια εύλογη πρόφασι.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">«Όταν 
συμπληρώθηκαν οι οκτώ ημέρες»: Γιατί ο νόμος ορίζει την ογδόη ημέρα να γίνεται η 
περιτομή, και όταν φθάση η ογδόη, έρχεται μέσα ο γιατρός και πιάνει το μαχαιράκι 
και κάνει τα της τέχνης του. Δεν ισχύει δε τότε η αργία του Σαββάτου λόγω της 
περιτομής.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">Ας ρωτήσουμε λοιπόν 
τους Ιουδαίους: Ανάπαυσις το Σάββατο· τέλεια αργία αυτή την ημέρα... Για ποια 
λοιπόν αιτία η ογδόη εκτοπίζει την εβδόμη; Γιατί η ογδόη γίνεται ανώτερη από 
την εβδόμη; Όμως οι Ιουδαίοι δεν γνωρίζουν τα των Ιουδαίων. Ενώ η Εκκλησία του 
Χριστού και τον Χριστό γνωρίζει και τις Ιουδαϊκές διδασκαλίες. Περιτέμνεται 
λοιπόν το παιδί την ογδόη ημέρα, επειδή κατά την ογδόη η Ανάστασις, δηλαδή η 
Κυριακή, έμελλε να αποβή η περιτομή[2] όλου του κόσμου. Γιατί άλλωστε δεν 
διέταξε ο Μωυσής να γίνεται η περιτομή την έκτη ημέρα; Γιατί όχι την εννάτη ή 
την δεκάτη; Είναι λοιπόν προφανής η σημασία της ογδόης ημέρας, κατά την οποία 
γίνεται η Ανάστασις του Κυρίου. Όποιος λοιπόν δεν πιστεύει στην Ανάστασι είναι 
απερίτμητος στην καρδιά, αφού με την απιστία του αποξενώνεται από τον Θεό. Ενώ η 
περιτομή της πίστεως είναι αληθινή γνώσις και αίσθησις. Γι' αυτό, αγαπητέ μου, η 
περιτομή δίδεται θεωρητικά στους πιστούς υπό την έννοια του αγίου βαπτίσματος. 
Το δε άγιο βάπτισμα είναι τύπος της Αναστάσεως του Χριστού. Να περάσης λοιπόν 
από την σάρκα στο πνεύμα και από τα σωματικά στο μεγαλείο του πνεύματος και θα 
βρης εκεί μεν περιτομή σαρκική, εδώ δε περιτομή πνευματική και κάθαρσι από τις 
αμαρτίες. Ογδόη ημέρα είναι η περιτομή· η δε ογδόη ημέρα είναι και η ανάστασις· 
της δε αναστάσεως τύπος είναι το βάπτισμα. Δέστε πώς από τα μικρά προοδεύουμε 
στα μεγαλύτερα, από τα σωματικά στα πνευματικώτερα. Να έλθουν λοιπόν οι 
Ιουδαίοι κι αυτοί και να προοδεύσουν. Γιατί πρέπει να προοδεύσουν από τα σαρκικά 
και να μην αρκεστούν σ' αυτά.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">Λοιπόν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο οποίος δεν ήλθε 
να καταλύση τον νόμο, αλλά να τον εκπληρώση, περιετμήθη κι αυτός μαζί με τους 
Ιουδαίους. Λέγει λοιπόν ο Ευαγγελιστής: «Συμπληρώθηκαν οκτώ ημέρες για την 
περιτομή του και του δόθηκε το όνομα Ιησούς, όπως ωνομάστηκε από τον άγγελο 
προτού να συλληφθή στην κοιλιά της μητέρας του». Εμείς δηλαδή παίρνουμε το όνομα 
μετά την γέννησί μας, ενώ ο Ιησούς παίρνει το όνομά του προτού να γεννηθή. Γιατί 
υπήρχε και προτού να συλληφθή. Ωνομάστηκε δε Ιησούς, επειδή το έργο του ήταν 
έργο Σωτήρος.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">«Και όταν 
συμπληρώθηκαν, λέει, οι ημέρες του καθαρισμού τους σύμφωνα με τον νόμο του 
Μωυσέως». Τίνος καθαρισμού; Της Μαρίας και του Ιωσήφ. Διέταζε δηλαδή ο νόμος, η 
γυναίκα που μόλις είχε γεννήσει να καθαρίζεται και να φυλάγη τις ημέρες και να 
μην βγαίνη εξω.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">«Όταν λοιπόν 
συμπληρώθηκαν οι ημέρες του καθαρισμού σύμφωνα με τον νόμο του Μωυσέως» — 
καίτοι δεν υφίστατο τέτοια ανάγκη για την Παρθένο, αλλ' όμως εκπληρωνόταν ετσι ο 
νόμος —  «τον ανέβασαν στα Ιεροσόλυμα, για να τον προσφέρουν στον Κύριο, όπως 
έχει γραφή στον νόμο του Κυρίου». Όπου ο λόγος είναι για σωματικό καθαρισμό, 
λέει «σύμφωνα με τον νόμο του Μωυσέως»· όπου για προσφορά του Αγίου, «όπως έχει 
γραφτή, λέει, στον νόμο του Κυρίου». Όχι ότι ο νόμος του Μωυσέως δεν ήταν νόμος 
του Κυρίου· διότι, όσα λέει ένας προφήτης κινούμενος από το Άγιο Πνεύμα, δεν τα 
λέει μόνος, αλλά ο Κύριος του τα υπαγορεύει. Επειδή όμως και ο καθαρισμός είχε 
χαρακτήρα σωματικό, γι’ αυτό λέει «νόμο του Μωυσέως». Όταν όμως προσφερόταν το 
πρωτότοκο, λέει «κατά τον νόμο του Κυρίου» τιμώντας έτσι το 
νεογέννητο.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">«Όπως είναι γραμμένο 
στον νόμο του Κυρίου: κάθε αρσενικό που διανοίγει μήτρα να ονομασθή άγιο και 
αφιερωμένο στον Κύριο». Αυτή λοιπόν η φράσις και η διάταξις ολόκληρη και η 
αφορμή της διατάξεως βάλθηκε γι' αυτόν που επρόκειτο να διανοίξη μήτρα. Γιατί 
όλα τα πρωτότοκα των ζώων και των ανθρώπων ουδέποτε διήνοιξαν μήτρα, αλλά ήταν 
απλώς και μόνο πρωτότοκα. Εκείνος όμως που γεννήθηκε από μητέρα παρθένο, αυτός 
μόνο διήνοιξε μήτρα. Κάνε μου λοιπόν την χάρι και πρόσεξε ότι η διατύπωσις όλου 
αυτού του νόμου έγινε για εκείνον μόνο που επρόκειτο να γεννηθή από μητέρα 
παρθένο. Πώς όμως να την κατανοούσαν οι Ιουδαίοι; Γιατί σαν σαρκικοί που είναι 
απέχουν πολύ από του να καταλάβουν τα νοήματα της πνευματικής 
διδασκαλίας.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">Έπειτα ανεβαίνουν «για να 
προσφέρουν θυσία, σύμφωνα με αυτό που λέει ο νόμος του Κυρίου, ένα ζευγάρι από 
τρυγόνια ή δύο νεοσσούς από περιστέρια»[3]. Έγιναν δε και αυτά τυπικά, κατά τον 
νόμο, ώστε να μην υπάρχη καμμιά έλλειψις στην πιστή εκτέλεσι του νόμου. Αυτά 
είναι συγκεκαλυμμένα νοήματα του Μωσαϊκού νόμου. Ας έλθουμε όμως στην εξήγησι 
του Ευαγγελίου.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">«Και να, υπήρχε ένας άνθρωπος στην Ιερουσαλήμ που 
ωνομαζόταν Συμεών. Και ο άνθρωπος αυτός ήταν δίκαιος και ευλαβής και το Πνεύμα 
του Θεού ήταν επάνω του. Αυτός είχε λάβει αποκάλυψι από το Άγιο Πνεύμα ότι δεν 
θα τελείωνε την ζωή του προτού δη τον Χριστό τον Κυρίου». Γέροντας ήταν ο Συμεών 
και περίμενε την εκπλήρωσι της υποσχέσεως. Έμενε στον ναό μέσα και μονολογούσε: 
Όπου και να γεννηθή, οπωσδήποτε εδώ θα παρουσιασθή.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">«Αυτός ήλθε κατ' έμπνευσιν του Πνεύματος στον ναό» 
εκείνη την ώρα που οι γονείς έφερναν εκεί το παιδί. Διότι βέβαια πολλές φορές 
ερχόταν, αλλά με δική του πρόθεσι. Τότε όμως οδηγημένος από το Άγιο Πνεύμα στην 
κατάλληλη στιγμή, έρχεται, για να λάβη την εκπλήρωσι της 
υποσχέσεως.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">«Αυτός δέχτηκε στην 
αγκαλιά του τον Ιησού και ευλόγησε τον Θεό και είπε: Σήμερα αφήνεις ελεύθερο τον 
δούλο σου, Δέσποτα, να πεθάνη κατά τον λόγο σου με ειρήνη». Από πού τον αφήνεις 
ελεύθερο; Από τον στίβο της ζωής. Γιατί είναι γεμάτα λύπη τα βιοτικά πράγματα. Η 
ζωή είναι φυλακή. Εκείνος λοιπόν ήθελε να ελευθερωθή. Εάν όμως κάποιος την 
αναχώρησι από την εδώ ζωή την θεωρή ζημία αυτός δεν είναι ακόμη τέλειος στην 
πίστι.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">Εκείνος όμως έλεγε: «Σήμερα 
αφήνεις ελεύθερο τον δούλο σου, Δέσποτα, να πεθάνη κατά τον λόγο σου με ειρήνη». 
Διότι αυτός που πρόκειται να κάμη ειρήνη με τον κόσμο έφθασε· ο ειρηνοποιός έχει 
έλθει- εκείνος που συνδέει τον ουρανό με την γη και μετατρέπει την γη σε ουρανό 
με την ευαγγελική διδασκαλία έχει καταφθάσει.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="http://www.imaik.gr/wp-content/uploads/Untitled-01.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><img border="0" src="http://www.imaik.gr/wp-content/uploads/Untitled-01.jpg" /></span></a></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">Ο Συμεών φωνάζει: «Σήμερα αφήνεις ελεύθερο τον δούλο 
σου, Δέσποτα, να πεθάνη κατά τον λόγο σου με ειρήνη, γιατί είδαν τα μάτια μου 
την σωτηρία σου», λέει. Τι είναι αυτό που λέει; Προηγουμένως δηλαδή πίστευα με 
την διάνοιά μου και γνώριζα με τον λογισμό μου. Τώρα όμως είδαν και τα μάτια 
μου. Και εκείνο που προσδοκούσα με την καρδιά μου, να που το είδαν τα μάτια μου 
εκπληρωμένο. Και ποιο είναι αυτό; «Είδα, λέει, την σωτηρία σου». Ποια σωτηρία; 
«Αυτήν που ετοίμασες ενώπιον όλων των λαών». Όχι του λαού του ενός ούτε του λαού 
του Ισραήλ μόνο, αλλά «ενώπιον όλων των λαών». Γιατί αυτός που γεννήθηκε είναι 
διδάσκαλος όλων των ανθρώπων.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">«Φως 
που θα είναι αποκάλυψις για τους εθνικούς και δόξα για τον λαό σου τον Ισραήλ». 
Γιατί φως; Επειδή ακριβώς οι εθνικοί βρίσκονταν στο σκοτάδι. Επειδή τα 
σκοτισμένα ειδωλολατρικά έθνη φωτίζονταν.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">«Φως που θα είναι αποκάλυψις για τους εθνικούς και 
δόξα για τον λαό σου τον Ισραήλ». Εδώ η δόξα και εκεί η αποκάλυψις. Εκεί η αρχή 
της διδασκαλίας, εδώ η πρόοδος της μαθήσεως.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">«Δόξα για τον λαό σου τον Ισραήλ». Αλλά εδώ σίγουρα θα 
ρωτήση κάποιος: Και πού είναι οι Ισραηλίτες; Έχεις τον Πέτρο, έχεις τον Παύλο, 
έχεις τον Ιωάννη, έχεις τις τρεις χιλιάδες, έχεις τις πέντε χιλιάδες, έχεις την 
Εκκλησία της Ιερουσαλήμ, έχεις αυτούς που πίστεψαν από τις τάξεις των Ιουδαίων. 
Γιατί μέσα στους πιστούς βρισκόταν το έθνος. «Εάν ο Κύριος των Δυνάμεων δεν 
άφηνε για σπόρο μια μικρή μερίδα πιστού λαού ανάμεσά μας, θα είχαμε γίνει σαν τα 
Σόδομα και θα είχαμε όμοια τύχη με τα Γόμορρα»[4]. Διότι λέει επίσης ο Θεός: 
«Κράτησα για τον εαυτό μου επτά χιλιάδες άνδρες, οι οποίοι δεν γονάτισαν να 
προσκυνήσουν τον Βάαλ»[5]. Έτσι μέσα στον λαό φυλαγόταν το σπέρμα της πίστεως 
και δεν χάθηκε ο λαός — μη γένοιτο — ούτε εξαχρειώθηκαν όλοι οι Ιουδαίοι. Αφού 
και τώρα, σ' αυτή την μακάρια κατάστασι και κλήσι των Χριστιανών πολλοί είναι οι 
καλεσμένοι, λίγοι όμως οι εκλεκτοί. Ο Χριστός δηλαδή κάλεσε όλη την οικουμένη 
και ετοίμασε το άγιο τραπέζι του Ευαγγελίου. Αλλά όταν έλθη στη Δευτέρα 
Παρουσία, μπαίνει μέσα και κάνει ξεδιάλεγμα και εξετάζει με προσοχή τους 
συνδαιτυμόνες. Κι αν βρη κανένα να μη έχη ένδυμα κατάλληλο για γάμο του λέει: 
«Φίλε, πώς μπήκες εδώ μέσα χωρίς γαμήλιο ένδυμα;»[6] Και θα τον βγάλη έξω καθώς 
ακούσαμε στα Ευαγγέλια. Ώστε, όπως και εκεί έγινε εκλογή, έτσι και εδώ θα γίνη 
εκλογή. Μήπως δηλαδή, επειδή έχουμε κληθή, πρέπει στο εξής να αλαζονευώμαστε, 
σαν να έχουμε, αλήθεια, εξασφαλίσει την τελειότητα; Λοιπόν, η πτώσις εκείνων ας 
γίνη δική μας ασφάλεια. Έτσι, αγαπητέ, ούτε ο λαός χάθηκε ολόκληρος, ούτε όλος 
εξαχρειώθηκε, ούτε όλος απίστησε, ούτε όλος κατεδίωξε τους Αποστόλους, αλλά με 
το κήρυγμα των Αποστόλων πίστευσαν αμέσως τρεις χιλιάδες, χωρίς τις γυναίκες 
και τα παιδιά. Και έγινε στην Ιερουσαλήμ Εκκλησία αναρίθμητη, ενώ ακόμη δεν 
είχε καταστραφή ο Ναός, ενώ ακόμη δεν είχαν εκδιωχθή oι Ιουδαίοι, ενώ ακόμη δεν 
είχε γκρεμισθή η Ιερουσαλήμ. Οικοδομήθηκε Εκκλησία και τα λόγια του Ιωάννη 
έγιναν ξεκάθαρη αλήθεια: «Εκείνος πρέπει να μεγαλώνη, εγώ δε να 
μικραίνω»[7].</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">Ο Συμεών λοιπόν που 
είναι προφήτης λέγει: «Δόξα για τον λαό σου τον Ισραήλ». Γιατί ήταν δόξα γι' 
αυτούς που προσδοκούσαν η συνάντησις εκείνου τον οποίο 
προσδοκούσαν.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">Και αναλογίζονταν ο 
Ιωσήφ και η Μαρία αυτά που άκουγαν: Ο άγγελος έφερε την ευχάριστη είδησι, οι 
μάγοι τον εγνώρισαν, οι ποιμένες τον έμαθαν, οι στρατιές των αγγέλων χόρευαν, το 
αστέρι από πάνω τον ανήγγειλε, ο Συμεών προφητεύει, η Άννα η κόρη του Φανουήλ 
προφητεύει, η γη αγαλλόταν, ο ουρανός μίλησε με το αστέρι, οι μάγοι αρνήθηκαν 
τον τύραννο, οι ποιμένες προσκύνησαν τον αρχιποιμένα, όλα τον εγνώρισαν, η 
μητέρα ήξερε, ο Ιωσήφ πληροφορήθηκε, έτρεμαν για όσα έγιναν, όμως κατάλαβαν την 
έκβασι των γεγονότων.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<a href="http://cdn.thebest.gr/media/images/frontNews/clbxucvkuf52e8fc82bd34f.jpg" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><img border="0" height="217" src="http://cdn.thebest.gr/media/images/frontNews/clbxucvkuf52e8fc82bd34f.jpg" width="320" /></span></a><div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">«Και ο Συμεών τους 
ευλόγησε και είπε στην Μαριάμ την μητέρα του: Αυτός πρόκειται να γίνη πτώσις και 
έγερσις για πολλούς μέσα στον Ισραήλ και σημείο αντιλεγόμενο». Πτώσις για 
ποιους; Σαφώς γι' αυτούς που απιστούν, αυτούς που αντιλέγουν, αυτούς που τον 
σταυρώνουν. Και έγερσις για ποιους; Αυτούς που τον αναγνωρίζουν και τον 
ομολογούν με ευγνωμοσύνη.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">«Και σημείο 
αντιλεγόμενο». Ποιο σημείο αντιλεγόμενο; Το σημείο του Σταυρού, που η Εκκλησία 
το θεωρεί σωτηρία του κόσμου, που οι Ιουδαίοι το εχθρεύονται και που πολλές 
φορές και ο ουρανός το διεκήρυξε. Αμφισβητείται το σημείο, για να νικήση η 
αλήθεια. Γιατί χωρίς αντίλογο δεν μπορεί να γίνη ολοκληρωμένη νίκη. Έπρεπε 
λοιπόν να εμφανισθή η αντιλογία, για να εκδώση την απόφασί του ο δικαστής, αφού 
μακροθυμήση μέχρι το τέλος των αιώνων. Γι' αυτό λέει «και σημείο αντιλεγόμενο». 
Αντιλέγουν δε εκείνοι που απιστούν.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">Και συ, λέει, θεωρείσαι μητέρα. Άραγε λοιπόν εσύ θα 
μείνης εκτός πειρασμού, επειδή συμφώνησες να γίνης μητέρα, επειδή τον εγέννησες, 
επειδή έκρινες καλό να του δανείσης την μήτρα σου; (Διότι η κοιλιά σου έγινε 
δοχείο της ενεργείας του Αγίου Πνεύματος). Άραγε λοιπόν θα μείνης εκτός 
πειρασμού, επειδή έγινες Θεοτόκος, επειδή συνέλαβες χωρίς πείρα γάμου, επειδή 
καταστάθηκες Μητέρα του Δημιουργού σου; Άραγε εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού; 
Ούτε κι εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού, αλλά «κι εσένα την ίδια μια ρομφαία θα 
σου διαπεράση την ψυχή». Γιατί, Κύριε μου; Σε τι αμάρτησα; Σε τίποτε δεν 
αμάρτησες βέβαια. Όταν όμως Τον δης κρεμασμένο στον Σταυρό, όταν Τον δης να 
υποφέρη για όλο τον κόσμο, όταν δης στον Σταυρό τα χέρια Του τρυπημένα και 
καρφωμένα στο ξύλο, τότε θα αρχίσης να αμφιβάλλης και να λες: Αυτός είναι 
εκείνος για τον οποίο μου μίλησε ο άγγελος; Αυτός είναι εκείνος στον οποίο 
έγινε το θαύμα της συλλήψεως; Παρθένος ήμουν και γέννησα και έμεινα πάλι 
παρθένος. Γιατί λοιπόν αυτός σταυρώνεται;</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">«Κι εσένα την ιδια μια ρομφαία θα σου διαπεράση την 
ψυχή». Ώστε, σύμφωνα με την προφητεία του δικαίου Συμεών, κανένας δεν έμεινε 
εκτός πειρασμού. Ο Πέτρος, ο κορυφαίος από τους μαθητές, τον αρνήθηκε τρεις 
φορές. Οι άλλοι μαθητές τον εγκατέλειψαν και έφυγαν. Ούτε είχε άλλωστε ο 
τσομπάνος ανάγκη από τα πρόβατα για να τον προστατεύσουν, ενόσω αυτός έδιωχνε 
τους λύκους, ούτε ο αγωνιστής είχε ανάγκη από βοηθούς, αλλά όλοι τους έφυγαν. 
Και ο Χριστός έμεινε μόνος κρεμασμένος στον Σταυρό σαν κριάρι έτοιμο για θυσία. 
Λοιπόν και αυτής την ψυχή την διεπέρασε η ρομφαία: ο πειρασμός δηλαδή και η 
αμφιβολία.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">«Κι εσένα την ίδια μια 
ρομφαία θα σου διαπεράση την ψυχή, ώστε να αποκαλυφθούν από πολλές καρδιές οι 
λογισμοί». Πάσχει λοιπόν ο Ιησούς, για να ελέγξη την απιστία και για να γεμίση 
από ευγνωμοσύνη τις καρδιές αυτών που Τον πιστεύουν. Αντιλέγεται το σημείο, για 
να ελεγχθούν αυτοί που αντιλέγουν από κακία. Γιατί, αν η αλήθεια ήταν από κάθε 
άποψι αναντίρρητη για τους ανθρώπους, τότε η ευσέβεια θα έμενε αδοκίμαστη. Όμως 
με το να γίνεται παραχώρησις στην αντιλογία, δοκιμάζεται η ελεύθερη εκλογή της 
αλήθειας. Αντιλέγεται το σημείο. Γιατί πώς αλλιώς θα δοκιμάζονταν οι μάρτυρες 
στους διωγμούς; Πώς θα αγωνίζονταν και θα αναδεικνύονταν νικητές με την 
καρτερία τους; Δες πόσο ωφέλησε η αντιλογία, αφού έφτιαξε όχι πιστούς απλώς, 
όπως θάλεγε κανείς, αλλά και μάρτυρες που έφθασαν μέχρι τα βασανιστήρια και τον 
θάνατο και παρουσίασαν μια απόδειξι της χάριτος του Χριστού με την καρτερία 
τους.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">Όταν λοιπόν ο Συμεών λέει 
«ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον 
αντιλεγόμενον», εννοείται ότι ούτε την πτώσι την προξενεί αυτός, ούτε την 
ανάστασι την προσφέρει με την βία, αλλά «κείται εις πτώσιν» αυτών που 
σκοντάφτουν στον λίθο του προσκόμματος και «εις ανάστασιν» εκείνων που 
πιστεύουν με την αγαθή τους προαίρεσι. Διότι λέει «κείται». Σαν να έλεγε κανείς: 
Το φως ανατέλλει για να βλέπουν οι υγιείς, ενώ αυτοί που τους πονούν τα μάτια να 
απομακρυνθούν ακόμη περισσότερο από την λάμψι του φωτός. Γιατί πώς αλλιώς θα 
ήταν δυνατόν οι πρώτοι να πέσουν και να είναι αξιοκατάκριτοι, ενώ οι δεύτεροι να 
σηκωθούν με χρηστές ελπίδες που προέρχονται από την καλή τους προαίρεσι, αν δεν 
υπήρχε το «αντιλεγόμενο σημείο»; Γιατί λέει ο Συμεών «και εις σημείον 
αντιλεγόμενον»; Για να μη προξενήση η αντιλογία απορία στους πιστούς. Το να 
αμφισβητείται δε και η αλήθεια του Θεού, είναι φανερό ότι αυτό γίνεται, επειδή 
το επιτρέπει ο Θεός. Κανένας δηλαδή δεν μπορεί να προβάλη καμμιά αντίρρησι, αν 
δεν το επιτρέψη αυτό ο Θεός. Είναι όντως αναγκαία η παραχώρησι αυτή εκ μέρους 
του Θεού, για να φανερωθούν οι άξιοι.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">Θα έλθη όμως εποχή που δεν θα υπάρχη πια καμμιά 
αντίρρησις. Όταν δηλαδή το σημείο του Σταύρου θα λάμψη σαν προάγγελος του Κυρίου 
από τον ουρανό, «τότε θα κλίνη κάθε γόνυ στα επουράνια και στα επίγεια και στα 
καταχθόνια και κάθε γλώσσα θα ομολογήση ότι ο Χριστός είναι Κύριος προς δόξαν 
του Θεού Πατρός»[8]. Όσο δηλαδή το σημείο αυτό φαίνεται μόνο του και είναι απλό 
σημείο και δεν φαίνεται πουθενά ο σημαινόμενος, το σημείο θα αντιλέγεται. Όταν 
όμως ο ίδιος ο σημαινόμενος αποκαλύψη τον εαυτό του κατά την Δευτέρα Παρουσία, 
τότε πια κανείς δεν θα τολμά να αντιλογήση στο σημείο, γιατί ο σημαινόμενος θα 
έχη καταφθάσει με ολοφάνερη την θεότητά του εναντίον εκείνων που Τον αρνούνται. 
Τότε εκείνοι που προηγουμένως είχαν δεχθή το σημείο θα δοξασθούν από αυτόν που 
εκείνο υποδήλωνε, ενώ εκείνοι που αμφισβήτησαν το σημείο θα καταδικασθούν από 
τον υποδηλωθέντα. Και αυτό θα είναι τότε το τέλος της αντιλογίας, το τέλος της 
πλάνης, το τέλος της αμφιβολίας, το τέλος της απιστίας, η αρχή δε των βραβείων 
και των στεφάνων. Αυτά μακάρι όλοι μας να τα επιτύχουμε με την χάρι του Κυρίου 
ημών Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος στους ατελεύτητους 
αιώνες. Αμήν.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">[1]  πρβλ. Ιωάν. ζ' 41-43</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">[2]  Η ανάστασις των 
νεκρών κατά την δευτέρα παρουσία θα αποτελέση την «περιτομή» δηλ. την οριστική 
απομάκρυνσι του κακού και της αμαρτίας από ολόκληρη την κτίσι.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">[3]  Λευϊτ. ε’ 
11, ιβ’ 8</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">[4]  Ησ. α’ 9</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">[5]  Ρωμ. ια’ 4· πρβλ. Γ’ Βασ. ιθ’ 18</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">[6]  
Ματθ.  κβ’ 12</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">[7]  Ιωάν. γ’ 30</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;">[8]  Φιλιπ. Β’ 10-11</span></div>
<div style="text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><br /></span></div>
<div style="text-align: right;">
<span style="color: blue;"><b><br /></b></span></div>
<div style="text-align: right;">
<span style="color: blue;"><b>ΠΗΓΗ ''ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ (ΑΓΑΠΗ, ΑΛΗΘΕΙΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ) / ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ</b></span></div>
<div style="text-align: right;">
<span style="color: blue;"><b>ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΣΟΣΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗΣ 
ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΥ</b></span></div>
<div style="text-align: right;">
<br /></div>
</div>
</div>

Λόγος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στην Υπαπαντή του Ιησού Χριστού (ΑΥΡΙΑΝΗ ΕΟΡΤΗ ΚΑΤΑ ΤΟ Π.Ε.)

TOY EN ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Λόγος εις την Υπαπαντήν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και εις την Θεοτόκ...

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ (ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ)

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<br />
<br />
<div align="center" class="MsoNormal" style="margin-left: 2.85pt; text-align: center; text-indent: 36pt;">
<div class="separator" style="clear: both;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-Q90JwZ0YUKXbK2R_Gldd04mjIaswBcCfKvo1aDYwb1BU95qlLtp6Uzf0CazvIDqBxkjR9UZ0kuMNB8b3SxlVC3XgReeF7GjRkTJQDK1LJSekVx7HvP15TQadhVmoArUdZhv8k-kXvoE/s1600/%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%B7%CC%81+%CE%B1%CF%83%CF%89%CC%81%CF%84%CE%BF%CF%85.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-Q90JwZ0YUKXbK2R_Gldd04mjIaswBcCfKvo1aDYwb1BU95qlLtp6Uzf0CazvIDqBxkjR9UZ0kuMNB8b3SxlVC3XgReeF7GjRkTJQDK1LJSekVx7HvP15TQadhVmoArUdZhv8k-kXvoE/s1600/%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%B7%CC%81+%CE%B1%CF%83%CF%89%CC%81%CF%84%CE%BF%CF%85.jpg" width="320" /></a></div>
<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Arial Unicode MS';"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 17px;"><br /></span></span></div>
<div align="center" class="MsoNormal" style="margin-left: 2.85pt; text-align: center; text-indent: 36pt;">
<span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 13pt;">«</span><i><span lang="EL" style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 13pt;">᾽Α</span></i><i><span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 13pt;">ναστάς πορεύσομαι 
πρ</span></i><i><span lang="EL" style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 13pt;">ό</span></i><i><span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 13pt;">ς τ</span></i><i><span lang="EL" style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 13pt;">ό</span></i><i><span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 13pt;">ν πατέρα 
μου</span></i><span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 13pt;">»</span><span lang="EL" style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 13pt;"> (Λουκ. 15, 
18)</span></div>
<div class="MsoNormal" style="margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt; text-justify: inter-ideograph;">
<br /></div>
<div class="MsoNormal" style="margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 13pt;"> Είναι 
τρομερή η ενέργεια που περικλείει η παραβολή του ασώτου, το ευαγγελικό ανάγνωσμα 
της ομώνυμης Κυριακής, η οποία αποτελεί το δεύτερο σκαλοπάτι της εισόδου μας στο 
ευλογημένο Τριώδιο. Κι αυτό γιατί προεκτείνει τη δυναμική της μετάνοιας, που 
τόνισε η προηγουμένη Κυριακή με την παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου, ως 
εκείνης της εσωτερικής αλλαγής του ανθρώπου, η οποία δίνει την ώθηση για 
πραγματική σχέση με τον Θεό Πατέρα. Εννοούμε ότι αν στο πρόσωπο του Τελώνη 
είδαμε την εν ταπεινώσει κραυγή της μετάνοιας που αποδέχεται ο Θεός – «<i>ο Θεός 
ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ</i>» - στο πρόσωπο του μικρού γιου της παραβολής του 
ασώτου βλέπουμε τη μετάνοια ως κίνηση της υπάρξεως, προκειμένου να απεγκλωβιστεί 
από το χάος της απώλειας και της νέκρωσης της αμαρτίας και να βρει το αληθινό 
της πρόσωπο: αυτό που ανατέλλει με τη θέα του προσώπου του Πατέρα Θεού. 
«<i>Αναστάς πορεύσομαι προς τον Πατέρα μου</i>», θα σηκωθώ και θα πάω προς τον 
πατέρα μου.  Δεν είναι τυχαίο, γι’ αυτό, που η παραβολή του ασώτου, κατά την 
εκκλησιαστική ορολογία, έχει χαρακτηριστεί ως «το μαργαριτάρι των παραβολών του 
Κυρίου» και ως «το ευαγγέλιο των ευαγγελίων». Πουθενά αλλού δεν παρουσιάζεται με 
τόση ένταση η κατάντια της αμαρτίας, αλλά και η αγάπη του Θεού, το φιλεύσπλαχνο 
και το φιλάνθρωπο του μεγάλου Πατέρα.</span></div>
<div class="MsoNormal" style="margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt; text-justify: inter-ideograph;">
<br /></div>
<div class="MsoNormal" style="margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 13pt;"> 1. Δεν θα 
ασχοληθούμε με την περίπτωση του μεγάλου γιου: αυτός λειτουργεί με τρόπο που ενώ 
εξωτερικά φαίνεται να είναι καλός και υποτακτικός, στην πραγματικότητα είναι 
στην αντίπερα όχθη του Πατέρα του. Δεν μπορεί να κατανοήσει την αγάπη του, δεν 
νιώθει καν ότι είναι γιος του. Ο Πατέρας του τον αντιμετωπίζει διαρκώς ως γιο 
του -  «<i>όλα τα δικά μου είναι δικά σου</i>» -   εκείνος επιμένει να έχει τη 
συνείδηση δούλου και μισθωτού - «<i>τόσα χρόνια σου δουλεύω</i>». Πρόκειται για 
μία διαφορετικού τύπου από ό,τι στον μικρό γιο κατάντια στην αμαρτία,  για μία 
άλλη ασωτία, όπως έχει ειπωθεί, στην οποία δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια λύση. 
Η τελική στάση του μεγάλου γιου μένει μετέωρη. Ο Χριστός δεν κάνει αποτίμηση 
αυτής.</span></div>
<div class="MsoNormal" style="margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 13pt;">Στον μικρό γιο όμως τα 
πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα: ο μικρός γιος, λόγω της φυγής από το σπίτι του 
Πατέρα, έχει οδηγηθεί σε έσχατη πτώση: ζει στερημένα («<i>ήρξατο 
υστερείσθαι</i>»), πεινάει και νιώθει ότι χάνεται («<i>λιμώ απόλλυμαι</i>»), 
γίνεται δούλος άλλων («<i>εκολλήθη ενί των πολιτών</i>»), ενώ το αίσθημα της 
ορφάνιας τον έχει καταβάλει («<i>ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιός σου</i>»).  Κι 
είναι μία τραγική κατάσταση, που αξιολογικά επιβεβαιώνεται από ό,τι ο Πατέρας 
του θα πει αργότερα: «<i>Ούτος ο υιός μου νεκρός ην…και απολωλός</i>». Νεκρός 
και χαμένος. Αυτό πράγματι είναι το τίμημα της αμαρτίας: νομίζει κανείς ότι 
απελευθερώνεται, ότι βρίσκει τον εαυτό του, και τελικώς γίνεται δούλος, χάνει 
τον εαυτό του, νεκρώνεται. Κι αυτό συμβαίνει διότι ακριβώς ο άνθρωπος φεύγει από 
τη φυσιολογική του κατάσταση: να είναι με τον Πατέρα του, να ζει στο σπίτι το 
δικό του. Είναι η τραγική ερμηνεία που δίνει ολόκληρη η Αγία Γραφή σχετικά με το 
δράμα της πορείας του ανθρώπου: ο βασιλιάς άνθρωπος, ο «<i>κατ’ εικόνα και καθ’ 
ομοίωσιν Θεού</i>» δημιουργημένος ξεπέφτει λόγω της άρνησής του να υπακούσει 
στον Θεό Πατέρα. Αμαρτάνει και με την αμαρτία του εισέρχεται ο θάνατος στο 
ανθρώπινο είδος. «<i>Διά της αμαρτίας ο θάνατος</i>».</span></div>
<div class="MsoNormal" style="margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt; text-justify: inter-ideograph;">
<br /></div>
<div class="MsoNormal" style="margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 13pt;">2. Στον μικρό γιο όμως 
παρακολουθούμε και την ανάστασή του από την πτώση του: «<i>αναστάς</i>» - ό,τι 
κατανοείται ως μετάνοια.  Έρχεται κάποια στιγμή που συναισθάνεται τι είχε 
συμβεί, που νιώθει την εξαθλίωση της υπάρξεώς του – «<i>εις εαυτόν ελθών</i>», 
συναισθάνθηκε τι του είχε συμβεί – και αποφασίζει να αλλάξει. Κι αυτό θα πει ότι 
η αμαρτία έχει ένα όριο, φτάνει δηλαδή κανείς σε ένα σημείο που βλέπει ότι «δεν 
πάει άλλο». Κι αυτό το οριακό σημείο της έσχατης πτώσεως, του «μπουχτίσματος» 
της αμαρτίας, μπορεί να λειτουργήσει ως νέα αρχή, ως νέα αφετηρία. Πότε όμως; 
Όταν υπάρχει η στροφή προς το πατρικό σπίτι. Όταν η ανάμνηση του Πατέρα 
παραμένει ζωντανή και η εικόνα του λειτουργεί θετικά στον απομακρυσμένο από 
Αυτόν άνθρωπο. «<i>Αναστάς πορεύσομαι προς τον Πατέρα μου</i>». Ο άσωτος μπορεί 
να είχε χαθεί μέσα στις αμαρτίες, μπορεί να είχε νεκρωθεί προσωρινά από ό,τι 
έκανε, όμως ακριβώς αυτό γίνεται η αφορμή να θυμηθεί το πρόσωπο του Πατέρα, του 
γεμάτου αγάπη και στοργή απέναντί του.  Θα λέγαμε ότι βρίσκεται σε ένα είδος 
προνομιακής θέσεως: έχει σπίτι και έχει Πατέρα, που τον αγαπά.  Δεν θυμίζει 
τούτο αυτό που έλεγε ο Γέροντας Παΐσιος, ότι τα παιδιά που απομακρύνονται από 
τον Θεό, ενώ σχετίζονταν μικρά με την Εκκλησία, δεν πρέπει να τα φοβόμαστε, 
γιατί, όταν συνέλθουν, θα ξέρουν πού θα γυρίσουν; Για να πει στη συνέχεια: 
εκείνα που δεν γνώρισαν καθόλου τον Θεό, αυτά να λυπάσθε. Γιατί όταν θα έλθει η 
στιγμή να συνέλθουν, δεν θα ξέρουν πού να πάνε.</span></div>
<div class="MsoNormal" style="margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 13pt;">Το «<i>αναστάς 
πορεύσομαι προς τον Πατέρα μου</i>» σημαίνει λοιπόν την ουσία της σώζουσας 
μετάνοιας. Αναγνωρίζω την πτώση μου, την αμαρτωλότητά μου, την απομάκρυνσή μου 
από το θέλημα του Θεού, όμως δεν μένω εκεί. Στρέφομαι με δύναμη προς τον Θεό, σ’ 
Αυτόν που με αγαπά και με σέβεται. Η συναίσθηση της αμαρτίας δηλαδή και η πίστη 
στην αγάπη του Θεού Πατέρα συνιστούν τα δομικά στοιχεία της μετάνοιας. Ένα από 
τα δύο αν λείπει, δεν έχουμε γνησιότητα αυτής. Κι αυτό υπήρξε για παράδειγμα και 
το δράμα του μαθητή του Χριστού Ιούδα: ένιωσε την αμαρτία της προδοσίας του 
απέναντι στον Δάσκαλο, δεν μπόρεσε όμως να πιστέψει στην αγάπη Του. Κι ενώ 
μετάνιωσε, δεν σώθηκε. Διότι τον κατέλαβε η απελπισία και η απόγνωση – τα 
μεγαλύτερα όπλα του εχθρού διαβόλου.</span></div>
<div class="MsoNormal" style="margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt; text-justify: inter-ideograph;">
<br /></div>
<div class="MsoNormal" style="margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 13pt;">3. Η εικόνα του 
φιλόστοργου και φιλεύσπλαχνου Πατέρα λοιπόν  είναι και το κρισιμότερο στοιχείο 
για να υπάρξει και να λειτουργήσει η μετάνοια στον μικρό γιο, τον άσωτο, τον 
καθένα δηλαδή από εμάς άνθρωπο. Δεν φαίνεται να ήταν πρωτίστως οι συνέπειες της 
αμαρτίας, αλλά η εικόνα του Πατέρα εκείνο που έδωσε την αποφασιστική ώθηση στον 
άσωτο για να μετανοήσει. Αν ο άσωτος μέσα στην κατάντια του και την απελπισία 
του είχε ως εικόνα Πατέρα έναν σκληρό και αυστηρό ελεγκτή και δικαστή, ουδέποτε 
θα είχε πάρει τον δρόμο της επιστροφής. Η κατάντια θα ήταν μόνιμη. Και σίγουρα 
θα γινόταν χειρότερη. Ο Πατέρας του όμως – το πρότυπο για κάθε αληθινό πατέρα – 
παρουσιάζεται με αληθινή αγάπη απέναντί του. Κι η μεγαλύτερη απόδειξη: ο 
σεβασμός της ελευθερίας του. Δεν τον καταπιέζει για να μείνει στο σπίτι, δεν του 
αρνείται την έξοδο, δεν τον απειλεί, δεν «του κρατάει μούτρα». Ενώ γνωρίζει το 
τραγικό αποτέλεσμα της κακής επιλογής του παιδιού του, το αφήνει να αποφασίσει 
ελεύθερα. Γιατί ακριβώς το αγαπάει. Και η συνέχεια της παραβολής επιβεβαιώνει το 
αέναο της αγάπης αυτής: περιμένει πάντοτε την επιστροφή του παιδιού του, 
χαίρεται με απόλυτο τρόπο όταν πραγματοποιείται αυτή. Είναι η εικόνα του Θεού 
Πατέρα μας, που επειδή είναι τόσο καταλυτική, έχουν πει ότι δεν πρέπει η 
παραβολή να λέγεται «του ασώτου», αλλά «του φιλεύσπλαχνου ή σπλαχνικού πατέρα». 
Η πλήρης αγάπης στάση Του είναι και το πιο καθοριστικό στοιχείο της παραβολής. 
Δεν είναι τυχαίο που είπαν ότι αν χάνονταν όλες οι άγιες Γραφές, αλλά κάποιος 
προλάβαινε να κρατήσει τη συγκεκριμένη σελίδα με την παραβολή του ασώτου, θα 
ήταν και μόνη αυτή αρκετή για να αναπληρωθεί όλη η διδασκαλία του Κυρίου: εκεί 
παρουσιάζεται ποιος είναι ο Θεός και πόσο αγαπά το πλάσμα Του, τον άνθρωπο. Γι’ 
αυτό και η αγάπη του Θεού εν προσώπω Ιησού Χριστού είναι το πλέον 
αδιαπραγμάτευτο γεγονός σε όλη τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Μπορεί κανείς τα 
πάντα να αμφισβητήσει, όχι όμως την αγάπη του Θεού. Κι όμως, είναι αυτό στο 
οποίο χωλαίνουμε ακόμη και οι χριστιανοί. Αν πολλές φορές δεν μετανοούμε όπως 
πρέπει, αν ταλαιπωρούμαστε στη ζωή αυτή, ενώ μας έχει δοθεί το μεγαλύτερο δώρο 
του Θεού: να είμαστε δικοί Του και μέλη του αγίου σώματός Του, είναι διότι 
αμφισβητούμε την αγάπη Του. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι αμαρτίες μας, η 
κατάντια μας είναι πολύ μεγάλα για τον Θεό και υπερβαίνουν την αγάπη 
Του.</span></div>
<div class="MsoNormal" style="margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt; text-justify: inter-ideograph;">
<br /></div>
<div class="MsoNormal" style="margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 13pt;">4. Και τι γίνεται πια 
με τη μετάνοια του ασώτου; Αναγνωρίζοντας τις αμαρτίες του, παίρνοντας τον δρόμο 
επιστροφής στον Πατέρα του, θέλει να εκφράσει τα συναισθήματά του με την εν 
ταπεινώσει εξομολόγησή του. «<i>Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν 
σου∙ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιός σου∙ ποίησόν με ως ένα των μισθίων σου</i>». 
Καταλαβαίνει ότι η ντροπή δεν είναι στη μετάνοια και την επιστροφή του. Ήταν 
στην κατάσταση της αμαρτίας του. Κι η πορεία επιστροφής του παίρνει γι’ αυτόν 
την πιο απρόσμενη εξέλιξη: ο Πατέρας είναι Αυτός που τρέχει προς αυτόν. Για να 
τον αγκαλιάσει, να τον αποκαταστήσει στην πρώτη δοξασμένη θέση του, να κάνει το 
μεγαλύτερο πανηγύρι που μπορούσε. Χωρίς μάλιστα όχι να τον επιπλήξει, αλλ’ ούτε 
καν να τον ρωτήσει. Στον Πατέρα, τον Θεό μας, φθάνει η με μετάνοια προσφορά της 
αμαρτίας μας. Σαν τη φωνή που άκουσε ο  άγιος Ιερώνυμος την ημέρα των 
Χριστουγέννων, όταν ζητούσε από τον Θεό να του πει τι δώρο θα μπορούσε να του 
κάνει, ώστε να Τον ευχαριστήσει: τις αμαρτίες σου, Ιερώνυμε.</span></div>
<div class="MsoNormal" style="margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt; text-justify: inter-ideograph;">
<br /></div>
<br />
<div class="MsoNormal" style="margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 13pt;">  Η παραβολή του ασώτου 
έρχεται ως συνέχεια της παραβολής, είπαμε, του Τελώνου και του Φαρισαίου. Μας 
αποκαλύπτει ότι για τον Θεό μας, συνεπώς και για την Εκκλησία, σημασία δεν έχει 
το αναμάρτητο – ανέφικτο άλλωστε για όλους – του ανθρώπου, αλλά η μετάνοιά του. 
Είναι γνωστό ότι άγιος δεν είναι ο αναμάρτητος, αλλά ο μετανοημένος αμαρτωλός. Η 
μετάνοια είναι αυτή που μεταποιεί για εμάς την μία πάντοτε αγάπη του Θεού μας 
και την κάνει να λειτουργεί ως Παράδεισος. Ακόμη κι ο διάβολος αν μετανοούσε, θα 
ζούσε στον Παράδεισο ως και πάλι άγγελος Εκείνου. Δεν το θέλει όμως. Το θέμα 
όμως είναι τι κάνουμε εμείς; Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες, διότι μέσα στην 
Εκκλησία μας ό,τι είπε ο Κύριος ως παραβολή, γίνεται πραγματικότητα: ερχόμαστε 
με τις αμαρτίες μας, με τη συναίσθηση της τραγικότητάς μας, για να ριχτούμε όμως 
στην αγκαλιά Του, μέσα από το μυστήριο της μετανοίας, που καταλήγει στο 
ευλογημένο εξομολογητήριο. Εκεί αρχίζουμε να ντυνόμαστε και πάλι τη στολή την 
πρώτη, να τρώμε τον μόσχο τον σιτευτό, να γινόμαστε ένα με τον Κύριο. Σ’ αυτό 
μας προσανατολίζει για μία ακόμη φορά η Εκκλησία μας, με το Τριώδιο και τη 
Σαρακοστή που έρχεται.</span></div>
<div class="MsoNormal" style="margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="margin-left: 2.85pt; text-align: right; text-indent: 36pt;">
<span style="font-family: Arial Unicode MS;"><span style="font-size: 17px;">ΠΗΓΗ ''ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ''</span></span></div>
</div>

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ (ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ)

« ᾽Α ναστάς πορεύσομαι πρ ό ς τ ό ν πατέρα μου » (Λουκ. 15, 18) Είναι τρομερή η ενέργεια που περικλείει η παραβολή του ασώ...

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

ΤΡΙῼΔΙΟΝ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΝ

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi5L5AB-KU7VbQzBsYlii2yt6JvzjfJC8qv1mqgqAChxJLgSw8KdaMbChlhu5GgPAkv526f8gIy3B9-w8NFOHPYl680WpFh_ydl8ADrQaL_vqMabnLbtCvVGXom5wdtCtWti3BazNrXIAWY/s1600/TELONIS-ME-EYXH-2011.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="282" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi5L5AB-KU7VbQzBsYlii2yt6JvzjfJC8qv1mqgqAChxJLgSw8KdaMbChlhu5GgPAkv526f8gIy3B9-w8NFOHPYl680WpFh_ydl8ADrQaL_vqMabnLbtCvVGXom5wdtCtWti3BazNrXIAWY/s1600/TELONIS-ME-EYXH-2011.jpg" width="400" /></a></div>
<span style="font-size: large;"><span style="color: #444444;"><br /></span></span>
<span style="font-size: large;"><span style="color: #444444;">Ἀρχίζει τὸ Τριῴδιον. Ἡ περίοδος τῆς κατανύξεως καὶ τῆς καθάρσεως. Ἡ ἀνακαίνισις τῆς ψυχῆς. Ἡ </span><span style="color: #444444;">ἔμπρακτος μετάνοια. Ὁ φωτισμὸς τῆς διανοίας καὶ τῆς καρδίας. Ἡ ἀπόρριψις τῶν ἔργων τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου. Ἡ Ἀνάστασις.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;"> Ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι μία πορεία. Μία πορεία πρὸς τὸ τέλος, τὴν Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ Σω τῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἰς τὴν πορείαν μας, ὅμως, αὐτὴν ἔχομεν καὶ ἐμπόδια, ἀλλὰ καὶ πτώσεις. Καὶ μάλιστα πτώσεις ὀδυνηράς. Διὰ τοῦτο ἔχομεν ἀνάγκην καθάρσεως. Ἀνάγκην μετανοίας.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="font-size: large;"><span style="color: #444444;">Τὸ Τριῴδιον λοιπὸν εἶναι περίοδος μετανοίας καὶ συναισθήσεως τῆς ἁμαρτίας μας. «Τῆς μετανοίας </span><span style="color: #444444;">ἄνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα» ψάλλομεν. Τὸ πρόθυμον πνεῦμα τοῦ πιστοῦ ξαγρυπνᾶ εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φέρον μαζί του τὸν λερωμένον ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν ναὸν τοῦ σώματος καὶ παρακαλεῖ νὰ τοῦ ἀνοίξη ὁ Θεὸς τὴν θύραν τῆς μετανοίας. Εἰς τὸν ἅγιον ναὸν τοῦ Θεοῦ ἔχουν θέσιν μόνον οἱ καθαροί· αὐτὸς εἶναι ἀκάθαρτος, ἀλλὰ ἐλπίζει εἰς τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δύναμιν τῆς χάριτός του.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;"> Εἰς τὸ δεύτερον τροπάριον, «Τῆς σωτηρίας εὔθυνόν μοι, τρίβους, Θεοτόκε...» ὁ ἱερὸς ὑμνωδὸς παρακαλεῖ τὴν Θεοτόκον νὰ τὸν ὁδηγήση εἰς τὸν ἴσιον δρόμον τῆς σωτηρίας, αὐτὸν ποὺ διαβαίνων τὴν ζωήν του μὲ ραθυμίαν, ἐλέρωσε τὴν ψυχήν του μὲ αἰσχρὰς ἁμαρτίας· ἐλπίζει ὅμως καὶ πάλιν ὅτι αἱ πρεσβεῖαι τῆς Παναγίας μας θὰ τοῦ χαρίσουν τὴν ποθητὴν κάθαρσιν.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">Εἰς τὸ τρίτον τροπάριον «Τὰ πλήθη τῶν πεπραγμένων μοι δεινῶν...» ὁ ταλαίπωρος ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος ἀναμετρᾶ τὰ πλήθη τῶν φοβερῶν του κριμάτων καὶ τρέμει ἀναλογιζόμενος τὴν ὥραν τῆς κρίσεως. Γεμᾶτος ὅμως καὶ πάλιν μὲ θάρρος καὶ ἐλπίδα εἰς τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, φωνάζει μαζὶ μὲ τὸν ψαλμωδὸν τὸ «Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου».</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">Μὲ τὴ βεβαιότητα ὅτι «φέρομεν τὸν Ναὸν τοῦ σώματός» μας «ὅλον ἐσπιλωμένον» καὶ «ἐννοοῦντες τὰ πλήθη τῶν πεπραγμένων μας δεινῶν», τρέμομεν τὴν ἡμέραν τῆς Ἀναστάσεως, τὴν ἡμέραν τῆς Δευτέρας Παρουσίας. Τὸ Τριῴδιον λοιπὸν εἶναι ἡ περίοδος τῆς μετανοίας, τῆς διορθώσεως τῆς ζωῆς μας. Εἶναι ἡ ἀλλαγὴ τῆς νοοτροπίας. Εἶναι ἕνα νέον μυστικὸν πνευματικὸν βάπτισμα. Σταυρώνομεν τὰ πάθη. Τὰ νεκρώνομεν. Τὰ βυθίζομεν τρὶς καὶ πολλάκις εἰς τὸ νερὸ τῶν δακρύων τῆς κατανύξεως. Ἔτσι ἡ ψυχὴ καθαίρεται. Λαμπρύνεται. Λευκαίνεται. Γίνεται ὁλόφωτος, φωτόμορφος, ὅπως εἶναι ὅλα τὰ ἀληθινὰ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ συνεπῶς Ἀνασταίνεται.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">Τί εἶναι τὸ Τριῴδιον; Μία περίοδος ποὺ προηγεῖται τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναστάσεως. Προπαρασκευὴ τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναστάσεως. «Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν περάση ἀπὸ τὸ μνῆμα τῆς μετανοίας καὶ ταπεινώσεως καὶ κατανύξεως, δὲν βλέπει τὴν δόξαν τῆς μυστικῆς Ἀναστάσεως», λέγει ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ νέος Θεολόγος.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">Καθʼ ὅλην τὴν περίοδον αὐτὴν ὁ ἁμαρτωλὸς μπαίνει εἰς τὸ «μνῆμα» αὐτό. Σκοπὸς του εἶναι νὰ φθάση ἀκατακρίτως προσκυνῆσαι τὴν ἁγίαν Ἀνάστασιν. Πότε θὰ γίνη αὐτό; Ὅταν ἡ ψυχὴ του ἔχη ἀναστηθῆ ἀπὸ τὴν πτῶσιν τῆς ἁμαρτίας. Ὅταν διὰ τῆς μετανοίας καὶ τῆς κατανύξεως ἔχη πλυθῆ. Ἰδοὺ ὁ σκοπὸς τοῦ Τριῳδίου. Ὅταν ἔλθη ἡ Ἀνάστασις, ψάλλοντες τὸ «νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός», νὰ αἰσθανώμεθα κατὰ πρῶτον καὶ κύριον λόγον τὸ Φῶς αὐτό, τὸ Φῶς τῆς Ἀναστάσεως εἰς τὴν καρδίαν μας.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;"><br /></span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: center;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">* * *</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;"><br /></span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">Τὴν πρώτην Κυριακὴν τοῦ Τριῳδίου ἀναγιγνώσκεται ἡ παραβολὴ τοῦ Τελώνου καὶ Φαρισαίου.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">Ἡ ἀκολουθία τῆς Κυριακῆς πλέκεται γύρω ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιον. Μὲ αὐτὴν τὴν παραβολὴν ἀνοίγει ἡ</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">ἱερὰ πύλη τοῦ Τριῳδίου. Δὲν μποροῦσε νὰ εὑρεθῆ καταλληλότερο θέμα, ποὺ νὰ συνδυάζη κατὰ ἕνα τόσον πλήρη τρόπον τοὺς σκοποὺς τῆς περιόδου τοῦ Τριῳδίου. Ἡ προσευχή, ἡ νηστεία καὶ ἡ δικαιοσύνη τοῦ ἐπιφανειακὰ δικαίου, κενοδόξου ὅμως καὶ ὑπερηφάνου Φαρισαίου, ἀποδοκιμάζονται ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἀντιθέτως δικαιώνεται ὁ ἁμαρτωλὸς καὶ ἄδικος, ἀλλὰ μετανοημένος καὶ συντετριμμένος Τελώνης, ποὺ κτυπᾶ τὸ στῆθος του καὶ ταπεινὰ ἐπικαλεῖται τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. «Ὁ Θεὸς ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Αὐτὸν λοιπὸν τὸν τύπον τῆς ὀρθῆς προσευχῆς θέτει εἰς τὸ στόμα τοῦ πιστοῦ ἡ Ἐκκλησία εἰς τὴν ἔναρξιν τῆς περιόδου τῆς προσευχῆς. Καλεῖ τοὺς πιστοὺς νὰ μὴ προσευχηθοῦν «φαρισαϊκῶς», ἀλλὰ μὲ ταπείνωσιν «τελωνικῶς» διότι, ὅπως εἶπεν ὁ Κύριος, «πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται».</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">Ψάλλει λοιπὸν ἡ Ἐκκλησία μὲ τὸ πρῶτον τροπάριον τοῦ Τριῳδίου: «Μὴ προσευξώμεθα φαρισαϊκῶς, ἀδελφοί, ὁ γὰρ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται· «ταπεινωθῶμεν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ τελωνικῶς, διὰ νηστείας κράζοντες· ἱλάσθητι ἡμῖν, ὁ Θεός, τοῖς ἁμαρτωλοῖς».</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">Ἡ ἀποφυγὴ λοιπὸν τῆς θεομισοῦς ὑπερηφανείας καὶ ἡ ἄσκησις τῆς ὑψοποιοῦ ταπεινώσεως εἶναι ἡ</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">βάσις, τὸ θεμέλιον τοῦ πνευματικοῦ μας ἀγῶνος πάντοτε μέν, ἰδιαιτέρως δὲ κατὰ τὴν κατανυκτικὴν</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">περίοδον τοῦ Τριῳδίου.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;"><br /></span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: center;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">* * *</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;"><br /></span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης εἰς τὸ περίφημον βιβλίον του «Κλῖμαξ» ἔχει ἀφιερώσει δύο λόγους διὰ τὴν πολύμορφον κενοδοξίαν, ποὺ ἀφανίζει ὅλα τὰ καλὰ εἰς τὸν ἄνθρωπον καὶ τὴν θεομισῆ ὑπερηφάνειαν, ποὺ κάμνει τὸν ἄνθρωπον ἄθεον καὶ ὅμοιον μὲ τὸν Διάβολον. Ἡ διαφορὰ μεταξὺ Κενοδοξίας καὶ Ὑπερηφανείας, λέγει ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος, εἶναι ὅση μεταξὺ μικροῦ καὶ ἀνηλίκου παιδιοῦ καὶ τελείου ἀνδρὸς καὶ ὅσο τὸ σιτάρι ἀπὸ τὸ ψωμί. Ἡ κενοδοξία θεωρεῖται ὡς ἡ ρίζα, ἡ δὲ ὑπερηφάνεια κρίνεται ὡς κλάδος καὶ κορυφή, ἀπὸ τὴν ὁποίαν γεννῶνται ὅλοι οἱ καρποὶ τῆς ἀδικίας καὶ τῆς ἀσεβείας. Ἀλλὰ τί εἶναι ὑπερηφάνεια; Εἶναι ἄρνησις τοῦ Θεοῦ, ἐφεύρεσις τῶν δαιμόνων, μητέρα τῆς κατακρίσεως, θυγάτηρ, ποὺ θηλάζει τὴν δόξαν καὶ τὸν ἔπαινον, σημεῖον ἀκάρπου ψυχῆς, φυγαδευτήριον τῆς θείας βοηθείας, σάλευμα τῆς καρδίας, πρόξενος πτώσεων, παραλογισμός, πηγὴ τοῦ θυμοῦ, θύρα τῆς ὑποκρίσεως, δαιμόνων στήριγμα, φύλαξ τῆς ἁμαρτίας, ἐχθρός τῆς ἐξομολογήσεως, πρόξενος τῆς ἀσπλαχνίας, ἄγνοια τῆς ἐλεημοσύνης καὶ συμπαθείας, ἐξεταστὴς πικρὸς τῶν ξένων ἔρ γων, δικαστὴς τρομερὸς καὶ ἀπάνθρωπος, ἀντίπαλος τοῦ Θεοῦ, ρίζα τῆς βλασφημίας. Εἶδον κάποιον ποὺ εὐχαρίστει ψευδῶς μὲ τὸ στόμα του τὸν Θεὸν καὶ μὲ τὴν καρδίαν ὑπερυψοῦτο· καὶ μαρτυρεῖ τοῦτο σαφῶς ὁ Φαρισαῖος ἐκεῖνος, περὶ τοῦ ὁποίου διηγεῖται τὸ Εὐαγγέλιον πὼς ἔλεγεν εἰς τὸν Θεὸν «Ὁ Θεὸς εὐχαριστῶ σοι» (Λουκ. ιη΄ 11). Ὅμως δὲν τὸ ἔλεγε μὲ καθαρὰν καρδίαν καὶ ταπείνωσιν, ἀλλὰ μὲ εἰρωνείαν καὶ ὑπερηφάνειαν ἄμετρον. Διὰ τοῦτο κατακρίνων ὅλον τὸν κόσμον ἔλεγε, ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ ἄνθρωποι, οἵτινές εἰσι ἅρπαγες, ἄδικοι καὶ μοιχοί, οὔτε εἶμαι, ὅπως αὐτὸς ὁ Τελώνης· καὶ ἐπαινοῦσε καὶ ἐδόξαζε τὸν ἑαυτόν του καὶ ἔλεγε: Νηστεύω δὶς τοῦ Σαββάτου, ἀποδεκατῶ ὅλα μου τὰ πράγματα, καὶ τὰ δίδω εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς ὅσους ἔχουν ἀνάγκην.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">• «Ὅπου πτῶμα κατέλαβεν, ἐκεῖ ὑπερηφανείᾳ προεσκήνωσε· μήνυμα γὰρ τοῦ προτέρου τὸ δεύτερον». Δηλαδὴ δὲν δύναται κανεὶς νὰ πέση εἰς τὴν λάσπην τῆς ἁμαρτίας, ἂν δὲν πέση πρῶτα εἰς τὸν κρημνὸν τῆς ὑπερηφανείας.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">• Ὑπόθεσε ὅτι εἶναι δώδεκα τὰ πάθη τῆς ἀτιμίας. Καὶ ἂν νικήσης τὰ ἕνδεκα καὶ σὲ νικήση τὸ ἕνα, ἡ ὑπερηφάνεια, καὶ γίνης δοῦλος αὐτῆς, ἐκείνη μόνη εἶναι ἱκανὴ καὶ ἀρκετὴ νὰ σοῦ προξενήση, ὅσον κακὸν ἤθελον προξενήσει τὰ δώδεκα.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">• Ὁ ὑψηλόφρων ἀντιλέγει σφοδρῶς, ὁ δὲ ταπεινόφρων, οὔτε νὰ ἀντικοιτάξη γνωρίζει. Δὲν ὑποκλίνεται τὸ κυπαρίσσι, οὔτε ὁ ὑπερήφανος ταπεινοῦται.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">• Ὁ ὑπερήφανος ἀγαπᾶ νὰ ἐξουσιάζη τοὺς ἄλλους. «Κύριος ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται». Καὶ ποιὸς λοιπὸν δύναται νὰ ἐλεήση αὐτούς; «Ἀκάθαρτος παρὰ Κυρίῳ πᾶς ὑψηλοκάρδιος». Ποιὸς θὰ μπορέση νὰ τὸν καθαρίση;</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">• Τιμωρία τοῦ ὑπερηφάνου ἡ πτῶσις, ἀφήνει τὸν Διάβολον νὰ τὸν τυραννῆ (ἐνοχλῆ). Ἐγκατάλειψις Θεοῦ, χάνει τὰ λογικά του καὶ δὲν ξέρει τί κάνει. Καὶ τὰ μὲν δύο προηγούμενα θεραπεύονται πολλάκις ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Τὸ τελευταῖον μόνον ἀπὸ τὸν Θεόν.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">• Ἐκεῖνος ποὺ δὲν δέχεται ἔλεγχον, φανερώνει ὅτι εἶναι ὑπερήφανος. Ὅστις δέχεται μὲ εὐμένεια τοὺς ἐλέγχους, ἐλύθη ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ὑπερηφανείας.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">• Ἂν ἐξέπεσε ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς ὁ Ἑωσφόρος, χωρὶς κανένα ἄλλο πάθος, παρὰ μόνον διὰ τὸ ἁμάρτημα τῆς ὑπερηφανείας, πρέπει νὰ ἰδοῦμε μήπως καὶ ἄνευ ἄλλης ἀρετῆς, παρὰ μόνον μὲ τὴν ταπείνωσιν μπορεῖ κανεὶς νὰ ἀνεβῆ εἰς τοὺς οὐρανούς, σὰν Ἄγγελος. Τὸ λέγει αὐτὸ τὸ Ἱερὸν Εὐαγγέλιον: «Ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται».</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">• Μὴ παύσωμεν νὰ ἀκούωμεν πάντοτε συν εχῶς τὴν ζωὴν καὶ τὰ ἔργα τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων καὶ θὰ εὕρωμεν ὁπωσδήποτε πόσον ὑστεροῦμεν ἡμεῖς.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">• Χριστιανὸς πραγματικὸς εἶναι ἄβυσσος ταπεινώσεως, μέσα εἰς τὴν ὁποίαν κρημνίζει καὶ ἀποπνίγει ὅλα τὰ διαβολικὰ πάθη καὶ κινήματα.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">• Ἡ λήθη τῶν ἁμαρτιῶν μας προξενεῖ εἰς ἡμᾶς ὑπερηφάνειαν, ἡ δὲ συνεχὴς αὐτῶν μνήμη φέρει εἰς ἡμᾶς τὴν ταπείνωσιν.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">• Ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι μία μεγάλη καὶ ἐσχάτη πτωχεία τῆς ψυχῆς. Καὶ νομίζει ὅτι εἶναι πλουσία ἀπὸ ἀρετὴν καὶ χάριτας. Ὄχι μόνον δὲν ἀφήνει τὸν ἄνθρωπον νὰ προκόψη εἰς τὴν ἀρετὴν ἀλλʼ ἀφοῦ ἀνεβῆ εἰς τὴν κορυφὴν τῆς ἀρετῆς, τὸν κρημνίζει εἰς τὸ χάος.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">• Ὁ ὑπερήφανος μοιάζει σὰν τὸ ρόδι, ποὺ εἶναι σάπιον μέσα καὶ ἔξω φαίνεται ὡραῖον.</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;"><br /></span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: center;">
<b><span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">Πῶς θεραπεύεται</span></span></b></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: center;">
<b><span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">Κενοδοξία –</span></span></b></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: center;">
<b><span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">Ὑπερηφάνεια</span></span></b></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: center;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;"><br /></span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;">Ἡμεῖς μπαίνομεν κρυφίως εἰς τὴν καρδίαν ἀπὸ τὴν θύραν τῆς ἀνευλαβείας καὶ φιλοδοξίας μὲ μεγάλην πονηρίαν. Ἐκεῖνο ποὺ μᾶς δεσμεύει εἶναι ἡ ὑπακοὴ καὶ ἐκεῖνο, ποὺ μᾶς δέρνει εἶναι ἡ ταπείνωσις, ἡ αὐτομεμψία</span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;"><br /></span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<span style="color: #444444;"><span style="font-size: large;"><br /></span></span></div>
<div style="font-family: 'Georgia Serif'; text-align: justify;">
<b><span style="color: blue;"><span style="font-size: large;">*Τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη ''Ὁμιλία εἰς τὸν Ἱ. Ν. Ἁγ. Γεωργίου Διονύσου'' Ορθόδοξος Τύπος,'' αρ.φυλ. 1964</span></span></b></div>
<span style="font-family: 'Georgia Serif';"><span style="font-size: large;"><br /></span></span></div>

ΤΡΙῼΔΙΟΝ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΝ

Ἀρχίζει τὸ Τριῴδιον. Ἡ περίοδος τῆς κατανύξεως καὶ τῆς καθάρσεως. Ἡ ἀνακαίνισις τῆς ψυχῆς. Ἡ ἔμπρακτος μετάνοια. Ὁ φωτισμὸς τῆς διανοί...

Λάμπρος Κ. Σκόντζος, Ο όλεθρος της εγωπάθειας και η ευλογία ταπεινώσεως. (Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου)

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr">
<br />
<div align="center" class="MsoNormal" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;">
<img height="283" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgusSLRhEsHPtHeRSjbW0PwPE_vRBJDx4e94sJNegr2EGS8iUXFIAgQOSN8PJd-4D0vnxxYYmXrE2U9cGG7aPrJ-jTZCr3wLtyWff6rpF3aP9rVjKB8vbwzfagCPSy545XkxE-RyxDWIAs/s400/%CE%A6%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82+%CE%A4%CE%B5%CE%BB%CF%8E%CE%BD%CE%B7%CF%82.jpg" width="400" /></div>
<div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;">
<b><span style="color: #c00000; font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Ο 
ΟΛΕΘΡΟΣ ΤΗΣ ΕΓΩΠΑΘΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕΩΣ</span></b></div>
<div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;">
<b><span style="color: #c00000; font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></b></div>
<div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;">
<b><span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">(Θεολογικό 
σχόλιο στην Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου)</span></b></div>
<div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;">
<b><span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></b></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="color: black; font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><a href="http://aktines.blogspot.gr/">ΛΑΜΠΡΟΥ 
Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού</a></span><span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<br /></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">       
Με τη χάρη και την ευσπλαχνία του Αγίου Θεού φθάσαμε για μια ακόμα φορά στο άγιο 
Τριώδιο, στην ιερότερη και κατανυκτικότερη εορτολογική περίοδο του 
εκκλησιαστικού έτους. Η μακρά αυτή περίοδος, η οποία αρχίζει την Κυριακή του 
Τελώνου και του Φαρισαίου και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο, είναι η πιο σημαντική 
χρονική περίοδος της Εκκλησίας μας, διότι δίνει την ευκαιρία σε μας τους πιστούς 
να συναισθανθούμε τη λαθεμένη πορεία της ζωής μας, να τη διορθώσουμε και να 
επανακαθορίσουμε τη στάση μας απέναντι στο Θεό και τους συνανθρώπους μας. Αυτή η 
προσωπική κάθαρση και διόρθωση της γήινης πορείας μας είναι απαραίτητη 
προϋπόθεση για να μπορέσουμε, κεκαθαρμένοι και αλλαγμένοι, να εορτάσουμε το άγιο 
Πάσχα, σύμφωνα με την παύλειο προτροπή, όχι όπως οι Ιουδαίοι, τυπικά, <b>«άλλ' 
εν αζύμοις ειλικρινείας και αληθείας»</b>, αποβάλλοντας την παλαιά  ζύμη της 
κακίας και της πονηρίας μας (Α΄ Κορ.5,8).</span></div>
<a href="" name="more"></a><br />
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">      
Η πρώτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στην πολύ διδακτική παραβολή του 
Τελώνου και του Φαρισαίου, την οποία ο Κύριος διηγήθηκε, προκειμένου να διδάξει 
την θεοφιλή αρετή της ταπεινώσεως και να στηλιτεύσει την </span><span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;">εωσφορική 
έπαρση. Δίδαξε την παραβολή αυτή </span><b style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;">«προς 
τινας τους πεποιθότας αφ’ εαυτοίς ότι εισί δίκαιοι, και εξουθενούντας τους 
λοιπούς»</b><span style="font-family: 'Segoe UI', sans-serif; font-size: 12pt; line-height: 115%;"> 
(Λουκ.18,9). Δηλαδή πήρε αφορμή ο Χριστός από την υποκριτική στάση των 
Φαρισαίων, οι οποίοι ήθελαν να φαίνονται ως εκλεκτοί και αγαπητοί του Θεού, 
περιφρονώντας όσους δεν ανήκαν στην τάξη τους, ως ελεεινούς και μισητούς του 
Θεού.</span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">      
Ο ευαγγελιστής Λουκάς, με τρόπο λιτό, αλλά σαφέστατο, διέσωσε την παραβολή αυτή 
ως εξής: <b>«Άνθρωποι δύο ανέβησαν εις το ιερόν προσεύξασθαι, ο εις Φαρισαίος 
και ο έτερος τελώνης. Ο Φαρισαίος σταθείς προς ευατόν ταύτα προσηύχετο΄ ο Θεός 
ευχαριστώ σοι ότι ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων, άρπαγες, άδικοι, 
μοιχοί, ή και ως ούτος ο τελώνης΄ νηστεύω δις του σαββάτου, αποδεκατώ πάντα όσα 
κτώμαι. Και ο τελώνης μακρόθεν εστώς ουκ ήθελεν ουδέ τους οφθαλμούς εις τον 
ουρανόν επάραι, αλλ’ έτυπτεν εις το στήθος αυτού λέγων΄ ο Θεός ιλάσθητί μοι τω 
αμαρτωλώ. Λέγω υμίν, κατέβη ούτος δεδικαιωμένος εις τον οίκον αυτού ή γαρ 
εκείνος΄ ότι πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ο δε ταπεινών εαυτόν 
υψωθήσεται»</b>(Λουκ.18,10-14).</span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">      
Η τάξη των Φαρισαίων εκπροσωπούσε την υποκρισία και την εγωιστική αυτάρκεια. Τα 
μέλη της, απόλυτα αποκομμένα από την υπόλοιπη ιουδαϊκή κοινωνία, αποτελούσαν, 
λαθεμένα, το μέτρο σύγκρισης της ευσέβειας και της ηθικής για τους Ιουδαίους. 
Ήταν δε τέτοια η ατομική τους έπαρση και αλαζονεία, ώστε είχαν καταντήσει 
αληθινοί τύραννοι του λαού. Ο Κύριος δεν παρέλειπε να κατακεραυνώνει τους 
Φαρισαίους στο κήρυγμά του και να στηλιτεύει την τυραννική τους επιβολή στο λαό. 
<b>«<span class="fp1"><span style="line-height: 115%;">Τότε ο Ιησούς ελάλησε τοις 
όχλοις και τοις μαθηταίς αυτού</span></span><span style="color: #175591;"> 
</span><span class="fp1"><span style="line-height: 115%;">λέγων· επὶ της Μωσέως 
καθέδρας εκάθισαν οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι.</span></span><span style="color: #175591;"> </span><span class="fp1"><span style="line-height: 115%;">πάντα ουν όσα εὰν είπωσιν υμίν τηρείν, τηρείτε και 
ποιείτε, κατὰ δε τα έργα αυτών μη ποιείτε· λέγουσι γαρ, και ου 
ποιούσι.</span></span><span style="color: #175591;"></span><span class="fp1"><span style="line-height: 115%;">δεσμεύουσι γαρ φορτία βαρέα καὶ δυσβάστακτα και 
επιτιθέασιν επὶ τους ώμους των ανθρώπων, τω δε δακτύλῳ αυτών ου θέλουσι κινήσαι 
αυτά.</span></span><span style="color: #175591;">  </span><span class="fp1"><span style="line-height: 115%;">πάντα δε τα έργα αυτών ποιούσι προς το θεαθήναι τοις 
ανθρώποις»</span></span></b><span class="fp1"><span style="line-height: 115%;"> 
(Ματθ.23,1-5).</span></span>   </span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">      
Αντίθετα οι τελώνες ήταν η προσωποποίηση της αδικίας και της αμαρτωλότητας. Ως 
φοροεισπράκτορες των κατακτητών Ρωμαίων διέπρατταν αδικίες, κλοπές, εκβιασμούς, 
τοκογλυφίες και άλλες ειδεχθείς ανομίες και γι’ αυτό τους μισούσε</span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">δικαιολογημένα 
ο λαός. Ήταν πλούσιοι από τις άνομες και άδικες δραστηριότητές τους και αυτό 
επέτεινε το φθόνο και την αγανάκτηση του λαού προς αυτούς. </span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">       
Δύο αντίθετοι αντιπροσωπευτικοί τύποι της κοινωνίας, εκπρόσωποι των δύο αυτών 
κοινωνικών τάξεων, ανέβηκαν στο ναό να προσευχηθούν. Ο πρώτος ο νομιζόμενος 
ευσεβής, έχοντας την αυτάρκεια της δήθεν ευσέβειάς του ως δεδομένη, στάθηκε με 
έπαρση μπροστά στο Θεό και άρχισε να απαριθμεί τις αρετές του, οι οποίες ήταν 
πραγματικές. Τις εξέθετε προκλητικότατα, εις τρόπον ώστε απαιτούσε από το Θεό να 
τον επιβραβεύσει γι’ αυτές. Τις απαριθμούσε μία – μία, φωναχτά, να τις ακούνε 
και οι παραβρισκόμενοι στους χώρους του ναού,  κάνοντας επίσης αήθη σύγκρισή του 
με άλλους ανθρώπους και ιδιαίτερα με τον συμπροσευχόμενό του τελώνη.  
</span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">      
Αντίθετα ο όντως αμαρτωλός τελώνης συναισθανόμενος τη δεινή του αμαρτωλή 
κατάσταση, με συντριβή και ταπείνωση ζητεί το έλεος του Θεού. Δεν έχει να 
απαριθμήσει αρετές, αλλά και αν είχε, αυτές θα ήταν πνιγμένες στο πέλαγος των 
αμαρτιών του. Δεν έχει την τόλμη να κοιτάξει ψηλά το ουρανό, όπου βρίσκεται ο 
θρόνος του Θεού, αλλά κοιτά χαμηλά τη γη, όπου διαπράττεται η αμαρτία. Τα μάτια 
του τρέχουν δάκρια, ως ξεχείλισμα των κριμάτων της καρδιάς του.  Ο τόνος της 
φωνής του είναι χαμηλός, τόσο χαμηλός ώστε να τον ακούει μόνο ο Θεός. Το μόνο 
που ακουγόταν ήταν οι αναστεναγμοί του, ως κραυγή απόγνωσης και απελπισίας.  Δεν 
έχει το κουράγιο να υψώσει τα χέρια του, αλλά με αυτά χτυπά το στήθος του, σαν 
να δέρνει τον παλιό κακό εαυτό του για τις τόσες και μεγάλες αμαρτίες του. Μέσα 
στη συντριβή του δε μπορεί να δει τον εγωιστικά στεκάμενο δίπλα του Φαρισαίο και 
να ακούσει τις εγωιστικές φλυαρίες του . Ίσως να άκουσε μόνο την τελευταία φράση 
του, ότι δεν είναι σαν εκείνον δίκαιος, και ασφαλώς θα συμφώνησε μαζί του. Αυτή 
όμως η μετάνοιά του, η αληθινή συντριβή του, τον δικαιώνει μπροστά στο Θεό. 
Γίνεται δεκτή η προσευχή του, σε αντίθεση με τον υποκριτή Φαρισαίο, ο οποίος όχι 
μόνο δεν έγινε δεκτή η προσευχή του, αλλά σώρευσε στον εαυτό του περισσότερο 
κρίμα, εξαιτίας της εγωπάθειάς του.</span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">      
Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας όρισαν να είναι αφιερωμένη η πρώτη Κυριακή του 
Τριωδίου στη διδακτική αυτή παραβολή του Κυρίου για να συνειδητοποιήσουν οι 
πιστοί πως η υπερηφάνεια είναι η αγιάτρευτη ρίζα του κακού στον άνθρωπο, η οποία 
τον κρατά μακριά από την αγιαστική χάρη του Θεού. Πως η ταπείνωση είναι το 
σωτήριο αντίδοτο της καταστροφικής πορείας, που οδηγεί τον άνθρωπο η εγωπάθεια, 
η οποία είναι το χειρότερο εμπόδιο για τη σωτηρία του ανθρώπου. Αυτή η εγωιστική 
αυτάρκεια, ως μια λίαν νοσηρή πνευματική κατάσταση, εμποδίζει τη συναίσθηση της 
αμαρτωλότητας και τη διάθεση για μετάνοια. Εγωισμός και μετάνοια είναι δυο 
έννοιες εντελώς αντίθετες και ασυμβίβαστες μεταξύ τους. Η μία αναιρεί την άλλη. 
Οι πύλες της ψυχής του εγωπαθούς ανθρώπου είναι ερμητικά κλειστές για τη θεία 
χάρη και κατά συνέπεια είναι αδύνατη η σωτηρία του, όσο εμμένει στην εγωιστική 
του περιχάραξη. </span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">      
Η υπερηφάνεια και ο εγωισμός είναι καταστάσεις εωσφορικές. Πρώτος διδάξας ο 
Εωσφόρος, ο οποίος δε μπορούσε να θεωρεί τον εαυτό του κατώτερο από το Θεό και 
δημιουργό του και γι’ αυτό διανοήθηκε να στήσει το θρόνο του πάνω από το θρόνο 
της μεγαλοσύνης Του, <b>«εις τον ουρανόν αναβήσομαι, επάνω των αστέρων του 
ουρανού θήσω τον θρόνον μου, αναβήσομαι επάνω των νεφών, έσομαι όμοιος τω 
Υψίστω»</b> (Ησ.14,13-14). Αλλά αυτή η αλαζονική του απόφαση είχε ως αποτέλεσμα 
όχι μόνο να μην πραγματοποιήσει το σκοπό του, αλλά να χάσει τη δόξα και την τιμή 
που του είχε χαριστεί από το Θεό και να καταπέσει στην έσχατη απαξία. Και ακόμη, 
από ανείπωτο μίσος και φθόνο, θέλησε να μεταδώσει και στον άνθρωπο, το κορυφαίο 
δημιούργημα του Θεού, τη φθοροποιά και καταστροφική έξη του εγωισμού. 
Έπεισε</span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;"> τους 
πρωτοπλάστους ότι δήθεν ήταν ικανοί από μόνοι τους να γίνουν θεοί (Γεν. 
3<sup>ο</sup> κεφ.), συμπαρασύροντάς τους στη δική του δίνη και καταστροφή. 
</span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">      
Αυτή ακριβώς την κατάσταση έχει υπόψη της η Εκκλησία μας και θέσπισε την 
κατανυκτική περίοδο του Τριωδίου, η οποία σηματοδοτεί την μεταπτωτική κατάσταση 
του ανθρωπίνου γένους, αρχίζοντας από τη στηλίτευση του εγωισμού, ως την 
πρωταρχική αιτία της πτώσεως και της κατοπινής δραματικής πορείας του ανθρώπου. 
Μας καλεί να κάνουμε μια μεγάλη θυσία αυτές τις αγιασμένες μέρες που ακολουθούν. 
Να θυσιάσουμε τον εγωισμό μας, ως την πλέον ευάρεστη θυσία στο Θεό, διότι 
<b>«θυσία τω Θεώ, πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και 
τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουθενώσει» </b>(Ψαλμ.50,19). Να θεωρήσουμε τον 
εγωιστικό εαυτό μας ως το χειρότερο και τον πλέον επικίνδυνο εχθρό μας, διότι αν 
δεν τον νικήσουμε, θα μας νικήσει εκείνος και θα μας στείλει εξάπαντος στην 
απώλεια. </span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">      
Είναι θεμελιώδους σημασίας ο λόγος του Κυρίου μας: <b>«<span class="fp1"><span style="line-height: 115%;">ο μείζων υμών έσται υμών διάκονος.</span></span><span style="color: #175591;"> </span><span class="fp1"><span style="line-height: 115%;">όστις δε υψώσει εαυτὸν ταπεινωθήσεται, και όστις 
ταπεινώσει εαυτὸν υψωθήσεται» </span></span></b><span class="fp1"><span style="line-height: 115%;">(Ματθ.23,11-12)! Ο πραγματικά σπουδαίος, για το 
Χριστό, είναι αυτός που θέτει τον εαυτό του υπηρέτη των άλλων και τον θεωρεί 
κατώτερο από εκείνους. Εξίσου θεμελιώδους σημασίας είναι και η διαβεβαίωσή Του: 
</span></span><b>«αμὴν λέγω υμίν ότι οι τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν υμάς 
εις την βασιλείαν του Θεού»</b>(Ματθ.21,32), που σημαίνει πως συγκάτοικοί μας 
στον παράδεισο θα είναι μετανοούντες αμαρτωλοί, ενώ θα απουσιάζουν οι 
αμετανόητοι νομιζόμενοι δίκαιοι!  </span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">      
Η περίοδος του Τριωδίου είναι κατ’ εξοχήν περίοδος αγώνα κατά της εγωπάθειας και 
άσκηση της αρετής της ταπείνωσης, ως μονόδρομος της σωτηρία μας. Αποτελεί το 
προπαρασκευαστικό χρονικό διάστημα πριν το Πάσχα, για την οντολογική 
προετοιμασία ημών των πιστών για την ύπατη και λαμπρότατη εορτή της Εκκλησίας 
μας. Για την ψυχοσωματική μας κάθαρση από όλους εκείνους τους ρίπους, που 
μολύνουν την ύπαρξή μας και μας καθιστούν οντότητες νοσηρές, έκπτωτες από την 
αυθεντικότητά μας. Η μετοχή μας στη φωτοφόρο πανήγυρη των πανηγύρεων απαιτεί 
προσωπική ανακαίνιση και ιδιαίτερα απόρριψη του εγωισμού μας, ειδάλλως  το 
ανέσπερο αναστάσιμο φως θα καταδείξει την ψυχική μας ρυπαρότητα και δε θα 
δυνηθούμε να γίνουμε κοινωνοί του Αναστάντος Λυτρωτή μας, αφήνοντάς μας 
ανέγγιχτους  οι άρρητες δωρεές της Αναστάσεως. Είναι ανάγκη, λοιπόν, όπως μας 
παροτρύνει ο απόστολος Παύλος, να <b>«μορφωθεί ο Χριστός»</b> στην ύπαρξή μας 
(Γαλ.4,19).  Και η μόρφωσή μας εν Χριστώ ξεκινά με την αποβολή της εγωπάθειάς 
μας και την απόκτηση της ταπείνωσης, η οποία, μόνη αυτή, μπορεί να μας υψώσει ως 
το θρόνο του Θεού. </span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: right;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><b><span style="color: blue;">ΠΗΓΗ ''ΑΚΤΙΝΕΣ''</span></b></span></div>
</div>
</div>

Λάμπρος Κ. Σκόντζος, Ο όλεθρος της εγωπάθειας και η ευλογία ταπεινώσεως. (Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου)

Ο ΟΛΕΘΡΟΣ ΤΗΣ ΕΓΩΠΑΘΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕΩΣ (Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου) ΛΑΜΠΡΟΥ Κ....

Νέες Ακολουθίες για τις Η΄ και Θ΄ Οικουμενικές Συνόδους

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr">
<div dir="ltr">
<div dir="ltr">
<br />
<div align="right" class="MsoNormal" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: right;">
<img height="277" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEisgfG7JT7ZCE9QNHkR-5YgaAJL3LPsjsb0RjvEp76S24Y6clBzTZWhie_z2uxGvBhaA9vps1b53hrGZtaGTkrj6IONihYs-3P8icaToRw6bXtQ0MfP2d_ZLnjKmdZJYMIcnS12B3JXKJ9i/s320/8%CE%B7+%CE%9F%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE.JPG" width="320" /></div>
<br />
<div align="right" class="MsoNormal" style="text-align: right;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Πειραιεύς 
3ῃ Φεβρουαρίου 2014</span></div>
<div align="right" class="MsoNormal" style="text-align: right;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;">
<b><span style="color: #c00000; font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Α 
Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν</span></b></div>
<div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;">
<b><span style="color: #c00000; font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></b></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Παραδίδομεν 
εἰς τήν δημοσιότητα καί εἰς χείρας τῶν φιλεόρτων τάς Ἱεράς Ἀσματικάς Ἀκολουθίας 
τῆς Ἁγίας Η΄ ἐπί μεγάλου Φωτίου Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τῆς Ἁγίας Θ΄ ἐπί Ἁγίου 
Γρηγορίου Παλαμᾶ Οἰκουμένης Συνόδου συντεθείσας τῇ ἡμετέρᾳ, ἀπό καιροῦ 
παρακλήσει, ὑπό τοῦ φιλοπόνου ὑμνογραφικοῦ ἐργαστηρίου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου 
Στεφάνου Ἁγίων Μετεώρων, εὐχαριστοῦντες θερμῶς τάς πολυταλάντους ὑμνογράφους 
Μοναχάς Θεοτέκνην καί Θέκλαν ὡς καί τήν Σεβασμίαν Καθηγουμένην Χριστονύμφην 
Μοναχήν καί ἅπασαν τήν ἐν Χριστῷ Συνοδείαν αὐτῆς.</span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;">
<b><span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">ΕΚ 
ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ</span></b><b><span lang="EN-US" style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;"></span></b></div>
<br />
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;">
<b><u><span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Δείτε 
τις Ακολουθίες</span></u></b><br /><a href="" name="more"></a><b><u><span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 12pt; line-height: 115%;"></span></u></b></div>
</div>
<div style="font-family: Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 14px; margin: 12px auto 6px;">
<a href="http://www.scribd.com/doc/204443438/%CE%9F%CE%93%CE%94%CE%9F%CE%97-%CE%A3%CE%A5%CE%9D%CE%9F%CE%94%CE%9F%CE%A3-%CE%91%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%B8%CE%AF%CE%B1-1" title="View ΟΓΔΟΗ ΣΥΝΟΔΟΣ Ακολουθία-1 on Scribd">ΟΓΔΟΗ 
ΣΥΝΟΔΟΣ Ακολουθία-1</a> by <a href="http://www.scribd.com/aktines2065" title="View aktines2065's profile on Scribd">aktines2065</a></div>
</div>
<div style="font-family: Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 14px; margin: 12px auto 6px;">
<a href="http://www.scribd.com/doc/204444262/%CE%91%CE%A3%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%97-%CE%91%CE%9A%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%A5%CE%98%CE%99%CE%91-%CE%95%CE%9D%CE%91%CE%A4%CE%97%CE%A3-%CE%9F%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%9C%CE%95%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%97%CE%A3-%CE%A3%CE%A5%CE%9D%CE%9F%CE%94%CE%9F%CE%A5" title="View ΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΝΑΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ on Scribd">ΑΣΜΑΤΙΚΗ 
ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΝΑΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ</a> by <a href="http://www.scribd.com/aktines2065" title="View aktines2065's profile on Scribd">aktines2065</a></div>
</div>
</div>

Νέες Ακολουθίες για τις Η΄ και Θ΄ Οικουμενικές Συνόδους

Πειραιεύς 3ῃ Φεβρουαρίου 2014 Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν Παραδίδομεν εἰς τήν δημοσιότητα καί εἰς χείρας τῶν φιλεόρτων τάς Ἱερ...

Παρόντες στο προσκλητήριο του π. Βασιλείου Βολουδάκη

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div dir="ltr">
<div style="text-align: justify;">
Ο σεβαστός π. Βασίλειος Βολουδάκης έλαβε, προς 
τιμήν του, υπόψιν του το κείμενό μας <a href="http://krufo-sxoleio.blogspot.gr/2014/01/blog-post_3.html" target="_blank"><strong>αυτό</strong></a><strong> </strong>και επανήλθε με νέο 
άρθρο (δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Ενοριακή Ευλογία", τεύχος 138, Φεβρουάριος 
2014 και αναρτήθηκε και <strong><u><a href="http://www.agnikolaos.gr/articles/275-prosklitirio-dialogou" target="_blank">εδώ</a></u></strong>), το οποίο φέρει τον τίτλο "<em>Προσκλητήριο 
θεολογικού διαλόγου μεταξύ πιστών του αρχαίου και του νέου ημερολογίου</em>". Το 
άρθρο αυτό δεν απαντά στα όσα αναφέρουμε στο κείμενό μας, αφού άλλος είναι ο 
σκοπός του. Συγκεκριμένα, όπως γράφει ο  συγγραφέας του, αποσκοπεί τόσο στο να 
επεξηγήσει καλύτερα κάποια γραφόμενα του πρώτου του άρθρου, όσο και να θέσει τις 
προϋποθέσεις για τη συνέχεια ενός γόνιμου διαλόγου.</div>
<div style="text-align: justify;">
Ας μας επιτρέψει λοιπόν για μία ακόμη φορά να 
σχολιάσουμε τα γραφόμενά του, ανταποκρινόμενοι στην αξιέπαινη επιθυμία του να 
τεθούν οι βάσεις για έναν διάλογο μεταξύ πιστών παλαιού και νέου ημερολογίου, με 
την θερμότατη όμως παράκλησή μας, να απαντήσει και επί των ερωτημάτων που 
τυχόν θα του θέσουμε και εμείς κατά τη διάρκεια ενός τέτοιου διαλόγου, διότι δεν 
νοείται αληθής διάλογος (και μάλιστα Αληθείας), όταν ένα από τα δύο μέρη 
βρίσκεται πάντοτε στη θέση άμυνας και απαντά μονίμως, χωρίς να λαμβάνει απάντηση 
επί των ερωτημάτων του (όχι βεβαίως ότι ο π. Βασίλειος μας έχει δώσει τέτοια 
εντύπωση, αλλά το αναφέρουμε υπό τον φόβο του να μη συμβεί κάτι τέτοιο, όπως 
γνωρίζουμε από την εμπειρία μας σε τέτοιου είδους διαλόγους). </div>
<div style="text-align: justify;">
Κατ' αρχάς να αναφέρουμε πως ο όρος "πιστοί του 
Αρχαίου ημερολογίου" (παρόλη την ευγενική πρόθεση του καλού ιερέως να μη μας 
προσβάλλει με το "Παλαιοημερολογίτες") δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. 
Ίσως το "Παλαιοημερολογίτες" στην αρχή να ήταν ειρωνικό και προσβλητικό, αλλά 
μετά από τόσους αγώνες και τόσο αίμα και δάκρυ, αποτελεί πλέον για μας τίτλος 
τιμής (παρόμοια περίπτωση το "Κολλυβάδες"). </div>
<div style="text-align: justify;">
Εν πάση περιπτώση όπως και να ονομάσουμε το 
ημερολόγιο αυτό (Ιουλιανό, Σωσιγένειο - μιας και ο <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%89%CF%83%CE%B9%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%BF_%CE%91%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B5%CF%8D%CF%82" target="_blank">Σωσιγένης</a> υπήρξε ο πατέρας του και όχι ο Ιούλιος Καίσαρας -, 
παλαιό, πάτριο ή και αρχαίο) σημασία έχει πως το ημερολόγιο αυτό είναι το 
<u><strong>εκκλησιαστικό</strong></u>, διότι πάνω σε αυτό βασίστηκε το Πασχάλιο 
και το εορτολόγιο. Από την άλλη, το νέο ημερολόγιο (όχι και τόσο νέο βεβαίως, 
αφού μετρά ήδη 690 χρόνια ζωής με αληθινό πατέρα του τον <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%86%CF%8C%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%93%CF%81%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AC%CF%82" target="_blank">Νικηφόρο Γρηγορά</a>) είναι ένα ημερολόγιο που απέκρουσε η 
Ορθόδοξη Εκκλησία πολλές φορές (όχι γιατί είχε κάποια κακή μαγική ιδιότητα, αλλά 
για να μην γίνει αιτία η μεταρρύθμιση αυτή να ΔΙΧΑΣΕΙ τους ορθοδόξους), 
αλλά τελικώς επεβλήθη, όπως αναφέραμε και στο προηγούμενό μας άρθρο, από την 
Μασωνία μέσω της Πολιτείας, είναι δηλαδή ένα πολιτικό ημερολόγιο, το οποίο δεν 
αποδέχθηκαν όλες οι Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες.</div>
<div style="text-align: justify;">
Γράφει ο π. Βασίλειος: </div>
<div style="text-align: justify;">
"<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 13pt; line-height: 120%;">Ἡ 
ἐπίμαχη παράγραφος τοῦ ἄρθρου μου, πού προκάλεσε τίς περισσότερες ἀντιδράσεις: 
«<i>Πρέπει νά μᾶς προβληματίση τό γεγονός ὅτι τό Ἡμερολόγιο –ἀπό πλευρᾶς 
ὀπαδῶν– ὑπερισχύει τοῦ Ἑορτολογίου, ἀφοῦ ἀκόμη καί πιστοί ἄνθρωποι ἔκαμαν ἀπό 
τοῦ 1924 Σχῖσμα στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἀναγνωρίσαντες ψευδῶς ὡς πατέρα 
τοῦ Ἡμερολογίου τούς Ἁγίους Πατέρας(!), ἀντί τοῦ πραγματικοῦ του πατέρα, πού 
εἶναι ὁ εἰδωλολάτρης Ἰούλιος Καίσαρας!</i>» <strong>περιγράφει μιά ἱστορική 
πραγματικότητα</strong>, ἕνα ἀδιαμφισβήτητο ἱστορικό γεγονός</span>".</div>
<div style="text-align: justify;">
Ιστορική πραγματικότητα βεβαίως και είναι το 
γεγονός του σχίσματος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί ιστορική 
πραγματικότητα ότι αυτό το σχίσμα δημιουργήθηκε από όσους παρέμειναν στο 
εκκλησιαστικό ημερολόγιο, αλλά αντιθέτως από όσους το μετέβαλαν, όπως αποδείξαμε 
στο προηγούμενο άρθρο μας (παραθέτουμε ξανά τα στοιχεία και παρακαλούμε τον π. 
Βασίλειο να τοποθετηθεί επ' αυτών):</div>
<div style="text-align: justify;">
</div>
<div style="text-align: justify;">
  "<em>Οι προπάτορές μας δεν ενδιαφέρθηκαν για 
το ημερολόγιο ως σύστημα μέτρησης του χρόνου, αλλά για τις επιπτώσεις της 
εισαγωγής νέου ημερολογίου, μέσα από την παράνομη (εκκλησιαστικώς και νομικώς) 
συγχώνευση των δύο ημερολογίων, ήτοι της προσαρμογής του εκκλησιαστικού προς το 
πολιτικό. Παράνομη από εκκλησιαστικής απόψεως, αφού η απόφαση της ημερολογιακής 
αλλαγής έγινε με εγκύκλιο που υπογράφει μόνο ο Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, 
άνευ της συμφωνίας όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, το οποίο προκάλεσε αντιδράσεις 
ακόμη και Πατριαρχείων - οι οποίες ενίσχυσαν τους ενισταμένους Ορθοδόξους -, 
όπως φαίνεται ενδεικτικά και από το τηλεγράφημα που αμέσως εστάλη από το 
Πατριαρχείο Αλεξανδρείας (ΕΜΠΡΟΣ 7-4-1924):</em></div>
<div style="text-align: justify;">
</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh2Q5J1ElRvLoeHTuj-guBDFElLwiSZb6xJSVgC6nvqB2N0ca90W53M7ujuQR_ipQMNSzOANa40W7h-DIkQrLst3muYangtaZvgaNgO-pV8M1GWt1hihQa_8aEMA8uLHtzRWDbLirRCAXM8/s1600/thl.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="230" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh2Q5J1ElRvLoeHTuj-guBDFElLwiSZb6xJSVgC6nvqB2N0ca90W53M7ujuQR_ipQMNSzOANa40W7h-DIkQrLst3muYangtaZvgaNgO-pV8M1GWt1hihQa_8aEMA8uLHtzRWDbLirRCAXM8/s400/thl.jpg" width="400" /></a></div>
<div style="text-align: justify;">
</div>
<div style="text-align: justify;">
<em>Επίσης παράνομη και από νομικής 
απόψεως (βλέπε Διάταγμα δημοσιευθέν στο ΦΕΚ 25-1-1923, αρ. φ. 24, σελ. 161 
και το οποίο βρίσκεται ακόμη σε ισχύ, όπως μπορεί να πληροφορηθεί ο 
ενδιαφερόμενος από τις αρμόδιες υπηρεσίες):</em></div>
<div style="text-align: justify;">
</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjcoqwNAoNkookjnbQ0djNWemXMPfDAtPNKTC4FlYr-xAJoHMoAfzwwUNm2oV5CfhK7nM2OtUizuhJ-xCdE7O7BYb4aQU6cMhR_9MfHdBncQ3FUTB3DxSPj-Qkmjlo1XWC3v2_yBxXboTHM/s1600/fek.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="38" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjcoqwNAoNkookjnbQ0djNWemXMPfDAtPNKTC4FlYr-xAJoHMoAfzwwUNm2oV5CfhK7nM2OtUizuhJ-xCdE7O7BYb4aQU6cMhR_9MfHdBncQ3FUTB3DxSPj-Qkmjlo1XWC3v2_yBxXboTHM/s400/fek.jpg" width="400" /></a></div>
<div style="text-align: justify;">
</div>
<div style="text-align: justify;">
<u><strong><em>Επομένως ΔΕΝ δημιούργησαν 
σχίσμα όσοι δεν ακολούθησαν στην παρανομία αυτή, αντιθέτως κατέστησαν 
δυνάμει σχισματικοί (υπόδικοι δηλαδή για σχίσμα) οι ακολουθήσαντες αυτήν, 
σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιδίου του Χρυσοστόμου Παπαδόπουλου (βλ. στο ίδιο 
ΦΕΚ):</em></strong></u></div>
<div style="text-align: justify;">
</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg2-iKNGgG9BJvcgMWHVfwjl0T5SI71JcjoEEv4pUJ8BCPbeRbM9N-UjwE7YG4exPthl11bk6vW9m2wLcC9ttDqoVmHtB6F5GPwuxaXhWL2eiWZi8Wkz_3RvCPiugf5yUj7_kyfdH05Ymys/s1600/fek1.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="290" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg2-iKNGgG9BJvcgMWHVfwjl0T5SI71JcjoEEv4pUJ8BCPbeRbM9N-UjwE7YG4exPthl11bk6vW9m2wLcC9ttDqoVmHtB6F5GPwuxaXhWL2eiWZi8Wkz_3RvCPiugf5yUj7_kyfdH05Ymys/s400/fek1.jpg" width="400" /></a>"</div>
<div style="text-align: justify;">
</div>
<div style="text-align: justify;">
Επομένως όταν συνεχίζει ο π. Βασίλειος να 
διερωτάται: "<span style="font-family: 'Segoe UI';">Ποιός ἄραγε, 
ἀμφιβάλλει ὅτι ὑπάρχει μέσα στήν Πατρίδα μας ἀπό τό 1924 Σχῖσμα μεταξύ πιστῶν 
ἀνθρώπων μόνο καί μόνο ἐπειδή ἀκολουθοῦν διαφορετικά Ημερολόγια;</span>" του 
απαντούμε ότι κανείς δεν αμφιβάλλει γι' αυτό, αλλά για το ποιος ευθύνεται για το 
σχίσμα υπάρχει διάσταση απόψεων μεταξύ ημών και υμών. Και ιδού και άλλα 
στοιχεία: </div>
<div style="text-align: justify;">
Γνωρίζετε πως όσοι παρέμειναν στο εκκλησιαστικό 
ημερολόγιο, δεν έφυγαν από τις ενορίες τους, απλά απαίτησαν από τους ιερείς να 
λειτουργούν συμφώνως με αυτό; Αυτό δεν λέγεται σχίσμα, αλλά ανυπακοή, μια αγία 
ανυπακοή απέναντι σε μια κακή παρανομία, ή ακόμη πιο σωστά μια αγία υπακοή 
συμφώνως με τα παραδεδομένα και εκκλησιαστικώς νόμιμα. Γνωρίζετε πως όσοι ιερείς 
δέχτηκαν να τελέσουν λειτουργίες με το εκκλησιαστικό ημερολόγιο - όπως ο άγιος 
αυτός ιερέας παπα-Νικόλας Πλανάς και άλλοι - απειλήθηκαν, 
καθαιρέθηκαν, φυλακίστηκαν, αποσχηματίστηκαν, για να έλθουν μερικοί 
νεοημερολογίτες χρόνια μετά και να μας πουν για τους Παλαιοημερολογίτες: "ε ας 
κρατούσαν το παλαιό ημερολόγιο, μόνο να μην κάναν σχίσμα". Μα αυτό κάναν, 
αγαπητοί, το 1924. Απλά κράτησαν το ημερολόγιο. Δεν δημιούργησαν άλλη Εκκλησία, 
δεν έφυγαν από την Ορθοδοξία. Αντιθέτως οι διώκτες Ιεράρχες μόνο ως ποιμένες δεν 
έδρασαν.</div>
<div style="text-align: justify;">
Γνωρίζετε ότι κατά τα έτη εκείνα το νέο 
ημερολόγιο εισήχθη και στις Εκκλησίες της Ρωσίας (επί Πατριάρχου Τύχωνος) και 
της Πολωνίας (επί Αρχιεπισκόπου Διονυσίου), όμως οι Ιεραρχίες αυτές επανέφεραν 
άρον άρον το παλαιό, για να μην δημιουργηθεί σχίσμα; Ιδού πως σκέφτηκε ο 
ποιμένας ο σωστός, ο οποίος δεν δημιούργησε σχίσμα (Συνέντευξη Αρχιεπισκόπου 
Πολωνίας Διονυσίου στην εφημερίδα ΣΚΡΙΠ 13-4-1927):</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEitJ0Rsh3oo3014jKqUx_E0Ry2hHP6Gu3DXLfkuvm5jTX9Gah8EJrPd7YAq7-QY1T233t0AJHbSefM7fOY0kd_DmtmRn9RElWPQxA5VbFOsVH0-QT0VQuCCgbdOTCg-N2nb0SMerokfqZob/s1600/1.png" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEitJ0Rsh3oo3014jKqUx_E0Ry2hHP6Gu3DXLfkuvm5jTX9Gah8EJrPd7YAq7-QY1T233t0AJHbSefM7fOY0kd_DmtmRn9RElWPQxA5VbFOsVH0-QT0VQuCCgbdOTCg-N2nb0SMerokfqZob/s1600/1.png" width="356" /></a></div>
<div style="text-align: justify;">
</div>
<div style="text-align: justify;">
Ποτέ όμως δεν είναι αργά για μετάνοια.</div>
<div style="text-align: justify;">
Στα γραφόμενα υπό του π. Βασιλείου: "<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 13pt; line-height: 120%;">Ποιός, 
ἐπίσης, ἀμφισβητεῖ πλέον μετά τά τόσα χρόνια τοῦ Σχίσματος, ὅτι ἀποκλειστική 
αἰτία του (καί ὄχι ἁπλῆ ἀφορμή) ὑπῆρξε ἡ ἀλλαγή τοῦ Ἡμερολογίου τοῦ 
Ἑλληνικοῦ Κράτους;</span>" δηλώνουμε απερίφραστα ότι το αμφισβητούμε! Το 
ημερολόγιο στην Πολιτεία άλλαξε το 1923 και καμία σύγχυση δεν προήλθε. Ως κάτι 
καινούριο σίγουρα θα χρειαζόταν μια περίοδο προσαρμογής (<strong><u>άλλωστε η 
Πολιτεία κατά την δισχιλιετή ιστορική πορεία της Εκκλησίας δεν χρησιμοποιούσε 
πάντοτε το αυτό ημερολόγιο με το της Εκκλησίας</u></strong>), αλλά ως εκεί. 
Καμία σύγχυση, καμία πραγματική ανάγκη. Πότε άλλωστε προέκυψε αυτή; Ένα χρόνο 
μετά, τη στιγμή που ήδη σήμερα έναν αιώνα σχεδόν μετά οι πιστοί των Σλαβόφωνων 
Ορθοδόξων Εκκλησιών δεν αντιμετωπίζουν καμία σύγχυση! Ας μην τα ρίχνουμε στην 
Πολιτεία λοιπόν, διότι αν η Ιεραρχία ήταν στο ύψος της, δεν θα υπέκυπτε σε καμία 
τέτοια πίεση.</div>
<div style="text-align: justify;">
Και φτάνουμε τώρα στο καλύτερο σημείο του 
άρθρου, το οποίο είναι σημαντικότατο! Γράφει ο π. Βασίλειος (οι υπογραμμίσεις 
ημέτερες): "<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 13pt; line-height: 120%;">Ἡ 
ἀλήθεια, πού πρέπει ἀπό ὅλους μας νά γίνη ἀποδεκτή, εἶναι πώς <u>ἄν δέν γινόταν 
ἡ ἀλλαγή τοῦ Ἡμερολογίου, δέν ἐπρόκειτο ποτέ νά γίνη ἐκκλησιαστικό Σχῖσμα, 
ἀσχέτως τῶν οἰκουμενιστικῶν καινοτομιῶν τοῦ Πατριαρχείου 
Κωνσταντινουπόλεως</u></span>".</div>
<div style="text-align: justify;">
Έτσι ακριβώς είναι! Είναι ολοφάνερο το χέρι του 
Θεού, στην περίπτωση του ημερολογιακού σχίσματος! Αυτός επέτρεψε να συμβεί η 
καινοτομία αυτή, ώστε ο πιστός λαός Του, μέσα από το ιάσιμο, αλλά εξόφθαλμο (το 
ημερολογιακό δηλαδή) να σωθεί από την επερχόμενη ανίατη, αλλά ύπουλη νόσο (την 
αίρεση του Οικουμενισμού). Το ότι λυπούμαστε για τον διχασμό και ευχόμαστε για 
την θεραπεία του, δεν σημαίνει καθόλου πως θεωρούμε ότι το Παλαιοημερολογιτικό 
κίνημα δεν ήταν εκ Θεού. Δεν σημαίνει καθόλου πως δεν έπρεπε οι προπάτορές μας 
να εμμείνουν στο εκκλησιαστικό ημερολόγιο, αλλά να ακολουθήσουν την Ιεραρχία, 
μόνο και μόνο για να μην υπάρξει διχασμός. Και ο αγώνας τους δικαιώθηκε (βλέπε 
και ημέτερο άρθρο "<a href="http://krufo-sxoleio.blogspot.gr/2013/04/blog-post_24.html" target="_blank">Αν δεν υπήρχαν Παλαιοημερολογίτες</a>").</div>
<div style="text-align: justify;">
Παρακάτω γράφει ο π. Βασίλειος ότι πρέπει όλοι 
να συμφωνήσουμε: "<span style="font-family: Segoe UI;">ὅτι ὑπάρχει <strong>οὐσιώδης διαφορά μεταξύ τῶν 
ἀμετακινήτων Ὀρθοδόξων Δογμάτων </strong>(πού ὅλοι οἱ πιστοί ἔχουμε χρέος νά 
προασπισθοῦμε μέχρι θανάτου)<strong> καί τῶν, τυχόν, προσωπικῶν ἤ Ποιμαντικῶν 
ἁμαρτιῶν τῶν Ἐπισκόπων ἤ τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων 
Ἐκκλησιῶν</strong></span>". Βεβαίως και συμφωνούμε! Μιλάμε όμως για 
προσωπικές ή ποιμαντικές αμαρτίες στην περίπτωση των Οικουμενιστών επισκόπων; 
Όχι βέβαια! Μιλάμε για μια μακροχρόνια μαζική εκτροπή, για μια σταδιακή κατάληψη 
από τους φορείς της αιρέσεως όλων των θρόνων των Τοπικών Εκκλησιών. Ανάλογες 
καταστάσεις βίωσε η Εκκλησία και στο παρελθόν με τον Αρειανισμό, τον 
Μονοθελητισμό, την Εικονομαχία. Πώς έπραξαν οι ορθόδοξοι τότε; Έδωσαν αγώνα 
μέχρι θανάτου, ώστε να συνέλθει Σύνοδος Ορθοδόξων, να καταδικαστεί η αίρεση και 
να εκβληθούν οι λυκοποιμένες εκ των θρόνων! Τι κάνουμε οι σημερινοί ορθόδοξοι; 
Οι μεν εκ του νέου κοινωνούν ανερυθρίαστα με τους οικουμενιστές πιστεύοντας πως 
δεν υπάρχουν συνέπειες από την κοινωνία με την αίρεση και αναμένοντας "άχρι 
καιρού" είτε το Κοινό Ποτήριο, είτε τη Συνοδική Καταδίκη (εννοώντας να μαζευτούν 
οι Επίσκοποι τους, που στην πλειοψηφία είναι Οικουμενιστές, για να καταδικάσουν 
τον... Οικουμενισμό), οι δε του παλαιού έχουν επαναπαυθεί στην κάθε Εκκλησία 
Γ.Ο.Χ. που ανήκει ο καθένας την οποία θεωρεί ως τη Μία, Αγία, Καθολική και 
Αποστολική Εκκλησία, αφού κατά την γνώμη τους οι οικουμενιστές έχουν αυτομάτως 
εξέλθει από Αυτήν και περιττεύει κάθε Συνοδική Κρίση. <strong><u>Επομένως 
ανταπαντώ ότι στο πρώτο που θα έπρεπε να συμφωνήσουμε θα ήταν στην αναγκαιότητα 
να επικεντρωθούμε όλοι οι ορθόδοξοι (παλαιού και νέου) στην προσπάθεια να 
συγκληθεί Μεγάλη Γενική ή Τοπική Σύνοδος Ορθοδόξων κατά του Οικουμενισμού. Αυτή 
θα επιληφθεί και για την άρση του ημερολογιακού διχασμού</u></strong>.</div>
<div style="text-align: justify;">
Συνεχίζοντας ας μου επιτραπεί μία διόρθωση στο 
εξής: "<span style="font-family: 'Segoe UI';">πολύ περισσότερες 
ἐκκλησιολογικές καί ποιμαντικές ἐκτροπές Νεοημερολογιτῶν ἔχουν κατακεραυνώσει 
κορυφαῖοι ἐκπρόσωποι τοῦ Νέου Ἡμερολογίου μέ ἐπικεφαλῆς τόν Ἅγιο 
Ἰουστῖνον Πόποβιτς καί τόν π. Ἐπιφάνιον Θεοδωρόπουλον</span>". Ο άγιος 
και σοφός αυτός άνδρας π. Ιουστίνος Πόποβιτς, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως 
εκπρόσωπος του νέου ημερολογίου, αφού ως Σέρβος κληρικός ακολουθούσε το παλαιό 
ημερολόγιο. Προφανώς εννοεί ο π. Βασίλειος ότι ήταν κοινωνικός με τους εν Ελλάδι 
νεοημερολογίτες. Αυτό όμως δεν τον κάνει εκπρόσωπο του νέου ημερολογίου.</div>
<div style="text-align: justify;">
Προχωρώντας, ο αγαπητός π. Βασίλειος θίγει ένα 
ακόμη σημαντικό ζήτημα. Το αν και κατά πόσον δηλαδή μεταδίδεται η αίρεση μέσα 
από την εκκλησιαστική κοινωνία, ειδικώς στην περίπτωση που οι αιρετικά 
φρονούντες δεν έχουν καταδικαστεί εισέτι. Το ζήτημα αυτό είναι πολύ σοβαρό και 
δεν απαιτείται μόνο μια γενική θεώρηση, αλλά χρειάζεται και προσεκτική ανάλυση 
στα επιμέρους σημεία του. Ο π. Βασίλειος ισχυρίζεται ουσιαστικά πως:</div>
<div style="text-align: justify;">
1. Με την εκκλησιαστική κοινωνία ορθοδόξων 
αντιοικουμενιστών με εξ ορθοδόξων οικουμενιστές κληρικούς δεν μεταδίδεται η 
αίρεση των δευτέρων στους πρώτους εξαιτίας της αιρετικής συμπεριφοράς τους 
και</div>
<div style="text-align: justify;">
2. Η εκκλησιαστική κοινωνία αντιοικουμενιστών 
με εξ ορθοδόξων οικουμενιστές κληρικούς δεν στερεί την Ιερωσύνη των 
πρώτων.</div>
<div style="text-align: justify;">
Όσον αφορά το δεύτερο εμείς προσωπικά είμαστε 
σύμφωνοι μαζί του και μάλιστα θεωρούμε ότι και οι εξ ορθοδόξων οικουμενιστές δεν 
στερούνται την Ιερωσύνη εξ αιτίας της αιρέσεώς τους, αλλά εξ αιτίας της 
αμετανοησίας τους, η οποία θα αποδειχθεί αν και για ποιους εξ αυτών υπάρχει όταν 
συνέλθει η αρμόδια κατά της αιρέσεως Σύνοδος, η οποία και θα καθαιρέσει τους 
αμετανοήτους.</div>
<div style="text-align: justify;">
Σχετικώς με το πρώτο όμως τα πράγματα δεν είναι 
τόσο απλά. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα να υπάρχει εκκλησιαστική κοινωνία 
χωρίς να γνωρίζεις τι πραγματικά πρεσβεύει ο συμμετέχων στην κοινή Λατρεία, και 
τελείως διαφορετικό το να κοινωνεί κανείς ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ ΤΟΥ με τους αιρετικά 
φρονούντες. Και ρωτούμε τον π. Βασίλειο προσωπικά ως κληρικό: θα συλλειτουργούσε 
με τον Γαλλίας Εμμανουήλ ή τον Γερμανίας Αυγουστίνο ή άλλους μεγαλόσχημους 
οικουμενιστές που βλασφημούν στο Σύμβολο της Πίστεως μας στο οποίο εμείς οι 
ορθόδοξοι ομολογούμε την πίστη μας σε ΜΙΑ, ΑΓΙΑ, ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ 
ΕΚΚΛΗΣΙΑ; Και αν ναι, θα το έκανε επειδή η αίρεση δεν μεταδίδεται; Ή για να μην 
δημιουργηθεί σχίσμα (μεταξύ των οικουμενιστών και των αντιοικουμενιστών δηλαδή); 
Γράφει ο π. Βασίλειος: "<span style="font-family: 'Segoe UI','sans-serif'; font-size: 13pt; line-height: 120%;">Ἔτσι 
ἐξηγεῖται τό γιατί δέν ἔγιναν Σχίσματα μεταξύ τῶν Πιστῶν Ὀρθοδόξων ἀνά τούς 
αἰῶνες, παρ’ ὅτι κατά διαστήματα ὑπῆρξαν ὄχι μόνο Ἐπίσκοποι συλλειτουργοί 
αἱρετικῶν ἤ αἱρετιζόντων ἀλλά καί Μάγοι Ἐπίσκοποι, δηλαδή Δαιμονολάτρες!</span>" 
και συνεχίζουμε την ερώτηση: Θα συλλειτουργούσε δηλαδή και με Επίσκοπο που 
ΓΝΩΡΙΖΕ ότι ήταν μάγος; Κι αν ναι για ποιο λόγο; Επειδή η αίρεση δεν 
μεταδίδεται; Ή για να μην δημιουργηθεί σχίσμα (ανάμεσα στους ορθοδόξους και στον 
μάγο δηλαδή);</div>
<div style="text-align: justify;">
Εδώ ακριβώς φαίνεται στον π. Βασίλειο η 
επίδραση της θεωρίας του -Πατέρα της Εκκλησίας, κατά τη γνώμη του - π. Επιφανίου 
Θεοδωρόπουλου (του οποίου τα επιχειρήματα είχε αναιρέσει ένα προς ένα ο 
αείμνηστος π. Θεοδώρητος Μαύρος - Πατέρας της Εκκλησίας, κατά τη δική μας 
γνώμη). </div>
<div style="text-align: justify;">
Όμως τόσο ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, όσο και 
από την άλλη ορισμένοι εκ των ΓΟΧ μετέθεσαν το πρόβλημα από εκεί που πραγματικά 
βρίσκεται, σε άλλο θέμα (απώλεια ή μη Θείας Χάριτος, εγκυρότητα ή μη 
Μυστηρίων κλπ.), άσχετο με την πραγματική ουσία του προβλήματος, που τελικά 
είναι τόσο απλή. Την αποκαλύπτει με απλά λόγια ο Μεγάλος μας Άγιος Μάρκος ο 
Ευγενικός, που εορτάζει αύριο με το εκκλησιαστικό ημερολόγιο: </div>
<div style="text-align: justify;">
<strong>«Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, 
πᾶσαι αἱ σύνοδοι, καὶ πᾶσαι αἱ θεῖαι γραφαί, <u>φεύγειν</u> <u>τοὺς ἑτερόφρονας 
παραινοῦσι καὶ τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι</u>» </strong>(P.G.160, 
105).</div>
<div style="text-align: justify;">
Μάλιστα τα τελευταία του λόγια (για τους 
Λατινόφρονες της εποχής του έκανε σχίσμα επειδή δεν έστερξε στις απόφαση της 
Φερράρας-Φλωρεντίας) αποτελούν την απάντηση στους παραπάνω ισχυρισμούς και 
παρακαλούμε θερμώ τον π. Βασίλειο, να τα σχολιάσει και αυτός, μήπως δεν 
κατανοήσαμε κάτι καλώς. Τα παραθέτω:</div>
<div style="background-color: white; text-align: justify;">
<i style="color: #444444;">«Βούλομαι πλατύτερον τήν ἐμήν γνώμην εἰπεῖν, εἴπερ ποτέ 
καί νῦν, ἐν τῷ ἐγγίζειν τήν τελευτήν μου, ἵνα σύμφωνος ὦ ἐμαυτῷ ἀπ’ ἀρχῆς μέχρι 
τέλους καί μή δόξῃ τισίν, ὅτι ἄλλα μέν ἔλεγον, ἄλλα δέ ἔκρυπτον ἐν τῇ διανοίᾳ, ἅ 
εἰκός ἦν ἐλεγχθῆναι τῇ ὥρᾳ ταύτῃ τῆς ἐμῆς ἀναλύσεως. Λέγω δέ περί τοῦ 
πατριάρχου, μήπως δόξῃ αὐτῷ προφάσει τάχα τιμῆς τῆς πρός ἐμέ ἐν τῇ κηδείᾳ τοῦ 
ταπεινοῦ μου τούτου σώματος ἤ καί ἐν τοῖς μνημοσύνοις μου <strong><u>στεῖλαί 
τινας τῶν ἀρχιερέων αὐτοῦ ἤ τοῦ κλήρου αὐτοῦ ἤ ὅλως <span style="font-size: medium;">τῶν κοινωνούντων αὐτῷ</span></u></strong> τινα 
συνεύξασθαι ἤ συμφορέσαι τοῖς ἐκ τοῦ ἡμετέρου μέρους ἱερεῦσι τοῖς πρός τά 
τοιαῦτα προσκληθεῖσι, δοξάσας ὡς οἱῳδήποτε τρόπῳ προσίεμαι, κἄν ἐν τῷ κρυπτῷ τήν 
αὐτοῦ κοινωνίαν.</i></div>
<div style="background-color: white; text-align: justify;">
<i style="color: #444444;">»Καί ἵνα μή ἡ σιωπή μου συγκατάβασιν τινα ὑπονοῆσαι 
παρέξῃ τοῖς μή καλῶς καί εἰς βάθος εἰδόσι τόν ἐμόν σκοπόν, λέγω καί 
διαμαρτύρομαι ἐνώπιον τῶν παρατυχόντων πολλῶν καί ἀξιολόγων ἀνδρῶν, ὡς 
<strong><u>οὔτε βούλομαι οὔτε δέχομαι τήν αὐτοῦ ἤ τήν <span style="font-size: medium;">τῶν μετ’ αὐτοῦ κοινωνίαν</span> τό παράπαν, οὐδαμῶς, 
οὔτε ἐπί τῆς ζωῆς μου, οὔτε μετά θάνατον</u></strong>, ὥσπερ οὐδέ τήν γεγονυῖαν 
ἕνωσιν καί τά δόγματα τά λατινικά, ἅπερ ἐδέξατο αὐτός τε καί οἱ μετ’ αὐτοῦ, καί 
ὑπέρ τοῦ δεφενδεύειν ταῦτα καί τήν προστασίαν ταύτην ἐμνηστεύσατο ἐπί καταστροφῇ 
τῶν ὀρθῶν τῆς ἐκκλησίας δογμάτων.</i></div>
<div style="background-color: white; text-align: justify;">
<i style="color: #444444;">»<strong><u>Πέπεισμαι γάρ ἀκριβῶς ὅτι ὅσον <span style="font-size: medium;">ἀποδιΐσταμαι τούτου</span> καί τῶν τοιούτων, ἐγγίζω τῷ 
Θεῷ καί πᾶσι τοῖς ἁγίοις, καί ὥσπερ τούτων χωρίζομαι, οὕτως ἑνοῦμαι τῇ ἀληθείᾳ 
καί τοῖς ἁγίοις πατράσι, τοῖς θεολόγοις τῆς ἐκκλησίας</u></strong> · ὥσπερ αὖ 
πείθομαι τούς συντιθεμένους τούτοις ἀποδιΐστασθαι τῆς ἀληθείας καί τῶν μακαρίων 
τῆς ἐκκλησίας διδασκάλων. Καί διά τοῦτο λέγω, ὥσπερ παρά <u><strong>πᾶσάν μου 
τήν ζωήν ἤμην <span style="font-size: medium;">κεχωρισμένος ἀπ’ 
αὐτῶν</span></strong></u>, οὕτω καί ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἐξόδου μου, καί ἔτι καί μετά 
τήν ἐμήν ἀποβίωσιν ἀποστρέφομαι τήν αὐτῶν κοινωνίαν καί ἕνωσιν, καί ἐξορκῶν 
ἐντέλλομαι, </i><i style="color: #444444;">ἵνα μηδείς ἐξ αὐτῶν προσεγγίσῃ ἤ ἐν τῇ 
ἐμῇ κηδείᾳ ἤ τοῖς μνημοσύνοις μου, ἀλλ’ οὐδέ ἄλλου τινός τῶν τοῦ μέρου ἡμῶν, 
ὥστε συμφορένειν ἐπιχειρῆσαι καί συλλειτουργεῖν τοῖς ἡμετέροις · <span style="font-size: medium;"><strong>τοῦτο γάρ ἐστι τό τά ἄμικτα 
μίγνυσθαι</strong></span>. <strong><u>Δεῖ δέ παντάπασιν ἐκείνους εἶναι <span style="font-size: medium;">κεχωρισμένους ἡμῶν</span>, μέχρις ἄν δῷ ὁ Θεός τήν 
καλήν διόρθωσιν καί εἰρήνην τῆς ἐκκλησίας αὐτοῦ</u></strong>»</i><span style="color: #444444;"> </span><b style="color: #444444;">(P. O. 15, 
346)</b><span style="color: #444444;">.</span></div>
<div style="text-align: justify;">
Κλείνοντας, κι εμείς συμφωνούμε με τον π. 
Βασίλειο πως μόνο με τη Χάρη του Θεού θα υπάρξει οικοδομή από αυτόν τον Διάλογο 
Αληθείας. Αρκεί να υπάρχει η καλή προαίρεση εκατέρωθεν να ομολογούμε το Σωστό 
και το Δίκαιο. Θα μπορούσαμε να γράψουμε και να πούμε πολλά ακόμη, αλλά 
νομίζουμε πως υπάρχουν άλλοι αρμοδιότεροι - και μάλιστα Θεολόγοι με πτυχίο, όπως 
ο Θεοφιλέστατος Γαρδικίου Κλήμης της Συνόδου των Ενισταμένων ή ο Ελλογιμώτατος 
κ. Δημήτριος Κάτσουρας - που θα μπορούσαν να συνεισφέρουν πολύ σε έναν τέτοιου 
είδους Διάλογο.</div>
<div style="text-align: justify;">
</div>
<div style="text-align: right;">
Νικόλαος Μάννης</div>
<div style="text-align: right;">
εκπαιδευτικός</div>
</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: right;">
<b><span style="color: blue;">ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΝΤΑΧΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΕΒΑΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ''ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ''
</span></b></div>
</div>

Παρόντες στο προσκλητήριο του π. Βασιλείου Βολουδάκη

Ο σεβαστός π. Βασίλειος Βολουδάκης έλαβε, προς τιμήν του, υπόψιν του το κείμενό μας αυτό και επανήλθε με νέο άρθρο (δημοσιεύθηκε στο ...