ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ ☦

ΠΑΣΧΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΕΠΡΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΜΤΣΑΤΚΑΣ

<div><div class="separator" style="clear: both; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhTLEtAMvOqmrmsoA2-vOIZwiM-BMeWIMPwpWDpYa82dYSnyai54dmO1d-MCXWEo3eaqWNvwHAXtDfspThcTJMaeiPqgJjPfYK2yHkxdMkfP8Y4NjI7viAhWigopzfC-lzJOkKLACQh9S5E0ZDEMUZE4vCRrTtf2tfsNxER03eqEC2X6QJfklC9tnvA/s400/%CE%9B%CE%95%CE%A0%CE%A1%CE%9F%CE%99%20%CE%A4%CE%97%CE%A3%20%CE%9A%CE%91%CE%9C%CE%A4%CE%A3%CE%91%CE%A4%CE%9A%CE%91%CE%A3.jpg" imageanchor="1" style="background-color: white; color: #cc3300; margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-decoration-line: none;"><img border="0" data-original-height="263" data-original-width="400" height="263" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhTLEtAMvOqmrmsoA2-vOIZwiM-BMeWIMPwpWDpYa82dYSnyai54dmO1d-MCXWEo3eaqWNvwHAXtDfspThcTJMaeiPqgJjPfYK2yHkxdMkfP8Y4NjI7viAhWigopzfC-lzJOkKLACQh9S5E0ZDEMUZE4vCRrTtf2tfsNxER03eqEC2X6QJfklC9tnvA/w400-h263/%CE%9B%CE%95%CE%A0%CE%A1%CE%9F%CE%99%20%CE%A4%CE%97%CE%A3%20%CE%9A%CE%91%CE%9C%CE%A4%CE%A3%CE%91%CE%A4%CE%9A%CE%91%CE%A3.jpg" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; border: none; box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.5) 1px 1px 5px; padding: 8px; position: relative;" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="color: #333333; text-align: justify;"> </div><div><div style="color: #333333; text-align: justify;">Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας, το Πάσχα, που έκανα ανάμεσα στους λεπρούς, το 1908.</div><div style="color: #333333; text-align: justify;">   Η μικρή παροικία των λεπρών που οργάνωσα στις αρχές του 20ου αιώνα στην Καμτσάτκα, ήταν το πιο αγαπητό μου δημιούργημα. Ο Θεός με αξίωσε να το ολοκληρώσω πολύ σύντομα και με λίγο κόπο. Τα χρόνια εκείνα η λέπρα αποτελούσε μια τρομερή μάστιγα της ανθρωπότητας, γιατί δεν είχε ακόμα τεθεί κάτω από τον έλεγχο της ιατρικής επιστήμης. Για το λόγο αυτό οι λεπροί, αποδιωγμένοι από τις οικογένειες, τα χωριά και τις πατρίδες τους, ζούσαν απομονωμένοι σε μέρη έρημα και ακατοίκητα.</div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;">   Η παροικία οργανώθηκε στα βόρεια παράλια της χερσονήσου, σ’ ένα ερημικό μέρος, ανάμεσα στα βουνά. Απαρτιζόταν από τρία οικήματα. Στο ένα έμεναν οι λεπρές γυναίκες και τα παιδιά. Στο άλλο οι άντρες. Και στο τρίτο, μικρότερο και κάπως απομονωμένο, η αδελφή νοσοκόμα Α. Μ. Ουρούσοβα. </div></div><div><div style="color: #333333; text-align: justify;">Αυτή η αγία ψυχή είχε ανταποκριθεί σε σχετική έκκλησή μου και ήρθε σ’ εκείνη την ερημιά, θυσιάζοντας κυριολεκτικά τη ζωή της, για να υπηρετήσει τους δυστυχισμένους ασθενείς. Η θεάρεστη εργασία της ήταν εθελοντική. Καμιά αμοιβή δεν έπαιρνε. Είχε μόνο την ελπίδα της ουράνιας αμοιβής στη βασιλεία του Θεού.</div><div style="color: #333333; text-align: justify;"> Διακονούσε με συγκινητική αυτοθυσία τους λεπρούς. Δεν ήξερε τι θα πει ωράριο εργασίας, ανάπαυση, ύπνος, ψυχαγωγία. Είχε εκμηδενίσει τις προσωπικές της ανάγκες.</div><div style="color: #333333; font-weight: bold; text-align: justify;"> Να βλέπατε, με τι εγκαρδιότητα συνομιλούσε με «τα παιδιά της», όπως αποκαλούσε τους ασθενείς· με τι τρυφερότητα τους παρηγορούσε· με τι υπομονή έπλενε και καθάριζε τις πληγές τους· με τι γλυκύτητα τους έκανε να ηρεμούν, όταν πάθαιναν υστερικές κρίσεις απελπισίας· και με τι ικανότητα κατόρθωνε να εμψυχώνει όσους, σε στιγμές απογνώσεως, έφταναν στα πρόθυρα της αυτοκτονίας! Ήταν γι’ αυτούς όχι νοσοκόμα, αλλά μητέρα και αδελφή και φύλακας άγγελος. Την αποκαλούσαν τρυφερά «αδελφή της ευσπλαχνίας».</div><div class="separator" style="clear: both; font-weight: bold; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh2qYs8CWjFxfLKv_lUZahMCCkcG17dPv62cq1dHtMA6BRqJ6htWsmm_oVgNfJv_BKrB7TJZg2w67_tPV6MEpYPINOxUxtT7j6_AhN5Q_-2QwYa5DJ7AwOohV3sL7lD3i6xp75ri68Ks-eusApI_JeYz-vRgXa50Gv_Qk_l1s1y-gRWDiiylfbC9jkz/s800/191473-600x800.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-decoration-line: none;"><img border="0" data-original-height="800" data-original-width="600" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh2qYs8CWjFxfLKv_lUZahMCCkcG17dPv62cq1dHtMA6BRqJ6htWsmm_oVgNfJv_BKrB7TJZg2w67_tPV6MEpYPINOxUxtT7j6_AhN5Q_-2QwYa5DJ7AwOohV3sL7lD3i6xp75ri68Ks-eusApI_JeYz-vRgXa50Gv_Qk_l1s1y-gRWDiiylfbC9jkz/s320/191473-600x800.jpg" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; border: none; box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.5) 1px 1px 5px; padding: 8px; position: relative;" width="240" /></a></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="font-weight: bold; text-align: center;"> </div>    Στην παροικία πήγαινα κατά διαστήματα, με τα έλκηθρα φορτωμένα τρόφιμα και δώρα. Στον καθένα έφερνα και κάτι, ανάλογα με την ηλικία και το φύλο του: υλικά και εργαλεία για χειροτεχνία, βιβλία, περιοδικά, γλυκά και παιγνίδια για τα παιδιά. Όλ’ αυτά τους έκαναν να ξεχνούν για λίγο τα βάσανα και την κατάθλιψή τους. Γι’ αυτό με περίμεναν κάθε φορά με ανυπομονησία.    Ένα δωμάτιο του οικήματος των ανδρών το είχα διαμορφώσει σε παρεκκλήσι. Ήταν μικρό και ταπεινό, αφιερωμένο στον άγιο πολύαθλο Ιώβ. Όσο καιρό έμενα στην παροικία, τελούσα εκεί καθημερινά τις ακολουθίες. Και τον υπόλοιπο χρόνο τον αφιέρωνα στην επικοινωνία με τους ασθενείς. Μοιραζόμουν μαζί τους όλα τα θέματα που τους απασχολούσαν. Από τα πιο απλά και καθημερινά, μέχρι τα πιο σοβαρά πνευματικά. Δημιουργήθηκαν έτσι μεταξύ μας αμοιβαίες σχέσεις βαθιάς αγάπης και κατανοήσεως. <div style="text-align: justify;">  Εκείνο το Πάσχα, που έκανα κοντά τους, δεν έχω λόγια να το περιγράψω, όπως πιο πάνω είπα. Μισόν και πλέον αιώνα υπηρετώ την Ορθόδοξη Εκκλησία σαν κληρικός. Κι όλ’ αυτά τα χρόνια γιόρτασα την Ανάσταση του Κυρίου μας κάτω από τις πιο απροσδόκητες και ποικιλόμορφες συνθήκες. </div></div><div style="text-align: justify;">  Τέλεσα την αναστάσιμη ακολουθία στη χιονισμένη τραχιά έρημο της Καμτσάτκας· σε άθλιες υπόγειες τρώγλες· πάνω σε πλοίο στην ανοικτή θάλασσα· σε μια απόκρημνη παραλία του Ειρηνικού Ωκεανού· στην πρώτη γραμμή του μετώπου στα 1914-15, σε εκστρατευτικό νοσοκομείο· σε φυλακές και σε μοναστήρια· στο Κρεμλίνο της Μόσχας, στην Κωνσταντινούπολη, στην Αλεξάνδρεια, στην Κίνα, στην Ιαπωνία… </div><div><div style="text-align: justify;">  Όμως τα συναισθήματα που πλημμύρισαν την ψυχή μου, όταν έκανα την Ανάσταση με τους λεπρούς αδελφούς μου, δεν τα ξανάνιωσα. Κι αυτά τα συναισθήματα με οδήγησαν να γράψω εκείνη την αξέχαστη εμπειρία μου στους παρακάτω στίχους:</div> <div style="font-weight: bold; text-align: center;">-ΠΑΣΧΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΕΠΡΟΥΣ-</div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;">Στην Καμτσάτκα,στης οικουμένης το τέρμα, σ’ αυτής της ξεχασμένης γης το νεκρικό σκοτάδι, μακριά απ’ τον κόσμο, μέσα στη σιωπή, κάτω απ’ το θόλο τ’ ουρανού, τον αστροστολισμένο, βαθιά μέσα στα χιόνια, ανάμεσα σε θάλασσα και σε βουνά,ζούσαν λίγοι άνθρωποι μιαν άθλια ζωή.</div><div style="text-align: center;">Μαζί με τούτα τα παιδιά μου τα πνευματικά,που από καιρό δεν γνώρισαν χαρά μήτε και χάδι,βασανισμένα καθώς είναι από την άσπλαχνη λέπρα,</div><div style="text-align: center;">ο Κύριος θέλησε να γιορτάσω το Πάσχα.</div><div style="text-align: center;">Χωρίς ναό, χωρίς καμπάνες,χωρίς χλιδή και πλούσιες φορεσιές,χωρίς μεγάλες χορωδίες και πλήθη κι επισήμους.</div><div style="text-align: center;">Μέσα στο κάτασπρο και καθαρό σπιτάκι, στολισμένοι με τη φτώχια και τη στέρηση, στέκονταν οι λεπροί με τα κεριά τους αναμμένα.</div><div style="text-align: center;">Ο οίκος του Θεού γεμάτος προσευχές και άνθη, μηνούσανε τον ερχομό της αναστάσιμης χαράς.</div><div style="text-align: center;">Με άμφια ταπεινά πίσω απ’ το βήλο του ιερού, με τη λαμπάδα και με το σταυρό,</div><div style="text-align: center;">με τη ψυχή όλο χαρά,μπροστά στο θυσιαστήριο</div><div style="text-align: center;">τον ύμνο έψαλλα εκείνο,που πρώτα οι άγγελοι έψαλαν στον ουρανό.</div><div style="text-align: center;">Οι προσευχές τους φτάσανε ως τις καρδιές μας.</div><div style="text-align: center;">Φούσκωσε ο ύμνος τα πληγωμένα στήθη των λεπρών,που με φωνή αδύναμη, βραχνή κι αρρωστημένη, μα με ψυχή κατανυγμένη,τον αναστάσιμο ψάλανε Κανόνα.</div><div style="text-align: center;">Ξεχασμένοι απ’ τον κόσμο, στερημένοι το φως,οι αδελφοί μας τον Κύριο ικέτευαν</div><div style="text-align: center;">για των αμαρτιών τους την άφεση και του σύμπαντος κόσμου την ειρήνη.</div><div style="text-align: center;">Για πρώτη φορά από τη γέννησή τους, σήμερα τη μέρα τη μεγάλη της σωτηρίας,</div><div style="text-align: center;">αξιωθήκαν να βρεθούν σε πασχαλιάτικη ακολουθία,κινημένοι απ’ την αγάπη του Χριστούεξομολογήθηκαν και πήραν το Σώμα και το Αίμα Του.</div><div style="text-align: center;">«Χριστός Ανέστη! – Χριστός Βοσκρέσε!»,πλημμυρισμένοι από χαρά αναφωνούσαν.</div><div style="text-align: center;">«Αληθώς Ανέστη! – Βοΐστινου Βοσκρέσε!»,τους αποκρίνονταν τα όρη και η θάλασσα…</div><div style="text-align: center;">Μα πέρασε κείνη η μέρα κι ήρθε του χωρισμού η ώρα.</div><div style="text-align: center;">Λυπητερός ο χωρισμός,παντοτινές οι αναμνήσεις.Ήτανε τόσο σύντομη η επαφή των καρδιών μας.</div><div style="text-align: center;">Σαν έφευγα, γονάτισαν σε προσευχή.Ικέτεψαν τον Κύριονα στείλει θύελλες κι αστροπελέκια, για να κλειστούν οι δρόμοι που θα μ’ έπαιρναν μακριά.</div><div style="text-align: center;">Με δάκρυα στα μάτια με θερμοπαρακαλούσαν:</div><div style="text-align: center;">«Αγαπημένε μας πατέρα, μια μέρα ακόμα!Έστω μια μέρα μόνο ακόμα μείνε μαζί μας!».</div><div style="text-align: center;">Και η καρδιά, που δεν είναι από πέτρα–ακόμα κι η δική μου–ζεστάθηκε και πάλι απ’ τα καυτά τους δάκρυα.</div><div style="text-align: center;">Έμεινα εκεί,με τους λεπρούς μου αδελφούς,την προσευχή και την αδελφική συζήτησηνα συνεχίσουμε αντάμα…</div><div style="text-align: center;"> </div> <div style="text-align: center;">– Ε Π Ι Μ Υ Θ Ι Ο –</div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;">«Η ΖΩΗ ΜΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!»</div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: justify;">  Μη έχοντας οι κάτοικοι άλλο τρόπο να προφυλαχθούν από τη φρικτή ασθένεια της λέπρας, μόλις αντιλαμβάνονταν ότι κάποιος είχε προσβληθεί από αυτήν, τον έδιωχναν να κατοικήσει μόνος του σε μακρινό ερημικό μέρος. Εκεί πέθαινε εγκαταλελειμμένος και αβοήθητος, χωρίς κανείς να ενδιαφερθεί ούτε και γι’ αυτή την ταφή του λειψάνου του. Όμως καμιά φορά ο Θεός οικονομεί διαφορετικά τα πράγματα. Να, τι συνέβη σε μια περιοδεία μου:</div><div style="text-align: justify;"> </div></div><div><div style="text-align: justify;">  Ήταν χειμώνας βαρύς και ταξίδευα με τα έλκηθρα στις βόρειες περιοχές, κάπου στην περιοχή του Κλιουτσέφσκ. Περνούσα από έναν τραχύ και εντελώς έρημο τόπο, όταν ξαφνικά τα σκυλιά ξέφυγαν από το δρόμο και όρμησαν σε μια πυκνή συστάδα θάμνων. Μάταια προσπάθησε ο αμαξάς να τα συγκρατήσει. Ούτε τα λουριά ούτε το μαστίγιο ούτε οι φωνές του μπόρεσαν να γυρίσουν στη σωστή πορεία. Σαν από μια αόρατη δύναμη οδηγημένα, πέρασαν μέσ’ από τους θάμνους και στάθηκαν σ’ ένα μικρό ξέφωτο.</div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="font-weight: bold; text-align: justify;">Τότε είδα ένα μοναχικό, ξύλινο καλυβάκι, αόρατο από το δρόμο. Μόλις τα σκυλιά στάθηκαν μπροστά του, έβγαλαν ένα διαπεραστικό ουρλιαχτό. Κι αμέσως βγήκε στην πόρτα ένας νεαρός καμτσαντάλος. Πίσω του, φάνηκε το κεφάλι μιας νέας γυναίκας με ερωτηματικό βλέμμα.</div><div style="font-weight: bold; text-align: justify;">Πλησίασα. Πρόσεξα πως ο άντρας ήταν λεπρός. Ολόκληρη η δεξιά πλευρά του, το πρόσωπο και το σώμα, ήταν μια φρικτή πληγή, σάπια και πυώδης, που μύριζε απαίσια.</div><div style="font-weight: bold; text-align: justify;">Τους χαιρέτησα. Μου ανταπέδωσαν το χαιρετισμό με σεβασμό, κάνοντας βαθειά υπόκλιση. Βιάστηκαν όμως να με πληροφορήσουν πως είχα μπει σε απαγορευμένη περιοχή. Λόγω της λέπρας του νέου άντρα, μια έκταση γύρω από την καλύβα ακτίνας μερικών εκατοντάδων μέτρων, ήταν σε καραντίνα. Οι γύρω κάτοικοι το γνώριζαν και ποτέ δεν πλησίαζαν.</div><div style="font-weight: bold; text-align: justify;">  Είδα ένα καλωσυνάτο φόβο ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους. Ανησυχούσαν για την υγεία τη δική μου και των συνοδών μου.</div><div style="font-weight: bold; text-align: justify;">–Μην ανησυχείτε, τους καθησύχασα. Η πρόνοια του Θεού μάς έφερε ως εδώ. Δεν υπάρχει επομένως φόβος για μας. Ο Θεός θα μας φυλάξει. Πες μου όμως – στράφηκα στον λεπρό – ποια είναι αυτή η γυναίκα;</div><div style="font-weight: bold; text-align: justify;">–Η συζύγός μου. Και είναι τελείως υγιής. Αλλά, μπάτουσκα (=παππούλη), σας παρακαλούμε πολύ, ελάτε μέσα στο φτωχικό μας. Έχουμε κι ένα νεογέννητο παιδάκι.</div><div style="text-align: justify;"> </div>   Μπήκα μέσα στο ξύλινο καλυβάκι. Μ’ έπνιξε η δυσοσμία. Ένα δωμάτιο ήταν όλο κι όλο, μ’ ελάχιστα φτωχικά έπιπλα. Τ’ απαραίτητα μόνο: ένα τραπέζι, μερικές καρέκλες, ένα διπλό κρεβάτι, μερικά ράφια. Τα είχε φτιάξει μόνος του ο λεπρός, καθώς είπε, με ξύλα από το δάσος. Απ’ το χαμηλό ταβάνι κρεμόταν μια κούνια. Εκεί μέσα κοιμόταν αμέριμνο το νεογέννητο αγοράκι. Σε μια γωνιά, πάνω σ’ ένα μικρό ραφάκι, πήρε το μάτι μου μια εικόνα του Κυρίου κι ένα κερί μισοκαμμένο.  –Μπάτουσκα, μια χάρη να σας ζητήσουμε. Εφόσον ο Θεός σάς έφερε ως εδώ, θα μπείτε στον κόπο να βαπτίσετε το παιδί μας; Χρόνια έχουμε να δούμε παπά. Και ίσως να μη ξαναδούμε ποτέ πια… Τα μάτια της γυναίκας βούρκωσαν. –Ναι, παιδιά μου, είπα συγκινημένος. Ας ετοιμάσουμε ό,τι χρειάζεται για τη βάπτιση   Η γυναίκα έβγαλε χαρούμενη από ένα ντουλάπι μια ευρύχωρη ξύλινη λεκάνη. Ήταν μεγάλο κούτσουρο, προσεκτικά και επιτήδεια σκαμμένο. –Είναι η κολυμβήθρα, είπε. Τη σκάλισα μόνη μου, σιγά-σιγά, μόλις διαπίστωσα ότι περίμενα παιδί. Είχα σκοπό να πάω κρυφά, κάποια νύχτα, στο Κλιουτσέφσκ και να παρακαλέσω τον εφημέριο να έρθει για τη βάπτιση του βρέφους. Φοβόμουν όμως πως δεν θα δεχτεί. Αδιάκοπα έκανα προσευχή στην Παναγία Μητέρα του Κυρίου μας, να οικονομήσει έναν τρόπο, ώστε να μη μείνει το παιδί αβάπτιστο. Και, να! Που, τόσο απροσδόκητα, ήρθατε εσείς! Ας είναι δοξασμένο το όνομα του Θεού! Έφερα από το έλκηθρό μου τα απαραίτητα για το μυστήριο, και βάπτισα το μικρό μέσα σε ατμόσφαιρα βαθειάς κατανύξεως. Έμεινα μαζί τους όλη την ημέρα. Οι αγωγιάτες δεν τόλμησαν να πλησιάσουν. Κατασκήνωσαν πέρα από τους θάμνους, όπου άναψαν φωτιά και μαγείρεψαν.   Συζητώντας με τους δυο ερημίτες–συζύγους, έμαθα πως μερικά χρόνια πριν, ο άντρας είχε αρρωστήσει ξαφνικά από λέπρα. Αμέσως, τον έδιωξαν από το χωριό. Η γυναίκα του τον ακολούθησε, παρ’ όλο που ήταν υγιής. Πιστή και αφοσιωμένη, δεν θέλησε ν’ αφήσει μόνο του το σύντροφό της στην εξορία. Έφτιαξαν σ’ εκείνη την ερημιά το ξύλινο καλύβι τους, το επίπλωσαν και αποφάσισαν να πεθάνουν εκεί μαζί. Ζούσαν με ποταμίσια ψάρια, καρπούς και ρίζες.   Τόλμησα να τη ρωτήσω πώς αποφάσισε, υγιής όπως ήταν εκείνη, ν’ ακολουθήσει το λεπρό σύζυγό της σ’ ένα τόσο σκληρό δρόμο. –Μα, είναι ο άνδρας που μου έδωσε ο Θεός! απάντησε με απλότητα. Πώς να τον αφήσω; Τώρα μάλιστα έχουμε και γιο! Βαπτισμένο κιόλας! Είμαι πολύ ευχαριστημένη. Ποτέ δεν θα χωριστώ από τους αγαπημένους μου… Η ζωή μας και η ζωή του παιδιού μας, είναι στα χέρια του Θεού. Ετοιμάστηκα να φύγω. Με δάκρυα στα μάτια με χαιρέτησαν. Τα τελευταία τους λόγια, ήταν: –Μη μας ξεχνάτε, σας παρακαλούμε, στις προσευχές σας!... Μη μας ξεχνάτε!... <div style="text-align: justify;">Όχι, δεν τους ξέχασα ποτέ εκείνους τους υπέροχους ανθρώπους. Μέχρι σήμερα είναι στην καρδιά μου, στη σκέψη μου και στην προσευχή μου. Τι ν’ απέγιναν; Δεν ξέρω· ο Κύριος ξέρει. Πάντως, ποτέ δεν τους ξαναείδα. Είμαι όμως ήσυχος. Θυμάμαι εκείνα τα λόγια τους: «Η ζωή μας και η ζωή του παιδιού μας, είναι στα χέρια του Θεού»…</div> </div><div>ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΡΟΒΟΓΚΡΑΝΤ & ΝΙΚΟΛΑΕΦ ΝΕΣΤΩΡ ΑΝΙΣΙΜΩΦ (1885–1962): «Αναμνήσεις από την Καμτσάτκα», i. κεφ. 9ο, σελ. 178–182, ii. κεφ. 8ο, 164–167,έκδοση Ιεράς Μονής Παρακλήτου,</div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div style="text-align: center;">ΠΗΓΗ:<a href="https://wra9.blogspot.com/2022/05/blog-post_04.html" target="_blank"> </a><a href="https://wra9.blogspot.com/2022/05/blog-post_04.html" target="_blank">https://wra9.blogspot.com/2022/05/blog-post_04.html</a></div></div>

ΠΑΣΧΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΕΠΡΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΜΤΣΑΤΚΑΣ

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας, το Πάσχα, που έκανα ανάμεσα στους λεπρούς, το 1908. Η μικρή παροικία των λεπρών που ο...

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ''ΔΩΡΕΕΣ ΧΡΙΣΤΟΥ''

Εἰς τὰ ἴχνη τοῦ Ἀθηναγόρου καὶ ὄχι τοῦ Λουκάρεως!

<img src="https://orthodoxostypos.gr/wp-content/uploads/2019/05/amerikis_elpidoforos-1-500x440.jpg" /><div class="entry-content" style="background-color: white; box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 45px;">Γράφει ὁ κ. Νικόλαος Μάννης, διδάσκαλοςΜὲ ἔκπληξη ἀρκετοὶ Ὀρθόδοξοι διαπίστωσαν πὼς ὁ νῦν Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς (τῆς δικαιοδοσίας τοῦ Πατριαρχείου Κων/πόλεως) κ. Ἐλπιδοφόρος Λαμπρινιάδης βαδίζει στὰ χνάρια τοῦ ἀλήστου μνήμης Ἀθηναγόρου Σπύρου.Τὰ χνάρια αὐτὰ προέρχονται ἀπὸ βήματα ποὺ ἐξέκλιναν ἀπὸ τὴν μέση ὁδὸ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἐξετράπησαν πρὸς τὴν ὁδὸ τῆς ἀποστασίας, ἤτοι τὴν ὁδὸ τῆς δαιμονικῆς Οὐνίας ποὺ ὁδηγεῖ στὴν Κόλαση…Ὁ Ἀρχ. Ἐλπιδοφόρος λοιπὸν τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ ἀνήρτησε στὴν προσωπική του ἱστοσελίδα στὸ facebook βίντεο μὲ ζωντανὴ μετάδοσι ἀπὸ τὴν λιτανεία τοῦ Ἐπιταφίου, στὸ ὁποῖο φαίνεται ὅτι παραδίδει τὸν ἱερατικὸ Σταυρὸ στὸν παρευρισκόμενο παπικὸ «ἐπίσκοπο», προσκαλώντας τον νὰ προεξάρχει μαζί του στὴν λιτάνευση.Τὸ παράδοξο τῆς ὑποθέσεως εἶναι πὼς ὁ Ἀρχ. Ἐλπιδοφόρος, ὡς πιστὸς ὑπήκοος τοῦ «αὐθέντου καὶ δεσπότου» του, Πατρ. Βαρθολομαίου, ἔπρεπε νὰ ἀκολουθεῖ λόγῳ τε καὶ ἔργῳ τὶς πράξεις τοῦ τελευταίου, ὁ ὁποῖος πρὸ ὀλίγων μηνῶν προέβη στὴν ἀναγνώριση τῆς ἁγιότητος τοῦ προκατόχου του Κυρίλλου Λουκάρεως († 1638).Ὅμως ὁ Ἅγιος Κύριλλος Λούκαρις – ὁ ὁποῖος ἔσωσε τὴν Ὀρθοδοξία τόσο στὴν Οὐκρανία, ὡς Πατριαρχικὸς Ἔξαρχος, ἀγωνιζόμενος κατὰ τῆς Οὐνίας τῆς Βρέστης (1596), ὅσο καὶ στὴν ὀρθόδοξη Ἀνατολὴ ἐν γένει ὡς Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ μετέπειτα Κωνσταντινουπόλεως – ἦταν σαφέστατος σχετικὰ μὲ τὴν ἀνύπαρκτη ἱερωσύνη τῶν παπικῶν καὶ διεκήρυττε τρανῶς πὼς οἱ Παπικοὶ ὄχι μόνο δὲν ἔχουν Χάρη, ἀλλὰ καὶ πὼς ὁ Πάπας εἶναι τύπος τοῦ Ἀντιχρίστου.Δημοσιεύω ἐνταῦθα μικρὸ ἀπόσπασμα (ἀπὸ ἀνέκδοτο ἔργο τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Λουκάρεως – γραμμένο στὴν καθομιλουμένη τῆς ἐποχῆς – ποὺ ἦρθε στὰ χέρια μου θαυμαστῷ τῷ τρόπῳ καὶ θὰ ἐκδώσω λίαν συντόμως) πρὸς αἰσχύνη καὶ καταισχύνη τῶν νέων Οὐνιτῶν ψευδορθοδόξων:«Τὸν Πάπα τῆς Ῥώμης τὸν καιρὸν ὁποῦ ἐστέκετονε εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν καὶ δὲν ἐδέχετονε αἵρεσαις καθὼς ταῖς ἔχει πολλαῖς τὴν σήμερον, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀνατολῆς καὶ οἱ ἀνατολικοὶ καὶ ὅλοι οἱ Πατριάρχαι τὸν εἴχασι διὰ Πάπα καὶ Πατριάρχην· καὶ τὸν ἐτιμοῦσαν ὡς πρῶτον εἰς τὴν τάξιν· ἀφ᾿ οὗ δὲ ἡ ἐκκλησία τῆς Ῥώμης ἐξέκλινεν εἰς βαθὺν κρημνὸν καὶ ἐγένετο καθέδρα τοῦ Ἀντιχρίστου, ἐν φόβῳ Θεοῦ τὸ λέγω ὅτι ὄψιν πόρνης ἔχει, καὶ πλέον Χριστοῦ ἐκκλησία δὲν εἶναι· οἱ διδάσκαλοί τους ὄχι εὐσεβείας πράγματα καὶ δόγματα ζητοῦσι, μόνον πῶς νὰ ἀνατρέψουν τὸν κόσμον νὰ τὸν βάλουν ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τοῦ Πάπα… (ὦ Λατῖνοι) ἐσεῖς τὴν σήμερον ἱερωσύνην δὲν ἔχετε καὶ διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς οἱ ἀνατολικοὶ, εὐγάνοντας τὸ βάπτισμα ἄλλο κανένα μυστήριον ἐδικό σας δὲν στέργομεν καὶ τοὺς ἱερεῖς σας δὲν τοὺς συγκοινωνοῦμεν· ἡ αἰτία διατὶ εἶστε αἱρετικοὶ καὶ καινοτόμοι καὶ ὁ Πάπας σας, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἔχετε τὴν ἱερωσύνην, γνήσιος Ἀρχιερεὺς δὲν εἶναι, ἀλλὰ ἔχει φανερὰ σημάδια τοῦ ἀντιχρίστου· δὲ λέγω πὼς νὰ εἶναι ἀντίχριστος, ἀλλὰ πὼς ἔχει πολλὰ σημάδια τοῦ ἀντιχρίστου».Ὁ Ἀρχιεπ. Ἐλπιδοφόρος καὶ οἱ ὁμόφρονές του πρέπει ἐπιτέλους νὰ ἀποφασίσουν μὲ ποιοὺς θέλουν νὰ συνταχθοῦν καὶ νὰ τὸ δηλώσουν εὐθαρσῶς χωρὶς νὰ ὑποκρίνονται ἄλλο. Θέλουν νὰ βρίσκονται στὸ πλευρὸ τοῦ ἀπαγχονισθέντος ἐξ αἰτίας τῶν παπικῶν σκευωριῶν, Ἁγίου Κυρίλλου Λουκάρεως καὶ τῆς ὑπόλοιπης χορείας τῶν Ἁγίων Πατέρων ποὺ ἀπέδειξαν τὸν Παπισμὸ ὡς ἕνα ψευδὲς ὁμοίωμα τῆς ἀληθινῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας (ὅπως ὁ Μέγας Φώτιος, ὁ Μάρκος Εὐγενικός, ὁ Γρηγόριος Παλαμᾶς, ὁ Μελέτιος Πηγᾶς κ.ἄ.) ἤ ἐπιθυμοῦν νὰ συνταυτισθοῦν πλήρως μὲ τοὺς παπικοὺς ψευδοκληρικούς.Μέχρι νὰ τὸ ἀποφασίσουν, ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοὶ πρέπει γιὰ λόγους ὑγιείας τῶν ψυχῶν μας νὰ μένουμε ἀσφαλεῖς κρατῶντας ἀποστάσεις ἀπὸ τέτοιους φορεῖς μολυσματικῶν πνευματικῶν ἀσθενειῶν, ὅπως εἶναι ὁ παποκεντρικὸς Οἰκουμενισμός… Σχόλιον «Ο.Τ.»:Ὁ «Ο.Τ.» ἐδημοσίευσε προσφάτως τὴν εἴδησιν εἰς τὴν ἱστοσελίδα του, διατυπώνων τὰ ἑξῆς ἐρωτήματα:«Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς μαζὶ μὲ παπικὸ καρδινάλιο στὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου. Γιὰ πιὸ λόγο ἆραγε καλεῖ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἐλπιδοφόρος παπικὸ καρδινάλιο νὰ συμμετάσχει στὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου καὶ μάλιστα δίπλα του; Τί μήνυμα θέλει νὰ μεταδώσει στοὺς ὀρθοδόξους πιστοὺς ὅλου τοῦ κόσμου, ὅταν μεταδίδει ζωντανὰ τὴν περιφορὰ σὲ κοινωνικὸ μέσο δικτύωσης;».Τὰ ἐρωτήματα προφανῶς δὲν ἐδήλωναν ἄγνοιαν, καθὼς εἶναι αὐτονόητον ὅτι τοιαῦται ἐνέργειαι εἶναι προδοσία τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὡστόσον, εἰς τὴν ἀλληλογραφίαν τοῦ «Ο.Τ.» κατέφθασεν ἡ ἑξῆς ἀπάντησις τοῦ ἱστολογίου “Ὀρθόδοξη Φωνή”, τὴν ὁποίαν ὡς ἀξιόλογον παραθέτομεν ἀκολούθως:«Τὸ μήνυμα ποὺ θέλει νὰ μεταδώσει στοὺς “ὀρθόδοξους” πιστοὺς εἶναι ὅτι εἴμαστε Οὐνίτες ἀπὸ τὸ 1965 μὲ τὴν ἄρση τῆς ἀκοινωνησίας! Εἰς τὰ ζητήματα τῆς πίστεως δὲν χωροῦν ἀνθρώπινοι συναισθηματισμοί. Ἀείποτε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ «διὰ τοὺς λόγους τῶν χειλέων Του ἐφύλαξεν ὁδοὺς σκληράς». Μέσος ὅρος δὲν ὑπάρχει. Ἢ πιστεύομεν ἢ δὲν πιστεύομεν. Ἢ ὁ ἀπὸ δέκα αἰώνων Καθολικισμὸς περιέπεσεν εἰς αἱρέσεις, ὁπότε πρέπει νὰ τὰς ἀποβάλη καὶ κατόπιν νὰ ἔλθη πρὸς ἕνωσιν Δογματικὴν καὶ Ἐκκλησιαστικὴν ἢ δὲν ἔχει αἱρέσεις, ὁπότε ἡ Ἐκκλησία μᾶς πλανᾶται ἐπὶ δέκα αἰῶνας. Καὶ ὄχι μόνον δέκα αἰῶνας, ἀλλὰ πλανᾶται μεθ’ ὅλων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων, καὶ τὰ πάντα γίνονται ἄνω κάτω. Καὶ κατὰ συνέπειαν πρέπει νὰ διορθώσωμεν Ἱεροὺς Κανόνας, νὰ συμπληρώσωμεν τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως, νὰ διασκευάσωμεν τὰ λειτουργικά μας βιβλία, νὰ χρίσωμεν μὲ ἀσβέστη τοὺς τοιχογραφημένους ἁγίους Πατέρας μας καὶ νὰ καύσωμεν τὰς φορητὰς εἰκόνας των, ἀφοῦ ἐπλανήθησαν καὶ πλανοῦν καὶ ἡμᾶς τόσους αἰῶνας. Πρέπει νὰ παύσωμεν τοῦ λοιποῦ νὰ λέγωμεν εἰς τὰς προσευχάς μας «δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν». Πρέπει νὰ κλαύσωμεν διὰ τὰ πλήθη τῶν Ὁμολογητῶν, ποὺ ἐμαρτύρησαν ματαίως καὶ πρὸ τοῦ σχίσματος καὶ μετὰ τὸ σχίσμα. Καὶ πρέπει νὰ σβήσωμεν πλέον καὶ τὴν ἱερὰν κανδήλαν, ποὺ καίει ἀκοίμητα εἰς τὴν εἴσοδον τοῦ Ναοῦ τοῦ Πρωτάτου, ἐπάνω εἰς τὰ ἅγια λείψανα τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων, ποὺ ἐμαρτύρησαν ἀπὸ τοὺς Ἑνωτικούς τοῦ 13ου αἰῶνος, διότι δὲν ἐδέχθησαν τὸ μνημόσυνον τοῦ Πάπα. Ἐὰν δὲν εἶναι αἱρετικὴ ἡ παπικὴ ἐκκλησία, τότε τὰ θαύματα τῶν ἁγίων Ὁμολογητῶν τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι δαιμονικαὶ ἀπάται. Ἐὰν δὲν εἶναι οἱ Λατῖνοι αἱρετικοί, πρέπει νὰ καύσωμεν ὅλους τοὺς ἀντιλατινικοὺς λόγους τοῦ Μ. Φωτίου, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Καβάσιλα, Ἰωσὴφ Βρυεννίου, Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, Γενναδίου τοῦ Σχολαρίου καὶ τόσων ἱερωτάτων θεολόγων μέχρι τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, ὡς καὶ τὰς Συνοδικὰς ἀποφάσεις. Τότε τί χρειάζονται τὸ «Πηδάλιον», τὸ «Ὡρολόγιον», τὸ «Τριώδιον»; Νὰ τὰ ρίψωμεν εἰς τὸ πῦρ καὶ νὰ ὁμολογήσωμεν ὅτι ἐπλανήθημεν!». <a href="https://orthodoxostypos.gr/%CE%B5%E1%BC%B0%CF%82-%CF%84%E1%BD%B0-%E1%BC%B4%CF%87%CE%BD%CE%B7-%CF%84%CE%BF%E1%BF%A6-%E1%BC%80%CE%B8%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%E1%BD%B6-%E1%BD%84%CF%87%CE%B9/?fbclid=IwAR2XugBZ7YOS3O4sitHDJxHtZAGf53YHHCAHFQDkGwRFfEWaV9to1jQ5xsg" target="_blank">ΠΗΓΗ</a> ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2022/03/blog-post_83.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΓΕΛΟΙΕΣ ''ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ'' ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΛΟΥΚΑΡΕΩΣ!</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2022/03/1638.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Η ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΛΟΥΚΑΡΕΩΣ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 1638</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2022/02/blog-post_47.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί του Αγίου Κυρίλλου Λουκάρεως (σύντομη απάντηση στον "Μέτοικο" από έναν Αθηναίο πολίτη)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2022/03/blog-post_4.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί του Αγίου Κυρίλλου Λουκάρεως (δεύτερη απάντηση στον "Μέτοικο")</a><div style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2017/05/blog-post_14.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΛΟΥΚΑΡΕΩΣ - ΚΑΤΑ ΛΑΤΙΝΩΝ Α΄ </a></div><div style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"> </div><div style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2017/05/1616.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΛΟΥΚΑΡΕΩΣ - ΔΙΑΛΟΓΟΣ «ΖΗΛΩΤΗΣ ΚΑΙ ΦΙΛΑΛΗΘΗΣ» (1616)</a></div><div style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"> </div><div style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2016/04/blog-post_11.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑΡΕΩΣ - ΠΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ) </a></div><div style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2022/02/o.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Τὸ «Συναξάριον» τoῦ Ἱερομάρτυρος Κυρίλλου Λουκάρεως (ἕνα θαυμαστὸ εὕρημα)</a></div> </div>

Εἰς τὰ ἴχνη τοῦ Ἀθηναγόρου καὶ ὄχι τοῦ Λουκάρεως!

Γράφει ὁ κ. Νικόλαος Μάννης, διδάσκαλος Μὲ ἔκπληξη ἀρκετοὶ Ὀρθόδοξοι διαπίστωσαν πὼς ὁ νῦν Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς (τῆς δικαιοδοσίας τοῦ Πα...

ΣΥΝΟΨΗ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ (Μέρος 4ο)

Αγίου Μητροπολίτου Φιλαρέτου της Ρωσικής Διασποράς<p class="has-text-align-center has-medium-font-size" style="border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: var(--wp--preset--font-size--medium) !important; margin: 0px auto 1.6em; outline: 0px; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: center; vertical-align: baseline;">4. Ο αποκαλυφθείς Νόμος<p class="has-text-align-center has-medium-font-size" style="border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: var(--wp--preset--font-size--medium) !important; margin: 0px auto 1.6em; outline: 0px; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: center; vertical-align: baseline;">Η ανεπάρκεια ενός εσωτερικού νόμου. Η σημασία για εμάς του Μωσαϊκού και του Ευαγγελικού Νόμου.<figure class="wp-block-image size-full is-resized" style="border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: Roboto, sans-serif; margin: 2rem 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><img alt="" class="wp-image-976" height="311" src="https://imlp.gr/wp-content/uploads/2022/05/grafik-4.png" style="border-radius: inherit; border: 0px; box-sizing: inherit; height: auto; max-width: 100%; vertical-align: bottom;" width="238" /></figure><p class="has-text-align-justify has-medium-font-size" style="border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: var(--wp--preset--font-size--medium) !important; margin: 0px 0px 1.6em; outline: 0px; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;">Το καθήκον της επίγειας ζωής του ανθρώπου είναι να προετοιμαστεί για την αιώνια σωτηρία και ευδαιμονία. Για να γίνει αυτό, ο άνθρωπος πρέπει να ζει ως άγιος και άμεμπτος, με άλλα λόγια, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.<p class="has-text-align-justify has-medium-font-size" style="border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: var(--wp--preset--font-size--medium) !important; margin: 0px 0px 1.6em; outline: 0px; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;">Πώς μπορεί κάποιος να γνωρίζει αυτό το θέλημα του Θεού; Φυσικά -πρώτα απ’ όλα- στην συνείδησή του· γι’ αυτό και λέγεται φωνή του Θεού στην ανθρώπινη ψυχή. Και αν η πτώση στην αμαρτία δεν αμαύρωνε την ψυχή του ανθρώπου, τότε θα μπορούσε αδιάκοπα και σταθερά να κατευθύνει την πορεία της ζωής του σύμφωνα με τις οδηγίες της συνείδησής του, στις οποίες εκφράζεται ο εσωτερικός ηθικός νόμος. Αλλά όλοι γνωρίζουν πως ένας αμαρτωλός άνθρωπος όχι μόνον έχει βλάψει το μυαλό, την καρδιά και τη θέλησή του, αλλά και η συνείδησή του έχει θολώσει και η κρίση και η φωνή της έχουν χάσει την άνευ όρων διαύγεια και δύναμή τους. Δεν είναι περίεργο λοιπόν ότι κάποιοι άνθρωποι, όπως έχουμε ήδη πει, αποκαλούνται ασυνείδητοι.<p class="has-text-align-justify has-medium-font-size" style="border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: var(--wp--preset--font-size--medium) !important; margin: 0px 0px 1.6em; outline: 0px; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;">Έτσι, η συνείδηση -η εσωτερική της φωνή- αποδείχθηκε ανεπαρκής για να ζήσει και να ενεργήσει ο άνθρωπος σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Υπήρχε ανάγκη για έναν εξωτερικό οδηγό, για έναν εξωτερικό θεϊκά αποκαλυφθέντα νόμο. Ένας τέτοιος νόμος δόθηκε από τον Θεό στους ανθρώπους σε δύο μορφές: πρώτα, μια προπαρασκευαστική -ο Μωσαϊκός Νόμος της Παλαιάς Διαθήκης- και έπειτα ο πλήρης και τέλειος Ευαγγελικός Νόμος της Καινής Διαθήκης.<p class="has-text-align-justify has-medium-font-size" style="border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: var(--wp--preset--font-size--medium) !important; margin: 0px 0px 1.6em; outline: 0px; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;">Στον Μωσαϊκό Νόμο πρέπει να διακρίνουμε δύο πλευρές: 1) την θρησκευτική και ηθική και 2) την θρησκευτική και τελετουργική, στενά συνδεδεμένη με την ιστορία και τον τρόπο ζωής του εβραϊκού λαού. Φυσικά, η δεύτερη πλευρά για εμάς, τους Χριστιανούς, ανήκει στο παρελθόν -οι εθνικοί τελετουργικοί κανόνες και νόμοι έχουν εκλείψει. Αλλά οι θρησκευτικοί και ηθικοί νόμοι του Μωυσή έχουν διατηρήσει όλη τους την δύναμη στον Χριστιανισμό. Επομένως και οι Δέκα Εντολές του Μωσαϊκού Νόμου είναι υποχρεωτικές για τους Χριστιανούς και ο Χριστιανισμός δεν τις έχει ακυρώσει. Αντίθετα, ο Χριστιανισμός δίδαξε τους ανθρώπους να κατανοούν αυτές τις εντολές όχι τυπικά-κυριολεκτικά, με τη σειρά της τυφλής δουλικής υπακοής και της εξωτερικής εκπλήρωσής τους, αλλά αποκάλυψε το βαθύ νόημά τους και δίδαξε την τέλεια και πλήρη κατανόηση και εκπλήρωση. Αλλά φυσικά, για εμάς τους Χριστιανούς, ο Μωσαϊκός Νόμος έχει σημασία μόνον επειδή οι κύριες εντολές του (ο Δεκάλογος, οι εντολές για την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον) γίνονται αποδεκτές και αποκαλύπτονται από τον Χριστιανισμό. Δεν καθοδηγούμαστε στη ζωή μας από αυτόν τον προπαρασκευαστικό και προσωρινό Μωσαϊκό Νόμο, αλλά από τον τέλειο και αιώνιο Νόμο του Χριστού. Λέει ο Μέγας Βασίλειος: «Αν αυτός που ανάβει ένα λυχνάρι κάτω από τον ήλιο είναι γελοίος, τότε αυτός που παραμένει στη σκιά του Νόμου (της Παλαιάς Διαθήκης) ενώ υπάρχει το κήρυγμα του Ευαγγελίου είναι πολύ πιο γελοίος…»[1]. Η κύρια διαφορά μεταξύ του νόμου της Καινής Διαθήκης και του νόμου της Παλαιάς Διαθήκης είναι ότι ο νόμος της Παλαιάς Διαθήκης εξέταζε την εξωτερική εμφάνιση των πράξεων του ανθρώπου, ενώ ο νόμος της Καινής Διαθήκης εξετάζει την καρδιά του ανθρώπου, τα εσωτερικά του κίνητρα. Στον νόμο της Παλαιάς Διαθήκης, ο άνθρωπος υπάκουε στον Θεό, όπως ο σκλάβος τον αφέντη του, ενώ στην Καινή Διαθήκη, ο άνθρωπος προσπαθεί να υπακούσει τον Θεό, όπως ο γιος υπακούει τον αγαπημένο του πατέρα…<p class="has-text-align-justify has-medium-font-size" style="border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: var(--wp--preset--font-size--medium) !important; margin: 0px 0px 1.6em; outline: 0px; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;">Επί του παρόντος, πολλοί εξετάζουν τον νόμο της Παλαιάς Διαθήκης εσφαλμένα: δεν βλέπουν τίποτα καλό σε αυτόν, αλλά αναζητούν μόνο χαρακτηριστικά αγένειας και σκληρότητας. Αυτή είναι λάθος άποψη. Είναι απαραίτητο να θυμόμαστε τον χαμηλό βαθμό πνευματικής ανάπτυξης στον οποίο βρίσκονταν οι άνθρωποι τότε – πριν από χιλιάδες χρόνια. Και στις συνθήκες των τότε, πραγματικά αγενών και σκληρών ηθών, εκείνοι οι κανόνες και οι διατάξεις του Μωσαϊκού Νόμου, που τώρα μας φαίνονται σκληροί (για παράδειγμα, «οφθαλμός αντί οφθαλμού» κ.λπ.), στην πραγματικότητα δεν ήταν τόσο σκληροί. Φυσικά, δεν κατέστρεφαν την ανθρώπινη σκληρότητα και μνησικακία (μόνο το Ευαγγέλιο θα μπορούσε να το κάνει αυτό), αλλά την συγκρατούσαν και της έθεταν σταθερά και αυστηρά όρια… Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εκείνες οι εντολές για την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον, τις οποίες ο Κύριος επεσήμανε ως τις πιο σημαντικές, ελήφθησαν από αυτόν ακριβώς τον Μωσαϊκό Νόμο (Μάρκ. ιβ΄ 29-31)[2]. Σχετικά με αυτόν τον νόμο, ο Άγιος Απόστολος Παύλος είπε: «ὥστε ὁ μὲν νόμος ἅγιος, καὶ ἡ ἐντολὴ ἁγία καὶ δικαία καὶ ἀγαθή»[3].<p class="has-medium-font-size" style="border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: var(--wp--preset--font-size--medium) !important; margin: 0px 0px 1.6em; outline: 0px; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; vertical-align: baseline;">(συνεχίζεται)<hr class="wp-block-separator" style="border-bottom-color: initial; border-bottom-style: solid; border-color: initial; border-image: initial; border-left-style: initial; border-left-width: 0px; border-left: 0px; border-right-style: initial; border-right-width: 0px; border-right: 0px; border-top-color: initial; border-top-style: solid; box-sizing: content-box; font-family: Roboto, sans-serif; height: 1px; margin: 0px 0px 1.5em; max-width: 100px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;" /><p class="has-text-align-justify" style="border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: Roboto, sans-serif; margin: 0px 0px 1.6em; outline: 0px; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;">[1] «Εἰ δὲ γελοῖος, ἡλίου λάμποντος, ὁ λύχνον ἑαυτῷ παραφαίνων, πολλῷ γελοιότερος ὁ, Εὐαγγελίου κηρυσσομένου, τῇ σκιᾷ τῇ νομικῇ παραμένων» (PG 30, 245).<p class="has-text-align-justify" style="border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: Roboto, sans-serif; margin: 0px 0px 1.6em; outline: 0px; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;">[2] «Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη αὐτῷ ὅτι πρώτη πάντων ἐντολή· ἄκουε, Ἰσραήλ, Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν Κύριος εἷς ἐστι· καὶ ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου. Αὕτη πρώτη ἐντολή. Καὶ δευτέρα ὁμοία, αὕτη· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. Μείζων τούτων ἄλλη ἐντολὴ οὔκ ἐστι».[3] Ρωμ. ζ΄ 12. <a href="https://imlp.gr/2022/05/09/%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%bf%cf%88%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%83-%ce%b7%ce%b8%ce%b9%ce%ba%ce%b7%cf%83-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%83-%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%bf%cf%82-4%ce%bf/" target="_blank">ΠΗΓΗ</a> ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2022/03/blog-post_70.html" itemprop="url">ΣΥΝΟΨΗ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2022/03/2.html" itemprop="url" style="text-decoration-line: none;">ΣΥΝΟΨΗ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ (Μέρος 2ο)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2022/04/3.html" itemprop="url">ΣΥΝΟΨΗ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ (Μέρος 3ο)</a>

ΣΥΝΟΨΗ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ (Μέρος 4ο)

Αγίου Μητροπολίτου Φιλαρέτου της Ρωσικής Διασποράς 4. Ο αποκαλυφθείς Νόμος Η ανεπάρκεια ενός εσωτερικού νόμου. Η σ ημασία για εμάς του Μω...

«μικρότερη η λύπη όταν δεν έχεις, παρά όταν έχεις και τα χάσεις»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjRCqcnmyCAFW12BtbKlZlQ7pYgfawh2RV2ZTwFc5RSikgMaFapYky1sO0rAVbbinl1-rShjneZ2i50p1V8gNHpxXhwAIXcGwMsEOYparFO5CPXBckHVb52hGqIz1b4K_6gmhKG-zooIu5CE9LMq-SAHpTx59Nr6CN4Eot8rC-HjLD0n1EvnyaI4A/s1530/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70007.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="648" data-original-width="1530" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjRCqcnmyCAFW12BtbKlZlQ7pYgfawh2RV2ZTwFc5RSikgMaFapYky1sO0rAVbbinl1-rShjneZ2i50p1V8gNHpxXhwAIXcGwMsEOYparFO5CPXBckHVb52hGqIz1b4K_6gmhKG-zooIu5CE9LMq-SAHpTx59Nr6CN4Eot8rC-HjLD0n1EvnyaI4A/s16000/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70007.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhhtyMGSc8QiNAsVqVWLPFM1t02sPmJGvFtMBSfDCpGLpdN52dKpE7jnePi7XAm56dXgFjnd7y1JR3bJIeI6f9zkYoGj6DlxUM78VQI68pSrsLo3IoGVAkFpHdvYk5e1jjxkNSrXvWZvn3uR30MpJP9oH0J2CBooE64-PbhHch4fQX64PO0HqmurA/s1518/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70008.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1256" data-original-width="1518" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhhtyMGSc8QiNAsVqVWLPFM1t02sPmJGvFtMBSfDCpGLpdN52dKpE7jnePi7XAm56dXgFjnd7y1JR3bJIeI6f9zkYoGj6DlxUM78VQI68pSrsLo3IoGVAkFpHdvYk5e1jjxkNSrXvWZvn3uR30MpJP9oH0J2CBooE64-PbhHch4fQX64PO0HqmurA/s16000/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70008.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;">(ΣΕΝΕΚΑΣ, ΠΕΡΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΓΑΛΗΝΗΣ)</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div>

«μικρότερη η λύπη όταν δεν έχεις, παρά όταν έχεις και τα χάσεις»

(ΣΕΝΕΚΑΣ, ΠΕΡΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΓΑΛΗΝΗΣ)

ΠΕΡΙ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑΣ

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgVADJojACMAGyGuyq9wyj_Kan61ouDMWToxxdzaGI1EVGsIqsV1NjNzxmKPU3CNyNdgX_T6_5pPr9vYPxZVAVbnhVgp3rtgxrVfqfw3Nk6f4DPHseibZXBpVc1pbctd8_l0W1ZhYJzOSZIXlBEaaFl9_uwqTdgzVfi-o3S3-GCaCiw9557FLIlpw/s1388/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70005.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="701" data-original-width="1388" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgVADJojACMAGyGuyq9wyj_Kan61ouDMWToxxdzaGI1EVGsIqsV1NjNzxmKPU3CNyNdgX_T6_5pPr9vYPxZVAVbnhVgp3rtgxrVfqfw3Nk6f4DPHseibZXBpVc1pbctd8_l0W1ZhYJzOSZIXlBEaaFl9_uwqTdgzVfi-o3S3-GCaCiw9557FLIlpw/s16000/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70005.jpg" /></a></div></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhtnt-ElclEN3CYqFTtFgf8OtEYEWx0dZkpRq2ww3Q0k8Shouvz3g54V7vcBMkpL8hsApzvnmEfZhzTiCsb7Uy4WnNMdzSuElnJdHxs4xycyMxcJlgESm_jhmP_FDlNCnPQI5TZ1KvIMD8ntPvHcjNzHYvMaIptM1S4trBbw0uKW-Y9Zk75fSciQQ/s1388/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70006.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1042" data-original-width="1388" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhtnt-ElclEN3CYqFTtFgf8OtEYEWx0dZkpRq2ww3Q0k8Shouvz3g54V7vcBMkpL8hsApzvnmEfZhzTiCsb7Uy4WnNMdzSuElnJdHxs4xycyMxcJlgESm_jhmP_FDlNCnPQI5TZ1KvIMD8ntPvHcjNzHYvMaIptM1S4trBbw0uKW-Y9Zk75fSciQQ/s16000/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70006.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;"> </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;">(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><div class="separator" style="background-color: white; clear: both;"><div class="separator" style="clear: both;"><div style="color: #333333;"> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div>ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</div><div> </div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2021/06/blog-post_33.html" itemprop="url" style="text-decoration-line: none;">ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ: ΑΘΕΙΣΜΟΣ - ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΣΟΤΗΤΕΣ ΑΥΤΩΝ: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ</a></div><div> </div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2021/06/blog-post_7.html" itemprop="url" style="text-decoration-line: none;"> ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ: ΑΘΕΙΣΜΟΣ - ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΣΟΤΗΤΕΣ ΑΥΤΩΝ: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ (B΄ ΜΕΡΟΣ)</a></div><div> </div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2021/06/blog-post_10.html" itemprop="url" style="text-decoration-line: none;">  ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ: ΑΘΕΙΣΜΟΣ - ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΣΟΤΗΤΕΣ ΑΥΤΩΝ: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ (Γ΄ ΜΕΡΟΣ)</a></div><div> </div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2021/08/blog-post_30.html" itemprop="url" style="text-decoration-line: none;"> ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ: ΑΘΕΙΣΜΟΣ - ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΣΟΤΗΤΕΣ ΑΥΤΩΝ: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ (Δ΄ ΜΕΡΟΣ)</a></div><div> </div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2021/09/blog-post.html" itemprop="url" style="text-decoration-line: none;"> ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ: ΑΘΕΙΣΜΟΣ - ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΣΟΤΗΤΕΣ ΑΥΤΩΝ: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ (Ε΄ ΜΕΡΟΣ)</a></div><div> </div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2021/09/blog-post_28.html" itemprop="url" style="text-decoration-line: none;">   ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ: ΑΘΕΙΣΜΟΣ - ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΣΟΤΗΤΕΣ ΑΥΤΩΝ: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ (ΣΤ΄ ΜΕΡΟΣ)</a></div><div> </div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2021/09/z.html" itemprop="url" style="text-decoration-line: none;"> ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ: ΑΘΕΙΣΜΟΣ - ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΣΟΤΗΤΕΣ ΑΥΤΩΝ: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ (Z΄ ΜΕΡΟΣ)</a></div><div> </div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2021/09/blog-post_91.html" itemprop="url" style="text-decoration-line: none;"> ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ: ΑΘΕΙΣΜΟΣ - ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΣΟΤΗΤΕΣ ΑΥΤΩΝ: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ (Η΄ ΜΕΡΟΣ)</a></div><div> </div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2021/09/blog-post_35.html" itemprop="url">ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ: ΑΘΕΙΣΜΟΣ - ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΣΟΤΗΤΕΣ ΑΥΤΩΝ: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ (Θ΄ ΜΕΡΟΣ)</a></div><div> </div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2021/09/blog-post_62.html" itemprop="url" style="text-decoration-line: none;">Αγίου Νεκταρίου - Περί δεισιδαιμονίας και δεισιδαίμονος </a></div><div> </div><div> </div></div></div></div>

ΠΕΡΙ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑΣ

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ: ΑΘΕΙΣΜΟΣ - ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΣΟΤΗΤΕΣ ΑΥΤΩΝ: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ: ΑΘΕΙΣΜΟΣ -...

ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΕΚΛΕΨΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ;

<img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhXyj99ZEOZ--1a0s2pE3cYU2T6aOh7P6Hrbf_UNaQkw8cAmsrc18iaXYl1Mb8qninOcVoZzaHW5rg9wdwSNr1xiA0TbY30JGZ4gqJQBZTaL7b04pDf9VX0BEzdN00x350WoAghz6Clg9I9hOFPoqZJ6SGiA8wuJ-AuCSgdhJZiqfRTo5SExWebJsfF/w306-h400/66b29-ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1ce9cceb1cf81ceafceb1ce9cceb1ceb3ceb4ceb1cebbceb7cebdceae.png" width="306" /><p align="center" class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: center; text-indent: 36pt;">ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">«Αἱ μυροφόροι γυναῖκες, τόν τάφον σου καταλαβοῦσαι, καί τάς σφραγῖδας τοῦ μνήματος ἰδοῦσαι, μή εὑροῦσαι δέ τό ἄχραντον Σῶμά σου, ὀδυρόμεναι μετά σπουδῆς ἦλθον λέγουσαι· Τίς ἔκλεψεν ἡμῶν τήν ἐλπίδα; Τίς εἴληφε νεκρόν, γυμνόν ἐσμυρνισμένον, τῆς μητρός μόνον παραμύθιον; Ὤ! πῶς ὁ νεκρούς ζωώσας, τεθανάτωται; Ὁ τόν Ἅδην σκυλεύσας, πῶς τέθαπται; Ἀλλ’ ἀνάστηθι Σωτήρ αὐτεξουσίως, καθώς εἶπας τριήμερος, σώζων τάς ψυχάς ἡμῶν» (Δοξαστικόν στιχηρῶν ἑσπερινοῦ ἑορτῆς, πλ. β΄).<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">(Οἱ μυροφόρες γυναῖκες, ἀφοῦ ἔφτασαν στόν τάφο σου καί εἶδαν τίς σφραγίδες τοῦ μνήματος (πού εἶχαν βάλει οἱ Ἰουδαῖοι ἄρχοντες μαζί μέ τούς Ρωμαίους στρατιῶτες), ἄρχισαν ἀμέσως νά ὀδύρονται λέγοντας: Ποιός ἔκλεψε τήν ἐλπίδα μας; Ποιός πῆρε ἕνα νεκρό, γυμνό ἀλειμένο μέ σμύρνα, πού είναι μοναδική παρηγοριά τῆς μάνας του; Πῶς αὐτός πού ἔδωσε ζωή σέ νεκρούς, θανατώθηκε; Αὐτός πού διέλυσε τόν Ἄδη, πῶς τάφηκε; Αλλά, Σωτήρα, ἀναστήσου μέ τή θέλησή Σου, ὅπως εἶπες, τήν τρίτη ἡμέρα, σώζοντας τίς ψυχές μας).<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">Τό ἱστορικό στοιχεῖο συμπλέκεται μέ τή δραματική ἔνταση καί τόν λυρισμό τῶν συναισθημάτων τῶν μυροφόρων γυναικῶν στό δοξαστικό τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων, ἔργο τοῦ διαπρεποῦς ὑμνογράφου ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ μοναχοῦ. Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ἀκολουθεῖ κυρίως τήν καταγραφή τῶν γεγονότων, ὅπως ἐκτίθενται στό κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιο, κατά τό ὁποῖο τήν ἑπομένη τοῦ Σαββάτου «ὄρθρου βαθέος ἦλθον γυναῖκες ἐπί τό μνῆμα φέρουσαι ἅ ἡτοίμασαν ἀρώματα, καί τινες σύν αὐταῖς». Ὁ λίθος μέ τόν ὁποῖο εἶχε σφραγιστεῖ τό μνῆμα ἦταν ἀποκυλισμένος, ἐνῶ ὅταν εἰσῆλθαν μέσα στό μνῆμα δέν βρῆκαν τό σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Βρέθηκαν σέ ἀπορία μεγάλη, καί τότε φάνηκαν ἐνώπιόν τους δύο ἄνδρες μέ λαμπρά ἐνδύματα, ἄγγελοι Κυρίου, πού τούς μήνυσαν ὅτι ὁ Κύριος ἀναστήθηκε, ὅπως τό εἶχε ὑποσχεθεῖ, ὁπότε ἐπέστρεψαν πίσω γιά νά ἀναγγείλουν στούς μαθητές τοῦ Κυρίου τό χαρμόσυνο γεγονός τῆς ἀναστάσεώς Του. Ὁ ἅγιος ὑμνογράφος λοιπόν ἐπεμβαίνει καί περιγράφει τά ὀδυνηρά αἰσθήματα τῶν μυροφόρων γυναικῶν - μία ἀνάλυση στήν οὐσία τῆς λέξης  «διαπορεῖσθαι». Ἡ ἐπιλογή νά ἐκφράσει τή δραματικότητα πού θά εἶχε ἀσφαλῶς ὁ ἀναμειγμένος μέ δάκρυα λόγος τους εἶναι ἐμφανής, καί μέ τή σέ πρῶτο πρόσωπο ἔκφραση τῶν ἐρωτημάτων τους καί μέ τά ἐρωτήματα ἐκεῖνα πού «κτυποῦν» εὐθέως τό συναίσθημα τοῦ ἀνθρώπου: «τίς ἔκλεψε ἡμῶν τήν ἐλπίδα; Τίς εἴληφε νεκρόν… τῆς μητρός μόνον παραμύθιον;» Πράγματι, ποιός μπορεῖ νά παρέλθει ψυχρά τέτοια ἐρωτήματα; Ἀναφέρονται στήν προοπτική ζωῆς τοῦ κάθε ἀνθρώπου - ἡ ἐλπίδα ἀποτελεῖ τή ζωή γιά τόν ἄνθρωπο· ὁ ἀπελπισμένος ἄνθρωπος εἶναι ἕνας σχεδόν ζωντανός νεκρός. Κι ἀκόμη, στό πιό ἱερό πρόσωπο τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, τή μάνα! Ποιά μεγαλύτερη παρηγοριά γιά μία μάνα ἀπό τό μονάκριβο παιδί της, ἰδίως ὅταν ἔχει αὐτό πεθάνει μέ σκληρό καί ὀδυνηρό τρόπο, καί τῆς ἔχει ἀπομείνει μόνο τό λείψανό του! Μία μάνα πού τῆς «κλέβουν» κι αὐτό πού τῆς ἔχει ἀπομείνει εἶναι ὅ,τι πιό ἀνίερο καί ἀνόσιο μπορεῖ νά ὑπάρξει. Λοιπόν, ὁ λυρισμός καί ἡ ἔνταση εἶναι δεδομένα στό δοξαστικό αὐτό, τό συναίσθημα ἀποσκοπεῖ νά φορτίσει ὁ ὑμνογράφος, προκειμένου ὅμως νά τονιστεῖ ἡ κραυγή τῶν μυροφόρων, κραυγή πίστεως στήν ὑπόσχεση τῆς ἀνάστασης τοῦ τεθαμμένου, γιατί ὡς Θεός ἔχει τή δύναμη γι’ αὐτό: «Ἀλλά ἀναστήσου, Σωτήρα, μέ τή θέλησή σου τήν τρίτη ἡμέρα ὅπως εἶπες».<p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"> ΠΗΓΗ: <a href="http://pgdorbas.blogspot.com/2022/05/blog-post_9.html">http://pgdorbas.blogspot.com/2022/05/blog-post_9.html</a>