ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ ☦

Μετάσταση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου:«Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος μπροστά στά μυστήρια τῆς ἱστορίας». π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

<p style="text-align: center;"></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg9J21xjfoFD2p1kNm3nJvHavEHG8m8l1jtOaaCGmCyHt0YQ155qM7cTyBbtUCLuwQjN50ndFf0YX4_VucflEjLCIqpFQGeqUzzzYKi98cGCKx6x4RVI_anTKsdXOj9GtaWh_s1esRKFQk4C021PxbYLwF8wHKY_1uvVr_eOFq9Iykalk5_bCIZ7g/s1195/2022-10-09%2012_52_12-XFast%20LAN%20v6.png" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="598" data-original-width="1195" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg9J21xjfoFD2p1kNm3nJvHavEHG8m8l1jtOaaCGmCyHt0YQ155qM7cTyBbtUCLuwQjN50ndFf0YX4_VucflEjLCIqpFQGeqUzzzYKi98cGCKx6x4RVI_anTKsdXOj9GtaWh_s1esRKFQk4C021PxbYLwF8wHKY_1uvVr_eOFq9Iykalk5_bCIZ7g/w640-h320/2022-10-09%2012_52_12-XFast%20LAN%20v6.png" width="640" /></a></div><span style="color: red;"><b><br /> <span style="background-color: white; font-family: inherit; font-size: 16px; font-style: inherit; font-variant-caps: inherit; font-variant-ligatures: inherit; letter-spacing: 0.8px;">METAΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ</span></b></span><p></p><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου</div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">με θέμα:</div><p style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px 0px 15px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><span style="border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: inherit; font-size: large; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> </span></p><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><span style="box-sizing: inherit; font-weight: 700;"><span style="border: 0px; box-sizing: inherit; color: #660000; font-family: inherit; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">«Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ</span></span></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><span style="box-sizing: inherit; font-weight: 700;"><span style="border: 0px; box-sizing: inherit; color: #660000; font-family: inherit; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ»</span></span></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 26-9-2001]</div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><br /></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><b>Β΄έκδοσις</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><b><br /></b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, τιμά την Μετάσταση του θαυμαστού και μεγάλου αποστόλου του Χριστού, του μαθητού της αγάπης και ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου. Η μνήμη του συμπίπτει περίπου 1906 –από σήμερα- 1906 χρόνια από της συγγραφής του περιφήμου προφητικού του βιβλίου, του τελευταίου της Καινής Διαθήκης, της Αποκαλύψεως. Γιατί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, εξόριστος στην Πάτμο, συνέγραψε το βιβλίο αυτό το 95 μ.Χ. ύστερα από μια σειρά αποκαλύψεων που είχε σε ένα σπήλαιο του νησιού εν ημέρα Κυριακή, όπως ο ίδιος μάλιστα το καταγράφει. Και ξέρετε πρώτα εγράφη η Αποκάλυψις και μετά εγράφη το Ευαγγέλιον, αν το γνωρίζετε. Είναι λοιπόν το πρώτο βιβλίο που έγραψε. Και μετά δε και οι επιστολές. Όταν επανέκαμψε από την εξορία στην Έφεσο, εκεί έγραψε το ομώνυμον Ευαγγέλιον, όπως σας είπα, και τις επιστολές.</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Βέβαια, όταν γιορτάστηκαν τα 1900 χρόνια, κυρίως πήραν ως αφορμή – δεν ξέρω γιατί- που ήταν μία επίσημος ημέρα, να δουν το βιβλίο της Αποκαλύψεως ως ένα βιβλίο οικολογικής, οικολογικής σπουδαιότητος… Επειδή αναφέρεται το βιβλίο αυτό σε πολλές καταστροφές κ.λπ. κ.λπ. και περίεργα φαινόμενα μες στη φύση, αυτό το στοιχείο εκλέχθηκε για να χρησιμοποιηθεί για να τονιστεί το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Λυπάμαι βέβαια, αλλά πολύ περισσότερο και πολύ βαθύτερα το βιβλίο της Αποκαλύψεως αναφέρεται σε εσχατολογικές αναστατώσεις και αυτό είναι εκείνο που μας ενδιαφέρει και αυτό θα είναι που θα μας απασχολήσει, εν συντομία βεβαίως, στο σημερινό μας θέμα.</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Έτσι, το μήνυμα του ευαγγελιστού Ιωάννου δεν είναι η οικολογία, το ξαναλέω, του πλανήτου μας, αλλά το τέλος της Ιστορίας. Το τέλος του σύμπαντος κόσμου, ο διωγμός της Εκκλησίας, η παρουσία του Αντιχρίστου, ο ένδοξος ερχομός του Χριστού ως Κριτού της Ιστορίας και η ανάστασις των νεκρών· και η αρχή της αιωνίου Βασιλείας· αλλά και η αρχή της αιωνίου κολάσεως. Αυτά μας ενδιαφέρουν. Αλλά και η παλιγγενεσία της Δημιουργίας, αν θέλετε, κατά την βεβαίωση του ιδίου του Χριστού με τους καινούριους ουρανούς και την καινούρια γη· κατά την βεβαίωση του ευαγγελιστού Ιωάννου που είναι μέσα στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, «Είδα», λέει, «καινούριους ουρανούς και καινούρια γη»· «όπου δικαιοσύνη κατοικεί», αναφέρει ο απόστολος Πέτρος. Δικαιοσύνη κατοικεί, δηλαδή αγιότητα· δεν υπάρχει πια εκείνο που υπάρχει μέσα εις την ιστορία, αυτά που μας κάνουν πολλές φορές να λέμε: «Πότε θα εξέλθω από την Ιστορία για να ησυχάσουν τα μάτια μου και τα αυτιά μου από εκείνα που βλέπω και ακούω;».</b></div><p style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><b><span id="more-103513" style="border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: inherit; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></span></b></p><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Αυτό είναι το μήνυμα της Αποκαλύψεως. Γι΄αυτό, για να δεις το περιεχόμενο ενός προφητικού βιβλίου, πρέπει να έχεις το Πνεύμα το Άγιον. Αλλιώτικα δεν μπορείς να εννοήσεις τίποτα. Και το χειρότερο; Ούτε τα πρωτεύοντα στοιχεία του βιβλίου αυτού, και αυτά τα εκμηδενίζεις, γιατί δεν έχεις το Πνεύμα του Θεού για να μπορείς να δεις το βιβλίο αυτό. Γι’αυτό λέει ο Απόστολος Πέτρος στην δευτέρα του επιστολή: «Πᾶσα προφητεία γραφῆς ἰδίας ἐπιλύσεως οὐ γίνεται». Η «ἰδία ἐπίλυσις» είναι η ερμηνεία. Δεν μπορεί να κάνεις ερμηνεία πάσης προφητείας εάν δεν έχεις το Πνεύμα το Άγιον.</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Ωστόσο, το βιβλίο της Αποκαλύψεως μάς φανερώνει εκείνο που πραγματικά μας ενδιαφέρει, την πορεία της Εκκλησίας μέσα εις την Ιστορία. Δεν λέω τα μετά την Ιστορία. Τα μετά την Ιστορίαν είναι η Βασιλεία του Θεού. Δεν υπάρχει θέμα εκεί. Ούτε δυνάμεθα να κάνουμε περιγραφές σε εκείνα τα οποία είναι μετά το τέλος της Ιστορίας. Έτσι λοιπόν μας ενδιαφέρει η πορεία της Εκκλησίας μέσα εις αυτήν την Ιστορίαν· στην οποία και ζούμε. Ξέρετε οι Οικολόγοι, μια που έκανα κουβέντα γι’ αυτούς, δεν πιστεύουν σε έσχατα· πιστεύουν στην υλιστική αρχή ότι η Δημιουργία πάντοτε υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος και χωρίς Θεό Δημιουργό. Ανοίξτε ένα βιβλίο, φερειπείν του Ρόζενταλ, το Μικρό Φιλοσοφικό Λεξικό, να δείτε εκεί –υλιστικό είναι- να δείτε εκεί πώς μιλάνε για το θέμα αυτό. Έτσι τρομάζουν και αιφνιδιάζονται για κάθε καταστροφή που συμβαίνει μέσα στην Δημιουργία. Δεν εννοούν ότι η καταστροφή είναι καρπός της αποστασίας. Αυτό δεν το καταλαβαίνουν, ότι ο άνθρωπος έχει φύγει μακριά από τον Θεό- αφού δεν πιστεύουν εις τον Θεόν…</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Ωστόσο ο Ιωάννης στέκεται μπροστά στα μυστήρια της Ιστορίας και ζητά να τα αποκρυπτογραφήσει. Τον ενδιαφέρει αποκλειστικά η πορεία της Εκκλησίας και γι’ αυτήν μόνον αγωνιά. Και όταν λέγει Εκκλησία, δεν λέει τον κόσμο, αλλά λέει την Εκκλησία. Δηλαδή οι πιστοί που αποτελούν την Εκκλησία. Ο κόσμος δεν τον ενδιαφέρει τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, δεν τον ενδιαφέρει. Μάλιστα, να πάρουμε εκείνο που είπε ο Χριστός στην αρχιερατική Του προσευχή: «Οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ», λέει προς τον Πατέρα, «Δεν Σε παρακαλώ για τον κόσμον» – ακούσατε;- «Δεν Σε παρακαλώ για τον κόσμο, αλλά για εκείνους τους οποίους μου έδωσες και τους οποίους αγαπώ». Δηλαδή; Η Εκκλησία. Έτσι δεν είναι, παρακαλώ, στον οπτικό ορίζοντα, στον οπτικό ορίζοντα του Ιωάννου ο κόσμος, αλλά είναι μόνον η Εκκλησία. Και αυτή η αποκάλυψη του μέλλοντος της Εκκλησίας περιέχεται στο γνωστό μας βιβλίο της Αποκαλύψεως.</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Αλλά ποιος θα αποκρυπτογραφήσει το μέλλον; Μόνον ο Χριστός. «Ἐν ᾧ εἰσι», λέγει ο Απόστολος Παύλος εις την προς Κολοσσαείς επιστολή του, «ἐν ᾧ εἰσι πάντες οἱ θησαυροὶ τῆς σοφίας καὶ τῆς γνώσεως ἀπόκρυφοι». «Εκεί, εις τον Χριστόν, είναι όλοι οι θησαυροί της σοφίας κρυμμένοι και της γνώσεως». Εκεί. Πού; Εις τον Ιησούν Χριστόν. Έτσι διαβάζουμε, στα κεφάλαια τέταρτον και πέμπτον της Αποκαλύψεως, μετά την θύρα που είδε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στον ουρανό, «ἀνεῳγμένην», λέγει, «ἐν τῷ οὐρανῷ», ανοιγμένη στον ουρανό, ότι άκουσε την παραγγελία «Ἀνάβα ὧδε(:Ανέβα εδώ) καὶ δείξω σοι ἃ δεῖ γενέσθαι μετὰ ταῦτα(:και θα σου δείξω εκείνα τα οποία πρόκειται να γίνουν μετὰ ταῦτα)». Ανέβα. Αλλά πού θα ανήρχετο ο Ιωάννης; Το λέει ο άγιος Ανδρέας Καισαρείας: «Τό τῶν γηίνων τελείως ἀποστῆναι καί ἐν οὐρανῷ γενέσθαι τήν διάνοιαν τοῦ ἀκούοντος». «Η διάνοια», λέει, «του ακούοντος έπρεπε να ανεβεί εις τον ουρανό, αφού τελείως αποχωριστεί από όλα τα γήινα». Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να έχεις, όπως τονίσαμε και ξανατονίσαμε, το Πνεύμα το Άγιον, για να κατανοήσεις τα κεκρυμμένα του ουρανού, τα μυστήρια του μέλλοντος, την πορεία της Εκκλησίας.</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Πολλοί, ξέρετε, ίσως και σε σας, μου λένε: «Αυτά που γίνονται τώρα είναι γραμμένα στην Αποκάλυψη;» – άνθρωποι άσχετοι, άνθρωποι που δεν έχουνε Πνεύμα Θεού. Τι να εξηγήσω; Τι να πω εις αυτούς τους ανθρώπους; Έτσι λοιπόν αυτά είναι μόνο για την Εκκλησίαν και τα μέλη της. Και τι λέγει; «Καὶ δείξω σοι ἃ δεῖ γενέσθαι μετὰ ταῦτα». «Και θα σου δείξω εκείνα τα οποία θα γίνουν μετὰ ταῦτα». «Μετὰ ταῦτα»· πότε; Όχι μετά το τέλος της Ιστορίας, αλλά μετά από σένα όταν θα ξαναβρεθείς στην πραγματικότητα της Γης.</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Πρέπει ακόμη κάτι να πούμε, αυτό που είπε εδώ, εκείνο το «δεῖ», «προσέξατε ότι πρέπει», λέει, «έτσι να γίνουν». Εδώ πρέπει να γίνουν όλα αυτά που προαναγγέλλονται; Ναι. Όχι γιατί είναι στο πρόγραμμα του Θεού έτσι να γίνουν, αλλά γιατί έτσι θα ενεργούσαν οι άνθρωποι με την βούλησή τους και τα χέρια τους. Αυτό το «δεῖ» ξέρετε πολλές φορές που υπάρχει στις προφητείες, αλλά και στην Καινή Διαθήκη, το λέει και ο Χριστός- πολλές φορές μας μπερδεύει· «δεῖ τόν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου», φερειπείν, «πρέπει ο υιός του ανθρώπου να παραδοθεί, να κρεμαστεί, να…, να…», «δεῖ», «δεῖ» κ.τ.λ.- αγαπητοί μου, αυτό το «δεῖ» είναι κάθε φορά με την ερμηνεία του· σε κάθε περίπτωση δεν είναι πάντα το ίδιο. «Δεῖ» θα πει πρέπει. Αλλά γιατί πρέπει; Όχι επειδή προγραμμάτισε – θα επαναλάβω αυτό που τώρα είναι το ενδιαφέρον- όχι γιατί ο Θεός προγραμμάτισε τα πράγματα όπως περιγράφονται στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, αλλά γιατί έτσι προγραμμάτισαν οι άνθρωποι με την αποστασία τους. Και τα αναφέρει αυτά εις το βιβλίον της Αποκαλύψεως. Γι’αυτό ο Κύριος είπε: «Ἀνένδεκτόν ἐστι τοῦ μὴ ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα». «Είναι», λέει, «αδύνατον να μην έρθουν τα σκάνδαλα». Το μεγαλύτερο δε σκάνδαλο; Η αποστασία. Δηλαδή η επέμβασις των ανθρώπων επί των γεγονότων της ιστορίας κατά τρόπον αρνητικόν, που ο Θεός θα παραχωρήσει έτσι να γίνουν. Άρα λοιπόν αυτό το «δεῖ» αναφέρεται κυρίως εις την ενέργεια των ανθρώπων εις την Ιστορίαν.</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Και συνεχίζει ο ιερός Ευαγγελιστής στο πέμπτο κεφάλαιο και λέγει- της Αποκαλύψεως πάντοτε: «Καὶ εἶδον ἐπὶ τὴν δεξιὰν τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου βιβλίον γεγραμμένον ἔσωθεν καὶ ἔξωθεν, κατεσφραγισμένον σφραγῖσιν ἑπτά». «Είδα», λέει, «στα δεξιά εκείνου που εκάθητο εις τον θρόνον, ένα βιβλίο γραμμένο και από μέσα και από έξω, αλλά ήτανε κλειστό, ήτανε σφραγισμένο με επτά σφραγίδες». Τι σημαίνει αυτό; Το κατασφραγισμένο βιβλίο εις το χέρι του Θεού την πάνσοφο μνήμη και γνώση του Θεού για εκείνα τα οποία πρόκειται να συμβούν- σαν προφητεία. Γι’αυτό ακριβώς ο Θεός εξαγγέλλει αυτά που ο Ιωάννης γράφει εις το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Και όλα αυτά είναι σφραγισμένα με επτά σφραγίδες, που σημαίνει το αδύνατον της αναγνώσεως του βιβλίου, δηλαδή το αδύνατον της γνώσεως του περιεχομένου. Και το άγνωστον περιεχόμενον καλύπτει όλο το βιβλίο της Αποκαλύψεως του οποίου η αποκρυπτογράφησις θα γίνεται μόνον από τον Ιησούν Χριστόν, καθώς θα εκδιπλώνονται τα γεγονότα, θα ξεκινούν και θα εκδιπλώνονται τα γεγονότα- και τούτο γιατί «ὁ πατὴρ φιλεῖ τὸν υἱὸν καὶ πάντα δείκνυσιν αὐτῷ ἃ αὐτὸς ποιεῖ». «Γιατί», λέει, «ο Πατήρ αγαπά τον Υιό και δείχνει στον Υιό όλα εκείνα τα οποία θα συμβούν».</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Και ο Ιωάννης ακούει φωνή, φωνή αγγέλου, δυνατή φωνή, να λέγει: «Τίς ἄξιός ἐστιν ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον καὶ λῦσαι τὰς σφραγῖδας αὐτοῦ;». «Ποιος είναι άξιος», λέγει, «να ανοίξει το βιβλίο και να βγάλει τις σφραγίδες και να πληροφορηθεί το περιεχόμενον του βιβλίου;». Και σημειώνει ο Ευαγγελιστής: «Καὶ οὐδεὶς ἐδύνατο ἐν τῷ οὐρανῷ οὔτε ἐπὶ τῆς γῆς οὔτε ὑποκάτω τῆς γῆς ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον οὔτε βλέπειν αὐτό». «Κανείς δεν βρέθηκε, ούτε άγγελος, ούτε άνθρωπος, ούτε κάτω από τη γη, λέει στον Άδη, κανείς δεν εβρέθηκε όχι μόνον, αλλά ούτε και να το δουν το βιβλίον δεν μπορούσαν». Αυτό σημαίνει πόσο απόρρητα είναι αυτά που αφορούν εις την πορείαν της Εκκλησίας και που μόνον ο Θεός γνωρίζει.</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Και βεβαιώνει κάτι προσωπικό ο Ιωάννης και λέει: «Καὶ ἐγὼ ἔκλαιον πολύ, ὅτι οὐδεὶς ἄξιος εὑρέθη ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον οὔτε βλέπειν αὐτό». «Έκλαιγα», λέγει. «Κανείς δεν βρέθηκε να το ανοίξει· ούτε καν να το βλέπει». Αυτός ο παρατατικός «ἔκλαιον» δείχνει ότι ανεζητείτο γενική ύπαρξις, λογική ύπαρξις, μέσα στην κτιστή δημιουργία που θα μπορούσε να αποκρυπτογραφήσει τις βουλές του Θεού. Κανείς όμως δεν υπήρχε. Και τότε ο Ιωάννης πληροφορείται ότι «Ἰδοὺ ἐνίκησεν ὁ λέων ὁ ἐκ τῆς φυλῆς Ἰούδα, ἡ ῥίζα Δαυΐδ, ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον καὶ τὰς ἑπτὰ σφραγῖδας αὐτοῦ». «Να, βρέθηκε», λέει, «βρέθηκε». Ποιος είναι; Αυτός που ενίκησε, Αυτός που είναι από την φυλή του Ιούδα, από την ρίζα του Δαβίδ, Αυτός ο Οποίος θα ανοίξει και τις σφραγίδες του βιβλίου. Δηλαδή; Ο Μεσσίας Ιησούς. Ο ιστορικός Ιησούς. Ο Ιησούς Χριστός· που ενίκησε και υπερίσχυσε δια του απολυτρωτικού Του έργου να ανοίξει το βιβλίον. Αυτός μόνον.</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Και στη συνέχεια βλέπει ο Ιωάννης «ἀρνίον ἑστηκὸς ὡς ἐσφαγμένον· καὶ ἦλθε καὶ εἴληφεν ἐκ τῆς δεξιᾶς τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου». Αυτό δε το περίεργο σχήμα, ότι είδε, λέει, «ἀρνίον ἑστηκὸς καί ἐσφαγμένον»· μα, αν ήτο εσφαγμένον θα ΄τανε κάτω πεσμένο. Εδώ είναι και εσφαγμένον, αλλά και στέκεται. Δείχνει δύο πράγματα· την Σταύρωση του Χριστού, αλλά και την Ανάστασή Του. Το «ἀρνίον τό ἐσφαγμένον καί ἑστηκὸς». «Εκείνος», λέει, «πήρε το βιβλίο και τότε όλος ο ουράνιος κόσμος υμνεί, ο αγγελικός κόσμος» : «Ἂξιόν ἐστι τὸ ἀρνίον τὸ ἐσφαγμένον λαβεῖν τὴν δύναμιν καὶ τὸν πλοῦτον καὶ σοφίαν καὶ ἰσχὺν καὶ τιμὴν καὶ δόξαν καὶ εὐλογίαν». «Άξιον το αρνίον», δηλαδή ο Ιησούς Χριστός. Και ευθύς μετά ανοίγεται το βιβλίο και ξεδιπλώνονται «ἅ δεῖ γενέσθαι μετά ταῦτα». Όλα ξεδιπλώνονται μετά, εκείνα τα οποία θα έπρεπε μετά ταῦτα να γίνουν.</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Αγαπητοί. Το βιβλίο των βουλών του Θεού μένει διαρκώς εσφραγισμένον στους ανθρώπους και εις τους αγγέλους· που δεν ανήκουν μάλιστα, ιδίως για τους ανθρώπους, προπαντός, που δεν ανήκουν εις την ζώσαν Εκκλησία του Χριστού, που δεν πιστεύουν στον Χριστό και δεν έχουν το Πνεύμα το Άγιον. Ξέρετε πόσο περίεργος είναι ο άνθρωπος να μάθει το μέλλον; Είτε το εγγύς και προσωπικόν, είτε το απόμακρο μέλλον. Και γενικότερα. «Τι θα γίνει αύριο;». Να, τώρα βλέπετε αυτά τα γεγονότα που έχουμε με την Αμερική, ε; «Τι γίνεται; Τι γίνεται με όλη αυτήν την κατάσταση; Αύριο τι θα γίνει;». Παγκοσμίως δεν είναι έτσι; Όλοι οι άνθρωποι κάπως έτσι δεν ερωτούν; «Τι θα γίνει αύριο;». Κανείς δεν το ξέρει. Κανείς δεν το ξέρει· πραγματικά, κανείς. Αλλά αυτό όμως το προαναγγέλλει ο Θεός. Γι’αυτό οι άνθρωποι κινούνται με πιθανολογίες, κινούνται με περιφερειακές γνώμες, εικασίες κ.τ.λ. Μόνο οι πιστοί, οι ζωντανοί Χριστοί, ως πνευματοφόροι πιστοί ξεπερνούν τα γεγονότα αυτά τα σύγχρονα, γιατί αντιλαμβάνονται το νόημα του βιβλίου της Αποκαλύψεως και μπορούν να σου πουν τι θα γίνει παρακάτω και ποιο είναι το τέρμα. Και η παρηγορία τους είναι ο Ιησούς Χριστός, ο μόνος Σωτήρας, ο γνώστης των μυστηρίων του μέλλοντος, αυτός που είναι «ὁ ὧν καί ὁ ἦν καί ὁ ἐρχόμενος». Ο νικητής της ιστορίας και του θανάτου. Μόνον ο Χριστός. Ο Κριτής της οικουμένης, συμπάσης της οικουμένης, ο Κύριος της Βασιλείας του Θεού. Γι’αυτό θα πρέπει να ‘χουμε το Πνεύμα του Θεού και ανά χείρας τον λόγο του Θεού.</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Σημειώσατε δε, κάτι που το είχα τότε αντιληφθεί και μου ήταν εξαιρετικά χρήσιμο, που κάναμε την ερμηνεία της Αποκαλύψεως: Δεν θα δεις το βιβλίο της Αποκαλύψεως χωρισμένο από την λοιπή Καινή Διαθήκη, αλλά ούτε και από την Παλαιά Διαθήκη. Πρέπει να έχεις μπροστά σου κατά εποπτικόν τρόπον, αν θέλεις να καταλάβεις το βιβλίο της Αποκαλύψεως, και την Καινή Διαθήκη και την Παλαιά Διαθήκη και να διαθέτεις Πνεύμα Θεού. Μόνον τότε μπορείς πραγματικά να καταλάβεις. Όπως Τον αποκαλύπτει ο Ιωάννης τον Κύριο στην Αποκάλυψή του· ότι είναι ο Κύριος, ο Κριτής της οικουμένης απάσης.</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Έτσι, αγαπητοί, ακούει και τούτο ο πιστός: «Ναί, ἔρχομαι ταχύ!»- μέσα στο βιβλίο της Αποκαλύψεως:. Ξέρετε από πότε αυτά άρχισαν να πραγματοποιούνται; Όταν άφησε τον κονδυλοφόρο του ο ευαγγελιστής Ιωάννης- επιτρέψατέ μου γιατί με κονδυλοφόρο έγραφε, με μελάνι· μάλιστα κάπου λέει ο ίδιος «Δεν θέλω να σας γράψω με χαρτί και μελάνι»· με χαρτί και μελάνι. Σε μια επιστολή του το λέει. «Αλλά θα τα πούμε στόμα με στόμα». Λοιπόν· έγραφε· άφησε τον κονδυλοφόρο κάπου. Είπε. Από την στιγμή εκείνη αρχίζει να πραγματώνεται κάθε προφητεία, εν εξελίξει πάντοτε, του βιβλίου της Αποκαλύψεως. Από εκείνη την ώρα. Αυτό θα πρέπει κανείς να το έχει πάντοτε υπόψη.</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Έτσι λοιπόν όταν γράφει ο ευαγγελιστής εκείνο που είπε ο Χριστός: «Ναί, ἔρχομαι ταχύ», έρχεται διαρκώς. Εξάλλου δεν είναι Εκείνος ο οποίος ήτο και είναι και έρχεται; Έρχεται, λοιπόν, ταχύ. Και τι απαντάει η Εκκλησία; Η οποία δεν μπορεί να ζήσει εις αυτόν τον απνευμάτιστον κόσμον; Δεν μπορεί να ζήσει. Ο πιστός δεν βολεύεται, δεν αισθάνεται καλά εις αυτόν τον κόσμον. Λέει: «Ναί, ἔρχου Κύριε Ἰησοῦ». «Ναι! Έλα Κύριε Ιησού!». Και έρχεται διαρκώς ο Κύριος μέσα εις την Ιστορία. Έρχεται διαρκώς. Άλλοτε κατά εμφανή τρόπο και άλλοτε κατά αφανή τρόπο. Μόνο αν έτσι μπορούμε να δούμε τα πράγματα, μπορούμε κάτι να καταλάβουμε.</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Το σχήμα του κόσμου παρέρχεται και η επιθυμία του. Καλό λοιπόν θα ήταν να διατηρούσαμε την γη μας, αυτό το θαυμάσιο κτίσμα του Θεού, σε καλή κατάσταση. Βεβαίως. Δεν υπάρχει αντίρρησις. Διότι είναι φυσικό κατασκεύασμα. Ο Θεός το έκανε· το κτίσμα αυτό που λέγεται Γη και είναι τόσο ωραίο. Το ‘χουμε όμως τόσο πολύ ασχημίσει. Βάζουμε φωτιά στα δάση μας, τα ξεριζώνομε, βρωμίζουμε τις θάλασσές μας -αυτά που είπα στην αρχή για την Οικολογία- τα πάντα πώς να χαλάσομε, ξέρετε; Αυτό που είναι το σημερινό μας σπίτι. Σημερινό. Τι είναι η γη; Το σημερινό μας σπίτι. Δεν είναι το αυριανό μας σπίτι. Το αυριανό με την εσχατολογική σημασία. Γιατί για τους πιστούς είναι η Βασιλεία του Θεού. Για τους απίστους; Ε, είναι το σπίτι τους για πάντα. Ας το πάρουμε και έτσι. Όμως η αμαρτία έφθειρε δυστυχώς την γη και την φθείρει διαρκώς. Βλέπετε διάφορα συμφέροντα πώς υπάρχουν και καταστρέφουν διαρκώς και διαρκώς γη και ξηρά και θάλασσα. Πάντως οι πιστοί προσδοκούν «οὐρανούς καί γῆν καινήν, κατά τό ἐπάγγελμα» -«ἐπάγγελμα» θα πει υπόσχεση- «ἐν οἷς», εις τους οποίους ουρανούς και γη, «δικαιοσύνη κατοικεῖ», όπως προηγουμένως σας είπα, που λέγει ο απόστολος Πέτρος εις την δευτέρα του επιστολή.</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Και ο απόστολος της αγάπης, ο Ιωάννης, που σήμερα εορτάζομε την μετάστασή του, παραγγέλλει: «Ἀγαπητοί, νῦν τέκνα Θεοῦ ἐσμεν(:Τώρα είμεθα παιδιά του Θεού), καὶ οὔπω ἐφανερώθη τί ἐσόμεθα». «Ακόμα δεν εφανερώθηκε τι θα γίνομε». «Το σώμα μας αυτό θα μετασχηματιστεί», το έλεγε ο απόστολος Παύλος, «από θνητό σε αθάνατο, από φθαρτό σε άφθαρτο». Γι’αυτό, ξέρετε, δυσκολεύονται να πιστέψουν οι άπιστοι. Σου λέει: «Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Τι θα πει ανάσταση νεκρών; Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Εγώ μπροστά μου βλέπω αυτήν την πραγματικότητα, ο άνθρωπος όταν ταφεί γίνεται χώμα». Δεν μπορούν να πάνε πιο πέρα. Δεν γνωρίζουν την δύναμη του Θεού. Είναι αυτό που είπε στους Κορινθίους ο Απόστολος Παύλος, τι; Ότι «ἀγνωσίαν Θεοῦ τινές ἔχουσιν». Τι; «Πρός ἐντροπήν ὑμῖν ἐγώ λέγω». «Το λέω για ντροπή σας. Ότι μερικοί από σας έχουνε αγνωσία Θεού». Δεν γνωρίζουν, δηλαδή, την δύναμη του Θεού. Εδώ μας έκανε ἐκ τοῦ μηδενός και δεν θα μας κάνει ἐκ τοῦ εἶναι;</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Και συνεχίζει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Οἴδαμεν δὲ ὅτι (:Γνωρίζομε δε ότι) ἐὰν φανερωθῇ(:όταν θα φανερωθεί), ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα(:θα είμεθα όμοιοι με Αυτόν), ὅτι ὀψόμεθα αὐτὸν καθώς ἐστι(:«θα Τον δούμε όπως είναι». Όπως Τον είδαν και οι μαθηταί. Αλλά ένδοξον όμως). Καὶ πᾶς ὁ ἔχων τὴν ἐλπίδα ταύτην ἐπ᾿ αὐτῷ ἁγνίζει ἑαυτόν(:όποιος έχει αυτήν την ισχυρή πίστη που λέγεται ελπίδα αγνίζει τον εαυτό του, προσέχει, ρυθμίζει τον εαυτό του), καθὼς ἐκεῖνος ἁγνός ἐστι».</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b>Αυτά μας παραγγέλλει ο μαθητής της αγάπης και θεολόγος Ιωάννης ο ευαγγελιστής. Αμήν.</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><b><br /></b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><b>ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><b>και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><b>μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><b>απομαγνητοφώνηση και επιμέλεια:</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><b>Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><b><br /></b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><b>ΠΗΓΗ:</b></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></div><div style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: inherit; font-family: ABeeZee, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 16px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; letter-spacing: 0.8px; line-height: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><b>http://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/mnhmh_agivn/mnhmh_agivn_036.mp3</b></div>

Μετάσταση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου:«Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος μπροστά στά μυστήρια τῆς ἱστορίας». π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

METAΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα: «Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο...

Πανηγύρια καὶ φραγγέλιο

<p><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"> <img height="387" src="https://www.pemptousia.gr/wp-content/uploads/2020/04/%CE%97-%CE%95%CE%9A%CE%94%CE%99%CE%A9%CE%9E%CE%97-%CE%A4%CE%A9%CE%9D-%CE%95%CE%9C%CE%A0%CE%9F%CE%A1%CE%A9%CE%9D-%CE%91%CE%A0%CE%9F-%CE%A4%CE%9F%CE%9D-%CE%9D%CE%91%CE%9F.jpg" style="text-align: center;" width="640" /></span></p><h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3><div class="post-header"><div class="post-header-line-1"></div></div><div class="post-body entry-content" id="post-body-8479625737924483015" itemprop="description articleBody"><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: center; text-indent: 1cm;"><b><span style="color: red;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Πανηγύρια καὶ φραγγέλιο<o:p></o:p></span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="color: windowtext;">Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη</span><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Ὁ Χριστός, ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ πῆγε στὰ Ἱεροσόλυμα, στὸ χῶρο τοῦ <b>Ναοῦ</b>, βρῆκε ἀπαράδεκτη καὶ <b>ἀσεβῆ κατάστασι</b>. Γύρω ἀπό τὸν κυρίως ναὸ ὑπῆρχαν αὐλές, ἡ αὐλὴ τῶν ἀνδρῶν, ἡ αὐλὴ τῶν γυναικῶν καὶ ἡ ἐξώτερη αὐλὴ τῶν ἐθνικῶν. Στὴν αὐλὴ τῶν ἐθνικῶν μὲ τὴ σιωπηλὴ συγκατάθεσι τῶν \ἀρχῶν τοῦ Ναοῦ εἶχε ἐγκατασταθῆ ἀγορὰ ζώων, πού προωρίζονταν γιὰ θυσίες ἢ προσφορὲς καθαρισμοῦ. Ἐπίσης εἶχαν ἐγκατασταθῆ ἀργυραμοιβεῖα, ποὺ οἱ ἀργυραμοιβοί ἢ κερματιστὲς ἢ κολλυβιστὲς ἢ τραπεζίτες ἢ κοινῶς «σαράφηδες», ἄλλαζαν τὰ νομίσματα.</span></p><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><a name="more"></a><o:p></o:p></span><p></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">• Ὁ χῶρος τοῦ Ναοῦ <b>βεβηλωνόταν</b> καὶ ἡ προσευχὴ διαταρασσόταν. Οἱ πωλητὲς τῶν ζώων καὶ οἱ ἀργυραμοιβοί ἔπρεπε νὰ βρίσκωνται σὲ μακρινὴ ἀπόστασι ἀπό τό χῶρο τοῦ ναοῦ. Ἀλλὰ τὸ <b>ἐμπόριο</b> καὶ τὸ <b>χρῆμα</b> εἶναι ἀδίστακτα. Δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχουν σχέσι μὲ τὴ ἱερότητα τῶν ἐκκλησιαστικῶν συνάξεων. Πρόκειται γιὰ ἐμπαιγμὸ τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων. Γιὰ ἀσέβεια στὰ ἱερὰ καὶ ὅσια.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; tab-stops: 514.55pt; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">• Καὶ τὸ νὰ συμβαίνουν ἐμποροπανηγύρια στὸν ἰουδαϊκὸ Ναό, κάπως τὸ καταλαβαίνει κανείς. Τὸ νὰ συμβαίνουν ὅμως τέτοιες ἀσεβεῖς παραστάσεις σὲ ἑορτὲς Ὀρθοδόξων Ναῶν, εἶναι πέρα γιὰ πέρα ἐνοχλητικὸ καὶ ἀσεβές.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Ὁ ἑορτασμὸς ἑνὸς Ναοῦ εἶναι εὐκαιρία πνευματικοῦ ἀναβαθμισμοῦ. Συνάγονται περισσότεροι πιστοί, τελεῖται κατανυκτικὴ θεία Λειτουργία, μεταδίδεται ζωντανὸ κήρυγμα, τιμᾶται κάποιο θεοφανικὸ ἢ θεομητορικὸ γεγονός, ὠφελοῦνται ψυχές. Κατ᾽ ἐξοχὴν στὴν ἑορτὴ ἑνὸς Ναοῦ ἐπιβάλλονται ἡσυχία, τάξις, σύντομα ψαλσίματα, κατανοητὸς λόγος. Ἡ <b>πανήγυρις</b> δὲν εἶναι, ὅπως ἔχει λεχθῆ, ἡμέρα τοῦ Σατανᾶ, πού καγχάζει πάνω στὰ κεραμίδια τοῦ ναοῦ, γιατί κατάφερε καὶ μετέτρεψε τὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ σὲ <b>ἐπίδειξι, θόρυβο καὶ ἐμπόριο</b>. Εἶναι ἡμέρα Κυρίου. Ἡ γῆ καὶ ὁ οὐρανὸς συνεορτάζουν.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">• Γιὰ τὶς ἐκτροπὲς στὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴ βεβήλωσι τοῦ χώρου τῆς λατρείας, γιὰ τὴν ὑποκρισία καὶ ἐκμετάλλευσι, γιὰ τὴν τυπολατρεία καὶ τὴν ἐπιδειξιομανία εἶναι αὐστηρὸς ἐλεγκτὴς ὁ προφήτης Ἠσαΐας: «Θυμίαμα βδέλυγμά μοί ἐστι. Τὰς νουμηνίας ὑμῶν καὶ τὰς ἑορτάς ὑμῶν μισεῖ ἡ ψυχή μου. Ὅταν ἐκτείνητε τάς χεῖρας ὑμῶν πρός με, ἀποστρέψω τοὺς ὀφθαλμούς μου ἀφ᾽ ὑμῶν. Αἱ γὰρ χεῖρες ὑμῶν αἵματος πλήρεις. Λούσασθε καὶ καθαροὶ γίνεσθε...» (Ἡσ. α' 13-16).<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">• Ἡ ἀσεβής κατάστασις στὸ ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων τείνει νὰ ἐπικράτηση καὶ στοὺς περισσοτέρους χριστιανικοὺς ναούς. Καὶ ἐσωτερικὰ καὶ ἐξωτερικὰ ὑπάρχει βεβήλωσις τοῦ ἱεροῦ χώρου.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">• Ἐσωτερικά, μὲ τοὺς κοσμικοὺς ὑπερβολικοὺς στολισμούς, μέχρι τὰ προκλητικὰ πολυαρχιερατικὰ συλλείτουργα, ἀλλά καὶ τὶς μουσικὲς κορῶνες.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">• Ἐξωτερικά, οἱ λειτουργοὶ καὶ οἱ λοιποὶ παράγοντες τῶν ναῶν ἐπιτρέπουν παντὸς εἴδους πρόχειρα <b>μικρομάγαζα</b>, πέριξ τοῦ Ναοῦ, ποῦ πουλᾶνε ἀπό μικροπαιχνίδια μέχρι αἰσχρὰ βιβλία καὶ περιοδικά. Ὁ θόρυβος δὲ πού γίνεται στὶς λεγόμενες πανηγύρεις τῶν ναῶν καλύπτουν τὴν κατάνυξι, τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ὅλη τελετουργία. Ἡ ἡμέρα ἑορτῆς, τὸ «πανηγύρι», ὅπως λαϊκὰ λέγεται, ἐξοργίζει τὸν Κύριο, ὅπως συνέβη καὶ τότε στὰ Ἱεροσόλυμα.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">• Ὁ 'Ἰησοῦς Χριστὸς ὠργίστηκε καὶ ἀγανάκτησε μὲ τὴν ἀλλοτρίωσι τοῦ ἱεροῦ χώρου. Πῆρε σχοινιὰ καὶ μ᾽ αὐτὰ ἔκανε <b>φραγγέλιο</b>, μαστίγιο. Τὸ ὕψωσε καὶ πέταξε ἔξω ἀπό τὸν περίβολο τοῦ Ναοῦ ὅλους τοὺς πωλητὲς καὶ τοὺς τραπεζίτες, καθὼς καὶ τὰ πρόβατα καὶ τὰ βόδια. Ἐπίσης ἀναποδογύρισε τὰ τραπέζια τῶν κολλυβιστῶν καὶ σκόρπισε τὰ κέρματα κάτω. <i>«Καὶ ποιήσας φραγέλλιον ἐκ σχοινίων πάντας ἐξέβαλεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ, τά τε πρόβατα καὶ τοὺς βόας, καὶ τῶν κολλυβιστῶν ἐξέχεε τό κέρμα καὶ τὰς τραπέζας ἀμέστρεψε, καὶ τοῖς τὰς περιστεράς πωλοῦσιν εἶπεν: Ἀρατε ταῦτα ἐντεῦθεν. Μὴ ποιεῖτε τὸν οἶκον τοῦ Πατρός μου οἶκον ἐμπορίου»</i> (Ἰωάν. β' 15-16).<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">• Στοὺς βεβηλοῦντας τὸν ἱερὸ χῶρο διέταξε λέγοντας: <i>«Πάρτε ὅλα ἀπό δῶ. Μὴν κάνετε τὸν οἶκο τοῦ Πατρός μου οἶκο ἐμπορίου. Μὴ μεταβάλλετε τὸν ἱερὸ ναὸ σὲ ἐμπορικὸ κατάστημα».<o:p></o:p></i></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">• Ἐπεμβαίνει ὁ Χριστός. Πῶς; Ὡς «ἐξουσίαν ἔχων» (Ματθ. ζ' 29). Ὁ ναὸς εἶναι τὸ <b>σπίτι τοῦ Πατέρα Του</b>, ἄρα καὶ δικό Του. Δὲν ἀποστρέφεται μόνο τα ὅσα συμβαίνουν στὸν ἅγιο χῶρο, ἀλλά καὶ ἐνεργεῖ δυναμικά. Δὲν ὁρμᾶ γιὰ νὰ κάνη κακὸ σὲ ἀνθρώπους, στοὺς ἐμπόρους, στοὺς βέεβήλους, ἀλλά γιὰ νὰ φανέρωση τὸ θέλημά Του, πού εἶναι ὁ ἁγιασμὸς τοῦ τόπου τῆς λατρείας καὶ ἡ ἀπομάκρυνσις οἱασδήποτε ἀπρέπειας. Πῆρε βέβαια τό φραγγέλιο, ἀναποδογύρισε τραπέζια, φώναξε, διεκδίκησε τὰ «δικαιώματα» τοῦ Θεοῦ, ἀλλά δὲν κτύπησε ἄνθρωπο.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">• Ὅσο γλυκὺς κι ἂν εἶναι ὁ Ἰησοῦς, δὲν ἀνέχεται νά... εὐλογοῦνται στὸ ναὸ ἀπάτες, κλοπὲς καὶ κάθε εἶδος βεβηλώσεως. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">• Στὴ θεία Λειτουργία δεόμεθα καὶ γιὰ τὴν <i>«εὐπρέπεια τοῦ οἴκου»</i> τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος τονίζει νὰ γίνωνται ὅλα στὴ λατρεία <i>«εὐσχημόνως καὶ κατὰ τάξιν»</i> (Α' Κορ. ιδ' 40). Καὶ εἰδικὰ στὴ θ. Λειτουργία παρακαλοῦμε <i>«ὑπὲρ τοῦ ἁγίου οἴκου τούτου καὶ τῶν μετὰ πίστεως, εὐλάβειας καὶ φόβου Θεοῦ εἰσιόντων ἐν ααὐτῷ».<o:p></o:p></i></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">• Μήπως ἦρθε ἡ ὥρα νὰ καταργηθοῦν οἱ πανηγύρεις καὶ οἱ διαφημίσεις γιὰ <i>«βυζαντινὲς μεγαλοπρέπειες»;</i> Ἡ ἑορτὴ ἑνὸς Ναοῦ εἶναι εὐκαιρία πνευματικῆς οἰκοδομῆς περισσοτέρων ψυχῶν ἀπό ὅσες εἶναι τὶς λοιπὲς ἡμέρες. Ἡ ἠρεμία, ἡ κατάνυξις, ἡ προσήλωσις στὰ ψαλλόμενα καὶ λεγόμενα, ἡ συνειδητὴ μετοχὴ στὴ θεία Εὐχαριστία, ἡ ἀκρόασις ἀφυπνιστικοῦ κηρύγματος, θὰ συμβάλλουν στὴν ἐν πνεύματι λατρεία καὶ στὴν οἰκοδομὴ τῶν πιστῶν.</span><span style="font-size: 12pt;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: right; text-indent: 1cm;"><a href="http://aktines.blogspot.com/2022/10/blog-post_47.html" target="_blank"><b><span style="color: #2b00fe;">ΠΗΓΗ</span></b></a></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-size: 12pt; mso-bidi-font-family: Calibri; mso-bidi-theme-font: minor-latin;"><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: center; text-indent: 1cm;"><b><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><u>ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</u></span></b></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: center; text-indent: 1cm;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2022/06/blog-post_7.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">Παγκόσμιο ρεκόρ φιγούρας</span></b></a></p></div>

Πανηγύρια καὶ φραγγέλιο

Πανηγύρια καὶ φραγγέλιο Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη Ὁ Χριστός, ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ πῆγε στὰ Ἱεροσόλυμα, στὸ χῶρο τοῦ Ναοῦ , βρῆκε ἀπαράδεκτη καὶ ...

Μετά από απαίτηση άθεων, στη Γαλλία θα απομακρύνουν το άγαλμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ

<p style="text-align: center;"><img alt="Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ. Φωτογραφία: Pixabay " src="https://pravoslavie.ru/sas/image/103915/391581.p.jpg?mtime=1665037470" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;" /> <span style="background-color: white; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12px; font-style: inherit; font-variant-caps: inherit; font-variant-ligatures: inherit; font-weight: inherit; text-align: center; white-space: pre-wrap;">Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ. Φωτογραφία: Pixabay </span></p><article style="background-color: white; border: 0px; font-family: Georgia, "Times New Roman", serif; font-size: 18px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; line-height: inherit; margin: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><p class="os" data-enum="p1" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; text-align: center; vertical-align: baseline;">    </p><p class="os" data-enum="p2" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Στην πόλη Ναντ, μετά από απαίτηση φιλελεύθερων και άθεων, αποφασίστηκε να απομακρύνουν το άγαλμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, παρά την αντίθετη γνώμη του 90% των κατοίκων της πόλης.</p><p class="os" data-enum="p3" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Στις 16 Σεπτεμβρίου του 2022, το Εφετείο της πόλης Ναντ (Γαλλία) αποφάνθηκε να απομακρυνθεί το άγαλμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην πόλη Λε-Σαμπλ-ντ’Ολόν της Βανδέας. Η δικαστική απόφαση πάρθηκε παρά την επιθυμία που είχαν εκφράσει πάνω από το 90% των συμμετεχόντων στα συμβούλια που είχαν συγκληθεί από το δήμαρχο της πόλης Γιάννικ Μορό, το Μάρτιο του 2021. Αυτά αναφέρει η ιστοσελίδα <a href="https://www.catholicnewsagency.com/news/252416/supporters-of-statue-of-st-michael-the-archangel-in-small-french-town-vow-to-fight-removal-order" style="border: 0px; color: #007c5b; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;" target="_blank">catholicnewsagency.com</a>.</p><p class="os" data-enum="p4" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Το άγαλμα είχε τοποθετηθεί το 2018 έξω από την εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Από το 1935 έως το 2017, βρισκόταν στο ομώνυμο θρησκευτικό σχολείο.</p><p class="os" data-enum="p5" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Το 2021, μια ομάδα τοπικών φιλελεύθερων και άθεων «Libre Pensée de Vendée» («Ελεύθερο Φρόνημα στη Βανδέα») προσέφυγε στο δικαστήριο και απαίτησε να απομακρυνθεί το άγαλμα στο όνομα «της εκκοσμίκευσης και ελευθερίας της σκέψης». Οι άθεοι, που εξ αρχής είχαν αντιταχθεί στην τοποθέτηση του αγάλματος, επικαλέστηκαν το γαλλικό νόμο του 1905 περί Διαχωρισμού Κράτους και Εκκλησίας. Σύμφωνα με το άρθρο 28 του συγκεκριμένου νόμου, απαγορεύεται η επίδειξη θρησκευτικών απεικονίσεων στους δημόσιους χώρους, εκτός από τους χώρους λατρείας, νεκροταφείων, μνημείων ή μουσείων. Από τη στιγμή που το δικαστήριο τάχτηκε με την πλευρά των άθεων, οι υπερασπιστές προσέφυγαν στο Εφετείο.</p><p class="os" data-enum="p6" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Στις 16 Δεκεμβρίου του 2021, το Εφετείο της πόλης Ναντ υποστήριξε τους άθεους και αποφάσισε να απομακρυνθεί το άγαλμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ σε προθεσμία έξι μηνών. Στην δικαστική απόφαση ορίζεται ότι, παρόλο που το άγαλμα βρίσκεται στην αυλή της εκκλησίας, «ο χώρος, στο οποίο είναι τοποθετημένο, δε χρησιμοποιείται για ακολουθίες».</p><p class="os" data-enum="p7" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Οι ντόπιοι κάτοικοι έκαναν μερικές διαδηλώσεις κατά την απομάκρυνση του αγάλματος. Παρά την δικαστική απόφαση, συνεχίζουν τον αγώνα τους για παραμείνει το άγαλμα στη θέση του.</p><p class="os" data-enum="p8" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Πλέον, ο Δήμος προσπαθεί να επιτύχει την παραμονή του αγάλματος μέσω του Κρατικού Συμβουλίου που είναι το ανώτατο όργανο αστικού δικονομικού δικαίου στη Γαλλία.</p><p class="os" data-enum="p9" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Στις 29 Σεπτεμβρίου, την ημέρα της γιορτής του Αρχαγγέλου, ένας από τους υπερασπιστές του αγάλματος δημοσίευσε την εικόνα του αγάλματος στα κοινωνικά δίκτυα και έγραψε: «Σκέφτομαι το άγαλμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο Λα-Σαμπλ-ντ’Ολόν στη Βανδέα, το οποίο, σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση που πάρθηκε στην πόλη Ναντ, πρέπει να απομακρυνθεί στο όνομα της "εκκοσμίκευσης", παρόλο που οι κάτοικοι του Σαμπλε υπερψήφισαν την παραμονή του».</p></article><div class="block-doc__under" style="background-color: white; border: 0px; font-family: Georgia, "Times New Roman", serif; font-size: 18px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; line-height: inherit; margin: 0px 0px 26px; padding: 0px; text-align: right; vertical-align: baseline;"><p class="block-doc__author" style="border: 0px; clear: both; font-family: inherit; font-size: 1em; font-stretch: inherit; font-style: italic; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: 1.4; margin: 0px 0px 26px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ναταλία Τιμόσινα<br />Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: <a href="https://gr.pravoslavie.ru/123988.html" style="border: 0px; color: #007c5b; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; text-decoration-line: none; vertical-align: baseline;">Αναστασία Νταβίντοβα</a></p><p class="block-doc__source" style="border: 0px; font-family: inherit; font-size: 1em; font-stretch: inherit; font-style: italic; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: 1.4; margin: 0px 0px 26px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><a href="https://spzh.news/ru/news/91015-vo-francii-snesut-statuju-mihaila-arkhangela-po-trebovaniju-ateistov" style="border: 0px; color: #007c5b; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; text-decoration-line: none; vertical-align: baseline;" target="_blank">ΕΟΔ - Ενωση Ορθοδοξων Δημοσιογραφων</a></p><p class="block-doc__date" style="border: 0px; clear: both; font-family: inherit; font-size: 1em; font-stretch: inherit; font-style: italic; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: 1.4; margin: 0px 0px 26px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">10/6/2022</p></div>

Μετά από απαίτηση άθεων, στη Γαλλία θα απομακρύνουν το άγαλμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ. Φωτογραφία: Pixabay Στην πόλη Ναντ, μετά από απαίτηση φιλελεύθερων και άθεων, αποφασίστηκε να απομακρύνουν το άγ...

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ, ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-5sOmCQOso9dfeXoIJRRTipwFBQ64EX4kUnebI1kTrCn6JxkSKMIHRtJ__yyf8pt3CyK6IolMgenyB9x7fG6OKFV70T1P9FYN_8TupUS-lpgBeMLBMtmdkjRpxFpU8BA2h-qvGlunF5BQ5VoWH96yBZaCPuCeiDhgPrH90cEYLna0Zb2hKXQbFQ/s4628/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70005.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="4628" data-original-width="3063" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-5sOmCQOso9dfeXoIJRRTipwFBQ64EX4kUnebI1kTrCn6JxkSKMIHRtJ__yyf8pt3CyK6IolMgenyB9x7fG6OKFV70T1P9FYN_8TupUS-lpgBeMLBMtmdkjRpxFpU8BA2h-qvGlunF5BQ5VoWH96yBZaCPuCeiDhgPrH90cEYLna0Zb2hKXQbFQ/w424-h640/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70005.jpg" width="424" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNk2YzpbEsj_1EvXpqBM8C_33IProNd27GHDQp1y9Oag_XL12attiapd_qJM-K5BCeO3JcW2zC3dm0ZBdzX2kYvyColWc4CIaMBvIoGzkyukfmmysxwzJ6eGXlaPdyYW4iZqyAkv5qcKEAdHTZDKr7GnI7LM19NLhaRoiAwqDpAd-hTegpbSKpnA/s2292/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70006.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="2292" data-original-width="1584" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNk2YzpbEsj_1EvXpqBM8C_33IProNd27GHDQp1y9Oag_XL12attiapd_qJM-K5BCeO3JcW2zC3dm0ZBdzX2kYvyColWc4CIaMBvIoGzkyukfmmysxwzJ6eGXlaPdyYW4iZqyAkv5qcKEAdHTZDKr7GnI7LM19NLhaRoiAwqDpAd-hTegpbSKpnA/s16000/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70006.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;"><b><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;"><br /></span></b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;"><b><span style="font-family: trebuchet; font-size: large;">(Συνεχίζεται)</span></b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><u><b><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</span></b></u></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/12/7_29.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗ ΣΑΛΟΤΗΤΑ.... (7ο ΜΕΡΟΣ)</span></b></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /> <p></p>

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ, ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ

(Συνεχίζεται) ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗ ΣΑΛΟΤΗΤΑ.... (7ο ΜΕΡΟΣ)

Ο π. Σάββας, η μέθοδος του ''τσουβαλιάσματος'', και η ''πολυποίκιλη σαλάτα''!

<p></p><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: times; font-size: large;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgx6ZKZeSfwvoxk8J4ah8nevX-uNWRA9jrueev3x-aAq51ZbOtnCWpOCVKA6mD4z7wqXwYmUvLgokvvX1VLSULk1PhHoFLhv9k-gnmeOnW8McBkaR9Wb0dsrL48FwZXQj6bx_il2c4TMLPbl33Ax8xUoOAnK7g2oJ21h-K0yzYnSRJbfWY1qUPI4A/s1141/33.png" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="311" data-original-width="1141" height="174" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgx6ZKZeSfwvoxk8J4ah8nevX-uNWRA9jrueev3x-aAq51ZbOtnCWpOCVKA6mD4z7wqXwYmUvLgokvvX1VLSULk1PhHoFLhv9k-gnmeOnW8McBkaR9Wb0dsrL48FwZXQj6bx_il2c4TMLPbl33Ax8xUoOAnK7g2oJ21h-K0yzYnSRJbfWY1qUPI4A/w640-h174/33.png" width="640" /></a></div><br />Ο π. Σάββας συνεχίζει το: ''κάναμε αποτείχιση'' με τον γνωστό τρόπο των αντιφάσεων, συκοφαντιών κ.λπ.  (ενώ οι πάντες τον κατηγορούν, του ομιλούν με ασέβεια, του κάνουν επίθεση, τους ''μπλοκάρει'' κ.α. πολλά) όπως αναφέραμε σε προηγούμενα άρθρα.</span></div><span style="font-family: times; font-size: large;"><div style="text-align: justify;">Ενώ λοιπόν απαντάει στα πάντα, διότι γνωρίζει και τα πάντα, μας λέγει ότι ΟΙ Γ.Ο.Χ. αναβαπτίζουν και οι Γ.Ο.Χ. ομιλούν για άκυρα μυστήρια. Η μέθοδος του ''τσουβαλιάσματος'' είναι γνωστή πολλά έτη την χρησιμοποιεί και ο ίδιος τώρα; <br />Αναμασά παλαιά «επιχειρήματα» των πολεμίων.</div><div style="text-align: justify;"> Όλοι οι Γ.Ο.Χ. λέγουν τα τοιαύτα;</div><div style="text-align: justify;"> Όλοι οι Γ.Ο.Χ. αναβαπτίζουν; </div><div style="text-align: justify;">Πως λοιπόν τους τσουβαλιάζει όλους σε ένα, ενώ ταυτόχρονα ισχυρίζεται  - αυτός και άλλοι - ότι είναι και πολλές ομάδες - παρατάξεις.</div><div style="text-align: justify;">Έχουν όλοι οι Γ.Ο.Χ., (όλες οι ''ομάδες - παρατάξεις'') δηλαδή το ίδιο φρόνημα όσον αφορά τα περί ακύρων μυστηρίων και αναβαπτισμού; </div><div style="text-align: justify;">Δεν γνωρίζει καν την προέλευση και τις αιτίες των θεωριών αυτών (ΤΩΝ Γ.Ο.Χ όπως λέγει δίχως καμία διάκριση), και απ΄ ότι φαίνεται ούτε και την ιστορία τους. Φυσικά όταν νομίζεις ότι είσαι ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗΣ, δεν ρωτάς και για να μάθεις. Και αν βρεθεί άνθρωπος νηφάλιος με επιχειρήματα πραγματικά να του τα πει - βρέθηκε κάποια στιγμή -  του λέγει: <i>«έλα μαζί μας»</i>, πατώντας με τα υποδήματά του γραφόμενα και λεγόμενα, και ασχολείται με τα ''πιτσιρίκια'' - όπως λέγει - που του γράφουν με ''ασέβεια'' και τον ''προσβάλλουν''!</div></span><span style="font-family: times; font-size: large;"><div style="text-align: justify;"><br /><b>Με λίγα λόγια· μία απ΄ τα ίδια!</b><br /><br /><br /><b>Υ.Γ.</b> Άντε να πάρει σειρά ο επόμενος ''φωστήρας'' αποτειχισμένος ο οποίος θα παρουσιάζεται ως νέος και λαμπρός αγωνιστής, μόνο να προσέξει μην πράξει και αυτός τα ίδια διότι καταντάει πια εμετικό.... Ο π. Σάββας πρέπει να αλλάξει ''παρέες''.....</div><div style="text-align: justify;"><br /><b>Υ.Γ. 2.</b> Και πάλιν άλλο ένα κοινό έχουν Παλ/τες και αποτειχισμένοι. Και οι δύο πλευρές θεολογούν και δογματίζουν ενώ δεν θα έπρεπε εφόσον συνεχίζουν αμετανόητα να είναι διεσπασμένοι - χωρισμένοι μεταξύ τους <b>(Αγ. Ταρασίου)</b>. Άλλοι τόσοι θα γίνουν δυστυχώς αν δεν συνέλθουν!</div><div style="text-align: justify;"><br /><b>Υ.Γ. 3.</b> Αναμένουμε το νέο βιβλίο που θα είναι και κατά των Γ.Ο.Χ. Πάντως όσο και να προσπαθείτε, τον Τρικαμηνά δεν θα τον ξεπεράσετε!</div><div style="text-align: justify;"><br /><b>Υ.Γ. 4. </b>Μην παρεξηγείτε. Δια μέσω κλαυσίγελου γράφουμε...<br />Ούτως ή άλλως απλοί λαϊκοί είμαστε που παίρνουμε παραδείγματα από τους ρασοφόρους παντογνώστες στο πως πρέπει να φερόμαστε....<br /><br /><b>Ντροπή σε όλους!</b> Κάνατε την κεφαλή των χριστιανών ''πολυποίκιλη σαλάτα''!<br /><br /><br /></div></span><p></p>

Ο π. Σάββας, η μέθοδος του ''τσουβαλιάσματος'', και η ''πολυποίκιλη σαλάτα''!

Ο π. Σάββας συνεχίζει το: ''κάναμε αποτείχιση'' με τον γνωστό τρόπο των αντιφάσεων, συκοφαντιών κ.λπ. (ενώ οι πάντες τον κα...

SIR STEVEN RUNCIMAN – Ο Μέγιστος Βυζαντινολόγος του 20ου Αιώνα

<p><img alt="" src="https://pravoslavie.ru/sas/image/103914/391481.p.jpg?mtime=1664952396" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;" /></p><article style="background-color: white; border: 0px; font-family: Georgia, "Times New Roman", serif; font-size: 18px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; line-height: inherit; margin: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><p class="os" data-enum="p1" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; text-align: center; vertical-align: baseline;"><span class="content_image center link zoom" data-href="https://pravoslavie.ru/sas/image/103914/391481.b.jpg?mtime=1664952396" data-id="0" style="border: 0px; color: #555555; cursor: pointer; display: block; font-family: inherit; font-size: 14px; font-stretch: inherit; font-style: italic; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: inherit; margin: 0px auto; padding: 0px; vertical-align: baseline; width: 700px;" title=""><span class="content_image_text" style="border: 0px; display: block; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12px; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; line-height: 1.4; margin: 0px; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"></span></span>    </p><p class="os" data-enum="p2" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; text-align: center; vertical-align: baseline;"><strong style="border: 0px; font-family: inherit; font-size: inherit; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; line-height: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">SIR STEVEN RUNCIMAN<br />Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ</strong></p><p class="os" data-enum="p3" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">«Χαίρομαι μέ τή σκέψη ὅτι στά ἑπόμενα 100 χρόνια ἡ Ὀρθοδοξία θά εἶναι ἡ μόνη ἱστορική Ἐκκλησία πού θά ὑφίσταται».</p><p class="os" data-enum="p4" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ὁ ἄνθρωπος πού κατάφερε σέ μεγάλο βαθμό νά ἀπαλλάξει τήν εἰκόνα τοῦ Βυζαντίου ἀπό τό στίγμα, πού τήν ἐννοοῦσε ὡς περίοδο παρακμῆς, διαφθορᾶς καί δολοπλοκίας, ὁ ἄνθρωπος πού συσχέτισε τή μεσαιωνική ἔκφανση τοῦ ἑλληνισμοῦ μέ τή σύγχρονη Ἑλλάδα («δέν νομίζω ὅτι οἱ σημερινοί Ἕλληνες εἶναι περισσότερο Ἕλληνες ἀπό τούς Βυζαντινούς!»), ὁ ἄνθρωπος πού κέρδισε παγκόσμια φήμη παρουσιάζοντας τούς μέχρι πρότινος «ἱππότες» Σταυροφόρους ὡς «βαρβάρους», πού λεηλάτησαν τήν Κωνσταντινούπολη, ἦταν Βρετανός. Ὁ ἱστορικός, συγγραφέας, ἀκούραστος περιηγητής καί σαγηνευτικός ἀφηγητής σέρ Στίβεν Ράνσιμαν γεννήθηκε στίς 7 Ἰουλίου τοῦ 1903 στή Βόρεια Ἀγγλία καί ἔζησε 97 χρόνια, γιά νά συνδεθεῖ καί νά ἀγαπήσει ὅσοι λίγοι τή χώρα μας. Μία ἀπό τίς πρῶτες εἰκόνες, πού θυμᾶται, ἦταν, ὅταν εἶδε ἀπό τή θαλαμηγό τοῦ παπποῦ του, τόν βράχο τῆς Μονεμβασιᾶς νά ἀναδύεται ἀπό τή θάλασσα μέ τό βυζαντινό κάστρο στήν κορυφή του. Ἦταν τότε 21 ἐτῶν, σπουδαστής στό Κέιμπριτζ, ἤδη γνώστης τῆς ἑλληνικῆς, τήν ὁποία διδάχθηκε ἀπό τήν ἡλικία τῶν ἑπτά χρόνων καί ἀφοῦ εἶχε μάθει γαλλικά καί λατινικά. Ὁ γιός τῶν Φιλελεύθερων νομικῶν μέ ἔντονη πολιτική δραστηριότητα (οἱ γονεῖς του ἦταν τό πρῶτο ζευγάρι πού κάθισε μαζί στή Βουλή τῶν Κοινοτήτων) σέ καμιά περίπτωση δέν ἦταν ἕνα συνηθισμένο ἀγόρι. Γλωσσομαθής, γοητευτικός, μέ κοινωνικές γνωριμίες, ὁ νεαρός Στίβεν γινόταν τό ἐπίκεντρο τῆς προσοχῆς κάθε συντροφιᾶς. Προτοῦ κλείσει τά 30 του χρόνια ἦταν ἤδη καθηγητής Πανεπιστημίου στό Κέιμπριτζ ὡς βυζαντινολόγος. Ἡ καρδιά του ὅμως ἦταν στά ταξίδια καί στήν ἔρευνα, ὡς «περιπλανώμενος λόγιος».</p><p class="os" data-enum="p5" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ἀρχίζει τά ταξίδια σέ ὅλο τόν κόσμο, σέ μία ἐποχή πού ὁ τουρισμός δέν ἔχει ἀκόμη ἐφευρεθεῖ καί συναντᾶ ἀνθρώπους μυθικούς: ἀπό τόν Ἐλευθέριο Βενιζέλο ὡς τόν Πού Γί, τόν τελευταῖο αὐτοκράτορα τῆς Κίνας. Ὅταν ξεσπᾶ ὁ Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, τοποθετεῖται ἀκόλουθος Τύπου στή Σόφια, φυγαδεύεται ἐν συνεχείᾳ στό Κάιρο, μεταβαίνει στά Ἱεροσόλυμα καί ὕστερα ἀπό πρόσκληση τῆς Τουρκίας πηγαίνει στήν Κωνσταντινούπολη. Σέ συνέντευξή του στό «Βῆμα» τό 1997 διηγήθηκε, πῶς βρέθηκε στήν πόλη τῶν μελετῶν του. «Ὁ πρόεδρος Ἰνονού περπατοῦσε στήν πόλη καί ρωτοῦσε γιά διάφορα κτίρια, πού ἔβλεπε, καί οὐδείς γνώριζε νά τοῦ πεῖ τίποτε περισσότερο πέραν τοῦ ὅτι ἦταν Βυζαντινά. Πρόσταξε, λοιπόν, νά τοῦ βροῦν ἀμέσως ἕναν καθηγητή. Ὁ ἄγγλος πρόξενος στήν Τουρκία ἔτυχε νά εἶναι μαθητής μου καί ἔτσι βρέθηκα νά ὀργανώσω ἕδρα Βυζαντινῶν Σπουδῶν στό Πανεπιστήμιο τῆς Κωνσταντινούπολης».</p><p class="os" data-enum="p6" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Τρία χρόνια ἀπό τό 1942 ὡς τό 1945 ὁ Στίβεν Ράνσιμαν διδάσκει στό λίκνο τοῦ μεσαιωνικοῦ ἑλληνισμοῦ Βυζαντινή Ἱστορία καί Τέχνη. Τό 1945 ἔρχεται στήν Ἑλλάδα, γιά νά διευθύνει δύο χρόνια τό Βρετανικό Συμβούλιο καί νά γνωρίσει, μεταξύ ἄλλων, τόν Γιῶργο Σεφέρη, τόν Ἄγγελο Σικελιανό καί τόν Δημήτρη Χόρν.</p><p class="os" data-enum="p7" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ὁ Στῆβεν Ράνσιμαν χρίζεται ἱππότης τό 1958 ἀπό τή βασίλισσα Ἐλισάβετ καί δίνει διαλέξεις σέ ὅλα τά μεγάλα πανεπιστημιακά ἱδρύματα τοῦ κόσμου. Ὅσοι εἶχαν τήν τύχη νά τόν ἀκούσουν, συμφωνοῦν ὅτι ἦταν ἕνας ἀξέχαστος ὁμιλητής, ὅπως γιά παράδειγμα ὅταν διηγοῦνταν μέ μελαγχολία ἀλλά καί σπαραγμό τίς τελευταῖες στιγμές μίας χιλιόχρονης αὐτοκρατορίας, καταδικασμένης νά χαθεῖ, ἀλλά πολύ περήφανης γιά νά παραδοθεῖ. Συνεργάζεται ἐπίσης μέ τό Βρετανικό Μουσεῖο, τό Μουσεῖο Βικτόρια καί Ἄλμπερτ, τή βιβλιοθήκη τοῦ Λονδίνου καί τιμᾶται μέ πολυάριθμα πανεπιστημιακά διπλώματα, ἐνῶ καί ἡ Ἑλλάδα τοῦ ἀναγνωρίζει τή συμβολή του στή μετάδοση μίας εἰκόνας θετικῆς γιά τήν ἀπό πολλούς παραγνωρισμένη περίοδο τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας : ὁ ἴδιος ἔχει τιμηθεῖ μέ τό χρυσό μετάλλιο τῆς πόλης τῶν Ἀθηνῶν (1990), δρόμοι στόν Μυστρᾶ καί στή Μονεμβασιά φέρουν τό ὄνομά του, ἐνῶ στήν ἀπονομή τῶν βραβείων Ὠνάση τό 1997 ὁ σέρ Στίβεν Ράνσιμαν μοιράζεται τό βραβεῖο γιά τόν Πολιτισμό μέ τήν κυρία Ντόλυ Γουλανδρή. Καί μέ μία κίνηση συμβολική διαθέτει τό χρηματικό ἔπαθλο, πού τό συνοδεύει, γιά τήν ἀναστήλωση τοῦ βυζαντινοῦ πύργου τοῦ Πρωτάτου στό Ἅγιον Ὅρος.</p><p class="os" data-enum="p8" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ὁ «προπαγανδιστής» αὐτοῦ του κομβικοῦ μέρους τῆς ἱστορίας μας ἦταν πολυγραφότατος. Τήν ἐκπληκτική μονογραφία του γιά τόν «Αὐτοκράτορα Ρωμανό Λεκαπηνό καί τή βασιλεία του» (1929) ἀκολούθησαν, μεταξύ ἄλλων, «Τό πρῶτο βουλγαρικό κράτος» (1930), «Βυζαντινός πολιτισμός» (1993) καί ἡ τρίτομη «Ἱστορία τῶν Σταυροφοριῶν» (1951, 1954), τό γνωστότερο ἔργο του, πού ἄλλαξε τήν ἀντίληψη τοῦ δυτικοῦ κόσμου γιά τίς Σταυροφορίες, κλίνοντας «σαφῶς πρός τήν πλευρά τοῦ Βυζαντίου ἔναντι τῆς μισαλλοδοξίας καί τοῦ πλιάτσικου στό ὁποῖο ἐπιδιδόταν ἡ Δύση», ὅπως ἔγραψε ἡ ἐφημερίδα «The Times». Σημαντικά ἔργα του ἐπίσης εἶναι «Ἡ Ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως» (1965), «Βυζαντινή θεοκρατία» (1977) καί ἄλλα.</p><p class="os" data-enum="p9" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ὁ σέρ Στίβεν Ράνσιμαν δέν παντρεύτηκε ποτέ καί ἔφυγε πλήρης ἡμερῶν τό φθινόπωρο τοῦ 2000. Ἡ ζωή του κύλησε περίπου ὅπως ὁ ἴδιος ὅρισε τήν ἱστορία. «Δέν εἶναι μία σειρά λιμνοῦλες μέ στάσιμα νερά, ἀλλά ἕνας ποταμός πού τρέχει ἀσταμάτητα καί ὁρμητικά».</p><p class="os" data-enum="p10" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><strong style="border: 0px; font-family: inherit; font-size: inherit; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; line-height: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ</strong></p><p class="os" data-enum="p11" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ἡ ἄλλοτε ξεχασμένη κι ἄλλοτε ὑποτιμημένη βυζαντινή ἱστορία – γιά μεγάλο χρονικό διάστημα κατά τούς δύο τελευταίους αἰῶνες καθετί βυζαντινό αὐτομάτως ἐντασσόταν στό χῶρο τοῦ σκοταδισμοῦ – ἔγινε, εὐτυχῶς, κατά τίς τελευταῖες δεκαετίες ἀντικείμενο σοβαρῆς ἐπιστημονικῆς ἔρευνας. Οἱ ἱστορικοί, πολλοί μάλιστα ἀπό αὐτούς ἐντάσσονται στούς κύκλους τῶν διανοουμένων, πού ἀνέλαβαν ὄχι μόνο νά γεφυρώσουν τό «ἀναμέσον χάσμα» μεταξύ τοῦ Ἀρχαίου καί Νέου Ἑλληνισμοῦ, ἔτσι χαρακτήριζε τό Βυζάντιο ὁ Ν. Σαρίπολος, Καθηγητής τῆς Νομικῆς Σχολῆς στόν 19ο αἰώνα, ἀλλά καί νά ἀποκαταστήσουν τή βυζαντινή οἰκουμένη, ἀποτελοῦν σήμερα ἀξιοσέβαστο πεδίο μελέτης καί κατανόησης αὐτῆς τῆς πολυεπίπεδης καί σύνθετης ἱστορικῆς διαδικασίας, πού ἐπικράτησε νά ὀνομάζεται βυζαντινός πολιτισμός.</p><p class="os" data-enum="p12" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Σήμερα τό Βυζάντιο ἀποτελεῖ ἕνα ἀπό τά πιό προσφιλῆ θέματα τοῦ ἐπιστημονικοῦ κόσμου. Ἐπιστήμονες διεθνοῦς κύρους, ἱστορικοί, θεολόγοι, ἱστορικοί τῆς τέχνης, νομικοί, ὁμολογοῦν καί τεκμηριώνουν τήν σπουδαιότητα καί τή γενναία συμβολή τοῦ βυζαντινοῦ κοσμοειδώλου, στόν σημερινό πολιτισμό. Πάμπολλες μελέτες, ἀναφερόμενες στήν πολιτική, τήν κοινωνική, τή διοικητική, τή στρατιωτική καί ἐκκλησιαστική ἱστορία του, ἀναιροῦν προγενέστερες πλάνες καί ἀναγνωρίζουν τόν πολιτισμό τῶν βυζαντινῶν, ὡς τόν παράγοντα ἐκεῖνο πού διαδραμάτισε ἀποφασιστικό ρόλο στήν ἀνάπτυξη τόσο τῆς Ἀνατολικῆς, ὅσο καί τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης.</p><p class="os" data-enum="p13" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ο Sir Stenen Ransiman, τόν ὁποῖο ἡ ἐπιστημονική κοινότητα, πρίν λίγο καιρό ἔχασε, ἀποτέλεσε φωτεινό παράδειγμα, ἀκραιφνοῦς καί ἐμβριθέστατου ἱστορικοῦ βυζαντινολόγου ἐπιστήμονα. Ὄλβιος δημιουργός, ἔγινε γιά τίς διεθνεῖς ἱστορικές σπουδές τό μέγα ἀγκωνάρι. Ὡς ἕνας ἀπό τούς σημαντικότερους βυζαντινολόγους κατάφερε κι ἔσυρε ἀπό τή λήθη, ὅ,τι θαυμαστό εἶχε νά ἐπιδείξει τό Βυζάντιο. Τό πολυσχιδές ἔργο του, πράγματι, ἀποτελεῖ μία τεκμηριωμένη καταγραφή, ἀλλά καί ἑρμηνεία τῆς βυζαντινῆς ἱστορίας. Ἄν κάτι ἀφήνουν τά γραφτά του, εἶναι τό γεγονός ὅτι εἶδε τό Βυζάντιο ὡς μία συμπαγῆ ἱστορική ἑνότητα, τήν ὁποία ἀμερόληπτα μελέτησε, δίνοντας στίς ἑπόμενες γενιές τῶν ἱστορικῶν τόν τρόπο, ἀκόμη πιό στοχαστικά νά τό μελετήσουν.</p><p class="os" data-enum="p14" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Πρέπει σοβαρά νά λάβουμε ὑπόψη μας ὅτι ὁ Ransiman μελέτησε τό Βυζάντιο ὑπό τό πλαίσιο τῶν τριῶν συντεταγμένων πού ὁριοθέτησαν τή χιλιετῆ μοίρα τῆς θεοκρατικῆς αὐτοκρατορίας του: τόν ἑλληνισμό, τή ρωμαϊκή νομοθεσία καί τήν Ὀρθοδοξία· αὐτό δηλαδή τό περιεχόμενο πού οὐσιαστικά διαμόρφωσε τήν πολιτισμική ταυτότητά του. Τούτη τή διεργασία, πού ἄρχισε τόν 4ο καί συνεχίστηκε ἕως τά μέσα τοῦ 15ου αἰώνα, ὁ Ransiman κατάφερε νά μᾶς τήν κληροδοτήσει δίχως νά φαντάζει μακρινή καί ξένη.</p><p class="os" data-enum="p15" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Μέ ἀσκητικό βλέμμα, ὁ μέγιστος αὐτός βυζαντινολόγος, εἶδε τήν Ὀρθοδοξία, ἡ ὁποία καί τόν γοήτευσε. Στούς κόλπους ἀνοίχθηκε μέ διάθεση. Καί γι’ αὐτήν ἐμφαντικά ὑπογράμμιζε: «οἱ Ἕλληνες ἔχουν μία κληρονομιά γιά τήν ὁποία μποροῦν νά αἰσθάνονται περήφανοι, μία κληρονομιά πού δέν πρέπει νά χαθεῖ μέσα στίς ἐναλλασσόμενες ὑλικές καταστάσεις. Στούς σκοτεινότερους αἰῶνες τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας ἡ Ἐκκλησία ἦταν ἐκείνη ἡ ὁποία, παρ’ ὅλες τίς πολλές δυσκολίες, τίς πολλές ἀπογοητεύσεις καί αὐτές ἀκόμη τίς ταπεινώσεις, μπόρεσε ὄχι μόνο νά προσφέρει πνευματική ἀνακούφιση ἀλλά καί νά συντηρήσει καί διατηρήσει τίς παραδόσεις τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Οἱ μοντερνιστές ἔχουν συχνά ὑποτιμήσει τό ρόλο της ὑπογραμμίζοντας τό κενό, τό χάσμα πού ὑπάρχει μεταξύ του ἀρχαίου καί χριστιανικοῦ κόσμου. Ἀλλά τό χάσμα δέν εἶναι ἀγεφύρωτο. Οἱ Μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας διέσωσαν πολλά ἀπό τά πιό ὡραία, πού εἶχε ἡ ἀρχαία ἑλληνική σκέψη καί τό ἀρχαῖο ἑλληνικό πνεῦμα, καί τά παρέδωσαν στήν Ἐκκλησία ὡς αὐτή τήν ἡμέρα. Ὁ ἐθνισμός μπορεῖ νά γίνει κακό πράγμα. Ὅμως ἕνα αἴσθημα ἐθνικῆς ταυτότητας, πού νά μήν βασίζεται σέ φιλόδοξο σωβινισμό ἀλλά σέ μία μακριά παράδοση πολιτιστικῶν ἀξιῶν, εἶναι ζήτημα γιά νόμιμη καύχηση καί περηφάνια».</p><p class="os" data-enum="p16" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Στό πρόσωπο τοῦ Ransiman τό ἀγγλόφωνο και, κατ’ ἐπέκταση, τό διεθνές ἐπιστημονικό κοινό ἀνακάλυψε τό Βυζάντιο καί ἀφύπνισε ἀπό τήν κατάκριση πού δύο αἰῶνες πρίν ὁ Edward Gibbon ἔκανε γι’ αὐτό, χαρακτηρίζοντας τή χιλιόχρονη ἱστορία του ὡς «θρίαμβο τῆς βαρβαρότητας καί τῆς θρησκείας». Εἶναι μακρύς ὁ κατάλογος τῶν μελετῶν καί τῶν αὐτοτελῶν βιβλίων του πάνω στά ὁποῖα σήμερα, ὅσοι ἐπιζητοῦν τή ψηλάφηση τοῦ βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ, μποροῦν χωρίς κανένα δισταγμό νά προσφύγουν. Καί μόνο μία ἁπλή παράθεση τῶν τίτλων, πού εὔκολα θά μποροῦσε κανείς νά κάμει, ἀνατρέχοντας σέ ἐνημερωμένες ἰδιωτικές καί δημόσιες βιβλιοθῆκες, μαρτυρεῖ τήν ἐμμονή του γιά ἐμφάνιση τοῦ βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ ὡς μείγματος διαποτισμένου μέ κάλλος καί θαυμασμό.</p><p class="os" data-enum="p17" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Στό σύνολό του τό ἔργο τοῦ Ransiman, ἰχνογραφεῖ καί διαφωτίζει τή βυζαντινή ἱστορία μέσα ἀπό τόν χαρακτήρα τῶν ἀνθρώπων, τήν ποικιλία τῶν θεσμῶν, τῶν τρόπων σκέψης καί τῶν πολιτισμικῶν ἐκφράσεών του. Ἀρκετό ἀπό τό συγγραφικό ἔργο του, μεταφρασμένο στήν ἑλληνική, προσκαλεῖ κάθε φιλοβυζαντινό ἀναγνώστη σέ πραγματική θέαση τοῦ ἐπιφανοῦς μεσαιωνικοῦ κόσμου. Ὡς κλασικός ἱστορικός, ὁ Ransiman ἐπιμελῶς ἐπιστρέφει στίς βυζαντινές πηγές, προσφέροντάς μας μία σύνθετη εἰκόνα τῆς πολιτιστικῆς, κοινωνικῆς, καί πολιτικῆς δομῆς τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας. Γιά τό λόγο αὐτό, οἱ νεότεροι βυζαντινολόγοι, θά πρέπει νά τοῦ εἶναι εὐγνώμονες, γιατί δημιούργησε τήν πιό ἔγκυρη καί περιεκτική ἱστορική ἐπισκόπηση τῆς βυζαντινῆς περιόδου.</p><p class="os" data-enum="p18" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; text-align: center; vertical-align: baseline;">* * *</p><p class="os" data-enum="p19" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ἡ συνέντευξη πού ἀκολουθεῖ δόθηκε ἀπό τό σέρ Στῆβεν Ράνσιμαν, στό Ἐλσισιλντς τῆς Σκωτίας, στόν πατρογονικό πύργο του, τόν Ὀκτώβρη τοῦ 1994, γιά λογαριασμό τῆς ΕΤ3 στίς δημοσιογράφους Χρύσα Ἀράπογλου καί Λαμπρινή Χ. Θωμά. Γιά τεχνικούς λόγους, δέν «βγῆκε» ποτέ στόν ἀέρα. Καί οἱ δύο δημοσιογράφοι θεωροῦν τή συνέντευξη αὐτή ἀπό τίς πιό σημαντικές της καριέρας τους, μία καί ἀνήκει στό εἶδος τῶν «συζητήσεων» πού σέ διαμορφώνουν καί δέν ξεχνᾶς ποτέ. Θεωροῦν ὅτι πρέπει νά δεῖ τό φῶς τῆς δημοσιότητας, ἔστω καί μέ μία τόσο θλιβερή ἀφορμή, ὅπως ὁ θάνατος τοῦ μεγάλου φιλέλληνα.</p><p class="os" data-enum="p20" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δημοσιογράφος: Πῶς νοιώθει ἕνας ἄνθρωπος πού ἀσχολεῖται τόσο χρόνια μέ τό Βυζάντιο; Κουραστήκατε;</p><p class="os" data-enum="p21" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ράνσιμαν: Δύσκολο νά ἀπαντήσω. Τό ἐνδιαφέρον μου ποτέ δέν ἐξανεμίστηκε. Ὅταν ἄρχισα νά μελετῶ τό Βυζάντιο, ὑπῆρχαν πολλοί λίγοι ἄνθρωποι σ’ αὐτή τή χώρα (σ.σ. τή Μεγάλη Βρετανία) πού ἐνδιαφέρονταν, ἔστω καί ἐλάχιστα, γιά τό Βυζάντιο. Μ’ ἀρέσει νά πιστεύω πώς «δημιούργησα» ἐνδιαφέρον γιά τό Βυζάντιο. Αὐτό πού μέ ἱκανοποιεῖ, ἰδιαίτερα σήμερα, εἶναι ὅτι πλέον ὑπάρχουν ἀρκετοί, πολλοί καλοί ἐκπρόσωποι (σ.σ. τῆς σπουδῆς τοῦ Βυζαντίου) στή Βρετανία. Μπορῶ νά πῶ ὅτι αἰσθάνομαι πατρικά ἀπέναντί τους. Εἶμαι εὐτυχής, λοιπόν, πού ἐπέλεξα τό Βυζάντιο ὡς τό κύριο ἱστορικό μου ἐνδιαφέρον.</p><p class="os" data-enum="p22" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Κι ἦταν ἑλκυστικό γιά σᾶς ὅλα αὐτά τά χρόνια;</p><p class="os" data-enum="p23" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Πιστεύω πώς κάθε γεγονός τῆς ἱστορίας, ἄν ἀρχίσεις νά τό μελετᾶς σέ βάθος, μπορεῖ νά γίνει συναρπαστικό. Τό δέ Βυζάντιο τό βρίσκω ἐξαιρετικά συναρπαστικό, γιατί ἦταν ἕνας αὐθύπαρκτος πολιτισμός. Γιά νά μελετήσεις τό Βυζάντιο, πρέπει νά μελετήσεις τήν τέχνη, νά μελετήσεις τή θρησκεία, νά μελετήσεις ἕναν ὁλόκληρο τρόπο ζωῆς, πού εἶναι πολύ διαφορετικός ἀπό τόν σημερινό.</p><p class="os" data-enum="p24" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Καλύτερος ἤ χειρότερος;</p><p class="os" data-enum="p25" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Κοιτάξτε…. Δέν εἶμαι σίγουρος ἄν θά μοῦ ἄρεσε νά ζήσω στούς βυζαντινούς χρόνους. Δέν θά μοῦ ἄρεσε, λόγου χάριν, νά ἀφήσω γένια. Ὡστόσο, στό Βυζάντιο εἶχαν ἕναν τρόπο ζωῆς πού ἦταν καλύτερα δομημένος. Ἄλλωστε, ὅταν ἔχεις ἔντονο θρησκευτικό συναίσθημα, ἡ ζωή σου «μορφοποιεῖται» κι εἶναι πολύ πιό ἱκανοποιητική ἀπό τή σημερινή, ὅπου κανείς δέν πιστεύει σέ τίποτε ἀρκετά.</p><p class="os" data-enum="p26" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Ἄρα ἦταν μία θρησκευτική Πολιτεία;</p><p class="os" data-enum="p27" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Ἦταν ἕνας πολιτισμός, στόν ὁποῖο ἡ θρησκεία ἀποτελοῦσε μέρος τῆς ζωῆς.</p><p class="os" data-enum="p28" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Καί στούς ἕντεκα αὐτούς αἰῶνες;</p><p class="os" data-enum="p29" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Νομίζω ὅτι ὁ κόσμος μιλᾶ γιά τό Βυζάντιο λές κι παρέμεινε τό ἴδιο, ἕνας πολιτισμός ἀμετάβλητος κατά τή διάρκεια ὅλων αὐτῶν τῶν αἰώνων. Εἶχε ἀλλάξει πολύ ἀπό τήν ἀρχή ὡς τό τέλος του, ἄν καί κάποια συγκεκριμένα βασικά στοιχεῖα κράτησαν σέ ὅλη τή διάρκειά του, ὅπως τό θρησκευτικό αἴσθημα. Μπορεῖ νά διαφωνοῦσαν γιά θρησκευτικά ζητήματα ἀλλά πίστευαν ὅλοι, κι αὐτό τό αἴσθημα εἶναι μόνιμο. Ὁ σεβασμός, ἡ ἐκτίμηση στίς τέχνες, ὡς ἐκεῖνες πού εὐχαριστοῦν τό Θεό, κι αὐτά διατηρήθηκαν. Κι ἔτσι, παρ’ ὅτι οἱ μόδες ἄλλαζαν, ἡ οἰκονομική κατάσταση ἄλλαζε, οἱ πολιτικές καταστάσεις ἄλλαζαν, ὑπῆρχε μία ἀκεραιότητα πολύ ἐνδιαφέρουσα μέσα στό σύνολο.</p><p class="os" data-enum="p30" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Μιλᾶμε γιά θρησκεία κι ἠθική. Τό Βυζάντιο πολλοί τό θεωροῦν μία περίοδο πολέμων, δολοφονιῶν, δολοπλοκιῶν, «βυζαντινισμῶν» πού οὐδεμία σχέση εἶχε μέ τήν ἠθική.</p><p class="os" data-enum="p31" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Γίνονταν καί τότε πολλοί φόνοι, ἀλλά δέν ὑπάρχει περίοδος τῆς ἱστορίας πού αὐτοί νά λείπουν. Κάποτε ἔδινα μία διάλεξη στίς Η.Π.Α. καί στό ἀκροατήριό μου ἦταν κι ἡ κόρη τοῦ προέδρου Τζόνσον, πού μελετοῦσε τό Βυζάντιο. Ἦρθε στή διάλεξη μέ δύο σωματοφύλακες, δύο σκληρούς κυρίους πού τήν πρόσεχαν. Μοῦ ἐξήγησε ὅτι ἀγαποῦν τή βυζαντινή ἱστορία, γιατί εἶναι γεμάτη φόνους καί φαντάζει σάν σχολικό μάθημα (homework). Εἶχα τό τάκτ νά μήν τῆς πῶ ὅτι, ὡς τότε, τό ποσοστό τῶν ἀμερικανῶν προέδρων πού εἶχαν δολοφονηθεῖ ἦταν πολύ μεγαλύτερο σέ σχέση μέ τά χρόνια ὕπαρξης τῶν Η.Π.Α. ἀπό τό ποσοστό τῶν δολοφονημένων βυζαντινῶν αὐτοκρατόρων στή διάρκεια τῆς αὐτοκρατορίας. Οἱ ἄνθρωποι συνεχίζουν νά δολοφονοῦν.</p><p class="os" data-enum="p32" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Γράφετε στό Βυζαντινό πολιτισμό ὅτι δέν ὑπῆρχε θανατική ποινή στό Βυζάντιο.</p><p class="os" data-enum="p33" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Ὄντως, δέν σκότωναν. Καί ἡ μεγάλη διαφορά φαίνεται στούς πρώτους χρόνους. Ὅταν ἡ Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία ἔγινε χριστιανική, μία ἀπό τίς βασικότερες ἀλλαγές ἦταν νά σταματήσουν οἱ μονομαχίες, νά μήν πετοῦν πιά ἀνθρώπους στά λιοντάρια κι ὅλα τά σχετικά. Ἡ αὐτοκρατορία ἔγινε πολύ πιό ἀνθρωπιστική. Καί πάντα ἀπέφευγαν, ὅσο μποροῦσαν, τή θανατική ποινή. Κατά καιρούς, κάποιοι αὐτοκράτορες κατέφευγαν σέ αὐτή, ἀλλά οἱ περισσότεροι χρησιμοποιοῦσαν ὡς ἐσχάτη τιμωρία, μία μέθοδο πού σήμερα μᾶς φαίνεται ἀποτρόπαια: τόν ἀκρωτηριασμό κάποιας μορφῆς. Ἀλλά μοῦ φαίνεται ὅτι οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι θά προτιμοῦσαν νά τούς κόψουν π.χ. ἕνα χέρι, παρά νά τούς θανατώσουν.</p><p class="os" data-enum="p34" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Ὑπάρχει ἐδῶ καί καιρό ἕνας διάλογος ἀνοικτός στήν Ἑλλάδα. Ὑπάρχουν σύγχρονοι Ἕλληνες διανοούμενοι πού ὑποστηρίζουν ὅτι τό Βυζάντιο δέν ἀξίζει νά μελετηθεῖ ἰδιαίτερα, ὅτι δέν δημιούργησε τίποτε, ὅτι εἶχε σχολιαστές τῶν γραφῶν κι ὄχι διανοούμενους. Μέ μία φράση «δέν ἦταν καί τίποτε ἀξιομνημόνευτο».</p><p class="os" data-enum="p35" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Νομίζω ὅτι αὐτοί οἱ Ἕλληνες εἶναι πολύ ἄδικοι μέ τούς βυζαντινούς τους προγόνους. Δέν ἦταν μία κοινωνία χωρίς διανοούμενους, ἀρκεῖ νά δεῖς τή δουλειά καί τήν πρόοδο τῆς βυζαντινῆς ἰατρικῆς. Μπορεῖ νά μήν συμπαθεῖ κάποιος τή θρησκεία, ἀλλά μερικοί ἀπό τούς ἐκκλησιαστικούς συγγραφεῖς, ὅπως οἱ Καπαδόκες πατέρες καί πολλοί ἀκόμη ὡς τόν Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, ἦταν ἄνθρωποι μοναδικῆς πνευματικότητας…. Ὑπῆρχε ἔντονη διανόηση καί πνευματική ζωή στό Βυζάντιο. Κυρίως δέ, στό τέλος τῶν βυζαντινῶν χρόνων, π.χ. στήν Παλαιολόγεια περίοδο. Εἶναι ἀρκετά περίεργο πώς, τήν ὥρα πού ἡ αὐτοκρατορία συρρικνωνόταν, ἡ διανόηση ἦταν πιό ἀνθηρή ἀπό ποτέ.</p><p class="os" data-enum="p36" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Κάποιοι ἄλλοι ὑποστηρίζουν ὅτι δέν εἶχε τέχνη.</p><p class="os" data-enum="p37" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Τότε αὐτοί δέν πρέπει νά ξέρουν τίποτε ἀπό τέχνη. Ἡ βυζαντινή τέχνη ἦταν ἀπό τίς μεγαλύτερες σχολές τέχνης παγκοσμίως. Κανένας ἀρχαῖος Ἕλληνας δέν θά μποροῦσε νά χτίσει τήν Ἁγία Σοφία, αὐτό ἀπαιτοῦσε πολύ βαθιά τεχνική γνώση. Κάποιοι, ξέρετε, ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ βυζαντινή τέχνη εἶναι στατική. Δέν ἦταν καθόλου στατική, ἀλλά ἦταν μία σχολή τέχνης ἀπό τίς σημαντικότερες στόν κόσμο, πού, ὅσο περνᾶ ὁ καιρός, ἐκτιμᾶται ὅλο καί περισσότερο, κι ὅσοι ἕλληνες διανοούμενοί σας λένε ὅτι τό βυζάντιο δέ δημιούργησε τίποτε, εἶναι τυφλοί.</p><p class="os" data-enum="p38" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Ἄρα, ὅσοι χαρακτηρίζουν «ἁπλή μίμηση κι ἀντιγραφή» τή βυζαντινή τέχνη, μᾶλλον σφάλλουν.  </p><p class="os" data-enum="p39" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Ἄν κάνεις κάτι ἄριστα, μπορεῖς νά τό ἐπαναλάβεις ἄριστα. Ἀλλά ὑπῆρχαν πάντα διαφορές. Βλέποντας μία εἰκόνα μποροῦμε νά τή χρονολογήσουμε, ἄν ἦταν ὅλες ἴδιες, αὐτό δέν θά συνέβαινε. Ὑπάρχουν συγκεκριμένες παραδόσεις πού διατηροῦνταν, ἀλλά ἡ τέχνη αὐτή παρουσιάζει μεγάλες διαφορές ἀπό αἰώνα σέ αἰώνα. «Κόλλησε» καί παρέμεινε ἡ ἴδια μετά τήν πτώση τῆς «Τουρκοκρατίας», διότι ἔλειπαν ἀπό τή χώρα σας οἱ φωτισμένοι χορηγοί. Ἡ τέχνη τῶν Παλαιολόγων εἶναι πολύ διαφορετική ἀπό τήν Ἰουστινιάνεια. Φυσικά, εἶχε καί ἀναλογίες, ἀλλά δέν ἦταν μιμητική. Τά πράγματα εἶναι ἁπλά: οἱ ἄνθρωποι πού κατατρέχουν τό Βυζάντιο ποτέ δέν τό μελέτησαν, ξεκίνησαν μέ προκαταλήψεις ἐναντίον του. Δέν γνωρίζουν τί κατόρθωσε, τί ἐπετεύχθη.</p><p class="os" data-enum="p40" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Ὑποστηρίζεται ἀπό ὁρισμένους ὅτι τό βυζάντιο δέν ἦταν Ἑλληνικό καί δέν ἀποτέλεσε κανενός εἴδους συνέχεια τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδας. Δέν εἶχε δημοκρατία ἤ ἔστω δημοκρατικούς θεσμούς.</p><p class="os" data-enum="p41" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Δέν νομίζω ὅτι οἱ σύγχρονοι ἕλληνες εἶναι περισσότερο Ἕλληνες ἀπό τούς βυζαντινούς. Μέσα στόν χρόνο, μές στούς αἰῶνες, οἱ φυλές δέν μένουν καθαρές, ὑπάρχουν ὅμως ὁρισμένα χαρακτηριστικά τῶν πολιτισμῶν πού παραμένουν ἐθνικά. Οἱ βυζαντινοί χρησιμοποιοῦσαν τήν ἑλληνική γλώσσα πού ἄλλαξε λίγο, ἀλλά οἱ γλῶσσες ἀλλάζουν· ἐνδιαφέρονταν γιά τή φιλοσοφία καί τή φιλοσοφική ζωή πάρα πολύ, ἦταν μέν ὑπήκοοι ἑνός αὐτοκράτορα, ἀλλά αὐτός ὁ αὐτοκράτορας ἔπρεπε νά φέρεται σωστά, γιατί γινόταν εὔκολα λαϊκές ἐξεγέρσεις. Τό χειρότερο πού θά μποροῦσαν νά ποῦν γιά τό Βυζάντιο εἶναι πώς ἦταν, μᾶλλον, ἕνα γραφειοκρατικό κράτος. Ὅμως εἶχε μία πολύ μορφωμένη γραφειοκρατία, πολύ πιό μορφωμένη ἀπό τούς γραφειοκράτες τοῦ σημερινοῦ κόσμου. Καί τί ἐννοεῖτε μέ τή λέξη «δημοκρατία»; Ἦταν ὅλη ἡ ἀρχαία Ἑλλάδα δημοκρατική; Ὄχι. Θά ἔλεγα στούς Ἕλληνες, πού ὑποστηρίζουν κάτι τέτοιο, νά διαβάσουν τήν ἴδια τους τήν ἱστορία, εἰδικότερα τῆς κλασικῆς Ἑλλάδας. Ἐκεῖ, θά βροῦν πολλά νά κατακρίνουν… Ποτέ μου δέν κατάλαβα τί ἀκριβῶς σημαίνει «δημοκρατία». Στά περισσότερα μέρη τοῦ κόσμου σήμερα, δημοκρατία σημαίνει νά σέ κυβερνοῦν τά μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης, οἱ ἐφημερίδες, ἡ τηλεόραση. Διότι, εἶναι θεμιτό νά ἔχουμε αὐτό πού ὀνομάζεται «λαϊκή ψῆφος» ἀλλά, ἀπό τή στιγμή πού οἱ ἄνθρωποι δέν μποροῦν νά κρίνουν μόνοι τους κι ὑπάρχουν πολλοί ἄνθρωποι στό σύγχρονο κόσμο πού δέν σκέφτονται, τότε μεταφέρουν τήν ἐξουσία στά χέρια ὅσων κατέχουν τά ΜΜΕ, οἱ ὁποῖοι, μέ τή δύναμη πού ἔχουν, θά ἔπρεπε νά ἐπιλέξουν τον δύσκολο δρόμο καί νά μορφώσουν ὅλο τόν κόσμο. Πολλοί ἐξ αὐτῶν, ὄχι ὅλοι εὐτυχῶς, εἶναι ἀνεύθυνοι. Δημοκρατία μπορεῖ νά ὑπάρξει μόνον ἐάν ἔχουμε ἕνα ὑψηλῆς μόρφωσης κοινό. Σέ μία πόλη σάν τήν ἀρχαία Ἀθήνα ὑπῆρχε δημοκρατία χωρίς νά σκεφτόμαστε πῶς περνοῦσαν οἱ σκλάβοι ἤ οἱ γυναῖκες, διότι οἱ ἄνδρες εἶχαν ὅλοι πολύ καλή μόρφωση. Συνήθως δέν ἐξέλεγαν τούς κυβερνῆτές τους, τραβοῦσαν κλῆρο, σάν νά τό ἄφηναν στά χέρια τοῦ Θεοῦ, καμία σχέση μέ τή βουλή τῶν κοινοτήτων.</p><p class="os" data-enum="p42" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Ὑπῆρχε κοινωνικό κράτος στό Βυζάντιο;</p><p class="os" data-enum="p43" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Ἡ Ἐκκλησία ἔκανε πολλά γιά τούς ἀνθρώπους. Τό Βυζάντιο εἶχε πλήρη κοινωνική αἴσθηση. Τά νοσοκομεῖα ἦταν πολύ καλά, ὅπως καί τά γηροκομεῖα, τά ὁποῖα ἀνῆκαν κυρίως στήν Ἐκκλησία, ἀλλά ὄχι μόνο σέ αὐτή, ὑπῆρχαν καί κρατικά. Ἄς μήν ξεχνᾶμε ὅτι ἕνας ἀπό τούς πιό ὑψηλόβαθμους ἀξιωματούχους τοῦ κράτους ἦταν ὁ Ὀρφανοτρόφος. Σίγουρα ἡ Ἐκκλησία ἔπαιξε βασικό κοινωνικό ρόλο. Δέν ἦταν ἁπλά ἕνα καθεστώς ἐρημιτῶν πού κάθονταν στό Ἅγιον Ὅρος· ἦταν κι αὐτό, ἀλλά ὑπῆρχε ἕνα σύστημα ἀπό μοναστήρια στίς πόλεις. Τά μοναστήρια φρόντιζαν τούς Οἴκους γιά τούς γέροντες, τῶν ὁποίων οἱ μοναχοί μόρφωναν τή νεολαία, κυρίως τά ἀγόρια, γιατί τά κορίτσια μορφώνονταν στό σπίτι, καί τά περισσότερα παρεῖχαν πολύ καλή μόρφωση. Τά κορίτσια τοῦ Βυζαντίου εἶχαν πολλές φορές καλύτερη παιδεία, διότι «ἀπολάμβαναν» περισσότερη ἰδιωτική προσοχή. Νομίζω ὅτι ἡ βαθμολογία, πού θά δίναμε στό κοινωνικό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας στό Βυζάντιο, εἶναι ἰδιαίτερα ὑψηλή.</p><p class="os" data-enum="p44" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Καί ἡ παιδεία τους, κατά τό Μέγα Βασίλειο, ὄφειλε νά στηρίζεται στόν Ὅμηρο, τόν «διδάσκαλο τῶν ἀρετῶν».</p><p class="os" data-enum="p45" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Ἦταν γνῶστες τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς Γραμματείας. Εἶναι ἀξιομνημόνευτο, ὡστόσο, ὅτι δέν ἔδιναν μεγάλη σημασία στούς Ἀττικούς Τραγωδούς, ἀλλά στούς λοιπούς ποιητές. Ὑπάρχει ἡ διάσημη ἱστορία μίας ἑλκυστικῆς κυρίας, φίλης ἑνός αὐτοκράτορα, πού μᾶς διηγεῖται ἡ Ἄννα Κομνηνή. Τήν ὥρα πού ἡ κυρία περνοῦσε, κάποιος τῆς φώναξε ἕναν ὁμηρικό στίχο, πού μιλοῦσε γιά τήν Ἑλένη στήν Τροία, κι ἐκείνη κατάλαβε τό ὑπονοούμενο. Δέν ὑπῆρχε κανείς λόγος νά τῆς ἐξηγήσει κάποιος, ποιανού ἦταν οἱ στίχοι. Ὅλα ἀνεξαιρέτως τά ἀγόρια καί τά κορίτσια ἤξεραν τόν Ὅμηρο. Ἡ Ἄννα Κομνηνή δέν ἐξηγεῖ ποτέ τά σημεῖα στά ὁποῖα ἀναφέρεται στόν Ὅμηρο, ὅλοι οἱ ἀναγνῶστές της τά γνώριζαν.</p><p class="os" data-enum="p46" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Ἀμόρφωτοι δέν ὑπῆρχαν στό Βυζάντιο;</p><p class="os" data-enum="p47" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Ἂλλα ἦταν τά προβλήματα τῆς βυζαντινῆς γραμματείας. Ἦταν τόσο καλοί γνῶστες τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας, ὥστε ἐπηρεάστηκαν στή διαμόρφωση τῆς γλώσσας. Πολλοί ἱστορικοί ἤθελαν νά γράψουν σάν τόν Θουκυδίδη, δέν ἤθελαν νά γράψουν στή γλώσσα πού τούς ἦταν πιό φυσική, ἀλλά στήν ἀρχαία. Ἡ μεγάλη τραγωδία τῶν βυζαντινῶν γραμμάτων ἦταν ἡ ἐξάρτησή της ἀπό τήν κλασσική γραμματεία. Ὄχι γιατί δέν γνώριζαν ἀρκετά, ἀλλά γιατί γνώριζαν πολύ περισσότερα ἀπό ὅσα ἦταν ἀπαραίτητα, γιά τό δικό τους «δημιουργικό» καλό.</p><p class="os" data-enum="p48" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Θά θέλατε νά ζεῖτε στό Βυζάντιο;</p><p class="os" data-enum="p49" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Δέν ξέρω ἄν προσωπικά θά ταίριαζα στήν ἐποχή τοῦ Βυζαντίου. Ἄν ζοῦσα τότε, σκέφτομαι ὅτι θά ἀναπαυόμουν σέ κάποιο μοναστήρι, ζώντας, ὅπως πολλοί μοναχοί ζοῦσαν, μία ζωή διανοούμενου, χωμένος στίς θαυμάσιες βιβλιοθῆκες πού διέθεταν. Δέν νομίζω πώς θά ἤθελα μία ζωή στή Βυζαντινή πολιτική, ἀλλά εἶναι πολύ δύσκολο νά βρεῖς μία περίοδο στήν παγκόσμια ἱστορία στήν ὁποία θά ἤθελες νά ζήσεις… Ὅλα ἐξαρτῶνται ἀπό τό πολίτευμα, τήν κοινωνία, τήν τάξη στήν ὁποία γεννιέσαι. Θά ἤθελα νά ζῶ στή Βρετανία τοῦ 18ου αἰώνα ἄν εἶχα γεννηθεῖ ἀριστοκράτης, ἀλλιῶς δέν θά μοῦ ἄρεσε καθόλου. Εἶναι πολύ δύσκολο νά ἀπαντηθεῖ τό ἐρώτημά σας.</p><p class="os" data-enum="p50" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Ἡ κατάσταση στή Βαλκανική σᾶς ἀνησυχεῖ;</p><p class="os" data-enum="p51" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Μέ ἐνδιαφέρουν πολύ τά Βαλκάνια, εἶναι ἕνα μέρος τοῦ κόσμου πού μέ «συντροφεύει» πολλά χρόνια, κι ἔτσι, φυσικά, καί ἐνδιαφέρομαι καί θλίβομαι.</p><p class="os" data-enum="p52" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δεν γνωρίζω τί μπορεῖ νά φέρει τό μέλλον. Ἕνα ἀπό τά πράγματα, πού μέ ἐνοχλεῖ ἐλαφρῶς στά γηρατειά μου, εἶναι ὅτι θά ἤθελα νά γνωρίσω τί θά συμβεῖ σέ συγκεκριμένα μέρη τοῦ κόσμου καί κυρίως στά Βαλκάνια σέ μερικά χρόνια. Ἡ Ἑλλάδα θά προχωρήσει καί ἀπό τίς ὑπόλοιπες Βαλκανικές χῶρες μᾶλλον καί ἡ Βουλγαρία. Ἀλλά γιά τή Ρουμανία καί τή Γιουγκοσλαβία… νοιώθω ἀπελπισμένος, ὅταν σκέφτομαι τό μέλλον τους….</p><p class="os" data-enum="p53" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Μήπως τά Βαλκάνια πληρώνουν τήν ἱστορία τους, σήμερα;</p><p class="os" data-enum="p54" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Κατά κάποιο τρόπο, ναί. Εἶναι μεγάλο πρόβλημα νά ἔχεις μεγάλη ἱστορία. Διότι, ἔχεις πολύ περισσότερες μνῆμες ἀπό ὅ,τι μπορεῖς νά σηκώσεις. Εἶναι μία τραγωδία στήν περιοχή αὐτές οἱ μνῆμες, διότι ἔχεις νά νοιαστεῖς γιά πάρα πολλά. Δέν κυλοῦν εὔκολα τά πράγματα, λόγω τῆς ἀρχαίας, μέ βαθιές ρίζες, μνήμης.</p><p class="os" data-enum="p55" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Πρόσφατα ἄνοιξε ἕνας παγκόσμιος διάλογος καί στή χώρα σας γιά τό κατά πόσον ὁ Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος θά εἶναι θρησκευτικός.</p><p class="os" data-enum="p56" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ:  Ἀνησυχῶ γιά συγκεκριμένες θρησκεῖες, μέ ἀνησυχοῦν οἱ ἐξτρεμιστές μουσουλμάνοι, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν ἕνα πολύ ρεαλιστικό κίνδυνο γιά τόν πολιτισμό, ἀλλά ἡ θρησκεία χρειάζεται. Οἱ ἄνθρωποι θά νοιώσουν εὐτυχέστεροι, λιγότερο χαμένοι, μέ τή θρησκεία σήμερα. Τό πρόβλημα εἶναι ὅτι δέν μποροῦμε νά ἔχουμε μία παγκόσμια θρησκεία, καί οἱ διάφορες θρησκεῖες ποτέ δέν συμπάθησαν ἰδιαιτέρως ἡ μία τήν ἄλλη. Ἡ φιλανθρωπία δέν καλύπτει καί τό γείτονα τῆς διπλανῆς πόρτας, ἄν αὐτός πρεσβεύει ἄλλη θρησκεία. Δέ νομίζω, δηλαδή, ὅτι ἡ θρησκεία θά εἶναι ἡ σωτηρία, ἀλλά δέν γνωρίζω καί τίποτε πού νά μπορεῖ νά εἶναι ἡ σωτηρία. Μέ τόν πληθυσμό νά αὐξάνεται, εἶναι πολύ δύσκολο νά βελτιωθοῦν τά δεδομένα τῆς ἐκπαίδευσης, σέ παγκόσμια κλίμακα. Ἁπλῶς, ποτέ δέ θά ὑπάρξουν ἀρκετοί δάσκαλοι στόν κόσμο, τουλάχιστον μορφωμένοι δάσκαλοι. Φοβᾶμαι πώς εἶμαι ἀπαισιόδοξος.</p><p class="os" data-enum="p57" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Πῶς βλέπετε τήν Ὀρθοδοξία μές σ’ αὐτό τόν κύκλο;</p><p class="os" data-enum="p58" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ:  Ἔχω μεγάλο σεβασμό γιά τά χριστιανικά δόγματα καί ,κυρίως, γιά τήν Ὀρθοδοξία, διότι μόνον ἡ Ὀρθοδοξία ἀναγνωρίζει πώς ἡ θρησκεία εἶναι μυστήριο. Οἱ ρωμαιοκαθολικοί κι οἱ προτεστάντες θέλουν νά τά ἐξηγήσουν ὅλα. Εἶναι ἄσκοπο νά πιστεύεις σέ μία θρησκεία, θεωρώντας ὅτι αὐτή ἡ θρησκεία θά σέ βοηθήσει νά τά καταλάβεις ὅλα. Ὁ σκοπός τῆς θρησκείας εἶναι ἀκριβῶς γιά νά μᾶς βοηθάει νά κατανοήσουμε τό γεγονός ὅτι δέν μποροῦμε νά τά ἐξηγήσουμε ὅλα. Νομίζω πώς ἡ Ὀρθοδοξία συντηρεῖ αὐτό τό πολύτιμο αἴσθημα τοῦ μυστηρίου.</p><p class="os" data-enum="p59" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Μά, χρειαζόμαστε τό μυστήριο;</p><p class="os" data-enum="p60" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Τό χρειαζόμαστε, χρειαζόμαστε αὐτή τή γνώση πού λέει πώς στό σύμπαν ὑπάρχουν πολύ περισσότερα ἀπό αὐτά πού μποροῦμε νά κατανοήσουμε. Χρειαζόμαστε τήν διανοητική μετριοφροσύνη, κι αὐτή ἀπουσιάζει, εἰδικά μεταξύ τῶν Δυτικῶν Ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν.</p><p class="os" data-enum="p61" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Αὐτό εἶναι χαρακτηριστικό της σχέσης τῶν ὀρθοδόξων μέ τούς ἁγίους τους, ὁ σεβασμός τῆς ταπεινότητας. Πῶς σχολιάζετε τό γεγονός ὅτι ἀρκετοί ἅγιοι ἀνακατεύτηκαν στήν πολιτική ἤ ἄσκησαν πολιτική;</p><p class="os" data-enum="p62" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Ὅλοι, ὅσοι θέλουν νά ἐπηρεάσουν ἄλλους ἀνθρώπους, ἀσκοῦν πολιτική καί εἶναι πολιτικοί. Πολιτική σημαίνει νά προσπαθεῖς νά ὀργανώσεις τήν Πόλιν μέ ἕνα τρόπο σκέψης. Οἱ ἅγιοι εἶναι πολιτικοί. Ποτέ δέν πίστεψα ὅτι μπορεῖς νά διαχωρίσεις τήν πίστη πρός τούς Ἁγίους ἀπό τή διανόηση. Ἐπιστρέφω σέ ὅσα εἶπα γιά τίς ἐκκλησίες. Ἀπό τή στιγμή πού προσπαθεῖς νά ἐξηγήσεις τά πάντα, καταστρέφεις οὐσιαστικά αὐτό πού θά ἔπρεπε νά ἀποτελεῖ τήν ἀνθρώπινη διαίσθηση, αὐτή πού συνδέει τή διανόηση μέ τούς ἁγίους καί τήν αἴσθηση τοῦ Θεοῦ.</p><p class="os" data-enum="p63" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Διανόηση, πολιτική καί πίστη στά Θεῖα, λοιπόν, μποροῦν νά βαδίζουν μαζί;</p><p class="os" data-enum="p64" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Ἀποτελεῖ παράδειγμα ἡ πόλη σας, ἡ Θεσσαλονίκη. Ἦταν πολύ φημισμένη γιά τούς διανοητές της, εἰδικά στά ὕστερα βυζαντινά χρόνια. Ἀλλά εἶχε καί βοήθεια ἀπό τούς στρατιωτικούς της πού, ὅπως ὁ Ἅγιος Δημήτριος, ἒρχονταν νά τή σώσουν στή σωστή στιγμή. Ἡ πίστη στούς Ἁγίους σοῦ δίνει κουράγιο νά ὑπερασπιστεῖς τήν πόλη ἀπό τίς ἐπιθέσεις, ὅπως ἔκανε κι ὁ Ἀη Δημήτρης.</p><p class="os" data-enum="p65" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Πῶς βλέπετε τίς ἄλλες ἐκκλησίες;</p><p class="os" data-enum="p66" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Ἡ ρωμαιοκαθολική ἐκκλησία ἦταν πάντα καί πολιτικό ἵδρυμα, ἐκτός ἀπό θρησκευτικό, καί πάντα ἐνδιαφερόταν γιά τόν νόμο. Πρέπει νά θυμόμαστε πώς, ὅταν ἡ ρωμαϊκή αὐτοκρατορία κατέρρευσε στή Δύση καί ἦρθαν τά βαρβαρικά βασίλεια, οἱ ρωμαῖοι ἄρχοντες χάθηκαν, ἀλλά οἱ ἐκκλησιαστικοί ἄνδρες παρέμειναν κι ἦταν κι οἱ μόνοι μέ ρωμαϊκή μόρφωση, οπότε αὐτοί χρησιμοποιήθηκαν ἀπό τούς βάρβαρους βασιλεῖς γιά νά ἐφαρμόσουν τό νόμο. Ἔτσι, ἡ Δυτική Ἐκκλησία «ἀνακατεύτηκε» μέ τόν νόμο. Τόν βλέπεις τόν νόμο στή ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία: θέλει νά εἶναι ὅλα νομικά κατοχυρωμένα. Στό Βυζάντιο, καί εἶναι ἐνδιαφέρον πώς μετά τήν τουρκική κατάκτηση τά ὑποστρώματα παραμένουν, ἡ Ἐκκλησία ἐνδιαφέρεται μόνον γιά τόν Κανόνα, τόν νόμο τῶν γραφῶν. Δέν ἔχει τήν ἐπιθυμία νά καθορίσει τά πάντα. Στίς δυτικές Ἐκκλησίες πού ἀποσχίστηκαν ἀπό τή ρωμαιοκαθολική, ἡ ἀνάγκη τοῦ νόμου, τοῦ ἀπόλυτου καθορισμοῦ, ἔχει κληρονομηθεῖ. Ἔχει πολύ ἐνδιαφέρον νά μελετήσει κανείς, καί μελετῶ ἐδῶ καί καιρό, τόν διάλογο ἀνάμεσα στήν Ἀγγλικανική Ἐκκλησία τοῦ 17ου αἰώνα καί τήν Ὀρθόδοξη. Οἱ Ἀγγλικανοί ἦταν ἰδιαίτερα ἀνάστατοι διότι δέν μποροῦσαν νά καταλάβουν τί πίστευαν οἱ Ὀρθόδοξοι σχετικά μέ τήν μεταβολή τοῦ οἴνου καί τοῦ ἄρτου σέ αἷμα καί σῶμα. Οἱ Ὀρθόδοξοι ἔλεγαν «εἶναι μυστήριο, πού δέν μποροῦμε νά κατανοήσουμε. Πιστεύουμε ὅτι γίνεται, ἀλλά τό πῶς δέν τό γνωρίζουμε». Οἱ Ἀγγλικανοί ὅπως καί οἱ ρωμαιοκαθολικοί ἤθελαν μία καθαρή ἐξήγηση. Αὐτή εἶναι ἡ τυπική διαφορά τῶν Ἐκκλησιῶν καί γι’ αὐτό ἀκριβῶς ἀγαπῶ τούς Ὀρθοδόξους.</p><p class="os" data-enum="p67" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δ: Τί γνώμη ἔχετε γιά τούς νεοέλληνες;</p><p class="os" data-enum="p68" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρ: Ὑπάρχει ἀκόμη ζωντανή στόν λαό αὐτή ἡ γρήγορη κατανόηση τῶν πραγμάτων καί τῶν καταστάσεων. Ὑπάρχει ἔντονη, ἐπίσης, ἡ ἄλλη ποιότητα τῶν Βυζαντινῶν: ἡ ζωηρή περιέργεια. Καί οἱ νεοέλληνες ἔχουν, ὅπως εἶχαν κι οἱ Βυζαντινοί, ἀντίληψη τῆς σημασίας τους στήν ἱστορία τοῦ πολιτισμοῦ. Ὅλα αὐτά δείχνουν μία ἱστορική ἑνότητα, ἄλλωστε κανείς λαός δέν διατηρεῖ ὅλα τά χαρακτηριστικά του ἀπείραχτα. Πολλά ἐξαρτῶνται ἀπό τή γλώσσα, πού εἶναι ὁ καλύτερος τρόπος συντήρησης τῆς παράδοσης.</p><p class="os" data-enum="p69" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ἡ γραμματεία τοῦ Βυζαντίου πληγώθηκε ἀπό τή σχέση της μέ τήν ἀρχαία γραμματεία. Εὐτυχῶς, οἱ νεοέλληνες ἔχουν τή δημοτική πού ἐπέτρεψε στη νεοελληνική γραμματεία νά προχωρήσει, νά ἐξελιχθεῖ μ’ ἕναν τρόπο πού οἱ βυζαντινοί δέν κατάφεραν, μέ ἐξαίρεση τήν κρητική λογοτεχνία καί τόν Διγενῆ. Τά μεγάλα βυζαντινά ἀριστουργήματα ἦταν μᾶλλον λαϊκά. Πρωτογνώρισα τόν Σεφέρη ὅταν ἤμουν στήν Ἑλλάδα, ἀμέσως μετά τόν πόλεμο. Ὅταν ἦρθε πρεσβευτής στό Λονδίνο, τόν ἔβλεπα πολύ συχνά. Ἐκείνη τήν ἐποχή, περνοῦσα πολύ καιρό σέ ἕνα νησί στή Δυτική Ἀκτή τῆς Σκωτίας, μέ πολύ μαλακό κλίμα λόγω τοῦ Ρεύματος τοῦ Κόλπου. Μία ἀλέα μέ φοινικιές ὁδηγοῦσε στό σπίτι μου. Ἦρθε κι ἔμεινε μαζί μέ τή γυναίκα του. Ὁ καιρός ἦταν ὑπέροχος, ὅπως συμβαίνει συχνά ἐκεῖ, καί μοῦ εἶπε «Εἶναι πιό ὄμορφα κι ἀπό τά ἑλληνικά νησιά» κάτι πολύ εὐγενικό ἐκ μέρους του. Εἴχαμε τακτική ἀλληλογραφία μέχρι τόν θάνατό του… ὅταν ἔφυγε ἀπό τό Λονδίνο γιά τήν Ἀθήνα, μοῦ χάρισε τήν κάβα του, μία κάβα ἀποτελούμενη ἀποκλειστικά ἀπό οὖζο καί ρετσίνα. Ἀκόμη δέν ἔχω πιεῖ ὅλο τό οὖζο, ἔχω… Εἶχε πεῖ ὅτι «Οἱ Κέλτες εἶναι οἱ ρωμαῖοι τοῦ Βορρᾶ»· ναί, τό διασκέδαζε νά κάνει τέτοια σχόλια, ἂν κι ἐδῶ ἔχει ἀρκετό δίκαιο… Ὁ Καβάφης εἶναι ἀπό τούς μεγαλύτερους ποιητές τοῦ κόσμου καί μάλιστα πρωτότυπος….Ἐκεῖνον πού δέν μπορῶ νά διαβάσω εἶναι ὁ Καζαντζάκης· τόν γνώριζα προσωπικά, ἀλλά δέν μπορῶ νά τόν διαβάσω, ποτέ δέ μοῦ ἄρεσε γιά νά εἶμαι εἰλικρινής. Μ’ ἀρέσει ὁ Ἐλύτης καί πότε – πότε βρίσκω κάτι σημαντικό στόν Σικελιανό. Τούς νεώτερους δέν τούς γνωρίζω, σταμάτησα νά παρακολουθῶ, κι ὅπως ξέρετε ἀνήκω σέ μία πολύ παλιά γενιά.</p><p class="os" data-enum="p70" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><strong style="border: 0px; font-family: inherit; font-size: inherit; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; line-height: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ</strong></p><p class="os" data-enum="p71" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Συμβολή στήν ἐμπέδωση τῆς σκέψης τοῦ μεγάλου σοφοῦ, τοῦ Ράνσιμαν, εἶναι τό παρακάτω κείμενο, ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο του «Ὀρθοδοξία καί Ἑλληνισμός».</p><p class="os" data-enum="p72" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Χάρις στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἡ Χριστιανική θρησκεία ἦλθε στόν κόσμο αὐτό σέ μία μοναδική στιγμή τῆς ἱστορίας του. Οἱ Ρωμαῖοι εἶχαν μόλις ὁλοκληρώσει τήν κατάκτηση ὅλου του μεσογειακοῦ κόσμου, προσφέροντας ἔτσι μία τεράστια ἔκταση, ὅπου ἄνθρωποι καί ἰδέες μποροῦσαν νά ταξιδεύουν ἀνεμπόδιστα. Περισσότερο ἴσως σημαντικό ἦταν τό γεγονός ὅτι στήν πολιτισμική ζωή αὐτῆς τῆς περιοχῆς δέσποζαν σοφοί καί διδάσκαλοι, γαλουχημένοι στίς παραδόσεις τοῦ Κλασσικοῦ Ἑλληνικοῦ κόσμου.</p><p class="os" data-enum="p73" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ἡ ἐξαιρετική ἐμβρίθεια τῶν φιλοσόφων, ἐπιστημόνων καί καλλιτεχνῶν, πού ἀρχικῶς συναντᾶμε στίς περιοχές τοῦ Αἰγαίου πελάγους, ἁπλώθηκε, χάρις στήν τόλμη τῶν Ἑλλήνων καί τίς κατακτήσεις τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, σέ ὅλες τίς χῶρες τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου. Οἱ μεγάλες καί ἐπιφανεῖς πόλεις πού εἶχαν ἀνθήσει στό πέρασμα τῶν Μακεδόνων, ἰδιαιτέρως ἡ Ἀλεξάνδρεια στήν Αἴγυπτο, τώρα διέθεταν σοφούς ἀναθρεμμένους στήν Ἑλληνική παράδοση, πού εἶχε ἐμπλουτισθεῖ καί ἀπό τίς παραδόσεις τῶν παλαιοτέρων αὐτοκρατοριῶν τῆς Ἀνατολῆς. Ἀκόμη καί αὐτή ἡ Ρώμη καί οἱ δορυφόροι της προσέβλεπαν στήν Ἑλλάδα γιά τήν πολιτισμική ὑποδομή τους.</p><p class="os" data-enum="p74" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ἔτσι, ἡ Χριστιανική Ἐκκλησία ἀπό τά πρῶτα της χρόνια εἶχε νά ἀντιμετωπίσει τήν πρόκληση τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Τί ἐννοοῦμε μέ τόν ὄρο «Ἑλληνισμός»; Δέν εἶναι ταυτόσημος μέ τόν Ἑλληνικό Ἐθνισμό, ἄν καί οἱ σημερινοί Ἕλληνες δικαίως μποροῦν καί διεκδικοῦν τή συγγένεια μέ τούς διανοητές καί καλλιτέχνες τῆς κλασσικῆς Ἑλλάδας, τῶν ὁποίων τή γλώσσα καί τή γῆ κληρονόμησαν. Νομίζω πώς Ἑλληνισμός εἶναι βασικῶς μία στάση τοῦ νοῦ, ἡ ἀναζήτηση μίας ἑρμηνείας τοῦ κόσμου στόν ὁποῖο ζοῦμε, ἡ ἐπιμονή γιά τή γνώση ὅλων τῶν φαινομένων του καί ἡ ἐλπίδα πώς μποροῦμε νά κατανοήσουμε τά λάθη, τίς θλίψεις καί τίς τραγωδίες του, πράγμα πού τελικῶς θά μᾶς καταστήσει ἱκανούς νά φθάσουμε στήν ἁρμονία πού τό ἀνθρώπινο γένος πρέπει νά ποθεῖ. Ἦταν ἕνα τρομακτικό καθῆκον. Πολλοί ἕλληνες φιλόσοφοι – καί πολλοί φιλόσοφοι σήμερα – ἦσαν εἰλικρινά ἀπαισιόδοξοι. Ὅμως ὁ ἐρχομός τοῦ Χριστιανισμοῦ φάνηκε σέ ἄλλους νά προσφέρει μία λύση. Ἡ αὐστηρή ἐμμονή του στίς ἠθικές ἀξίες, σέ συνδυασμό μέ τήν ἔμφαση πού ἔδινε στήν ἀγάπη καί τήν πίστη του στήν τελική λύτρωση, γοήτευσε πολλούς στοχαστές. Ἀλλά γιά νά γίνει ἀποδεκτός στόν κόσμο τῆς διανοήσεως, ὄφειλε νά συνταυτισθεῖ τρόπον τινά μέ τόν κυρίαρχο Ἑλληνισμό. Καί ἦταν τό μεγάλο ἐπίτευγμα τῶν πρώτων Χριστιανῶν Πατέρων, κυρίως, νομίζω, τῶν Καππαδοκῶν, τό ὅτι μπόρεσαν καί ἐξέφρασαν τό Χριστιανικό δόγμα μέ ὅρους πού ἦσαν ἀποδεκτοί ἀπό τούς φιλοσόφους. Οἱ δέ μεγάλες Οἰκουμενικές Σύνοδοι πρόσφεραν τό φιλοσοφικό ὑπόβαθρο, τό ὁποῖο χρειαζόταν ἡ Ἐκκλησία.</p><p class="os" data-enum="p75" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ἡ συμμαχία μέ τόν Ἑλληνισμό διασφάλισε τό μέλλον τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλά μέ τό πέρασμα τοῦ χρόνου καί τή μεγάλη ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἐμφανίζονταν τάσεις πού ἀπέρριπταν τήν Ἑλληνική προσέγγιση. Ἦσαν οἱ πιστοί πού ἔμεναν ἀποκλειστικά στό ἑβραϊκό ὑπόβαθρο τοῦ Χριστιανισμοῦ, οἱ φονταμενταλιστές, πού ὑπῆρχαν μέχρι σήμερα καί πού ἐπέμεναν στήν αὐστηρή τήρηση ἄκαμπτων ἠθικῶν κανόνων καί τελετουργικῶν τυπικῶν καί στήν κατά γράμμα ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Περισσότερο ἀξιοσημείωτη καί καθοριστική εἶναι ἀκόμη ἡ γενική τάση τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης καί τῶν διαδόχων τους νά υἱοθετοῦν μία ἄκαμπτη στάση στή θεολογία τους. Τοῦτο ὀφείλεται στίς ἱστορικές συγκυρίες.</p><p class="os" data-enum="p76" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ὅταν ἡ Ρωμαϊκή αὐτοκρατορία κατέρρευσε ἀπό τίς βαρβαρικές καταλήψεις, ἦσαν δυτικές, λιγότερο πολιτισμένες, ἐπαρχίες, πού ἔπεσαν πρῶτες στά βαρβαρικά χέρια. Κι ὅταν οἱ Ρωμαῖοι διοικητές ἀναγκάσθηκαν νά παραιτηθοῦν, ἡ μόνη ἐναπομείνασα μορφωμένη τάξη ἦταν ὁ κλῆρος. Αὐτός δέν περιορίσθηκε μόνο στό καθῆκόν του νά μεταστρέψει στόν Χριστιανισμό τούς εἰσβολεῖς. Ἐπί πλέον προμήθευσε τούς νέους ἄρχοντες μέ ἐγγραμμάτους ὑπαλλήλους καί, πρό πάντων, νομικούς. Ὁ νόμος ἦταν ἡ μεγάλη συμβολή τῶν Ρωμαίων στόν πολιτισμό. Πλήν ὅμως ἡ ἄκαμπτη ἐφαρμογή του ἦταν ἀντίθετη πρός τήν παράδοση τοῦ Ἑλληνισμοῦ.</p><p class="os" data-enum="p77" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Οἱ Ρωμαῖοι θεολόγοι ἀπαιτοῦσαν ἀκριβεῖς φόρμουλες καί λογικά ἐπιχειρήματα, ὅπως ἀναπτύχθηκαν ἀπό ἐκεῖνον τόν ἀξιόλογο διανοητή, τόν Θωμά Ἀκινάτη.</p><p class="os" data-enum="p78" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Στίς Ἀνατολικές ἐπαρχίες ὅμως, στό Βυζάντιο, οἱ νομικοί δέν ἀνῆκαν στόν κλῆρο, ἦσαν λαϊκοί, καί μία πιό φιλελεύθερη θεολογία ἦταν ἐπιτρεπτή, ἐνῶ τηροῦνταν ἀνέπαφα τά θεμελιώδη Χριστιανικά δόγματα, τό δόγμα τῆς Ἐνανθρωπήσεως καί τό δόγμα τῆς Σωτηρίας. Πρό πάντων, ἐνῶ οἱ Δυτικές Ἐκκλησίες δέν αἰσθάνονταν ποτέ ἄνετα μέ τούς μυστικούς πού ἐμφανίζονταν στούς κόλπους των, -ἄν καί δέν ἦταν δυνατόν νά μήν ἀναγνωρίσουν τήν ἁγιότητα κάποιων μορφῶν, ὅπως ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τοῦ Σταυροῦ καί ἡ Ἁγία Τερέζα τῆς Ἀβίλα- στήν Ἀνατολική Ἐκκλησία ὁ μυστικός ἦταν ἐλεύθερος νά βρεῖ τόν δικό του δρόμο πρός τήν σωτηρία. Ἐδῶ εἶχε διατηρηθεῖ ἡ Ἑλληνική στάση. Δέν ὑπῆρξε ποτέ καμιά σοβαρή προσπάθεια νά ἐμποδιστεῖ ἡ προσωπική ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ.</p><p class="os" data-enum="p79" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Σέ αὐτό τόν βαθμό ἡ παράδοση τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἔχει ἐπιζήσει στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί νομίζω πώς εἶναι ἀκόμη ἀπαραίτητη σήμερα. Ἡ προσπάθεια τῶν Δυτικῶν Ἐκκλησιῶν νά ἐκσυγχρονίζουν τή θρησκεία περιορίζει τό αἰώνιο μήνυμά της καί ἡ μέριμνα νά ὑποτάξουν τήν θεολογία στή λογική συμφώνως πρός τά σύγχρονα κοσμικά στερεότυπα ἁπλῶς ὁδηγεῖ τόν λαό τοῦ Θεοῦ στόν ἀγνωστικισμό ἤ ἀκόμη καί τόν ἀθεϊσμό. Ἄν ὅμως οἱ Ὀρθόδοξοι διατηρήσουν τήν συμμαχία τους μέ τόν Ἑλληνισμό, θά μπορέσουν νά διατηρήσουν τήν πνευματικότητά τους. Ἲσως μετά ἀπό ἕναν αἰώνα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θά εἶναι ἡ μόνη ἀπό τίς μεγάλες Χριστιανικές Ἐκκλησίες πού θά ἔχει ἐπιζήσει, ἀφοῦ μόνη αὐτή θυμᾶται πώς ἡ θρησκεία εἶναι μυστήριο καί πώς ὁ Χριστιανός, βοηθούμενος ἀπό τούς φιλοσόφους καί τούς θεολόγους τοῦ παρελθόντος καί ὄχι τρομοκρατούμενος ἀπό αὐτούς, δύναται νά ἀκολουθήσει τίς παραδόσεις τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί μαζί μέ τούς ὁμοπίστους ἀδελφούς του, παραμένοντας εὐπειθές τέκνο τῆς Ἐκκλησίας του, νά βρεῖ τόν δικό του δρόμο πρός τη σωτηρία.</p></article><div class="block-doc__under" style="background-color: white; border: 0px; font-family: Georgia, "Times New Roman", serif; font-size: 18px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; line-height: inherit; margin: 0px 0px 26px; padding: 0px; text-align: right; vertical-align: baseline;"><p class="block-doc__author" style="border: 0px; clear: both; font-family: inherit; font-size: 1em; font-stretch: inherit; font-style: italic; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: 1.4; margin: 0px 0px 26px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ἐπιμέλεια Ἄρης Κουτρής</p><p class="block-doc__source" style="border: 0px; font-family: inherit; font-size: 1em; font-stretch: inherit; font-style: italic; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: 1.4; margin: 0px 0px 26px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><a href="https://enromiosini.gr/arthrografia/sir-steven-runciman-o/" style="border: 0px; color: #007c5b; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; text-decoration-line: none; vertical-align: baseline;" target="_blank">Ενωμένη Ρωμηοσύνη</a></p><p class="block-doc__date" style="border: 0px; clear: both; font-family: inherit; font-size: 1em; font-stretch: inherit; font-style: italic; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: 1.4; margin: 0px 0px 26px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">10/5/2022</p></div>

SIR STEVEN RUNCIMAN – Ο Μέγιστος Βυζαντινολόγος του 20ου Αιώνα

SIR STEVEN RUNCIMAN Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ «Χαίρομαι μέ τή σκέψη ὅτι στά ἑπόμενα 100 χρόνια ἡ Ὀρθοδοξία θά εἶναι ἡ μό...

«Χάρη στον ΑΜΕΑ γιο μου άρχισα να βλέπω τη ζωή πιο ώριμα και πιο βαθιά»

<p><span style="color: black; font-size: medium;"><img border="0" data-original-height="467" data-original-width="700" height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiMO3ePH7wj8mSI0hclSoY0FDszdO2HSRe7rN7kiBBHz7wu3qJupOD6eKuybvKXIWEfnKFQJInPu-RP148BPvsgwvTCEzmneo50X-gcNM_I6D_iEv4AJClVknwDI-Pl2lnzVf50ZUayZkTMazcwKwczewTJgdlPficB5PMOEMBoScSzThAOtcCZebjQ/w640-h426/391306.p.jpg" style="border-width: 0px;" width="640" /></span><span style="background-color: white;"><span style="font-size: medium;"> </span></span></p><p><br /></p><p style="font-family: Arial, sans-serif;"></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif;"><b><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="color: #2b00fe; font-size: medium;">«Χάρη στον ΑΜΕΑ γιο μου άρχισα να βλέπω τη ζωή πιο ώριμα και πιο βαθιά»<o:p></o:p></span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif;"><b><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="color: #2b00fe; font-size: medium;">Η ιστορία μιας απόλυτης αγάπης.<o:p></o:p></span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif;"><b><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe;">Άννα Μπερσένεβα-Σάνκεβιτς</span><o:p></o:p></span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif;"><b><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;"> </span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><b><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;"><i>Η νεαρή γυναίκα, ηρωίδα της παρούσας ιστορίας, είναι σήμερα επιτυχώς παντρεμένη και περιμένει ένα μωρό. Η διήγησή της για τα γεγονότα του πρόσφατου παρελθόντος επιβεβαιώνει τη θεωρία ότι ένας άνθρωπος αγαπά κάποιον όχι απαραιτήτως για κάποιον λόγο, αλλά ακόμα και αν υπάρχουν οι αντίθετοι λόγοι για αυτό. Και ο άνθρωπος, που ανακάλυψε την πηγή μιας τέτοιας αγάπης μέσα του, δεν ψάχνει πια γι’ ανταμοιβή και δεν έχει ανάγκη από την επιδοκιμασία κάποιου άλλου.<o:p></o:p></i></span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><b><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;"><i> </i></span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;">Παντρεύτηκα σε ηλικία 21 ετών. Αμέσως έμεινα έγκυος. Η εγκυμοσύνη πήγαινε καλά και στον υπέρηχο μου έλεγαν ότι όλα πάνε καλά. Στις 16 Ιανουαρίου γέννησα τον γιο μου, τον Γκεόργκι. Οι γιατροί μού είπαν για τα προβλήματα που αντιμετώπιζε το παιδί μου κι έπαθα σοκ: Εγκεφαλική παράλυση, τρεις τρύπες στην καρδιά, το ένα νεφρό έλειπε, ο ένας πνευμόνας δεν είχε εξελιχθεί πλήρως, προβλήματα με τα πόδια και τη σπονδυλική στήλη, δηλαδή πολλές αναπηρίες με τις οποίες κάποιος πολύ δύσκολα μπορεί να επιβιώσει. Σύμφωνα με τους γιατρούς, τέτοια παιδιά δεν ζουν περισσότερο από έναν χρόνο.<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;"> </span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;">Την τρίτη ημέρα μετά από τη γέννηση του γιου μου, στη δουλειά μου έμαθαν για τη δυστυχία μας και ο διευθυντής μου κανόνισε να με μεταφέρουν στην πρωτεύουσα της περιφέρειας. Από ’κεί ήρθε το ασθενοφόρο και μας πήγε σ’ ένα μεγάλο παιδικό νοσοκομείο. Εκεί μάθαμε ότι ο γιος μας είναι σε αυτήν την κατάσταση γιατί υπήρξε πρόβλημα στο σχηματισμό του όγδοου χρωμοσώματος. Οι γιατροί έλεγαν: «Γιατί γεννήσατε ένα τέτοιο παιδί; Αυτή η ασθένεια ανιχνεύεται στους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης. Έπρεπε να κάνετε άμβλωση». Επίσης, μου συνέστησαν να παραδώσω τον γιο μου σε κάποιο ίδρυμα. Αλλά πώς μπορούσα να τον παρατήσω, αφού άκουσα το χτύπημα της καρδιάς του; Όπως και να ήταν, ήταν δικός μου.<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;"> </span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;">Ο άνδρας μου με υποστήριζε, μας επισκεπτόταν στο νοσοκομείο. Από τον Ιανουάριο ώς τον Μάρτιο βρισκόμασταν σε διάφορα νοσοκομεία και μόλις τον Μάρτιο γυρίσαμε στο σπίτι. Σχεδόν αμέσως έμαθα ότι ο άνδρας μου με απατάει. Υπήρχαν διάφορα περίεργα τηλεφωνήματα και ύστερα είδα και κάποια μηνύματα. Τον Απρίλιο έδιωξα τον άνδρα μου από το σπίτι και τον Νοέμβριο χωρίσαμε. Τον πρώτο καιρό ο πρώην άνδρας μου ερχόταν και βοηθούσε με το παιδί, καθώς επίσης βοηθούσαν και οι δυο γιαγιάδες. Όταν ο Γκεόργκι έγινε ενός έτους, πήγα στη δουλειά, ενώ με τον Γκεόργκι έμενε στο σπίτι η μαμά μου. Κάναμε τις διαδικασίες για τη χορήγηση επιδόματος αναπηρίας για τον Γκεόργκι. Από τότε ο πρώην άνδρας μου σταμάτησε να μας βοηθά, γιατί δημιούργησε μια καινούργια οικογένεια, όπου έκανε ένα άλλο παιδί (επίσης ανάπηρο).<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;"> </span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;">Προσπαθούσα να κάνω για τον γιο μου ό,τι μπορούσα: Πηγαίναμε σε διάφορες κλινικές, παίρναμε όλα τα φάρμακα που μας είχαν συνταγογραφηθεί, βρήκαμε έναν καλό μασέρ. Μετά τη θεραπεία, ο Γκεόργκι άρχισε να στέκεται στα πόδια του και να περπατά με βοήθεια. Σύντομα είπε και τα πρώτα του λόγια: «Μαμά», «μπαμπά», «γιαγιά», «δώσ’ μου». Όταν τον αγκάλιαζα και τον φιλούσα και αυτός προσπαθούσε να μου πει κάτι, γέμιζα από τρυφερότητα.<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;"> </span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;">Δεν δυσκολευόμουν. Αισθανόμουν πλήρης μητέρα<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;"> </span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;">Δεν δυσκολευόμουν. Μπορεί οι άλλοι άνθρωποι με κοιτούσαν κάπως περίεργα, μπορεί οι συγγενείς να με θεωρούσαν τρελή, αλλά εγώ αισθανόμουν πλήρης μητέρα. Ναι, το παιδί μου δεν ήταν σαν τ’ άλλα παιδιά, δεν μπορούσε να τρέχει και να πηδάει, αλλά ήταν δικό μου παιδί, το οποίο αγαπούσα με όλη μου την καρδιά. Δεν ήταν φορτίο για μένα. Δεν αισθανόμουν εγκλωβισμένη στο σπίτι, γιατί πήγαινα στη δουλειά. Καμιά φορά, η μητέρα μου συμφωνούσε να μείνει σπίτι με το παιδί και το βράδυ, ώστε εγώ να μπορέσω να βγω με τις φίλες μου.<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;"> </span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;">Τις δυνάμεις μού τις έδινε ο γιος μου. Χάρη στον γιο μου άρχισα να βλέπω τη ζωή πιο ώριμα και πιο βαθιά. Πριν τη γέννηση του γιου μου είχα μόνο τις διασκεδάσεις στο μυαλό μου, ενώ ύστερα, μετά τη δουλειά έτρεχα στο σπίτι να τον πάω για βόλτα. Κάναμε βόλτα με τις ώρες και δεν ντρεπόμουν ποτέ για το ότι δεν είναι σαν τ’ άλλα παιδιά. Καταλάβαινα ότι όλη μέρα βρίσκεται στο σπίτι και το βράδυ χρειάζεται να βγει έξω. Δεν ήθελα πια να ξοδεύω χρήματα για τον εαυτό μου, ήθελα να του αγοράσω παγωτό ή γιαούρτι. Ήμουν έτοιμη να στερήσω κάτι στον εαυτό μου, αλλά να του αγοράσω τα χάπια, που είχε ανάγκη. Ο γιος μου μ’ έμαθε να νιώθω χαρούμενη, όταν περιποιούμαι κάποιον άλλον. Αυτός είχε ανάγκη εμένα κι εγώ αυτόν. Ήθελα να του δώσω περισσότερα απ’ ότι σ’ ένα κανονικό παιδί, ώστε να νιώθει ότι δεν είναι μόνος σ’ αυτόν τον κόσμο.<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;"> </span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;">Οι γιατροί έλεγαν πως τέτοια παιδιά δεν ζουν περισσότερο από έναν χρόνο, ενώ ο Γκεόργκι έζησε πεντέμιση χρόνια. Την 1η Ιουλίου του 2016, στις 5 το πρωί, σταμάτησε η καρδιά του. Εκείνην τη νύχτα ήμουν στη δουλειά για νυχτερινή βάρδια. Συνήθως, η μαμά μου τηλεφωνούσε στις 10-11 το βράδυ και μου έλεγε ότι ετοιμάζονται για ύπνο. Αλλά εκείνο το βράδυ της χάλασε το κινητό. Και όταν στις 5 το πρωί μου τηλεφώνησε η γειτόνισσα, κατάλαβα αμέσως τι είχε συμβεί. Κάλεσαν ασθενοφόρο. Οι γιατροί προσπαθούσαν να κάνουν τον Γκεόργκι να συνέλθει, του έκαναν ένεση αδρεναλίνης, αλλά η καρδιά του δεν ήθελε να χτυπά πια. Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί δυο φορές στο παρελθόν, αλλά τότε ήμουν δίπλα του, τον πήγαινα στο μπαλκόνι, τον κουνούσα και παρακαλούσα τον Κύριο να κάνει τον γιο μου ν’ αναπνεύσει. Αυτήν τη φορά δεν βρέθηκα δίπλα του. Κατηγορούσα τον εαυτό μου, που δεν ήμουν δίπλα του τότε.<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;"> </span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;">Ήταν δύσκολη η περίοδος μετά τον θάνατό του. Τον πρώτο καιρό, όταν έμπαινα στο σπίτι, νόμιζα πως τον άκουγα να σέρνεται προς το μέρος μου και να μου λέει «μάνα». Ακόμη, κατά τη διάρκεια της ζωής του Γκεόργκι γνώρισα τον δεύτερο άνδρα μου, αλλά μετά το θάνατο του γιου μου αρχίσαμε να τσακωνόμαστε, γιατί εγώ δεν ήθελα να βλέπω κανέναν, μ’ εκνεύριζαν όλοι. Ύστερα από ένα μήνα, τηλεφώνησα στην αδελφή μου, στην Αγία Πετρούπολη, και ρώτησα αν μπορεί να με φιλοξενήσει. Ήταν δύσκολο για μένα να βρίσκομαι στο ίδιο διαμέρισμα, στην ίδια πόλη. Παραιτήθηκα από τη δουλειά μου κι έφυγα. Εκεί ασχολιόμουν με τ’ ανίψια μου, τα πήγαινα βόλτα, παίζαμε μαζί. Έτσι, επικοινωνώντας με τα παιδιά, κατάλαβα ότι πρέπει να συνεχίσω τη ζωή μου, ότι όλα θα πάνε καλά και ότι μπορώ ακόμα να γεννήσω ένα γερό παιδί. Άρχισα να τηλεφωνώ στον Αλεξάντρ, τον σύντροφό μου εκείνη την εποχή. Αυτός, εκείνο το διάστημα περιποιόταν τον τάφο του γιου μου. Τον Δεκέμβριο γύρισα πίσω και η ζωή άρχισε να βελτιώνεται. Παντρεύτηκα με τον Αλεξάντρ. Για μερικά χρόνια δεν είχαμε παιδιά και θέλαμε ήδη να πάμε στους γιατρούς, αλλά τον Φεβρουάριο έμαθα ότι ήμουν έγκυος.<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;"> </span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif; text-align: justify;"><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;">Ο Κύριος μάς επιτρέπει οι δυσκολίες να έρθουν στη ζωή μας, ώστε να μας ενισχύσουν, ώστε μάλλον ν’ αλλάξουμε τη στάση μας προς τον κόσμο και τους ανθρώπους. Μετά τον Γκεόργκι άρχισα ν’ αγαπώ περισσότερο τα παιδιά και γενικώς τη ζωή, να αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για όλα. Είμαι ευτυχισμένη που είχα αυτό το παιδί, δεν τον ξεχνάω. Δεν υπάρχει τίποτα το τρομερό στην ασθένεια, αντιθέτως, υπάρχει μια ιδιαίτερη χάρη.<b><o:p></o:p></b></span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif;"><b><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;"> </span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif;"><b><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;">Άννα Μπερσένεβα-Σάνκεβιτς<o:p></o:p></span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif;"><b><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;">Μετέφρασε από τα Ρωσικά στα Ελληνικά η Κατερίνα Πολονέιτσικ<o:p></o:p></span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif;"><b><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;"> </span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif;"><b><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;">Pravoslavie.ru<o:p></o:p></span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif;"><b><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;"> </span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="font-family: Arial, sans-serif;"><b><span lang="EL" style="background-color: white; line-height: 22.8267px;"><span style="font-size: medium;">9/29/2022</span></span></b></p>

«Χάρη στον ΑΜΕΑ γιο μου άρχισα να βλέπω τη ζωή πιο ώριμα και πιο βαθιά»

«Χάρη στον ΑΜΕΑ γιο μου άρχισα να βλέπω τη ζωή πιο ώριμα και πιο βαθιά» Η ιστορία μιας απόλυτης αγάπης. Άννα Μπερσένεβα-Σάνκεβιτς Η νεαρ...