ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ ☦

«Έως πότε, πανακήρατε Κόρη;»

<div class="articont_con_img"><img alt="«Έως πότε, πανακήρατε Κόρη;»" itemprop="image" src="https://www.orthodoxianewsagency.gr/wp-content/uploads/2021/03/%CE%BC%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%B7%CF%82.jpg" /> </div> <div class="articont_con_content" itemprop="articleBody">Δεν είναι ο αγώνας του 1821 χωρίς προδρόμους. Η συμβολή της Διασποράς, και δη της αρχαιότερης και πλέον λαμπρής παροικίας των Ελλήνων του Εξωτερικού, της Ελληνικής Αδελφότητας της Βενετίας, στη διάδοση των ιδανικών ανάκτησης της ελευθερίας του υπόδουλου Γένους των Ελλήνων έχει ρίζες παλιές.Ήταν μια 25 Μαρτίου, στα τελευταία χρόνια του 17ου αιώνα πιθανότατα, και στον Άι-Γιώργη μας εκφωνήθηκε ένας συναρπαστικός λόγος. Όποτε σήμερα στεκόμαστε εντός του Ναού του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων, φανταζόμαστε έναν ιεροκήρυκα με πλατιές και επιδεικτικές χειρονομίες. Τέτοιος θα ήταν και ο Ηλίας Μηνιάτης (1669-1715), ο Κεφαλλονίτης Δάσκαλος του Γένους, που σπούδασε στο Φλαγγίνειο Ελληνομουσείο (Κολλέγιο) Βενετίας, απ’ όπου αποφοίτησε όταν ήταν μόλις είκοσι ετών. Τον φανταζόμαστε να ανεβαίνει πάνω στο βήμα με τους Δικέφαλους Αετούς, που οι πρόγονοί μας κοιτούσαν και τους θύμιζε της παλιές δόξες της Ρωμιοσύνης, να αγναντεύει με νόημα το αριστουργηματικό ψηφιδωτό του Θωμά Μπαθά «Ο Ευαγγελισμός» (1602), και να κρένει με στεντόρεια, περίτεχνη, οραματική φωνή:«Έως πότε, πανακήρατε Κόρη, το τρισάθλιο γένος των Ελλήνων έχει να ευρίσκεται εις τα δεσμά μιας ανυπόφορης δουλείας; Εως πότε να του πατή τον ευγενικόν λαιμόν ο βάρβαρος Θραξ; (έτσι χαρακτήριζε ο Μηνιάτης τον Τούρκο) Έως πότε έχουσι να βασιλεύωνται από ήμισο φεγγάρι οι χώρες εκείνες εις τας οποίας ανέτειλεν εις ανθρώπινην μορφήν από την ηγιασμένη σου γαστέρα ο μυστικός της Δικαιοσύνης Ήλιος; Αχ, Παρθένε!».Είναι πανταχού παρών το θέμα της προσευχής για την Ελλάδα στα κείμενα των Ελλήνων της Διασποράς. Η αποστροφή του Μηνιάτη εδώ δεν γίνεται πια προς τον Κύριο αλλά προς την Παναγία, προς μια γυναίκα, τη «Στρατηγίνα του Γένους μας» κατά τον Καζαντζάκη. Μεγαλώνει έτσι η συναισθηματική βαρύτητα του λόγου, πλουτισμένη με το στοιχείο της τρυφερότητας.Η κατασκευή του λόγου είναι υποταγμένη σε αυστηρούς κανόνες. Μέσα στο σταθερό τούτο πλαίσιο άνθομανούν τα ρητορικά σχήματα, οι υποφορές, οι ανθυποφορές, εικόνες, παραβολές, οραματισμοί, διάλογοι.Ο λόγος του Μηνιάτη πυρομένος και φορτωμένος με όλα τα στολίδια και τις κορδέλες του ιταλικού μπαρόκ. Η διαφορά όμως είναι ότι δεν χρησιμοποιεί αυτήν τη λογοτεχνική προσπάθεια για τα ελαφρά και καλοπερασιάρικα ποιήματα της Ιταλικής Λογοτεχνίας του αιώνα, τη θέτει στην υπηρεσία της Εκκλησίας, της Ορθοδοξίας, του Γένους. Δεν τείνει στην πειθώ, αλλά πάει να συγκινήσει να γοητεύσει, να συναρπάσει. Νέο Χρυσόστομο τον αποκαλεί ο Δαπόντες. Ας μην ξεχάσουμε ποτέ αυτήν την σπουδαία προσωπικότητα, που ενέπνευσε στους Έλληνες της Βενετίας και των Ιονίων Νήσων την αγάπη για την Πατρίδα, για τη μάθηση και την προκοπή του Γένους.Πηγή: ΔΗΜΑΡΑΣ, Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, Comunità  dei Greci Ortodossi in Venezia* Ο ιερωμένος π. Ηλίας Μηνιάτης διετέλεσε Επίσκοπος Κερνίτζης και Καλαβρύτων, ενώ χαρακτηρίζεται ως ο σημαντικότερος εκκλησιαστικός ρήτορας της περιόδου της Τουρκοκρατίας.  Το 1704 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γαβριήλ Γ΄ τον αναγόρευσε διδάσκαλο και του ανέθεσε την «επιστασία του διδασκαλικού υπουργήματος».Σύμφωνα με τον Γιώργο Ν. Παπαθανασόπουλο, ο Κεφαλλήν Επίσκοπος Κερνίκης και Καλαβρύτων Ηλίας Μηνιάτης (1669 – 1714) είναι ζωντανή απόδειξη της θελήσεως των Ελλήνων του 17ου και των αρχών του 18ου αιώνα να απελευθερωθούν από τον τουρκικό βάρβαρο ζυγό και τα βάσανα που υπέστησαν για να διατηρήσουν την ταυτότητά τους.Το ευχάριστο για την Ιστορία είναι πως διασώθηκαν ομιλίες του, τις περισσότερες από τις οποίες εκφώνησε ως Αρχιμανδρίτης στο Ναό του Αγίου Γεωργίου Βενετίας, στον οποία υπηρέτησε, πιθανόν το 1698. Στον πανηγυρικό λόγο του Ευαγγελισμού, απόσπασμα του οποίου διαβάσατε παραπάνω, ο π. Ηλίας είπε και τα εξής:Αχ! Παρθένε! Ενθυμήσου πως εις την Ελλάδα πρότερον, παρά εις άλλον τόπον, έλαμψε το ζωηφόρον φως της αληθινής πίστεως. Το ελληνικόν γένος εστάθη το πρώτον οπού άνοιξε τας αγκάλας και εδέχθη το θείον Ευαγγέλιον,… το πρώτον οπού αντεστάθη των τυράννων, οπού με μύρια βάσανα εγύρευαν να εξερριζώσωσιν από τας καρδίας των πιστών το σεβάσμιόν σου όνομα. Τούτο έδωσε εις τον κόσμον Διδασκάλους, οι οποίοι, με το φως της διδασκαλίας των εφώτισαν τας ημαυρωμένας διανοίας των ανθρώπων…Και αν ετούται μας αι φωναί δεν σε παρακινούσι εις σπλάγχνος, ας σε παρακινήσωσι τα πικρά δακρυα, οπού μας πέφτουσιν από τα ομμάτια. Αλλά ανίσως και ετούτα δεν φθάνουσιν, ας σε παρακινήσωσιν αι φωναί και αι παρακλήσεις των αγίων σου…από όλα τα μέρη της τρισαθλίου Ελλάδος. Φωνάζουν ο Ανδρέας από την Κρήτη, ο Σπυρίδων από την Κύπρον, ο Ιγνάτιος από την Αντιόχειαν, ο Διονύσιος από τας Αθήνας, ο Πολύκαρπος από την Σμύρνην, η Αικατερίνα από την Αλεξάνδρειαν, ο Ι. Χρυσόστομος από την βασιλεύουσαν πόλιν…» (Ηλία Μηνιάτη «Διδαχαί και λόγοι», Εκδ. «Φως», 17η Εκδοση, Αθήναι 1960).Ο Επίσκοπος Ηλίας Μηνιάτης έζησε και έγραψε για την ελευθερία των Ελλήνων πριν από τον Διαφωτισμό, του οποίου οι περισσότεροι εκφραστές έζησαν ή/και έγραψαν μετά από αυτόν, πλην του Τζον Λοκ (1632-1704). Ενδεικτικά αναφέρονται οι Ρουσώ (1712-1778), Βολταίρος (1694-1778), Καντ (1724-1804).<img alt="" class="alignnone size-full wp-image-393700" height="165" sizes="(max-width: 316px) 100vw, 316px" src="https://www.orthodoxianewsagency.gr/wp-content/uploads/2021/03/%CE%9C%CE%97%CE%9D%CE%99%CE%91%CE%A4%CE%97%CF%82-1.jpg" srcset="https://www.orthodoxianewsagency.gr/wp-content/uploads/2021/03/ΜΗΝΙΑΤΗς-1.jpg 316w, https://www.orthodoxianewsagency.gr/wp-content/uploads/2021/03/ΜΗΝΙΑΤΗς-1-300x157.jpg 300w" width="316" /> <a href="https://www.orthodoxianewsagency.gr/%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%b5%ce%b9%ce%b1/eos-pote-panakirate-kori/" target="_blank">ΠΗΓΗ</a></div>

«Έως πότε, πανακήρατε Κόρη;»

Δεν είναι ο αγώνας του 1821 χωρίς προδρόμους. Η συμβολή της Διασποράς, και δη της αρχαιότερης και πλέον λαμπρής παροικίας των Ελλήνων του Ε...

ΤΡΙΤΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

<div style="text-align: center;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-tlxtpFGhh43KjnymdkztoGrJ5O4Va14NIEVaXkPJlt83AIkJoYDzmidxXqYCq-PTavVUOZ-NGoO1wAz0RovxiSMe4zY-lFVltA941gFgAJ0U17D9ntXmIqRcFv4x_J9pnfUiCYSBOks/w492-h407/proseyxh.jpg" /></div>«Στέναξον, δάκρυσον, ψυχή μου, ἐπίστρεψον, μετανόησον˙ ἤγγικεν ἡ ἡμέρα˙ ἐπί θύραις ὁ Κριτής˙ πρός ἀπολογίαν ἑτοιμάζου, καί βόησον˙ Ἡμάρτηκά σοι, Οἰκτίρμον, ἐλεῆμον ἀγαθέ, σύ με οἴκτειρον».<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">(Ψυχή μου, στέναξε, δάκρυσε, γύρνα πίσω στον Θεό, μετάνιωσε. Έφτασε η ημέρα της παρουσίας Του. Ο Κριτής βρίσκεται μπροστά στις θύρες. Ετοίμαζε τον εαυτό σου να απολογηθείς και φώναξε δυνατά: Αμάρτησα ενώπιόν Σου, Οικτίρμων ελεήμων αγαθέ Κύριε, σπλαχνίσου με).<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">«Κόρον ἁμαρτίας, ψυχή μου μίσησον τόν ὀλέθριον˙ τρύφησον τῷ κόρῳ τῆς νηστείας ἐμμελῶς˙ τάς σωτηριώδεις ἐντολάς βρῶμα ποίησον, ἀπόλαυσιν προξενούσας αἰωνίων ἀγαθῶν διά πίστεως».<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"> (Μίσησε, ψυχή μου, την πλησμονή της αμαρτίας που σε καταστρέφει. Απόλαυσε όσο μπορείς, με διαρκή φροντίδα, τη νηστεία. Κάνε τροφή σου τις εντολές του Σωτήρα Χριστού, γιατί αυτές προξενούν την απόλαυση των αιώνιων αγαθών μέσω της πίστεως).<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">Και οι δύο ύμνοι του κατανυκτικότατου αγίου Ιωσήφ του υμνογράφου, από την α΄ ωδή του Τριαδικού κανόνα, μας φέρνουν ενώπιον του γεγονότος της μετανοίας, μας καθοδηγούν δηλαδή στο πώς να βιώσουμε την πρώτη και καίρια εντολή του Κυρίου Ιησού Χριστού: «μετανοεῖτε, ἤγγικεν γάρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν». Η μετάνοια, τονίζει ιδίως ο πρώτος του ύμνος, είναι ο μονόδρομος για να φτάσουμε στον Πατέρα, από όπου ξεπέσαμε λόγω της αμαρτίας μας. Όλη η πνευματική ζωή στην πραγματικότητα αυτό προβάλλει: πώς να μετανοήσει ο άνθρωπος. Κι αυτό δεν είναι εύκολη υπόθεση. Διότι αντιδρά ο εγωισμός μας, ο οποίος με το υπερήφανο φρόνημά του θεωρεί ότι καλά πορευόμαστε κι αυτό που κάνουμε είναι και το σωστό. Λοιπόν, ο Κύριος ήλθε να μας διαλύσει τις αυταπάτες. Μας έδειξε ότι βρισκόμαστε σε λάθος δρόμο, γι’ αυτό και η ζωή μας είναι γεμάτη από θλίψη, στενοχώριες, μελαγχολίες, φόβο και όλα τα δεινά του κόσμου. Πρέπει λοιπόν να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής προς τον Θεό Πατέρα, να μετανοήσουμε.<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"> Ο υμνογράφος, ως στόμα της Εκκλησίας, μας καλεί στην επιστροφή αυτή. Στην πραγματικότητα προβάλλει το παράδειγμα του ασώτου της γνωστής παραβολής, στο πρόσωπο του οποίου βεβαίως είναι ο καθένας μας. Κάθε άνθρωπος που αμαρτάνει, δηλαδή όλοι μας, είναι άσωτος. Και ποια τα στοιχεία που συνιστούν τη μετάνοια του ασώτου με την οποία δικαιώθηκε ευρισκόμενος στην αγκαλιά του Πατέρα του; Η αναγνώριση της αμαρτίας του και η με ζέουσα καρδιά απόφασή του να πάρει τον δρόμο της επιστροφής. Όσο κανείς αναγνωρίζει την αμαρτωλότητά του τόσο και στενάζει και δακρύζει και πενθεί. Κι όσο κάνει κουράγιο και σέρνει τα βήματά του προς επιστροφή τόσο και νιώθει τους κτύπους της οικτίρμονος και φιλεύσπλαχνης καρδιάς του Ελεήμονος Πατέρα που είναι έτοιμος να μας συγχωρήσει και να μας αποκαταστήσει. Ο ποιητής μάς βοηθάει και με τη ρεαλιστική υπενθύμιση: η μετάνοιά μας αυτή ως πένθος και πορεία επιστροφής πρέπει να γίνει άμεσα. Στη μετάνοια δεν χωρούν αναβολές. Γιατί; Διότι η κάθε στιγμή μας μπορεί να είναι και η… τελευταία μας! Ο ερχομός του Κυρίου, είτε με τον θάνατό μας είτε με τη Δευτέρα Παρουσία Του, είναι ανοιχτός σαν ημέρα – η κάθε στιγμή μπορεί να είναι η ημέρα ακριβώς αυτή! «Έφτασε η ημέρα. Στη θύρα ο Κριτής!»<p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"> <a href="http://pgdorbas.blogspot.com/2021/03/blog-post_77.html" target="_blank">ΠΗΓΗ</a>

ΤΡΙΤΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

« Στέναξον, δάκρυσον, ψυχή μου, ἐπίστρεψον, μετανόησον˙ ἤγγικεν ἡ ἡμέρα˙ ἐπί θύραις ὁ Κριτής˙ πρός ἀπολογίαν ἑτοιμάζου, καί βόησον˙ Ἡμάρτηκά...

ΠΕΡΙ ΜΟΝΑΧΩΝ....

<div class="" data-block="true" data-editor="d6e2m" data-offset-key="al17a-0-0" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; white-space: pre-wrap;"><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="al17a-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDr1x9RHAsWlHYk_w8I3Ky7D5W1fhqC825Z8yRuW4bNHUOrRqZevB_bkur_3ZPeAyeu9adlhrov9QXpd4P6Muh40jmV5Npxazb5GYF2brpDzKfPwBBzTiwKxwFPG92gwbvkIE2adhJ/s234/unnamed.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="234" data-original-width="215" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDr1x9RHAsWlHYk_w8I3Ky7D5W1fhqC825Z8yRuW4bNHUOrRqZevB_bkur_3ZPeAyeu9adlhrov9QXpd4P6Muh40jmV5Npxazb5GYF2brpDzKfPwBBzTiwKxwFPG92gwbvkIE2adhJ/w294-h320/unnamed.jpg" width="294" /></a></div> Ντύνεται κάποιος σήμερα το σεμνό σχήμα των μοναχών και χωρίς ακόμα να ξεπλύνει τους μολυσμούς της ψυχής ή να σβήσει από τον νου του τα χαραγμένα σημάδια των παλιών αμαρτημάτων του, ενώ ασελγαίνει ακόμη με τις φανταστικές εικόνες των ανομημάτων, χωρίς ακόμη να καταρτίσει το χαρακτήρα του σύμφωνα με τη μοναχική υπόσχεση, ούτε να γνωρίσει ποιος είναι ο σκοπός της κατά Θεόν φιλοσοφίας, παίρνει αμέσως υψηλό φαρισαϊκό φρόνημα και έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, επειδή έγινε μοναχός. Και περιφέρεται δείχνοντας εργαλεία, των οποίων την τέχνη δεν έχει μάθει. Και υπόσχεται με το φαινόμενο σχήμα του ότι κατέχει επιστήμη, την οποία ούτε με την άκρη των χειλιών δεν γεύθηκε. Και είναι σκόπελος αντί λιμάνι, και αντί ναός, είναι τάφος ασβεστωμένος, και αντί πρόβατο, λύκος καταστρεπτικός για εκείνους που</div></div><div class="" data-block="true" data-editor="d6e2m" data-offset-key="ep30g-0-0" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; white-space: pre-wrap;"><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="ep30g-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;">δελεάζονται απ’ αυτόν.</div></div><div class="" data-block="true" data-editor="d6e2m" data-offset-key="515b0-0-0" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; white-space: pre-wrap;"><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="515b0-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;"> </div></div><div class="" data-block="true" data-editor="d6e2m" data-offset-key="67flv-0-0" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; white-space: pre-wrap;"><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="67flv-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;">Όταν οι τέτοιοι δραπετεύσουν από τα μοναστήρια, επειδή δεν υποφέρουν την αυστηρότητα της μοναχικής ζωής, γλεντοκοπάνε στις πόλεις· τότε λοιπόν, από την ανάγκη της πείνας, περιφέρουν</div></div><div class="" data-block="true" data-editor="d6e2m" data-offset-key="61tie-0-0" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; white-space: pre-wrap;"><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="61tie-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;">την εξωτερική μορφή της ευσέβειας σαν δόλωμα και όλα τα υπομένουν για την ανάγκη να φάνε, γιατί τίποτε άλλο δεν είναι πιο βιαστικό και πιεστικό από την πείνα, η οποία εφευρίσκει διάφορα τεχνάσματα για εκείνους που πιέζονται απ’ αυτή και μάλιστα όταν συνυπάρχει η αργία. Τότε η σκέψη προχωρεί μελετημένα και με περισσότερη πανουργία.</div></div><div class="" data-block="true" data-editor="d6e2m" data-offset-key="6m510-0-0" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; white-space: pre-wrap;"><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="6m510-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;"> </div></div><div class="" data-block="true" data-editor="d6e2m" data-offset-key="1nvh7-0-0" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; white-space: pre-wrap;"><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="1nvh7-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;">Γι’ αυτό, το όνομα του Θεού βλασφημείται κι ο περιπόθητος μοναχικός βίος έγινε σιχαμερός και η αρετή εκείνων που πράγματι ζουν ενάρετα θεωρείται απάτη. Και επιβαρύνονται οι πόλεις από τέτοιους μοναχούς, που περιέρχονται σ’ αυτές μάταια, κι ενοχλούνται εκείνοι που μένουν στα σπίτια τους, κι αηδιάζουν και να τους βλέπουν ακόμα να παραμένουν μπροστά στις πόρτες αδιάντροπα και από τους ζητιάνους.</div></div><div class="" data-block="true" data-editor="d6e2m" data-offset-key="7ddq3-0-0" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; white-space: pre-wrap;"><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="7ddq3-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;"> </div></div><div class="" data-block="true" data-editor="d6e2m" data-offset-key="92eo7-0-0" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; white-space: pre-wrap;"><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="92eo7-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;">Γι’ αυτό κανείς να μην αποστρέφεται τα λεγόμενα. Ή διορθώστε όσα γίνονται κακώς εξαιτίας της αδιαφορίας των πολλών και ντροπιάζουν το μοναχικό όνομα, ή παρατήστε και το όνομα. </div><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="92eo7-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;"> </div><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="92eo7-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;"> </div><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="92eo7-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: right;">(ΑΓ. ΝΕΙΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΚΗΤΟΥ)</div><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="92eo7-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: right;"> </div><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="92eo7-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: right;"> </div><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="92eo7-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: right;"> </div><div class="_1mf _1mj" data-offset-key="92eo7-0-0" style="direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;">ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ ''ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ'': ΑΓΙΕ ΜΟΥ ΝΕΙΛΕ! ΑΝ ΕΒΛΕΠΕΣ ΤΟΥΣ ''ΜΟΝΑΧΟΥΣ'' ΝΑ ΔΙΝΟΥΝ ΡΕΣΙΤΑΛ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΤΙ ΘΑ ΕΛΕΓΕΣ ΑΡΑΓΕ;</div></div>

ΠΕΡΙ ΜΟΝΑΧΩΝ....

Ντύνεται κάποιος σήμερα το σεμνό σχήμα των μοναχών και χωρίς ακόμα να ξεπλύνει τους μολυσμούς της ψυχής ή να σβήσει από τον νου του τα χαραγ...

Απο το «Μολών Λαβέ» στο «Εν τούτω Νίκα»

<img border="0" data-original-height="725" data-original-width="567" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhR6r12ilFuyfnVNL7rVNF9uVe5A6GrgN6142Nacz3CRy22N8YRPEpTc4I9VnH8u7gCsFDzLgV-47rGMqS4zkjV95mFxsX4DSIdmr16dgEPqy99azeg_CF-UTAtLCdwBWjNU5F2kUhSdio/w313-h400/4413799.jpg" width="313" /> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhR6r12ilFuyfnVNL7rVNF9uVe5A6GrgN6142Nacz3CRy22N8YRPEpTc4I9VnH8u7gCsFDzLgV-47rGMqS4zkjV95mFxsX4DSIdmr16dgEPqy99azeg_CF-UTAtLCdwBWjNU5F2kUhSdio/s725/4413799.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"></a><h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"></h3><div class="post-header"><div class="post-header-line-1"></div></div><div class="post-body entry-content" id="post-body-3114035858089997658" itemprop="description articleBody"><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: justify;"> Έτσι ελευθερωθήκαμε… <a name="more"></a>«Για τον Χριστό και τον Λεωνίδα»: Το 1821 αποδεικνύει τη διαχρονικη συνέχεια του Ελληνισμού</div>Με την Ελληνική Επανάσταση του 1821 ένα αρχαίο έθνος δημιούργησε κράτος. Το Έθνος προϋπήρχε επί αιώνες και διατηρήθηκε παρά την υποδούλωση. Η Εθνεγερσία υπήρξε η απόδειξη της διαχρονικής συνέχειας του Ελληνισμού.Η Αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο (Ρωμανία) εμπνέουν και καθοδηγούν τους αγωνιστές, μορφωμένους ή ολιγογράμματους, λαϊκούς και κληρικούς.«Για τον Χριστό και τον Λεωνίδα» αγωνιζόμαστε, γράφει η προκήρυξη του Σαλώνων Ησαΐα και του Αθανασίου Διάκου, η οποία δημοσιεύθηκε σε εφημερίδα της Τεργέστης. Τους Τριακόσιους του Λεωνίδα καλεί και ο Διονύσιος Σολωμός να σηκωθούν και να δουν τα παιδιά τους πώς αγωνίζονται.Στον Μαραθώνα και στις Θερμοπύλες αναφέρεται η Προκήρυξη του Αλεξάνδρου Υψηλάντη της 24.2.1821. Εκ του Σπαρτιατικού Στρατοπέδου υπογράφει τα κείμενά του ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης υποδηλώνοντας ότι οι Μανιάτες είναι απόγονοι των Αρχαίων Σπαρτιατών.«Γι’ αυτά πολεμήσαμε» λέει στους στρατιώτες του ο Ιωάννης Μακρυγιάννης, όταν εκείνοι ήθελαν να πουλήσουν αρχαία αγάλματα σε ξένους. Η Σφραγίδα της Α΄ Εθνοσυνελεύσεως της Επιδαύρου απεικονίζει την Αθηνά. Η Αρχαία Ελλάδα εμπνέει τον Αγώνα.Αλλά και ο Ορθόδοξος Χριστιανικός πολιτισμός των Βυζαντινών έχει αφήσει ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στο αγωνιστικό φρόνημα των επαναστατών. Τον Άγιο Κωνσταντίνο και την Αγία Ελένη μαζί με τη φράση «Εν τούτω Νίκα» βάζει στη σημαία του ο Αλ. Υψηλάντης.Συνεχιστής του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ο οποίος δεν συνθηκολόγησε, αισθάνεται ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και το τονίζει στον έκπληκτο Βρετανό Πλοίαρχο Χάμιλτον. Τους νόμους των «αειμνήστων ημών Χριστιανών Αυτοκρατόρων», δηλαδή των Βυζαντινών, ζητούν ως δίκαιο εφαρμοστέο στα δικαστήρια οι πληρεξούσιοι (παραστάτες) της Α΄ Εθνικής Συνελεύσεως. Η Κωνσταντινούπολη και η ανάμνηση του βυζαντινού μεγαλείου βρίσκονται στο επίκεντρο της Μεγάλης Ιδέας.Το Έθνος δεν έπαυσε να υπάρχει. Το Έθνος διαφύλαξε πίστη, γλώσσα, ταυτότητα και ιστορική συνείδηση και επιβίωσε. Μοιάζει με θαύμα. Άλλοι λαοί θα είχαν χαθεί μετά από τόσα δεινά. Αν είχε βασιλεύσει ο Τούρκος στη Δυτική Ευρώπη Χριστιανούς δεν θα έβρισκες μετά από δέκα χρόνια, γράφει ο μαρτυρικός Πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρις το 1616. Και συνεχίζει: Ενώ εδώ στην Ελλάδα, μετά από διακόσια χρόνια που βασανιζόμαστε, λάμπει ακόμη η πίστη του Χριστού.Μας έλεγαν τρελούς, διηγείται ο Γέρος του Μωριά, για την απόφαση που πήραν να λευτερωθούν. Όμως είχαν χρέος απέναντι στις προηγούμενες και στις επόμενες γενιές. Τούς βάραινε η κληρονομιά της Αρχαίας Ελλάδος και του Χριστιανικού Βυζαντίου. Ο Αυτοκράτορας της Νικαίας Άγιος Ιωάννης Βατάτζης είχε ήδη αφήσει βαριά παρακαταθήκη από το 1237, γράφοντας προς τον Πάπα:«Δεν θα πάψουμε ποτέ να μαχόμαστε εναντίον εκείνων που έχουν κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη». Έτσι επιβιώσαμε. Με όραμα και με επιμονή.Ο Γάλλος συνθέτης Έκτωρ Μπερλιόζ κατάλαβε τα ιδανικά των αγωνιστών πολύ καλύτερα από ορισμένους σύγχρονους αμφισβητίες. Στη σύνθεσή του «Ηρωική σκηνή για την Ελληνική Επανάσταση» παρουσιάζει έναν ήρωα του 1821 να επικαλείται τον Σπαρτιάτη Λεωνίδα και έναν Ορθόδοξο ιερέα να ζητεί τη βοήθεια του Αγίου Κωνσταντίνου.Γι’ αυτά πολεμήσανε. Διότι πίστευαν ότι συνεχίζουν τους αγώνες των Σαλαμινομάχων, του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Νικηφόρου Φωκά, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.Έτσι ελευθερωθήκαμε: «Για τον Χριστό και τον Λεωνίδα». Το 1821 επιβεβαιώνει την αδιάσπαστη συνέχεια του Ελληνισμού. *Ο Κωνσταντίνος Χολέβας είναι Πολιτικός Επιστήμων. Δημοσιεύθηκε στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ <a href="http://ellinonea.blogspot.com/2021/03/blog-post_66.html" target="_blank">ΠΗΓΗ</a></div>

Απο το «Μολών Λαβέ» στο «Εν τούτω Νίκα»

Έτσι ελευθερωθήκαμε… «Για τον Χριστό και τον Λεωνίδα»: Το 1821 αποδεικνύει τη διαχρονικη συνέχεια του Ελληνισμού Με την Ελληνική Επανάστα...

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)

<div class="separator" style="clear: both; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhhf0Bdsi6F3b4PYdJdIWilCgn5vYkpvNygXm5XKwaQK8kGBI64_j9ZxQUiox_xh6xqag9CUTTswOS3Ul2na4lT71R85XYvwZxuhcSq3GFJRsraMC2v-kH4LN71qnWgPeip_GL0wz4zsP8/s400/1698b847c2e4fe98c05adcdc9d420590_L.jpg" imageanchor="1" style="background-color: white; color: #da1700; margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-decoration-line: none;"><img border="0" data-original-height="240" data-original-width="400" height="330" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhhf0Bdsi6F3b4PYdJdIWilCgn5vYkpvNygXm5XKwaQK8kGBI64_j9ZxQUiox_xh6xqag9CUTTswOS3Ul2na4lT71R85XYvwZxuhcSq3GFJRsraMC2v-kH4LN71qnWgPeip_GL0wz4zsP8/w551-h330/1698b847c2e4fe98c05adcdc9d420590_L.jpg" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; border: none; box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.5) 1px 1px 5px; padding: 8px; position: relative;" width="551" /></a></div>  <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">Τό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας πού ἀκοῦμε τήν Α΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν ἐκφράζει τήν πεποίθηση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ὅτι ἡ ἴδια βρίσκεται στόν κόσμο ὄχι σάν ἕνας κλῶνος στό δένδρο τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅπως πιστεύουν διάφοροι αἱρετικοί, ἀλλά σάν τό ἴδιο τό δένδρο, ἡ προέκταση κατ’ ἀλήθειαν τοῦ Κυρίου, «ὁ Χριστός παρατεινόμενος εἰς τούς αἰῶνας» (ἱερός Αὐγουστίνος).<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"> «Οἱ προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφώνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν… ὁ Χριστός ὡς ἐβράβευσεν. Οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστόν τόν ἀληθινόν Θεόν ἡμῶν…». «Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τήν Οἰκουμένην ἐστήριξεν».<p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">1. Ἡ πεποίθηση αὐτή σημαίνει πρῶτα ἀπό ὅλα ὅτι ἄν θέλει κανείς νά ἔχει ὀρθή σχέση μέ τόν Χριστό, ἄν θέλει νά Τόν δεῖ ἀνόθευτα καί γνήσια, πρέπει νά ἐνταχτεῖ στό σῶμα της, νά γίνει μέλος της, νά βαπτιστεῖ ὀρθόδοξος χριστιανός. Διότι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία κρατάει στέρεη, μέ ἱστορικά στοιχεῖα καί ἀποδείξεις ἀλλά καί χαρισματικά μέ τό πλῆθος τῶν ἁγίων της, τήν ἀληθινή εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καί τήν φανερώνει στόν κόσμο μέ σύνολη τή ζωή της. Κι αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ χριστιανός δέν ἔχει δική του πίστη καί κοσμοθεωρία. Ἡ πίστη του εἶναι ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας ὁ ἴδιος (πρέπει νά) εἶναι συνειδητό μέλος. Ἄν ἐνδεχομένως διαφοροποιηθεῖ καί θελήσει νά ἔχει δική του πίστη, τότε παύει αὐτομάτως νά ἀνήκει καί στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, γιά τόν ἁπλούστατο λόγο ὅτι ἔθεσε τόν ἑαυτό του ὑπεράνω τοῦ ὅλου, τοῦ σώματος - στήν πραγματικότητα κινήθηκε στόν δρόμο τῆς «αὐτοθεοποίησης», ἐπιλέγοντας τό ἐγώ του ὡς κριτήριο πάντων.  <o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">2. Ἔτσι τό βασικό γνώρισμα τοῦ ὀρθοδόξου πιστοῦ εἶναι ἡ ὑπακοή («ἐλάβομεν χάριν καί ἀποστολήν εἰς ὑπακοήν πίστεως» (Ρωμ.1,5) θά ἐπισημάνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος), ἄρα καί ἡ ταπείνωση – ταπείνωση καί ὑπακοή πάντοτε συνυπάρχουν. Γι’ αὐτό καί ἐπανειλημμένως τονίζεται ὅτι ὀρθόδοξος δέν εἶναι τόσο ὁ ἐνάρετος (κι ἴσως ὑπερήφανος), ὅσο ὁ ταπεινός. Κι ἡ ταπείνωση αὐτή κρίνει καί τή γνησιότητα τῆς ὅποιας νομιζομένης ἁγιότητας. Μέ ἄλλα λόγια ὁ θεωρούμενος ἅγιος εἶναι τόσο πιό πολύ ἅγιος, ὅσο εἶναι ἕτοιμος νά ὑπακούει στήν Ἐκκλησία, μέ τήν ὑπάρχουσα ἁγιοπνευματική συνοδική δομή της καί τούς κανονικούς ποιμένες της. Ποτέ κανείς πραγματικά ἅγιος ἄλλωστε δέν ἔθεσε τή δική του ἁγιότητα ὑπεράνω τῆς ἁγιότητας τῆς Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτό καί δέν εἶναι καθόλου τυχαῖο ὅτι οἱ μεγάλοι σύγχρονοι ἅγιοι Γέροντες, σάν τούς ὁσίους Πορφύριο, Παΐσιο, Ἰάκωβο, Σωφρόνιο, εἶχαν ἔντονο ἐκκλησιαστικό φρόνημα καί παρέπεμπαν πάντοτε τούς ἀνθρώπους νά ἐνταχτοῦν στήν κανονική ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μέλη τίμια τῆς ὁποίας ἦσαν καί εἶναι καί οἱ ἴδιοι.<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">(Ἄς ἀκούσουμε γιά παράδειγμα τόν συγκλονιστικό λόγο τοῦ ὁσίου Πορφυρίου, ἐπαναλαμβάνοντας παρόμοιο λόγο τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου: «προτιμῶ νά πλανῶμαι ἐντός τῆς Ἐκκλησίας παρά νά εἶμαι ἅγιος ἐκτός αὐτῆς», ἤ αὐτά πού γράφει ἐκτεταμένα ἐπ’ αὐτοῦ σέ μιά ἐπιστολή του ὁ ὅσιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ: «Πιστεύω στόν Χριστό. Πιστεύω τόν Χριστό. Εἶμαι δεμένος μέ τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἐμπιστεύομαι μόνον τόν Χριστό πού γνώρισα στήν Ἐκκλησία… Ὁ Χριστός, τόν Ὁποῖο μοῦ ἔδωσε ἡ Ἐκκλησία! Δέν καταφρονῶ κανένα μέσο πού συντελεῖ στήν ἕνωσή μου μέ τόν Χριστό. Ἀλλά εἶναι ἄραγε δυνατό νά βροῦμε κάπου ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία σέ μεγαλύτερη ἀφθονία αὐτά τά μέσα; Στήν Ἐκκλησία ἔχω τόν ἐνσαρκωθέντα Θεό μέ τρόπο, ὥστε νά τρῶμε καί νά πίνουμε τόν Θεό, νά ἀναπνέουμε τόν Λόγο Του. Μέ τό ὄνομά Του, τόν Λόγο Του, τή δύναμή Του τελοῦμε τά μυστήρια. Καί τά μυστήρια αὐτά δέν ἀποτελοῦν κάποια ἁπλά μόνο σύμβολα, ἀλλά ἀληθινή πραγματικότητα. Καί ὅλη ἡ πεῖρα αὐτό μαρτυρεῖ τόσο ὁλοφάνερα». Καί σέ ἄλλο σημεῖο τῆς ἐπιστολῆς σημειώνει τά ἑξῆς καταπληκτικά: «Ὁ χριστιανισμός δέν μπορεῖ νά μήν εἶναι ἐκκλησιαστικός, ἄν ἐξετάσουμε προσεκτικά τήν Ἐκκλησία ὡς σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἤ ὡς ἱστορικό φαινόμενο, ὡς κοινότητα τῶν χριστιανῶν… Τί εἶναι λοιπόν αὐτό πού μοῦ δίνει ἡ Ἐκκλησία; Τό βάπτισμα, τή μετάνοια, τήν κοινωνία, τήν ἱερωσύνη κλπ. Μέσα ἀπό τήν Ἐκκλησία, σύμφωνα πάντα μέ τό μέτρο τῶν δυνατοτήτων μου, γίνομαι κληρονόμος τῆς πιό μεγαλειώδους παραδόσεως πού ὑπάρχει στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας. Διά μέσου τῆς Ἐκκλησίας καί μέσα στήν Ἐκκλησία ζῶ συνεχῶς τήν πιό ζωντανή σχέση μέ τόν Ἰωάννη τόν Θεολόγο καί τόν Παῦλο καί τούς Ἀποστόλους, μέ τόν Ἀθανάσιο, τόν Βασίλειο καί τούς ἄλλους Πατέρες, μέ τόν Ἀντώνιο καί τον Σισώη, μέ τόν Μακάριο καί τόν Ἰσαάκ, μέ τόν Μάξιμο καί τόν Συμεών τόν Νέο Θεολόγο, μέ τόν Γρηγόριο Παλαμᾶ, τόν Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ. Αὐτοί εἶναι οἱ οἰκεῖοι μου, οἱ συγγενεῖς μου. Τούς παρέλαβα ὅμως στήν ἐκκλησιαστική τάξη. Ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία ὁ σύνδεσμος μαζί τους ἐξασθενεῖ. Ἔστω καί σέ μικρότερο μέτρο, ζῶ ὅμως τήν ἴδια ζωή μέ αὐτούς. Διά μέσου τῆς Ἐκκλησίας διαμορφώνω στή συνείδησή μου τήν εἰκόνα τοῦ ἀπό ἄπειρη ἀγάπη Ἐσταυρωμένου γιά τίς ἁμαρτίες μας Χριστοῦ. Εἰκόνα πού πάντοτε μέ πρᾶο, ἀλλά ἔντονο τρόπο, ἑλκύει τήν ψυχή μου! Καί νά, ὅλα αὐτά μοῦ δίνουν τή δύναμη νά ὑπομένω πολλά ἀνόητα διεστραμμένα, πού συναντᾶμε στό ἐκκλησιαστικό περιβάλλον»).<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">3. Εἶναι αὐτονόητο βεβαίως ἔτσι ὅτι ὀρθόδοξος δέν εἶναι ὁ ἁπλῶς ὀρθοδοξολογῶν, ἀλλά ἐκεῖνος πού ζεῖ τήν ὀρθόδοξη πίστη, πού τηρεῖ τό θέλημα τοῦ Οὐράνιου Πατέρα, ἐκεῖνος δηλαδή πού  κ α ί  πιστεύει στόν Χριστό, ἀλλά  κ α ί  ἀγαπᾶ τόν συνάνθρωπό του κατά τήν ἐντολή τοῦ Ἴδιου. Μία ὀρθοδοξολογία χωρίς τήν ἐμψύχωσή της ἀπό τήν ἴδια τή ζωή συνιστᾶ τόν ὁρισμό τῆς ὑποκρισίας καί τῆς πνευματικῆς νέκρας! «Ἡ πίστις χωρίς τῶν ἔργων νεκρά ἐστιν» (Ἰακ. 2, 26). «Πίστις δι’ ἀγάπης ἐνεργουμένη» (Γαλ. 5, 6). Ἡ ἐνεργοποίηση αὐτή τῆς πίστεως διά τῆς ἐν Χριστῶ ἀγάπης καθιστᾶ βεβαίως τόν ἄνθρωπο προέκταση τοῦ Χριστοῦ - ἕνας ἄλλος Χριστός ἐπί τῆς γῆς! Ὄπως τό ἀπεκάλυψε καί τό ὑποσχέθηκε ὁ Ἴδιος: «ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τά κλήματα» (Ἰωάν. 15, 5). Κι ὅπως τό κήρυσσαν καί οἱ Ἀπόστολοι: «Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. 2, 20).<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">4. Κι ἔτσι οἱ ἅγιοί μας πού ἔζησαν καί ζοῦν τήν πίστη δείχνουν τό βάθος τῆς σημασίας καί τῆς ἀποκατάστασης τῶν εἰκόνων - ὅ,τι ἑορτάζουμε ἱστορικά τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας: ἀποκατέστησαν μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ τή ζοφωμένη ἀπό τήν ἁμαρτία εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ μέσα τους, γι’ αὐτό καί τιμώντας αὐτούς τόν Χριστό στήν πραγματικότητα τιμοῦμε καί δοξάζουμε. «…Τόν μέν (Χριστόν) ὡς Θεόν καί Δεσπότην προσκυνοῦντες καί σέβοντες, τούς δέ (ἁγίους) διά τόν κοινόν Δεσπότην, ὡς αὐτοῦ γνησίους θεράποντας τιμῶντες, καί τήν κατά σχέσιν προσκύνησιν ἀπονέμοντες» κατά τή διατύπωση καί πάλι τοῦ Συνοδικοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας.<p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">Ἡ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας ἀποτελεῖ ἑορτή ὄχι γιά θριαμβολογίες ἀλλά γιά πρόκληση προβληματισμοῦ πάνω στήν ποιότητα καί τῆς δικῆς μας πίστεως: ἄν πορευόμαστε μέ γνώμονα τήν ἀληθινή πίστη τοῦ Χριστοῦ ἤ ἄν τήν ἀλλοιώνουμε μέ ξένα πρός αὐτήν στοιχεῖα. Κι ὁ Κύριος ὑπῆρξε ἀπόλυτος στό σημεῖο αὐτό: «ὁ μή ὤν μετ’ ἐμοῦ κατ’ ἐμοῦ ἐστι, καί ὁ μή συνάγων μετ’ ἐμοῦ σκορπίζει» (Ματθ. 12, 30). Ἤ μαζί Του ἤ δυστυχῶς ἐναντίον Του!<p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"> <a href="http://pgdorbas.blogspot.com/2021/03/blog-post_20.html" target="_blank">ΠΗΓΗ</a>

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)

Τό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας πού ἀκοῦμε τήν Α΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν ἐκφράζει τήν πεποίθηση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ὅτι ἡ ἴδια βρίσκεται στό...

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ Προς Αρχιμ. Αθανάσιο Κολλά (Ι. Μ. Δημητριάδος)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjM2ZwWXaWekeYD4L_N9FXpS_zPA0c4-jpMWgPuW_K8oGdproymuuFmMwOcKSP1MbA17qRg3-V-10QGcsVqMbJQYIfCKZVzuI2wc1IVvPzU8be672rMo1w0yZiXQeoM9SUSzrw4PpgC/s400/Arxim_Athanasios_Kollas_600x338.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="225" data-original-width="400" height="225" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjM2ZwWXaWekeYD4L_N9FXpS_zPA0c4-jpMWgPuW_K8oGdproymuuFmMwOcKSP1MbA17qRg3-V-10QGcsVqMbJQYIfCKZVzuI2wc1IVvPzU8be672rMo1w0yZiXQeoM9SUSzrw4PpgC/w400-h225/Arxim_Athanasios_Kollas_600x338.png" width="400" /></a></div> Δημοσιεύθηκε άρθρο σας (ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ 14/03/21 - Βόλος) με τίτλο: «Ο “εκπειρασμός του Θεού” και “η επιδημία του Κορονοϊού της αμφισβήτησης και απείθειας” στην Εκκλησία».<o:p></o:p>Στο άρθρο υπάρχουν εκτεταμένες πνευματικές αλλοιώσεις – παρερμηνείες Γραφικών εδαφίων, Πατερικών διδαχών και διαχρονικών εκκλησιολογικών θέσεων της Εκκλησίας.<o:p></o:p>Α. Γράφετε περί Εκκλησίας και Ποιμένων:<o:p></o:p>«Η Εκκλησία είναι μία θεανθρώπινη κοινωνία που έχει πνευματική ηγεσία και «ηγουμένους», τους οποίους οι πιστοί πρέπει να αναγνωρίζουν και να σέβονται και στους οποίους πρέπει να «πείθονται και να υπακούουν», όπως συμβουλεύει ο μέγας Απόστολος Παύλος (Εβρ. 13,17), ώστε να υπάρχει ενότητα».<o:p></o:p>Απάντηση: Παραλείψατε τη συνέχεια του εδαφίου, που είναι «αυτοί γαρ αγρυπνούσιν υπέρ των ψυχών υμών…».<o:p></o:p>Η θέληση για υπακοή στους ποιμένες έχει, όμως, και ορισμένες προϋποθέσεις. Αναφέρω (ενδεικτικά) τη διδασκαλία δύο Πατέρων, του Αγ. Ιωάννη του Χρυσοστόμου και του Αγ. Ιγνατίου του Θεοφόρου, που διαθέτουν στον εκκλησιολογικό πυρήνα τους γνήσια Ορθοδοξία-ορθοπραξία. Στην πραγματικότητα τριών Πατέρων, συμπεριλαμβανομένης και της ερμηνείας του Αγ. Νικοδήμου Αγιορείτου, από το βιβλίο περί «Συνεχούς Θ. Μεταλήψεως».<a name="more" style="background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, "Palatino Linotype", Palatino, serif; font-size: 14px;"></a><o:p></o:p>- Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Ανωτέρω ειπών (ο Παύλος εννοεί), «ων αναθεωρούντες την έκβασιν της αναστροφής, μιμείσθε την πίστιν», τότε είπε, πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε. Τι ουν φησιν, όταν πονηρός ή, να μη πειθώμεθα; πονηρός, πώς λέγεις; ει μεν πίστεως ένεκεν, φεύγε και παραίτησαι, μη μόνον αν άνθρωπος ή, αλλά καν Άγγελος εξ ουρανού κατιών. Ει δε βίου ένεκεν, μη περιεργάζου».<o:p></o:p>Απόδοση νοήματος (Αγ. Νικοδήμου):<o:p></o:p>«Η αιτία, δι’ ην τούτο είπεν ο Παύλος, είναι αυτή. Επειδή και παραπάνω είπε δια τους ηγουμένους ταύτα τα εγκώμια. Ήγουν∙ αυτών των ηγουμένων βλέποντες τα καλά αποτελέσματα της εναρέτου πολιτείας και σύστησεν ότι είναι ορθοί κατά πάντα, τότε είπε∙ πείθεσθε, εις τους ηγουμένους και προεστώσας σας και υποτάσσεσθε εις αυτούς. Αλλά μου αποκρίνεσθε∙ αν είναι κακός και δεν πειθώμεθα, τι έχομεν να γίνομεν; Κατά τι λέγεις ότι είναι κακός ο προεστώς σου; ει μεν είναι σφαλερός κατά την πίστιν, φεύγε και παραίτησαί τον, όχι μόνο αν είναι άνθρωπος, αλλά καν Άγγελος είναι από τον ουρανόν∙ ει δε και είναι σφαλερός εις την πολιτείαν και τα έργα του, με περιεργάζεσαι». Συνιστά δηλ. ο Ι. Χρυσόστομος ανυπακοή στους αιρετικούς ποιμένες.<o:p></o:p>Ο δε Αγ. Ιγνάτιος ο Θεοφόρος τονίζει: «πας ο λέγων παρά τα διατεταγμένα, καν αξιόπιστος ή, καν νηστεύη, καν παρθενεύη, καν σημεία ποιή, καν προφητεύη, λύκος σοι φαινέσθω εν προβάτου δορά, προβάτων φθοράν κατεργαζόμενος»<o:p></o:p>Απόδοση νομήματος (Αγ. Νικοδήμου):<o:p></o:p>«Ήγουν∙ όστις λέγει έξω από εκείνα όπου προστάζει ο Θεός, καν αξιόπιστος είναι, καν νηστεύη, καν ασκητεύη, καν θαύματα κάμνη, καν προφητεύη, ας σου φαίνεται ως ένας λύκος, ο οποίος ενδεδυμένος με δέρμα προβάτου, φθείρει και αφανίζει τα πρόβατα».<o:p></o:p>Συνιστά και ο Αγ. Ιγνάτιος απομάκρυνση (Αποτείχιση0 από τους αιρετικούς ποιμένας και όχι υπακοή σ’ αυτούς, όπως εσείς θέλετε υπακοή στους οικουμενιστές επισκόπους, που διέσπασαν την Ορθόδοξη ενότητα με την ψευδοσύνοδο της Κρήτης.<o:p></o:p>Β. Ως «εκπειρασμό του Θεού» χαρακτηρίζετε τη μη χρήση Μάσκας εντός του Ι. Ναού.<o:p></o:p>Επικαλείσθε τα εξής χωρία – διδασκαλίες:<o:p></o:p>α) «ουκ εκπειράσεις Κύριον τον Θεόν σου» (Δευτ. 6,16)<o:p></o:p>β) «Μηδέ εκπειράζωμεν τον Χριστόν» (Α΄ Κορ. 10,9)<o:p></o:p>γ) «Πειράζει δε Θεόν, ο δίχα λογισμού ριψοκινδύνως τι πράττων» του Θεοδ. Κύρου.<o:p></o:p>Απαντήσεις: Ο π. Ιωήλ Γιαννακόπουλος στην ερμηνεία του στην Π. Διαθήκη, τονίζει: «Πειράζω τον Θεό σημαίνει έχω αμφιβολία περί αυτού και ζητώ απόδειξιν της δυνάμεώς του».<o:p></o:p>Οι πιστοί Ορθόδοξοι, που επιθυμούν ανοιχτούς Ι. Ναούς χωρίς Μασκοφορία, έχουν – εδώ και αιώνες – άπειρες αποδείξεις της δυνάμεως του Θεού.<o:p></o:p>Δεν έχουμε καμμία αμφιβολία.<o:p></o:p>Μία διευκρίνιση είναι αναγκαία σε τούτο το σημείο. Δεν συμφωνούμε με τον απερίσκεπτο χαρακτήρα ορισμένων ενεργειών, που αγγίζουν ή την επικίνδυνη αστειότητα ή την «αυτοκτονική» διάσταση.<o:p></o:p>Για παράδειγμα, δεν εγκρίνουμε τον «γύρο του θανάτου» με οχήματα, ως εργασιακή αθωότητα – αναγκαιότητα.<o:p></o:p>Στα καθημερινά φαινόμενα, φυσικά και κοινωνικά, που εξαρτώνται από γνωστές και άγνωστες μεταβλητές, πολυπληθείς και πολυσύνθετες, η συνειδητοποίηση της αβεβαιότητας για την έκβαση των φαινομένων αυτών, θα είχε δημιουργήσει μέγιστο βιωματικό πρόβλημα ανασφάλειας, που θα οδηγούσε σε ακραίες- αυτοκτονικές διαθέσεις τους ανθρώπους, αν δεν υπήρχε εκ Θεού το «αίσθημα ασφαλείας», που απ’ αρχής δωρίζει ο Θεός στον άνθρωπο με την γέννησή του.<o:p></o:p>Η Λειτουργική συμμετοχή του πιστού στον Ι. Ναό χωρίς Μάσκα, δεν συνιστά μια απερίσκεπτη, με αυτοκτονική διάσταση, ενέργεια, όπως τονίζει η ορθολογιστική λογική και υιοθετεί η «ιερατική» σκέψη. Είναι καθαρά θέμα πίστεως, χαρακτηριστικό και προϋπόθεση της Θ. Λειτουργίας, η εμπιστοσύνη στο Χριστό.<o:p></o:p>Στον Ι. Ναό και στις ακολουθίες του, δεν σκοτεινιάζει το ανθρώπινο πνεύμα, δεν αδυνατίζει η κριτική δύναμη, δεν αγνοεί ο άνθρωπος τις δύσκολες πραγματικότητες της ζωής. Αντίθετα, επιβεβαιώνει μέσα του τις Χριστοκεντρικές εμπειρίες, τις πραγματικότητες της Ορθοδοξίας, τα θαύματα της Εκκλησίας.<o:p></o:p>Επικαλείσθε το εδάφιο (Δευτ. 6,16), π. Αθανάσιε, χωρίς την καταληκτική συνέχειά του, δηλ: «Ου εκπειράσεις Κύριον τον Θεόν σου, ον τρόπον εξεπειράσατε εν τω πειρασμώ».<o:p></o:p>Η αναφορά του Χριστού (Δευτ. 6,16) εντοπίζεται εις την περιοχή Ραφιδείν (Έξοδος 17, 1-7), όπου: «ελοιδορείτο ο λαός προς Μωϋσήν λέγοντες∙ δος ημίν ύδωρ, ίνα πίωμεν, και είπεν αυτοίς Μωϋσής∙ τι λοιδορείσθε μοι και τι πειράζετε Κύριον;».<o:p></o:p>«Και επωνόμασε το όνομα του τόπου εκείνου πειρασμός και λοιδόρησις, δια την λοιδορίαν των υιών Ισραήλ και δια το πειράζειν Κύριον λέγοντας∙ τι εστι Κύριος εν ημίν ή ου».<o:p></o:p>Αυτό το πειρασμικό ερώτημα διατυπώνουν με τη στάση τους οι Μασκοφορούντες εντός του ιερού χώρου του Ναού δηλ. «Είναι ο κύριος μαζί μας ή όχι μέσα στον Ναό;», λες και το αγνοούν τόσες χιλιάδες χρόνια.<o:p></o:p>Οι Ισραηλίτες «δίχα λογισμού» και «ριψοκινδύνως» εκπείρασαν τον Θεόν, μη λαμβάνοντες υπ’ όψιν τις παλαιότερες αγαπητικές επεμβάσεις του Θεού στη πορεία τους.<o:p></o:p>Όλες οι περιπτώσεις «εκπειρασμού» του Θεού υπό των Ισραηλιτών, έχουν ως πνευματική βάση την αποστασία, την ασέβεια και την αγνωμοσύνη εις τον Θεόν (βλέπε ερμηνείες Π. Τρεμπέλα).<o:p></o:p>Οι Ισραηλίτες ενοχοποιήθηκαν – αμάρτησαν, διότι εξέφρασαν ολιγοπιστία, γογγυσμό, λοιδορία και ασέβεια στο Θεό.<o:p></o:p>«Αλλά από του Κυρίου μη αποστάται γίνεσθαι» (Αριθ. 14,7-19).<o:p></o:p>Συμβαίνει το ίδιο, π. Αθανάσιε, στους πιστούς που επιθυμούν ανοιχτούς τους Ι. Ναού και όχι Μασκοφορία; Ασφαλώς όχι!Επικαλείσθε το εδάφιο, π. Αθανάσιε, του Απ. Παύλου (Α΄ Κορ. 10,9), για να στηρίξετε την επιθυμία σας για Μασκοφορία στην Θ. Λειτουργία.<o:p></o:p>Γράφετε, σχετικά: «ούτε να προσπαθούμε να δοκιμάσουμε, αν θα μας προστατέψει ο Χριστός, διότι ο Απ. Παύλος απαγορεύει τέτοιες απόψεις».<o:p></o:p>Απάντηση: Πάλι παραλείπετε (;) καταληκτική συνέχεια εδαφίου, που έχει ως εξής: «Μηδέ εκπειράζωμεν τον Χριστόν, καθώς και τινές αυτών επείρασαν και υπό των όφεων απώλοντο».<o:p></o:p>Μετάφραση: «Ούτε να προκαλούμε το Χριστό, όπως και μερικοί απ’ αυτούς τον προκάλεσαν, και θανατώθηκαν από τα φίδια».<o:p></o:p>Το χωρίο μας παραπέμπει στο βιβλίο «ΑΡΙΘΜΟΙ», όπου βλέπουμε το βαθμό απεδαφικοποίησης της Πίστεως των Ισραηλιτών: «και κατελάλει ο λαός προς τον Θεόν και κατά Μωϋσή λέγοντες∙ ινατί τούτο; Εξήγαγες ημάς εξ Αιγύπτου, αποκτείναι εν τη ερήμω; Ότι ουκ εστιν άρτος ουδέ ύδωρ, η δε ψυχή ημών προσώχθισεν εν τω άρτω τω διακένω τούτω. Και απέστειλε Κύριος εις τον λαόν τους όφεις τους θανατούντας, και έδακνον τον λαόν, και απέθανε λαός πολύς των υιών Ισραήλ» (Αριθ. 21, 5-6).<o:p></o:p>Οι Ισραηλίτες εξέφρασαν αποστασία, δυσαρέσκεια, γογγυσμό, ολιγοψυχία, ολιγοπιστία, που συνιστούν «εκπειρασμό του Θεού».Αν παρατηρήσουμε πνευματικά τον πειρασμό των Ισραηλιτών, βλέπουμε ότι «πίστεψαν» απόλυτα τον ορθολογισμό της ερήμου, τη συνεργεία του διαβόλου, δηλ. «ότι ουκ έστιν άρτος ουδέ ύδωρ».<o:p></o:p>Που να βρεις ψωμί, που να βρεις νερό, σε τέτοιο μέρος, θα έλεγαν μεταξύ τους, με περιφρόνηση της προηγούμενης εμπειρικής πραγματικότητας της δυνάμεως του Θεού, γι’ αυτό και «απέστειλε Κύριος εις τον λαόν τους όφεις τους θανατούντας…» (εδαφ. 6). Τους «ιούς τους θανατούντας», θα λέγαμε σήμερα!<o:p></o:p>Χωρίς διάθεση συνωμοσιολογίας, π. Αθανάσιε, το πνεύμα του εκπειρασμού του Θεού εισήλθε και εις τους ανθρώπους της Εκκλησίας, με τη μορφή «θεμελιώδους αντιδογματισμού της επιστήμης», εξ ού και οι Μάσκες, και η μη προσκύνηση (δια φιλήματος) των Αγίων Εικόνων και η συκοφάντηση της Θ. Κοινωνίας. Με αυτά «εκπειράζωμεν τον Χριστόν» (Α΄ Κορ. 10,9).<o:p></o:p>Αυτός ο «θεμελιώδης αντιδογματισμός» άρχισε να δημιουργεί και το πνεύμα του «υγιούς σκεπτικισμού» στους ανθρώπους της Εκκλησίας, που θα επιφέρει πολλά δεινά (ακόμη) στο Σώμα της Εκκλησίας, στις ψυχές των ανθρώπων.<o:p></o:p>Η θεολογική δομή του (Αριθ. 21, 5-6), επιβεβαιώνει την κακή προαίρεση των Ισραηλιτών και την υψηλή πειρασμική φόρτισή τους.<o:p></o:p>Διαβάζουμε: «Εξήγαγες ημάς εξ Αιγύπτου, αποκτείναι εν τη ερήμω; Ότι ουκ εστιν άρτος ουδέ ύδωρ, η δε ψυχή ημών προσώχθισεν εν τω άρτω τω διακένω τούτω».<o:p></o:p>Μετάφραση: «Γιατί μας βγάλατε από την Αίγυπτο; του έλεγαν (του Μωϋσή) και καταφερόμενοι εναντίον του Θεού. Για να πεθάνουμε στην έρημο; Ούτε ψωμί υπάρχει εδώ ούτε νερό, κι αηδιάσαμε πια αυτή την άθλια τροφή (το Μάννα δηλ.)».<o:p></o:p>Αποδοκίμασαν την ουράνια τροφή προστασίας (Μάννα), όπως σήμερα, που βλασφημούν στον ουράνιο Άρτο, την Θ. Κοινωνία, όλοι εκείνοι που θέλουν τους Ι. Ναούς κλειστούς και χρήση μάσκας, εκπειράζοντες (έτσι) τον Θεό.<o:p></o:p>Είναι λάθος, πάτερ, η προσέγγισή σας στο εδάφιο (Α΄ Κορ. 10,9). Οι Ισραηλίτες δεν διαχειρίστηκαν μια προσπάθεια δοκιμασίας – επιβεβαίωσης της Θείας προστασίας. Αντίθετα, προσέβαλλαν τη Θεία Πρόνοια – προστασία σε βαθμό βλασφημίας, που δεν συμβαίνει αυτό στους χωρίς μάσκα πιστούς, που προσέρχονται με πίστη, αγάπη, ελπίδα και εμπιστοσύνη στην δύναμη του Θεού, μιας και έχουν αφομοιώσει εμπειρικά (εδώ και αιώνες) την δύναμη της Εκκλησίας.<o:p></o:p>Κάτι τελευταίο: Στα εδάφια (Αριθμ. 14, 1-10), πάλι οι Ισραηλίτες γογγύζουν και επαναστατούν κατά του Μωϋσή και κατά του Θεού, ζητούντες να λιθοβολήσουν τον Ιησού του Ναυή και τον Χάλεβ, υιό Ιεφοννή:<o:p></o:p>«Και είπε πάσα η συναγωγή καταλιθοβολήσαι αυτούς εν λίθοις και η δόξα Κυρίου ώφθη εν τη νεφέλη επί της σκηνής του μαρτυρίου πάσι τοις υιοίς Ισραήλ».<o:p></o:p>Μετάφραση: «Και ενώ όλη η συναγωγή – κοινότητα είπε να τους λιθοβολήσει, ολοκληρωτικά, φάνηκε η δόξα του Κυρίου πάνω στη «σκηνή του Μαρτυρίου» με μορφή νεφέλης μπροστά στα μάτια όλων των Ισραηλιτών (και τους εμπόδισε)».<o:p></o:p>Αυτή είναι η Δόξα του Ι. Ναού: αποτρεπτική παντός κακού και Ιαματική ψυχής και σώματος.<o:p></o:p>Ερώτημα: Όλοι οι σημερινοί Ποιμένες τα γεγονότα αυτά τα θεωρούν ως βέβαια, με δυνατότητα επανάληψης ή όχι; Εάν ναι, τότε γιατί μέσα στην Νέο-ταξική έρημο δεν αναλαμβάνουν ρόλο Ιησού του Ναυή ή Μωϋσέως και ανέχονται τις Μάσκες και το κλείσιμο των Ι. Ναών, τον Νέο-ταξικό αυτόν «εκπειρασμό» του Χριστού;<o:p></o:p> <p align="center" class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, "Palatino Linotype", Palatino, serif; font-size: 14px; line-height: 20pt; margin: 5pt 0cm; text-align: center;">Με αγάπη Χριστού<o:p></o:p><p align="center" class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, "Palatino Linotype", Palatino, serif; font-size: 14px; line-height: 19pt; margin: 6pt 0cm; text-align: center;">ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ<o:p></o:p><a name="more" style="text-align: start;"></a><o:p></o:p><p align="center" class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, "Palatino Linotype", Palatino, serif; font-size: 14px; line-height: 17pt; margin: 6pt 0cm; text-align: center;">ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ<p align="center" class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, "Palatino Linotype", Palatino, serif; font-size: 14px; line-height: 17pt; margin: 6pt 0cm; text-align: center;"> <p align="center" class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, "Palatino Linotype", Palatino, serif; font-size: 14px; line-height: 17pt; margin: 6pt 0cm; text-align: center;"> <a href="https://apotixisi.blogspot.com/2021/03/blog-post_60.html" target="_blank">ΠΗΓΗ</a><p align="center" class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, "Palatino Linotype", Palatino, serif; font-size: 14px; line-height: 17pt; margin: 6pt 0cm; text-align: center;"> <p align="center" class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, "Palatino Linotype", Palatino, serif; font-size: 14px; line-height: 17pt; margin: 6pt 0cm; text-align: center;"> ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2021/03/h_18.html" itemprop="url">H «ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ ΤΗΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΕΙΘΕΙΑΣ» ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ  </a>

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ Προς Αρχιμ. Αθανάσιο Κολλά (Ι. Μ. Δημητριάδος)

Δημοσιεύθηκε άρθρο σας (ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ 14/03/21 - Βόλος) με τίτλο: «Ο “εκπειρασμός του Θεού” και “η επιδημία του Κορονοϊού της αμφισβήτησης και ...

ΔΕΥΤΕΡΑ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

<div class="separator" style="clear: both; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsn3SNxPLYfrvo7IIQn7DiW73V_hx-xTl2HEIBQcAYj622LSQxHGa80RNJ5Fy893-WvA2C05cmhFsVO-F7UIhWhmEnqlMO8tbMi7uzYw78wFNASJd-KV5BdO9uWRnc7C15_7P8fK80AOI/s772/jesus_004.jpg" style="background-color: white; color: #da1700; margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-decoration-line: none;"><img border="0" data-original-height="772" data-original-width="642" height="468" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsn3SNxPLYfrvo7IIQn7DiW73V_hx-xTl2HEIBQcAYj622LSQxHGa80RNJ5Fy893-WvA2C05cmhFsVO-F7UIhWhmEnqlMO8tbMi7uzYw78wFNASJd-KV5BdO9uWRnc7C15_7P8fK80AOI/w389-h468/jesus_004.jpg" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; border: none; box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.5) 1px 1px 5px; padding: 8px; position: relative;" width="389" /></a></div> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">Έχοντας εισέλθει στη δεύτερη εβδομάδα των φωτοποιών Νηστειών, αξίζει να μετάσχουμε έστω και λίγο της πνευματικής τράπεζας που μας παραθέτει πλούσια ο γλυκύς και κατανυκτικότατος άγιος υμνογράφος Ιωσήφ. Η παράθεση των παρακάτω ύμνων είναι από την α΄ ωδή του κανόνος του Τριωδίου.<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">«Ὁ μόνος ἀγαθός, ἡ πηγή τοῦ ἐλέους, ὁ Ἀμνός τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων ὡς Θεός τά τοῦ κόσμου ἐγκλήματα, σῶσόν με ἁμαρτημάτων τρικυμίᾳ ποντούμενον, μετανοίας πρός ὅρμον ἰθύνων με» (Μόνε αγαθέ Κύριε, που είσαι η πηγή του ελέους και ο Αμνός του Θεού, Συ που σηκώνεις ως Θεός τα εγκλήματα και τις αμαρτίες του κόσμου, σώσε με καθώς καταποντίζομαι από την τρικυμία των αμαρτημάτων μου, κατευθύνοντάς με προς το λιμάνι της μετάνοιας).<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">«Νηστεία καθαρά, μακρυσμός ἁμαρτίας, ἀλλοτρίωσις παθῶν, ἀγάπη πρός Θεόν, προσευχῆς ἐπιμέλεια, δάκρυα σύν κατανύξει, καί πενήτων προμήθεια, ὡς ὁ Χριστός ἐν Γραφαῖς ἐπηγγείλατο» (Αυτή είναι η καθαρή νηστεία: να απομακρυνθούμε από την αμαρτία, να γίνουμε ξένοι από τα πάθη μας, να αγαπήσουμε τον Θεό, να δείξουμε επιμέλεια στην προσευχή, να δακρύσουμε με κατάνυξη, και να φροντίζουμε τους πτωχούς. Αυτό μας έδωσε εντολή ο Χριστός στις Γραφές).<o:p></o:p><p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">«Πληγέντα τήν ψυχήν ἁμαρτίας ρομφαίᾳ, καί κατάστικτον πολλοῖς ὑπάρχοντα κακοῖς, Ἰατρέ τῶν ψυχῶν ἡμῶν, ἴασαι ὡς εὐεργέτης, ἐπιθείς μοι τά φάρμακα τῶν σοφῶν ἐντολῶν σου, φιλάνθρωπε» (Φιλάνθρωπε Κύριε, ιατρέ των ψυχών μας, γιάτρεψέ με ως ευεργέτης που είσαι με τα φάρμακα των σοφών εντολών σου. Κι αυτό γιατί πληγώθηκε η ψυχή μου από το ξίφος της αμαρτίας κι είμαι γεμάτος από τα τραύματα των πολλών μου κακών).<p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;">Σχολιάζουμε δι’ ολίγων τον πρώτο ύμνο του εμπνευσμένου υμνογράφου, που είναι και αυτός (όπως και οι άλλοι ασφαλώς ύμνοι) πλήρης χάριτος Πνεύματος Αγίου. Με τη χάρη του Θεού λοιπόν αναγνωρίζει ο Ιωσήφ ότι βρίσκεται σ’ έναν κόσμο που κείται στην αμαρτία, συνεπώς ανά πάσα στιγμή υπάρχει ο κίνδυνος καταποντισμού του. Ποιος μπορεί να καυχηθεί ότι είναι αμέτοχος αμαρτιών; Μπορεί ο χριστιανός να έχει βαπτισθεί και να έχει γίνει μέλος Χριστού, όμως δεν παύει στον κόσμο αυτόν να δέχεται τις επιρροές του «παλαιού» ανθρώπου στην ύπαρξή του, καθώς και τις επιρροές του όλου (εξίσου αμαρτωλού) περίγυρού του, κυρίως δε τις επιθέσεις του Πονηρού, ο οποίος χαρά έχει, στον βαθμό που του επιτρέπει βεβαίως ο παντοδύναμος Κύριος, να ταλαιπωρεί τον άνθρωπο και να θέλει να τον σύρει στη δική του κόλαση και τη δική του δυστυχία. Μας μεταφέρει στο σημείο αυτό ο υμνογράφος στον καταποντισμό του αποστόλου Πέτρου στη θάλασσα της Γαλιλαίας, όταν θέλησε να περπατήσει σαν τον Κύριο πάνω στα κύματα. Τα κύματα «έκλεψαν» την προσοχή του και χάνοντας την προσήλωσή του στον Κύριο που τον καλούσε, άρχισε να βυθίζεται και να χάνεται! «Κύριε, σῶσόν με», άρχισε να κραυγάζει. Κι ο Κύριος βεβαίως τον έσωσε, ελέγχοντας όμως την ολιγοπιστία του. Στην ίδια θέση, λέει ο υμνογράφος ότι είναι και ο ίδιος, συνεπώς όλοι οι πιστοί. Τα κύματα της θάλασσας της ζωής, κύματα της αμαρτίας, πάνε να μας ρουφήξουν και να καταποντιστούμε. Όμως, όπως και ο Πέτρος, έτσι κι ο υμνογράφος: έχει μπροστά του τον Κύριο, τον γεμάτο αγάπη, Αυτόν που σήκωσε τις αμαρτίες όλου του κόσμου πάνω Του για τη σωτηρία μας, οπότε σ’ Αυτόν κραυγάζει: σώσε με, Κύριε του ελέους. Για να προσθέσει όμως πού βρίσκεται η σωτηρία αυτή: μόνο στη μετάνοια. Η μετάνοια συνιστά το λιμάνι της ζωής, την ασφάλεια του ανθρώπου, γιατί είναι ο μονόδρομος που οδηγεί αμέσως στο σπίτι του Πατέρα.<p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13.524px; line-height: 20.286px; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"> <a href="http://pgdorbas.blogspot.com/2021/03/blog-post_22.html" target="_blank">ΠΗΓΗ</a>

ΔΕΥΤΕΡΑ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Έχοντας εισέλθει στη δεύτερη εβδομάδα των φωτοποιών Νηστειών, αξίζει να μετάσχουμε έστω και λίγο της πνευματικής τράπεζας που μας παραθέτε...

Ναυπάκτου: «Η αντίδραση στον εμβολιασμό είναι πιο επικίνδυνη από ενδεχόμενες παρενέργειες»

<img alt="embolia naypaktoy" loading="lazy" src="https://www.romfea.gr/images/article-images/2021/03/romfea2/pis/kir_orthodoxias/embolia_naypaktoy.jpg" style="border: 1px solid rgb(0, 0, 0); height: auto; max-width: 100%; vertical-align: middle;" />Συνέντευξη του Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ (Μάνος Χαραλαμπάκης, 22.3.2021)<hr style="background-color: white; border-bottom-color: rgb(255, 255, 255); border-bottom-style: solid; border-image: initial; border-left: 0px; border-right: 0px; border-top-color: rgb(238, 238, 238); border-top-style: solid; color: #333333; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 16px; margin: 20px 0px;" />Ο μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος με τον μειλίχιο λόγο και το συγγραφικό ρεκόρ αναφέρεται στα σημερινά προβλήματα της Εκκλησίας, ένα μόνο εκ των οποίων είναι ο κορωνοϊός, και στους τρεις Αρχιεπισκόπους με τους οποίους συνεργάστηκεΗταν ο πρώτος από την Εκκλησία που εμβολιάστηκε. Και όπως τότε έτσι και τώρα ο μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος στέλνει ξεκάθαρο μήνυμα: «Σε έναν τέτοιο πόλεμο η αντίδραση στον εμβολιασμό είναι πιο επικίνδυνη από τις ενδεχόμενες παρενέργειες από το εμβόλιο».Ο 76χρονος ιεράρχης αποτελεί μία από τις πιο ξεχωριστές φυσιογνωμίες της Ιεραρχίας. Λίγοι αρχιερείς καταφέρνουν να αφήσουν προσωπικό στίγμα. Αυτός το έχει πετύχει. Δεν έχει τυχαία το προσωνύμιο ο «λόγιος».Εχει ένα ασύλληπτο ρεκόρ: έχει γράψει 110 βιβλία με θεολογικό, εκκλησιολογικό, κοινωνικό περιεχόμενο. Και συνεχίζει. Αλλωστε αν δεν είχε γίνει παπάς, όπως λέει, θα είχε ακολουθήσει ακαδημαϊκή καριέρα στη Θεολογία.Το ασκητικό «προφίλ» του δεν οφείλεται μόνο στον σωματότυπό του αλλά και στον μειλίχιο λόγο του. Ουδέποτε έχει διατυπώσει ακραίες θέσεις. Αντίθετα έχει την ικανότητα να συνθέτει.Ισως γι' αυτό η Ιερά Σύνοδος του έχει εμπιστευτεί αμέτρητες φορές τον ρόλο του «πορτ παρόλ», του εκπροσώπου της δηλαδή. Εχει συνεργαστεί και με τους τρεις τελευταίους Αρχιεπισκόπους.«Αυθεντικός άνθρωπος ο Σεραφείμ», «οραματιστής» ο Χριστόδουλος, «ισορροπιστής και ήρεμη ηγετική δύναμη ο Ιερώνυμος» λέει.Σ' αυτή την κουβέντα που έκανα μαζί του απαντάει για όλα και «χτυπάει» καμπανάκια και... καμπάνες προς όλες τις κατευθύνσεις.Καυτηριάζει τη διαδοχολογία και δεν διστάζει να μιλήσει για τα προβλήματα της Εκκλησίας.Για την ατομική θρησκευτικότητα που δημιουργείται εξαιτίας της πανδημίας ή για τη λιγοστή συμμετοχή των νέων στα εκκλησιαστικά πράγματα.Υποστηρίζει ότι η άποψη περί της μεγάλης εκκλησιαστικής περιουσίας είναι μύθος και προσθέτει ότι ίδιος δεν έχει ούτε τραπεζικό λογαριασμό.Σεβασμιότατε, εμβολιαστήκατε πρώτος από την Εκκλησία και είπατε χαρακτηριστικά «στον "πόλεμο" της πανδημίας ένα όπλο είναι το εμβόλιο». Οι εμβολιασμοί είναι απαραίτητοι για να θωρακιστούμε από τον κορωνοϊό;Η πανδημία που περνάμε είναι ένας αόρατος πόλεμος, που οδηγεί τους ανθρώπους στα νοσοκομεία, στον θάνατο, διαλύει τις κοινωνικές σχέσεις, μειώνει το εκκλησίασμα, κλείνει πανεπιστήμια και σχολεία, δημιουργεί οικονομικά προβλήματα, παραλύει την αγορά. Στον πόλεμο αυτόν ένα από τα βασικά όπλα είναι και ο εμβολιασμός, ο οποίος επαναφέρει την κοινωνία στην κανονικότητα. Σε έναν τέτοιο πόλεμο η αντίδραση στον εμβολιασμό είναι πιο επικίνδυνη από τις ενδεχόμενες παρενέργειες από το εμβόλιο. Οσοι συνιστούν στους χριστιανούς να μη λαμβάνουν μέτρα προφύλαξης έχουν ευθύνη για τις ασθένειες και τους θανάτους των ανθρώπων και την ταλαιπωρία τους.Μένω στον κορωνοϊό. Θύματα από τη νόσο είχε και η Ιεραρχία. Θεωρείτε ότι η πανδημία και η καραντίνα θα επηρεάσει γενικότερα τη ζωή της Εκκλησίας; Θα είναι ίδια η Εκκλησία την επόμενη μέρα;Οχι μόνον ιεράρχες, αλλά και κληρικοί και μοναχοί υπήρξαν και υπάρχουν θύματα του κορωνοϊού. Και εμείς ζούμε στην ίδια κοινωνία και όχι σε μια προστατευτική γυάλα. Η φθαρτότητα του σώματος και οι ιοί είναι μια πραγματικότητα, και μόνον όσοι έχουν μυωπία δεν μπορούν να το δουν. Ηδη έχουν δημιουργηθεί πολλά προβλήματα μέσα στην Εκκλησία, από την αραίωση του εκκλησιάσματος και τις ατομικές εκφράσεις της πίστεως των χριστιανών, αφού αρχίζει να δημιουργείται μια «ατομική θρησκευτικότητα», που διασπά την ενοριακή ζωή. Η επόμενη ημέρα θα είναι δύσκολη και χρειάζεται καλός προγραμματισμός και επίπονη ποιμαντική δράση.Μέσα στην πανδημία είδαμε και διαγκωνισμούς δηλώσεων από κάποιους ιεράρχες. Ξύπνησε η διαδοχολογία;Είναι φυσικό να υπάρχουν ποικίλα χαρίσματα μέσα στην Εκκλησία και διάφοροι τρόποι αντιμετωπίσεως των προβλημάτων, επικρατούν ποικίλες απόψεις μεταξύ των δύο άκρων, δηλαδή των μοντέρνων και των συντηρητικών. Γι' αυτό πάντοτε χρειάζεται η αρετή της μεσότητας, γιατί «οι ακρότητες είναι ισότητες». Μέχρις ότου η Διαρκής Ιερά Σύνοδος βάλει μια τάξη και εξουσιοδοτήσει να ομιλούν μόνον οι εκπρόσωποί της, είχαμε όντως πολλές αντίθετες μεταξύ τους δηλώσεις. Για το αν ξύπνησε η διαδοχολογία, νομίζω ότι έχουμε Αρχιεπίσκοπο, που μάλιστα λειτουργεί ισορροπητικά, και δεν πρέπει να δημιουργείται συζήτηση για διαδοχή. Αλλά δεν μπορώ να εισέλθω στο εσωτερικό κάθε ανθρώπου και να γίνω κριτής των διαλογισμών του, αφού «άβυσσος η καρδία του ανθρώπου».Εχετε ένα ανεπανάληπτο ρεκόρ και γι' αυτό σάς συνοδεύει το προσωνύμιο ο «λόγιος της Ιεραρχίας». Εχετε γράψει 110 βιβλία. Πώς έχει προκύψει αυτό το πλούσιο συγγραφικό έργο;Πάντοτε με απασχολούσε ο συνδυασμός θεολογίας και ποιμαντικής, γι' αυτό ενδιαφερόμουν για τη θεολογία της Εκκλησίας και την ποιμαντική της. Αυτό με ενδιέφερε από τα πρώτα βήματα που έκανα στην ιεροσύνη. Από εκεί προέκυψε η συγγραφή των βιβλίων. Αρχισα τη συγγραφή από το 1978, δηλαδή πριν από 43 χρόνια, και πολλά έχουν μεταφρασθεί σε 25 ξένες γλώσσες, γιατί φαίνεται προκάλεσαν την προσοχή των ξένων. Πάντα είχα μια όρεξη να γράφω, αισθάνθηκα ότι είχα ένα ιδιαίτερο χάρισμα και οι περιστάσεις με βοήθησαν να το αξιοποιήσω.Παραλίγο να χάσω το μέτρημα. Μόλις τον Φεβρουάριο εκδόθηκε το νέο σας βιβλίο «Πατερική και Σχολαστική Θεολογία και το Περιβάλλον τους - με βάση τις προφορικές παραδόσεις του π. Ιωάννου Ρωμανίδη» που αποτελεί έρευνα ετών. Δύο λόγια;Το τελευταίο αυτό βιβλίο νομίζω είναι το αποκορύφωμα μιας επίπονης και πολυχρόνιας ερευνητικής δουλειάς στη συνάντηση της ορθοδόξου θεολογίας με τα σύγχρονα θρησκευτικά και ιδεολογικά ρεύματα. Κάποια καθηγήτρια μου είπε: «Στοιχειοθετήσατε ένα βιβλίο, με βάση ένα άυλο αρχειακό υλικό», δηλαδή τις απομαγνητοφωνημένες προφορικές ομιλίες του π. Ιωάννη Ρωμανίδη, ενός σπουδαίου θεολόγου, που μεγάλωσε στην Αμερική και γνώρισε όλα τα σύγχρονα θεολογικά και φιλοσοφικά ρεύματα. Πρόκειται, όπως μου είπαν άλλοι καθηγητές, για μια «εγκυκλοπαίδεια της ορθόδοξης θεολογίας και φιλοσοφίας», ακόμη για μια «ιστορία του ευρωπαϊκού πολιτισμού», για ένα «πανόραμα της Δυτικής περιπέτειας» από ορθόδοξη θέαση. Ευχαριστώ τον Θεό, γιατί μου έδωσε δύναμη να το εκδώσω.Γίνατε μητροπολίτης επί Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ. Ζήσατε τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, τώρα τον Ιερώνυμο. Μία λέξη που χαρακτηρίζει τον καθένα;Ημουν για οκτώ χρόνια στενός συνεργάτης του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ στον τομέα της Νεότητος, πριν γίνω μητροπολίτης το 1995. Τώρα, σε σύνολο 82 αρχιερέων έχω την 16η θέση από την αρχή. Δοξάζω τον Θεό γι' αυτό. Ολα αυτά τα χρόνια συνεργάσθηκα αρμονικά και με τους τρεις Αρχιεπισκόπους. Ο Σεραφείμ ήταν αυθεντικός άνθρωπος, εκφραστής μιας λαϊκής παράδοσης, έχοντας φυσικά ηγετικά προσόντα. Ο Χριστόδουλος ήταν ταλαντούχος άνθρωπος, οραματιστής και ευαίσθητος στον εσωτερικό του κόσμο. Ο Ιερώνυμος είναι ισορροπιστής, μια ήρεμη ηγετική δύναμη και σε μεγάλο βαθμό ευφυής. Ο καθένας έχει τα χαρίσματά του. Οταν τα χαρίσματα τίθενται για το καλό της Εκκλησίας, τότε παράγεται έργο.Ο κόσμος θεωρεί τους επισκόπους λίγο απόμακρους. Ισως λόγω των καθηκόντων και της θέσης τους. Ο μητροπολίτης Ιερόθεος πώς περνάει τον ελεύθερο χρόνο του;Γνωρίζω ότι οι περισσότεροι επίσκοποι λόγω της θέσεώς τους έρχονται σε επικοινωνία με πολλούς ανθρώπους, πιο πολύ από άλλους. Δεν έχω δικό μου ελεύθερο χρόνο, γιατί γεμίζω πάντοτε κάθε κενό, θα προτιμούσα δε οι ώρες του ημερόνυχτου να ήταν περισσότερες. Εκτός των λειτουργικών και ποιμαντικών καθηκόντων μου, και των τηλεσυναντήσεων τώρα κατά την περίοδο της πανδημίας, γεμίζω τον χρόνο μου με διάβασμα και γράψιμο. Αυτό είναι το μεράκι μου, αυτό με ξεκουράζει. Ενίοτε αναπαύομαι να γράφω ποιήματα, τα οποία είναι αδημοσίευτα. Μου αρέσει ακόμη να επικοινωνώ με τους ανθρώπους με επιστολές και διατηρώ πλούσιο αρχείο απαντήσεων.Αμέτρητες φορές έχετε βρεθεί στον ρόλο εκπροσώπου Τύπου της ΔΙΣ και της Ιεραρχίας. Εμπιστοσύνη στο πρόσωπό σας;Είναι αλήθεια ότι από την εποχή του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, ο οποίος με εκτιμούσε και άκουγε την άποψή μου σε δύσκολα θέματα, πολλές φορές μου ανατέθηκε αυτό το υπεύθυνο έργο του εκπροσώπου τύπου. Δεν ξέρω αν αυτό θεωρείται εμπιστοσύνη, αλλά έχω καταλάβει ότι ο εκπρόσωπος τύπου της Εκκλησίας πρέπει να ενημερώνει τους δημοσιογράφους με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, χωρίς ο ίδιος να γίνεται είδηση.Ξεχωρίζετε στην Ιεραρχία και για έναν άλλο λόγο. Δεν ξέρω αν ασκείστε, αλλά είστε από τους πιο «fit» (θα μας κυνηγάει ο Μπαμπινιώτης). Πώς τα καταφέρνετε;Δεν ασκούμαι ιδιαίτερα, αλλά νομίζω, ότι πέρα από τον σωματότυπο κάθε ανθρώπου, παίζει ρόλο η ολιγάρκεια σε όλα.Εκκλησιαστική περιουσία;Η άποψη ότι η Εκκλησία έχει μεγάλη περιουσία είναι ένας μύθος. Πολλοί κατηγορούν την Εκκλησία, γιατί έδωσε το 96% της αρχικής περιουσίας της στο Κράτος και δεν την αξιοποίησε, για να αποκτήσει μια οικονομική αυτονομία, όπως το κάνει η Εκκλησία της Κύπρου. Αλλά η Εκκλησία είναι η μάνα των ανθρώπων και θέλει να θυσιάζεται. Μπορώ να προσθέσω ότι η μητρόπολή μου είναι από τις πτωχότερες μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος και συντηρείται κυρίως από τις δωρεές όσων μας αγαπούν και από την εθελοντική προσφορά. Σε προσωπικό επίπεδο, εκτός από την ετήσια φορολογική δήλωση, καταθέτω κάθε χρόνο το «πόθεν έσχες», επειδή είμαι πρόεδρος της Εφορείας της Δημόσιας Βιβλιοθήκης, όπου φαίνεται ότι δεν διαθέτω ούτε ακίνητη περιουσία ούτε τραπεζικό λογαριασμό, αποποιούμαι ακόμη και τα συγγραφικά μου δικαιώματα από τα βιβλία μου. Υπάρχουν και άλλοι αρχιερείς που ζουν κατ' αυτόν τον τρόπο.Η διδασκαλία των Θρησκευτικών;Και για τα Θρησκευτικά που διδάσκονταν στα σχολεία γράφηκαν πολλά μυθώδη, ότι δήθεν είχαν κατηχητικό χαρακτήρα και έπρεπε να γίνουν Θρησκειολογικά. Ομως ποτέ τα Θρησκευτικά στα σχολεία δεν ήταν «κατηχητικό μάθημα», αλλά πάντοτε είχαν γνωσιολογική, πολιτισμική και θρησκειολογική προοπτική. Δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει ήρεμη συζήτηση στο θέμα αυτό, μέσα στην μέγγενη των διαφόρων ιδεολογιών.Νέοι και Εκκλησία; Είστε ικανοποιημένος από τη συμμετοχή τους;Δεν είμαι καθόλου ικανοποιημένος. Γίνονται πολλές προσπάθειες, όπου υπάρχουν ευαίσθητοι κληρικοί, αλλά η πλειοψηφία των νέων είναι εκτός της λατρευτικής ζωής, αν και είναι μέλη της Εκκλησίας. Συνήθως, όπως έλεγε ο Κόνραντ Λόρεντς, οι νέοι διακατέχονται από τη «νεοφιλία», το να γνωρίσουν κάτι καινούργιο, αλλά όταν περνάει η νεανική ηλικία τότε εκδηλώνουν το φαινόμενο της «καθυστερημένης υπακοής», δηλαδή επιστρέφουν στις παραδεδομένες αξίες.Μήπως η Ορθόδοξη Εκκλησία ύστερα από 2.000 χρόνια πρέπει να επανεξετάσει κάποιους κανόνες;Οι ίδιοι οι ιεροί κανόνες έχουν μέσα τους μια εσωτερική ελευθερία, αλλά και την οικονομία, αρκεί να τους ερμηνεύει ένας γνώστης της παράδοσης, γιατί δεν είναι νομικά κείμενα. Ο χώρος της Εκκλησίας είναι ένας χώρος ελευθερίας και αγάπης. Συνήθως τα ισχυρά δεσμά στον άνθρωπο επιβάλλονται από τα ποικιλώνυμα πάθη.Γιατί γίνατε παπάς, και αν δεν είχατε γίνει παπάς, τι;Οταν ήμουν φοιτητής της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης με είλκυε η έρευνα, η σπουδή, η επιστήμη και είχα προτάσεις από καθηγητές για να προχωρήσω σε ακαδημαϊκή εξέλιξη. Ομως με είλκυσε περισσότερο η μορφή του αγίου Καλλινίκου, μητροπολίτη Εδέσσης και πήγα κοντά του. Ετσι έζησα για 15 χρόνια μέσα στο Μητροπολιτικό Οίκημα στην Εδεσσα με έναν άγιο και ασκητή επίσκοπο και γνώρισα τη φιλανθρωπία του Θεού και την ευαισθησία της Εκκλησίας. Αυτό με γέμισε εσωτερικά και μου έδωσε νόημα ζωή. Το μεγαλύτερο δώρο που μου έδωσε ο Θεός ήταν να γνωρίσω έναν άγιο επίσκοπο, και στην συνέχεια να γνωρίσω άλλους αγίους, όπως τον άγιο Σωφρόνιο, τον άγιο Παΐσιο, τον άγιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη. Εζησα το εσωτερικό βάθος της Εκκλησίας. <a href="https://www.romfea.gr/ieres-mitropoleis/42547-nafpaktou-i-antidrasi-ston-emvoliasmo-einai-pio-epikindyni-apo-endexomenes-parenergeies" target="_blank">ΠΗΓΗ</a>

Ναυπάκτου: «Η αντίδραση στον εμβολιασμό είναι πιο επικίνδυνη από ενδεχόμενες παρενέργειες»

Συνέντευξη του Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ (Μάνος Χαραλαμπάκης, 22.3.2021) Ο μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος με ...