Ορθοδοξία και φανατισμός (Πρωτοπρεσβύτερου Γεώργιου Δ. Μεταλληνού)

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div style="border: 0px currentcolor; font-style: inherit; margin-bottom: 10px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> <b><span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;">Τί είναι φανατισμός;</span></b></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <b><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhqLkHTgY6oVjGPDuAUON3MzTDwvK-rzN64UlHSXvSjJd4JUPv9Cz9-5HfWuCB1C2N0rrD-A-1ZtQJQ9uVTPT7SRIucq6u4kRDogbwpvWm-Y-wQf_i-ykf5v7GGnuIYDxIHIH-O45oOtjE/s1600/%25CF%2580%25CE%259C%25CE%25B5%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25B7%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2582.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><img border="0" data-original-height="194" data-original-width="259" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhqLkHTgY6oVjGPDuAUON3MzTDwvK-rzN64UlHSXvSjJd4JUPv9Cz9-5HfWuCB1C2N0rrD-A-1ZtQJQ9uVTPT7SRIucq6u4kRDogbwpvWm-Y-wQf_i-ykf5v7GGnuIYDxIHIH-O45oOtjE/s1600/%25CF%2580%25CE%259C%25CE%25B5%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25B7%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2582.jpg" /></span></a></b></div> <span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><br /></span> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-weight: inherit;"><span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;">Γιατί η θεοκρατία ευνοεί την βιαιότερη μορφή φανατισμού;</span></span></div> <span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><span style="font-weight: inherit;"><div style="text-align: justify;"> <span style="font-weight: inherit;">Γιατί επιστρατεύεται ο Θεός για να υπηρετήσει τις κρατικές επιλογές;</span></div> </span><span style="font-weight: inherit;"><div style="text-align: justify;"> <span style="font-weight: inherit;">Ιερός πόλεμος και ιδεολογικοποίηση της πίστης.</span></div> </span><span style="font-weight: inherit;"><div style="text-align: justify;"> <span style="font-weight: inherit;">Διαφορές δυτικής και Ορθόδοξης λογικής.</span></div> </span><span style="font-weight: inherit;"><div style="text-align: justify;"> <span style="font-weight: inherit;">Η ορθοδοξία υπέρβαση της ιδεολογίας, της θρησκείας και της ηθικής.</span></div> </span><span style="font-weight: inherit;"><div style="text-align: justify;"> <span style="font-weight: inherit;">Γιατί ο πόλεμος δεν μπορεί να ιεροποιηθεί;</span></div> </span><span style="font-weight: inherit;"><div style="text-align: justify;"> <span style="font-weight: inherit;">Εξωτερική και εσωτερική βία!</span></div> </span><span style="font-weight: inherit;"><div style="text-align: justify;"> <span style="font-weight: inherit;">Καταπολέμηση της τρομοκρατίας.</span></div> </span><span style="font-weight: inherit;"><div style="text-align: justify;"> <span style="font-weight: inherit;">Συνοδικό σύστημα.</span></div> </span><span style="font-weight: inherit;"><div style="text-align: justify;"> <span style="font-weight: inherit;">Το εθνικιστικό πνεύμα ως παρέκκλιση.</span></div> </span><span style="font-weight: inherit;"><div style="text-align: justify;"> <span style="font-weight: inherit;">Το θέμα των ταυτοτήτων ως ομολογία και ορθόδοξη μαρτυρία. </span><span style="font-weight: inherit;"><span id="more-289" style="border: 0px currentcolor; font-style: inherit; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></span></span><span style="font-weight: inherit;">1.</span><span style="font-weight: inherit;"> Οι αλυσιδωτές εκρήξεις βιαι­ότητας και μισαλλοδοξίας, που κά­νουν την ατμόσφαιρα του πλανήτη μας καταθλιπτική, έφεραν στην επιφάνεια τους όρους </span><span style="font-weight: inherit;">φανατικός</span><span style="font-weight: inherit;"> και </span><span style="font-weight: inherit;">φανατισμός</span><span style="font-weight: inherit;">, και τις απάν­θρωπες εφαρμογές τους. Ο χαρα­κτηρισμός, όμως, των ιδεολογιών, που εμπλέκονται στη θλιβερή αυτή αντιπαράθεση ως «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">φανατικών</em><span style="font-weight: inherit;">» πα­ραπέμπει αυτόματα στο χώρο της θρησκείας, όπου οι όροι κυριολεκτούνται. Το επίθετο </span><span style="font-weight: inherit;">φανατικός</span><span style="font-weight: inherit;"> (</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">fanaticus</em><span style="font-weight: inherit;">) συνδέεται με το fanum, που σημαίνει «ναός» – ιερό και προσδιορίζει αυτόν, που είναι συν­δεδεμένος με κάποιο «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ιερό</em><span style="font-weight: inherit;">». </span><span style="font-weight: inherit;">Φα­νατικοί</span><span style="font-weight: inherit;"> χαρακτηρίζονταν οι «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">θε­όληπτοι</em><span style="font-weight: inherit;">», οι κατεχόμενοι από κά­ποιο δαίμονα ή ευρισκόμενοι υπό την επιρροή του θείου (</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Κικ., De Divin. 2, 57</em><span style="font-weight: inherit;">). </span><b><span style="color: red;">Ο </span><span style="color: red;">φανατικός κυριαρ­χείται από την —αναπόδεικτη— πίστη, ότι τελεί σε άμεση κοινωνία με την θεότητα του, που του αναθέτει κάποια υψηλή αποστολή (θρησκευτική, πολιτική ή κοινωνική), για να τη πραγματώσει, χρησιμο­ποιώντας κάθε δυνατό μέσο, ακό­μη και τη βία. Η «<em style="border: 0px currentcolor; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ιδέα</em>» του φανα­τικού μεταβάλλεται έτσι σε «<em style="border: 0px currentcolor; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">αλή­θεια πάνω από κάθε άλλη</em></span><span style="color: red;">», που πρέπει να επιβληθεί σ’ όλες τις άλλες</span></b><span style="font-weight: inherit;">. Σ’ αυτή τη συλλογιστική ο </span><span style="font-weight: inherit;">φανατισμός</span><span style="font-weight: inherit;"> δεν κλείνεται στα όρια μόνο της θρησκευτικής ομάδας, αλλά επεκτείνεται εξ ίσου στο χώρο της πολιτικής ιδεολογίας, συναπτόμενος με τάσεις ολοκλη­ρωτισμού και σωβινισμού (=εκ­φυλισμού του πατριωτισμού), που κυριαρχούνται επίσης από φανατι­σμό και μισαλλοδοξία.</span></div> </span><b><div style="text-align: justify;"> <b>Οι συμπεριφορές των φανα­τικών εκτείνονται σε ένα μεγάλο φάσμα, από την μυστικιστική απο­μόνωση, ως το ανεξέλεγκτο πάθος, την εξαλλοσύνη και απολυτότητα του ζηλωτισμού (φουνταμενταλισμού), την εκδικητικότητα και επι­θετικότητα, που λειτουργούν τυ­φλά και έξω από κάθε όριο λογικής και σύνεσης.<span style="color: red;"> Προσφυέστατα έχει λεχθεί, ότι «<em style="border: 0px currentcolor; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία από την συνάντηση του ηλιθίου (εδώ ανήκει και ο φανατικός) με μιαν ιδέα</em>»!</span></b><span style="font-weight: inherit;"> Η ψυχολο­γία και η ιατροδικαστική διακριβώνουν στον φανατισμό ένα είδος παράνοιας, που ανήκει στην ψυχοπαθολογία της θρησκευτικής ομάδας, της σέκτας αλλά και της πολιτικής φατρίας, διότι οι φανατικές ακρότητες δεν χαρακτηρίζουν μόνο, τη θρησκευτική παθολογία, αλλά και την «θρησκειοποιημένη πολιτική ομάδα, που κινείται από την ανατρεπτικότητα (όχι επαναστατισμό) και την αναρχική υποκίνηση των μαζών σε βιαιοπραγίες και κατάλυση της έννομης τάξης, ως την «κρατολατρία (κρατισμό) (έξαρση της κρατικής εξουσίας), την απολυτοποίηση, ειδωλοποίηση του κράτους, που απαιτεί τυφλή υποταγή. Μηδενισμός, αναρχία και κρατι(κι)σμός, εξ ίσου, κυριαρ­χούνται από φανατικό πνεύμα και καταφεύγουν στην τρομοκρατία, σ’ όλες τις δυνατές παραλλαγές της (καταστροφή ή εκφοβισμός των μαζών).</span></div> </b><b><div style="text-align: justify;"> <b>Την βιαιότερη μορφή φανατι­σμού ευνοεί η θεοκρατία, η συγ­κέντρωση δηλαδή θρησκευτικής και πολιτικής εξουσίας στο ίδιο πρόσωπο.</b><span style="font-weight: inherit;"> Στην περίπτωση αυτή πολιτικοποιείται η θρησκεία και θρησκειοποιείται η πολιτική. Πρέπει δε να επισημανθεί, ότι θεοκρα­τικά καθεστώτα δεν απαντούν μόνο στο Ισλάμ, αλλά και στη Χρι­στιανική Δύση (κράτος του Βατικα­νού, όπως ο πάπας είναι φορέας εκκλησιαστικής και πολιτικής ε­ξουσίας, όπως και μετριασμένα — λόγω του κοινοβουλευτισμού— στην Βρετανία, όπου ο αρχηγός του Κράτους είναι </span><span style="font-weight: inherit;">και</span><span style="font-weight: inherit;">αρχηγός της θρησκείας). Πρέπει δε ευθύς εξ αρχής να τονισθεί, ότι η Ορθοδο­ξία δεν γνώρισε </span><span style="font-weight: inherit;">θεοκρατία</span><span style="font-weight: inherit;"> στην ιστορία της, διότι διακρίνονται πάντα οι φορείς των δύο εξουσιών (εξουσιαστικών διακονιών, καλύτε­ρα), ο δε εθναρχικός θεσμός δεν είναι σφετερισμός πολιτικής εξου­σίας από τον εκκλησιαστικόν χώρο, αλλά ανάθεση (από το ακέφαλο πο­λιτειακά λαϊκό σώμα) μιας </span><span style="font-weight: inherit;">πρόσκαι­ρης</span><span style="font-weight: inherit;"> διακονίας στην εκκλησιαστική ηγεσία. Για να μιλήσουμε καθα­ρότερα: Είναι αδύνατο, από την ίδια την ουσία της Ορθοδοξίας, ένας εκκλησιαστικός ηγέτης να σφετερισθεί πολιτικό ρόλο ή πολι­τειακό αξίωμα, κάτι που στα θεο­κρατικά καθεστώτα ανατολής και δύσεως είναι αυτονόητο, ως θε­σμικά καθιερωμένο.</span></div> </b></span><br /> <div style="border: 0px currentcolor; font-style: inherit; font-weight: inherit; margin-bottom: 10px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><strong>2.</strong> Πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο, και γνωστό στη ιστορία, είναι η προσφυγή στη θρησκεία και η ζή­τηση της συνδρομής της για την ψυχολογική έξαψη των λαϊκών μαζών στην αντιμετώπιση κρισίμων καταστάσεων, όπως συνέβη μετά την 11η Σεπτ. 2001 στις Η.Π.Α. με την «αντιμετώπιση» της τρομο­κρατίας. Η πολιτική γνωρίζει την δυναμική της θρησκείας στην συναισθηματική κινητοποίηση των μαζών και τη δυνατότητα του φα­νατισμού τους για την αποδοχή κυ­βερνητικών ενεργειών, που κανείς νηφάλια δεν θα ενέκρινε (γενικευμένη καταστροφή με την μορ­φή των ναζιστικών αντιποίνων). Στις περιπτώσεις αυτές γίνεται ιδε­ολογική χρήση της θρησκείας και του θείου. Ο Θεός επιστρατεύε­ται, για να υπηρετήσει τις κρατικές επιλογές. Για να εξαφθεί το πάθος του πλήθους, φορτίζεται ο Θεός ανθρωπομορφικά, όπως στην ειδω­λολατρική αρχαιότητα. Τα ανθρώπινα πάθη προβάλλονται στο Θεό, που συστρατεύεται, για να υπηρε­τήσει τους ανθρώπινους στόχους. Έτσι, ακολουθείται η αρχή της Καμπαλά, ότι δεν έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο, άλλα ο άνθρωπος τον Θεό! Εδώ ο άνθρωπος μετα-πλάσσει τον Θεό κατά τις ορέ­ξεις του. Όλα, βέβαια, γίνονται ερήμην του Θεού, που δεν είναι δυνατόν να εμπλακεί και ενταχθεί στα άνομα σχέδιά μας. Η «<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">χρήση</em>» όμως, του Θεού και της θρησκείας εξυπηρετεί τον φανατισμό των μαζών και αυτή την μέθοδο ακο­λουθεί η πολιτική εξουσία από αιώνων.</span></div> <div style="border: 0px currentcolor; font-style: inherit; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;">Στο σημείο, όμως, αυτό αναδύε­ται και μια αντινομία. Παρά τις προσδοκίες των οιωνδήποτε εκ­συγχρονιστών για το τέλος της θρησκείας, η κλασική διαπίστωση του Πλουτάρχου («<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">…πόλεως ανιέ­ρου και αθέου […] ουδείς εστιν ή έσται θεατής</em>») αποδεικνύεται ακατάρριπτη. Με οποιαδήποτε μορφή η στροφή του ανθρώπου σε κάποιο θείο αποδεικνύεται σύμφυτη με την ανθρώπινη συνείδηση και αυτό δεν λειτουργεί μόνο θεοκεντρικά και σωστικά, άλλα και μπορεί να χρησιμοποιηθεί, όταν συντρέχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις. Πα­ράλληλα, όμως, με την ιδεολογικοποίηση της πίστης, για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί, εισάγεται και η ιδέα του «<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ιερού πολέμου</em>», που συνιστά την απαισιότερη καταξίω­ση του φανατισμού και της πολι­τικοποίησης της θρησκείας. Ένα μέρος του Ισλάμ, το φουνταμενταλιστικό, αλλά και ο δυτικοχριστιανικός κόσμος κινούνται με τις ίδιες προϋποθέσεις και μεθόδους, με βάση δηλαδή την χρήση της θρη­σκείας για πολιτικούς στόχους και την ιεροποίηση του πολέμου. Και στο μεν Ισλάμ, για ιστορικούς λό­γους αυτό είναι μόνιμη απ’ αρχής τακτική. Το πρόβλημα είναι με την χριστιανικότητα ενός κόσμου, που θέλει να λέγεται χριστιανικός.</span></div> <div style="border: 0px currentcolor; font-style: inherit; font-weight: inherit; margin-bottom: 10px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><strong>3.</strong> Η αναφορά, όμως, στον Χριστιανισμό απαιτεί σαφή οριοθέτη­ση Δυτικού και Ανατολικού Χρι­στιανισμού, Παπισμού – Προτε­σταντισμών και Ορθοδοξίας. Ό­ταν δεν γίνεται αυτή η διάκριση και  δεν λαμβάνεται υπόψη η διαφορο­ποίηση του δυτικού χριστιανισμού από την Ορθοδοξία, οδηγούμεθα σε ανεπίτρεπτες παρεξηγήσεις και συγχύσεις. Από την εκφράγκευση της Δύσεως, που ομολογείται από τους ίδιους τους δυτικούς ιστορικούς (<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">πρόσφατη σχετική διατριβή του James Russel, 1994</em>) και η οποία κορυφώνεται με την φραγ­κική, κατάκτηση και του πατριαρ­χικού θρόνου της Παλαιάς Ρώμης (πρώτος φραγκογερμανός πάπας το 1046), πραγματοποιείται η δια­φοροποίηση της δυτικής χριστια­νικής κοινωνίας όχι μόνο θεολογι­κά, αλλά και πολιτικά και πολιτιστικά. Η διαφοροποίηση, όμως, συν­τελείται πρωταρχικά στο χώρο της πίστης (θρησκείας), που είναι η καρδιά της κοινωνίας και του πολι­τισμού (αυτό ομολογείται και από τον S. Huntington). Η θεωρία για πο­λιτισμική σύμπτωση Ορθοδόξου και Δυτικής Ευρώπης είναι φενάκη και ιδεολόγημα των ταυτισμένων με τη Δύση πολιτικών και διανο­ουμένων για τη συσκότιση των πραγμάτων και την παραπλάνηση των αγνοούντων την ιστορία. Οι δύο πολιτισμοί, ακόμη και σήμερα, είναι «<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">άλλο και άλλο</em>».</span></div> <div style="border: 0px currentcolor; font-style: inherit; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;">H προοδευτική φραγκική επέ­κταση και κατάκτηση στη Δύση οδή­γησε στην εκκοσμίκευση και θεσμοποίηση της Εκκλησίας (<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">βρ. <strong>Βασιλ. Στεφανίδου</strong>, Εκκλ. Ιστορ., Αθ. 1959<sup style="line-height: 0;">2</sup>, σ. 488 ε.ε. και <strong>Χρ. Γιανναρά</strong>, Αλήθεια και ενότητα της Εκκλησί­ας, σ. 113 ε.ε.</em>). Στην Ανατολή, όμως, ο Χριστιανισμός, στην κοσμική διά­στασή του, μεταποιήθηκε σε κρα­τική θρησκεία (<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">πρβλ. το διάταγμα του Θεοδοσίου του Α’, 28.2.380</em>), στη δε Δύση υποβιβάσθηκε σε «<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ατομική θρησκεία</em>», δηλαδή «<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ιδεολογία ατομικών πεποιθήσεων, ηθική ατομικών αξιομισθιών και θεσμο­ποιημένη οργάνωση αντικειμενικού ελέγχου των πεποιθήσεων επί της ηθικής των ατόμων</em>» (<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Χρ. Γιαν­ναράς, σ. 44</em>). Και είναι δυνατή ιστορικά η παρακολούθηση των εξελίξε­ων, που γέννησαν και θεσμοθέτησαν τον φανατισμό και τη μισαλλο­δοξία στην ατομική και συλλογική συμπεριφορά της δυτικής χριστια­νοσύνης. Η αναφορά δε εδώ στον Δυτικό Χριστιανισμό γίνεται, για να ερμηνευθούν από την οπτική της Ορθοδοξίας οι σημερινές συμπερι­φορές.</span></div> <div style="border: 0px currentcolor; font-style: inherit; font-weight: inherit; margin-bottom: 10px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">Η γένεση του παπισμού, δογμα­τικά κατοχυρωμένου, οδήγησε στην εκκόλαψη του ολοκληρωτι­σμού στην Ευρώπη, με τη θεία κα­ταξίωση της βίας. Θεολογική θεμε­λίωση του ολοκληρωτισμού είναι το περίφημο dictatus papae (πα­πικές υπαγορεύσεις) του πάπα Γρηγορίου Ζ’ του Ιλδεβράνδη (1073-1085) σε 27 προτάσεις, με τις όποιες ο πάπας αυτοανακηρύσσε­ται απόλυτος κύριος εκκλησίας και πολιτείας («</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ο μόνος άνθρωπος, του οποίου όλοι οι πρίγκιπες φι­λούν τα πόδια</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">», «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">έχει τη δυνατότη­τα να καθαιρεί τους αυτοκράτο­ρες</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">», «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">δεν μπορεί να κριθεί από κα­νέναν</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» κ.λπ.). Ο «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">περί περιβολής</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» (de investitura) αγώνας και όλοι οι μετέπειτα πόλεμοι του παπικού κράτους είναι η εφαρμογή αυτού του πνεύματος. Η αυθεντία του Πάπα εξουδετέρωσε την αυθεντία των Οικουμενικών Συνόδων, που μεταβλήθηκαν σε συμβουλευτικά σώματα της παπικής εξουσίας. Ο πάπας μέσω του ήδη από τον με­σαίωνα θεολογουμένου αλαθήτου του (επίσημη δογματοποίηση το 1870), σφετερίσθηκε το αλάθητο των Οικουμενικών Συνόδων. Το πρωτείο εξουσίας και το αλάθητο έδωσαν στον παπικό θεσμό την ανωτάτη εξουσία στον κόσμο. Τα κράτη θεωρήθηκαν φέουδα του πάπα και οι βασιλείς υποτελείς του, σε σημείο που να του φιλούν το πό­δι και να εκτελούν καθήκοντα ιπποκόμου του. Το τριώροφο στέμμα του (ως σήμερα) δείχνει την εξου­σία του πάπα στα επίγεια, ουράνια και καταχθόνια (καθαρτήριο, συγχωροχάρτια).</span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">Βασικοί θεσμοί επιβολής της πα­πικής δύναμης και εξουσίας απέ­βησαν η Ιερά Εξέταση (εσωτερικά) και η Ουνία (αρχή το 1215, εξωτερι­κά), για την διευκόλυνση, του ε­πεκτατισμού. Το 1252 (Ιννοκέντιος Δ’) εισάγονται τα βασανιστήρια ως ανακριτική μέθοδος, πρότυπο ό­λων των μεταγενεστέρων ευρω­παϊκών ολοκληρωτισμών. Καρπός αυτού του πνεύματος υπήρξαν οι «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">σταυροφορίες</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» (η επαναφορά του όρου στα σήμερα συμβαίνον­τα, δείχνει συνέχεια αυτής της συνείδησης), με κορυφαίο απο­τρόπαιο γεγονός την 4η σταυρο­φορία (1204) και την άλωση και καταστροφή της Κωνσταντινούπο­λης. Κατά τον ιστορικό Ε. Bradford ο φανατισμός, η βία και οι ωμότητες των σταυροφόρων έκαναν τις ισλα­μικές επιδρομές να φαίνονται φιλάνθρωπες. Αυτό και άλλα ανάλο­γα έκαμαν τον Σ. Χάντινγκτον να ομολογήσει: «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δεν θεωρώ ότι το Ισλάμ είναι πια βίαιο από τις άλλες θρησκείες και αν το δείτε σωρευτι­κά, περισσότεροι άνθρωποι έχουν σφαγιασθεί ανά τους αιώνες από τους χριστιανούς παρά από τους μουσουλμάνους</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» («Ν. York </span><span style="border: 0px currentcolor; font-style: inherit; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">T</span><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">imes» / «Βήμα»).</span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">0ι θρησκευτικές αυτές κατα­βολές επέφεραν συνταρακτικές επιπτώσεις στη Δυτική κοινωνία, στις δομές και τους θεσμούς της. Διαμορφώθηκε η συνείδηση της καθολικής στράτευσης των πιστών σε μια στρατιά του Χριστού (Militia Christi) με oλοκληρωτική αφοσίωση και πειθαρχία για την εκπλήρωση των στόχων της εκκλησίας – κρά­τους. Ο Χριστός έγινε ο πολεμικός αρχηγός στον αγώνα εναντίον των δυνάμεων του κακού. Η εμφάνιση του Προτεσταντισμού, εξ άλλου, το 1517, οδήγησε στην τραγωδία των ενδοχριστιανικών πολέμων, την πλήρη εκβαρβάρωση του Χρι­στιανισμού. Η ειδωλοποίηση του Θεού μέσω της Θεολογίας απο­τύπωσε στις συνειδήσεις μια μό­νιμη πια νοοτροπία. Με αυτό τον τρόπο θεμελιώθηκε και η συνέχεια της κοινωνικής διαλεκτικής. Η παποκρατούμενη φεουδαρχία, οδή­γησε στην αντίδραση του καπιταλι­σμού – αστισμού, με τον προτεσταντικό καθαγιασμό του κέρ­δους. Οι σοσιαλισμοί, και κυρίως ο μαρξιστικός, ήταν η κορύφωση αυ­τής της διαλεκτικής διαδικασίας, που του κληροδότησε όλη την πα­θολογία του καπιταλισμού («</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">παρηλλαγμένο καπιταλισμό</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» ονόμα­σε τον μαρξισμό ο πολύ καλός γνώ­στης του, ως αρχικά οπαδός του, Ν. Μπερντιάϊεφ). Το Βατικανό του Μαρξισμού έγινε το Κρεμλίνο. Ο αλλοτριωμένος Χριστιανισμός της ευρωπαϊκής θρησκείας επιβίωσε και στον δυτικογεννημένο μαρξι­σμό ως συνέχεια της ίδιας δια­λεκτικής και νοοτροπίας.</span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">Μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, εις πείσμα όσων στο εκσυγχρονι­στικό παραλήρημά τους μιλούσαν για τα θάνατό της, επανέρχεται η θρησκεία σε σημείο, που να χρη­σιμοποιείται από τους δυτικούς φουνταμενταλιστές για την έξαψη και την φανατική συστράτευση των μαζών στην νέα δυτική σταυροφο­ρία. Η «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">εκδίκηση του Θεού των Χρι­στιανών</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» απαιτεί γενική επιστράτευση των θρησκευμάτων στο πλαί­σιο της Νέας Εποχής. Η θρησκεία προσφέρεται έτσι, ως μέσο για την εκπλήρωση των νεοεποχικών επι­διώξεων. Μήπως και ο Στάλιν δεν ανέσυρε την Ορθοδοξία από τις κα­τακόμβες της, για να αντιμετωπι­σθεί ο Χίτλερ; Πόσο ευκολότερο είναι αυτό στη Δύση, όπου συν­υπάρχουν εκατοντάδες χριστια­νικές ομολογίες και θρησκεύματα. Οι «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">αφελείς</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">», που επιμένουν να είναι οπαδοί κάποιας θρησκευτικής θεότητας, καλούνται να υπηρετή­σουν, μαζί με τους θεούς τους, την θεότητα του Καίσαρα και Άρχοντα του κόσμου τούτου!</span></span></div> </div> <div style="border: 0px currentcolor; font-style: inherit; font-weight: inherit; margin-bottom: 10px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><strong style="font-style: inherit;">4.</strong><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;"> Τί γίνεται, όμως, με την «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">καθ’ ημάς Ανατολήν</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» και την Ορθοδοξία; Δεν είναι η πρώτη φορά, που η πολιτική προσπαθεί, μέσω του Οικουμενικού Πατριαρχείου, να κι­νητοποιήσει και την (ιδρυματική) Ορθοδοξία σε μια «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">σταυροφορία</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» —χρησιμοποιήθηκε ήδη ο όρος— για την καταπολέμηση της τρομο­κρατίας, στη «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ρέμπελη</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» μορφή της φυσικά, σε συνεργασία με τα θρησκεύματα του κόσμου, και κυρίως με τη δυτική χριστιανοσύνη. Βέ­βαια, αυτή η σχεδιαζόμενη διαθρησκειακή συνεργασία εντάσσεται στα όρια της «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">εν εξελίξει</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» νεοεποχικής κίνησης προς την «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">πανθρησκεία</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» και θέτει το πρόβλημα της δυνατότητας σύμπτωσης, για να μπορεί να υπάρξει αποτελεσμα­τική συνεργασία. Φοβούμαι, ότι η Ορθοδοξία βρίσκεται και πάλι με­ταξύ δύο κατέναντι, του δυτικού και του ανατολικού, τα όποια συμπίπτουν τελικά, στην ιδεολο­γικοποίηση, δηλαδή πολιτικοποίη­ση της θρησκευτικής πίστεως. Η ισλαμική «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">τζιχάντ</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">», όποιες ερμη­νευτικές αποχρώσεις και αν λάβει, δεν παύει, όταν αναθερμανθεί ο θρησκευτικός φανατισμός, να προσλαμβάνει την έννοια του «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ιε­ρού πολέμου</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» κατά των απίστων (αυτή ήταν η ιδεολογία των Ταλιμπάν), συμπίπτοντας έτσι με την «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ιερά εκδίκηση</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">», όχι ως απόδοση δικαιοσύνης, αλλ’ ως «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ιερό πόλε­μο</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">», της άλλης πλευράς, που καθα­γιάζει τα τυφλά – γενικευμένα αντί­ποινα με θύματα αμάχους. Το κοι­νό, η νομιμοποίηση της βίας για την επιβολή της πολιτικοποιημένης θρησκείας ή της θρησκειοποιημένης πολιτικής, όπως ελέχθη. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι το ίδιο.</span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">Η Ορθοδοξία, όταν και όπου βιώνεται και λειτουργεί ως αποστολικότητα και πατερικότητα (και αυτό είναι, έστω και ελλιπώς, το φρόνημα της πλατειάς βάσης του ορθοδόξου πληρώματος), είναι υ­πέρβαση της ιδεολογίας, της θρη­σκείας και της ηθικής. Της ιδεολο­γίας, διότι βιώνεται ως εμπειρία· της θρησκείας, διότι είναι τρόπος υπάρ­ξεως και «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">οδός</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» (</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Πράξ. 9, 2</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">) προς τη θέωση και της ηθικής, διότι είναι ήθος αγιοπνευματικό και όχι εξωτε­ρική ηθική μίμηση. Οι ησυχαστικές —αυθεντικά δηλαδή ορθόδοξες— πρακτικές της «νήψεως» (καθάρσεως της καρδιάς), έστω και ανεπίγνωστα, κυριαρχούν στην ορθόδοξη λαϊκή πνευματικότητα (νηστείες, αγρυπνίες, προσευχές κ.τ.λ.) και δημιουργούν φρόνημα αγαπητικό, καταλλακτικό, ουσιαστικό και όχι εκδικητικό και φανατικό. Η δυτική χριστιανοσύνη, κυρίως στην καλβινίζουσα εκδοχή της, που είναι η βά­ση του αμερικανικού χριστιανισμού, μένει εγκλωβισμένη στον εκδικη­τικό και ανταποδοτικό Θεό της Π. Διαθήκης («</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">οφθαλμόν αντί οφθαλ­μού</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">»), που επεκτείνεται στο δόγμα «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» (</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Κριτ. 16, 30</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">), που είναι το κίνητρο των τρομοκρατών – «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">κα­μικάζι</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» της άλλης πλευράς.</span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">H δύναμη που κινεί τη συνείδη­ση του Ορθοδόξου, είναι η δικαιο­σύνη, αλλά εν αγάπη. Αγάπη δε όχι «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">προς το ομοεθνές μόνον, αλλά προς παν το ομογενές (σε κάθε άνθρωπο)</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">», που ταυτίζεται με την (ανιδιοτελή) αγάπη του Θεού (</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Κύριλλος Αλεξ. ΡG. 72,686</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">). Ακό­μη και ο </span><strong style="font-style: inherit;">αφορισμός</strong><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;"> (η φρικτή πρά­γματι αυτή εκκλησιαστική πράξη) δεν συνιστά εκδίκηση ή ποινή, επι­βαλλόμενη από την Εκκλησία στην πλάνη και τον πλανώμενο, αλλά επιβεβαιώνει «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">τον αυτοαποκλεισμό του ανθρώπου από την σωτη­ρία και υπαρκτική γνησιότητα</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» και στοχεύει στην μετάνοια και την επιστροφή του (</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">πρβλ. Α’ Κορ. 5, 1 ε.</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">). Αυτό το φρόνημα είναι διάχυτο και κυριαρχικό και γι’ αυτό δεν ευδοκίμησαν στην Ορθοδοξία θεσμοί, όπως η Ιερά Εξέταση ή οι σταυροφορίες. Δεν απουσιάζουν, βέβαια, περιπτώσεις βίαιης συμπε­ριφοράς και επιθετικότητας, κρα­τικής και εκκλησιαστικής, η διαφο­ρά, όμως, με την δυτική «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">χριστια­νική νοοτροπία</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» είναι, ότι παρόμοι­ες συμπεριφορές στην Ορθοδοξία καταδικάζονται ως αντιχριστιανι­κές, ενώ στη δυτική κοινωνία έ­χουν έμμεσα θεσμοθετηθεί, αν όχι οι ίδιες οι συμπεριφορές, τουλά­χιστον τα γενεσιουργά τους αίτια (ολοκληρωτικό πνεύμα). Είναι α­νάγκη, όμως, εδώ να επανέλθουμε στην δυτική χριστιανική σκέψη.</span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">O δυτικός χριστιανισμός έχει βαθειές θεολογικές προϋποθέσεις στον καθαγιασμό της βίας, ήδη από τον 11ο αιώνα. Η «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">θεολογία</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» του Ανσέλμου Κανταβρυγίας (|1100) «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">περί ικανοποιήσεως (satisfactio) της θείας δικαιοσύνης</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» διαποτίζει το εκεί χριστιανικό φρόνημα και δια­μορφώνει νοοτροπίες φανατισμού, που προσδιορίζουν και τις συλλο­γικές και ατομικές συμπεριφορές. Η ουσία της διδασκαλίας αυτής είναι, ότι ο Θεός στέλνει τον Υιό Του —Ιησού Χριστό στον κόσμο όχι από αγάπη προς τον άνθρωπο και τον κόσμο («</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» (θυσίασε)— μαρτυρεί ο </span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ιωάννης, 3. 17</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;"> και ο Παύλος: «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">συνίστησι (αποδεικνύει) την εαυτού αγάπην εις ημάς ο Θεός, ότι έτι αμαρτωλών όντων ημών Χρι­στός υπέρ ημών απέθανε</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">», </span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ρωμ. 5, 8</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">, που είναι η κρηπίδα της χριστια­νικής σωτηριολογίας), αλλά για να «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ικανοποιηθεί</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» για την προσβολή(!) που δέχθηκε από την ανθρώπινη αμαρτία. Το δυτικό φεουδαρχικό-ιπποτικό δίκαιο προβλήθηκε στο Θεό, μεταβάλλοντας τον χριστιανι­σμό σε είδος ειδωλολατρίας, αφού κατασκευάσθηκε Θεός, που δεν υπάρχει. Ο Θεός, έτσι, νοείται όχι ως Πατέρας, «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">πλήρης οικτιρμών και φιλανθρωπίας</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">», αλλά ως φεουδάρ­χης – τύραννος και τιμωρός, που ζη­τεί συνεχώς εκδίκηση. Αυτή η περί Θεού αντίληψη διαποτίζει όλη τη δυτική —κυρίως την καλβινική— νοοτροπία. Τα έργα του Ίγκμαρ Μπέργκμαν βεβαιώνουν μία διάχυ­τη τάση «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">θεοδικίας</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">», αποστροφής προς τον Θεό – τύραννο και εκδικη­τή, που κινεί και τον πιστό του σε εκδίκηση, και συνεπώς φανατική ανταπόδοση και όχι δικαιοσύνη. Είναι μάλλον μια άλλη κατανόηση της δικαιοσύνης.</span></span></div> </div> <div style="border: 0px currentcolor; font-style: inherit; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;">Η Ορθοδοξία, και στις ατελέστε­ρες βιώσεις της, δεν μπορεί να φθά­σει σε μια τέτοια λογική. Γι’ αυτό και απωθεί μόνιμα την έννοια του «<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ιε­ρού πολέμου</em>». Κανείς πόλεμος δεν μπορεί να ιεροποιηθεί στην Ορθό­δοξη συνείδηση, διότι ο πόλεμος είναι σατανική κατάσταση. Δεν μπο­ρεί να γίνει, ορθόδοξα, διάκριση δι­καίου και αδίκου πολέμου, ιερού και ανίερου. Ούτε να γίνει δεκτό το δόγμα «<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">πόλεμος κατά του πολέ­μου</em>», με την συντριβή των άλλων (πρβλ. το αρχαίο «<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">πάσσαλος πασσάλω εκκρούεται</em>»). Ο πόλεμος, ορθόδοξα, συνιστά αλλοτρίωση από τον Θεό και την εν Χριστώ αγάπη και προς τους εχθρούς ακόμη (<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ματθ. 5, 44</em>). Αυτό είναι ένα από τα «<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">παράδο­ξα</em>» της πίστεώς μας. Ο Χριστός διευκρίνησε: «<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">πάντες οι λαβόντες μάχαιραν εν μαχαίρα αποθανούνται</em>» (<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ματθ. 26,52</em>). Αυτό είναι το αυθεν­τικό κήρυγμα «<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">μη βίας</em>». Η στράτευ­ση των Χριστιανών στην αυτοκρατο­ρία της Νέας Ρώμης υπήρξε «<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">έκπλη­ξη</em>» για τους Αγίους, τους αυθεντικούς ενσαρκωτές και εκφραστές της Ορθοδοξίας, που γρήγορα (4ο αι.) έδωσε την απάντησή της. Ο Μέ­γας Αθανάσιος (<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Επ. προς Αμμούν, ΡG. 26,1173 β</em>) και ο Μέγας Βασίλει­ος (κανόνας 13 λέγουν, ότι τιμώνται οι μετέχοντες και φονεύοντες σε <strong>αμυντικό (ή απελευθερωτικό)</strong> πό­λεμο (όταν είναι <strong>άμυνα</strong> «<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">υπέρ σω­φροσύνης και ευσεβείας</em>» κατά τον Μ. Βασίλειο, που το τονίζει: «<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">αμυνομένοις</em>»!). Είναι η μόνη κατ’ οικονομίαν» εξαίρεση στον κανόνα, ως πραγμάτωση του Κυριακού λόγου: «<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις θη (να θυσιάσει) την ψυχήν (ζωήν) αυτού υπέρ των φίλων αυτού</em>» (των συνανθρώπων του) (<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ιωάνν. 15.13</em>). Είναι δηλαδή αυτοθυσία και όχι εκδικητικότητα. Όταν, όμως, ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς (963-969), λόγω των πολλών αμυν­τικών πολέμων της αυτοκρατορίας, ζήτησε από την Εκκλησία οι φονευόμενοι στον πόλεμο να ανακη­ρύσσονται μάρτυρες, ο Πατριάρχης Πολύευκτος και η Σύνοδος απέρρι­ψαν την πρόταση ως μη χριστιανική. (<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Για το θέμα βλ. πρόχειρα: π. Γ. Δ. Μεταλληνού, Αγιότης μαρτυρουμένη, στο: Λόγος ως αντίλογος, Αθήναι 1998<sup style="line-height: 0;">2</sup>, σ. 49 ε.ε. κάθε <strong>αγιο­ποίηση</strong> είναι παπισμός…</em>). Καταλα­βαίνουμε, συνεπώς, πόσο απομακρυνόμεθα από το πνεύμα αυτό στα νεώτερα χρόνια… Έχω διακηρύξει πολλές φορές ότι το προτεινόμενο «<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">τόξο</em>» των Ορθοδόξων δεν μπορεί να λάβει πολιτικό – κοσμικό χαρα­κτήρα, αλλά συγκροτείται γύρω από την αγία Τράπεζα και λειτουργεί με ένα διαφορετικό, όπως θα δούμε στη συνέχεια, τρόπο.</span></div> <div style="border: 0px currentcolor; font-style: inherit; margin-bottom: 10px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">Και η Ορθοδοξία γνωρίζει την βία, αλλά διαφορετικά. Και όχι μόνο την γνωρίζει, αλλά και την εφαρμό­ζει στη σκληρότερη μορφή της. Η βία της, όμως, δεν στρέφεται προς τα έξω, προς τον συνάνθρωπο, αλλά προς τα μέσα, το εσωτερικό μας. </span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">«Η βασιλεία (=η άκτιστη Χάρη) του Θεού βιάζεται και οι βιασταί αρπάζουσιν αυτήν</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» (</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ματθ. 11,12</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">). Σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και ο περίεργος για πολλούς λόγος του Χριστού: «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Πυρ ήλθον βαλείν επί την γην και τι θέλω, ει ήδη ανήφθη</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» (</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Λουκ. 12, 49</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">). Ο Χριστός γίνεται αφορμή να χωρίζονται οι άνθρωποι όχι, όμως, επιθετικά), ανάλογα με τη στάση τους απέναντί του (</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">12, 51 ε.</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">). Η «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">βία</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» του Χριστού ασκείται στην επαναστατημένη και διε­στραμμένη φύση μας, στην τυραν­νική δεσποτεία των παραμορφω­μένων ενστίκτων μας. Αυτό απο­δεικνύει όλη η ασκητικονηπτική πράξη της Ορθοδοξίας. Με τον αυτοβιασμό του ο χριστιανός ελευ­θερώνεται και ανοίγεται στη Θεία Χάρη. Διότι, όταν γίνει «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ναός —κατοικητήριο—του Θεού</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">», τότε γίνε­ται και συν-άνθρωπρς, «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">πλησίον</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» (</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Λουκ. 10,36 ε.</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">). Αυτή είναι η υπέρ­βαση της θρησκείας και η μόνη δυνατότητα κατανίκησης του φα­νατισμού και της τρομοκρατίας. Γι’ αυτό η αυθεντική χριστιανικότητα (αγιοπατερική Ορθοδοξία) δεν πα­ράγει τρομοκράτες, κάθε είδους, άλλα Μάρτυρες και Ομολογητές. Ο τρομοκράτης, κάθε είδους, βιά­ζει τους άλλους και τους εξολο­θρεύει, είτε με μέσα καλυπτόμενα ακόμη και από την κρατική και διε­θνή νομιμότητα, ή αυτοκτονώντας μαζί τους («</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">καμικάζι</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">»). Ο Μάρτυ­ρας νικά την ανομία των αρχόντων του κόσμου με την αυτοθυσία του, που προσφέρεται υπέρ των άλλων! Έχω ονομάσει τους (Νεο)μάρτυρές μας στην Οθωμανική αυτο­κρατορία, «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">τους δυναμικότερους και αποτελεσματικότερους αντι­</em><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">στασιακούς, όχι με τα όπλα, αλλά με τον σταυρό</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">». Ο Μάρτυρας και Ομολογητής της Ορθοδοξίας α­ποδεικνύει με τη θυσία του, ότι οι τύραννοι του κόσμου δεν είναι ακαταγώνιστοι, εμψυχώνοντας συνάμα τους άλλους στην πα­ρόμοια αντιμετώπισή τους.</span></span></div> <span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><span style="font-weight: inherit;"><div style="text-align: justify;"> <span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">Η Ορθοδοξία δεν μπορεί από την φύση της να συγκαλύψει οποι­αδήποτε αδικία και απανθρωπιά, από όπου και αν προέρχεται. Δεν συντάσσεται με τους ισχυρούς, αλλά με τους αδικουμένους. Είναι ξένη προς κάθε μορφή τρομοκρα­τίας, που την θεωρεί έγκλημα φρικτό και απάνθρωπο. Όταν δεν γίνεται αυτό, </span><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">ας μη μιλούμε για Ορθοδοξία, αλλά για μια ακόμη πα</span><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">ραχάραξή της. </span><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">Διακηρύσσει, όμως, και την εμπειρία της η Ορθοδοξία, ότι η τρομοκρατία, ο φανατισμός και η βία, δεν πολεμούνται με μανι­φέστα, διακηρύξεις, ή με αντι-βία, και μάλιστα «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">τυφλή</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">», αλλά μέσα μας. Όχι με εξωτερικές συμφωνίες —έστω και διαθρησκειακές—αλλά με την ένταξη στον τρόπο ζωής και το ήθος των Αγίων μας, που νικά όλες τις εκτροπές της πτώσης και πτωτικότητάς μας. Διαφορετικά, αλλοτριώνεται και η Ορθοδοξία σε μια κοσμική δύναμη και εξουσία. Και υπάρχει πάντα αυτός ο κίν­δυνος για την Ορθοδοξία, όχι των αγίων, αλλά τη δική μας.</span></div> </span><span style="font-weight: inherit;"><div style="text-align: justify;"> <span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">Στο εκκλησιαστικό μας σώμα, όταν λειτουργεί παραδοσιακά – πατερικά, ενεργοποιείται μια ιδιό­τυπη εξουσία, διαμορφούμενη στα όρια της ευχαριστιακής συνάξεως και ασκούμενη μέσω του μυστηρί­ου της ιερωσύνης. Η «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">ιεραρχημέ­νη πολλαπλότητα</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» της εν Χριστώ κοινωνίας αποτρέπει την απολυτοποίησή της, αφού όλων των δομών του εκκλησιαστικού σώματος υπέρκειται η σύνοδος, ο δημοκρατι­κότερος θεσμός (Η. Gregoire), που συνδέει την αποκέντρωση με τη συλλογική έκφραση. Όταν, λοι­πόν, σώζεται η πατερικότητα, η εκκλησιαστική εξουσία παραμένει πνευματική, με ρόλο όχι τιμωρητικό, αλλά φιλάνθρωπο και διακονι­κό. Βέβαια, πάντα ελλοχεύει ο κίν­δυνος τάσεων για την απόκτηση υπερ-εξουσιών και αντιγραφή της κοσμικής εξουσίας. Η εμφανής, μάλιστα, σήμερα κίνηση για ανα­γνώριση και επιβολή του «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">αλαθή­του</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» κάθε συνόδου (όχι μόνο των Οικουμενικών) προδίδει αντιγρα­φή του παπικού προτύπου και, όπως λέγω συχνά, κατά κανόνα στην εποχή μας οι κληρικοί «παπίζουμε», ενώ οι λαϊκοί «προτεσταντίζουν»! Έτσι και η Ορθοδοξία στα πρόσωπα κάποιων φορέων της ιδεολογικοποιείται και εκκοσμικεύεται, με όλες τις αυτονόητες συνέ­πειες, και κυρίως την απώλεια του σκοπού της υπάρξεως της (πνευ­ματικής) εξουσίας της. Και πάλι όμως, στις περιπτώσεις αυτές ενεργούν ανασχετικά οι χώροι ε­κείνοι, που διασώζουν κατά κανόνα την ορθόδοξη αυθεντικότητα, π.χ. οι μονές. Ο μοναχισμός από τον 4ο αι. παραμένει στην Ανατολή η δυ­ναμικότερη – έμπρακτη διαμαρ­τυρία στην εκκοσμίκευση και συν­εχής αγώνας για την συνέχεια της διακονικής και θυσιαστικής μαρ­τυρίας της Εκκλησίας στον κόσμο. Οι ιεροί κανόνες, επίσης, που δεν έχουν διαβρωθεί όπως στη Δύση, αναδιαγράφουν συνεχώς την ποι­ότητα του χριστιανικού ήθους και της μαρτυρίας, ώστε κάθε παρέκ­κλιση να κρίνεται αυτόματα ως αντιεκκλησιαστική και απορριπτέα.</span></div> </span><span style="font-weight: inherit;"><div style="text-align: justify;"> <span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">Αυτές οι τάσεις, που δεν απου­σιάζουν και από την εμπερίστατη και πολύ κοσμικά συμπεριφερόμενη συχνά «Ορθοδοξία» μας, εντάσ­σεται στο κλίμα του </span><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">ορθοδοξισμού</span><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">, όπως προσφυώς ονομάσθηκε κάθε κίνηση για θρησκειοποίηση, ιδεο­λογικοποίηση και εκκοσμίκευση της Ορθοδοξίας. Μια μορφή αυτής της παρέκκλισης είναι ο υπερβο­λικός τονισμός της ιστορικής διά­στασης του Έθνους (ιδίως από τον Κλήρο), η υπέρβαση του υγιούς πα­τριωτισμού και η έξαψη του εθνικι­στικού φυλετικού πνεύματος, πού μπορεί να οδηγήσει σε εκφράσεις φανατισμού και βιαιοτήτων. Η διά­σωση, όμως, της συνέχειας της πατερικότητας, όπως ελέχθη, αυ­τόματα ελέγχει αυτές τις συμπερι­φορές και την απορρίπτει ως παρα­ποίηση της Ορθοδοξίας.</span></div> </span><span style="font-weight: inherit;"><div style="text-align: justify;"> <span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, έτσι κωδικοποιεί όλη την ορθόδοξη πατερική παράδοση στο θέμα της φιλοπατρίας, έξω από κάθε τάση για απολυτοποίηση της πατρίδας: «</span><em style="border: 0px currentcolor; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><span style="font-weight: inherit;">Η πατρίδα μου —γράφει— η </span><span style="font-weight: inherit;">ψεύτικη</span><span style="font-weight: inherit;">, η </span><span style="font-weight: inherit;">γήινη</span><span style="font-weight: inherit;"> και </span><span style="font-weight: inherit;">ματαία</span><span style="font-weight: inherit;"> (=ως ιστορική και παροδική), είναι από του Αγίου Άρτης και από την επαρχίαν Αποκούρου… Ημείς Χρι­στιανοί μου δεν έχομεν εδώ πατρί­δα. </span><span style="color: red;"><b>Δια τούτο και ο Θεός μας έβαλεν τον νουν εις το επάνω μέρος, δια να στοχαζώμεθα πάντοτε την ουράνιον βασιλείαν, την αληθινήν πατρίδα μας</b></span></em><span style="color: red; font-style: inherit;"><b>». </b></span><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">Δεν καταργείται μεν ο εθνισμός και η πατρίδα, αλλά ιεραρχείται στο «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">πραγματικό</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">», που είναι το αιώνιο. Στην ίδια αυτή λο­γική καταδικάσθηκε ο «εθνοφυλετισμός» (ρατσιστικός εθνικι­σμός) συνοδικά το 1872 στην Κων­σταντινούπολη, με αφορμή το ελ­λαδικό πραξικοπηματικό αυτοκέ­φαλο του 1833 και την βουλγαρική Εξαρχία (1870).</span></div> </span><span style="font-weight: inherit;"><div style="text-align: justify;"> <span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">Όσοι μένουν άγευστοι της ελλη­νορθόδοξης παράδοσης και του πατερικού φρονήματος εύκολα θεω­ρούν το πρόβλημα «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότη­τες</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» ως χαρακτηριστική έκφραση φανατισμού και μισαλλοδοξίας, που εξυπηρετεί τους «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">πολιτικούς</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» μη­χανισμούς του εκκλησιαστικού χώ­ρου. Για τον ορθόδοξο, όμως, πιστό το θέμα εντάσσεται στην περιοχή της ομολογίας και της ορθόδοξης μαρτυρίας. Ο κακός χειρισμός της Πολιτείας, με τα υπεύθυνα όργανά της, δημιούργησε το πρόβλημα εντελώς απολιτικά (διότι δεν προ­βλέφθηκαν οι αντιδράσεις αυτής της έκτασης), ενώ κάποιες υπερ­βολές στους χειρισμούς από την άλλη πλευρά όξυναν το ζήτημα, που για τον μέσο πιστό είναι υπαρκτό και σημαντικότατο. Το ερώτημα είναι, λοιπόν, γιατί προκλήθηκε το ζήτημα με τις δηλώσεις του τ. υπουργού Δι­καιοσύνης (8.5.2000), ενώ οι (ενερ­γοί) ορθόδοξοι μιλούσαν, ως τότε, για «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">χριστιανούς της ταυτότητας</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">» περιπαικτικά! Από εκείνη, όμως, τη στιγμή το θέμα έγινε πρόκληση για την ελληνορθόδοξη συνείδηση, και η εναντίωση στην «</span><em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">απάλειψη</em><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">», ομο­λογία πίστεως.</span></div> </span><span style="font-weight: inherit;"><div style="text-align: justify;"> <span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">Η εκκλησιαστική Ηγεσία όφειλε να μείνει πιστή στην ευθύνη της για την διατήρηση της εθνικής και πο­λιτιστικής κληρονομιάς του λαού της (η επιλογή των μέσων δεν βα­ρύνει εδώ), όταν μάλιστα ευτελιζόνταν, με </span><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">το θόρυβο</span><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;"> της δια­γραφής, τα δύο βασικά συστατικά της πολιτισμικής ταυτότητας του παραδοσιακού Έλληνα, </span><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">η εθνι­κότητα και το θρήσκευμά του</span><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">. Το αίτημα, εξ άλλου, για δημοψήφι­σμα, δείχνει την πιστότητα στο δη­μοκρατικότερο μέσο, που διασώζει το πνεύμα της αυθεντικής Ελλη­νικής Δημοκρατίας. Φανατικοί, συνεπώς, μπορούν να χαρακτηρι­σθούν όσοι πολιτικοί και πολιτεια­κοί παράγοντες εμμένουν στην αδιαλλαξία τους και όχι τα τρία εκα­τομμύρια των Ελλήνων, που με την υπογραφή τους πρότειναν τη δη­μοκρατική λύση του δημοψηφίσμα­τος. </span><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν είναι η μη αναγραφή, αλλά ο τρό­πος της μεθοδεύσεώς της</span><span style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">, που πρόδιδε άλλους βαθύτερους στό­χους, στο πλαίσιο της εσωτερικής και εξωτερικής κινήσεως για την εθνική μας αλλοίωση. Γιατί δεν είναι (και) αυτό φανατισμός; Αλλ’ αυτά δεν μπορούν να αναπτυχθούν στο ήδη μακρό αυτό κείμενο.</span></div> </span></span></div> <div style="border: 0px currentcolor; font-style: inherit; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;">Πέρα από κάθε δυνατή πολιτικοκομματική εκμετάλλευση του θέ­ματος (γιατί δεν το σκέφθηκαν αυτό οι «<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">αρξάμενοι χειρών αδί­κων</em>»;) οι πιστοί στην Ορθοδοξία, πού επιμένουν «<em style="border: 0px currentcolor; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">στην προαιρετική αναγραφή</em>» δεν μπορούν να χαρα­κτηρισθούν φανατικοί, διότι δεν απειλούν τους άλλους, αλλά δη­λώνουν την διάθεσή τους να μαρ­τυρήσουν για την πίστη τους. Πόσο μάλλον, όταν σ’ αυτή την Πίστη το Έθνος μας οφείλει την ιστορική επιβίωση του και έχει ταυτισθεί ιστορικά μαζί της.</span></div> <div style="border: 0px currentcolor; font-style: inherit; font-weight: inherit; margin-bottom: 10px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> <span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><br /><span style="border: 0px currentcolor; font-style: inherit; font-weight: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">(<u>Πηγή</u>: ‘Ορθόδοξος Τύπος’)</span></span></div> <div style="border-image: none; border: 0px currentColor; margin-bottom: 10px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> <span style="border-image: none; border: 0px currentColor; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><a href="http://alopsis.gr/%CE%BF%CF%81%CE%B8%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CF%80%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%B2/">alopsis</a></span></span></div> <div style="border-image: none; border: 0px currentColor; margin-bottom: 10px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> <span style="border-image: none; border: 0px currentColor; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><br /></span></div> <div style="border-image: none; border: 0px currentColor; margin-bottom: 10px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> <span style="border-image: none; border: 0px currentColor; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><br /></span></div> <div style="border: 0px currentcolor; margin-bottom: 10px; padding: 0px; text-align: center; vertical-align: baseline;"> <span style="color: red; font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><u><b>ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</b></u></span></div> <div style="border: 0px currentcolor; margin-bottom: 10px; padding: 0px; text-align: center; vertical-align: baseline;"> <a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2013/11/blog-post_20.html" itemprop="url"><span style="color: blue; font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><b>Ο ΦΑΝΑΤΙΚΟΣ!</b></span></a></div> <div style="border: 0px currentcolor; margin-bottom: 10px; padding: 0px; text-align: center; vertical-align: baseline;"> <a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2018/02/blog-post_53.html" itemprop="url"><span style="color: blue; font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><b>ΑΓΑΘΟΣ ΚΑΙ ΚΑΚΟΣ ΖΗΛΟΣ - ΚΑΤ΄ ΕΠΙΓΝΩΣΙΝ ΚΑΙ ΜΗ ΚΑΤ΄ ΕΠΙΓΝΩΣΙΝ ΖΗΛΩΤΗΣ (ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ)</b></span></a></div> <div style="border: 0px currentcolor; margin-bottom: 10px; padding: 0px; text-align: center; vertical-align: baseline;"> <a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2018/07/blog-post_86.html" itemprop="url"><span style="color: blue; font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><b>Η ΒΛΑΒΗ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΟΗΤΟ ΖΗΛΟ! (AΓ. ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ)</b></span></a></div> </div>

Ορθοδοξία και φανατισμός (Πρωτοπρεσβύτερου Γεώργιου Δ. Μεταλληνού)

Τί είναι φανατισμός; Γιατί η θεοκρατία ευνοεί την βιαιότερη μορφή φανατισμού; Γιατί επιστρατεύεται ο Θεός για να υπηρετήσει τις κρα...

Read more »

Ανακοινωθεν της Ιεράς Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας από 8ης Σεπτεμβρίου 2018

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="juiz_sps_links counters_both juiz_sps_displayed_both"> <ul class="juiz_sps_links_list juiz_sps_hide_name"></ul> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhn5AtzV8uDijrZxznhDfiOEYJqF7MsxQxwI9HFb9IltAh4SKfC3HTNoeTGNJEggjWi7jgr-fILZ0ip-p9Qrc8OUY7_cuTC6VhWYKL_xeLecLDj_zUWhBbHGKHrrDEczczdbV3rkqSp/s1600/2000.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="font-size: large;"><img border="0" data-original-height="105" data-original-width="517" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhn5AtzV8uDijrZxznhDfiOEYJqF7MsxQxwI9HFb9IltAh4SKfC3HTNoeTGNJEggjWi7jgr-fILZ0ip-p9Qrc8OUY7_cuTC6VhWYKL_xeLecLDj_zUWhBbHGKHrrDEczczdbV3rkqSp/s1600/2000.jpg" /></span></a></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;"><br /></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">Η Ιερά Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας εκφράζει την έντονη διαμαρτυρία και την βαθιά αγανάκτησή της σχετικά με το δημοσιευμένο στις 7 Σεπτεμβρίου 2018 Ανακοινωθέν της Αρχιγραμματείας της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο αναφέρεται στο εξονομασμό των δύο Επισκόπων της Εκκλησίας αυτής, δηλαδή του Αρχιεπισκόπου Παμφίλου Δανιήλ  (ΗΠΑ) και του Επισκόπου Edmonton  Ιλαρίωνα ἐκ Καναδά, ως «Εξάρχων» του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στο Κίεβο.</span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">Η ἐν λόγῳ απόφαση εξεδόθη άνευ συνεννοήσεως με τον Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσσιών Κύριλλο και τον Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριο και αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των κανόνων της Εκκλησίας, οι οποίοι απαγορεύουν στους Επισκόπους μιας τοπικής Εκκλησίας να παρεμβαίνουν στην εσωτερική ζωή και τις υποθέσεις της άλλης τοπικής Εκκλησίας (Β’ κανών της Β’, Κ’ κανών της Πενθέκτης Οικουμενικών Συνόδων, ΙΓ’ κανών της ἐν Αντιοχείᾳ και Γ’, ΙΑ’και ΙΒ’ της ἐν Σραδικῇ Τοπικών Συνόδνω). Αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την μέχρι σήμερα αμετάβλητη θέση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και του Πατριάρχη Βαρθολομαίου προσωπικά, ο οποίος έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι αναγνωρίζει τον Μητροπολίτη Ονούφριο ως μοναδικό κανονικό αρχηγό της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Ουκρανία.</span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">Η απόφαση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως να επιληφθεί της υποθέσεως εκχωρήσεως  του αυτοκεφάλου στους  «Ορθοδόξους χριστιανούς της Ουκρανίας», υιοθετήθηκε ενάντια στη βούληση της Ιεραρχίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας, η οποία ομοφώνως τάχθηκε υπέρ του παρόντος καθεστώτος αυτής.</span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">Για να δικαιολογήσει την παρέμβαση του στις υποθέσεις μιας άλλης τοπικής Εκκλησίας, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως επικαλείται ψευδείς ερμηνείες των ιστορικών γεγονότων και αναφέρεται στις υποτιθέμενες εξουσιαστικές αρμοδιότητές του, τις οποίες στην πραγματικότητα δεν έχει, αλλά ούτε και είχε ποτέ.</span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">Οι ενέργειες αυτές οδηγούν τις σχέσεις μεταξύ  των Εκκλησιών Ρωσίας και Κωνσταντινουπόλεως σε αδιέξοδο, δημιουργώντας μια πραγματική απειλή για την ενότητα της Οικουμενικής Ορθοδοξίας.</span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">Η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, δηλώνει ότι ολόκληρη την ευθύνη για τις αντικανονικές αυτές ενέργειες, φέρνει προσωπικά ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος και τα πρόσωπα στην Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, τα οποία τις στηρίζουν.</span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">Η αντίδραση του Πατριαρχείου Μόσχας θα ακολουθήσει πολύ σύντομα.</span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;"><br /></span></div> <div style="text-align: center;"> <span style="color: blue;"><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b></span></div> <div style="text-align: center;"> <span style="color: blue;"><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b></span></div> <div style="text-align: center;"> <span style="color: blue;"><b><span style="font-size: large;">ΠΗΓΗ: </span><span style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">https://mospat.ru/gr/2018/09/08/news163522/</span></span></b></span></div> </div>

Ανακοινωθεν της Ιεράς Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας από 8ης Σεπτεμβρίου 2018

Η Ιερά Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας εκφράζει την έντονη διαμαρτυρία και την βαθιά αγανάκτησή της σχετικά με το δημοσι...

Read more »

Η ΕΝΟΧΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"> </h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"> </div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-634838197336807665" itemprop="description articleBody"> <div dir="ltr" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhkEGL7-I3lo2PYvxH2rctx_R_kW7QyFJXaSu2J_eyCcIdxVG8wP3SANgnSWEj0dU6djgQUASf278cL16WSKk6GDzitkDrui_qpPAzBQPDWZCwkEt6Qn5BZgW8w5FZEDXUDzqwPZSZwd9Wn/s1600/7854.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="910" data-original-width="650" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhkEGL7-I3lo2PYvxH2rctx_R_kW7QyFJXaSu2J_eyCcIdxVG8wP3SANgnSWEj0dU6djgQUASf278cL16WSKk6GDzitkDrui_qpPAzBQPDWZCwkEt6Qn5BZgW8w5FZEDXUDzqwPZSZwd9Wn/s1600/7854.jpg" /></a></div> <br /> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /><span style="color: red; font-size: large;">Π</span>ρωτοσέλιδο άρθρο της ''ΕΣΠΕΡΙΝΗΣ'', της Τρίτης 29ης Νοεμβρίου 1927, αναφερόμενο στην δολοφονία της Αγίας ιερομάρτυρος Αικατερίνης Ρούττη υπό των όπλων της Χωροφυλακής και τη συνεργεία του τότε αρχιερέα -του ημερολογιακού σχίσματος- Χρυσόστομου Παπαδόπουλου. Το άρθρο έχει ως τίτλο την ''Ενοχή του Αρχιεπισκόπου''. Σήμερα έτει 2018, πόσοι άραγε τοιούτοι ''Χρυσοστομικοί'' ευαγγελίζοντες, συνεχίζουν το έργο του ''Σχίστη της Εκκλησίας'' φιλολογούντες, θεολογούντες, ρητολογούντες, μα προπαντώς μεγαλοστομούντες, ''ασκητεύοντες και κοπιούντες'' μέσα από τα ''σπήλαια'' και τις ''σκήτες'' του Διαδικτύου! Νεοαποτειχισμένοι πάσχοντες υπό το εμβόλιμο σύνδρομο του ''αντιπαλαιοημερολογητισμού'' εκδίδουν μανιφέστα ιδιώνυμης αποτείχισης καθορίζοντας τον αγώνα τους μέσω του wi-fi!...</span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="color: red; font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: center;"> <span style="color: red; font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: center;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><span style="color: blue;">ΠΗΓΗ: <a href="http://353agios.blogspot.com/2018/09/blog-post_13.html" target="_blank">ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ</a></span></span></h3> </div> </div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> <span style="color: red; font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><b><u>ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</u></b></span></div> <div style="text-align: center;"> <span style="color: red; font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><b><u><br /></u></b></span></div> <h1 class="doc_title" style="background-color: white; line-height: normal; margin-bottom: 14px; margin-top: 6px; text-align: center; word-break: break-word;"> <span style="color: blue; font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><a href="https://www.scribd.com/document/121692362/%CE%A4%CE%9F-%CE%91%CE%99%CE%9C%CE%91-%CE%A4%CE%97%CE%A3-%CE%9C%CE%91%CE%9D%CE%94%CE%A1%CE%91%CE%A3" target="_blank"><span style="color: blue;">ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΜΑΝΔΡΑΣ</span></a></span></h1> </div>

Η ΕΝΟΧΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

Π ρωτοσέλιδο άρθρο της ''ΕΣΠΕΡΙΝΗΣ'', της Τρίτης 29ης Νοεμβρίου 1927, αναφερόμενο στην δολοφονία της Αγίας ιε...

Read more »

ΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ''ΣΥΝΟΔΟ'' ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΕΠΙΣΗΜΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΕΡΟΣ Β'

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiPOynTCDbBcwAIvyLVZNavebcbOJ2x60RR6mX-nNdnZFQX_rJU8NMuEEBQZyhj0XU2Z7kGIy39cucJMz6xdZsUTtPFnZgX69XCZMky7iCHXg3N2tcPhpTDcgp3WV4yJZw_vZUTQp0efA6p/s1600/3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="846" data-original-width="600" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiPOynTCDbBcwAIvyLVZNavebcbOJ2x60RR6mX-nNdnZFQX_rJU8NMuEEBQZyhj0XU2Z7kGIy39cucJMz6xdZsUTtPFnZgX69XCZMky7iCHXg3N2tcPhpTDcgp3WV4yJZw_vZUTQp0efA6p/s1600/3.jpg" /></a></div> <br /> <br /> <h3 style="text-align: center;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"> </span><span style="color: red; font-family: "georgia" , "times new roman" , serif; font-size: large;">«Μήνυμα τοῦ Ἁγίου Ὄρους περί τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης ἐν Κρήτῃ Συνόδου» </span></h3> <div> <span style="color: red; font-family: "georgia" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><br /></span></div> <h3 style="text-align: center;"> <span style="color: #274e13; font-family: "georgia" , "times new roman" , serif; font-size: large;">Ένας σύντομος συμπληρωματικός σχολιασμός</span></h3> <h3 style="text-align: center;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><span style="color: red; font-size: large;"><br /></span></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><span style="color: red; font-size: large;">Μ</span>ετά τόν σχολιασμό τῆς «Εἰσηγήσεως τῆς Ἱεροκοινοτικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπί τῶν τελικῶν Κειμένων τῆς ἐν Κρήτῃ Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου», στό πρῶτο μέρος τῆς παρούσης μελέτης μας, προχωροῦμε στό δεύτερο, στό ὁποῖο θά προσπαθήσουμε νά σχολιάσουμε μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, τό «Μήνυμα τοῦ Ἁγίου Ὄρους περί τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης ἐν Κρήτῃ Συνόδου» τό ἀπό 17ης / 30ης Ἰουνίου 2017. Τό κείμενο αὐτό συντάχθηκε, (ὅπως ἐκ τῶν ὑστέρων ἐξακριβώθηκε ἀπό τόν γράφοντα ἀπό ἔγκυρη πηγή), ἀπό τόν Προηγούμενο τῆς Ἱ. Μ. Ἰβήρων ἀρχιμ. Βασίλειο (Γοντικάκη), «κατά παραγγελίαν» τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος. Εἰσήχθη πρός μελέτη καί ἔγκριση στήν Ἔκτακτη Διπλῆ Ἱερά Σύναξη τῆς 17ης / 30ῆς Ἰουνίου 2017. Οἱ περισσότερες Ἱερές Μονές τό ψήφησαν, ἐνῶ πέντε μόνο, οἱ Ἱερές Μονές Ξηροποτάμου, Γρηγορίου, Καρακάλου, Φιλοθέου καί Κωνσταμονίτου, τό ἀπέρριψαν. Ἔτσι τό «Μήνυμα» δημοσιεύθηκε ὡς ἐπίσημο πλέον κείμενο τοῦ Ἁγίου Ὄρους μέ τόν παρά πάνω τίτλο, τό ὁποῖο σέ σύγκριση μέ τό προηγούμενο πού σχολιάσαμε, (τήν Εἰσήγηση τῆς Ἱεροκοινοτικῆς Ἐπιτροπῆς), ἔχει πολύ μεγαλύτερη ἐπισημότητα καί βαρύτητα. Ἀποτελεῖ τρόπον τινά τήν τελευταία λέξη τοῦ Ἁγίου Ὄρους γύρω ἀπό τήν Σύνοδο τῆς Κρήτης, (τουλάχιστον μέχρι στιγμῆς). </span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><span style="color: red; font-size: large;">Τ</span>ό «Μήνυμα» ἀπευθύνεται πρός τόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ, «ἐξ αἰσθήµατος εὐθύνης καί σεβασµοῦ πρός τήν Ἁγίαν ἡµῶν Ἐκκλησίαν καί τό πλήρωµα Αὐτῆς». Ὁ συντάκτης αἰσθάνεται τήν ἀνάγκη νά μνημονεύσει στήν εἰσαγωγή τά δύο προηγούμενα ἐπίσημα ἁγιορειτικά κείμενα, γιά τά ὁποῖα ἔγινε λόγος στό πρῶτο μέρος τῆς μελέτης μας, δηλαδή τήν Ἱεροκοινοτική ἐπιστολή πρός τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο, (12/25 Μαΐου 2016), καί τήν Εἰσήγηση τῆς Ἱεροκοινοτικῆς Ἐπιτροπῆς, (13/26 Νοεμβρίου 2016). Μέ τήν μνημόνευση αὐτή τό Μήνυμα ἐμφανίζεται ὡς συνέχεια «τῶν ἤδη γνωστοποιηθέντων κατά τό τελευταῖον διάστηµα ἐπισήµων κειµένων τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τόσον τῶν θέσεων αὐτοῦ πρό τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, ὅσον καί τῆς ἀποτιµήσεως τῶν τελικῶν κειµένων τῆς Συνόδου». Ὡστόσο ὅμως, ὅπως θά φανεῖ στήν συνέχεια, τό κείμενο αὐτό σέ καμιά περίπτωση δέν μπορεῖ νά ἀποτελέσει ὀργανική συνέχεια τῶν δύο προηγουμένων ἁγιορειτικῶν κειμένων. Ἐάν τό Μήνυμα ἀποτελοῦσε ὄντως ὀργανική συνέχεια, θά ἔπρεπε ὁ συντάκτης νά παραθέσει, ἂν μή τί ἄλλο, τουλάχιστον τά πορίσματα καί τίς διαπιστώσεις τῆς Εἰσηγήσεως τῆς Ἱεροκοινοτικῆς Ἐπιτροπῆς. Πουθενά ὅμως στό Μήνυμα δέν γίνεται ἡ παραμικρή ἀναφορά, ὁ παραμικρός ὑπαινιγμός στίς διαπιστώσεις τῆς Εἰσηγήσεως. Ἐδῶ ἔχουμε νά κάνουμε μέ ἕνα κείμενο, τό ὁποῖο σέ ἕναν ἁπλό ἀναγνώστη πού δέν ἔχει θεολογικές γνώσεις, ἐμφανίζεται ξεκάρφωτο καί ἄσχετο μέ τά προηγούμενα ἐπίσημα ἁγιορειτικά κείμενα. Μέ ἕνα κείμενο, πού δέν ἀνταποκρίνεται στίς προσδοκίες του, νά πληροφορηθεῖ ὑπεύθυνα καί ξεκάθαρα, ποιά εἶναι ἡ φωνή τοῦ Ἁγίου Ὄρους γύρω ἀπό τήν Σ.τ.Κ.. Νά μάθει, ποιά ἀπάντηση ἔχει νά δώσει τό Ἅγιον Ὄρος πάνω σέ ὁρισμένα πολύ ἁπλᾶ καί καυτά ἐρωτήματα: </span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><span style="color: red; font-size: large;">Τ</span>ελικά τί ἦταν ἡ Σ.τ.Κ.; Ἦταν μιά ἀληθινή Ὀρθόδοξη Σύνοδος, ἢ μιά ψευδοσύνοδος; Ἡ «Σύνοδος» αὐτή ἔλαβε Ὀρθόδοξες ἀποφάσεις; Μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ἡ Σ.τ.Κ. ἀποτελεῖ ὀργανική συνέχεια τῶν προγενεστέρων Οἰκουμενικῶν Συνόδων; Μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι οἱ συνοδικοί ἀρχιερεῖς ἐδογμάτισαν ὀρθοδόξως καί οἱ ἀποφάσεις των εἶναι καρπός θείου φωτισμοῦ καί ἐμπνεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Σέ τελική ἀνάλυση, ἐδῶ ἔχουμε νά κάνουμε μέ ἕνα κείμενο, τό ὁποῖο κινεῖται σέ μιά ἐντελῶς ἄλλη ἀτμόσφαιρα, τήν ἀτμόσφαιρα τῆς ἀναστάσεως, στήν ὁποία συρράπτονται στοιχεῖα Ἐκκλησιολογίας, Σωτηριολογίας, Χριστολογίας καί Ἐσχατολογίας. Ὁ συντάκτης μέ πολλή τέχνη καί διπλωματικό τρόπο ἀποφεύγει νά ἀπαντήσει στά παρά πάνω ἁπλᾶ καί καυτά ἐρωτήματα, ἀκριβῶς γιατί, ἂν απαντήσει, εἴτε θά ἐξοργίσει τό Φανάρι, εἴτε θά ἔρθει σέ κραυγαλέα ἀντίθεση μέ πλῆθος μελετῶν καί δημοσιεύσεων, πού ἀποδεικνύουν τετραγωνικά, ὅτι ἡ Σ.τ.Κ. δέν ἦταν ἀληθινή ὀρθόδοξη Σύνοδος, ὁπότε θά ἐξοργίσει τόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ. </span><span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;">Μετά τήν εἰσαγωγή, στή δεύτερη παράγραφο, ὁ συντάκτης ἐκδηλώνει, τί εἶναι ἐκεῖνο πού κατά βάθος τόν ἀπασχολεῖ, καί πού στοχεύει τό Μήνυμα: Ὁ στόχος εἶναι νά κατασταλοῦν οἱ ταραχές καί οἱ ἀντιδράσεις ἔσωθεν καί ἔξωθεν τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί ὄχι νά σχολιασθοῦν οἱ ἀποφάσεις τῆς Σ.τ.Κ.. </span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><span style="color: red; font-size: large;">Γ</span>ράφουν οἱ Ἁγιορεῖτες: «Διαρκῶς παρατηρεῖται μιά ὑποβόσκουσα ταραχή προκαλουμένη ἀπό ἀντιδράσεις κατά ἀποφάσεων τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου (Κρήτη, 2016). Προτείνονται ἀποτειχίσεις καί διακοπαί τοῦ μνημοσύνου τῶν οἰκείων ἐπισκόπων. Ἐπειδή εἴμεθα ἀποδέκται αὐτῶν τῶν ἀνησυχιῶν, καί εὑρισκόμενοι ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, ἀπευθύνομεν πρός ὅλους τόν χαιρετισμόν τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ: Εἰρήνη ὑμῖν. Δέν ὑπάρχει λόγος ταραχῆς, ἐφ᾿ ὅσον εὑρίσκεται μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Ἀναστάς Κύριος». </span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><span style="color: red; font-size: large;"><br /></span></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><span style="color: red; font-size: large;">Κ</span>ατά τόν συντάκτη, διαπιστώνονται μέν ταραχές καί ἀντιδράσεις, ἀκόμη καί ἀποτειχίσεις καί διακοπαί μνημοσύνων, ἀλλά αὐτές δέν δικαιολογοῦνται, διότι βρισκόμαστε μέσα στήν Ἐκκλησία καί ἔχουμε μαζί μας τόν Ἀναστάντα Κύριο. </span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><a href="https://www.blogger.com/null" name="more"></a></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;">Τό ὅτι δέν δικαιολογοῦνται οἱ ἀποτειχίσεις, αὐτό τό ἐπεσήμανε ἤδη ἡ Ἱεροκοινοτική Ἐπιτροπή στήν Εἰσήγησή της, ὅπως εἴδαμε στό Α΄ μέρος τῆς μελέτης μας. </span><span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;">Μέ πολύ ἔντεχνο τρόπο ἀποφεύγει ὁ συντάκτης νά ἀναφερθεῖ στήν αἰτία τῶν ἀντιδράσεων καί τῶν ἀποτειχίσεων. Ξέρει πολύ καλά, ὅτι ἡ αἰτία εἶναι οἱ κακόδοξες ἀποφάσεις τῆς Σ.τ.Κ., ἀλλά μέ αὐτές δέν θέλει ἐπ᾿ οὐδενί λόγῳ νά καταπιαστεῖ. Τίς ἀποφεύγει, ὅπως ὁ διάβολος τό λιβάνι. Γι᾿ αὐτό καί καταφεύγει στόν ἀναστάντα Κύριο, ὁ Ὁποῖος καλεῖται νά τόν βγάλει ἀπό τό ἀδιέξοδο. Δέν γνωρίζουν ἄραγε οἱ ἁγιορεῖτες Πατέρες, πού υἱοθέτησαν αὐτό τό κείμενο, ὅτι τότε μόνον «εὑρισκόμεθα ἐντός τῆς Ἐκκλησίας» καί ὁ ἀναστάς Κύριος βρίσκεται ὄντως μαζί μας, ὅταν ἐμεῖς κρατοῦμε τήν ἀλήθεια τῆς πίστεως ἀνόθευτη καί ἀπαραχάρακτη, σύμφωνα μέ τήν διακήρυξή Του ὅτι «ἐγώ εἰμί ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή»; (Ἰω. 14, 6). Δέν διάβασαν ποτέ τόν λόγο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ τοῦ ἁγιορείτου, ὅτι «Οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τῆς ἀληθείας εἰσί καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσί»; Αὐτοί πού ἀνήκουν στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, εἶναι τῆς ἀληθείας καί αὐτοί πού δέν ἀνήκουν στήν ἀλήθεια, δέν εἶναι οὔτε τῆς Ἐκκλησίας. Δέν γνωρίζουν, ὅτι σέ καμιά περίπτωση δέν βρίσκεται ὁ ἀναστάς Κύριος, ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει ἡ αἵρεση, ἐκεῖ ὅπου συγκροτοῦνται ψευδοσύνοδοι, ἐκεῖ ὅπου ὑπογράφονται κακόδοξες ἀποφάσεις, ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει συμπόρευση μέ τήν αἵρεση, ἢ ἔνοχη σιωπή ἀπέναντι στήν αἵρεση; </span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><span style="color: red; font-size: large;">Σ</span>χετικά μέ τήν ἔνοχη αὐτή σιωπή, ὁμιλώντας ὁ Ἀποστόλος Παῦλος πρός τούς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐφέσου, γράφει: «καθαρός ἐγώ ἀπό τοῦ αἵματος πάντων· οὐ γάρ ὑπεστειλάμην τοῦ μή ἀναγγεῖλαι ὑμῖν πᾶσαν τήν βουλήν τοῦ Θεοῦ», (Πραξ. 20, 26-27). Ὁ δέ μέγας Βασίλειος, σχολιάζοντας τόν παραπάνω λόγο τοῦ Ἀποστόλου, γράφει: «Ὁ δέ σιωπήσας μόνον, ἔνοχος τοῦ αἵματος τῶν ἁμαρτανόντων εὑρίσκεται». Κατά τόν συντάκτη, «δέν ὑπάρχει λόγος ταραχῆς», ὅλα πηγαίνουν καλά, ὄχι μόνο διότι ἔχουμε μαζί μας τόν Ἀναστάντα Κύριο, ἀλλά καί γιά ἕναν ἀκόμη λόγο, τόν ὁποῖο ἐπεσήμανε στήν Εἰσήγησή της ἡ Ἱεροκοινοτική Ἐπιτροπή: γιά τόν λόγο, ὅτι ἀφ᾿ ἑνός μέν ἡ Σ.τ.Κ. ἦταν μέν Ὀρθόδοξη, ἀλλά μέ μερικά λαθάκια, ἀτέλειες καί ἀμφισημίες, πού πρέπει νά διορθωθοῦν, καί ἀφ᾿ ἑτέρου, διότι δέν ὑπογράφθηκε «ἑνωτικός ὅρος». Περί αὐτῶν ὅμως ἔχει ἤδη γίνει σχολιασμός στό Α΄ μέρος τῆς μελέτης μας. Παρά κάτω γράφουν: «Ἡ Σύνοδος ἔγινε µετά ἀπό πολυχρόνιον προετοιµασίαν. Πρό τῆς Συνόδου τά προετοιµασθέντα κείµενα ἐκοινοποιήθησαν πρός γνῶσιν τῶν πιστῶν καί µέ τήν δυνατότητα ἐκφράσεως κάποιας γνώµης. Τό Ἅγιον Ὄρος ἐπί σειράν ἐτῶν µετά σαφηνείας διετύπωσε τάς ἀπόψεις του διά τούς γινοµένους διαλόγους µετά τῶν ἑτεροδόξων Χριστιανῶν. Κατά τάς ἐργασίας τῆς Συνόδου οἱ ἀρχιερεῖς ἐξέφρασαν τάς προσωπικάς των ἀπόψεις. Κάποιοι ἐξ αὐτῶν διετύπωσαν τάς ἀντιρρήσεις των µέ σεµνόν τρόπον, χωρίς νά διακόπτουν τάς σχέσεις των µέ τήν Ἐκκλησίαν. Ὅλα εἶναι καταγεγραµµένα». Τό ὅτι προηγήθηκε «πολυχρόνιος προετοιµασία», ἢ ὅτι τά «κείµενα ἀκοινοποιήθησαν πρός γνῶσιν τῶν πιστῶν», αὐτά ὅλα εἶναι γνωστά. Δέν εἶναι ἐδῶ τό πρόβλημα. </span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><span style="color: red; font-size: large;">Τ</span>ο</span><span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"> πρόβλημα βρίσκεται ἀλλοῦ: στόν τρόπο, μέ τόν ὁποῖο συγκροτήθηκε ἡ Σ.τ.Κ. καί στίς ἀποφάσεις πού ἔλαβε. Εἶναι γνωστό ἐπίσης, ὅτι «τό Ἅγιον Ὄρος ἐπί σειράν ἐτῶν µετά σαφηνείας διετύπωσε τάς ἀπόψεις του διά τούς γινοµένους διαλόγους µετά τῶν ἑτεροδόξων Χριστιανῶν». Τό ἐρώτημα εἶναι: Ἔγιναν δεκτές οἱ ἀπόψεις αὐτές τοῦ Ἁγίου Ὄρους σχετικά μέ τούς Διαλόγους; Ἀσφαλῶς ὄχι. Γιατί λοιπόν οἱ ἁγιορεῖτες Πατέρες δέν διακηρύσσουν μέ θάρρος καί παρρησία στό λαό, ὅτι οἱ κατά πάντα ὀρθόδοξες προτάσεις τους σχετικά μέ τούς Διαλόγους δέν ἔγιναν δεκτές ἀπό τήν Σ.τ.Κ.; Κάνουν ἐπίσης λόγο γιά τήν δυνατότητα πού δόθηκε στούς πιστούς νά ἐκφράσουν τή γνώμη τους πρό τῆς Σ.τ.Κ. Ὁ λαός, ὁ κλῆρος καί ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ μοναχικοῦ κόσμου πράγματι ἐξέφρασε τίς ἀπόψεις του, καί μάλιστα μέ ἐπίσημο καί πανηγυρικό τρόπο, στήν πολύ σημαντική Ἡμερίδα, πανορθοδόξου ἐμβελείας, πού διοργάνωσαν οἱ Ἱερές Μητροπόλεις Γλυφάδας, Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως, Κυθήρων καί Πειραιῶς, καθώς καί ἡ «Σύναξις Κληρικῶν καί Μοναχῶν», στίς 23 Μαρτίου 2016, στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας Πειραιῶς. Τί ἀπό ὅσα ἐλέχθησαν στήν Ἡμερίδα ἔλαβε ὑπ᾿ ὄψη της ἡ Σ.τ.Κ.; Τίποτε ἀπολύτως. Ἀναφέρουν ἐπίσης, ὅτι «Κατά τάς ἐργασίας τῆς Συνόδου οἱ ἀρχιερεῖς ἐξέφρασαν τάς προσωπικάς των ἀπόψεις. Κάποιοι ἐξ αὐτῶν διετύπωσαν τάς ἀντιρρήσεις των µέ σεµνόν τρόπον, χωρίς νά διακόπτουν τάς σχέσεις των µέ τήν Ἐκκλησίαν». Γιατί ὅμως ἀποσιωποῦν τό τί ἐλέχθησαν καί διεπράχθησαν στό παρασκήνιο τῆς Σ.τ.Κ.; Ποιές ἀφόρητες πιέσεις ἀσκήθηκαν σέ ὅσους διαφώνησαν μέ τίς ἀποφάσεις της, γιά τίς ὁποῖες μᾶς πληροφορεῖ ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, αὐτόπτης μάρτυς τῶν διαδραματισθέντων στήν Σ.τ.Κ.; </span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><span style="color: red; font-size: large;">Γ</span>ιατί ἀποσιωποῦν, ποιές παράνομες μεθοδεύσεις ἐπιχειρήθηκαν, πού θυμίζουν τίς μεθοδεύσεις τῆς ψευδοσυνόδου Φεράρας-Φλωρεντίας; Δέν γνωρίζουν ἄραγε οἱ ἁγιορεῖτες Πατέρες, ὅτι κατά τήν διεξαγωγή τῶν ἐργασιῶν τῆς «Συνόδου» σημειώθηκαν κατά παράβαση τοῦ Κανονισμοῦ λειτουργίας τῆς ἀντικανονικές ἐνέργειες καί πράξεις; Ἐνδεικτικά ἀναφέρουμε ὅτι ἀπό τήν εἰκοσιπενταμελῆ ἀντιπροσωπεία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας οἱ δεκαεπτά ἀρνήθηκαν νά ὑπογράψουν τό πιό προβληματικό κείμενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον». Ἐπειδή ὅμως τό ἐψήφισε ὁ προκαθήμενος, θεωρήθηκε ψηφισμένο ἀπό ὅλους, μολονότι ἡ πλειοψηφία τό ἀπέρριψε. Ἐπίσης στήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου τέσσαρες ἐπίσκοποι δέν ὑπέγραψαν τό ἴδιο κείμενο. Καί γιά νά μή φαίνεται τό κενό στόν χῶρο τῶν ὑπογραφῶν, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου, χωρίς ἐξουσιοδότηση, τούς ὑποκατέστησε καί ὑπέγραψε «ἀντ᾿ αὐτῶν». Ἐπίσης, τί ἔχουν νά μᾶς ποῦν γιά τόν τρόπο συγκροτήσεως καί λειτουργίας τῆς ἐν λόγῳ «Συνόδου»; Ἦταν σύμφωνος, ἢ ξένος πρός τήν Συνοδική καί Κανονική μας Παράδοση; Ὅπως ἀποδείχθηκε στήν παρά πάνω μνημονευθεῖσα Ἡμερίδα, ἀπό τήν μελέτη τοῦ Κανονισμοῦ Ὀργανώσεως καί Λειτουργίας, πού ὑπογράφηκε κατά τήν Σύναξη τῶν Προκαθημένων τόν Ἰανουάριο τοῦ 2016, προκύπτει ὅτι ὁ τρόπος συγκροτήσεως καί λειτουργίας τῆς Σ.τ.Κ. ἦταν ξένος πρός τήν Συνοδική καί Κανονική μας Παράδοση, ἐπειδή: α) Ἀπό τό σύνολο τῶν ἐπισκόπων τῆς Οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας ἀπουσίαζαν οἱ περισσότεροι, ἀφοῦ κατά μοναδική πρωτοτυπία στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία καί προφανῆ ἀντικανονικότητα ἔγινε ἐπιλογή, μικροῦ ποσοστοῦ ἐπισκόπων μέ περιφρόνηση ὅμως τῆς ἰσότητος ὅλων τῶν ἱεραρχῶν καί β) Δέν διαφυλάχθηκε ἡ ἑνότης καί ἡ ἰσότης οὔτε καί αὐτῶν τῶν ἐπισκόπων πού ἔλαβαν μέρος στήν Σ.τ.Κ., ἀφοῦ τούς ἀφαιρέθηκε ἡ δυνατότης νά ψηφίζουν. </span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><span style="color: red; font-size: large;">Ἔ</span>παυσε γιά πρώτη φορά στήν συνοδική ἱστορία καί στήν Κανονική μας Παράδοση νά ἰσχύει ἡ ἰσότιμη καί ἰσόκυρη συμμετοχή ὅλων τῶν ἐπισκόπων. Υἱοθετήθηκε τό σχῆμα μία ψῆφος-μία Ἐκκλησία. 7 Πέραν αὐτῶν ἡ Σ.τ.Κ. συγκλήθηκε κατά παράβαση καί αὐτοῦ τοῦ ἰδίου τοῦ ὡς ἄνω μνημονευθέντος «Κανονισμοῦ». Ὁ ἐν λόγῳ «Κανονισμός» μεταξύ ἄλλων προέβλεπε, ὅτι ἡ Σύνοδος: «συγκαλεῖται ὑπό τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, συμφρονούντων καί τῶν Μακαριωτάτων Προκαθημένων πασῶν τῶν ὑπὸ πάντων ἀνεγνωρισμένων κατά τόπους Αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν» (ἄρθ.1). Ὡστόσο τέσσαρες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, δέν συμμετεῖχαν, διότι ζήτησαν τήν ἀναβολή τῆς Σ.τ.Κ. μέ σκοπό τήν ἐκ νέου μελέτη τῶν προσυνοδικῶν κειμένων. Ἑπομένως δέν πληροῦται ὁ ὅρος τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Κανονισμοῦ. Ἐπί πλέον, ἀποσιωποῦν οἱ ἁγιορεῖτες Πατέρες τό γεγονός, ὅτι ἡ Σ.τ.Κ. δέν ἀποτελεῖ συνέχεια τῶν ἁγίων ἐννέα Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας, ὄχι μόνον ἐξ᾿ αἰτίας τῆς μή συμμετοχῆς ὅλων τῶν ἐπισκόπων καί τοῦ καινοφανοῦς τρόπου τῆς λήψεως τῶν ἀποφάσεων, ἀλλά καί διότι: α) Καμία αἵρεση δέν ἐπεσήμανε, οὔτε κατεδίκασε, (ἡ λέξη αἵρεση εἶναι ἄγνωστη στά κείμενά της), ἀντίθετα μάλιστα κατοχύρωσε καί νομιμοποίησε συνοδικά τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. β) Ναί μέν ἀναγνώρισε τίς ἐπί Μεγάλου Φωτίου (789) καί ἐπί Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ (1341-1351) Συνόδους, ὡς καθολικοῦ κύρους Συνόδους, ὡστόσο ὅμως παρέλειψε νά ἀνανεώσει τήν ἐπικύρωση τῶν δογματικῶν ἀποφάσεων τῶν ἑπτά πρώτων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ὅπως αὐτό πάντοτε γινόταν στήν ἱστορία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἂν μελετήσουμε τά πρακτικά τῶν ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων, θά δοῦμε ὅτι κάθε ἑπόμενη Οἰκουμενική Σύνοδος ἐπεκύρωνε ὅλες τίς δογματικές ἀποφάσεις ὅλων τῶν προηγουμένων, ὥστε νά φαίνεται ὅτι εἶναι συνέχεια αὐτῶν καί ὅλες μαζί νά ἀποτελοῦν ἡ μία συνέχεια τῆς ἄλλης, ὅπως οἱ κρίκοι μιᾶς ἁλυσίδας. </span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;">γ) <span style="color: red; font-size: large;">Ὅ</span>λες οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι διακηρύσσουν ὅτι ἀκολουθοῦν τό σταθερό ὀρθόδοξο ἀξίωμα «ἑπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατράσι», ὅτι δέν καινοτομοῦν, δέν προσθέτουν, οὔτε ἀφαιροῦν κάτι ἀπό ὅσα καθόρισαν οἱ προηγούμενοι Ἅγιοι Πατέρες. Ἡ Σ.τ.Κ. τά ἄλλαξε ὅλα στόν τρόπο συγκλήσεως καί λειτουργίας της. Διέσπασε τήν ἑνότητά της μέ τίς προηγούμενες Συνόδους. Εἶναι ὁλοφάνερα ἄλλου εἴδους σύνοδος, «διαφορετικό εἴδος συνόδου», ὅπως μέ εἰλικρίνεια καί καύχηση παραδέχθηκε μέσα στήν «Σύνοδο» ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος. 8 δ) Κατεπάτησε καί ἀκύρωσε στήν πράξη θεοπνεύστους Ἱερούς Κανόνες διαχρονικοῦ κύρους, ὅπως αὐτούς πού ἀπαγορεύουν τίς συμπροσευχές καί τούς μεικτούς γάμους καί τόν 37ο τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, πού ἔχει οἰκουμενική ἐπικύρωση ἀπό τόν Α΄ τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς καί τόν Β΄ τῆς ΣΤ΄. ε) Προσκάλεσε ἐκπροσώπους τῶν αἱρετικῶν κοινοτήτων τῶν Παπικῶν, Προτεσταντῶν, καί Μονοφυσιτῶν ὡς τιμώμενα πρόσωπα, κάτι πού εἶναι μιά πρωτοφανῆς καινοτομία, ξένη πρός τήν Συνοδική μας Παράδοση. Ποτέ στήν ἱστορία τῶν Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων δέν ὑπῆρξε τό φαινόμενο νά προσκαλοῦνται αἱρετικοί ὡς τιμώμενα πρόσωπα, ἀλλά πάντοτε ὡς ὑπόδικοι καί ὡς ἀπολογούμενοι, ὡς ἔνοχοι αἱρετικῶν διδασκαλιῶν. Ἀποσιωποῦν ἐπίσης οἱ ἁγιορεῖτες πατέρες τό γεγονός ὅτι ἡ «Σύνοδος» αὐτή ἐνῶ ὑποτίθεται ὅτι συγκροτήθηκε γιά νά διατρανώσει τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, τελικά ἔφερε τό ἀντίθετο ἀποτέλεσμα. Προκάλεσε διαιρέσεις καί σχίσματα στό σῶμα της. Δίχασε τόν Ὀρθόδοξο κόσμο μέ τά ἀντορθόδοξα δόγματα, τά ὁποῖα ἐθέσπισε καί συνοδικῶς ἐπεκύρωσε. Δίχασε τίς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες σέ ἐκεῖνες πού τήν ἀποδέχονται καί σέ ἐκεῖνες πού τήν ἀπορρίπτουν. Δίχασε τούς ἱεράρχες τῶν δέκα ἐκκλησιῶν, πού συμμετεῖχαν στήν «Σύνοδο», σέ ἐκείνους πού τήν ἀποδέχονται καί σέ ἐκείνους πού τήν ἀπορρίπτουν. Δίχασε τό Ἅγιον Ὄρος καί πολλά Μοναστήρια ἀπό τήν Ἑλλάδα καί ἄλλες Ὀρθόδοξες χώρες. Δίχασε τέλος τόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ. </span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><span style="color: red; font-size: large;">Π</span>αρά κάτω γράφουν: «Ἡ Ἐκκλησία πάντοτε παραµένει “στύλος καί ἑδραίωµα τῆς ἀληθείας”. Ἡ Ἐκκλησία κατά τόν Ἅγιον Ἰωάννην τόν Χρυσόστοµον “χειµάζεται, ἀλλ᾿ οὐ καταποντίζεται· κλυδωνίζεται, ἀλλ᾿ οὐ γίνεται ὑποβρύχιος· δέχεται βέλη, ἀλλ᾿ οὐ δέχεται τραύµατα”· εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι ζῶντες ἐν Χριστῷ µᾶς παραπέµπουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί µᾶς ἀναπαύουν. Τό Πνεῦµα τό Ἅγιον ὅλον συγκροτεῖ τόν θεσµόν τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτό τά ἀσθενῆ θεραπεύει καί τά ἐλλείποντα ἀναπληροῖ. Παραµένοντες εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί αἰσθανόµενοι ἐλλιπεῖς καί ἀσθενεῖς δεχόµεθα τήν θεραπείαν καί τήν ὑγείαν». Ὅλα τά παρά πάνω πολύ καλά καί πολύ σωστά. Τό ἐρώτημα ὅμως εἶναι: Ποῦ ὀφείλεται στήν παροῦσα χρονική συγκυρία ὁ «κλυδωνισμός» τῆς Ἐκκλησίας, οἱ διασπάσεις, οἱ ἀποτειχίσεις, ὅλη αὐτή ἡ κρίση στήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας; Ἀπό ποῦ προέρχονται τώρα τά «βέλη», πού δέχεται ἡ Ἐκκλησία; Ἀπό ποῦ ἀλλοῦ παρά ἀπό τήν Σ.τ.Κ.; Καί στό σημεῖο αὐτό οἱ ἁγιορεῖτες Πατέρες δέν τολμοῦν νά μποῦν στήν οὐσία τοῦ προβλήματος. Ἀναφέρουν, ὅτι «ὅλοι οἱ Ἅγιοι ζῶντες ἐν Χριστῷ µᾶς παραπέµπουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί µᾶς ἀναπαύουν». Οἱ ἅγιοι ὄντως «μᾶς παραπέµπουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν». Μᾶς παραπέμπουν ὅμως καί στούς ἀγῶνες των τούς ἀντιαιρετικούς, στούς ὁποίους δέν φαίνονται πρόθυμοι νά μᾶς παραπέμψουν οἱ ἁγιορεῖτες Πατέρες, διότι οἱ ἀγῶνες των εἶναι γι᾿ αὐτούς ἕνας ἔλεγχος δρυμύτατος. Οἱ ἅγιοι, ἐπειδή ἀκριβῶς ἐγνώριζαν ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι «στύλος καί ἑδραίωµα τῆς ἀληθείας», μεγάλους ἀγῶνες ἔκαναν καί σέ πολλές θυσίες ὑποβλήθηκαν, γιά νά διαφυλάξουν τήν ἀλήθεια τῆς πίστεως ἀπό τίς πλάνες τῶν αἱρέσεων. Οἱ σημερινοί ἁγιορεῖτες Καθηγούμενοι σέ πόσες θυσίες ὑποβλήθηκαν, πόσες καθαιρέσεις καί πόσους διωγμούς ὑπέμειναν, γιά νά διαφυλάξουν τήν ἀλήθεια τῆς πίστεως ἀπό τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Γιά νά καταγγείλουν τίς κακόδοξες ἀποφάσεις τῆς Σ.τ.Κ.; </span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><span style="color: red; font-size: large;">Π</span>αρά κάτω γράφουν: «Τό Πνεῦµα τό Ἅγιον ὅλον συγκροτεῖ τόν θεσµόν τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτό τά ἀσθενῆ θεραπεύει καί τά ἐλλείποντα ἀναπληροῖ. Παραµένοντες εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί αἰσθανόµενοι ἐλλιπεῖς καί ἀσθενεῖς δεχόµεθα τήν θεραπείαν καί τήν ὑγείαν. Ἐάν ὡς ἄνθρωποι παρεκκλίνωµεν, ἡ χάρις τοῦ Πνεύµατος µᾶς ἐπαναφέρει εἰς τόν ὀρθόν δρόµον. Δι᾿ αὐτό κάθε φόβος εἶναι περιττός, ὡς φανέρωσις ὀλιγοπιστίας, ἐφ᾿ ὅσον εὑρισκώµεθα ἐντός τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ». Στήν παράγραφο αὐτή γίνεται λόγος γιά «ἀσθενῆ», γιά «ἐλλείποντα» καί γιά «παρεκκλίσεις ἀπό τόν ὀρθόν δρόμον». Ἐδῶ ὁ συντάκτης ἀναφέρεται μέ πολύ </span><span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;">συγκεκαλυμμένο τρόπο, στίς κακόδοξες δογματικές ἀποφάσεις τῆς Σ.τ.Κ., τίς ὁποῖες ἤδη ἡ Ἱεροκοινοτική Ἐπιτροπή στήν Εἰσήγησή της χαρακτήρησε ὡς «ἀσάφειες», «ἀμφισημίες», «ἀτέλειες» καί «ἐλλείψεις», ἐνῶ ἐδῶ ὁ συντάκτης τίς χαρακτηρίζει ὡς «ἀσθενῆ», «ἐλλείποντα» καί «παρεκκλίσεις ἀπό τόν ὀρθόν δρόμον». Οἱ ἁγιορεῖτες πιστεύουν ὅτι ὅλα τά «ἀσθενῆ» καί τά «ἐλλείποντα» θά θεραπευθοῦν μέσα στήν Ἐκκλησία, ἐνῶ οἱ «παρεκκλίσεις» θά βροῦν τό σωστό δρόμο τους μέ τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μ᾿ ἄλλα λόγια πιστεύουν ὅτι οἱ δογματικές πλάνες τῆς Σ.τ.Κ. θά θεραπευτοῦν ἀπό μόνες τους, ὡς διά μαγείας, μέ τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, χωρίς ἀντιαιρετικούς ἀγῶνες, χωρίς κόπους καί θυσίες. Ὡστόσο ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία μας διδάσκει, ὅτι καμία αἵρεση δέν κατανικήθηκε ὡς διά μαγείας, ἢ μόνον μέ τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, χωρίς τήν συνέργεια τοῦ ἀνθρωπίνου παράγοντος, χωρίς ἀγῶνες καί θυσίες. Παρά κάτω γράφουν: «Ἄλλωστε καί οἱ τέσσαρες Πατριάρχαι τῆς Ἀνατολῆς διά τῆς ἱστορικῆς των ἐγκυκλίου (1848) µᾶς καθησυχάζουν ὁµολογοῦντες ὅτι “παρ᾿ ὑµῖν οὔτε Πατριάρχαι, οὔτε Σύνοδοι ἐδυνήθησαν ποτέ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστής τῆς θρησκείας ἐστίν αὐτό τό σῶµα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτός ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τό θρήσκευµα αὐτοῦ αἰωνίως ἀµετάβλητον καί ὁµοειδές τῷ τῶν Πατέρων αὐτοῦ”… Ἔχοµεν ἐµπιστοσύνην εἰς τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ὄχι εἰς ἀτοµικάς καί ἑώλους δοξασίας, αἱ ὁποῖαι ὁδηγοῦν ἐκτός Ἐκκλησίας καί δηµιουργοῦν τάς κολάσεις τῶν αἱρέσεων». </span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><span style="color: red; font-size: large;">Ο</span>ἱ τέσσαρες Πατριάρχαι τῆς Ἀνατολῆς ὄχι μόνον δέν «μᾶς καθησυχάζουν», ἀλλά ἀντίθετα μάλιστα, μᾶς διεγείρουν σέ ἐπαγρύπνηση καί ἀγωνιστικότητα. Διότι ὑπομιμνήσκουν στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, στόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ, τό χρέος του νά ἀγωνιστεῖ γιά νά διαφυλάξει ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τήν πίστη, ἀκέραιη καί ἀπαραχάρακτη ἀπό κάθε αἵρεση. Ἡ Ἐγκύκλιος αὐτή ἔχει μιά ἰδιαίτερη ἐπικαιρότητα σήμερα, πού ἡ πλάνη ἔλαβε συνοδική κατοχύρωση στήν Σ.τ.Κ.. Γίνεται ἐπίσης λόγος γιά «ἑώλους δοξασίας, αἱ ὁποῖαι ὁδηγοῦν ἐκτός Ἐκκλησίας». Ποιές ὅμως εἶναι αὐτές καί ποιοί τίς ἐκφράζουν; Δέν θά ἔπρεπε οἱ ἁγιορεῖτες Πατέρες νά μιλήσουν σταράτα καί συγκεκριμένα, γιά νά μᾶς προφυλάξουν, ὥστε νά μήν παρασυρθοῦμε καί καταλήξουμε τελικά ἐκτός Ἐκκλησίας καί χάσουμε τήν σωτηρία μας; Παρά κάτω γράφουν: «Ζῶντες ἐν Ἁγίῳ Ὄρει πολιτευόµεθα “κατά τάς τῶν Ἁγίων θεοπνεύστους θεολογίας καί τό τῆς Ἐκκλησίας εὐσεβές φρόνηµα”… Παραµένοµεν εὐγνώµονες καί ἄγρυπνοι κρατοῦντες τάς παραδόσεις». Ρωτᾶμε τούς ἁγιορεῖτες Πατέρες: Ἡ ἀναγνώριση τῶν Ἑτεροδόξων ὡς Ἐκκλησιῶν, πού συνοδικά καί ἐπίσημα νομοθετήθηκε στήν Σ.τ.Κ., εἶναι σύμφωνη μέ τάς «τῶν Ἁγίων θεοπνεύστους θεολογίας καί τό τῆς Ἐκκλησίας εὐσεβές φρόνηµα»; Ἡ συμμετοχή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στό Π.Σ.Ε., πού καί αὐτή συνοδικά νομοθετήθηκε στή Σ.τ.Κ., (διά τῆς ὁποίας μάλιστα συμμετοχῆς ὑπεγράφησαν ἀπό τούς Ὀρθοδόξους πλῆθος κακόδοξα προτεσταντικά κείμενα), εἶναι σύμφωνη μέ τάς «τῶν Ἁγίων θεοπνεύστους θεολογίας καί τό τῆς Ἐκκλησίας εὐσεβές φρόνηµα»; Ἀφοῦ λοιπόν δέν εἶναι σύμφωνη, γιατί σεβαστοί Πατέρες σιωπήσατε καί δέν ἐκφράσατε μέ θάρρος καί παρρησία τήν διαφωνία σας στό Μήνυμά σας πρός τόν λαό; Γιατί δέν καυτηριάσατε καί δέν ἀνατρέψατε τίς κακοδοξίες, πού νομοθετήθηκαν στή Σ.τ.Κ.; Καί πῶς μπορεῖτε νά καυχάσθε, ὅτι πολιτεύεσθε «κατά τάς τῶν Ἁγίων θεοπνεύστους θεολογίας καί τό τῆς Ἐκκλησίας εὐσεβές φρόνηµα», καί ὅτι παραµένετε «ἄγρυπνοι κρατοῦντες τάς παραδόσεις», καθ᾿ ὃν χρόνον δέν πράξατε τό καθῆκον σας; Δέν γνωρίζετε, ὅτι ἡ μή στυλίτευση καί ἡ σιωπή ἀπέναντι στήν πλάνη, ὁδηγεή τελικά στή συμπόρευση μέ τήν πλάνη; Συμπεράσματα. Κλείνοντας τόν θεολογικό σχολιασμό μας, θά μπορούσαμε νά καταλήξουμε, μεταξύ ἄλλων στά ἑξῆς συμπεράσματα. Ἡ «Εἰσήγηση» ἔχει χωρίς ἀμφιβολία κάποιες θετικές ἐπισημάνσεις. Ὡστόσο, πέρα ἀπό τά κενά πού παρουσιάζει, δυστυχῶς ἀδυνατεῖ νά ἀναγνωρίσει καί νά διακηρύξει τό φοβερό ὀλίσθημα τῆς Σ.τ.Κ., τήν ἔκπτωσή της δηλαδή σέ μιά οἰκουμενιστική- αἱρετική ψευδοσύνοδο. Τό κείμενο εἶναι ἔτσι διατυπωμένο, ὥστε ὁ ἀναγνώστης νά βγάζει ἀβίαστα τό συμπέρασμα, ὅτι ἡ Σ.τ.Κ. εἶναι μέν μιά Ὀρθόδοξη Σύνοδος, ἀλλά μέ λάθη, ἀμφισημίες καί ἀσάφειες, πού πρέπει νά διορθωθοῦν. Στά ἴδια συμπεράσματα θά μπορούσαμε νά καταλήξουμε καί εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ τό «Μήνυμα», τό ὁποῖο κατά τήν ταπεινή μου γνώμη, εἶναι πολύ χειρότερο ἀπό τήν Εἰσήγηση. </span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></h3> <h3 style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><span style="color: red; font-size: large;">Σ</span>τήν «Εἰσήγηση» τουλάχιστον ἐκφράζονται κάποιες ἐπιφυλάξεις καί προτείνονται κάποιες διορθώσεις, ἐνῶ στό «Μήνυμα» καμία διόρθωση δέν προτείνεται. Καί τά δύο κείμενα παραθεωροῦν τό γεγονός, ὅτι κάθε δογματικό λάθος ἀποτελεῖ κατ᾿ οὐσίαν πλάνη καί αἵρεση καί ὅτι Ὀρθόδοξη Σύνοδος μέ δογματικά λάθη, ἁπλούστατα δέν εἶναι κἂν Ὀρθόδοξη Σύνοδος. Ὅπως πολύ εὔστοχα ἐπισημαίνει σέ βαρυσήμαντο λόγο του ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός: «Οὐδέποτε διά μεσότητος, ἄνθρωπε, τά ἐκκλησιαστικά διωρθώθη. Μέσον ἀληθείας καί ψεύδους οὐδέν ἐστιν. Ἀλλ᾿ ὥσπερ τόν τοῦ φωτός ἔξω γενόμενον, ἐν τῷ σκότει εἶναι ἀνάγκη, οὕτω τόν τῆς ἀληθείας μικρόν παρεκκλίναντα, τῷ ψεύδει λοιπόν ὑποκεῖσθαι φαίημεν ἂν ἀληθῶς». Καί τά δύο κείμενα προσπαθοῦν νά δικαιολογήσουν τά ἀδικαιολόγητα. Καί τά δύο κείμενα δέν ἔχουν καμία σχέση, οὔτε κἂν συγκρίνονται, μέ παλαιότερα ἁγιορειτικά κείμενα, στά ὁποῖα οἱ ἁγιορεῖτες Πατέρες, μέ ρωμαλέο καί ἀγωνιστικό φρόνημα, μέ ὁμολογιακό θάρρος καί παρρησία, ὕψωναν τό ἀνάστημά τους καί τολμοῦσαν νά ἐλέγξουν κάθε παρέκκλιση ἀπό τήν Ὀρθόδοξη διδασκαλία, ἀπό ὅ,που καί ἂν αὐτή προέρχονταν, ἀκόμη καί ἀπό τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη. Καί τά δύο κείμενα παραθεωροῦν τό γεγονός, ὅτι οἱ κακοδοξίες τῆς Σ.τ.Κ. κατοχυρώθηκαν καί ἔλαβαν ἐπίσημο συνοδικό κῦρος καί ὅτι οἱ ὑπογράψαντες ἀπαιτοῦν τήν πλήρη ἐφαρμογή τῶν ἀποφάσεών της. Ματαίως λοιπόν οἱ ἁγιορεῖτες Πατέρες «προσβλέπουν μετ᾿ ἐλπίδος εἰς τήν περαιτέρω θεολογικήν ἐπεξεργασίαν καί πλέον αὐθεντικήν διατύπωσιν τῶν συνοδικῶν κειμένων». Ματαίως ἐλπίζουν ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος θά διορθώσει τά «ἐλλείποντα» καί τά«ἀσθενῆ» τῆς Σ.τ.Κ. καί θά ἐπαναφέρει μέ ἕνα αὐτόματο τρόπο, χωρίς τήν συνέργεια τοῦ ἀνθρωπίνου παράγοντος, τήν Σ.τ.Κ. στόν ὀρθό της δρόμο. Οἱ διορθώσεις τῶν συνοδικῶν κειμένων δέν πρόκειται νά γίνουν ὡς διά μαγείας, ἀπό οἰκουμενιστές ἀρχιερεῖς, οὔτε μέ εὐχολόγια καό ἀνόητες ἐλπίδες. Οἱ διορθώσεις μποροῦν νά γίνουν μόνο μέ μιά νέα ἀληθινά Ὀρθόδοξη Σύνοδο. Ἀλλά, γιά νά πραγματοποιηθεῖ μιά τέτοια Σύνοδος ἀπαιτεῖται πολύς ἀγώνας καί πολλές θυσίες. Τό λυπηρό εἶναι δυστυχῶς ὅτι σέ τέτοιου εἴδους θυσίες καί ἀγῶνες δέν φαίνονται πρόθυμοι νά μποῦν οἱ κατά τά ἄλλα σεβαστοί ἅγιοι Καθηγούμενοι. Φαίνεται ὅτι τό ἡγουμενικό τους ἀξίωμα «μετράει» περισσότερο ἀπό τήν πίστη…</span></h3> <div> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></div> <div> <span style="font-family: "georgia" , "times new roman" , serif;"><br /></span></div> <div style="text-align: center;"> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;">Εκ της επίσημης ιστοσελίδας της<span style="color: red;"> Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής</span> της </span></div> <div style="text-align: center;"> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><span style="color: #274e13;">Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών</span>. </span></div> <div style="text-align: center;"> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;">Ολόκληρο το κείμενο μαζί με τις παραπομπές <a href="https://www.hsir.org/pdfs/2018/08/24/20180824aEpisimaAgioreitikaKeimenaAMS-Sxolia-B.pdf">ΕΔΩ.</a> </span></div> <div style="text-align: center;"> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;">Επιμέλεια, παρουσίαση <span style="color: #b45f06;"><a href="http://353agios.blogspot.com/2018/08/blog-post_25.html#more" target="_blank"><span style="color: blue;">ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ</span></a></span><span style="color: blue;">.</span></span></div> </div>

ΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ''ΣΥΝΟΔΟ'' ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΕΠΙΣΗΜΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΕΡΟΣ Β'

  «Μήνυμα τοῦ Ἁγίου Ὄρους περί τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης ἐν Κρήτῃ Συνόδου»  Ένας σύντομος συμπληρωματικός σχολιασμός Μ ετά τόν...

Read more »

USB STICK ΜΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span style="background-color: white;"><br /></span> <div class="post-body entry-content" id="post-body-1897877453174832062" itemprop="description articleBody" style="line-height: 1.4; position: relative; width: 558px;"> <div dir="ltr" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://pbs.twimg.com/media/DfvqTIBW0AA1lsa.jpg" imageanchor="1" style="background-color: white; margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-decoration-line: none;"><span style="color: black;"><img border="0" data-original-height="431" data-original-width="472" height="365" src="https://pbs.twimg.com/media/DfvqTIBW0AA1lsa.jpg" style="border: none; position: relative;" width="400" /></span></a></div> <span style="background-color: white;"><br /></span><div style="text-align: justify;"> <span style="background-color: white; font-size: medium;">Κάποιοι καλοί Φίλοι του Ιστολογίου μας, που επιθυμούν να κρατήσουν την ανωνυμία τους, "κατέβασαν" από το διαδίκτυο ένα μεγάλο όγκο δεδομένων, που αφορούν θρησκευτικά βιβλία και περιοδικά, τα οποία ταξινόμησαν, τιτλοφόρησαν, καταλογογράφησαν και αποθήκευσαν σε usb sticks μεγέθους 16GB. Όπως διαπιστώσαμε ιδίοις όμμασι, το αρχείο περιλαμβάνει πάνω από 250 βιβλία, 60 περίπου συγγραφέων (προσφέραμε ασμένως και δικές μας εκδόσεις, μερικές εκ των οποίων δεν υπάρχουν στο διαδίκτυο), καθώς και δεκάδες τόμους και τεύχη από 8 περιοδικά. </span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="background-color: white; font-size: medium;">Το κάθε usb stick διατίθεται στη συμβολική τιμή των 25 ευρώ και τα κέρδη θα διατεθούν για φιλανθρωπικούς και μορφωτικούς σκοπούς.</span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="background-color: white; font-size: medium;"><br /></span></div> <div style="text-align: center;"> <span style="background-color: white;"><span style="font-size: medium;">Παραγγελίες στο email του ιστολογίου μας:</span><br /><span style="font-size: medium;"><br /></span></span></div> <div style="text-align: center;"> <span style="background-color: white; font-size: medium;">krufosxoleio@yahoo.gr</span></div> <div style="text-align: center;"> <span style="background-color: white; font-size: medium;"><br /></span></div> <div style="text-align: justify;"> <div style="text-align: center;"> <span style="background-color: white; font-size: medium;">Παρατίθεται ο κατάλογος των περιεχομένων του stick:</span></div> </div> <div style="text-align: justify;"> <div style="text-align: center;"> <span style="background-color: white; font-size: medium;"><br /></span></div> </div> </div> <div style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"> <span style="background-color: white;"><iframe height="480" src="https://drive.google.com/file/d/1sbGm0GJg04Ctt85isXDlmD_YM4qBNsXb/preview" width="500"></iframe></span></div> <div style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"> <span style="background-color: white;"><br /></span></div> <div style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 14.85px; text-align: center;"> <span style="background-color: white;"><br /></span></div> <div style="text-align: center;"> <b><span style="color: blue; font-family: Times, Times New Roman, serif; font-size: large;"><span style="background-color: white;">ΠΗΓΗ: </span><span style="text-align: left;"><a href="https://krufo-sxoleio.blogspot.com/2018/09/usb-stick.html"><span style="color: blue;">https://krufo-sxoleio.blogspot.com/2018/09/usb-stick.html</span></a></span></span></b></div> </div> </div> </div>

USB STICK ΜΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ

Κάποιοι καλοί Φίλοι του Ιστολογίου μας, που επιθυμούν να κρατήσουν την ανωνυμία τους, "κατέβασαν" από το διαδίκτυο ένα μεγ...

Read more »

Ο ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΤΡΙΚΑΜΗΝΙΚΩΝ! (2)

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div style="text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhjCl0aOTPxyMcEvFGTN0LQgChjhCUwX8kBeFwSQb6Ul647LA7uAyIWtMn_czv14_-U2dIpNAArBSFKSTDAEEt3XzTy8V3t_SmNata5rmy5U-ncDjwSGBpxDkRStpNdphBLL9VwTHZr/s1600/700.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><img border="0" data-original-height="413" data-original-width="620" height="213" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhjCl0aOTPxyMcEvFGTN0LQgChjhCUwX8kBeFwSQb6Ul647LA7uAyIWtMn_czv14_-U2dIpNAArBSFKSTDAEEt3XzTy8V3t_SmNata5rmy5U-ncDjwSGBpxDkRStpNdphBLL9VwTHZr/s320/700.jpg" width="320" /></span></a></div> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><br /></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;">Οι Τρικαμηνικοί έχουν στην κυριολεξία λυσσάξει τον τελευταίο καιρό λόγω  του π. Παισίου και συνεχίζουν να στρουθοκαμηλίζουν παρουσιάζοντας το ημερολογιακό ζήτημα ως κάτι ''ασήμαντο''.</span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><br /></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;">Ας το καταλάβουν επιτέλους! Επιστροφή στο Παλαιό σημαίνει και <u><b>επιστροφή στην ενότητα της Εκκλησίας</b></u> η οποία έχει διασπαστεί εδώ και πολλά έτη αρχή γινομένης του ημερολογιακού. Και πόσο μάλλον όταν ομιλούμε για ένα ημερολόγιο το οποίο επέβαλε βιαίως ένας Μασώνος! Ή μήπως το αμφισβητούν;</span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: small;"><br /></span> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif;">Και μόνο που γνωρίζουν ότι Πρωτεργάτης της μασωνικής αυτής καινοτομίας ήτο ο Μελέτιος Μεταξάκης, θα έπρεπε και μόνο γι΄ αυτό, να το είχαν απορρίψει από έτη, όπως έχουμε αναφέρει δεκάδες φορές!</span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><br /></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;">Όσο για τους ''χιλιάδες πιστούς που έχουν διάθεση να βγούν στον αγώνα....'' αλλά δήθεν ''κωλύονται''.... το ορθό είναι ότι αυτοί οι πιστοί σοκάρονται βλέποντας αυτήν την εμμονή των Τρικαμηνικών κατά των Παλ/των αλλά και τα ίδια τα γραφόμενά τους όπως: <i>«Να μη γίνη καμία ένωση με παράταξη Παλαιοημερολογιτών».</i> </span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="text-align: left;"><span style="color: blue; font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2018/05/blog-post_46.html"><span style="color: blue; font-family: "times" , "times new roman" , serif;"><b>https://entoytwnika1.blogspot.com/2018/05/blog-post_46.html</b></span></a></span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="text-align: left;"><span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><br /></span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="text-align: left;"><span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;">και μάλιστα όταν σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα αυτοί οι ίδιοι έγιναν παρατάξεις:</span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="text-align: left;"><span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2018/05/blog-post_12.html"><span style="color: blue; font-family: "times" , "times new roman" , serif;"><b>https://entoytwnika1.blogspot.com/2018/05/blog-post_12.html</b></span></a></span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="text-align: left;"><span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><br /></span></span></div> <div style="text-align: left;"> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;">Και σήμερα ήλθε και ο κ. Ρίζος να κουνήσει το δάκτυλό του υπενθυμίζοντάς μας και το βιβλίο του = αποτυχία, το οποίο μάλιστα όπως αναφέρει και ο ίδιος, περιέχει ''<span style="text-align: left;">πρωτοφανή στην ελληνική βιβλιογραφία στοιχεία''!!! Δείτε αυτά τα ''πρωτοφανή'' στοιχεία αλλά και την αναίρεση αυτών στον σύνδεσμο:</span></span><br /> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: medium;"><span style="text-align: left;"><br /></span></span> <span style="color: blue; text-align: left;"><a href="http://entoytwnika1.blogspot.com/2017/07/blog-post_17.html"><b><span style="color: blue; font-family: "times" , "times new roman" , serif;">http://entoytwnika1.blogspot.com/2017/07/blog-post_17.html</span></b></a></span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; text-align: left;"><br /></span></span></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; text-align: left;">Κακώς ασχολείται ο π. Παΐσιος μαζί τους!</span></span><br /> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: medium;"><span style="text-align: left;"><br /></span></span> </span><br /> <div style="text-align: center;"> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><span style="color: red; font-family: "times" , "times new roman" , serif; text-align: left;"><b><u><br /></u></b></span></span></div> <div style="text-align: center;"> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><span style="color: red; font-family: "times" , "times new roman" , serif; text-align: left;"><b><u><br /></u></b></span></span></div> <div style="text-align: center;"> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><span style="color: red; font-family: "times" , "times new roman" , serif; text-align: left;"><b><u>ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</u></b></span></span></div> <div style="text-align: center;"> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><span style="color: blue; font-family: "times" , "times new roman" , serif; text-align: left;"><b><u><br /></u></b></span></span></div> <div style="text-align: center;"> <span style="font-family: "times" , "times new roman" , serif; font-size: large;"><span style="color: blue; text-align: left;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2018/08/blog-post_12.html" itemprop="url"><b><span style="color: blue; font-family: "times" , "times new roman" , serif;">Ο ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΤΡΙΚΑΜΗΝΙΚΩΝ!</span></b></a></span></span></div> </div> </div> </div>

Ο ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΤΡΙΚΑΜΗΝΙΚΩΝ! (2)

Οι Τρικαμηνικοί έχουν στην κυριολεξία λυσσάξει τον τελευταίο καιρό λόγω  του π. Παισίου και συνεχίζουν να στρουθοκαμηλίζουν παρουσιάζο...

Read more »

Ἀνακοίνωση ἁγιορειτῶν πατέρων σχετικὰ μὲ τὴν προσχώρηση τινῶν σὲ παράταξη τῶν Γ.Ο.Χ..

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"> </h3> <div class="post-header"> <div class="post-header-line-1"> </div> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-8662723447225014189" itemprop="description articleBody"> <div dir="ltr" trbidi="on"> <div style="text-align: center;"> </div> <span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: medium;"><div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> <img height="267" src="https://scontent.fath4-2.fna.fbcdn.net/v/t1.15752-9/34864859_2284810748212145_1913715931062730752_n.jpg?_nc_cat=0&oh=63d4a871ab99dde74d70a1de5ee2757e&oe=5C384B7B" width="400" /></div> <br />Ἐξ’ ἀφορμῆς τῆς προσχωρήσεως τοῦ ἀρχιμανδρίτου Παϊσίου Παπαδόπουλου ἡγουμένου ἱερᾶς μονῆς ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ (Φιλώτα) ἔχουμε νὰ παρατηρήσουμε τὰ ἑξῆς: <br /><br /><b>1) </b>Ὅπως ἤδη ἀναφέραμε στὸ κείμενο τοῦ ψηφίσματος τῆς πανελλήνιας κληρικολαϊκῆς συνάξεως τοῦ Ὡραιοκάστρου(<a href="https://synaksiorthodoxon.blogspot.com/2017/04/442016_6.html" target="_blank"><span style="color: black;"><b>ΠΑΤΑ ΕΔΩ</b></span></a>), καθίσταται σαφὴς ἡ παγία θέση μας ἀπέναντι στίς πάσης φύσεως παρατάξεις τῶν ΓΟΧ. Ἐκκλησιολογικὴ μας ἀρχὴ ἦταν καὶ παραμένει ὅτι ἡ ἀποτείχιση ἤτοι ἡ διακοπὴ κοινωνίας πρὸς τὸν οἰκεῖον ἐπίσκοπον ὁρίζεται κυρίως ἀπὸ τὰ διαλαμβανόμενα τοῦ 15ου κανόνος τῆς ΑΒ συνόδου. Μνημόνευσις ἑτέρου ἐπισκόπου ὡς οἰκείας ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς σημαίνει αὐτοχρῆμα τὴν λήξη τῆς ἀποτειχίσεως. Αὐτὸ σημαίνει αὐτομάτως καὶ τὴν διακοπὴ τοῦ ἀγῶνος μας κατὰ τῆς παναίρεσης τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποίος ἔχει ὡς ἀπώτερο σκοπὸ τὴν σύγκληση ὀρθοδόξου Συνόδου γιὰ τὴν ἐπίσημη καταδίκη του. Ἑπομένως γιὰ ἐμᾶς τοὺς ἁγιορεῖτες τελεσιδίκως δὲν ὑφίσταται ὁ οἱοσδήποτε λόγος προσχώρησης εἰς οἱανδήποτε παραταξιακή ὁμάδα τῶν Γ.Ο.Χ. ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐκκλησιολογικοῦ της φρονήματος. <br /><br /><b>2)</b> Περαιτέρω ὑπενθυμίζουμε ὅτι ὁ ἀγῶνας τῆς ἀποτείχισης γιὰ τοὺς ἁγιορεῖτες πατέρες συνυφάνθη μὲ πάσης φύσεως διωγμοὺς ἐκ μέρους τόσο τῶν οἰκουμενιστῶν, ὅσο καὶ τινῶν ψευδαδέλφων. Ξεκινήσαμε τὸν ἐκκλησιαστικὸ ἀγῶνα στιχούμενοι πρὸς τὴν πατερικὴ διδασκαλία κατὰ πάντα, βάσει τῆς ὁποίας εἶναι τὸ σταυρικὸ-μαρτυρικὸ φρόνημα. Ἀποδεχόμαστε εὐχαριστούντες τὸν Θεὸ τοὺς διωγμοὺς τὶς συκοφαντίες καθὼς καὶ πάσης φύσεως λοιδορίες ἐναντίον μας, θεωρώντας ἀπόδειξη γνησιότητας συνολικῆς μαρτυρίας τοῦ ἀγῶνα μας. Ὁ ἀγῶνας μας δὲν εἶναι χαρτοπόλεμος. Ἑπομένως ἡ ἀναζήτηση «λύσεων» ὅπως ὁ «ἀγῶνας» διεξαχθεῖ ἀνετώτερα καὶ ἀσφαλέστερα κρίνεται ὡς ἀντιπατερικὴ καὶ ἀπορριπτέα. <br /><br />Εὐχόμαστε ὁ Θεός, διὰ πρεσβειῶν τῆς πανυπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, νὰ δώσει δύναμη νὰ ἀκολουθήσουμε τὸν σταυρικὸ βίο τῶν Ἁγίων μας, νὰ κρατήσουμε τὴν πίστιν ὅπου ἐλάβομεν ἀκεραίαν καὶ ἀκαινοτόμητον, ἔστω καὶ ἂν χρειασθεῖ νὰ διωχθοῦμε μέχρι θανάτου καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ δώσουμε τὴν καλὴ ἀπολογία ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον ἀνήκει πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις, σὺν τῷ ἀνάρχῳ αὐτοῦ Πατρὶ καὶ τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ αὐτοῦ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. <br /><br /><div style="text-align: center;"> <b>Ἐκ μέρους τῶν ἁγιορειτῶν πατέρων </b></div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> <b>Γέρων Σάββας Λαυριώτης. </b></div> <div> <br /></div> Στὸ ψήφισμα τῆς μεγάλης κληρικολαϊκῆς συνάξεως τοῦ Ὡραιοκάστρου ὁποῦ πραγματοποιήθηκε στίς 4 Ἀπριλίου τὸ 2017,(<a href="https://synaksiorthodoxon.blogspot.com/2017/04/442016_6.html" target="_blank"><span style="color: black;"><b>ΠΑΤΑ ΕΔΩ</b></span></a>) μεταξὺ τῶν ἄλλων ἐδηλώσαμεν τὰ ἐξῆς: «Διακόπτουμε τὴν κοινωνία μὲ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖο, ὡς τὸν κύριο ἐμπνευστὴ τῆς Συνόδου, ἐκφραστὴ καὶ κήρυκα τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ μὲ τοὺς ἐπισκόπους ποὺ ἀποδέχονται τὴν σύνοδο τῆς Κρήτης ὡς Ὀρθόδοξη. Κάνουμε χρήση τοῦ 10ου καὶ 31ου ἐκ τῶν Ἀποστολικῶν Κανόνων, τοῦ 2ου τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου, τοῦ 33ου τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου, καθὼς καὶ τοῦ 15ου τῆς πρωτοδευτέρας Συνόδου ἐπὶ Ἁγίου Φωτίου τοῦ Μεγάλου, ἀκολουθώντας κατὰ πάντα τοὺς Ἁγίους Πατέρες, στὴν διάγνωση, ἀντιμετώπιση καὶ θεραπεία τῶν ἀναφυομένων αἱρέσεων. Εἴμαστε συνοδοιπόροι καὶ συναγωνιστές μὲ ὅλους τοὺς ἱερεῖς, μοναχοὺς καὶ λαϊκοὺς ποὺ ἔκοψαν τὸ μνημόσυνο τῶν πατριαρχῶν καὶ ἐπισκόπων τους ποὺ ὑποστηρίζουν τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ δὲν καταδικάζουν τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, καὶ περιμένουμε καὶ τοὺς ἄλλους ἀδελφοὺς μας μὲ ὀρθόδοξο φρόνημα, ἀφοῦ ὡριμάσει μέσα τους ὁ καρπὸς τῆς ὁμολογίας καὶ τῆς ἀντίστασης, νὰ ἀκολουθήσουν, διακόπτοντας καὶ αὐτοὶ τὸ μνημόσυνο τῶν αἱρετικῶν οἰκουμενιστῶν. <br /><br />Ὡς ἐκ τούτων, ζητᾶμε ἀπὸ τοὺς ἀπανταχοῦ Ἐπισκόπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας: Νά συγκροτηθεῖ Ὀρθόδοξη Σύνοδος καταδίκης τῶν ἀνωτέρω ἐκτεθέντων, πρὸς ἀποφυγὴ σχισμάτων καὶ διαιρέσεων τῶν πιστῶν. <br /><br />Διευκρινίζεται δὲ πρὸς πάντας, ὅτι ὁ διεξαγόμενος ἐκκλησιαστικὸς ἀγῶνας ἔχει σωτηριολογικὸ χαρακτῆρα, μὲ τὸν ὁποῖον ἐμμένουμε πιστοὶ στὴν ἐκκλησιολογία τῆς ὀρθοδόξου πατερικῆς παραδόσεως καὶ ἕνεκα τούτου, ἐντὸς τοῦ Σώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Δὲν μνημονεύουμε ἕτερον ἐπίσκοπον, δὲν προβαίνουμε εἰς σύστασιν ἑτέρας “ἐκκλησίας”, ἄπαγε τῆς βλασφημίας, οὔτε προσχωροῦμε σὲ καμμία παράταξη. Μένουμε ἁπλὰ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ. Μένουμε πιστοὶ εἰς τό Σύμβολον τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ὁμολογοῦμε ὅ,τι παραλάβαμε, τὴν διαχρονικὴ ἁγιοπατερικὴ σωτήριο ἀλήθεια. Ὅ,τι ἄλλο κυκλοφορήσει εἰς βάρος μας θὰ ἀποτελεῖ μία, δαιμονικῆς ἔμπνευσης, συκοφαντία.» <br /><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><img src="https://scontent.fath4-2.fna.fbcdn.net/v/t1.15752-9/35114514_2284811114878775_5965739939562782720_n.png?_nc_cat=0&oh=ce8eeb31f048cc24c676216b6bd14730&oe=5BF34580" style="margin-left: auto; margin-right: auto;" /></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><a href="https://synaksiorthodoxon.blogspot.com/2018/09/blog-post_5.html"><b>https://synaksiorthodoxon.blogspot.com/2018/09/blog-post_5.html</b></a></td></tr> </tbody></table> </span></div> </div> </div>

Ἀνακοίνωση ἁγιορειτῶν πατέρων σχετικὰ μὲ τὴν προσχώρηση τινῶν σὲ παράταξη τῶν Γ.Ο.Χ..

Ἐξ’ ἀφορμῆς τῆς προσχωρήσεως τοῦ ἀρχιμανδρίτου Παϊσίου Παπαδόπουλου ἡγουμένου ἱερᾶς μονῆς ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ (Φιλώτα)...

Read more »