Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΒΗΘΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ

<p></p><div class="separator" style="clear: both; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 16px; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiRRlM6RcxFXnvO_Q6ESXVu_4Eyv-9FUu1j3aatWnaffvV7MnJ3xG8UYbAqZ9DwACSxFcjRjfGghm3sr8VkYZkVxUUsTxKG34X7siYdvpXPd0G7LtdW8hLq4-tDkV92TEZSzPRuaDnJiiCL/s1600/qZqFKAFCMvM.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-decoration-line: none;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1216" height="355" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiRRlM6RcxFXnvO_Q6ESXVu_4Eyv-9FUu1j3aatWnaffvV7MnJ3xG8UYbAqZ9DwACSxFcjRjfGghm3sr8VkYZkVxUUsTxKG34X7siYdvpXPd0G7LtdW8hLq4-tDkV92TEZSzPRuaDnJiiCL/s400/qZqFKAFCMvM.jpg" style="border: none; position: relative;" width="400" /></a></div><p></p><div align="justify" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 16px;"></div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br /><br /><br />H έκτη και τελευταία εβδομάδα της Mεγ. Σαρακοστής ονομάζεται «Εβδομάδα των Βαϊων». Για έξι μέρες πριν το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαΐων η λατρεία της Εκκλησίας μας ωθεί ν’ ακολουθήσουμε το Χριστό καθώς πρώτος αναγγείλει το θάνατο του φίλου Του και κατόπιν αρχίζει το ταξίδι Του στη Βηθανία και στην Ιερουσαλήμ. Το θέμα και ο τόνος αυτής της εβδομάδας δίνονται την Κυριακή το απόγευμα στον Εσπερινό: <br /><br /><i>Την έκτην των σεπτών Νηστειών Εβδομάδα, προθύμως απαρχόμενοι, Κυρίω προεόρτιον ύμνον των Βαίων άσωμεν πιστοί, ερχομένω εν δόξη δυνάμει Θεότητος, επί την Iερουσαλήμ, νεκρώσαι τον θάνατον... </i><br /><br />Στο κέντρο της προσοχής είναι ο Λάζαρος - η αρρώστεια του, ο θάνατός του, ο θρήνος των συγγενών του και η αντίδραση του Χριστού σ' όλα αυτά.</span><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br />Έτσι τη Δευτέρα ακούμε:</span></div><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br /><i>Σήμερον Χριστῷ δηλοῦται, πέραν Ἰορδάνου διατρίβοντι, ἡ νόσος τοῦ Λαζάρου, καὶ ὡς προγνώστης λέγει· Ἡ ἀσθένεια αὕτη, οὐκ ἔστι πρὸς θάνατον.</i></span></div><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br />Την Τρίτη:</span></div><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br /><i>Χθὲς καὶ σήμερον, ἡ νόσος ἡ τοῦ Λαζάρου· ταύτην γὰρ Χριστῷ δηλοῦσιν αἱ σύγγονοι, ἐν χαρᾷ ἡ Βηθανία προευτρεπίζου, τὸν Δεσπότην ξεναγωγῆσαι καὶ Βασιλέα, σὺν ἡμῖν βοῆσαι, Κύριε δόξα σοι.</i></span></div><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br />Την Τετάρτη:</span></div><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br /><i>Σήμερον Λάζαρος, θανὼν ἐνθάπτεται, καὶ θρῆνον ᾄδουσιν, αἱ τούτου σύγγονοι, ὡς δὲ προγνώστης καὶ Θεός, τὸ πάθος προηγόρευσας, Λάζαρος κεκοίμηται, τοῖς Μαθηταῖς προφθεγγόμενος· ἀλλὰ νῦν ἀπέρχομαι, ἀναστῆσαι ὃν ἔπλασα. Διό σοι πάντες βοῶμεν· Δόξα τῷ κράτει τῆς ἰσχύος σου.</i></span></div><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br />Την Πέμπτη:</span></div><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br /><i>Δισημερεύει Λάζαρος ἐν τῷ τάφῳ, τοὺς ἀπ' αἰῶνος βλέπει θανέντας· ἐκεῖ τεθέαται δείματα ξένα, πληθὺν ἀναρίθμητον, ᾍδου κρατουμένην τοῖς δεσμοῖς· διὸ αἱ σύγγονοι θρηνοῦσι πικρῶς προσβλέπουσαι τὸν τάφον αὐτοῦ, Χριστὸς δὲ ἥκει ζωῶσαι τὸν φίλον τὸν ἑαυτοῦ, τοῦ μίαν παρὰ πάντων ἐπιτελεῖσθαι συμφωνίαν. Εὐλογημένος εἶ Σωτήρ, ἐλέησον ἡμᾶς</i></span></div><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br />Τέλος την Παρασκευή:</span></div><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br /><i>Ἔρχεται ὁ Κύριος, ἄνοιξόν σου τὰς πύλας, Βηθανία πρόσδεξαι, ἐν πίστει τὸν Δεσπότην· καὶ γὰρ ἥκει ἐξαναστῆσαι ἐκ τάφου, Λάζαρον ὡς μόνος παντοδύναμος.</i></span></div><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br />H τελευταία εβδομάδα δηλαδή περνάει με πνευματική περισυλλογή πάνω στην ερχόμενη συνάντηση του Χριστού με το θάνατο - πρώτα στο πρόσωπο του φίλου Του Λαζάρου, έπειτα στο θάνατο του ίδιου του Χριστού. Πλησιάζει η «ώρα του Χριστού» για την οποία τόσο συχνά μιλούσε και προς αυτήν προσανατολιζόταν όλη η επίγεια διακονία Του. Θα πρέπει να ρωτήσουμε: ποιά είναι η θέση και ποιο το νόημα αυτών των πνευματικών σκέψεων πάνω στη Μεγάλη Σαρακοστή; Πώς συνδέονται με την όλη μας προσπάθεια της περιόδου αυτής; Αυτές οι ερωτήσεις προϋποθέτουν μια άλλη ερώτηση με την οποία θα πρέπει τώρα ν’ ασχοληθούμε με κάποια συντομία. Σε κάθε ανάμνηση γεγονότων από τη ζωή του Χριστού η Εκκλησία πολύ συχνά - αν όχι πάντοτε - μεταφέρει το παρελθόν στο παρόν. Έτσι τη μέρα των Χριστουγέννων ψέλνουμε: «Σήμερον γεννάται εκ Παρθένου...», την Κυριακή των Βαϊων λέμε: «Σήμερον εισέρχεται εις τα Ιεροσόλυμα...», τη Μεγάλη Παρασκευή: «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου...». H ερώτηση λοιπόν είναι: ποιο είναι το νόημα αυτής της χρονικής μεταφοράς; ποια είναι η σημασία αυτού του λειτουργικού «σήμερον»;</span></div><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br />Οι περισσότεροι από τους εκκλησιαζόμενους πιθανόν το θεωρούν αυτό σαν μια ρητορική μεταφορά, σαν ποιητικό «σχήμα λόγου». H δική μας, η σύγχρονη προσέγγιση της λατρείας γίνεται με δυο τρόπους: ή με τη λογική ή με το συναίσθημα. Η λογική προσέγγιση περιορίζει τη λειτουργική τελετουργία σε ιδέες. Βρίσκεται δε στις ρίζες της «Δυτικίζουσας» θεολογίας η οποία αναπτύχτηκε στην Ορθόδοξη Ανατολή αφού απομακρύνθηκε από την πατερική εποχή και για την οποία η θεία Λειτουργία είναι, στην καλύτερη περίπτωση ένα ακατέργαστο υλικό για καθαρούς διανοητικούς ορισμούς και θεωρήματα. Ότι δε στη λατρεία δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια διανοητική αλήθεια επιγράφεται «ποίηση» - δηλαδή κάτι που δεν μπορεί κανείς να το πάρει στα σοβαρά. Και εφ' όσον είναι ολοφάνερο ότι τα γεγονότα που μνημονεύονται από την Εκκλησία ανήκουν στο παρελθόν, το λειτουργικό «σήμερον» δεν μπορεί να έχει κάποιο σοβαρό νόημα. Όσο δε αφορά τη «συναισθηματική» προσέγγιση, αυτή είναι το αποτέλεσμα μιας ατομικιστικής και εγωκεντρικής ευσέβειας που είναι, κατά πολλούς τρόπους, το συμπλήρωμα της διανοητικής θεολογίας. Γι' αυτού του είδους την ευσέβεια, η λατρεία, πάνω από καθετί άλλο, είναι ένα χρήσιμο πλαίσιο για προσωπική προσευχή, είναι φόντο για έμπνευση που σκοπός του είναι να «θερμάνει» την καρδιά μας και να τη στρέψει προς το Θεό. Το περιεχόμενο και το νόημα στις ακολουθίες, στα λειτουργικά κείμενα, στις ιεροτελεστίες έχουν, στην περίπτωση αυτή, δευτερεύουσα σημασία· όλα τούτα είναι χρήσιμα και ικανοποιητικά μόνον εφ' όσον με βοηθούν να προσεύχομαι! Και έτσι το λειτουργικό «σήμερον» σβήνει, όπως εξάλλου και όλα τα άλλα λειτουργικά κείμενα, μέσα σ’ ένα είδος ξεχωριστής κατανυκτικής και εμπνευσμένης «προσευχής».</span></div><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br />Εξαιτίας της πόλωσης στην εκκλησιαστική νοοτροπία όσον αφορά τους δυο τρόπους προσέγγισης της λατρείας, είναι πολύ δύσκολο σήμερα να δείξουμε ότι η αληθινή λειτουργία της Εκκλησίας δεν μπορεί να περιοριστεί ούτε στις «ιδέες» ούτε στην «προσευχή». Δεν εορτάζει κανείς τις ιδέες! Όσο για την ατομική προσευχή δεν λέει το Ευαγγέλιο ότι όταν θέλουμε να προσευχηθούμε να μπαίνουμε στο «ταμείον» μας και να έχουμε προσωπική επικοινωνία με το Θεό; (Ματθ. 6,6). Η σωστή αντίληψη της γιορτής προϋποθέτει και τα δυο, και το γεγονός και την κοινωνική ή ομαδική συμμετοχή σ’ αυτό. Μια γιορτή, ένα πανηγύρι, μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο όταν οι άνθρωποι συναντιώνται όλοι μαζί, ξεπερνώντας το φυσικό χωρισμό και την απομόνωση, δρουν όλοι μαζί σαν ένα σώμα, πραγματικά σαν ένα πρόσωπο μπροστά σ’ ένα γεγονός (γάμος, κηδεία, νίκη κλπ.). Και το πιο φυσικό θαύμα σε όλες τις γιορτές είναι ακριβώς το ότι ξεπερνιέται, έστω και προσωρινά, το επίπεδο των ιδεών και αυτής ακόμα της ατομικότητας. Χάνει πραγματικά κανείς τον εαυτό του μέσα σε μια γιορτή, και συναντάει τους άλλους κατά ένα μοναδικό τρόπο. Aλλά τότε ποιο ακριβώς είναι το νόημα αυτού του λειτουργικού ««σήμερον» με το οποίο η Εκκλησία εγκαινιάζει όλες τις γιορτές της; Με ποια έννοια γεγονότα από το παρελθόν γιορτάζονται «σήμερον»;</span></div><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br />Θα μπορούσε κανείς να πει χωρίς να υπερβάλει, ότι όλη η ζωή της Εκκλησίας είναι μια συνεχής ανάμνηση και αναφορά. Στο τέλος κάθε ακολουθίας αναφερόμαστε στους αγίους:«... ων την μνήμην επιτελούμεν...»· αλλά πέρα απ' όλες τις άλλες μνήμες η Εκκλησία είναι μια ατέλειωτη ανάμνηση του Χριστού.</span></div><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br />Από καθαρά φυσιολογική πλευρά η μνήμη είναι μια διφορούμενη λειτουργία. Έτσι το να θυμόμαστε κάποιον που αγαπάμε και πού τον χάσαμε σημαίνει δυο πράγματα. Από τη μια πλευρά η μνήμη είναι κάτι πολύ περισσότερο από απλή γνώση του παρελθόντος. Όταν θυμάμαι τον μακαριστό πατέρα μου, τον βλέπω· είναι παρών στη μνήμη μου όχι σαν ένα συνολικό άθροισμα όλων όσων γνωρίζω γι' αυτόν αλλά με όλη τη ζωντανή του πραγματικότητα. Aλλά από την άλλη πλευρά, αυτή η παρουσία με κάνει να συνειδητοποιώ ότι δεν είναι πια εδώ, ότι ποτέ δεν θα ξαναείναι σ’ αυτόν τον κόσμο και σ’ αυτή τη ζωή, ούτε θα αγγίξω το χέρι που τόσο ζωντανά βλέπω με τη φαντασία μου. Η μνήμη λοιπόν είναι η πιο θαυμάσια και ταυτόχρονα η πιο τραγική απ’ όλες τις ανθρώπινες λειτουργίες, γιατί τίποτε άλλο δεν αποκαλύπτει καλύτερα την σπασμένη φύση της ζωής μας. την ανικανότητα του ανθρώπου να διατηρήσει κάτι πραγματικά, να το κατέχει αληθινά σ’ αυτόν τον κόσμο. H μνήμη μας φανερώνει ότι ο «χρόνος και ο θάνατος βασιλεύουν στη γη». Aλλά ακριβώς γι’ αυτό η μοναδικά ανθρώπινη αυτή λειτουργία της μνήμης γίνεται το κέντρο του Χριστιανισμού, γιατί μ’ αυτή τελεί την ανάμνηση ενός Aνθρώπου, ενός Γεγονότος. μιας Νύχτας, μέσα στο βαθύ σκοτάδι της οποίας ακούμε τα λόγια: «τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν...» Και να, το θαύμα γίνεται! Τον θυμόμαστε και Εκείνος είναι εδώ - όχι σαν μια νοσταλγική εικόνα από το παρελθόν, όχι σαν ένα θλιβερό «ποτέ πια...» αλλά με μια τέτοια έντονη παρουσία που η Εκκλησία μπορεί αιώνια να επαναλαμβάνει τα λόγια που είπαν οι μαθητές μετά τη συνάντηση στην Εμμαούς «...ουχί η καρδία ημών καιομένη ην εν ημίν...;»(Λουκ. 24,32).</span></div><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br />H φυσιολογική μνήμη είναι πρώτα απ’ όλα μια «παρουσία του απόντος» έτσι ώστε όσο περισσότερο παρών είναι αυτός πού θυμόμαστε τόσο πιο οξύς είναι ο πόνος από την απουσία του. Aλλά «εν Χριστώ» η μνήμη ξανάγινε η δύναμη που γεμίζει το διασπασμένο χρόνο, διασπασμένο από την αμαρτία και το θάνατο, από το μίσος και τη λησμοσύνη. Αυτή λοιπόν η νέα μνήμη, η μνήμη σαν δύναμη πάνω από το χρόνο και την καταστροφή του, αποτελεί την καρδιά της λειτουργικής γιορτής και του λειτουργικού «σήμερον». Σίγουρα η Παρθένος δεν γεννάει σήμερα, ούτε κάποιος «ουσιαστικά» στέκεται μπροστά στο Σταυρό· και σαν γεγονότα τούτες oι πράξεις ανήκουν στο παρελθόν. Aλλά «σήμερον» μπορούμε να θυμόμαστε αυτές τις πράξεις και η Εκκλησία είναι βασικά το δώρο και η δύναμη αυτής της ανάμνησης που μεταβάλλει πράξεις από το παρελθόν σε αιώνια σημαντικά γεγονότα.</span></div><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br />H λειτουργική γιορτή λοιπόν είναι μια νέα είσοδος της Εκκλησίας στο γεγονός και αυτό σημαίνει είσοδο όχι μόνο στις «ιδέες» του γεγονότος αλλά στη χαρά του, στη λύπη, στη ζωή του και στη συγκεκριμένη πραγματικότητά του. Ένα πράγμα πρέπει να ξέρουμε, ότι με την κραυγή «...Θεέ μου, Θεέ μου ίνα τι με εγκατέλιπες» ο Σταυρωμένος Χριστός φανέρωσε την «κένωση» Του και την ταπείνωση Του. Είναι όμως πολύ διαφορετικό πράγμα να γιορτάζουμε κάθε χρόνο αυτό που έγινε εκείνη τη μοναδική Παρασκευή· οπότε χωρίς καμιά λογικοποίηση ξέρουμε με πλήρη βεβαιότητα ότι αυτά τα λόγια, που ακούστηκαν μια μόνο φορά παραμένουν αιώνια αληθινά και τίποτε, ούτε η νίκη, ούτε η δόξα μπορούν ποτέ να τα εξαλείψουν. Αυτό που πρέπει να εξηγήσουμε είναι ότι η ανάσταση του Λαζάρου έγινε για να βεβαιωθούμε για «την κοινήν ανάστασιν» (τροπάριο της ημέρας). Είναι κάτι το συναρπαστικό να γιορτάζουμε κάθε μέρα για μια ολόκληρη εβδομάδα αυτή τη συνάντηση ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, που αργά αργά πλησιάζει, να γινόμαστε μέρος της, να βλέπουμε με τα μάτια μας και να νιώθουμε με όλο το είναι μας αυτό πού υπονοεί ο Ιωάννης με τα λόγια του: «Ιησούς ουν ως είδεν αυτήν κλαίουσαν και τους συνελθόντας...ενεβριμήσατο τω πνεύματι και ετάραξεν εαυτόν... και εδάκρυσεν» (Iωάν. 11,33-35). Για μας και σε μας όλα αυτά συμβαίνουν «σήμερον». Δεν ήμασταν τότε εκεί, στη Βηθανία κοντά στον τάφο με τις αδερφές που θρηνούσαν. Μόνο από το Ευαγγέλιο ξέρουμε όλα όσα έγιναν εκεί. Aλλά μέσα στην Εκκλησία με τη γιορτή της σήμερα, ένα ιστορικό γεγονός γίνεται ένα γεγονός και για μας, για μένα, γίνεται μια δύναμη στη ζωή μου, μια ανάμνηση, μια χαρά. Η θεολογία δεν μπορεί να πάει πέρα από την «ιδέα». Καί όσον αφορά την Ιδεολογική πλευρά, άραγε έχουμε ανάγκη αυτές, τις πέντε συνεχείς μέρες εφ' όσον είναι κάτι τόσο απλό να λέμε: «την κοινήν ανάστασιν... πιστούμενοι»; Aλλά το όλο θέμα είναι ότι η πρόταση αυτή καθ' αυτή δεν βεβαιώνει τίποτε. H αληθινή επιβεβαίωση πηγάζει από τη γιορτή και συγκεκριμένα απ' αυτές τις πέντε μέρες οπότε διακηρύττουμε την αρχή της φοβερής μάχης ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο, και αρχίζουμε όχι τόσο πολύ να καταλαβαίνουμε όσο να μαρτυρούμε ότι ο Χριστός πρόκειται να θανατώσει το θάνατο.</span></div><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br />H ανάσταση του Λαζάρου, η υπέροχη γιορτή αυτού του μοναδικού Σαββάτου, είναι πέρα από τη Μεγάλη Σαρακοστή. Την Παρασκευή, παραμονή του Σαββάτου, σ’ ένα ιδιόμελο λέμε: «την ψυχωφελή πληρώσαντες Τεσσαρακόστην, την αγίαν εβδομάδα του Πάθους Σου, αιτούμεν κατιδείν». Μέσα στη λειτουργική ορολογία, το Σάββατο του Λαζάρου και η Κυριακή των Βαϊων είναι η «έναρξη του Σταυρού». Aλλά η τελευταία εβδομάδα της Σαρακοστής, η προεόρτια αυτών των ημερών, είναι η τελική αποκάλυψη του νοήματος της Μεγάλης Σαρακοστής.</span></div><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br />Από την αρχή είπαμε ότι η Σαρακοστή είναι προετοιμασία για το Πάσχα· στην πραγματικότητα όμως η καθημερινή εμπειρία, που έχει μέχρι τώρα γίνει παράδοση, βεβαιώνει ότι αυτή η προετοιμασία παραμένει αφηρημένη και κατ' όνομα μόνο. H Σαρακοστή και το Πάσχα είναι βαλμένα πλάι πλάι αλλά χωρίς καμιά ουσιαστική κατανόηση της σχέσης τους και της αλληλοεξάρτησης. Ακόμα και όταν δεν παίρνουμε τη Σαρακοστή μόνο σαν μια περίοδο για να πραγματοποιήσουμε την ετήσια εξομολόγηση και τη θεία Κοινωνία, συνήθως τη σκεπτόμαστε σαν μια περίοδο για ατομική προσπάθεια και έτσι παραμένει εγωκεντρική. Με άλλα λόγια, εκείνο που ουσιαστικά λείπει από το βίωμα της Σαρακοστής είναι: η σωματική και πνευματική προσπάθειά μας να σκοπεύουν στη συμμετοχή μας στο «σήμερον» της Ανάστασης του Χριστού, όχι σαν μια αφηρημένη ηθικότητα, ούτε σαν μια ηθική πρόοδο μας η σαν έναν αυστηρότερο έλεγχο στα πάθη, ούτε ακόμα σαν μια προσωπική τελείωση, αλλά σαν πλήρη συμμετοχή (συμμετοχή που περικλείει τα πάντα) στο τελικό «σήμερον». H χριστιανική πνευματικότητα που δεν έχει αυτόν το σκοπό κινδυνεύει να γίνει ψευτο-χριστιανική γιατί σε τελευταία ανάλυση μια τέτοια πνευματικότητα παρακινείται από το «εγώ» και όχι από το Χριστό. O κίνδυνος εδώ είναι ότι, όταν η καρδιά εξαγνιστεί, καθαριστεί και ελευθερωθεί από το δαίμονα που την κατοικούσε, παραμένει άδεια και ο δαίμονας ξαναγυρίζει σ’ αυτή «και παραλαμβάνει επτά έτερα πνεύματα πονηρότερα εαυτού, και εισελθόντα κατοικεί εκεί και γίνεται τα έσχατα του ανθρώπου εκείνου χείρονα των πρώτων» (Λουκ. 11.26).</span></div><div><span style="font-family: times; font-size: large;"><br />Στον κόσμο τούτο το καθετί - ακόμα και η «πνευματικότητα» - μπορεί να γίνει δαιμονική. Έτσι είναι πάρα πολύ σημαντικό να ξαναβρούμε το νόημα και το ρυθμό της Μεγάλης Σαρακοστής σαν γνήσιας προετοιμασίας για το μεγάλο «σήμερον» του Πάσχα. <br /> <br />Τελικά, στη διάρκεια αυτής της προπαρασκευαστικής εβδομάδας, αρχίζει η ανάμνηση του μυστηρίου. H όλη προσπάθεια της Σαρακοστής μας έκανε ικανούς να παραβλέψουμε όλα εκείνα που, συνήθως καθημερινά, επισκιάζουν το κεντρικό αντικείμενο της πίστης, της ελπίδας και της χαράς μας. O χρόνος, όπως τον ξέραμε, τέλειωσε πια. Τώρα μετριέται όχι όπως συνήθως με τις απασχολήσεις και τις φροντίδες μας, αλλά με ό,τι συμβαίνει στο δρόμο για τη Βηθανία, και πέρα απ’ αυτή, για τα Ιεροσόλυμα. Και, ακόμα μια φορά λέμε, πως όλα αυτά δεν είναι ρητορικά σχήματα. Για όποιον έχει γευτεί την αληθινή λειτουργική ζωή - έστω και μια μόνο φορά, ακόμα και με ατέλειες, - είναι σχεδόν ολοφάνερο ότι από τη στιγμή που ακούμε: «Χαίροις πόλις Βηθανία, πατρίς η του Λαζάρου..., αύριον Χριστός παραγίνεται...», ο εξωτερικός κόσμος γίνεται κάπως εξωπραγματικός και σχεδόν νιώθει κανείς πόνο όταν από ανάγκη έρχεται καθημερινά σε επαφή μ’ αυτόν. H πραγματικότητα βρίσκεται σ’ αυτά που συμβαίνουν στην Εκκλησία, σ’ αυτή την ανάμνηση που μέρα με τη μέρα μας κάνει ν’ αναγνωρίσουμε τι σημαίνει να περιμένεις, και γιατί ο Χριστιανισμός είναι πάνω από κάθε άλλη προσδοκία και προετοιμασία. Έτσι όταν φτάνει ο Εσπερινός της Παρασκευής και ψέλνουμε: «την ψυχωφελή, πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν...» δεν έχουμε μόνο εκπληρώσει μια ετήσια χριστιανική «υποχρέωση», αλλά είμαστε έτοιμοι να κάνουμε δικά μας τα λόγια του ύμνου που ψέλνουμε την επόμενη μέρα: <br /><br />Διὰ Λαζάρου σε Χριστός, ἤδη σκυλεύει θάνατε, καὶ ποῦ σου ᾍδου τὸ νῖκος; τῆς Βηθανίας ὁ κλαυθμός, νῦν ἐπὶ σὲ μεθίσταται, πάντες κλάδους τῆς νίκης, αὐτῷ ἐπισείωμεν.<br /><br /><br />Απόσπασμα <br />από το βιβλίο του <br />π. Αλέξανδρου Σμέμαν, <br />Μεγάλη Σαρακοστή. <br />Πορεία προς το Πάσχα, </span><blockquote class="tr_bq" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 16px; text-align: justify;"><div style="color: #b45f06; text-align: center;"><span style="color: #80ff80; font-size: medium;"><span style="text-align: justify;"><span style="color: #c27ba0;">Ακρίτας</span></span></span></div><span style="font-size: 13px; text-align: left;"><br /><br />Read more: <a href="http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2021/04/blog-post_19.html#ixzz6sTUehLdm" style="color: #003399; text-decoration-line: none;">http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2021/04/blog-post_19.html#ixzz6sTUehLdm</a></span></blockquote></div>

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΒΗΘΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ

H έκτη και τελευταία εβδομάδα της Mεγ. Σαρακοστής ονομάζεται «Εβδομάδα των Βαϊων». Για έξι μέρες πριν το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή...

Read more »

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ ΤΟΜΟΣ Β' (1)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjP5smwgztK9u-Cnhwo_kaPJ5C39TrSwkmHBdnFd3VFXBsKF0s1IwMvleetDI1KbbSh28e9BUbiAvtPyiWvLfJkg2UY4235f0arjK_B8GaiZs297qPptlNXM443AmtDEH7DQL6_xBYjrMLb/s4488/5.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="4488" data-original-width="2416" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjP5smwgztK9u-Cnhwo_kaPJ5C39TrSwkmHBdnFd3VFXBsKF0s1IwMvleetDI1KbbSh28e9BUbiAvtPyiWvLfJkg2UY4235f0arjK_B8GaiZs297qPptlNXM443AmtDEH7DQL6_xBYjrMLb/w344-h640/5.jpg" width="344" /></a></div> <span style="text-align: center;"> </span><p></p><div class="post-body entry-content" id="post-body-7240696041940076496" itemprop="description articleBody"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div><span style="color: red; font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></div><h3 style="text-align: center;"><span style="color: red; font-size: large;"><span style="font-family: Palatino Linotype;">Ι</span><span style="font-family: Palatino Linotype;">ΣΤ. 23. Ευλογίες και δοκιμασίες του Ποιμένος και Πνευματικού πατρός</span></span></h3><h3 style="text-align: center;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Τ</span>έλος, πριν να κλείσουμε το εκτενέστατο αυτό Κεφάλαιο, θα αναφέρουμε κάποια ακόμη σημαντικά στοιχεία για τον Βιογραφούμενό μας ως Ποιμένα και Πνευματικό πατέρα, σχετικά με τον θετικό αντίκτυπο της χαρισματικής διακονίας του, αλλά και τους πειρασμούς που αντιμετώπιζε.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Ο</span> π. Χρυσόστομος Νασλίμης εξωτερικά ήταν άνθρωπος με ωραία μορφή, μέτριος το ανάστημα, μάλλον κοντός, αλλά δυναμικός, δραστήριος, με ζήλο και ενέργεια, επίμονος και απαιτητικός, στολισμένος με χαρίσματα και αρετές. Για όσους τον γνώρισαν και τον έζησαν ήταν Ποιμένας υποδειγματικός, με μεγάλη αγάπη για το Ποίμνιό του.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Ό</span>σοι όμως τον γνώριζαν εξ αποστάσεως και τον παρατηρούσαν μακρόθεν, τον θεωρούσαν ως απρόσιτο και εμπνέοντα ακόμη και φόβο. Όπως βεβαιώνει άνθρωπος που διετέλεσε πνευματικό του τέκνο: <<Ήταν ένας Μοναχός εν τω κόσμω, παρέμεινε ακέραιος στην κλήση και αποστολή του, βοηθώντας και προσφέροντας θυσιαστικά.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Ζ</span>ούσε για τον Θεό και για τον πλησίον>> <span style="color: red;">152</span>. Άλλος διατελέσας πνευματικό του τέκνο γράφει: <<Ήμουν δίπλα του τουλάχιστον δέκα χρόνια και ήταν για μένα Πνευματικός Πατέρας, δάσκαλος και καθοδηγητής.  Οι πιο όμορφες αναμνήσεις ήταν το κυριακάτικο κήρυγμά του, όπου διδάχθηκα και έμαθα πολλά θεολογικά και εκκλησιαστικά ζητήματα.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Α</span>λλά προπάντων διδάχθηκα αξίες και αρχές ζωής, τις οποίες ετίμησε με τον διάφανο τρόπο ζωής του και αυτό ήταν μια τρανή απόδειξη, σε όλους μας, ότι ο άνθρωπος μπορεί στα δύσκολα. Πολλοί πιστοί, όχι [μόνο] ΓΟΧ, γέμιζαν τις Κυριακές τον Ναό ακριβώς για να απολαύσουν το Κήρυγμά Του>> <span style="color: red;">153</span>.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Κ</span>αι συνεχίζει ο πρώτος: <<Ήταν ιδιαίτερα φιλακόλουθος, τελούσε ανελλιπώς τις ι. Ακολουθίες στον Ναό, Εσπερινούς, Θ. Λειτουργίες, όπως και Σαρανταλείτουργα. Πάντα αναστάσιμο Εσπερινό τα Σάββατα, Εσπερινό Συγχωρήσεως της Κυριακή της Τυρινής, Κατανυκτικούς Εσπερινούς τις Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής,</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">ό</span>που συμμετείχε στην Ψαλμωδία του Μ. Προκειμένου όπως και των περιφήμων Ιδιομέλων των αποστίχων, στην αργή μουσική απόδοση του Ιακώβου Πρωτοψάλτου, όπως είχε διδαχθεί από τον αείμνηστο Γέροντα Δοσίθεο τον αόμματο χαρισματικό Ιεροψάλτη και Διδάσκαλο της Εκκλησιαστικής Μουσικής.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Γ</span>ενικά άρεσε στον π. Χρυσόστομο να ψάλλει στις Ακολουθίες, επέμενε στην ακριβή τήρηση του Τυπικού και στην επικράτηση ησυχίας και τάξεως στον Ναό. Για τον λόγο αυτό έκανε κάποτε έντονες παρατηρήσεις, για να συνετίσει όσους (και κυρίως όσες) παρεκτρέποντο, αλλά ενίοτε παρεξηγείτο ως υπερβολικός και υπήρχαν σε κάποιους δυσαρέσκειες.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Ο</span> π. Χρυσόστομος ήταν γλυκής και μετριόφρων άνθρωπος, ταπεινός και μετριοπαθής. Ήταν παράλληλα δυναμικός και δραστήριος, όπως και απαιτητικός. Στην Θεία Λατρεία ήθελε να δίνεται στον Θεό το καλύτερο, χωρίς να είναι αλαζών ή υπεροπτικός. Ως Ιεροκήρυκας καθήλωνε πράγματι τους ακροατές του, παρόλον ότι κάποτε πλατείαζε.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Τ</span>ου άρεσαν ιδιαιτέρως οι Αγρυπνίες, και μάλιστα σε Εξωκκλήσια. Συγκέντρωνε ομάδα πιστών και μετέβαιναν στην φύση, σε Παρεκκλήσια, όπου ο ίδιος ανέπτυσσε πνευματικά θέματα και με την χάρη των λόγων του και το βάθος των νοημάτων του μεταρσίωνε όσους ήταν παρόντες. Οι Αγρυπνίες εκείνες άρχιζαν στις 10 μ.μ. και τελείωναν στις 4 τα ξημερώματα. </span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Ε</span>πρόκειτο για θαυμάσιες ευκαιρίες προσευχής και πνευματικής ενατενίσεως. Συνήθως, μετά το πέρας της Θ. Λειτουργίας, ξεφορούσε τα άμφιά του επί των πιστών, οι οποίοι συγκεντρώνονταν προ της Ωραίας Πύλης για τον λόγο αυτό <span style="color: red;">152</span>. Κατά συμπληρωματική μαρτυρία, <<λειτουργούσε σχεδόν καθημερινά, μία Λειτουργία χωρίς συντομεύσεις, όπως ορίζει το Τυπικό της Εκκλησίας μας.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Ε</span>ίχε μικρές Εικόνες χάρτινες για κάθε εορτάζοντα Άγιο στις καθημερινές ιερουργίες του, τις οποίες τοποθετούσε στο Προσκυνητάρι. Σε κάποια Λειτουργία έχω ήδη σηκώσει το μανουάλιο [με την λαμπάδα] για την Θεία Κοινωνία, βγαίνει στην Ωραία Πύλη και καλεί τους πιστούς: Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε, για να προσέλθουμε. Μα κανείς δεν προσήλθε.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Φ</span>ανερά ενοχλημένος με ερωτά εάν έχω φάει κάτι το πρωί και φυσικά δεν είχα φάει. Δημόσια είπε, εντός του Ναού, ότι με έχει εξομολογήσει πρόσφατα και ότι αναλαμβάνει την ευθύνη να με κοινωνήσει. Αισθάνθηκα πολύ όμορφα και τυχερός. Μετά την Απόλυση μας εξήγησε, ότι αυτό που έκανε το Εκκλησίασμα σήμερα ήταν σαν να γυρίσαμε την πλάτη μας στον Χριστό και βέβαια δεν ξανάγινεν>> <span style="color: red;">153</span>.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Ε</span>ίναι πράγματι επιτυχία του π. Χρυσοστόμου να προνοεί για ύπαρξη κοινωνούντων πιστών σε κάθε Θ. Λειτουργία του, κατόπιν βεβαίως της απαιτουμένης προετοιμασίας, έστω κι αν για να εμπεδωθεί τούτο και καθιερωθεί, προς αποφυγήν της περιφρονήσεως στον Θυόμενο και Προσφερόμενο Κύριό μας, έπρεπε κάποτε να χρησιμοποιήσει με πόνο ψυχής, και βεβαίως ποιμαντική διάκριση, μεθόδους όπως την ως άνω περιγραφείσα.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Σ</span>αν υπεύθυνος Ποιμένας, Χριστοκεντρικός, προσπαθούσε να εμπνεύσει την αγάπη των πιστών για το υπερφυές Μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας. Κάποιος αδελφός βεβαίωσε ότι ευτύχησε να ακούσει ωραιότατο κήρυγμα του Βιογραφούμενού μας στην Αγία Παρασκευή στο Μοναστηράκι Αθηνών, σε Ακολουθία Χαιρετισμών της Παναγίας της Μ. Τεσσαρακοστής.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Η</span> Ομιλία εκείνη είχε αφορμή τον στίχο: <<Χαίρε τρυφής του Μάννα διάδοχε>>, και ανέπτυξε γλαφυρά το θέμα περί συνεχούς Θείας Μεταλήψεως <span style="color: red;">154</span>. Και συνεχίζει πνευματικό του τέκνο την μαρτυρία του: </span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><<<span style="color: red; font-size: x-large;">Σ</span>το Ιερό [Βήμα] δεν ήθελε να βρίσκεται κανείς κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, σχεδόν πάντα ήταν μόνος. Μία Κυριακή, νομίζω του Θωμά, και ενώ ήταν μπροστά στην Αγία Πρόθεση για την ετοιμασία των Θείων Δώρων, απροειδοποίητα εισέρχεται στον Ναό ένας γηραιός Ιερέας, γνωστός Εφημέριος σε Ναό της Νέας Ιωνίας, ο οποίος αφού προσκύνησε εισήλθε στο Ιερό του Ναού [Κοιμήσεως της Θεοτόκου].</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Ο</span> παπα-Χρυσόστομος με την άκρη του ματιού του είδε τον Ιερέα και όπως μας είπε μετά, δεν διέκοψε παρά μόνον αφού τελείωσε την Αγία Πρόθεση [τότε] και υποδέχθηκε τον Ιερέα. Στο κήρυγμά του μετά, πληροφορηθήκαμε ότι ο Ιερέας αυτός μόλις είχε επιστρέψει από τους Αγίους Τόπους, όπου βρέθηκε για την Μ. Εβδομάδα και την Ανάσταση, και διεπίστωσε ότι η αληθινή Ορθοδοξία είναι των ΓΟΧ και με την παρουσία του ήθελε να το επιβεβαιώσει...</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Έ</span>γινε περίφημος για τα Κηρύγματά του <span style="color: red;">155</span>, για τα Πνευματικά του χαρίσματα, τη γλυκύτατη μορφή Του και φωνή Του, όλα αυτά παρουσίαζαν ένα σύνολο Πνευματικό και αισθητικό που έλκει τον πιστό. Θυμάμαι πολύ καλά τον παπά-Χρυσόστομο να ψέλνει τα Εγκώμια μαζί μας γύρω από έναν πανέμορφο Επιτάφιο και να κλαίει όλο το εκκλησίασμα, που ένα μεγάλο ποσοστό ήταν εκτός ΓΟΧ.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Θ</span>υμάμαι το βράδυ της Αναστάσεως, που η Λειτουργία διαρκούσε μέχρι τις 4 το πρωί και από παρακείμενο Ναό προσέρχονταν πιστοί στην Εκκλησία μας, αφού εκεί διαρκούσε μέχρι τις 1:30 π.μ. και έσπευδαν να προλάβουν το αναστάσιμο Κήρυγμα του π. Χρυσοστόμου. Οι ΓΟΧ στην Βολιώτικη κοινωνία είχαν πολύ καλή αποδοχή και εκείνα τα χρόνια γέμιζαν τον Ναό μας λόγω της παρουσίας του π. Χρυσοστόμου και μετέπειτα Επισκόπου Μαγνησίας>> <span style="color: red;">153</span>.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Ο</span> Βιογραφούμενός μας ήταν άνθρωπος που ήλκυε πιστούς ευρύτερα, όπως διαπιστώνουμε από τις προηγηθείσες μαρτυρίες αυτοπτών, και ήταν στολισμένος με ευγένεια και διακριτικότητα, όπως και μετριοπάθεια, χωρίς ακρότητες και φανατισμούς. Καίτοι πρόθυμος να συζητήσει, να βοηθήσει και να διαφωτίσει κάθε προσερχόμενο, δεν έσπευδε να εξυπηρετήσει μυστηριακά τους Νεοημερολογίτες πιστούς, παρά τους έστελνε για τον λόγο αυτό στους δικούς του κληρικούς.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Α</span>ν ήθελαν εξομολόγηση στον ίδιο, αλλά δεν ξεκαθάριζαν την θέση τους και επιθυμούσαν να κοινωνούν και στο Παλαιό και στο Νέο, ή μόνον στο Νέο, τότε εξηγούσε ότι αδυνατούσε να <<καλύψει>> τέτοιου είδους ανάμεικτες καταστάσεις. Ακόμη και ι. Ευχέλαιο, ως Μυστήριο επισφραγιστικό της Μετανοίας, συνεδύαζε απαραίτητα με την ι. Εξομολόγηση καλλιεργώντας στους πιστούς μυσταγωγική επίγνωση και μη υποθάλποντας μηχανιστικές δεισιδαιμονικές ιδέες και καταστάσεις εξ αιτίας ηθελημένης ή αθέλητης αγνοίας και διαστρεβλώσεως.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Σ</span>το ποιμαντικό του έργο ιδιαίτερη επιτυχία είχε με τους νέους, τους οποίους ενέπνεε, κέρδιζε την εμπιστοσύνη, εξομολογούσε σαν Πατέρας πλήρης κατανοήσεως, αν και όπως είπαμε κάπως αυστηρός και σίγουρα απαιτητικός, τους βοηθούσε δε και προσέτρεχε ποικιλότροπα πνευματικώς και υλικώς <span style="color: red;">152</span>.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Ε</span>πίσης, είχε γύρω του κύκλο αφιερωμένων προσώπων στην διακονία της Εκκλησίας, ανδρών και γυναικών, τα οποία του συμπαραστέκονταν σε κάθε εκκλησιαστικό έργο, κάποια δε από αυτά έγιναν Μοναχοί και Μοναχές. Με την βοήθειά τους κατασκευαζόταν στους χώρους του Ναού της Κοιμήσεως Θεοτόκου το κερί της Εκκλησίας από αγνά υλικά (μελισσοκέρι) <span style="color: red;">152</span>.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Η</span> τροφοδοσία του η πνευματική ελαμβάνετο από το Άγιον Όρος, όπου μετέβαινε τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο <span style="color: red;">152</span>. Τις ευρείες εγκυκλοπαιδικές γνώσεις του φρόντιζε πάντοτε να εμπλουτίζει εντρυφώντας όποτε εύρισκε χρόνο και ευκαιρία στην πλουσιώτατη Βιβλιοθήκη του. Αρθρογραφούσε τακτικά στον τοπικό Τύπο, όπως και στον εκκλησιαστικό.</span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></h3><h3 style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype;"><span style="color: red; font-size: x-large;">Τ</span>α χαρίσματα και τις γνώσεις του ήθελε να μεταδίδει και χρησιμοποιεί με τον καλύτερο τρόπο, για την βοήθεια των ανθρώπων, και την όσο το δυνατόν καλύτερη διεξαγωγή, προβολή και μαρτυρία του ιερού Αγώνος μας, τον οποίον πίστευε βαθύτατα και υπηρέτησε έως εσχάτης αναπνοής ολόψυχα <span style="color: red;">152</span>.</span></h3><div><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></div><div><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></div><div><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></div><div><span style="font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: red; font-family: georgia;"><i><br /></i></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: georgia;"><i><span style="color: red;">152</span>. Προφορική μαρτυρία προς τον γράφοντα του κ. Σπυρίδωνος Χεικάρα, συντ. φιλολόγου εκ Βόλου, κατοίκου Κάντζας Αττικής (Κυριακή Δ' Νηστειών 2016). Ο γηραιός ιερέας της κρατούσης εκκλησίας π. Ελευθέριος Παλαμάς εκ Βόλου καταγόμενος, βεβαίωσε στον γράφοντα στην Πτολεμαϊδα τον Ιούνιο του 2019, ότι γνώρισε τον Βιογραφούμενό μας καλώς και κάποτε είχε παρατηρήσει ότι φορούσε φθαρμένα ή τρύπια υποδήματα΄ σε ερώτησή του γιατι συνέβαινε τούτο, λάμβανε την απάντηση ότι δεν είχε χρόνο ή χρήματα. Ο δε Ηγούμενος π. Δωρόθεος Θεμελής από την Άνδρο, διηγήθηκε στον γράφοντα τον Οκτώβριο του 2019 ότι γνώρισε τον Βιογραφούμενό μας στον Πειραιά ως Αρχιμανδρίτη και αργότερα ως Επίσκοπο και του έκανε εντύπωση η μεγάλη μετριοφροσύνη και ταπείνωσή του.</i></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: georgia;"><i><br /></i></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: georgia;"><i><span style="color: red;">153</span>. Γραπτή μαρτυρία προς τον γράφοντα του κ. Χρήστου Μπαρμπάτσιαλου, οδοντιάτρου εκ Βόλου (25.1/7.2.2016), σελ. 1-2.</i></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: georgia;"><i><br /></i></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: georgia;"><i><span style="color: red;">154</span>. Μαρτυρία κ. Διον. Μαρίνου εξ Αμαρουσίου, την οποίαν μετέφερε στον γράφοντα ο κ. Ν. Μ. (14.3.2017).</i></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: georgia;"><i><br /></i></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: georgia;"><span style="color: red; font-style: italic;">155</span><i>. Σύμφωνα με αυτόπτες και αυτηκόους μάρτυρες, τα Κηρύγματα του Βιογραφουμένου μας ήταν έξοχα για τον παλμό και την ρητορικότητά τους, κυρίως δε διότι περιεστρέφοντο επί της ουσίας του θέματός τους, με παραδείγματα από την ζωή, χωρίς ποτέ να εκτρέπονται σε θέματα άσχετα ή και πολιτικά και χωρίς να χάνουν τον στόχο τους, που ήταν η οικοδομή και ωφέλεια των ακουόντων. Να σημειώσουμε ότι το αληθινό Κήρυγμα ως θείο χάρισμα και όχι απλώς, ως ανθρώπινος λογισμός και ανθρώπινη γνώση, φανερώνει όχι μόνον παροχή θείας <<γνώσεως>>, αλλά και θείας <<σοφίας>>, κατά την θεία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας (βλ. Αγίου Διαδόχου Φωτικής, Κεφάλαια Γνωστικά, θ'). Διότι ενώ η <<γνώση>> ενώνει τον άνθρωπο με τον Θεό, δεν κινεί κατ' ανάγκην την ψυχή σε θεολογία. Όταν όμως υπάρχει και χ</i>άρισμα </span><span style="font-family: georgia;"><<σοφίας>> τότε ο άνθρωπος εκφράζει απλανώς τις μυστικές ενέργειες της </span><i style="font-family: georgia;"><<γνώσεως>> προς οικοδομήν της Εκκλησίας. Το χάρισμα της </i><span style="font-family: georgia;"><<σοφίας>> είναι όμως σπάνιο, διότι πρέπει να τηρηθεί ακενοδόξως.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: red; font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: red; font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></div><div><span style="color: red; font-family: Palatino Linotype;"><br /></span></div><div><div style="color: black; text-align: center;"><span style="font-family: georgia;">Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου</span></div><div style="color: black; text-align: center;"><span style="font-family: georgia;"> <span style="color: #ffa400;">ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ</span>. </span></div><div style="color: black; text-align: center;"><span style="font-family: georgia;">Αποσπασματικές αναρτήσεις από τον Β' Τόμο του βιβλίου </span></div><div style="color: black; text-align: center;"><span style="font-family: georgia;"><<<span style="color: red;">ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910 - 1973)</span></span></div><div style="color: black; text-align: center;"><span style="font-family: georgia;"><span style="color: red;"> </span><span style="color: #274e13;">ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ Πίστεως>></span>, </span></div><div style="color: black; text-align: center;"><span style="font-family: georgia;">που συνέγραψε ο <span style="color: #990000;">Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης </span></span></div><div style="color: black; text-align: center;"><span style="font-family: georgia;">της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. </span></div><div style="color: black; text-align: center;"><span style="font-family: georgia;"> Έκδοση ''<span style="color: #7f6000;">Γενικού Ταμείου Εκκλησίας Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Ελλάδος</span>>>,</span></div><div style="color: black; text-align: center;"><span style="font-family: georgia;">σελ. 167-171, <span style="color: #2b00fe;">Αθήνα 2020</span>. </span></div><div style="color: black; text-align: center;"><span style="font-family: georgia;"><br /></span></div><div style="color: black; text-align: center;"><span style="font-family: georgia;"><br /></span></div><div style="color: black; text-align: right;"><span style="font-family: georgia;"><br /></span></div><div style="color: black; text-align: right;"><span style="font-family: georgia;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="color: #2b00fe; font-family: georgia;"><a href="https://353agios.blogspot.com/search/label/%CE%95%CE%A0%CE%99%CE%A3%CE%9A%CE%9F%CE%A0%CE%9F%CE%A3%20%CE%9C%CE%91%CE%93%CE%9D%CE%97%CE%A3%CE%99%CE%91%CE%A3%20%CE%A7%CE%A1%CE%A5%CE%A3%CE%9F%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%9C%CE%9F%CE%A3%20%CE%9D%CE%91%CE%A3%CE%9B%CE%99%CE%9C%CE%97%CE%A3%20%281910-1973%29%20%CE%91%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%91%CE%92%CE%9B%CE%97%CE%A4%CE%9F%CE%A3%20%CE%91%CE%93%CE%A9%CE%9D%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%97%CE%A3%20%CE%A0%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%95%CE%A9%CE%A3%20%CE%9A%CE%91%CE%99%20%CE%A5%CE%A0%CE%9F%CE%9C%CE%9F%CE%9D%CE%97%CE%A3%20%28%CE%A4%CE%9F%CE%9C%CE%9F%CE%A3%20%CE%92%27%29" target="_blank"><b><span style="color: #2b00fe;">ΠΗΓΗ</span></b></a></span></div><div style="color: black; text-align: center;"><span style="font-family: georgia;"><br /></span></div><div style="color: black; text-align: center;"><span style="font-family: georgia;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><i style="background-color: white; margin: 0px; padding: 0px; text-align: justify;"><div style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; font-style: normal; font-weight: 700; margin: 0px; padding: 0px; text-align: center;"><span style="margin: 0px; padding: 0px;"><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><u><br /></u></span></span></div><div style="color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; font-style: normal; font-weight: 700; margin: 0px; padding: 0px; text-align: center;"><span style="margin: 0px; padding: 0px;"><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><u><br /></u></span></span></div><div style="color: #333333; font-style: normal; font-weight: 700; margin: 0px; padding: 0px; text-align: center;"><span style="margin: 0px; padding: 0px;"><span style="color: red;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></span></span></div><div style="color: #333333; font-style: normal; font-weight: 700; margin: 0px; padding: 0px; text-align: center;"><span style="margin: 0px; padding: 0px;"><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></span></span></div><div style="color: #333333; font-style: normal; font-weight: 700; margin: 0px; padding: 0px; text-align: center;"><span style="margin: 0px; padding: 0px;"><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2019/08/blog-post_29.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;">ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΙΣ: † Ἐπισκόπου Γαρδικίου Κλήμεντος - Επίσκοπος Μαγνησίας Χρυσόστομος Νασλίμης</span></a> ΤΟΜΟΣ Α΄</span></span></span></div><div style="font-style: normal; margin: 0px; padding: 0px; text-align: center;"><span style="margin: 0px; padding: 0px;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><br /></b></span></span></div><div style="font-style: normal; margin: 0px; padding: 0px; text-align: center;"><span style="margin: 0px; padding: 0px;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2021/04/1910-1973.html" itemprop="url"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b>ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ ΤΟΜΟΣ Β' </b></span></a></span></div></i></div></div></div>

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ ΤΟΜΟΣ Β' (1)

    Ι ΣΤ. 23. Ευλογίες και δοκιμασίες του Ποιμένος και Πνευματικού πατρός Τ έλος, πριν να κλείσουμε το εκτενέστατο αυτό Κεφάλαιο, θα αναφέρο...

Read more »

Αριστείδης Π. Δασκαλάκης: «Λύπης ιατρός εστίν ανθρώποις λόγος (Μένανδρος)»

<p> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwh-YXaQklJdSzUWUPJqRplKRWfxVpyfLix2nVT2kHPb2EPY325cAxIgUMuwaG9Blg62qt0bQY1HEDQZBDfrECSOvS3b3I9n4beKADH-mTdMHwEm5ugjJX-M5E8JzFSInaZG2H5yfNThs/s540/%25CF%2580+%25CE%259D%25CE%2599%25CE%259A%25CE%259F%25CE%259B%25CE%2591%25CE%259F%25CE%25A3+%25CE%259C%25CE%2591%25CE%259D%25CE%25A9%25CE%259B%25CE%2591%25CE%259F%25CE%25A3.jpg" style="color: #b81204; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center; text-decoration-line: none;"><img border="0" data-original-height="334" data-original-width="540" height="396" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwh-YXaQklJdSzUWUPJqRplKRWfxVpyfLix2nVT2kHPb2EPY325cAxIgUMuwaG9Blg62qt0bQY1HEDQZBDfrECSOvS3b3I9n4beKADH-mTdMHwEm5ugjJX-M5E8JzFSInaZG2H5yfNThs/w640-h396/%25CF%2580+%25CE%259D%25CE%2599%25CE%259A%25CE%259F%25CE%259B%25CE%2591%25CE%259F%25CE%25A3+%25CE%259C%25CE%2591%25CE%259D%25CE%25A9%25CE%259B%25CE%2591%25CE%259F%25CE%25A3.jpg" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; border: none; box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.5) 1px 1px 5px; padding: 8px; position: relative;" width="640" /></a></p><br style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px;" /><p style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px;"></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Λίγα  φτωχά λόγια , αντίδωρο παραμυθίας  για τους αδελφούς.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Πολύ προβληματισμό  και θλίψη προκαλεί η εκδημία ορθοδόξων κληρικών. Η απώλεια προμάχων της Ορθοδοξίας,  όπως προσφάτως του αξίου ιερέως π Σαράντη Σαράντου και τώρα του π Νικολάου Μανώλη. Η δοκιμασία εν ασθενεία άλλων.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Συνταρακτική η είδηση της απώλειας του πατρός Νικολάου.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Πολλοί αδελφοί ορφάνεψαν .</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Ο Κύριος γνωρίζει, ευδοκεί ή παραχωρεί. « <i>Άγνωστοι αι βουλαί του Υψίστου</i>» .</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Αισθάνεσαι ότι ανοίγει η γη κάτω απ’ τα πόδια σου, όταν βλέπεις τους λιγοστούς αγωνιστές-ομολογητές τους  χιλιολοιδορημένους  κληρικούς , τους διωκόμενους ποιμένες, να αποχωρούν για την ουράνια πολιτεία.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Δυσαναπλήρωτο το κενό.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Νιώθεις ότι τα τείχη της Ορθοδοξίας που βάλλονται απ’ τις δυνάμεις του κακού, πέφτουν, συνθλίβονται . Κατακρημνίζονται.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Αισθάνεσαι πως μπήκε μέσα στο κάστρο το απόρθητο,  ο πονηρός με τα όργανά του κι αλωνίζουν και σπέρνουν ανενόχλητοι τον σπόρο της βλασφημίας και του ψεύδους.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Πιστεύεις σιγά-σιγά ότι έρχεται το τέλος. Μετά την ορφάνια και την απώλεια, ο θάνατος.</span></p><a name="more" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px;"></a><p style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px;"></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Ο όλεθρος.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Ξεχειλίζεις με οργή βλέποντας κάποιους να επιχαίρουν  με την απώλεια τέτοιων αγωνιστών.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Ο δρόμος φαντάζει γι’  αυτούς τους μικρόνοες και ασεβείς , ανοιχτός.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Βέβαια όλα τα παραπάνω αν μείνουν έτσι, αποτελούν ξεκάθαρα  κοσμική αντίληψη.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Ο Κύριος παραχωρεί δοκιμασίες για τους εναπομείναντες. Καθότι οι εκλιπόντες είναι πλέον δίπλα  Του .</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Με μεγαλύτερη παρρησία πρεσβεύουν υπέρ ημών  και υπέρ του πλοίου της Ορθοδοξίας το οποίο   «<i>κλυδωνίζεται</i>  μέν, ἀλλά <i>οὐδέποτε</i> <i>καταποντίζεται».</i></span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Το καράβι  αυτό  ,  η «νοητή ναύς»,    ναυπηγήθηκε από τον Κύριο και τους μαθητές του στην    «Καπερναούμ» κάποτε.  </span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Και όλοι εμείς με τα λάθη και τις αμαρτίες μας, είμαστε  μέσα σε αυτό το χιλιοδαρμένο απ’ τα κύματα της κολάσεως πλοίο , με τον Χριστό κυβερνήτη, που πλέει χωρίς να το καταλαβαίνουμε σε  «ουριοδρομούσα» τροχιά προς την ουράνια πατρίδα.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Λυπάμαι που κάποιοι αδελφοί νιώθουν ορφανεμένοι. Όλοι μας. Και πρωτίστως η οικογένεια του εκλιπόντος.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><b><span style="font-size: large;">Για τον πατέρα Νικόλαο  δεν έχουμε να πούμε κάτι . Είναι όλα γνωστά. Μάχιμος μέχρι τελευταίας αναπνοής , αγωνιστής της πίστεως , ασυμβίβαστος , διακριτικός, με ψυχή μικρού παιδιού.</span></b></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Στα πνευματικά του τέκνα έχω να πω δυο αράδες λόγια φτωχά ,ανάξια των συναισθημάτων και της δοκιμασίας. Αδελφοί κρατάτε γερά. Συνεχίστε στο δρόμο του πνευματικού σας πατέρα. Ενδυναμώστε τον αγώνα στα δυσκολότερα που έρχονται.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Ο Θεός θα στείλει  άλλο πατέρα να διακονήσει τους αξίους.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Μην θλίβεστε απαρηγόρητα , γιατί «<i>όπως το νερό που πιέζεται, ανεβαίνει ψηλά, έτσι και η ψυχή που συνθλίβεται με τις δοκιμασίες, υψώνεται προς τον Θεό</i>.»  (Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος).</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Δείξτε καρτερικότητα καθότι «<i>κάθε θλίψη που την υποφέρουμε με καρτερία, γίνεται ένα είδος σκάλας, που μας ανεβάζει στην τελειότητα.</i>» (Άγιος Νεκτάριος)</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Η δοκιμασία είναι μεγάλη αλλά «<i>κάθε δοκιμασία είναι δώρο από τον Θεό, είναι ένας βαθμός για την άλλη ζωή. Αυτή η ελπίδα της ανταμοιβής στην άλλη ζωή μου δίνει χαρά, παρηγοριά και κουράγιο και μπορώ να αντέξω τον πόνο για τις δοκιμασίες που περνούν πολλοί άνθρωποι.</i>»  (Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Το κάστρο της Ορθοδοξίας ποτέ δεν θα πέσει , όσο κι αν τα βόλια του εχθρού χτυπούν αλύπητα τους πύργους του και οι πολιορκητικοί κριοί  του πονηρού λαβώνουν τους υπερασπιστές του.  Ο φύλακας είναι ο ίδιος ο Χριστός. Φρουροί τα τάγματα των αγγελικών δυνάμεων . Οικοδέσποινα η Παναγιά μας. Ο αγώνας είναι σκληρός . Μα άνισος.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Άνισος γιατί στο ένα στρατόπεδο άρχει ο Κύριος.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Μην λυγίζετε.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;"><i>«Η σκοτεινότερη ώρα είναι πριν την αυγή.»</i></span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Το χτύπημα αδελφοί είναι μεγάλο. Σήμερα είμαστε φτωχότεροι. Πιθανόν ο Κύριος να επιτρέψει περισσότερη «φτώχεια».</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Μα ότι γίνεται,  γίνεται κάτω απ’ το  βλέμμα του παντεπόπτη Κυρίου.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Καλόν Παράδεισο στον πατέρα Νικόλαο.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Καλή αντάμωση στην άνω Ιερουσαλήμ.</span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;"> </span></p><span style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: large;"></span><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: large;">Χριστός Ανέστη!</span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: 14pt;"> </span><span style="font-size: x-large;"><b><span style="font-family: "Palatino Linotype", serif;">Αριστείδης Π. Δασκαλάκης</span></b></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; font-size: 13.524px; line-height: normal; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: x-large;"><b><span style="font-family: "Palatino Linotype", serif;"><br /></span></b></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; font-family: "Times New Roman", Times, FreeSerif, serif; line-height: normal; margin-bottom: 0cm; text-align: right;"><span style="font-family: "Palatino Linotype", serif;"><a href="https://agonasax.blogspot.com/2021/04/blog-post_82.html" target="_blank"><b><span style="color: #2b00fe; font-size: medium;">ΠΗΓΗ</span></b></a></span></p>

Αριστείδης Π. Δασκαλάκης: «Λύπης ιατρός εστίν ανθρώποις λόγος (Μένανδρος)»

  Λίγα  φτωχά λόγια , αντίδωρο παραμυθίας  για τους αδελφούς. Πολύ προβληματισμό  και θλίψη προκαλεί η εκδημία ορθοδόξων κληρικών. Η απώλεια...

Read more »

Η προφητεία του Αισχύλου

<p> </p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwDA25dw1okz_wOTOzFdqzlIvu62CD6KwP8OriNjy0DzNgOE9ysjBAXnIdfWnIdZj8FC_Lrb3WvKYXvMdiabKsWtrjz-ej3pPiRF3Jz8Z7CEurxjQMKma90qwM-ndch04z_8t_7wPC/s453/aisxylos.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="453" data-original-width="400" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwDA25dw1okz_wOTOzFdqzlIvu62CD6KwP8OriNjy0DzNgOE9ysjBAXnIdfWnIdZj8FC_Lrb3WvKYXvMdiabKsWtrjz-ej3pPiRF3Jz8Z7CEurxjQMKma90qwM-ndch04z_8t_7wPC/s320/aisxylos.jpg" /></a></div><span style="background-color: white; text-align: center;"><div style="color: #2a2a2a; font-family: Verdana, Tahoma, Arial, sans-serif; font-size: small; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: times; font-size: large;">«ἦ μήν ἔτι Ζεύς, καίπερ αὐθάδη φρονῶν,</span></div></span><span style="font-family: times; font-size: large;"><span style="background-color: white; text-align: center;"><div style="text-align: center;">ἔσται ταπεινός, oἷov ἐξαρτύεται</div></span><span style="background-color: white; text-align: center;"><div style="text-align: center;">γάμον γαμεῖν, ὅς αὐτόν ἐκ τυραννίδος</div></span><span style="background-color: white; text-align: center;"><div style="text-align: center;">θρόνων τ’ ἄϊστον έκβαλεῖ· πατρός δ’ ἀρά</div></span><span style="background-color: white; text-align: center;"><div style="text-align: center;">Κρόνου τότ’ ἤδη παντελῶς κρανθήσεται,</div></span><span style="background-color: white; text-align: center;"><div style="text-align: center;">ἥν ἐκπίτνων ἠρᾶτο δηναιῶν θρόνων»[1]</div></span></span><p></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px; text-align: right;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;"><br /></span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">[Μετ.: Ὡστόσο, παρ’ ὅλη τήν ἀλαζονεία τοῦ μυαλοῦ του, ὁ Δίας, κάποτε θά ταπεινωθεῖ, ἐξαιτίάς τοῦ γάμου πού ἑτοιμάζεται νά κάνει, ὁ ὁποῖος ἀπό τόν θρόνο του, ἄφαντο, θά τόν γκρεμίσει. Κι ἔτσι θά ἐπαληθευτεῖ ἡ κατάρα τοῦ πατέρα του Κρόνου, τήν ὁποία ἐκστόμισε, ὅταν ἔπεσε ἀπό τόν πανάρχαιο θρόνο τῶν θεῶν] .[2]</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Αὐτή ὑπῆρξε ἡ περίφημη «προφητεία» τοῦ Αἰσχύλου, ἡ προβλέπουσα τό Τέλος τοῦ Διός καί ἡ ὁποία λίγο ἔλειψε νά ὁδηγήσει τόν μεγάλο τραγικό στό… κώνειο, θεωρηθεῖσα ὡς παραβίαση τοῦ ἀπορρήτου της διδασκαλίας τῶν Ἐλευσινίων Μυστηρίων. Σήμερα βέβαια ἀντιλαμβανόμαστε τό ὀρφικό περιεχόμενο αὐτῆς της συμβολικῆς «προφητείας», ἀλλά ἐκεῖνο πού συγκλόνισε τό κοινό τοῦ 5ου αἰ. π.Χ. ἦταν ἡ διαπίστωση ὅτι ὑπάρχει ἐνδεχόμενο καί ἡ θρησκεία νά μήν ξεφεύγει ἀπό τό ἱστορικό Γίγνεσθαι, τό ὁποῖο ἀκολουθεῖ τή φυσική διαδικασία τῆς γέννησης καί τῆς φθορᾶς. Ὁπωσδήποτε τό γεγονός τῆς προφητείας τοῦ Προμηθέα Δεσμώτη ὑπῆρξε μοναδικό στά πάγκόσμια χρονικά· δέν ἔχει ξανασυμβεῖ νά παρουσιάζεται στό κοινό κατά τή διάρκεια Θρησκευτικῶν ἐκδηλώσεων (ὅπου παρουσιάζονταν οἱ τραγωδίες) διδασκαλία προβλέπουσα τό τέλος τῆς ἐπικρατούσας θρησκείας!</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="font-family: times; font-size: large;"><span id="more-145143" style="background-color: white;"></span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Τό ὅτι τό κοινό φαίνεται νά ἀποδέχτηκε τό αἰσχύλειο ἔργο, ὄχι βέβαια χωρίς ἀντιρρήσεις – πάντως λιγότερες ἀπό τήν Μιλήτου Ἅλωσιν τοϋ Φρύνιχου! – καταδεικνύει τό ὑψηλό πνευματικό ἐπίπεδο τοῦ ἀθηναϊκοῦ κοινοῦ του 5ου αἰ. π.Χ., ἑνός κοινοῦ πού εἶχε ἤδη ἀκούσει τίς θεολογικές ἀπόψεις τῶν προσωκρατικῶν, οἱ ὁποίες γκρέμιζαν τό πάνθεον τοῦ Ὀλυμπου χάριν τοῦ Ἑνός Θεοῦ, καί τίς εἶχε, φαίνεται, ἐν πολλοῖς ἐνστερνιστεῖ.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Βέβαια, εἶναι ἐπίσης ἀληθές ὅτι κι ἄν οἱ μεγάλοι θεοί τοῦ Ὀλυμπου χάθηκαν κάτω ἀπό τά κτυπήματα τῶν Προσωκρατικῶν καί τῶν Σοφιστῶν, οἱ χθόνιοι Δαίμονες ζοῦν ὡς τά σήμερα ἀθάνατοι στήν ἑλληνική ὕπαιθρο ὡς Στοιχειά, Νεράιδες καί Λάμιες[3]…</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Πάντως, ἄν ἡ ἀρχαία ἑλληνική θρησκεία ἰχνηλατεῖται σήμερα ζῶσα καί βασιλεύουσα στή σύγχρονη λαογραφία, ἡ θεολογία τῶν Προσωκρατικῶν, τοῦ Πλάτωνα, τοῦ Ἀριστοτέλη καί τῶν Νεοπλατωνικῶν ὑποβαστάζει ὡς ἀκρογωνιαῖος λίθος τίς τρεῖς μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκεῖες καί κατ’ ἐξοχήν τόν Χριστιανισμό.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">• Ποιά θά ἦταν σήμερα ἤ θεωρία περί Ψυχῆς τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ,τοῦ Χριστιανισμοῦ καί τοῦ Ἰσλαμισμοῦ, χωρίς τόν Ὀρφισμό τοῦ 5ου αἰ. π.Χ.;</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">• Ποιά θά ἦταν σήμερα ἡ διδασκαλία Περί Θεοῦ (Πατρός) τοῦ Χριστιανισμοῦ χωρίς τή θεολογία τοῦ Πλάτωνα καί τῶν Προσωκρατικῶν;</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">• Ποιά θά ἦταν ἡ Τριαδική θεολογία τῆς Χριστιανικῆς ’Ἐκκλησίας χωρίς τήν Τριαδολογία τοῦ Πλωτίνου ἤ τήν Ἑναδολογία του Πρόκλου;</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Βέβαια δέν θά ἰσχυριστοῦμε ὅτι ὅλη ἡ θεολογία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων Μυστῶν μεταφέρθηκε αὐτούσια στόν Χριστιανισμό ἤ τόν Ἰσλαμισμό. Ἐκεῖνο γιά τό ὁποῖο βοᾶ ἡ Ἱστορία εἶναι ὅτι ἡ ἀρχαία ἑλληνική θεολογία τῶν Προσωκρατικῶν, τοῦ Πλάτωνα, τοῦ Ἀριστοτέλη καί τῶν Νεοπλατωνικῶν, κληρονομήθηκε στόν Χριστιανισμό, ἔστω καί μετασχηματισμένη. Χωρίς τή θεολογία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων Μυστῶν ἦταν ἀδύνατον νά εἶχε ὑπάρξει ὁ Χριστιανισμός μέ τή μορφή ποῦ τόν γνωρίζουμε σήμερα. (Γι’ αὐτό, συκοφαντώντας ἀνιστόρητα τους ἀρχαίους Ἕλληνες ὡς «εἰδωλολάτρες», δέν ἀδικοῦμε μόνο τόν Ἠράκλειτο, τόν Παρμενίδη, τόν Ξενοφάνη, τόν Σωκράτη, τόν Πλάτωνα, τόν Ἀριστοτέλη, τόν Πλωτίνο, τόν Πρόκλο κ.λπ., ἀλλά ἀπεμπολοῦμε τό ἴδιο τό φιλοσοφικό Θεμέλιο του Χριστιανισμοῦ καί τῶν ἄλλων μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν.)</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Ἡ ἱστορική ἀλήθεια εἶναι ἁπλῆ: ἡ θεολογία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων Μυστῶν εἶναι πιό κοντά στόν Χριστιανισμό καί τόν Ἰουδαϊσμό, παρά στή λαϊκή δεισιδαιμονία τῆς ἐποχῆς της! Αὐτό βέβαια δέν σημαίνει ὅτι ὁ Παρμενίδης, ὁ Ξενοφάνης ἤ ὁ Πλάτων θά μποροῦσαν νά ἦταν Χριστιανοί, ἄν βέβαια ζοῦσαν στήν πρωτοβυζαντινή περίοδο. Τό πιθανότερο εἶναι νά μήν ἦταν· ὅπως δέν ἔγιναν χριστιανοί ὁ Ἰάμβλιχος, ὁ Πλωτῖνος, ὁ Πρόκλος, ὁ Σιμπλίκιος, ὁ Δαμάσκιος. Ἀλλά ἡ Ἱστορία σπάνια δέχεται ἐκβιαστικά διλήμματα τοῦ τύπου: «Χριστιανοί ἤ Πολυθεϊστές». Μπορεῖ κάποιοι νά μήν εἶναι οὔτε τό ἕνα οὔτε τό ἄλλο – ὅπως συνέβαινε μέ τούς Ἕλληνες Μύστες τῆς ὕστερης ἀρχαιότητας. Αὐτό ὅμως δέν ἀναιρεῖ τόν «προδρομικό» ρόλο πού ἔπαιξε ἡ θεολογία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων Μυστῶν γιά τή θεολογία τοῦ Χριστιανισμοῦ καί τῶν ἄλλων μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Τά μεγαλύτερα πνεύματα τῆς ἑλληνικῆς ἀρχαιότητας δέν ὑπῆρξαν «δωδεκαθεϊστές»· ἀντίθετα λειτούργησαν στήν ἱστορική ἐξέλιξη τοῦ θρησκευτικοῦ στοχασμοῦ ὡς ἀγγελιαφόροι ἑνός, ἀποφατικῶς, ἀντιλαμβανόμενου Θεοῦ. Ὅ Δαμάσκιος ὑπῆρξε ἕν προκειμένω σαφέστατος : «τό ἐπέκεινα τοῦ Ἑνός πάντῃ ἀπόρρητον ». (Περί Ἀρχῶν 1,56,6).</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Ἄν οἵ Χριστιανοί ἀπέδωσαν στήν ἔννοια τοῦ Θεοῦ τόν προσδιορισμό «Πατήρ» καί οἱ Ἑβραῖοι τόν προσδιορισμό «Κύριος» (Adonai), οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες δέχθηκαν ὡς πλέον ἁρμόζον τό προσωνόμιο: «ὁ Ἄγνωστος Θεός», ὁ Ἄρρητος. Ἡ συνεκφορά αὐτή δέν ἀναφέρεται τόσο σ’ ἕναν Θεό πού δρᾶ incognito ἀνάμεσά μας, ὅσο σ’ ἕναν Ὑπερβατικό θεό, «πάντων Ἐπέκεινα», Ξένο πρός ὅλα ἀκόμα, καί σ’ αὐτήν τήν ἔννοια τοϋ Εἶναι.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Ἄν πυρήνας τῆς Φιλοσοφίας εἶναι τό πρόβλημα τοϋ Θεοῦ,[4] ἡ ἀρχαία ἑλληνική φιλοσοφία, θεολογοῦσα, ἔφτασε στό ὕψιστο σημεῖο πού μπορεϊ νά φτάσει ἡ ἀνθρώπινη σκέψη. Ὅταν ὁ ἀνθρώπινος Λόγος νοεῖ τό «ὅλως ἀνόμοιον», αὐτό πού εἶναι ἀ-δια-νόητο. τότε ξεπερνᾶ τόν ἑαυτό του, αὐθυπερβαινεται. Αὐτη τήν αὐθυπέρβαση, τήν κατέκτησε πρῶτο καί μόνο τό ἀρχαῖο ἑλληνικό πνεῦμα, ὅπως ἀποτυπώθηκε στούς ἀρχαιους Ἕλληνες Μύστες, τούς τραγικούς ἀγγελιαφόρους τοϋ Μή-Ὄντος.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Ἡ πορεία αὐτή βέβαια, ὅπως εἴδαμε, δέν ἦταν οὔτε ἀνθόσπαρτη οὔτε γραμμική. «Ἐν ἀρχῇ», τό Ἕτερον ἐμφανίστηκε ὡς Διονύσιος Ζαγρεύς (Ὀρφικοί), κατόπιν ὡς ἀνύπαρκτο Μηδέν (Παρμενίδης), ὥσπου ν’ ἀρχίσει νά ἀποκαλύπτεται ὡς «Ζωντανό Κενό», στούς Ἀτομικούς Φιλοσόφους καί στόν Πλάτωνα. Στή μαθηματική σκέψη τῶν θεολογούντων φιλοσόφων τό «Ἕτερον» ταυτίστηκε μέ τό «Χωρίς πέρας» (ἄρρητοι ἀριθμοί) καί θεωρήθηκε ὡς ἡ μήτρα τοῦ Κακοῦ. Χρειάστηκε ἡ μεγαλοφυΐα τοϋ Ἀναξαγόρα γιά νά ἀποκατασταθεῖ τό Χαοτικό «Ἄπειρον» στή συνείδηση τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ὡς «χαρακτηριστικό» τοῦ Θεοῦ.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Ὕστερα ἐμφανίστηκε ὁ μέγας Μύστης Σωκράτης. Σ’ αὐτόν ὁ μυστικισμός ἔγινε Πίστη στόν Ἄγνωστο Θεό, πού ἐμφανίζεται στούς ἀνθρώπους ὡς μία ἀνεξήγητη, μυστική ἀποῦσα παρουσία:</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px; text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">«Σφίγγει τό χέρι στίς ἄφεγγες νύχτες…<br />Τί εἶναι ὁ Θεός, κανείς μας<br />στούς αἰῶνες δέν θά μάθει·<br />Ὅμως ζητᾶ παντοτεινά<br />νά συνδεθεῖ πιστά μαζί μας».[5]</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Στόν Σωκράτη τό τέλος τοῦ λόγου εἶναι ἡ Ἀπορία. Ὅμως τό τέλος τῆς ἀπορίας εἶναι ἡ Πίστη. Ὡς τέλος τοῦ λόγου, ἡ ἀπορία δέν σημαίνει καταστροφή, ἀλλά συνείδηση τῶν ὁρίων τοῦ λόγου. Ὡς τέλος τῆς ἀπορίας, ἡ πίστη δέν σημαίνει ἀφανισμό, ἀλλά συνείδηση τῶν ὁρίων τῆς ἀπορίας. Στόν Σωκράτη,ὅπως καί στόν Πλάτωνα, ὁ ἀνθρώπινος λόγος διαισθάνεται τήν προτεραιότητα ἑνός ἄλλου ὑπερβατικοῦ Λόγου-Ὑπερλόγου, ὁ ὁποῖος «εἶναι» τό Μή-Εἶναι,τό «ὅλως Ἕτερον», τό παντελῶς Ἀνόμοιον.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Ὁ Πλάτων εἰδικά, συνέλαβε ὅτι ἡ Πραγματικότητα δέν μπορεῖ νά συλληφθεϊ παρά μόνο σέ σχέση μέ αὐτό, τό «Ἕτερον».</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Τό μεγαλεῖο τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων φιλοσόφων, ἀπό τόν Πυθαγόρα μέχρι τόν Δαμάσκιο, εἶναι ὅτι αὐτό τό φρικῶδες καί ἀπροσδιόριστο «Ἕτερον» τό ἀποδέχθηκαν καί τό ὀνόμασαν «Θεό». Οἱ μεταγενέστεροι θεολογοῦντες, αὐτήν τήν κατάκτηση τήν καταχώρησαν ὡς «Ἀποφατική θεολογία» ἤ ὡς «Μυστικισμό». Ὅ ἑλληνισμός, ὡστόσο, ἀποδέχθηκε τόν «Ἄγνωστο Θεό» τῶν μυστῶν καί τόν κατέστησε κέντρο τῆς κοινωνικῆς του ζωῆς ἐγκαθιστώντας τον μέ τή μορφή τοῦ Διονύσου – πού ἐνσαρκώνει στό ἑλληνικό πάνθεον τήν ἔννοια τοῦ «Ἑτέρου»[6] – στό κατ’ ἐξοχήν κέντρο τοῦ κοινωνικοῦ σώματος, στό θέατρο,[7] ὡς μέγιστο μάθημα Ἀνοχῆς πρός τόν Ξένο, τόν Ἀλλότριο.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες Μύστες, ὡς φιλόσοφοι, ἐννόησαν τό ἀδιανόητο τοῦ «Ἑτέρου» κι αὐτό ὑπῆρξε ἡ ὕψιστη κατάκτηση τῆς φιλοσοφικῆς σκέψης. Ὡς θεολόγοι, ὅμως, διαισθάνθηκαν ὅτι αὐτο τό «Ὅλως Ἀνόμοιον Ἕτερον» εἶναι ὁ ἀπρόσιτος Θεός, ἡ τελική πηγή παντός Ἀγαθοῦ. Ἡ διαίσθηση αὐτή ὑπῆρξε ἐσωτερική ἀποκάλυψη,δήλ. πίστη. Ἡ ἐμπειρία αὐτή κατέστησε τούς ἀρχαίους Ἕλληνες φιλοσόφους, Μύστες. Ἡ θεολογική ἀντιληψη ὅτι ὁ Θεός εἶναι τό «Ὅλως Ἀνόμοιον Ἕτερον» ὑπῆρξε, μέ τό πού διατυπώθηκε, ἡ αὐθυπέρβαση κάθε θεολογίας.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Ἡ θεολογία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων Μυστῶν δέν εἶχε ὡς σκοπό τήν κατάκτηση τῆς ἔννοιας τοῦ Θεοῦ ἐκ μέρους τοῦ ἀνθρώπου· τελικός προορισμός της ὑπῆρξε πάντα ἡ καταξίωση τοῦ ἀνθρώπου ἐνώπιον του Θεοῦ, ἡ αὐθυπέρβαση. Εἴτε καταφατική θεολογία (Ὀρφικοί, Πυθαγόρας) εἴτε Ἀποφατική (Πλάτων, Πλωτῖνος, Πρόκλος) εἴτε θεολογία τοῦ Αὐτοδημιουργούμενου Θεοῦ (Ἠράκλειτος), ἡ συνολική ἀπάντηση τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων στό Ἐρώτημα περί Θεοῦ ὑπῆρξε καταλυτική γιά τήν παγκόσμια θεολογική σκέψη καί ἰδιαίτερα τήν χριστιανική: οἱ ἀναζητοῦντες τόν Θεό εἶναι ἀργοναῦτες πού γνωρίζουν ὅτι τό χρυσόμαλλο δέρας δέν εἶναι δυνατόν νά κλαπεῖ, γιατί αὐτό ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ, δωρεάν, σέ ὅσους συνειδητοποιοῦν ὅτι δέν ἀξίζουν τέτοια μεγάλη προσφορά.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Ὁ Θεός προσφέρεται στόν ἄνθρωπο, ἀκριβῶς ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος δέν ἀξίζει τήν προσφορά. Ἡ ὑποδοχή αὐτῆς της προσφορᾶς (πού ὁ ἄνθρωπος δέν ἀξίζει) ὀνομάζεται στήν θρησκευτική γλώσσα: Πίστη. Πιστεύων ὁ ἄνθρωπος, δηλαδή ἀποδεχόμενος τήν θεία προσφορά πού δέν ἀξίζει, μιμεῖται τόν Θεό, ἐφ’ ὅσον χαρίζει σ’ Αὐτόν τόν ἑαυτό του, ὅπως προηγουμένως ὁ Θεός δώρισε τή Χάρη του στόν ἀνάξιο ἄνθρωπο. Τή «διαδικασία» αὐτή ὁ Πλάτων τήν ἀποκαλοῦσε ὡς γνωστόν, «ὁμοίωσιν Θεῷ». Ἐν ἀντιθέσει πρός τήν ἑβραϊκή ἀγωνία τῆς αὐτοδικαίωσης ἐνώπιόν τοῦ Θεοῦ «διά τῶν ἀνθρωπίνων ἔργων», ὁ πιστός ταῆς Ἑλλάδας γνωρίζει ὅτι «πᾶσα δόσις ἀγαθή καί πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθεν ἔστιν καταβαῖνον ἀπό τοῦ πατρός τῶν φώτων»[8]:</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px; text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">«Ζεῦ, μεγάλαι δ’ ἀρεταί<br />Θνατοῖς ἕπονται<br />ἐκ Σέθεν»[9]</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">[Μετ.: Ζεῦ, οἱ μεγάλες ἀρετές ἔρχονται στούς θνητούς ἀπό Σένα].</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Ἡ πνευματική αὐτή ταπείνωση εἶναι ἡ Ὡραία Πύλη διά μέσου τής ὁποίας εἰσέρχεται στόν χῶρο τοῦ προσωρινοῦ, τό Αἰώνιο. Ἡ εἴσοδος αὐτή ὅμως γίνεται μέ τραγικό τρόπο, γιατί λαμβάνει χώρα κάθε φορά πού ὁ ἄνθρωπος ἀκούει τούς «μαντατοφόρους ἀπό τήν Τροία» νά τοῦ λένε:</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px; text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">«Πῶς τόσος πόνος τόση ζωή πῆγαν στήν ἄβυσσο<br />γιά ἕνα πουκάμισο ἀδειανό, γιά μιάν Ἑλένη!»[10]</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Σέ μιά τέτοια ἀπέραντη μοναξιά ὁ Ἕλλην Μύστης φέρνει στό νοῦ του τόν Αἰσχύλο· μπορεῖ ὁ Προμηθέας Δεσμώτης νά στενάζει λέγοντας ὅτι: «οὐδέν ἐστι τέρμα μοι προκείμενον μόχθων, πρίν ἄν Ζεύς ἐκπέσῃ τυραννίδος»[11] (= τέλος τῶν πόνων μου πουθενά δέν βλέπω, πρίν ἀπ’ τό θρόνο του πέσει ὁ Δίας), ὡστόσο ἡ προφητεία τοῦ τραγικοῦ Αἰσχύλου ὁλοκληρώνεται μέ «μεσσιανικό», θά λέγαμε, τρόπο:</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px; text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">«τοιοῦδε μόχθου τέρμα<br />μή τι προσδόκα,<br />πρίν ἄν θεῶν τις διάδοχος<br />τῶν σῶν πόνων φανῇ,<br />θελήσῃ τ’ εἰς ἀναύγητον μολεῖν<br />Ἅϊδην κνεφαῖά τ’ ἀμφί Ταρτάρου βάθη»[12]</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">[Μετ.: Τέλος τοῦ μαρτυρίου σου μήν περιμένεις, προτοῦ κάποιος ἀπό τους θεούς φανεῖ τά πάθη σου νά ἀναλάβει καί ἑκούσια νά κατεβεῖ στά ἀνήλια βάθη τοῦ Τάρταρου καί τοῦ Ἅδη].</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Ὅσο, ὅμως, κι ἄν αὐτή ἡ προφητεία τοῦ Αἰσχύλου ἀποδόθηκε στόν Χριστό, ἡ ἀρχαία ἑλληνική θεολογία σέ ὅλες τίς ἐκδοχές της (προσωκρατική, πλατωνική, ἀριστοτελική, στωϊκή, νεοπλατωνική) ποτέ δέν κατέληξε νά γίνει Δόγμα, μονολιθικό καί ἀπαγορευτικό γιά τήν ὕπαρξη τῶν ἄλλων θρησκειῶν, γιατί, σέ τελική ἀνάλυση, ἦταν πάντα ἡ Ἐλευθερία ἐκείνη πού ἀποτελοῦσε τό ἔσχατο κριτήριο τῆς ἑλληνικῆς ἀντίληψης γιά τή ζωή, τόν ἄνθρωπο, τόν κόσμο καί τόν θάνατο. Σέ κάθε περίπτωση, ἰσχύει πάντα ἡ Προσευχή τῆς Ἑκάβης στόν Δία, ὅπως τήν ἀναφέρει στίς Τρωάδες ὁ Εὐριπίδης:</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px; text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">«Ὅστις ποτ’ εἶ Σύ, δυστόπαστος εἰδέναι,<br />Ζεύς, εἴτ’ ἀνάγκη φύσεος εἴτε νοῦς βροτῶν,<br />προσηυξάμην σε· πάντα γάρ δι’ ἀψόφου<br />βαίνων κελεύθαι κατά δίκην τά θνήτ’ ἄγεις»[13]</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px; text-align: center;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">[Μετ.: Ὦ Δία, ποιά εἶναι ἡ Οὐσία Σου, δύσκολο<br />νά τό ξέρει κανείς: νόμος φυσικός ἤ ἀνθρώπινη<br />ἐπινόηση (εἶσαι;). Ἐσένα (ὅμως) παρακαλῶ στήν προσευχή μου,<br />γιατί πάντα μέσ’ ἀπό τους δρόμους τῆς Σιγῆς, κανονίζεις<br />δίκαια τά ἀνθρώπινα πράγματα].</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">Παραπομπές</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">[1] Αἰσχύλος, Προμηθεύς Δεσμώτης, 907-912.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">[2] Η μετάφραση είναι του Γ. Θέμελη.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">[3] Μ. P. Nilsson, Ἑλληνική Λαϊκή Θρησκεία, μέτ. I. Κακριδη, ἐκδ. Ἑστίας, Ἀθήνα 2000, σελ.14.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">[4] Σ. Δ. Κυριαζόπουλος, Προλεγόμενα εἰς τήν ἐρώτησιν περί Θεοῦ, ἐκδ. Γρηγόρη, Ἀθήνα 2000. σέλ. 220.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">[5] C. F. Meyer, In Harmesnachten (W. W. – W. Linden I. Teil 1929, σελ. 36).</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">[6] J. – P. Vemant, To Βλέμμα τού Θανάτου. Μορφές τῆς Ἑτερότητας στήν Ἀρχαία Ἑλλάδα, μετ. Γ. Παππάς, ἐκδ. Αλεξάνδρεια, Ἀθήνα 1992, σελ. 33.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">[7] Τοῦ ἰδίου, Le Dionysos masque des Bacchantes d’ Euripides, L ’ Homme, 93, Ίαν.- Μάρ. 1985, XXV (1), σ. 31-58.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">[8] Ἰακ. 1,17.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">[9] Πίνδαρ. Ἰσθμιονικ. Γ, 4-5.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">[10] Γ. Σεφέρης, Ἑλένη, Ἀνθολογία Νεοελλ. Γραμματείας, Ρ. – Η. καί Σ. Ἀποστολίδη, Ἡ Ποίηση,τ. 3ος, Τα Νέα Ελληνικά, Αθήνα 1983, σελ. 1323.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">[11] Αἰσχύλος, Προμηθεύς Δεσμώτης, 755-756.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">[12] Αἰσχύλος, Προμηθεύς Δεσμώτης, 1026-1029.</span></span></p><p style="line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;">[13] Εὐριπίδης, Τρωάδες·,885-888.</span></span></p><p style="color: #2a2a2a; line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px;"><span style="background-color: white;"><span style="font-family: times; font-size: large;"><br /></span></span></p><p style="color: #2a2a2a; line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px; text-align: right;"><span style="background-color: white;"><a href="https://averoph.wordpress.com/2021/04/18/%ce%b7-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%b7%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%b9%cf%83%cf%87%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%85/" target="_blank"><b><span style="font-family: times; font-size: large;">ΠΗΓΗ</span></b></a></span></p><p style="color: #2a2a2a; font-family: Verdana, Tahoma, Arial, sans-serif; line-height: 1.5em; margin: 0px 0px 15px; padding: 0px; text-align: right;"><br /></p><p style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><span style="color: red;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><u>ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</u></span></b></span></p><p style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2019/09/blog-post_72.html" style="color: #999999; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">«Νῦν γὰρ δὴ γένος ἐστὶ σιδήρεον...»</span></span></a></b></p><p style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/09/1.html" itemprop="url" style="color: #999999; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΗΣΙΟΔΟΥ (1ο ΜΕΡΟΣ)</span></span></a></b></p><p style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><b><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/09/2_20.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΗΣΙΟΔΟΥ (2ο ΜΕΡΟΣ)</span></span></a></b></p><p style="background-color: white; text-align: center;"><b style="text-decoration-line: none;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/09/3.html" itemprop="url" style="text-decoration-line: none;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"> Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΗΣΙΟΔΟΥ (3ο ΜΕΡΟΣ)</span></a></b></p><p style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2020/09/4.html" itemprop="url"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b>Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΗΣΙΟΔΟΥ (4ο ΜΕΡΟΣ)</b></span></a></p>

Η προφητεία του Αισχύλου

  «ἦ μήν ἔτι Ζεύς, καίπερ αὐθάδη φρονῶν, ἔσται ταπεινός, oἷov ἐξαρτύεται γάμον γαμεῖν, ὅς αὐτόν ἐκ τυραννίδος θρόνων τ’ ἄϊστον έκβαλεῖ· πατρ...

Read more »

ΥΠΗΡΕΤΟΥΜΕ;

<p> <strong style="text-align: justify;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ</span></strong></p><p style="text-align: justify;"><span style="color: maroon;"><strong><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Μάρκ. 10, 32-45<br /><span style="color: black;">Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου</span></span></strong></span></p> <h1 style="text-align: center;"><img src="http://www.augoustinos-kantiotis.gr/wp-content/uploads/2021/04/CE95CEA5CE91CE93CE93CE95CE9BCE99CE9FCE99CEA3CEA7CEA3CE9DCE91CE9FCE94-150x150.jpg" /></h1><h1 style="text-align: center;"><span style="color: #003366;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΥΠΗΡΕΤΟΥΜΕ;</span></span></h1> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #993300;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><strong>«Ὅς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, </strong><strong>ἔσται ὑμῶν διάκονος, καὶ ὅς ἐὰν θέλῃ </strong><strong>ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος» </strong><strong>(Μάρκ. 10, 43-44)</strong></span></span></p> <p style="text-align: justify;"><strong><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΟΠΟΙΟΣ, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, ὅποιος ἀκούει ἤ διαβάζει τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, τῆς Πέμπτης Κυριακῆς τῆς ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, αἰσθάνεται μιὰ λύπη, γιατὶ οἱ μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ, παρʼ ὅλη τὴ διδασκαλία ποὺ ἄκουγαν, δὲν μποροῦσαν νὰ καταλάβουν τὸ Χριστό. Ἀλλʼ ἄς δοῦμε τὰ πράγματα κάπως λεπτομερέστερα.</span></strong></p> <h2 style="text-align: center;"><span style="color: maroon;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">* * *</span></span></h2> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><strong>Ὁ Χριστὸς γιὰ τελευταία φορὰ πηγαίνει στὰ Ἰεςροσόλυμα. Σὰν Θεὸς ποὺ ἦταν γνώριζε μὲ κάθε λεπτομέρεια τί ἐπρόκειτο νὰ συμβῆ. Οἱ μαθηταὶ εἶχαν ἄγνοια καί, γιὰ νὰ μὴν αἰφνιδιασθοῦν γιὰ ὅ,τι θὰ συνέβαινε, ὁ Χριστὸς προλέγει τὰ πάθη του, ὅτι δηλαδὴ στὰ Ἰεροσόλυμα ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου – ἔτσι ὠνόμαζε τὸν ἑαυτό του – θὰ συλληφθῆ, θὰ δικασθῆ ἀπὸ ἰουδαϊκὰ καὶ ρωμαϊκὰ δικαστήρια, θὰ ὑποστῆ πολλοὺς ἐξευτελισμούς, θὰ σταυρωθῆ, καὶ τὴν τρίτη ἡμέρα θὰ ἀναστηθῆ!</strong><br /><strong>Αὐτὰ εἶπε ὁ Χριστὸς στοὺς δώδεκα μαθητάς του. Ἀκούγοντας τὰ τρομερὰ αὐτὰ λόγια οἱ μαθηταὶ τί ἔπρεπε νὰ αἰσθανθοῦν; Θὰ ἔπρεπε νὰ λυπηθοῦν καὶ νὰ ἐκδηλώσουν ὅλη τὴ συμπάθειά τους πρὸς τὸ Χριστό, ποὺ τόσο θὰ ὑπέφερε στὰ Ἰεροσόλυμα.</strong><br /><strong>Οἱ μαθηταὶ ἀγαποῦσαν τὸ Χριστό, ἀλλὰ τὰ λόγια ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς γιὰ τὴ σταύρωσί του δὲν μποροῦσαν νὰ τὰ καταλάβουν. Βλέποντας τὸ Χριστὸ τρία χρόνια νὰ κάνη τόσα θαύματα καὶ νὰ ἐκδηλώνη μιὰ ὑπερφυσικὴ δύναμι, ποὺ κανένας μέχρι τότε δὲν εἶχε ἐπιδείξει, δὲν μποροῦσαν νὰ παραδεχθοῦν ὅτι θὰ ὑπῆρχαν ἄνθρωποι ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ κάνουν στὸ Χριστὸ κακό. </strong><span id="more-87488"></span></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><strong>Τὸν πιστεύανε σὰν Μεσσία, δηλαδὴ ἐκεῖνον πού σύμφωνα μὲ τὶς ἰουδαϊκὲς προσδοκίες θὰ νικοῦσε ὅλους τοὺς ἐχθρούς, θὰ ἔδιωχνε ἀπʼ τὰ Ἰεροσόλυμα τὰ ρωμαϊκὰ στρατεύματα, καὶ θʼ ἀνακηρυσσόταν βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραήλ, ἀσυγκρίτως ἀνώτερος ἀπʼ ὅλους τοὺς βασιλιᾶδες τοῦ Ἰουδαϊκοῦ λαοῦ. Ἔτσι τὸν ἔβλεπαν.</strong><br /><strong>Βασιλιᾶς ὁ Χριστός! Φαντάζεσθε πόση τιμὴ καὶ δόξα θὰ εἶχα κοντά τπυ οἱ μαθηταί του; Ἀλλὰ ποιός, ἆραγε ἀπὸ τοὺς δώδεκα θὰ ἔπαιρνε τὴν πιὸ ἔνδοξη θέσι καὶ θὰ ἐτιμᾶτο περισσότερο; Αὐτὴ ἡ ἰδέα ἦταν ἐκείνη ποὺ κέντριζε τὴ φαντασία τῶν δύο ἀδελφῶν Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου. Αὐτοὶ ἤθελαν νὰ καταλάβουν τὶς πιὸ ὑψηλὲς θέσεις. Δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ τοῦ βασιλικοῦ θρόνου νὰ εἶνε αὐτοί. Πρῶτοι καὶ καλύτεροι. Αὐτὸν τὸν πόθο οἱ δύο μαθηταὶ τολμοῦν καὶ τὸν ἐκμυστηρεύονται στὸ Χριστό. Ζητοῦν τὶς πρωτοκαθεδρίες. Κι ὁ Χριστός, ποὺ βλέπει πόσο παρεξήγησαν τὴν ἀποστολή του, τοὺς ἀπαντᾶ˙ «Δὲν ξέρετε τί ζητᾶτε» (Μάρκ. 10, 38).</strong><br /><strong>Ναί, θʼ ἀνέβαινε ὁ Χριστὸς στὸ θρόνο. Ἀλλὰ ποιό θρόνο; Πολὺ διαφορετικὸ ἀπʼ ὅτι τὸν φαντάζονταν οἱ μαθηταί. Θρόνος τοῦ Χριστοῦ θὰ γινόταν σὲ λίγο ὁ σταυρός. Τὰ δεξιὰ καὶ ἀριστερά, ποὺ ζητοῦσαν οἱ δύο μαθηταί, θὰ καταλάβουν οἱ δύο λησταί…</strong><br /><strong>Ἀλλὰ καὶ οἱ ἄλλοι μαθηταί, ποὺ ἄκουσαν τί ζητοῦσαν οἱ δύο ἀδελφοί, ἀγανάκτησαν ἐναντίον τους, διότι καὶ αὐτοὶ εἶχαν τὴν ἴδια φιλοδοξία, νὰ καταλάβουν τὶς πρῶτες θέσεις κοντὰ στὸ βασιλιᾶ. Νὰ γίνουν, δηλαδή, καὶ αῦτοὶ ὑπουργοὶ καὶ πρωθυπουργοί.</strong><br /><strong>Βλέποντας ὁ Χριστός, ὅτι τὸ πάθος αὐτὸ τῆς φιλοδοξίας ὑπῆρχε σʼ ὅλους τοὺς μαθητὰς τοὺς κάλεσε καὶ τοὺς ἐξήγησε, ὅτι παρεξηγοῦν τὴν ἀποστολή του στὸν κόσμο. Ἡ δόξα, στὴν ὁποία θέλει νὰ ἀνεβάση τοὺς μαθητάς του, δὲν εἶνε ὅπως ἡ δόξα ἐκείνων τῶν βασιλιάδων, ποὺ μὲ βία, μὲ συρράξεις καὶ αἱματοχυσίες κατορθώνουν νὰ ἐπικρατήσουν καὶ νὰ καταλάβουν τοὺς θρόνους. Ἡ δόξα τοῦ Χριστοῦ εἶνε πολὺ διαφορετική. Ὁ δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ στὴ δόξα, στὸ θεϊκὸ μεγαλεῖο, δὲν εἶνε ἡ πλατειὰ καὶ εὐρύχωρη ὁδὸς τοῦ κόσμου, ἀλλὰ εἶνε ἡ «στενὴ καὶ τεθλιμμένη ὁδός» (Ματθ. 7, 14), ἡ ὁδὸς τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ μαρτυρίου, ἡ ὁδὸς τοῦ Γολγοθᾶ, ἡ ὁδὸς τοῦ σταυροῦ.</strong><br /><strong>– Θέλετε, ὦ μαθηταί μου, μαθηταί μου ὅλων τῶν αἰώνων, θέλετε δόξα; Μιμηθῆτε τὰ παράδειγμά μου. Ταπεινωθῆτε ὅπως ἐγώ. Σκύψτε καὶ πλύνετε τὰ πόδια τῶν ἀνθρώπων, γίνετε δηλαδὴ δοῦλοι καὶ ὑπηρέτες τῶν ἄλλων. Ὅσο περισσότερο ταπεινώνεσθε, ὑπηρετεῖτε καὶ ἀγαπᾶτε τὸν ἄνθρωπο, τόσο καὶ περισσότερο θὰ εἶσθε κοντά μου, θὰ εἶσθε ἄξιοι μαθηταί μου καὶ θὰ καταλαμβάνετε τὶς ἀνώτερες θέσεις στὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν.</strong><br /><strong>Αὐτὴ εἶνε ἡ σημασία τῶν λόγων τοῦ Χριστοῦ˙ «Ὅς ἐὰν θέλη ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος, καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι, καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν» (Μάρκ. 10, 44-45).</strong></span></p> <h2 style="text-align: center;"><span style="color: #993300;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">* * *</span></span></h2> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><strong>Ἀγαπητοί μου! Ἐὰν ἀγαπᾶμε τὴν δόξα τὴν πραγματική, πρέπει – λέει ὁ Χριστός – νὰ γίνουμε δοῦλοι, ὑπηρέτες τοῦ πλησίον, ποὺ θʼ ἀσκοῦν μὲ βαθειὰ ταπεινοφροσύνη τὴν κορυφαία ἀρετὴ τῆς ἀγάπης. Μʼ αὐτὴ τὴν ἔννοια πρέπει νὰ ἐννοηθῆ ἡ λέξις «δοῦλος». Εἶνε ὅπως ἡ ἀγάπη τῆς μάνας, ποὺ γιὰ τὸ παιδί της λέμε ὅτι σκλαβώνεται. Ἁγία δουλεία!</strong><br /><strong>Στὸ λεξιλόγιο τοῦ κόσμου ζωή, ὡραία ζωή = ἀπόλαυσις. Ὡραία ζωὴ = πλοῦτος καὶ ἀξιώματα. Ὡραία ζωὴ = ἐκμετάλλευσις τῶν μικρῶν ἀπὸ τοὺς μεγάλους. Ἀλλὰ στὸ λεξιλόγιο τοῦ Εὐαγγελίου ζωή, ὡραία ζωὴ = ὑπηρεσία, διακονία, ἀγάπη. Ὅποιος κοπιάζει καὶ μοχθεῖ καὶ θέτει στὴν ὑπηρεσία τῶν συνανθρώπων μὲ ἀνιδιοτέλεια καὶ αὐταπάρνησι τὰ ποικίλα χαρίσματά του, αὐτὸς εἶνε ὁ ἀληθινὸς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸς βρῆκε καὶ βαδίζει τὸ δρόμο τῆς πραγματικὴς δόξης.</strong><br /><strong>Ἐὰν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως ἔβαζαν σὰν σκοπὸ τῆς ζωῆς τους τὸ ὑπηρετεῖν, ὤ πόσο δοαφορετικὴ θὰ ἦταν ἡ κατάστασις! Ἀλλὰ δυστυχῶς πόσο μακριὰ εἶνε ἡ ἀνθρωπότης ἀπὸ τὸ ἰδεῶδες αὐτό! Ὁ καθένας ἐπιζητεῖ νὰ καταλάβη ὅσο τὸ δυνατὸ καλύτερες θέσεις, ὄχι γιὰ νὰ ὑπηρετήση τοὺς συνανθρώπους του, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐκμεταλλευθῆ τὸ σύνολο καὶ νὰ ζήση καλύτερα, ὅπως αὐτὸς τὸ φαντάζεται.</strong><br /><strong>Θέλετε παραδείγματα; Ἐὰν ὑπάρχη ἕνα ἐπάγγελμα ποὺ ὑπηρετεῖ τὴν ἀνθρωπότητα, εἶνε ἡ γεωργία. Ὁ γεωργός, ποὺ μὲ τὸν ἱδρῶτα του ποτίζει τὸ χῶμα τῆς γῆς, εἶνε ὁ εὐγενὴς ὑπηρέτης τῆς ἀνθρωπίνης κοινωνίας. Ἀπὸ τοὺς κόπους του ζοῦν ὅλοι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, καὶ θὰ ἔπρεπε ὁ γεωργὸς νὰ τιμᾶται πρεπόντως καὶ τὸ ἔργο του νὰ θεωρῆται σπουδαιότερο ἀπὸ πολλὰ ἄλλα ἐπαγγέλματα, ποὺ προσφέρουν μικρὲς καὶ ἀμφίβολες ὑπηρεσίες στὸν κόσμο. Ἀλλὰ ἀκοῦστε τί λέει στὰ παιδιά του ὁ παραμερισμένοε γεωργὸς πατέρας˙ «Μάθετε γράμματα, νὰ γίνετε ἐπιστήμονες, νὰ ζῆτε σὰν ἄνθρωποι». Ἄνθρωποι δηλαδὴ εἶνε, ἄν μαθαίνοντας κάποια ἐπιστήμη ἐκμεταλλεύωνται τὸ λαὸ καὶ ζοῦνε σὰν ἀφεντάδες. Ὄχι τὸ ὑπηρετεῖν ἀλλὰ τὸ ἀπολαμβάνειν καὶ ἐκμεταλλεύεσθαι εἶνε ὁ σκοπός!</strong><br /><strong>Ἔτσι βλέπεις καὶ μιὰ κοπέλλα, ποὺ μπορεῖ νὰ γίνη ἀδελφὴ νοσοκόμος καὶ νὰ προσφέρη ὑπηρεσία ὑπηρετώντας τοὺς ἀσθενεῖς, αὐτὴ νὰ προτιμᾶ νὰ πηγαίνη σʼ ἕνα νυχτερινὸ κέντρο, νὰ τραγουδάη καὶ νὰ χορεύη, καὶ σὲ μιὰ νύχτα νὰ εἰσπράττη τόσα, ὅσα σὰν ἀδελφὴ νοσοκόμος θὰ ἔπαιρνε σʼ ἕνα χρόνο!</strong></span></p> <h2 style="text-align: center;"><span style="color: #993300;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">* * *</span></span></h2> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><strong>Ἀγαπητοί μου! Βρισκόμαστε σὲ δύσκολα χρόνια, ποὺ οἱ ἄνθρωποι δὲν θέλουν νʼ ἀκούσουν τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ κι ἀκοῦνε τὰ λόγια τοῦ διαβόλου.</strong><br /><strong>– Ἀγαπᾶτε καὶ ὑπηρετεῖτε τοὺς ἀνθρώπους! Φωνάζει ὁ Χριστός.</strong><br /><strong>– Μισεῖτε καὶ φονεύετε καὶ ἐξοντώνετε τὸν ἄνθρωπο! Φωνάζει ὁ διάβολος.</strong><br /><strong>Ἡ ἐπιστήμη, ποὺ προορισμὸ ἔχει νὰ ὑπηρετῆ τὸν ἄνθρωπο, κρατάει σήμερα στὰ χέρια της τὶς ἀτομικὲς βόμβες καὶ εἶνε ἕτοιμη νὰ τὶς ρίξη πάνω στὴν ἀνθρωπότητα.</strong><br /><strong>– Ο θάνατός σας, ὁ σκληρὸς θάνατός σας, ὦ ἐχθροί μας, εἶνε ἡ ζωή μας!</strong><br /><strong>Νὰ τὸ σύνθημα ποὺ ἔχουν οἱ «κατακυριεύοντες τῶν ἐθνῶν» (Μάρκ. 10, 42), ὅπως ὀνομάζονται στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο οἱ σημερινοὶ κυρίαρχοι τῶν μεγάλων κρατῶν.</strong></span></p> <p style="text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἐπισκόπου Αὐγουστῖνου Ν. Καντιώτου (Μητροπολίτου πρώην Φλωρίνης) »Σταγόνες ἀπὸ τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν», σελ. 80-86 (ἕκδοσις Γ΄, »Ἀδελφότης ΣΤΑΥΡΟΣ», Ἀθῆναι 1990).</span></p><p style="text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></p><p style="text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></p><p style="text-align: right;"><a href="https://makkavaios.blogspot.com/2021/04/blog-post_18.html" target="_blank"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΠΗΓΗ</span></b></a></p>

ΥΠΗΡΕΤΟΥΜΕ;

  ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ Μάρκ. 10, 32-45 Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου ΥΠΗΡΕΤΟΥΜΕ; «Ὅς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν...

Read more »

Ἀναγγελία νέας ἐκδόσεως - «Ὁ Λέων τῆς Ὀρθοδοξίας: Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Λεόντιος Φιλίπποβιτς (1904-1971) καὶ ἡ προσφορά του στὴν Ἀληθινὴ Ὀρθοδοξία»

<p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Palatino Linotype", serif; font-size: 13.5pt;">Μὲ τὸ παρὸν μήνυμα θέλω νὰ Σᾶς ἐνημερώσω ὅτι μετὰ τὸ Πάσχα, πρῶτα ὁ Θεός, θὰ ἐκδοθεῖ (ἔπειτα ἀπὸ τέσσερα ἔτη ἐπίπονης ἔρευνας) ἡ ἐργασία μου μὲ τίτλο «Ὁ Λέων τῆς Ὀρθοδοξίας: Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Λεόντιος Φιλίπποβιτς (1904-1971) καὶ ἡ προσφορά του στὴν Ἀληθινὴ Ὀρθοδοξία», ἡ ὁποία δὲν περιλαμβάνει ἁπλᾶ μιὰ βιογραφία τῆς κατασυκοφαντημένης αὐτῆς Μορφῆς, ἀλλὰ καὶ μιὰ μικρὴ ἱστορία τῆς Ὀρθοδοξίας κατὰ τὸν περασμένο αἰῶνα, μὲ πολύτιμα διδάγματα γιὰ τὸ σήμερα καὶ τὸ αὔριο. Παρακαλῶ, ὅσοι ἐνδιαφέρεστε γιὰ τὴν ἐργασία (μεγέθους 14 x 21, 400 σελίδων περίπου καὶ κόστους 15 εὐρὼ) νὰ τὸ δηλώσετε στό: <a href="mailto:krufosxoleio@yahoo.gr"><b>krufosxoleio@yahoo.gr</b></a> (καὶ γιὰ πόσα βιβλία), μέχρι 1η Μαΐου, ὥστε νὰ ὑπολογίσω τὸν συνολικὸ ἀριθμὸ ἀντιτύπων ποὺ θὰ χρειαστεῖ νὰ ἐκδοθοῦν. Μπορεῖτε ἐλεύθερα νὰ προωθήσετε τὸ παρὸν σὲ πρόσωπα ποὺ πιστεύετε ὅτι θὰ τοὺς ἐνδιαφέρει. Σᾶς εὐχαριστῶ πολὺ καὶ Σᾶς εὔχομαι καλὸ ὑπόλοιπο τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς! </span></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Palatino Linotype", serif; font-size: 13.5pt;">Μὲ ἀγάπη Χριστοῦ καὶ ἐκτίμηση, </span></p><p><span style="font-family: "Palatino Linotype", serif; font-size: 13.5pt;">Νικόλαος Μάννης, δάσκαλος</span></p><p><span style="font-family: "Palatino Linotype", serif; font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgcdM1L6AUukDbb-Rr8xdXClwaw1wHriOc5G_0qw1acGwRkBHfVA1pTMwShatCIViOw4GvaH7rP6Eb-0j833XEeqDs8aCC4kz8dJDbakGVFBX5Y2w6IbVxB1JNSu9eYx0Vad9FJsK2N/s1660/%25CE%2591%25CE%259D%25CE%2591%25CE%2593%25CE%2593%25CE%2595%25CE%259B%25CE%2599%25CE%2591+%25CE%259B%25CE%2595%25CE%259F%25CE%259D%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3+%25CE%25A4%25CE%2597%25CE%25A3+%25CE%259F%25CE%25A1%25CE%2598%25CE%259F%25CE%2594%25CE%259F%25CE%259E%25CE%2599%25CE%2591%25CE%25A3.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="804" data-original-width="1660" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgcdM1L6AUukDbb-Rr8xdXClwaw1wHriOc5G_0qw1acGwRkBHfVA1pTMwShatCIViOw4GvaH7rP6Eb-0j833XEeqDs8aCC4kz8dJDbakGVFBX5Y2w6IbVxB1JNSu9eYx0Vad9FJsK2N/s16000/%25CE%2591%25CE%259D%25CE%2591%25CE%2593%25CE%2593%25CE%2595%25CE%259B%25CE%2599%25CE%2591+%25CE%259B%25CE%2595%25CE%259F%25CE%259D%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3+%25CE%25A4%25CE%2597%25CE%25A3+%25CE%259F%25CE%25A1%25CE%2598%25CE%259F%25CE%2594%25CE%259F%25CE%259E%25CE%2599%25CE%2591%25CE%25A3.jpg" /></a></div><br /><p><br /></p>

Ἀναγγελία νέας ἐκδόσεως - «Ὁ Λέων τῆς Ὀρθοδοξίας: Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Λεόντιος Φιλίπποβιτς (1904-1971) καὶ ἡ προσφορά του στὴν Ἀληθινὴ Ὀρθοδοξία»

Μὲ τὸ παρὸν μήνυμα θέλω νὰ Σᾶς ἐνημερώσω ὅτι μετὰ τὸ Πάσχα, πρῶτα ὁ Θεός, θὰ ἐκδοθεῖ (ἔπειτα ἀπὸ τέσσερα ἔτη ἐπίπονης ἔρευνας) ἡ ἐργασία μου...

Read more »

Χαμός στα Ιεροσόλυμα! Δείτε τι πήγαν να κάνουν οι Αρμένιοι και ειδοποιήθηκε η Αστυνομία

<p> <span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><a href="https://www.vimaorthodoxias.gr/tags/tag/%cf%80%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%b9%ce%b5%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%bf%ce%bb%cf%8d%ce%bc%cf%89%ce%bd" id="link_tag" rel="tag">ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ:</a> </b>Ολίγον πρό τού μεσονυκτίου τής Τετάρτης, 1ης /14ης Απριλίου 2021, οι εργάται τών Αρμενίων κληρικών τών Ιεροσολύμων ανήλθον εσωτερικώς από τό παράθυρον αυτών εις τό στενόν εξώστην τής προσόψεως τού Ναού τής Αναστάσεως, επί τού οποίου η ξυλίνη σκάλα καί ετοποθέτησαν κάγκελλα.</span></p><p><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Τούτο αντελήφθη από τής οικίας αυτού εις τήν Μονήν Αβραάμ ο Γέρων Σκευοφύλαξ τού Παναγίου Τάφου Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Ιεραπόλεως κ. Ισίδωρος καί εφώναξεν εις τούς εργάτας νά σταματήσουν. Επειδή εκείνοι δέν σταματούσαν, ο Γέρων Σκευοφύλαξ, ειδοποίησε τήν Αστυνομίαν ότι οι Αγιοταφίται Πατέρες θά κατέλθουν από τών δωμάτων τού Κεντρικού Μοναστηρίου καί τής Μονής Αβραάμ καί θά καταρρίψουν βιαίως τά κάγκελλα. Τότε η Αστυνομία ηπείλησε τούς εργάτας καί διέκοψαν τάς εργασίας χωρίς νά προλάβουν νά στερεώσουν τά κάγκελλα.</span></p><p><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Τό επεισόδιον τούτο συνέβη, επειδή οι Αρμένιοι εχρησιμοποίησαν απάτην πρός τήν Αστυνομίαν, ειπόντες ότι θά ανέλθουν νά κατεβάσουν τήν σκαλωσιάν, τήν οποίαν είχον τοποθετήσει, διά νά βάψουν τό παράθυρον αυτών, όπερ καί τό μόνον δικαίωμα αυτών εκεί. Τήν σκαλωσιάν ταύτην ηρνούντο από διμήνου νά κατεβάσουν, παρά τήν κοινήν επιστολήν τού Πατριαρχείου Ιεροσολύμων καί τών Φραγκισκανών πρός τό Υπουργείον Εσωτερικών τού Ισραήλ καί τήν Ισραηλινήν Αστυνομίαν τών Ιεροσολύμων.</span></p><p><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Τήν πρωίαν τής Πέμπτης, 2ας/15ης Απριλίου 2021, η Α.Θ.Μ. ο Πατήρ ημών καί Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος εδέχθη εις τό Πατριαρχείον τόν Κουστωδόν τής Αγίας Γής αιδεσιμολογιώτατον π. Φραγκίσκον Πατόν καί τούς συνεργάτας αυτού π. Ντομπρομίρο καί π. Αθανάσιον Μακόρα καί από κοινού διεμαρτυρήθησαν εντόνως πρός τήν Αστυνομίαν, απαιτούντες τήν εντός τής ημέρας απομάκρυνσιν τών καγκέλλων, καθ ότι η πράξις αυτή αποτελεί κατάφωρον παραβίασιν τού Προσκυνηματικού Καθεστώτος καί βάναυσον βανδαλισμόν πρός τό αρχαιότερον καί ιερώτερον μνημείον τής Χριστιανοσύνης.</span></p><p><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><img alt="" class="alignnone size-full wp-image-622141" data-pin-no-hover="true" height="800" sizes="(max-width: 600px) 100vw, 600px" src="https://www.vimaorthodoxias.gr/wp-content/uploads/2021/04/2021-04-15b-2.jpg" srcset="https://www.vimaorthodoxias.gr/wp-content/uploads/2021/04/2021-04-15b-2.jpg 600w, https://www.vimaorthodoxias.gr/wp-content/uploads/2021/04/2021-04-15b-2-225x300.jpg 225w" width="600" /> <img alt="" class="alignnone size-full wp-image-622142" data-pin-no-hover="true" height="800" sizes="(max-width: 600px) 100vw, 600px" src="https://www.vimaorthodoxias.gr/wp-content/uploads/2021/04/2021-04-15b-3-1.jpg" srcset="https://www.vimaorthodoxias.gr/wp-content/uploads/2021/04/2021-04-15b-3-1.jpg 600w, https://www.vimaorthodoxias.gr/wp-content/uploads/2021/04/2021-04-15b-3-1-225x300.jpg 225w" width="600" /> </span><img alt="" class="alignnone size-full wp-image-622143" data-pin-no-hover="true" height="428" sizes="(max-width: 760px) 100vw, 760px" src="https://www.vimaorthodoxias.gr/wp-content/uploads/2021/04/2021-04-15b-4.jpg" srcset="https://www.vimaorthodoxias.gr/wp-content/uploads/2021/04/2021-04-15b-4.jpg 760w, https://www.vimaorthodoxias.gr/wp-content/uploads/2021/04/2021-04-15b-4-300x169.jpg 300w" width="760" /></p>

Χαμός στα Ιεροσόλυμα! Δείτε τι πήγαν να κάνουν οι Αρμένιοι και ειδοποιήθηκε η Αστυνομία

  ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ: Ολίγον πρό τού μεσονυκτίου τής Τετάρτης, 1ης /14ης Απριλίου 2021, οι εργάται τών Αρμενίων κληρικών τών Ιεροσολύμ...

Read more »