Βγαίνει ένα κείμενό μου τώρα, σε
λίγο, με μια παλιά συνέντευξη για τις σχέσεις και αρχίζω ως εξής. «Τι είναι οι
σχέσεις;» με ρωτάει μια δημοσιογράφος και λέω: «Οι σχέσεις είναι ο σύγχρονος
Καιάδας». Καιάδας. Θυμάσαι τον Καιάδα; Που πετάμε ο ένας τον άλλο ευχαρίστως,
λέω. Ως ανόητα βρέφη και ανώριμα βρέφη, διότι ο καθένας θεωρεί ότι οι άλλοι δεν
έχουν αγάπη. Έτσι δεν είναι; Και τους πετάς στον Καιάδα. Τον καταδικάζεις σε
θάνατο.
Λοιπόν. Και μετά, αυτό το οποίο συνεχίζει:
«Η τελεία αγάπη δεν κομματιάζεται με μια φύση των ανθρώπων ανάλογα με τη γνώμη
του καθενός, αλλά, αποβλέποντας αυτή ακριβώς την τέλεια αγάπη, όλους τους
ανθρώπους αγαπάει εξίσου».
Έτσι;
«Δεν κομματιάζεται η ανθρώπινη φύση σε καλούς ή σε κακούς. Τους μεν ανθρώπους
τους αγαπάω ως φίλους. Τους δε φαύλους και κακούς, τους αγαπάω ως εχθρούς».
Ωραίο είναι αυτό. Τον αγαπάς ως εχθρό.
«Ευεργετώντας και μακροθυμώντας και υπομένοντας όσα τις προξενούν, δίχως διόλου
να λογαριάζει το κακό, αλλά και πάσχοντας υπέρ αυτών, εάν το φέρουν οι
περιστάσεις. Ώστε είναι δυνατό να τους κάνει και αυτούς φίλους. Πάσχε για τον
εχθρό σου. Γιατί έτσι είναι ο Θεός που βρέχει επί δικαίους και αδίκους. Έτσι
δεν έχει πονηρούς και εχθρούς».
Αφού έτσι είναι ο Θεός, πώς εγώ θα αγαπάω διαφορετικά; Αγαπάς τους μεν ως
φίλους, αλλά τους δε ως εχθρούς. Τους αγαπάς όμως.
«Και θυσιάζεσαι για τους εχθρούς για να γίνουν φίλοι. Αλλά και αυτό να μην
συμβεί, να μην γίνουν φίλοι αυτοί, δεν εκπίπτει από την αγαπητική διάθεση,
δείχνοντας πάντα προς όλους τους ανθρώπους εξίσου τους καρπούς της αγάπης. Γι'
αυτό και ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, δείχνοντάς μας την αγάπη Του, έπαθε υπέρ
όλης της ανθρωπότητας, χαρίζοντας σε όλους εξίσου την ελπίδα της Αναστάσεως».
Σε όλους μας! Όλοι θα αναστηθούν! Δεν είναι οι κακοί μόνο ή οι καλοί μόνο που
θα αναστηθούν.
«Αν και ο καθένας καθιστά τον εαυτό του άξιο είτε της αιωνίου δόξης είτε της
κολάσεως».
Όταν θα είμαστε στην κόλαση ή στον παράδεισο, αυτό οφείλεται σε εμάς. Ο Θεός θα μας αναστήσει όλους. Για μερικούς που μετέχουν σε Αυτόν είναι παράδεισος,
για άλλους που δεν μετέχουν σε Αυτόν είναι κόλαση. Ο Θεός δεν κολάζει κανέναν.
Την κόλαση τη φτιάχνουμε εμείς παρέα με τον διάβολο, ο οποίος, σημειωτέον,
κάνει τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που λέμε. Και θέλει να μας πείσει και εμάς να
τα κάνουμε επίσης, και εμείς σαν και αυτόν. Βλέπετε ότι τα πράγματα είναι λίγο
δύσκολα....
«Εάν λοιπόν για άλλους ανθρώπους τρέφεις μίσος, ενώ για άλλους δεν έχεις μίσος
αλλά ούτε αγάπη, αν άλλους τους αγαπάς, αλλά συγκρατημένα, αν άλλους τους
αγαπάς υπερβολικά, από αυτή την ανισότητα μάθε και γνώρισε ότι βρίσκεσαι μακριά
της τελείας αγάπης, η οποία μας υποχρεώνει να αγαπάμε όλους τους ανθρώπους
εξίσου».
Ξέρετε τι μεγάλα πράγματα είναι αυτά; Τεράστια πράγματα. Εγώ τουλάχιστον, για
να τα βρω, κόπιασα. Δεν τα βρήκα ούτε στην αρχαία φιλοσοφία ούτε στη φιλοσοφία
γενικά ούτε στην ψυχολογία. Πουθενά. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρόμοιο σε καμία
θρησκεία και σε καμία φιλοσοφία. Είναι εντελώς, εντελώς, εντελώς καινούργια όλα
αυτά τα πράγματα και είναι τα σπουδαιότερα πράγματα που έχουν ειπωθεί πάνω στη
γη.
«Ο τέλειος στην αγάπη, που έφτασε στο ακρότερο σημείο της απάθειας, δεν
γνωρίζει τη διαφορά του δικού του ή ξένου, δικής του ή ξένης, πιστού ή απίστου,
δούλου ή ελεύθερου». Το διαβάσαμε αυτό. «Ή γένη άντρα και γυναίκας». Αλλά, τι
είπαμε; Δεν υπάρχει γι' αυτόν ούτε δούλος ούτε ελεύθερος, ούτε Έλληνας ούτε
ξένος, αλλά όλοι, όλοι, όλοι ανεξαιρέτως αποτελούν αντικείμενα της αγάπης του,
χωρίς να διακρίνει όσο έχει εδώ κανέναν και πόσο μάλλον τους κοντινούς του.
Έτσι;
Λοιπόν, «η φιλαυτία, σε αντίθεση μ' όλα αυτά, αποτελεί την αιτία όλων των
εμπαθών λογισμών. Από αυτή γεννούνται οι τρεις γενικότεροι λογισμοί, της
επιθυμίας». Δηλαδή, γαστριμαργία, φιλαργυρία, φιλοδοξία. Στη φιλαργυρία βάζουμε
και τη γαστριμαργία που γεννά τον λογισμό της πορνείας. Από τη φιλαργυρία ο
λογισμός της πλεονεξίας, απ' την κενοδοξία ο λογισμός της υπερηφανείας. Όλοι οι
υπόλοιποι λογισμοί της οργής, της λύπης, της μνησικακίας, της ακηδίας, του
φθόνου, της καταλαλιάς κ.λπ. έπονται σε κάποιον από τους τρεις προηγούμενους.
Όταν είναι λοιπόν κανείς στην κατάσταση της φιλαυτίας, το τελευταίο πράγμα που
σκέφτεται είναι να αγαπήσει. Γιατί να αγαπήσει, για να χάσει όλα αυτά;
Επομένως, για να τελειώνουμε κιόλας, να μην σας βαρύνουμε άλλο, λέει εδώ:
«Αν η αγάπη μακροθυμεί και χρηστεύεται, όπως λέει ο Απόστολος, εκείνος που
ολιγοψυχεί με όσα λυπηρά του συμβαίνουν και γι' αυτό πονηρεύεται για όσους τον
λύπησαν και αποκόπτεται από την πνευματική αγάπη, εκπίπτει από τον σκοπό της
θείας προνοίας».
Σκοπός της θείας προνοίας είναι να σε μάθει να αγαπάς. Να σε κάνει σοφό. Όποιος
λοιπόν παραπονιέται για όσους του κάνουν ζημιές και πονηρεύεται ενάντια σε
όσους τον λύπησαν, αυτός δεν καταλαβαίνει τι θέλει ο Θεός. Τι θέλει να του
μάθει ο Θεός. Γιατί στη Βασιλεία του Θεού πρέπει να ξέρεις τη γλώσσα Του. Αν
δεν ξέρεις τη γλώσσα αυτής της αγάπης, δεν είσαι εκεί μέσα. Δεν μπορείς να
είσαι. Θα είσαι αλλού.
«Πρόσεχε τον εαυτό σου μήπως η κακία που σε χωρίζει από τον αδελφό δεν
βρίσκεται στον αδελφό αλλά σε σένα».
Πόσοι και πόσοι θα την πατάνε εδώ. Τι μου έκανε, τι μου είπε. Είσαι εσύ ο κακός
τελικά! Αυτός έκανε ένα λάθος και εσύ τον κακιώνεις, έτσι δεν είναι; Κακιώνεις
εναντίον του και κρατάς το πράγμα αυτό μια ζωή.
«Σπεύσε να συμφιλιωθείς μαζί του, να μην εκπέσεις από την εντολή της αγάπης».
«Μην καταφρονείς την εντολή της αγάπης, διότι δι' αυτής θα καταστείς υιός του
Θεού. Παραβαίνοντάς την θα βρεθείς υιός της γεέννης».
Κόλαση είναι το άλλο. Λοιπόν.
«Σου συνέβη λοιπόν πειρασμός εναντίον του αδελφού και λύπη σε οδήγησε στο
μίσος; Μην νικιέσαι από το πάθος του μίσους, αλλά να το νικάς με την αγάπη. Και
θα νικήσεις με αυτόν τον τρόπο, προσευχόμενος γνησίως προς τον αδελφό, προς τον
Θεό υπέρ του αδελφού και αποδεχόμενος την απολογία του».
Σε λύπησε κάποιος. Αποδέχεσαι τη συγγνώμη του και προσεύχεσαι στον Θεό γι'
αυτόν. Το έχετε σκεφτεί ποτέ αυτό; Να προσεύχεσαι στον Θεό υπέρ αυτού που σε
λύπησε.
«Ή ακόμα και συ ο ίδιος, κατευνάζοντάς τον με τη δική σου απολογία, λογιζόμενος
τον εαυτό σου αίτιο του πειρασμού και μακροθυμώντας μέχρι να παρέλθει ο
πειρασμός».
Κάπου έχω φταίξει κι εγώ. Δεν το ξέρω τώρα, δεν το βλέπω αυτή τη στιγμή γιατί
είμαι χολωμένος. Θα το δω αργότερα. Έτσι; Να μην εκπέσεις.
«Μην είσαι εύκολος στο να απορρίψεις την πνευματική αγάπη που σου περιγράφω,
διότι άλλη οδός σωτηρίας δεν απομένει στους ανθρώπους».
Δεν υπάρχει άλλη οδός σωτηρίας.
«Δεν μπορεί η λογική ψυχή που τρέφει μίσος προς άλλον άνθρωπο να ειρηνεύσει με
τον Θεό, τον δοτήρα των εντολών. Διότι λέει: Αν δεν συγχωρείτε στους ανθρώπους
τα παραπτώματά τους, ούτε ο ουράνιος Πατέρας θα λύσει τα δικά σας παραπτώματα.
Αν όμως ο αδελφός δεν θέλει να ειρηνεύει, εσύ, παρ' όλα αυτά, φύλαξε τον εαυτό
σου από το μίσος, προσευχόμενος γνησίως υπέρ αυτού και μην τον κακολογείς σε
κανέναν».
Σου έκανε κακό, δεν συγκαταβαίνει, δεν διαλλάσσεται; Προσεύχεσαι γι' αυτόν και
δεν τον κακολογείς σε άλλους. Μέθοδος. Αυτή είναι η μέθοδος.
ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΑΡΧΕΙΟΥ, ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ
''ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου