%20LIVE_%20Presiden%20Prabowo%20Hadiri%20Perayaan%20Natal%20Nasional%202025,%20Jakarta,%205%20Janu.jpg)
%20LIVE_%20Presiden%20Prabowo%20Hadiri%20Perayaan%20Natal%20Nasional%202025,%20Jakarta,%205%20Janu.jpg)
ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΙΝΔΟΝΗΣΙΑΣ
Στο όνομα του Θεού του Ελεήμονος,
του Πολυεύσπλαχνου.
Ειρήνη σε εσάς
και το έλεος και η ευλογία του Θεού,
καλησπέρα, θερμούς χαιρετισμούς και ειρήνη σε όλους μας,
Σαλόμ, χαιρετισμούς στους αξιότιμους, τον Αντιπρόεδρο της Δημοκρατίας της
Ινδονησίας, τον κύριο Gibran Rakabuming Raka· τον Πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής Εορτασμού των Χριστουγέννων 2025 και
συγχρόνως Υπουργό Στέγασης και Περιοχών Κατοικίας, τον κύριο Maruarar Sirait· τα
μέλη του Συμβουλίου Καθοδήγησης του Εθνικού Εορτασμού Χριστουγέννων 2025, τον
κύριο Hashim Djojohadikusumo και τον Στρατηγό ε.α. των Ενόπλων Δυνάμεων της
Ινδονησίας Luhut Binsar Pandjaitan· τον αξιότιμο Υπουργό Θρησκευμάτων, καθηγητή
K.H. Nasaruddin Umar· τον Πρόεδρο του Συμβουλίου Περιφερειακών Αντιπροσώπων της
Δημοκρατίας της Ινδονησίας (DPD RI), Sultan Bachtiar Najamudin· τους
Συντονιστές Υπουργούς, τους Υπουργούς, τους επικεφαλής και υποεπικεφαλής
φορέων, τους Υφυπουργούς, τον Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, τον Αρχηγό της
Αστυνομίας, καθώς και τους Αρχηγούς των Επιτελείων των Κλάδων των Ενόπλων
Δυνάμεων, και όλα τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου «Κόκκινο και Λευκό» που
παρευρίσκονται, τους οποίους δεν αναφέρω έναν προς έναν χωρίς να μειώνεται ο
σεβασμός μου, επειδή ήδη παρουσιάστηκαν πολλοί και αν τα διάβαζα όλα, οι
σελίδες θα ήταν πολλές.
Τους εθνικούς εκκλησιαστικούς
ηγέτες· τον Πρόεδρο της Κοινωνίας των Εκκλησιών της Ινδονησίας (PGI)[1],
πάστορα Jacklevyn Frits Manuputty·
τον Πρόεδρο της Κοινωνίας Ευαγγελικών Εκκλησιών και Ιδρυμάτων της Ινδονησίας
(PGLII), πάστορα Tommy Lengkong·
τον Πρόεδρο της Πεντηκοστιανής Εκκλησίας της Ινδονησίας (PGPI), πάστορα Jason
Balompapueng·
τον Πρόεδρο της Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας (GMAHK), πάστορα
Sonny Situmorang·
τον Γενικό Διοικητή του Στρατού Σωτηρίας, Συνταγματάρχη Hosea Makagiantang·
τον Πρόεδρο της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ινδονησίας (GOI), πρεσβύτερο Yakobus
Jimmy Mboe[2]·
τον Πρόεδρο της Ένωσης Εκκλησιών της Ινδονησίας (PGTI), πάστορα Lukas Jetro Kusumo·
τον Πρόεδρο Βαπτιστικής Ένωσης Ινδονησίας (PBI), πάστορα Randy Alexander Chuang·
τον Γενικό Γραμματέα της Διάσκεψης των Καθολικών Επισκόπων Ινδονησίας (KWI),
Μονσινιόρ Adrianus Sunarko·
τους νεωκόρους, τους δασκάλους του Κατηχητικού, τους καθηγητές Χριστιανικών και
Καθολικών Θρησκευτικών, τα παιδιά του Κατηχητικού, τα άτομα με αναπηρία, τα
ιδρύματα ορφανών, και τη χορωδία που αγαπώ·
τους ηγέτες φοιτητικών θρησκευτικών οργανώσεων, την Ένωση Καθολικών Φοιτητών
της Δημοκρατίας της Ινδονησίας (PMKRI), το Κίνημα Χριστιανών Φοιτητών
Ινδονησίας (GAMKI), και το Εθνικό Φοιτητικό Κίνημα Ινδονησίας (GMNI)· τους
αδελφούς και τις αδελφές μου, Χριστιανούς συμπολίτες σε κάθε γωνιά της
πατρίδας, είτε παρόντες εδώ είτε μέσω τηλεδιάσκεψης·
τους αξιότιμους παρευρισκόμενους, τους προσκεκλημένους, καθώς και τους
εκπροσώπους του Τύπου και των μέσων ενημέρωσης·
τον Κυβερνήτη της Ειδικής Περιφέρειας Τζακάρτα, τον κύριο Pramono Anung· και
τον Πρέσβη της Παλαιστίνης, δρ. Zuhair Al-Shun.
Ως άνθρωποι που πιστεύουμε στον Θεό, δεν παύουμε να υψώνουμε δοξολογία προς τον
Παντοδύναμο και Μέγα Θεό, Κύριο όλων των κόσμων, για κάθε χάρη, για κάθε
ευλογία και αγαθότητα, για την υγεία που απολαμβάνουμε, αλλά και για την ειρήνη
που εξακολουθεί να χαρίζεται στο έθνος και στο κράτος μας, ώστε να μπορούμε να
συγκεντρωθούμε απόψε στην κορύφωση του Εθνικού Εορτασμού των Χριστουγέννων
2025, που πραγματοποιούμε σήμερα, 5 Ιανουαρίου 2026. Εκφράζω τις
ειλικρινέστερες ευχαριστίες μου για την τιμή που μου αποδόθηκε να παρευρεθώ εδώ
και να απευθύνω αυτοπροσώπως χαιρετισμό. Χρόνια Πολλά για τα Χριστούγεννα στους
Χριστιανούς αδελφούς και αδελφές μου σε όλη τη χώρα, όπου κι αν βρίσκεστε. Είθε
η ειρήνη των Χριστουγέννων να φέρει καλοσύνη, ευλογία, αγάπη, ελπίδα και δύναμη
σε όλους μας.
Αδελφοί και αδελφές, η σημερινή
εκδήλωση αποτελεί απόδειξη της ταυτότητάς μας ως ινδονησιακού έθνους: ενός
έθνους πολυμορφικού, πολυεθνικού, πολυφυλετικού, πολυθρησκευτικού και
πολυπολιτισμικού. Είμαστε ένα εξαιρετικά μεγάλο έθνος. Υπάρχουν ειδικοί που
υπολογίζουν ότι στην Ινδονησία υπάρχουν περίπου 1.700 εθνοτικές ομάδες, με πάρα
πολλές τοπικές γλώσσες. Στη γη του αρχιπελάγους μας, οι φυλές μας ακολουθούν
διαφορετικές θρησκείες, όμως μπορούμε να ενωθούμε και να ζούμε ως ένα έθνος,
μία πατρίδα, με μία κοινή γλώσσα, επειδή έχουμε την ίδια πρόθεση: να επιτύχουμε
μια καλή ζωή, μαζί. Μας έχει ταχθεί από τον Παντοδύναμο Θεό να ζούμε σε αυτή τη
γη του αρχιπελάγους. Δεν μπορούμε να επιλέξουμε πού θα γεννηθούμε ή από ποια
μητέρα· αυτό είναι θεία πρόνοια, και από αυτήν την πρόνοια γεννήθηκε το έθνος
της Ινδονησίας.
Αισθάνομαι βαθιά συγκίνηση και
υπερηφάνεια που έλαβα τη μεγάλη τιμή να γίνω πρόεδρος μιας τόσο μεγάλης χώρας,
της τέταρτης πολυπληθέστερης στον κόσμο. Μια χώρα με μέγεθος συγκρίσιμο με την
Ευρώπη, όπου υπάρχουν 27 κράτη, ενώ εμείς είμαστε ένα κράτος. Είμαι επίσης
ευγνώμων που με επέλεξε ο λαός της Ινδονησίας. Από τη στιγμή που εξελέγην και
ορκίστηκα, κατανόησα και μελέτησα την πραγματική κατάσταση της χώρας μας.
Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες, γιατί το έθνος μας διαθέτει έναν εξαιρετικά
μεγάλο πλούτο. Ωστόσο, και οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε είναι εξίσου
μεγάλες. Ως άνθρωποι και δούλοι του Θεού, οφείλουμε να κατανοούμε ότι όλα τα
αγαθά και ο πλούτος που μας χαρίζει ο Παντοδύναμος Θεός, αν δεν τα
προστατεύσουμε και δεν τα διαχειριστούμε σωστά, τότε δεν μπορούμε να
κατηγορούμε κανέναν για τη μοίρα που θα βιώσουμε.
Αδελφοί και αδελφές, σε αυτή την
ευκαιρία θέλω να τονίσω ότι, μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο αβεβαιότητα και
πολεμικές αναταραχές παντού, οφείλουμε να είμαστε ευγνώμονες που το έθνος μας
μέχρι σήμερα ζει σε συνθήκες ειρήνης. Κατανοούμε ότι σε μια τόσο μεγάλη χώρα
είναι αναπόφευκτες οι διαφωνίες, οι συγκρούσεις, οι συμφωνίες και οι
ανταγωνισμοί. Όμως, γενικά, τα άλλα έθνη αρχίζουν να βλέπουν την Ινδονησία ως ένα
μεγάλο έθνος που μπορεί να ζει με αρμονία, με αμοιβαίο σεβασμό και αγάπη.
Πρόσφατα δημοσιεύθηκε μια παγκόσμια
έρευνα που διεξήχθη από κοινού από το Πανεπιστήμιο Harvard και τη Gallup, το
Gallup World Poll. Από σχεδόν 200 χώρες, η χώρα της οποίας οι πολίτες, όταν
ρωτήθηκαν, δήλωσαν ότι αισθάνονται πιο ευτυχισμένοι στον κόσμο, είναι σήμερα η
Ινδονησία. Αυτό με συγκινεί βαθιά, γιατί γνωρίζω ότι η πλειονότητα του λαού μας
ζει ακόμη μια πολύ απλή ζωή, σε συνθήκες που πρέπει να παραδεχθούμε ότι δεν
είναι πλήρως ευημερούσες. Κι όμως, όταν ερωτώνται, λένε ότι είναι ευτυχισμένοι.
Αυτό μπερδεύει άλλα έθνη και με συγκινεί προσωπικά. Γι’ αυτό εγώ και οι
συνεργάτες μου εργαζόμαστε πολύ σκληρά. Έχει περάσει ήδη ένας χρόνος από τότε
που μας ανατέθηκε αυτή η αποστολή από τον λαό της Ινδονησίας. Βοηθούμαι από
ανθρώπους που οφείλω να αναγνωρίσω ως τους καλύτερους γιους και κόρες του
έθνους.
Είμαι ευγνώμων που μου δόθηκε η
ευκαιρία να συμμετάσχω στην κυβέρνηση του Προέδρου Joko Widodo. Για πέντε
χρόνια υπηρέτησα στην εκτελεστική εξουσία, και αυτά τα πέντε χρόνια αποτέλεσαν
για μένα μια περίοδο μαθητείας και μάθησης. Όταν παρευρέθηκα στην πρώτη
συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, κοιτάζοντας γύρω μου, είπα σε ορισμένους
συναδέλφους ότι, αν είχα κερδίσει τις εκλογές το 2019, θα είχα καλέσει τους
περισσότερους από αυτούς να συνεργαστούν μαζί μου. Και πράγματι, όταν έγινα
πρόεδρος, πολλοί από αυτούς παρέμειναν στο πλευρό μου. Γιατί η ηγεσία και η
διαχείριση ενός τόσο μεγάλου κράτους απαιτεί τους καλύτερους ανθρώπους. Δεν
μπορεί να γίνεται πρόχειρα.
Αδελφοί και αδελφές, πρέπει να το παραδεχθούμε: με όλη την καλοσύνη του λαού της Ινδονησίας, ένα μέρος της ελίτ μας παρουσιάζει μια τάση, όσο ψηλότερα ανεβαίνει κανείς κοινωνικά, τόσο λιγότερη ειλικρίνεια δείχνει. Ο απλός λαός μας είναι πραγματικά εξαιρετικός. Όμως όσο ανεβαίνουμε προς τα πάνω, εμφανίζεται μια κουλτούρα ειρωνείας και χλευασμού απέναντι σε ό,τι δημιουργεί το ίδιο μας το έθνος. Είναι παράξενο, αλλά δεν πειράζει. Εδώ υπάρχουν πολλοί πάστορες και ιερείς, οπότε ας μιλάμε πάντοτε για το καλό.
Η οικογένειά μου είναι εν μέρει χριστιανική. Και αν θυμάμαι καλά, το βασικότερο διδάγμα του Χριστιανισμού είναι ότι αν σε χτυπήσουν στο αριστερό μάγουλο, πρέπει να προσφέρεις και το δεξί. Έτσι δεν είναι; Το έμαθα κι εγώ μικρός, γιατί φοίτησα σε χριστιανικό σχολείο. Ίσως να γνωρίζω τις βιβλικές ιστορίες καλύτερα από κάποιους από εσάς. Το χριστιανικό δόγμα διδάσκει τη συγχώρεση: «Συγχώρησέ μας τα παραπτώματά μας, καθώς κι εμείς συγχωρούμε όσους μας παραπτώπουν». Γι’ αυτό, για μένα, είναι πάντοτε προτιμότερο να αναζητώ το καλό αντί για το κακό, την ενότητα αντί για τη διχόνοια.
Στην πολιτική ο ανταγωνισμός είναι σκληρός και έντονος, και αυτό δεν είναι
πρόβλημα. Το ίδιο συμβαίνει και στον αθλητισμό· κανείς δεν θέλει να χάσει.
Ακόμη και μια ήττα στο ποδόσφαιρο μας λυπεί πολύ. Έχω χάσει προεδρικές εκλογές
αρκετές φορές, ούτε καν θυμάμαι πόσες. Αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα. Δεν πρέπει να
κρατάμε κακία, ούτε μίσος. Και προσπαθώ να μένω σταθερός σε αυτή την αρχή.
Όταν ήμουν νέος στην Τζακάρτα, όπως όλα τα νέα παιδιά, ήθελα να μάθω πολεμικές
τέχνες. Όλοι οι δάσκαλοι που συνάντησα μου δίδαξαν το ίδιο: να είμαι γενναίος,
αλλά να μην κρατώ μίσος ή εκδίκηση. Αυτό είναι διδασκαλία όλων των θρησκειών
μας. Συχνά, ακόμη και στην οικογένειά μου, κάποιοι συγγενείς θυμώνουν μαζί μου
επειδή λέω ότι πρέπει να αφήνουμε το παρελθόν και να προχωρούμε ενωμένοι και
συνεργαζόμενοι.
Και τώρα, αδελφοί και αδελφές, επιτρέψτε μου να εκμεταλλευτώ αυτό το βήμα. Αφού υπάρχει βήμα και είμαι πρόεδρος, είστε υποχρεωμένοι να με ακούσετε. Οι διοργανωτές δεν τολμούν να με διακόψουν για την ώρα. Αντέχετε ακόμη; Είτε αντέχετε είτε όχι, πρέπει να με ακούσετε.
Αυτό που διδάσκουν σχεδόν όλες οι θρησκείες και οι σοφοί δάσκαλοι, το επιβεβαιώνει και η γεωπολιτική ανάλυση. Οι ειδικοί σε όλο τον κόσμο βλέπουν την Ινδονησία ως μια εξαιρετικά πλούσια χώρα. Το ζήτημα είναι πώς θα προστατεύσουμε και θα διαχειριστούμε αυτόν τον πλούτο, ώστε να τον απολαμβάνει ολόκληρος ο λαός. Δεν αρκεί να καυχιόμαστε για τον πλούτο μας· πρέπει να αγωνιστούμε για να εξαλειφθεί η φτώχεια και η πείνα από τη γη της Ινδονησίας.
Στην εποχή της τεχνολογίας και των κοινωνικών δικτύων, υπάρχουν και οφέλη αλλά και κίνδυνοι. Πολλοί σχολιαστές και «ειδικοί» μιλούν χωρίς γνώση. Κάποιες φορές, αν θέλω να δω τι υποτίθεται ότι σκέφτεται ο Prabowo Subianto, ψάχνω σε podcasts, και διαβάζω φανταστικές ιστορίες περί εσωτερικών συγκρούσεων που δεν υπάρχουν.
Οι γεωπολιτικοί αναλυτές λένε ότι η Ινδονησία μπορεί να γίνει η τέταρτη πλουσιότερη χώρα στον κόσμο, υπό έναν βασικό όρο: την ενότητα. Ιδίως, αν οι ελίτ μας μπορέσουν να συνεργαστούν. Παρά τις διαφορές και τα λάθη του παρελθόντος, οφείλουμε τώρα να πορευτούμε μαζί. Η δημοκρατία επιτρέπει την κριτική, αλλά όχι τη συκοφαντία. Καμία θρησκεία δεν επιτρέπει το ψέμα και τη διχόνοια.
Στο Ισλάμ διδάσκεται ότι η συκοφαντία είναι χειρότερη από τον φόνο. Η κριτική, όταν γίνεται σωστά, είναι προστασία. Όπως όταν κάποιος σου επισημαίνει ότι έχεις ξεχάσει να κουμπώσεις το σακάκι σου. Σε προστατεύει. Έτσι βλέπω και την κριτική προς εμένα.
Θέλω να πω ότι έχουμε ένα καλό μέλλον. Θα εργαστούμε με αποδείξεις, όχι μόνο με υποσχέσεις. Εδώ και δεκαετίες μιλώ για την αυτάρκεια της χώρας σε τρόφιμα, ιδίως σε ρύζι. Ως πρόεδρος έθεσα στόχο την αυτάρκεια σε τέσσερα χρόνια. Και σήμερα, με υπερηφάνεια, μπορώ να πω ότι από το τέλος του 2025 η Ινδονησία είναι αυτάρκης σε ρύζι και δεν έκανε καμία εισαγωγή. Πετύχαμε τον στόχο σε έναν μόλις χρόνο, βοηθώντας μάλιστα και τη διεθνή αγορά, καθώς μειώθηκαν οι παγκόσμιες τιμές του ρυζιού.
Εισαγάγαμε επίσης το πρόγραμμα δωρεάν θρεπτικού γεύματος. Το έκανα επειδή, περιοδεύοντας στα χωριά, έβλεπα παιδιά εννέα και δέκα ετών με σώμα παιδιού τεσσάρων ετών λόγω υποσιτισμού. Μελέτησα εμπειρίες άλλων χωρών, όπως η Ινδία και η Βραζιλία. Σήμερα 76 χώρες εφαρμόζουν παρόμοια προγράμματα. Σύμφωνα με ειδικούς του Ινστιτούτου Rockefeller, κάθε ρούπι που επενδύεται σε αυτό το πρόγραμμα αποδίδει πολλαπλάσια οικονομικά οφέλη. Αλλά εγώ το κάνω γιατί δεν αντέχω να βλέπω παιδιά να πεινούν.
Σήμερα, περισσότεροι από 55 εκατομμύρια πολίτες επωφελούνται καθημερινά από το πρόγραμμα. Σε έναν χρόνο πετύχαμε περισσότερα από ό,τι άλλες χώρες σε πάνω από μία δεκαετία. Κάποιοι λένε ότι το κάνω για να επανεκλεγώ το 2029. Αν ο λαός με επιλέξει και ο Θεός το επιτρέψει, τι κακό υπάρχει; Αν δεν το επιτρέψει ο Θεός, ό,τι κι αν κάνω δεν θα συμβεί.
Αδελφοί και αδελφές, η χώρα μας είναι μεγάλη και πλούσια και μπορεί να γίνει ακόμη πιο ευημερούσα, αν οι ηγέτες της ενωθούν και συνεργαστούν. Δεν ανήκω πια σε ένα κόμμα· ανήκω σε ολόκληρο το έθνος της Ινδονησίας. Αυτή η εορτή αποδεικνύει ότι είμαστε ένα έθνος αρμονικό, που σέβεται ο ένας τον άλλον.
Είμαι περήφανος για τα παραδείγματα των ηγετών μας. Ο Sukarno έχτισε το μεγαλύτερο τζαμί της χώρας, το Istiqlal, και ανέθεσε την αρχιτεκτονική του σε έναν Χριστιανό. Στο Hambalang, έχτισα κι εγώ ένα τζαμί, σχεδιασμένο και κατασκευασμένο από Καθολικούς. Στη μουσική μου ορχήστρα, Χριστιανοί παίζουν ισλαμικούς ύμνους. Αυτό ζεσταίνει την καρδιά μου και με κάνει περήφανο που είμαι Ινδονήσιος.
Στον στρατό, υπηρέτησα με άνδρες κάθε θρησκείας. Θυμάμαι ακόμη εκείνους που έπεσαν στο καθήκον. Έναν Καθολικό, έναν Προτεστάντη, έναν Ινδουιστή. Θυμάμαι τη μητέρα ενός πεσόντος στρατιώτη, του λοχία Stefanus, που μου επέστρεψε τον εξοπλισμό του λέγοντας ότι ανήκει στο κράτος, και μου ζήτησε μόνο να μάθει αν ο γιος της έπεσε στη μάχη. Όταν της είπα ότι έπεσε ως ήρωας της πατρίδας, απάντησε ότι το δέχεται. Αυτή είναι η Ινδονησία. Bhinneka Tunggal Ika. Διαφορετικοί, αλλά ένα.
Ας διαφυλάξουμε την ενότητά μας, ας καλλιεργήσουμε τη συνεργασία, την αγάπη, τον αμοιβαίο σεβασμό, την προστασία και τη συγχώρεση.
Κλείνοντας, προσωπικά ως Prabowo Subianto και ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ινδονησίας, αν υπήρξαν λόγια μου που προσέβαλαν ή πλήγωσαν οποιονδήποτε, ζητώ ειλικρινά συγγνώμη. Η πρόθεσή μου και η πρόθεση των συνεργατών μου είναι να εξαλείψουμε τη φτώχεια, να μειώσουμε τα βάσανα του λαού και να αυξήσουμε την ευημερία του. Πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο, στον δρόμο της αλήθειας και της δικαιοσύνης, για το καλό ολόκληρου του ινδονησιακού λαού.
Σας
ευχαριστώ.
Ειρήνη
σε εσάς και το έλεος και η ευλογία του Θεού,
χαιρετισμούς ειρήνης, Σαλόμ,
Είθε ο Μέγας Θεός να μας
προστατεύει πάντοτε όλους.
Σας ευχαριστώ. Τέλος.
[2] υπ΄ αριθμ. 134 καταλόγου κληρικών της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος https://www.ecclesiagoc.gr/index.php/2018-07-06-14-07-05/2018-07-06-14-11-15/o
Ένας Ινδονήσιος Ορθόδοξος Χριστιανός θα έβλεπε την ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας της Ινδονησίας ως έναν λόγο συμφιλίωσης και ενότητας, που σέβεται τη θρησκευτική πολυμορφία της χώρας χωρίς να ακυρώνει την ιδιαίτερη ταυτότητα της Ορθόδοξης πίστης. Θα αναγνώριζε θετικά , την έμφαση στη συγχώρεση, στην ειρήνη και στην αγάπη προς τον πλησίον, αξίες που βρίσκονται στον πυρήνα της ορθόδοξης πνευματικότητας. Η ρητή μνεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ινδονησίας και η ισότιμη παρουσία της δίπλα στις άλλες χριστιανικές ομολογίες θα ενίσχυε το αίσθημα ασφάλειας και αναγνώρισης ενός πιστού που ανήκει σε μικρή μειονότητα. Παράλληλα, θα εκλάμβανε την ομιλία ως επιβεβαίωση ότι μπορεί να είναι ταυτόχρονα πιστός Ορθόδοξος και υπεύθυνος πολίτης της Ινδονησίας, μέσα στο πνεύμα του «Bhinneka Tunggal Ika». Με ορθόδοξη διάκριση, ίσως θα διατηρούσε μια εσωτερική επιφύλαξη απέναντι στη γενίκευση των θρησκευτικών αναφορών στον πολιτικό λόγο, χωρίς όμως να απορρίπτει το συνολικό μήνυμα. Τελικά, το συμπέρασμα θα ήταν ότι πρόκειται για έναν πολιτικό λόγο με ηθικό βάθος, που προάγει την ειρηνική συνύπαρξη, τον αμοιβαίο σεβασμό και την ενότητα του έθνους, αφήνοντας στην Εκκλησία τον χώρο να συνεχίσει την αποστολή της με πνεύμα αγάπης, αλήθειας και διακονίας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ φράση «στο πνεύμα του Bhinneka Tunggal Ika» σημαίνει:
ΑπάντησηΔιαγραφή«Ενότητα μέσα στην πολυμορφία» ή πιο ελεύθερα «Διαφορετικοί, αλλά ενωμένοι».
Πρόκειται για το επίσημο εθνικό σύνθημα της Ινδονησίας και εκφράζει την ιδέα ότι η χώρα συγκροτείται ως ενιαίο έθνος παρά —και χάρη σε— τη θρησκευτική, εθνοτική, γλωσσική και πολιτισμική της ποικιλία. Η φράση προέρχεται από παλαιό ιαβανέζικο κείμενο (14ος αι.), όπου αρχικά χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει τη συνύπαρξη διαφορετικών θρησκευτικών παραδόσεων.
Στο πλαίσιο της ομιλίας, η χρήση της φράσης υποδηλώνει ότι:
η ορθόδοξη χριστιανική ταυτότητα δεν έρχεται σε σύγκρουση με την εθνική ταυτότητα, η πίστη μπορεί να βιώνεται αυθεντικά μέσα σε ένα πολυθρησκευτικό κράτος, και η ενότητα του έθνους δεν απαιτεί ομοιομορφία, αλλά αμοιβαίο σεβασμό.
Ωραία τα λόγια σας. Να τα διαβάζουν και εδώ στην Ελλάδα όσοι, ου κατ΄ επίγνωσιν ζηλωτές, βλέπουν Παπικούς ή Προτεστάντες και βγάζουν σπυράκια.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑνταποδίδω και προτείνω να αναλάβουν και εδώ πρωτοβουλίες με λόγους συμφιλίωσης και ενότητας, βάσει του παραπάνω παραδείγματος, διοργανώνοντας Εθνικούς Χριστουγεννιάτικους εορτασμούς (και όχι μόνο), που θα προάγουν την συγχώρεση, την ειρήνη και την αγάπη προς τον πλησίον, την ειρηνική συνύπαρξη, τον αμοιβαίο σεβασμό (διότι στην χώρα μας αν πεις σε έναν παπικό καλά χριστούγεννα θεωρείται προδοσία), και να συμπροσευχόμαστε όλοι μαζί πάνω απ΄ όλα για την ενότητα του έθνους για να υπάρχει ενότητα στην πολυμορφία, ειδικά με τόσους μετανάστες σήμερα, και με το επίκαιρο σύνθημα: ''διαφορετικοί αλλά ενωμένοι'' ώστε να συγκροτείται η χώρα μας ως ενιαίο έθνος παρά τη θρησκευτική, εθνοτική, γλωσσική και πολιτισμική της πια ποικιλία.
Όντως η πίστη μπορεί να βιώνεται αυθεντικά μέσα σε ένα πολυθρησκευτικό κράτος, έτσι είναι πια και η Ελλάδα, και η ενότητα του έθνους δεν απαιτεί ομοιομορφία, αλλά αμοιβαίο σεβασμό, όπως γράφετε και εσείς, και η Εκκλησία θα συνεχίσει την αποστολή της με πνεύμα αγάπης, αλήθειας και διακονίας.
Εδώ ακριβώς είναι το λαθος σας. Συγκρίνετε δυο διαφορετικά κράτη με διαδορετική πολιτιστική κουλτουρα και διαφορετικά Συντάγματα και πολιτευματα.Η σύγκριση Ελλάδας και Ινδονησίας δεν μπορεί να γίνει μηχανιστικά, διότι πρόκειται για κράτη με διαφορετικά Συντάγματα, διαφορετική ιστορική διαδρομή και διαφορετικές σχέσεις Πολιτείας–θρησκειών.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτην Ινδονησία το κράτος είναι συνταγματικά πολυθρησκευτικό, χωρίς «επικρατούσα θρησκεία». Εκεί, ο λόγος του Προέδρου περί ενότητας μέσα στην πολυμορφία («Bhinneka Tunggal Ika») λειτουργεί ως εγγύηση προστασίας των μειονοτήτων και δεν υποκαθιστά ούτε εξισώνει τις πίστεις. Αντιθέτως, αναγνωρίζει θεσμικά τη διαφορετικότητά τους.
Στην Ελλάδα, όμως, το Σύνταγμα κατοχυρώνει την Ορθόδοξη Εκκλησία ως επικρατούσα θρησκεία, όχι για λόγους αποκλεισμού, αλλά λόγω ιστορικής και πολιτισμικής συνέχειας του έθνους. Αυτό σημαίνει ότι η Εκκλησία δεν καλείται να λειτουργήσει ως «φορέας διαθρησκειακής σύνθεσης», ούτε να οργανώνει συμπροσευχές ή θρησκευτικά ουδέτερους εορτασμούς, διότι κάτι τέτοιο θα αντέβαινε στην ορθόδοξη εκκλησιολογία και στην κανονική της παράδοση.
Ο αμοιβαίος σεβασμός, η ειρηνική συνύπαρξη και η αγάπη προς τον πλησίον δεν προϋποθέτουν ούτε θεολογική εξομοίωση ούτε λατρευτική σύγχυση. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τα βιώνει και τα κηρύσσει διαχρονικά, χωρίς να απεμπολεί την ταυτότητά της. Άλλο ο σεβασμός στο πρόσωπο του ετερόδοξου ή αλλόθρησκου και άλλο η συμπροσευχή ή η θεσμική θρησκευτική ουδετεροποίηση.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΣΧΟΛΙΟ.Η Ινδονησία συγκροτήθηκε εξαρχής ως πολυθρησκευτικό κράτος, χωρίς επικρατούσα θρησκεία, ακριβώς επειδή ουδέποτε υπήρξε ενιαία θρησκευτική ή πολιτισμική μήτρα. Το σύνθημα Bhinneka Tunggal Ika δεν είναι θεολογική πρόταση, ούτε εκκλησιολογικό υπόδειγμα· είναι πολιτικό εργαλείο επιβίωσης ενός κράτους που, χωρίς θεσμική εξίσωση των διαφορών, θα είχε διαλυθεί. Εκεί, ο προεδρικός λόγος περί «ενότητας μέσα στην πολυμορφία» λειτουργεί ως εγγύηση προστασίας μειονοτήτων, όχι ως πρόσκληση σε δογματική ή λατρευτική σύγκλιση.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ Ελλάδα συγκροτήθηκε ιστορικά ως έθνος με την Ορθοδοξία και όχι απλώς «δίπλα» σε αυτήν. Η συνταγματική κατοχύρωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως επικρατούσας θρησκείας δεν αποτελεί αναχρονιστικό κατάλοιπο ούτε πράξη αποκλεισμού, αλλά ρητή αναγνώριση μιας ιστορικής, πολιτισμικής και πνευματικής πραγματικότητας. Η Εκκλησία δεν είναι ένας ακόμη κοινωνικός θεσμός που καλείται να προσαρμοστεί στις εκάστοτε πολιτικές μόδες, αλλά φορέας συγκεκριμένης θεολογίας, εκκλησιολογίας και κανονικής τάξης.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚατά συνέπεια, η απαίτηση να λειτουργήσει η Εκκλησία ως «φορέας διαθρησκειακής σύνθεσης», να οργανώνει συμπροσευχές ή να συμμετέχει σε θρησκευτικά ουδέτερους ή διαθρησκειακούς εορτασμούς δεν συνιστά πράξη ειρήνης ή προόδου, αλλά ευθεία παραβίαση της ίδιας της ταυτότητάς της.
Έχετε το ''πάθος'' να γράφετε εκατοντάδες λέξεις για να πείτε αυτό που θέλετε να πείτε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑν ''εδώ είναι ακριβώς το λάθος'' τότε το λάθος δεν είναι δικό μου αλλά δικό σας διότι εχρησιμοποίησα ακριβώς τις λέξεις που χρησιμοποιήσατε, και με λίγα λόγια ΑΚΥΡΩΝΕΤΕ τα δικά σας γραφόμενα.
Ειλικρινά βαριέμαι πάντοτε να σας απαντώ, είσθε κουραστικός και έχετε επίσης το ''πάθος'' να επαναλαμβάνεστε και επειδή δεν έχω την διάθεση να σας ακυρώσω πάλι με δικά σας γραπτά σταματώ εδώ.
Ο λόγος του ΠΡΟΕΔΡΟΥ της χώρας είναι πράγματι οικουμενιστικός και συγκρητιστικός, όχι με την εκκλησιολογική έννοια ενός θεσμικού διαλόγου. Πρόκειται για έναν πολιτικό λόγο που χρησιμοποιεί θρησκευτική γλώσσα, απογυμνωμένη όμως από το περιεχόμενο της αποκάλυψης, ώστε να λειτουργήσει ως εργαλείο εθνικής συνοχής σε ένα εκ προοιμίου πολυθρησκευτικό κράτος όπως η Ινδονησία.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ σύγκριση αυτού του λόγου με το ελληνικό πλαίσιο είναι θεμελιωδώς εσφαλμένη. Η Ινδονησία συγκροτήθηκε ιστορικά ως πολυθρησκευτικό κράτος χωρίς επικρατούσα θρησκεία, γεγονός που αποτυπώνεται και στο Σύνταγμά της. Το σύνθημα Bhinneka Tunggal Ika («Ενότητα μέσα στην πολυμορφία») δεν είναι θεολογική θέση, αλλά πολιτική αναγκαιότητα: ένας μηχανισμός επιβίωσης ενός κράτους που διαφορετικά θα διαλυόταν. Αντιθέτως, η Ελλάδα συγκροτήθηκε ως έθνος μαζί με την Ορθοδοξία, η οποία δεν αποτελεί μία ακόμη πολιτισμική ταυτότητα, αλλά συστατικό στοιχείο της ιστορικής και πνευματικής της συνέχειας, κατοχυρωμένο συνταγματικά ως επικρατούσα θρησκεία
Παράλληλα, ο λόγος αυτός υποκαθιστά την Εκκλησία με το έθνος. Η θρησκεία παρουσιάζεται ως μηχανισμός κοινωνικής συνοχής, ως πολιτισμικό υλικό που υπηρετεί την ενότητα, τη σταθερότητα και την ανάπτυξη του κράτους. Η Εκκλησία δεν εμφανίζεται ως φορέας αλήθειας και σωτηρίας, αλλά ως ένας από τους πολλούς παράγοντες που συμβάλλουν στη διατήρηση της εθνικής αρμονίας. Αυτός είναι ο πυρήνας του κοσμικού οικουμενισμού: όλες οι θρησκείες είναι αποδεκτές και ισότιμες, εφόσον δεν διεκδικούν αλήθεια και δεν διαταράσσουν την πολιτική ενότητα. Εν κατακλείδι, πρόκειται για έναν λόγο πολιτικού οικουμενισμού και συγκρητισμού, χρήσιμο ίσως για τη διαχείριση ενός πολυθρησκευτικού κράτους,
----------------------------------------------------------------------
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ Ορθοδοξία δεν κινδυνεύει αυτομάτως από τη συμμετοχή της σε μια τέτοια ομιλία, διότι πρόκειται για πολιτικό γεγονός σε πολυθρησκευτικό κράτος και όχι για εκκλησιαστική πράξη ή λατρευτική σύναξη. Η απλή φυσική παρουσία εκπροσώπου της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ιδίως ως μειονότητας που αναγνωρίζεται θεσμικά, δεν συνιστά από μόνη της οικουμενισμό ούτε δογματική έκπτωση. Με ορθόδοξα κριτήρια, η ασφαλής στάση είναι η εξής: παρουσία χωρίς ταύτιση. Η Εκκλησία μπορεί να παρίσταται σε δημόσιους πολιτικούς χώρους ως μαρτυρία ειρηνικής συνύπαρξης.
Κανείς δεν ισχυρίστηκε πως «η Ορθοδοξία κινδυνεύει αυτομάτως» από κάθε δημόσια παρουσία σε πολιτικό γεγονός. Το πρόβλημα όμως δεν είναι η έννοια της παρουσίας γενικά, αλλά το περιεχόμενο και η μορφή της συγκεκριμένης παρουσίας. Η πατερική και κανονική παράδοση δεν κρίνει τις πράξεις μόνο από την πρόθεση, αλλά και από το αντικειμενικό γεγονός και το μήνυμα που εκπέμπεται. Όταν η παρουσία λαμβάνει χώρα σε πλαίσιο που περιλαμβάνει κοινές προσευχές, θρησκευτικές επικλήσεις κ.α., τότε –ανεξαρτήτως πολιτικής ονομασίας του γεγονότος– το ζήτημα παύει να είναι απλώς «πολιτικό» και αγγίζει άμεσα την εκκλησιαστική πράξη.
ΔιαγραφήΗ διάκριση «παρουσία χωρίς ταύτιση» δεν αποτελεί κανονικό κριτήριο της Εκκλησίας, αλλά σύγχρονη ερμηνευτική κατασκευή. Οι ιεροί κανόνες δεν εξετάζουν αν ο Ορθόδοξος «ταυτίζεται εσωτερικά» ή αν απλώς «παρίσταται», αλλά αν συμμετέχει ή συμπράττει σε πράξη που έχει λατρευτικό ή θρησκευτικό χαρακτήρα. Γι’ αυτό και η Εκκλησία διαχρονικά απαγόρευσε όχι μόνο τη συνειδητή δογματική σύμπλευση, αλλά και κάθε συνύπαρξη, ακριβώς επειδή λειτουργούν ως δημόσια εκκλησιολογική δήλωση, ανεξάρτητα από τις προθέσεις των συμμετεχόντων.
Άλλο είναι η κοινωνική συνύπαρξη και ο σεβασμός στον δημόσιο χώρο, και άλλο η «μαρτυρία» μέσω συμμετοχής σε θρησκευτικά φορτισμένα πολιτικά γεγονότα. Η Εκκλησία μαρτυρεί την ειρήνη και την αγάπη πρωτίστως με την πιστότητα στην αλήθεια της και όχι με συμβολικές παρουσίες που δημιουργούν αντικειμενικά σύγχυση για το τι είναι Εκκλησία και τι είναι θρησκεία γενικά. Αν η μαρτυρία απαιτούσε τέτοιες παρουσίες, τότε οι Μάρτυρες και οι Πατέρες θα είχαν επιλέξει πολύ διαφορετική στάση απέναντι στις δημόσιες θρησκευτικές τελετές της εποχής τους.
Τέλος, το επιχείρημα της «μειονότητας που αναγνωρίζεται θεσμικά» δεν αλλάζει την εκκλησιολογική ουσία του θέματος. Η Εκκλησία έζησε επί αιώνες ως μειονότητα μέσα σε ειδωλολατρικά, ισλαμικά και ετερόδοξα περιβάλλοντα, χωρίς ποτέ να θεωρήσει ότι η θεσμική αναγνώριση δικαιολογεί θρησκευτική συμπαρουσία. Αν σήμερα αυτό παρουσιάζεται ως «ασφαλής στάση», τότε δεν έχουμε απλώς προσαρμογή σε πολιτικές συνθήκες, αλλά επανερμηνεία της κανονικής συνείδησης με όρους που δεν προέρχονται από την Παράδοση.
Αλλά για να μην σας αφήσω με το παράπονο, θα σας πω τα εξής· το ζήτημα δεν είναι η σύγκριση Ελλάδας και Ινδονησίας ως κρατών, ούτε η μηχανιστική μεταφορά συνταγματικών μοντέλων. Το ζήτημα είναι ότι οι ιεροί κανόνες της Εκκλησίας δεν εξαρτώνται από συντάγματα, πολιτεύματα ή ιστορικές συγκυρίες. Οι κανόνες περί συμπροσευχής με ετεροδόξους και αλλοθρήσκους δεν θεσπίστηκαν για κράτη με «επικρατούσα θρησκεία», ούτε για ομοιογενείς κοινωνίες, αλλά για την Εκκλησία ως Σώμα Χριστού, ανεξαρτήτως αν αυτή ζει ως πλειοψηφία ή μειονότητα. Η Εκκλησία στην Ινδονησία δεν είναι «άλλη Εκκλησία» με διαφορετική κανονική συνείδηση· διέπεται από τους ίδιους Αποστολικούς και Πατερικούς κανόνες που δεσμεύουν και την Εκκλησία της Ελλάδος.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌταν ένας πολιτικός λόγος, ακόμη και αν είναι καλοπροαίρετος, μεταφράζεται στην πράξη σε κοινές λατρευτικές εκδηλώσεις, τελετουργική συνύπαρξη ή συμβολικές συμπροσευχές, τότε δεν βρισκόμαστε πλέον στο επίπεδο του «σεβασμού» ή της «ειρηνικής συνύπαρξης», αλλά στο πεδίο της εκκλησιολογίας. Και εκεί δεν έχει αρμοδιότητα ούτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ούτε το Σύνταγμα, αλλά η κανονική παράδοση της Εκκλησίας. Το αν ένα κράτος είναι πολυθρησκευτικό δεν δίνει στην Εκκλησία την άδεια να αναστείλει τους κανόνες της, διότι τότε η κανονική τάξη θα εξαρτιόταν από πολιτικές συνθήκες, κάτι που η ίδια η πατερική συνείδηση απορρίπτει.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί και οφείλει να σέβεται την πολυθρησκευτικότητα ενός κράτους, χωρίς όμως να εκφράζει αυτόν τον σεβασμό μέσω συμπροσευχών ή κοινών τελετών. Αυτό δεν είναι ζήτημα «ελληνικής ιδιομορφίας», αλλά καθολικής ορθόδοξης εκκλησιολογίας, η οποία ισχύει εξίσου στην Αθήνα, στην Ινδονησία, στην Αφρική ή στη διασπορά.
Η Εκκλησία δεν καλείται να διασώσει κράτη ούτε να εγγυηθεί πολιτικές ισορροπίες· καλείται να φυλάξει ανόθευτη την πίστη και την κανονική της τάξη. Αν αυτό παρεξηγείται ως έλλειψη αγάπης ή σεβασμού, τότε το πρόβλημα δεν είναι η Εκκλησία, αλλά η σύγχυση μεταξύ πολιτικής ενότητας και εκκλησιαστικής αλήθειας.
Καλή συνέχεια.
"Χριστιανικές ομολογίες"
Διαγραφή"Συνύπαρξη, συμπερίληψη"
"Σεβασμός και ενότητα"
...και άλλα τέτοια απολύτως επικίνδυνα για την ψυχή, Οικουμενιστικά/Πανθρησκειακά φληναφήματα...
Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ινδονησίας λειτουργεί ως μικρή, νόμιμη θρησκευτική κοινότητα μέσα σε ένα πολυθρησκευτικό και συνταγματικά κατοχυρωμένο πλαίσιο θρησκευτικής συνύπαρξης. Ως νομικά αναγνωρισμένος θεσμός, δρα εν φανερώ, τηρώντας τις απαιτήσεις του ισχύοντος συνταγματικού πλαισίου και του νόμου. Όταν ο Πρόεδρος της Ινδονησίας καλεί τις θρησκευτικές κοινότητες σε εκδηλώσεις, η ανταπόκρισή τους δεν αποτελεί ζήτημα προσωπικής βούλησης, αλλά πρέπει να γίνεται εντός σαφούς συνταγματικού και θεσμικού πλαισίου. Οι κοινότητες, ως αναγνωρισμένοι θεσμοί, οφείλουν να ανταποκρίνονται με σεβασμό στην πρόσκληση, να αναγνωρίζουν τον Πρόεδρο ως ανώτατο πολιτειακό άρχοντα και να μην υιοθετούν στάση περιφρόνησης ή απαξίωσης του κράτους. Η ανταπόκριση αυτή είναι θεσμική, όχι θεολογική.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο Σύνταγμα δεν καθορίζει την πίστη της Εκκλησίας, αλλά ορίζει τον δημόσιο χώρο μέσα στον οποίο η Εκκλησία μπορεί να υπάρχει και να δρα. Η υπακοή στους νόμους του κράτους — όπως επισημαίνει και ο Απόστολος Παύλος — δεν συνεπάγεται θεολογική υποταγή, αλλά αποτελεί κοινωνική ευθύνη και μαρτυρία ειρήνης. Κρίσιμη είναι η διάκριση ανάμεσα σε συμπροσευχή με εκκλησιολογικό περιεχόμενο, που υπάγεται στους ιερούς κανόνες, και σε δημόσιες τελετουργικές παρουσίες, συμβολικές εκδηλώσεις ή πράξεις πολιτειακού σεβασμού, οι οποίες δεν συνιστούν απαραίτητα λατρευτική πράξη της Εκκλησίας.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία καλείται να μαρτυρεί Χριστό μέσα στον κόσμο, όχι εκτός αυτού. Η μαρτυρία αυτή, ιδιαίτερα σε πολυθρησκευτικά περιβάλλοντα όπως της Ινδονησίας, απαιτεί λεπτές ισορροπίες. Αν η Εκκλησία εμφανίζεται να αγνοεί πλήρως το ιστορικό και πολιτειακό πλαίσιο στο οποίο ζει, κινδυνεύει η αλήθεια της να μετατραπεί σε ιδιωτικό σχήμα. Ο σεβασμός προς τον πολυθρησκευτικό χαρακτήρα της κοινωνίας εκφράζεται αποκλειστικά σε επίπεδο ειρηνικής συνύπαρξης και κοινωνικής τάξης.
Το επιχείρημά σας περί «θεσμικής υποχρέωσης» είναι ακριβώς το σημείο όπου καταρρέει η ορθόδοξη λογική. Η Εκκλησία δεν είναι κρατικός φορέας που δεσμεύεται λατρευτικά ή συμβολικά από προσκλήσεις πολιτειακών αρχόντων. Η υπακοή στους νόμους του κράτους, την οποία σωστά επικαλείται ο Απόστολος Παύλος, αφορά την κοινωνική τάξη και την αποφυγή στάσεως ή αναρχίας, όχι τη συμμετοχή της Εκκλησίας σε θρησκευτικού χαρακτήρα δημόσιες τελετουργίες. Ποτέ στην πατερική παράδοση η «νομιμότητα» δεν λειτούργησε ως κριτήριο εκκλησιαστικής πράξης. Αν ίσχυε αυτό, τότε οι Μάρτυρες θα είχαν συμμορφωθεί πλήρως με το ρωμαϊκό δίκαιο και δεν θα υπήρχε μαρτυρία Εκκλησίας.
ΔιαγραφήΗ διάκριση ανάμεσα σε «εκκλησιολογική συμπροσευχή» και «δημόσια τελετουργική παρουσία» δεν υφίσταται στους ιερούς κανόνες. Οι κανόνες δεν μιλούν για «εσωτερική πρόθεση», ούτε για «συμβολισμό», ούτε για «θεσμικό πλαίσιο», αλλά για αντικειμενική συμμετοχή σε θρησκευτική πράξη. Όταν υπάρχει κοινή επίκληση του Θεού, κοινό τελετουργικό πλαίσιο ή δημόσια θρησκευτική εκδήλωση με πολλαπλές πίστεις, τότε αυτό αποτελεί de facto θρησκευτική πράξη, ανεξαρτήτως του αν αυτή βαφτίζεται «πολιτειακή». Η Εκκλησία κρίνει την πράξη, όχι την ονομασία που της δίνει το κράτος.
Η Εκκλησία έζησε επί αιώνες ως «νόμιμη μειονότητα» ή και παράνομη κοινότητα, χωρίς ποτέ να θεωρήσει ότι η θεσμική αναγνώριση δημιουργεί υποχρέωση θρησκευτικής συμπαρουσίας. Αντίθετα, η κανονική της συνείδηση διαμορφώθηκε ακριβώς μέσα σε πολυθρησκευτικά περιβάλλοντα, πολύ πιο σκληρά από το σημερινό, και πάντοτε με σαφή όρια ανάμεσα στον σεβασμό προς την πολιτική εξουσία και στην άρνηση συμμετοχής σε θρησκευτικά συγκεχυμένες πράξεις.
Η φράση «η Εκκλησία καλείται να μαρτυρεί Χριστό μέσα στον κόσμο» είναι απολύτως σωστή, αλλά η μαρτυρία αυτή δεν ταυτίζεται με τη θεσμική ορατότητα ούτε με την παρουσία σε κάθε κρατική εκδήλωση. Η Εκκλησία μαρτυρεί Χριστό όταν παραμένει Εκκλησία, όχι όταν προσαρμόζει την πράξη της για να μην θεωρηθεί «ιδιωτική». Αν η αλήθεια της Εκκλησίας εξαρτάται από το αν εγκρίνεται ή όχι από το συνταγματικό πλαίσιο, τότε πράγματι δεν μιλάμε πλέον για εκκλησιαστική μαρτυρία, αλλά για θεσμική διαχείριση της θρησκείας. Με λίγα λόγια μαρτυρία Χριστού είναι η πιστότητα στην εκκλησιολογική και κανονική της ταυτότητα. Όταν αυτή υποτάσσεται σε πολιτειακά σχήματα, ακόμη και με αγαθές προθέσεις, τότε η Εκκλησία παύει να μαρτυρεί και αρχίζει να προσαρμόζεται. Εκεί ακριβώς βρίσκεται το όριο που δεν μπορεί να μετακινηθεί.
Τέλος, νομίζω ότι το θέμα δεν χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμό. Καταθέσατε αναλυτικά τη θέση σας, απάντησα αντίστοιχα και ο λόγος που το έκανα ήταν αποκλειστικά για να είναι σαφές ότι δεν υπάρχει πρόθεση φίμωσης, διαγραφής σχολίων ή αποφυγής διαλόγου. Από εδώ και πέρα θεωρώ πως το ζήτημα έχει συζητηθεί επαρκώς και οι διαφωνίες είναι πλέον ξεκάθαρες. Οτιδήποτε περαιτέρω δεν θα προσέθετε κάτι ουσιαστικό και μάλλον θα οδηγούσε σε επανάληψη των ίδιων θέσεων.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ για τον διάλογο να είστε καλά.
Δεν φαίνεται να συμπροσευχήθηκε. Οι άλλοι ανάβουν κεριά και τα Κράουν στον αέρα ενώ αυτός δεν κρατάει και κάθεται στην γωνία. Και στην άλλη φωτογραφία οι άλλοι προσεύχονται με σταυρωμένα χέρια και σκυμμένα κεφάλια ενώ αυτός πάλι έχει τα χέρια του κάτω και κάθεται πίσω από τους άλλους. Συμφωνώ ότι δεν έπρεπε να γίνει, και είναι αντίθετο με ότι είχε πει η σύνοδος, και αυτή την φορά ίσως χρειάζεται να επιβληθεί επιτίμιο. Αλλά δεν είναι ούτε «συμπροσευχή» ούτε «οικουμενισμός».
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν γνωρίζω πως μπορεί να εννοείς εσύ την συμπροσευχή, και δεν συζητάω τα αυτονόητα...... Αν θέλεις να δεις υψωμένα χέρια κ.α., υπάρχουν και αυτά, απλά δεν τα δημοσιεύω όλα, η ουσία είναι μία και αρκεί για εμένα προσωπικά. Η προτελευταία εικόνα από βίντεο αρκεί, εκτός εαν εσύ θεωρείς ότι έκλεινε τους οφθαλμούς και έσκυβε την κεφαλή διότι τον είχε πάρει ο ύπνος ταυτόχρονα την ώρα που διαβαζόταν εκφώνως η προσευχή.....
ΔιαγραφήΕίδα το βίντεο. Από το 1:35:20 μέχρι το 1:40:20. Η κίνηση αυτή ήταν εντελώς στιγμιαία, και δεν κράτησε πάνω από 1 δευτερόλεπτο. Ενώ όλοι είχαν τα χέρια σταυρωμένα και το κεφάλι κάτω, και στο τέλος σήκωσαν τα χέρια πάνω, ο π. Ιάκωβος είχε συνέχεια τα χέρια κάτω και το κεφάλι πάνω, και στεκόταν πίσω από τους άλλους. Και δεν άναψε και κερί με τους άλλους πριν. Στο παρελθόν κάποια που είχες δημοσιεύσει, 2 από τα οποία αφορούσαν τον συγκεκριμένο κληρικό, ήταν όντως συμπροσευχή. Αυτό που δημοσίευσες το καλοκαίρι, για το οποίο βγήκε και συνοδική ανακοίνωση ήταν όντως συμπροσευχή (το ένα από τα δύο). Αυτό όμως δεν είναι. Αν πεις ότι δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί για να μην σκανδαλιστούν οι πιστοί θα συμφωνήσω.
ΔιαγραφήΤο ζήτημα δεν είναι η διάρκεια της πράξης ούτε η ακριβής στάση των χεριών ή του σώματος σε δευτερόλεπτα. Αυτού του είδους η ανάλυση χάνει το ουσιώδες . Η κοινή παρουσία σε πλαίσιο προσευχής, ανεξαρτήτως αν κάποιος συμμετέχει «ενεργά» ή «παθητικά», παραμένει κοινή παρουσία και αυτό είναι που εξετάζεται κανονικά και θεολογικά.
ΔιαγραφήΗ Εκκλησία δεν έκρινε ποτέ τις πράξεις με βάση το αν κάποιος κρατούσε τα χέρια ψηλά ή χαμηλά, ούτε αν έσκυβε ή όχι το κεφάλι. Οι Ιεροί Κανόνες μιλούν για συμπροσευχή και κοινή λατρευτική σύμπραξη ως γεγονός, όχι ως σκηνοθεσία προθέσεων. Η φυσική παρουσία σε τέτοιο πλαίσιο δεν αναιρείται επειδή κάποιος στάθηκε λίγο πιο πίσω ή δεν άναψε κερί κ.α.
Όταν η συζήτηση μετακινείται από το αν υπήρξε κοινό προσευχητικό πλαίσιο στο πόσα δευτερόλεπτα διήρκεσε ή πού κοιτούσε ο καθένας, τότε δεν αναζητούμε την αλήθεια, αλλά τρόπους να αποφύγουμε το ερώτημα. Και αυτό, όσο καλοπροαίρετο κι αν είναι, δεν είναι ούτε διάκριση ούτε εκκλησιαστική συνείδηση. Επίσης αυτά που θεωρείς εσύ ως συμπροσευχή (παλαιότερα) άλλοι τα θεωρούσαν ως μη συμπροσευχή..... Οπότε δεν θα παίξω αυτό το ''παιχνίδι'' οποιοδήποτε, δηλαδή το θέμα να μεταφερθεί αρκετές φορές μακριά από την ουσία του.
Τα σχόλιά μου παραπάνω φτάνουν και περισσεύουν.