Και πάμε τώρα στον στολισμό.
Σημειώνει ο Θεοδώρητος Κύρου ότι καθένα από αυτά τα πράγματα, τα στολίδια,
πρέπει να κατανοηθεί μεταφορικά. Τα βραχιόλια που τοποθετούνται στα χέρια
δηλώνουν την πρακτική αρετή. Το περιδέραιο που τοποθετείται στον λαιμό δηλώνει
τον ζυγό του νόμου. Το ενώτιο που μπαίνει στη μύτη δηλώνει την ανατροπή της
κακίας μέσω των εντολών, σαν χαλινάρι, γράφει ο Θεοδώρητος Κύρου. Όλα αυτά,
λοιπόν, για να το πούμε πολύ απλά, είναι οι νόμοι του Θεού με τους οποίους ο
Θεός κοσμεί τη νύφη Του.
Το κόσμημα της νύφης είναι ο νόμος, η καθαρότητα, τα έργα. Αυτό είναι. Άραγε,
της έδωσε νόμους και εντολές, οι οποίες την κόσμησαν, δηλαδή την ανέβασαν σε
πνευματικό επίπεδο.
Και αυτό αποδεικνύεται στην Παλαιά Διαθήκη: «Σὺ ὅμως, υἱέ, ἄκουε μετὰ προσοχῆς
καὶ ὑπάκουε προθύμως εἰς τὴν διδασκαλίαν καὶ παιδαγωγίαν τοῦ πατρός σου. Ποτὲ δὲ
νὰ μὴ ἀποστραφῇς καὶ ἀπορρίψῃς τὰς στοργικὰς παραγγελίας καὶ τοὺς θεσμοὺς τῆς
μητρός σου.
Διότι, ἐὰν προθύμως δεχθῇς τὴν παιδαγωγίαν τῶν γονέων σου, θὰ τιμηθῇς, θὰ δεχθῇς
εἰς τὴν κεφαλήν σου στέφανον ἀπὸ τὰς χάριτας τῶν ἀρετῶν καὶ περὶ τὸν λαιμόν σου
περιδέραιον χρυσοῦν, ἀσυγκρίτως πολυτιμότερον ἀπὸ κάθε ἄλλο κόσμημα».
«Αἱ ἐλεημοσύναι πρὸς τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἡ πίστις πρὸς τὸν Θεόν, ποτὲ ἂς μὴ σὲ ἀφήσουν.
Νὰ τὰς δέσῃς σὰν περιλαίμιον, ποὺ θὰ ἐφάπτεται εἰς τὸν λαιμόν σου». Ακριβώς την
ίδια εικόνα, ότι ο στολισμός των γυναικών είναι οι εντολές και τα θεία έργα,
βλέπουμε και στην Καινή Διαθήκη.
Και διαβάζω. Γράφει ο ίδιος ο Θεός, διά χειρός του Αποστόλου Πέτρου, ο οποίος
μιλάει για τις γυναίκες και τον στολισμό τους: «Στολισμός σας νὰ εἶναι ὄχι ὁ ἐξωτερικός,
τὸ νὰ πλέκετε (περίτεχνα) τὴν κόμη καὶ νὰ φορῆτε χρυσὰ κοσμήματα καὶ νὰ ἐνδύεσθε
(ἐντυπωσιακὰ) ἐνδύματα, ἀλλ’ ὁ κρυπτὸς ἄνθρωπος τῆς ψυχῆς μὲ τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἀκενοδόξου
καὶ ταπεινοῦ πνεύματος. Αὐτὸ εἶναι στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ πολυτέλεια».
Προσέξτε εδώ. Τώρα θα μιλήσει για την Παλαιά Διαθήκη: «Διότι ἔτσι καὶ ἄλλοτε
κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ αἱ ἅγιαι γυναῖκες, ποὺ ἤλπιζον εἰς τὸν
Θεὸν καὶ εἰς τὰς ὑποσχέσεις του, ἐστόλιζαν τὸν ἑαυτόν τους ὑποτασσόμεναι εἰς τοὺς
ἄνδρας των. Ὅπως καὶ ἡ Σάρρα ἔδειξεν ὑπακοὴν εἰς τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν ἐκάλει ἐκ
σεβασμοῦ κύριόν της. Ταύτης τῆς Σάρρας ἐγίνατε πνευματικαὶ θυγατέρες μὲ τὸ νὰ ἀγαθοεργῆτε
καὶ νὰ ἀπομακρύνετε ἀπὸ τὰς καρδίας σας κάθε φόβον καὶ ἀνησυχία».
Άραγε, ο στολισμός δεν είναι εξωτερικός, με χρυσάφι και ασήμι. Δεν είναι τα
κοσμήματα, τα περιδέραια, τα βραχιόλια ή ο χαλκάς στη μύτη που αναφέρει ο Ιεζεκιήλ.
Είναι πνευματικός. Ποιος είναι; Η υπακοή στον νόμο του Θεού. Αυτό δίνει ο ίδιος
ο Θεός και αυτό ζητάει. Εμείς, λέει, είμαστε παιδιά της Σάρρας. Κάθε γυναίκα
είναι παιδί της Σάρρας. Και η Σάρρα έκανε ένα αγαθό έργο, το οποίο ήταν το
στολίδι της. Το κόσμημά της ήταν η υπακοή στις εντολές του Θεού.
Και τώρα πάμε στη συνέχεια.
Όχι μόνο την έντυσε, αλλά της έδωσε και να φάει. Πάμε, δηλαδή, στην τροφή.
«Ἐτράφης δὲ μὲ σιμιγδάλι καὶ μὲ λάδι καὶ μέλι».
Κοιτάξτε να δείτε πόσο ξεκάθαρος είναι ο Λόγος του Θεού. Μας δίνει τρία
στοιχεία, για τα οποία θα έλεγε κανείς: «Τι πνευματικό νόημα μπορούμε να
βγάλουμε από αυτά;» Σιμιγδάλι. Είναι η καθαρότητα της καρδιάς. Στον Αμώς 9:9
διαβάζουμε:
«Θὰ λιχνίσω καὶ θὰ διασκορπίσω τοὺς Ἰσραηλίτας εἰς ὅλα τὰ ἔθνη, ὅπως λιχνίζει ὁ
γεωργὸς κατὰ τὰς ὥρας τοῦ λιχνίσματος τὸ ἄχυρον».
Να σημειώσουμε ότι το σιμιγδάλι ήταν το καθαρό, κοσκινισμένο και χωρίς
προσμίξεις αλεύρι. Αυτό ήταν το σιμιγδάλι. Και στο Λευιτικό, το μόνο που
χρησιμοποιούνταν για προσφορές ήταν το σιμιγδάλι. Στα εβραϊκά είναι το «σόλεθ»,
που διαφέρει από το «κεμάχ», το απλό αλεύρι. Το «σόλεθ», λοιπόν, το σιμιγδάλι
που αναφέρεται εδώ και το οποίο της έδωσε να φάει, είναι το πιο εκλεκτό, το
καθαρότερο αλεύρι. Συμβολίζει την καθαρότητα της καρδιάς.
Δεύτερον, το μέλι. Είναι ο Λόγος του Θεού.
Ο Απόστολος Ιωάννης, θυμηθείτε, όταν τρώει το βιβλίο με τους λόγους του Θεού,
λέει: «Στὸ στόμα σου θὰ εἶναι γλυκὸ σὰν μέλι».
Και τρίτον, το λάδι. Είναι το Πνεύμα του Θεού.
Στο Α΄ Βασιλειών, για παράδειγμα, διαβάζουμε:
«Καὶ ἐπῆρε ὁ Σαμουὴλ τὸ δοχεῖον μὲ τὸ λάδι διὰ τὰς χρίσεις καὶ τὸν ἔχρισε
βασιλέα ἐκεῖ, ἀνάμεσα εἰς τοὺς ἀδελφούς του. Καὶ ἀμέσως ἦλθεν ἐπάνω του μὲ ὁρμὴν
τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου».
Το λάδι είναι το Πνεύμα. Άρα αυτή η κοπέλα αποκτά ομορφιά και αποκτά τροφή, και
η τροφή αυτή δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου δικού της έργου.
«Τὸ κάλλος σου αὐτὸ ἦτο τέλειον καὶ ἀκτινοβολοῦσε ἡ λάμψις καὶ ὡραιότης ὅλων αὐτῶν
μὲ τὰ ὁποῖα σὲ ἐπροίκισα, λέγει ὁ Κύριος» (Ιεζεκιήλ 14).
Δηλαδή, όλα έχουν ένα βαθύτερο νόημα. Τίποτε δεν είναι τοποθετημένο τυχαία μέσα
στην Αγία Γραφή. Ακόμα και αυτές οι μικρές λέξεις, που εμείς θεωρούμε απλώς
λέξεις όπως «σιμιγδάλι», «μέλι», «λάδι», έχουν το δικό τους πνευματικό μήνυμα.
Και όλα αυτά πρέπει να τα συνοψίσουμε: ο στολισμός, το ντύσιμο, τα κοσμήματα,
το φαγητό και η τροφή της είναι δώρα από τον Θεό. Αλλά και η ομορφιά της ακόμη
ήταν δώρο από τον Θεό. Τι έκανε, όμως, εκείνη; Αγάπησε τον Νυμφίο; Εδώ
ερχόμαστε στο κομβικό σημείο, στο σημείο-κλειδί.
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου