Αναζητώντας τη «Χρυσή Εποχή» (3ο μέρος)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOTwmvNPzI24SC8_SrQEhE_1Kc7EQUH9kKE9FprQUI1MmN3Q3ObLQxjEzybi2kS9qhPGNkI2GrcfAV_B528cry6PFwoxNX5Wkku1RDXTjTLsy-WXIgfDtU2bD6E_vPGVQlkRmoRWNHO1E-eg4HvPib-syzWcGyLVbOQ1gjnrR_ZbrSURyo4Qjd1jzq/s357/889.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="275" data-original-width="357" height="246" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOTwmvNPzI24SC8_SrQEhE_1Kc7EQUH9kKE9FprQUI1MmN3Q3ObLQxjEzybi2kS9qhPGNkI2GrcfAV_B528cry6PFwoxNX5Wkku1RDXTjTLsy-WXIgfDtU2bD6E_vPGVQlkRmoRWNHO1E-eg4HvPib-syzWcGyLVbOQ1gjnrR_ZbrSURyo4Qjd1jzq/s320/889.jpg" width="320" /></a></div> <br /><p></p><p></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;"><b>5ος αιώνας.</b><br /> <br /> Η επισκοπική αξία,<span style="color: #2b00fe;"> «ταιριάζει μόνο... σε λίγους... που έχουν την αντίληψη ότι αυτή είναι πατρική φροντίδα και όχι αυθαίρετη εξουσία. Επειδή όμως την έχουν μεταβάλει σε δεσποτισμό ή, για να το πούμε καλύτερα, σε αυθαιρεσία, να ξέρεις ότι η έννοια αυτής της ορατής και επιθυμητής ηγεσίας... δεν είναι υψηλή. Γιατί τις περισσότερες φορές, άλλους εξουσιάζουν και σε άλλους υποκλίνονται δουλικά· σε κάποιους δίνουν διαταγές και άλλους κολακεύουν· κάποιους καταπιέζουν και μπροστά σε άλλους οι ίδιοι ταπεινώνονται. Γι’ αυτό, μη θαυμάζεις που ο πρεσβύτερος Ιεράξ, ως άνθρωπος συνετός, έφυγε από αυτόν τον βαθμό, σαν να επρόκειτο για την πιο βαριά ασθένεια»<a href="#_ftn1" name="_ftnref1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[1]</span></span><!--[endif]--></span></span></a>.<o:p></o:p></span></span></span></p> <p data-end="971" data-start="672" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="color: #2b00fe; font-size: medium;">«Σε μια τέτοια κατάσταση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι άνθρωποι που είχαν ανατεθεί στη λειτουργική διακονία δεν έπαυαν, προς βλάβη του Χριστιανισμού, να στήνουν παγίδες ο ένας στον άλλον, γιατί ακριβώς εκείνη την εποχή οι πνευματικοί άνδρες επιτίθεντο με φροντίδα ο ένας εναντίον του άλλου»<a href="#_ftn2" name="_ftnref2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[2]</span></span><!--[endif]--></span></span></a>.<o:p></o:p></span></span></p> <p data-end="1260" data-start="973" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="color: #2b00fe; font-size: medium;">«Οι επίσκοποι της εποχής μας, επίσκοποι μόνο κατ’ όψιν, γένος πηλινό, ρίχτηκαν με πάθος στον πλούτο, στις θέσεις και στις τιμές· τα χαρίσματα όμως του Αγίου Πνεύματος τα σπατάλησαν σε συνωμοσίες, διώξεις, εξορίες και φυλακίσεις», μαρτυρεί ο συγγραφέας του «Λαυσαϊκού» το έτος 408<a href="#_ftn3" name="_ftnref3" style="mso-footnote-id: ftn3;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[3]</span></span><!--[endif]--></span></span></a>.<o:p></o:p></span></span></p> <p data-end="1603" data-is-last-node="" data-is-only-node="" data-start="1262" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe;">«Ρώτησε κάποιος έναν γέροντα: “Για ποιο λόγο μερικοί που κοπιάζουν στις πόλεις δεν λαμβάνουν τη χάρη, όπως οι παλαιοί;” Και ο γέροντας του είπε: “Τότε υπήρχε αγάπη, και ο καθένας τραβούσε τον πλησίον του προς τα άνω· ενώ τώρα, που η αγάπη έχει ψυχρανθεί, ο καθένας τραβά τον πλησίον του προς τα κάτω, και γι’ αυτό δεν λαμβάνουμε χάρη”»<a href="#_ftn4" name="_ftnref4" style="mso-footnote-id: ftn4;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[4]</span></span><!--[endif]--></span></span></a>.</span><br /> <br /><b> 6ος αιώνας.</b><o:p></o:p></span></span></p> <p data-end="394" data-start="15" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="color: #2b00fe; font-size: medium;">Ο αββάς Ορέντ, μια Κυριακή, μπήκε στην εκκλησία του Σινά έχοντας γυρίσει τα ρούχα του ανάποδα. Του είπαν: «Γέροντα, γιατί μας ντροπιάζεις μπροστά στους ξένους;» και εκείνος απάντησε: «Εσείς διαστρέψατε το Σινά και κανείς δεν σας λέει τίποτα, κι εμένα με κατηγορείτε επειδή γύρισα τα ρούχα μου ανάποδα; Πηγαίνετε, διορθώστε ό,τι εσείς διαστρέψατε και τότε θα διορθώσω κι εγώ αυτό που έκανα»<a href="#_ftn5" name="_ftnref5" style="mso-footnote-id: ftn5;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[5]</span></span><!--[endif]--></span></span></a>.<o:p></o:p></span></span></p> <p data-end="953" data-start="790" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="color: #2b00fe; font-size: medium;">«Οι πατέρες μας ως τον θάνατό τους τηρούσαν την εγκράτεια και την ακτημοσύνη, ενώ εμείς μόνο φαρδαίνουμε την κοιλιά και τα πουγκιά μας», έλεγε ο αββάς Αθανάσιος<a href="#_ftn6" name="_ftnref6" style="mso-footnote-id: ftn6;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[6]</span></span><!--[endif]--></span></span></a>.<o:p></o:p></span></span></p> <p data-end="1363" data-start="955" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="color: #2b00fe; font-size: medium;">Σε ένα όραμα, ένας γέροντας βλέπει την ψυχή ενός νεκρού μοναχού μέσα σε λίμνη πυρός ως τον λαιμό και θρηνεί λέγοντας: «Δεν σε παρακαλούσα, παιδί μου, να φροντίσεις για τη σωτηρία της ψυχής σου ώστε να μην υποφέρεις;» Και ο νεκρός του απαντά: «Ευχαριστώ τον Θεό, πάτερ μου, που τουλάχιστον το κεφάλι μου είναι ελεύθερο από τα βασανιστήρια· χάρη στις προσευχές σου στέκομαι πάνω από το κεφάλι του επισκόπου»<a href="#_ftn7" name="_ftnref7" style="mso-footnote-id: ftn7;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[7]</span></span><!--[endif]--></span></span></a>.<o:p></o:p></span></span></p> <p data-end="2488" data-start="1365" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe;">«Όσα είπε ο Κύριός μας θρηνώντας για τους Φαρισαίους, τα εφαρμόζω σε εμάς, τους σημερινούς υποκριτές. Δεν δένουμε κι εμείς βαριά και δυσβάσταχτα φορτία και δεν τα φορτώνουμε στους ώμους των ανθρώπων, ενώ οι ίδιοι ούτε με το δάχτυλο δεν θέλουμε να τα αγγίξουμε; Δεν κάνουμε όλα μας τα έργα για να φαινόμαστε στους ανθρώπους; Δεν αγαπάμε να καθόμαστε στις πρώτες θέσεις στα τραπέζια και στις συνάξεις, και όσους δεν μας τιμούν αρκετά δεν τους θεωρούμε θανάσιμους εχθρούς; Δεν πήραμε το κλειδί της γνώσης και δεν κλείνουμε με αυτό τη Βασιλεία των Ουρανών μπροστά στους ανθρώπους, ώστε ούτε εμείς να μπούμε ούτε να αφήσουμε εκείνους να μπουν; Δεν διασχίζουμε θάλασσα και ξηρά για να προσηλυτίσουμε έστω έναν, και όταν αυτό συμβεί, τον κάνουμε παιδί της γέεννας, διπλά χειρότερο από εμάς; Δεν είμαστε τυφλοί οδηγοί, που σουρώνουμε το κουνούπι και καταπίνουμε την καμήλα; Δεν καθαρίζουμε το εξωτερικό του ποτηριού και του πιάτου, ενώ μέσα είμαστε γεμάτοι αρπαγή, απληστία και ακολασία; Δεν χτίζουμε μνημεία πάνω στους τάφους και δεν στολίζουμε τα λείψανα των αποστόλων, ενώ στην πραγματικότητα μοιάζουμε με τους φονιάδες τους;»<a href="#_ftn8" name="_ftnref8" style="mso-footnote-id: ftn8;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[8]</span></span><!--[endif]--></span></span></a>.</span><o:p></o:p></span></span></p> <p data-end="2865" data-is-last-node="" data-is-only-node="" data-start="2490" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;"><b>7ος αιώνας.</b><o:p></o:p></span></span></p> <p data-end="2397" data-start="13" style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="color: #2b00fe; font-size: medium;">«Είπε ο Κύριος: «Ιδού εγώ σας αποστέλλω ως πρόβατα ανάμεσα σε λύκους». Όμως πολλοί, όταν αναλαμβάνουν τα δικαιώματα της κυβέρνησης, φλογίζονται προς τον βασανισμό των υπηκόων· κυβερνούν με φρίκη και βλάπτουν εκείνους που έπρεπε να ωφελούν. Και επειδή δεν έχουν εσωτερική αγάπη, επιθυμούν να φαίνονται κύριοι… Αλλά τι κάνουμε εμείς, ποιμένες; Ας συλλογιστούμε ποιο κρίμα μας αξίζει όταν χωρίς κόπο παίρνουμε την αμοιβή για τον κόπο άλλων. Έτσι ζούμε από τις προσφορές των πιστών· όμως πόσον μόχθο καταβάλλουμε για τις ψυχές των πιστών; Πρέπει αδιάλειπτα να θυμόμαστε ό,τι έχει γραφεί για ορισμένους: «οι αμαρτίες του λαού μου τρέφουν» (Ωσηέ 4,8). Και εμείς που ζούμε από τις προσφορές των πιστών, οι οποίες γίνονται υπέρ των αμαρτιών τους, αν τρώμε και σιωπούμε, χωρίς αμφιβολία τρεφόμαστε από τις αμαρτίες τους. Δείτε, ο κόσμος είναι γεμάτος ιερείς, αλλά σπάνια συναντάς εργάτη στην εργασία του Θεού, διότι εμείς συμφωνούμε να ντυθούμε με το επισκοπικό αξίωμα, αλλά δεν εκπληρώνουμε τα καθήκοντα του αξιώματος. Υπάρχει, αγαπητοί αδελφοί, στη ζωή των επισκόπων μεγάλο κακό που με συντρίβει. Για να μη νομίσει κανείς ότι θέλω να προσβάλω κάποιον προσωπικά, ελέγχω πρώτα τον ίδιο μου τον εαυτό σ’ αυτό το κακό: αντίθετα προς το θέλημά μου υποκύπτω στις απαιτήσεις της βάρβαρης εποχής. Το κακό αυτό συνίσταται στο ότι εμπλακήκαμε στα εγκόσμια ζητήματα και ότι οι πράξεις μας δεν αντιστοιχούν στην αξιοπρέπεια του αξιώματος. Εγκαταλείπουμε το έργο του κηρύγματος. Αν κληθήκαμε στο επισκοπικό αξίωμα, ίσως είναι προς την τιμωρία μας, διότι έχουμε μόνον το όνομα του επισκόπου και όχι τα αξιώματά του. Εκείνοι που μας έχουν εμπιστευθεί απομακρύνονται από τον Θεό, και εμείς σιωπούμε· αυτοί χάνονται στο κακό, και εμείς ούτε καν απλώνουμε το χέρι μας για να τους τραβήξουμε έξω. Ασχολούμενοι με τα κοσμικά, είμαστε αδιάφοροι για την τύχη των ψυχών… Νομίζω πως ο Θεός δεν ανέχεται περισσότερο κανέναν παρά τους ιερείς… Εμείς είμαστε οι υπαίτιοι του θανάτου για τον χαμένο λαό, ενώ έπρεπε να είμαστε οι οδηγοί του προς τη ζωή… Τι θα παρομοιάσουμε τους κακούς ιερείς, αν όχι με το νερό του βαπτίσματος, που αφού πλύνει τις αμαρτίες των βαπτισθέντων τους στέλνει στην Βασιλεία των Ουρανών και κατόπιν ρέει σε ακάθαρτα μέρη; Θεέ, που ευδόκησες να μας ονομάσεις ποιμένες του λαού, κάνε, σε παρακαλούμε, να έχουμε τη δύναμη ενώπιον Σου να είμαστε εκείνοι που καλούμαστε με ανθρώπινη γλώσσα»<a href="#_ftn9" name="_ftnref9" style="mso-footnote-id: ftn9;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[9]</span></span><!--[endif]--></span></span></a>.<o:p></o:p></span></span></p> <p data-end="3059" data-is-last-node="" data-is-only-node="" data-start="2399" style="text-align: justify;"><span style="color: #2b00fe; font-size: medium;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">«Πόσοι από εσάς έχετε συγκεντρωθεί για τη γιορτή του μάρτυρα; Λυγίζετε τα γόνατά σας, χτυπάτε τα στήθη σας, αναστενάζετε, προσεύχεστε και εξομολογείστε και ποτίζετε τα πρόσωπά σας με δάκρυα. ​​Αλλά σας παρακαλώ, σκεφτείτε τις ικεσίες σας και δείτε αν προσεύχεστε στο όνομα του Ιησού, δηλαδή αν ζητάτε τις χαρές της Αιώνιας Ζωής; Γιατί στον οίκο του Ιησού δεν αναζητάτε τον Ιησού, αν στον ναό της Αιωνιότητας προσεύχεστε άκαιρα για τα πρόσκαιρα πράγματα. Να ένας που ζητά σύζυγο στην προσευχή, άλλος ένα χωριό, ένας τρίτος ρούχα, ένας τέταρτος φαγητό. Άλλος ζητά τον θάνατο του εχθρού του, και αυτόν που δεν μπορεί να καταδιώξει με το σπαθί, τον καταδιώκει με προσευχή»<a href="#_ftn10" name="_ftnref10" style="mso-footnote-id: ftn10;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; line-height: 115%;">[10]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";">. </span></span></p><p data-end="3059" data-is-last-node="" data-is-only-node="" data-start="2399" style="text-align: justify;"><span style="color: #2b00fe; font-size: medium;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><br /></span></span></p><p data-end="3059" data-is-last-node="" data-is-only-node="" data-start="2399" style="text-align: right;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><b><span style="font-size: medium;">(συνεχίζεται)</span><o:p></o:p></b></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><o:p><b> </b></o:p></span></p><div style="mso-element: footnote-list;"> <hr size="1" style="text-align: justify;" width="33%" /> <!--[endif]--> <div id="ftn1" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial; font-size: medium;"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[1]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> <i><span style="color: black;">Ισίδωρος Πηλουσιώτης.</span></i><span style="color: black;"><span style="-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; orphans: 2; text-align: -webkit-left; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-thickness: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;">Επιστολή 625. (Απόσπασμα από:</span><span style="-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; orphans: 2; text-align: -webkit-left; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-thickness: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;"> Η Παράδοση της Εκκλησίας και η Παράδοση της Σχολής // Θεολογικό Δελτίο. Μόσχα, 1908.</span><span style="-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; orphans: 2; text-align: -webkit-left; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-thickness: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;">Τόμος</span><span style="-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; orphans: 2; text-align: -webkit-left; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-thickness: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;"> 1. Τεύχος 3. Σελ. 523–524).</span></span></span></p> </div> <div id="ftn2" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial; font-size: medium;"><a href="#_ftnref2" name="_ftn2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[2]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> <i><span style="color: black;">Σωκράτης Σχολαστικός</span></i><span style="color: black;"><span style="-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; orphans: 2; text-align: -webkit-left; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-thickness: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;">. Εκκλησιαστική Ιστορία. 1996. Σ. 247.</span></span></span></p> </div> <div id="ftn3" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial; font-size: medium;"><a href="#_ftnref3" name="_ftn3" style="mso-footnote-id: ftn3;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[3]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> <span style="color: black;">Διάλογος του Παλλαδίου, Επισκόπου Ελενουπόλεως, με τον Θεόδωρο, Ρωμαίο διάκονο, σχετικά με τη ζωή του Μακαριστού Ιωάννη, Επισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, Χρυσοστόμου, 20 // Επιστημονικές Σημειώσεις του Ρωσικού Ορθόδοξου Πανεπιστημίου του Αποστόλου Ιωάννη του Θεολόγου. Τεύχος 3. Μόσχα, 1998, σελ. 242.</span></span></p> </div> <div id="ftn4" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial; font-size: medium;"><a href="#_ftnref4" name="_ftn4" style="mso-footnote-id: ftn4;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[4]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> <span style="color: black;">Αρχαίο</span><i><span style="-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; orphans: 2; text-align: -webkit-left; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-thickness: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;"> </span></i><span style="color: black;">Πατερικόν. Σ. 324.</span></span></p> </div> <div id="ftn5" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial; font-size: medium;"><a href="#_ftnref5" name="_ftn5" style="mso-footnote-id: ftn5;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[5]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> <span style="color: black;">Ιωάννου Μόσχου</span><span style="color: black;">. Πνευματικός Λειμών. 1915. Σελ. 151.</span></span></p> </div> <div id="ftn6" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial; font-size: medium;"><a href="#_ftnref6" name="_ftn6" style="mso-footnote-id: ftn6;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[6]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> <span style="color: black;">ο.π. Σ. 157.</span></span></p> </div> <div id="ftn7" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial; font-size: medium;"><a href="#_ftnref7" name="_ftn7" style="mso-footnote-id: ftn7;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[7]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> ο.π. <span style="color: black;">Σ. 59.</span></span></p> </div> <div id="ftn8" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial; font-size: medium;"><a href="#_ftnref8" name="_ftn8" style="mso-footnote-id: ftn8;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[8]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> <i><span style="color: black;">Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής</span></i><span style="color: black;"><span style="-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; orphans: 2; text-align: -webkit-left; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-thickness: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;">. Έργα: Σε 2 βιβλία. 1993. Βιβλίο 1. Σ. 89.</span></span></span></p> </div> <div id="ftn9" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial; font-size: medium;"><a href="#_ftnref9" name="_ftn9" style="mso-footnote-id: ftn9;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[9]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> <span style="color: black;">Γρηγόριου Διαλόγου. Ομιλία 10. Λόγος προς τους Επισκόπους και τον Λαό, που εκφωνήθηκε την ημέρα των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου // // Επιλεγμένα Έργα. 1999, σελ. 125-141.</span></span></p> </div> <div id="ftn10" style="mso-element: footnote;"> <p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial; font-size: medium;"><a href="#_ftnref10" name="_ftn10" style="mso-footnote-id: ftn10;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[10]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> <span style="color: black;">Γρηγόριου Διαλόγου. Ομιλία 27 // Επιλεγμένα Έργα. 1999, σελ. 251.</span></span></p><p class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial; font-size: medium;"><span style="color: black;"><br /></span></span></p></div></div><p></p><p class="MsoFootnoteText" style="text-align: center;"><o:p><span style="color: red;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><br /></span></b></span></o:p></p><p class="MsoFootnoteText" style="text-align: center;"><o:p><span style="color: red;"><b><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"> ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</span></b></span></o:p></p><div style="mso-element: footnote-list;"><div style="mso-element: footnote;"><div id="ftn1" style="background-color: white;"><p class="MsoFootnoteText" style="color: #333333; text-align: center;"><o:p><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/1_15.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Αναζητώντας τη «Χρυσή Εποχή» (1ο μέρος)</span></span></b></a></o:p></p><p class="MsoFootnoteText" style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/2_16.html" itemprop="url"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b>Αναζητώντας τη «Χρυσή Εποχή» (2ο μέρος)</b></span></a></p><div style="color: #333333;"><br /></div></div> </div> </div><p></p><div style="text-align: justify;"><br /></div><p></p>

Αναζητώντας τη «Χρυσή Εποχή» (3ο μέρος)

  5ος αιώνας. Η επισκοπική αξία, «ταιριάζει μόνο... σε λίγους... που έχουν την αντίληψη ότι αυτή είναι πατρική φροντίδα και όχι αυθαίρετη...

Read more »

Μην αφήσεις τη θλίψη να σε πείσει πως είσαι μόνος - Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgJFGLHmUfUZ0HMHMPiMEHvLJdmPe_igs_Axhcb8niJdOVy2a8lPfKRIcr1MpKklMpfNu2xUWnrkgDxiQY5uRA932-fYJH4Igddhpif61wNMNARu36Qx33X3hRHw14ZJ_UsByo42mUjPDaBZ05P2nUhClKljL78-lyjaPjlpIodZdgShAjMdLGan7GV/s289/ce99cf89-ce9acf81cebfcf83cf84ceaccebdceb4ceb7cf82.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="289" data-original-width="200" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgJFGLHmUfUZ0HMHMPiMEHvLJdmPe_igs_Axhcb8niJdOVy2a8lPfKRIcr1MpKklMpfNu2xUWnrkgDxiQY5uRA932-fYJH4Igddhpif61wNMNARu36Qx33X3hRHw14ZJ_UsByo42mUjPDaBZ05P2nUhClKljL78-lyjaPjlpIodZdgShAjMdLGan7GV/w277-h400/ce99cf89-ce9acf81cebfcf83cf84ceaccebdceb4ceb7cf82.jpg" width="277" /></a></div><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="font-size: medium;"><span style="background-color: white; color: #040404; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Όταν η ψυχή σκοτεινιάζει υπάρχουν ώρες που ο άνθρωπος νιώθει πως όλα γύρω του έχουν σβήσει. Ο ουρανός φαίνεται κλειστός, οι άνθρωποι απόμακροι και μέσα του απλώνεται μια βαριά σιωπή, σαν να έσβησε κάθε φως. Εκείνη τη στιγμή η θλίψη ψιθυρίζει στο αυτί του. Είσαι μόνος, κανείς δεν σε καταλαβαίνει, ούτε ο Θεός. Αυτή είναι η πιο επικίνδυνη στιγμή της ψυχής, γιατί η θλίψη όταν δεν γίνει προσευχή μετατρέπεται σε απελπισία, και η απελπισία είναι το μεγαλύτερο ψέμα του εχθρού. Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης έλεγε πως ο διάβολος προσπαθεί να πείσει τον άνθρωπο ότι είναι εγκαταλελειμμένος, ενώ ακριβώς τότε ο Θεός στέκεται πιο κοντά του από ποτέ. Η θλίψη λοιπόν δεν είναι ένδειξη ότι ο Θεός σε ξέχασε, είναι απόδειξη ότι σε παιδαγωγεί. Ο Θεός δεν στέλνει τη θλίψη για να σε τσακίσει, αλλά για να μαλακώσει την καρδιά σου, για να την κάνει εύφορη, ικανή, να δεχθεί τη χάρη του. Όπως το σκληρό χώμα πρέπει να σπάσει για να φυτρώσει ο σπόρος, έτσι και η καρδιά πρέπει να ραγίσει για να μπει μέσα της η ζωή.<br />Ο Θεός σιωπά για να μας μάθει να Τον ακούμε. Πολλοί λένε προσεύχομαι, αλλά ο Θεός δεν μου απαντά. Και ξεχνούν ότι η σιωπή του Θεού είναι και αυτή λόγος. Δεν είναι αδιαφορία, αλλά τρόπος να μάθεις να Τον ακούς όχι με τα αυτιά, αλλά με την καρδιά. Ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης γράφει πως «Ο Θεός απαντά στην ψυχή όταν αυτή ησυχάσει από τους λογισμούς της. Όταν σταματήσεις να περιμένεις θαύματα, όταν πάψεις να ζητάς εξηγήσεις, τότε θα καταλάβεις ότι Εκείνος δεν έφυγε ποτέ». Η θλίψη συχνά είναι το εργαλείο του Θεού για να καθαρίσει την ακοή της ψυχής. Μόνο μέσα στη σιωπή των δακρύων ακούγεται η φωνή Του. Όταν όλα γύρω σου γκρεμίζονται, τότε μαθαίνεις ποιος είναι το θεμέλιο. Και αυτό το θεμέλιο είναι ο Χριστός. Μην νομίζεις ότι σε εγκατέλειψε. Ο Θεός στέκεται πίσω από την κουρτίνα της δοκιμασίας και περιμένει να Τον καλέσεις με καρδιά συντετριμμένη, γιατί η συντριβή δεν Τον φοβίζει, Τον ελκύει.<br />Η μοναξιά είναι η πλάνη του αιώνα. Σήμερα περισσότερο από ποτέ οι άνθρωποι νιώθουν μόνοι. Ζούμε μέσα σε πλήθος, αλλά η ψυχή μας είναι άδεια. Το τηλέφωνο χτυπά, τα κοινωνικά δίκτυα γεμίζουν με πρόσωπα, αλλά κανείς δεν αγγίζει τον πυρήνα μας. Ο Άγιος Ιωάννης έγραφε «Μην αναζητείς στον κόσμο παρηγορητή. Ούτε άνθρωπος, ούτε λόγος μπορεί να γεμίσει την καρδιά σου όπως ο Χριστός». Η μοναξιά είναι πνευματική ασθένεια που θεραπεύεται μόνο με τη χάρη. Δεν φεύγει επειδή γέμισες το πρόγραμμά σου, αλλά επειδή άνοιξες την καρδιά σου. Όταν αισθάνεσαι μόνος, θυμήσου ότι ο Χριστός έμεινε μόνο στον κήπο της Γεθσημανή. Όμως Εκείνος προσευχόταν για όλους. Όταν τον μιμείσαι σε αυτό, τότε η μοναξιά μεταμορφώνεται σε κοινωνία με τον Θεό. Η αληθινή μοναξιά δεν είναι όταν δεν έχεις ανθρώπους, αλλά όταν δεν έχεις εσωτερική σχέση με τον Χριστό, και όταν τον βρεις μέσα σου, τότε ακόμη και στην έρημο δεν είσαι μόνος. Γιατί η έρημος γίνεται παράδεισος.<br />Ο Θεός γράφει πάνω στις πληγές. «Κανένα δάκρυ δεν πάει χαμένο». Ο Θεός δεν ξεχνά ούτε ένα στεναγμό. Ο Άγιος Ιωάννης έλεγε πως η πληγή της ψυχής είναι η σελίδα πάνω στην οποία ο Θεός γράφει την χάρη Του. Όταν πονάς, μην προσπαθείς απλώς να ξεχάσεις τον πόνο. Κοίτα να τον βρεις μέσα σ' αυτόν. Ο Θεός γράφει τα πιο ιερά λόγια Του όχι πάνω σε καθαρές, άψογες ζωές, αλλά πάνω σε ραγισμένες καρδιές. Εκεί όπου το δάκρυ γίνεται μελάνι και η μετάνοια χαρτί. Η πληγή της ψυχής είναι τόπος ιερός. Αν τη δώσεις στο Θεό, θα την κάνει πηγή ευλογίας. Αν όμως την κρατήσεις μέσα σου με γογγυσμό, θα γίνει δηλητήριο. Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε «μας πληγώνει, εκεί ακριβώς εργάζεται ο Θεός για τη σωτηρία μας». Και αυτό είναι το μυστήριο της χάριτος. Όταν ο άνθρωπος είναι πληγωμένος, η προσευχή του γίνεται αληθινή. Δεν είναι πια τυπικά λόγια, αλλά κραυγή. Ο Άγιος Ιωάννης έλεγε πως «Ο στεναγμός που βγαίνει από την καρδιά του πονεμένου ανεβαίνει ως θυμίαμα ευωδίας στον ουρανό». Ο Θεός αγαπά την ειλικρίνεια περισσότερο από τη ρητορική. Όταν ο άνθρωπος είναι πληγωμένος, όταν του λες «Κύριε, δεν αντέχω», αυτός δεν σε απορρίπτει, σε αγκαλιάζει, γιατί ξέρει ότι αυτό το «δεν αντέχω» είναι πιο βαθιά προσευχή από «Χίλια ευχαριστώ», ειπωμένα μηχανικά. Μη φοβάσαι να κλάψεις μπροστά του. Τα δάκρυα είναι το νερό που καθαρίζει την ψυχή και πολλές φορές ο Θεός επιτρέπει να περάσουμε από θλίψεις, μόνο και μόνο για να βγάλει από μέσα μας τη γνήσια κραυγή που τον καλεί. Όταν δεν έχεις λόγια, πες μόνο «Κύριε, ελέησόν με». Αυτό φτάνει γιατί μέσα σε αυτή τη φράση κρύβεται όλη η αγάπη, η μετάνοια και η πίστη. Και όταν την πεις με καρδιά συντετριμμένη, τότε δεν είσαι μόνος. Έχεις μαζί σου τον ίδιο τον Θεό.<br />Παράξενο, αλλά αληθινό. Η χαρά δεν βρίσκεται στην απουσία του πόνου, αλλά στη μεταμόρφωσή του. Ο Θεός δεν αφαιρεί πάντα τη θλίψη, την αγιάζει. Όπως ο σταυρός δεν εξαφανίστηκε μετά την Ανάσταση, αλλά έλαμψε. Ο Άγιος Ιωάννης μας διδάσκει πως ο σταυρός του καθενός γίνεται η γέφυρα προς τον ουρανό. Ο σταυρός σου, η ασθένεια, η απώλεια, η απογοήτευση, δεν είναι κατάρα, αλλά κάλεσμα. Ο Θεός σε καλεί να το γνωρίσεις μέσα από τον πόνο σου. Και τότε βλέπεις ότι η θλίψη δεν ήταν τιμωρία, αλλά πρόσκληση. Πρόσκληση να αγαπήσεις πιο βαθιά, να συγχωρήσεις, να εμπιστευθείς. Όταν περάσεις τη φωτιά με πίστη, βγαίνεις χρυσάφι. Η χαρά του Χριστού δεν είναι επιφανειακό συναίσθημα, αλλά ειρήνη μέσα στη θύελλα. Όπως η καρδιά του παιδιού που κοιμάται ήσυχο στα χέρια του πατέρα του, ακόμη κι αν έξω βρέχει.<br />Όλοι κάποτε θα νιώσουμε την εγκατάλειψη. Ο φίλος που δεν σε κατάλαβε, η οικογένεια που δεν σε στήριξε, η κοινωνία που σε ξέχασε. Μα εκείνη τη στιγμή πρέπει να θυμηθείς, ο Θεός δεν εγκαταλείπει ποτέ. Ο Χριστός είπε, «Εγώ είμαι μεθ΄ υμών πάσας τας ημέρας». Δεν είπε όταν όλα πάνε καλά, αλλά πάσας τας ημέρας, και στις σκοτεινές. Ο Άγιος Ιωάννης τόνιζε πως ο Θεός βρίσκεται πλησιέστερα όταν όλοι οι άνθρωποι απομακρυνθούν. Γιατί τότε μόνο αφήνεις χώρο στην καρδιά σου για να τον νιώσεις. Όσο γεμίζουμε με ανθρώπινες παρηγοριές, δεν μπορούμε να καταλάβουμε την Θεϊκή. Ο Θεός δεν χρειάζεται πλήθη για να σε στηρίξει, χρειάζεται μόνο να του πεις «Ναι» μέσα στη θλίψη σου. Και τότε θα ανακαλύψεις ότι Εκείνος ήταν πάντοτε δίπλα σου, απλώς περίμενε να τον δεις.<br />Μπορεί να χάσεις πολλά στη ζωή. Χρήματα, υγεία, ανθρώπους. Μην χάσεις όμως την ελπίδα γιατί η ελπίδα είναι το σχοινί που σε κρατά ενωμένο με το Θεό. Ο Άγιος Ιωάννης έλεγε πως η ελπίδα στον Θεό είναι η πνοή της ψυχής. Όσο την κρατάς, δεν θα πεθάνεις πνευματικά. Και η ελπίδα δεν είναι αίσθημα, είναι πίστη στην αγάπη του. Όταν δεν βλέπεις φως, μην πεις δεν υπάρχει, πες, δεν το βλέπω ακόμη, γιατί το φως του Θεού δεν έρχεται πάντα με λάμψη, αλλά με ειρήνη, και η ειρήνη του μπορεί να φωτίσει ακόμη και τη νύχτα της θλίψης σου. Μην αφήσεις τη θλίψη να σε πείσει πως είσαι μόνος. Η μοναξιά είναι ψευδαίσθηση.<br />Ο Θεός είναι πάντοτε κοντά σε εκείνον που τον φωνάζει. Όταν νομίζεις πως σε εγκατέλειψαν όλοι, ο ίδιος Ιωάννης της Κρονστάνδης που γνώρισε βαθιά τη δύναμη του πόνου και της προσευχής, μας διδάσκει ότι η θλίψη είναι δρόμος προς τη χάρη όχι απόδειξη απουσίας. Μάθε λοιπόν να βλέπεις μέσα στη δοκιμασία το άγγιγμα του Θεού. Να δέχεσαι τον πόνο ως ευκαιρία να τον γνωρίσεις πιο προσωπικά. Και τότε η ψυχή σου όσο κι αν πληγωθεί θα γίνει τόπος Θείας Γραφής. Γιατί εκεί όπου πόνεσες εκεί θα σε αγιάσει ο Θεός.</span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="font-size: medium;"><span style="background-color: white; color: #040404; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: right; text-justify: inter-ideograph;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="color: #2b00fe; font-size: medium;"><span style="background-color: white; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><a href="https://www.youtube.com/watch?v=8GZoC9W_4pQ" target="_blank"><b>ΠΗΓΗ</b></a></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif""><span style="color: #040404;"><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="color: #990000;"><br /></span></b></span></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="color: #990000;">ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΑΡΧΕΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ</span></b></span></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"></p><p class="MsoNormal" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"></span></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"></p><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span face=""Segoe UI","sans-serif""><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; text-align: center;"><b><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="color: #990000;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">''ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''</span></span></b></p></div><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;"><span face=""Segoe UI", "sans-serif""> <br /> <!--[if !supportLineBreakNewLine]--><br /> <!--[endif]--><span style="font-size: 11pt;"><o:p></o:p></span></span></p><p class="Heading1" style="line-height: 123%; mso-line-break-override: restrictions; mso-outline-level: body-text; punctuation-wrap: simple; text-align: justify; text-justify: inter-ideograph;"> <!--[endif]--><span face=""Segoe UI", "sans-serif"" style="font-size: 12pt; line-height: 123%;"><o:p></o:p></span></p> <p></p>

Μην αφήσεις τη θλίψη να σε πείσει πως είσαι μόνος - Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης

Όταν η ψυχή σκοτεινιάζει υπάρχουν ώρες που ο άνθρωπος νιώθει πως όλα γύρω του έχουν σβήσει. Ο ουρανός φαίνεται κλειστός, οι άνθρωποι απόμακρ...

Read more »

Μητροπολίτης Βενιαμίν της Πετρούπολης (3ο μέρος)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiBAhmIcZOG_maZgEI2uaui3Q0fUKY4rZOiMjENpFFK6zTU1-WKygHZhZNK9sPro73ARvAJebT_2YzGVhW1BXu-GLSPP3Tl6TkxID8XBTJddReXP9cI6LXhEIFGzpP3XoLSkZb-eT14QbDhvgVaExAfxq95cSolLtUEbVFFrF4rb2A3JcPRmio5tBzV/s664/416146.b.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="664" data-original-width="550" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiBAhmIcZOG_maZgEI2uaui3Q0fUKY4rZOiMjENpFFK6zTU1-WKygHZhZNK9sPro73ARvAJebT_2YzGVhW1BXu-GLSPP3Tl6TkxID8XBTJddReXP9cI6LXhEIFGzpP3XoLSkZb-eT14QbDhvgVaExAfxq95cSolLtUEbVFFrF4rb2A3JcPRmio5tBzV/w530-h640/416146.b.jpg" width="530" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span face="Arial, sans-serif" style="background-color: white; color: #555555; font-size: 12px; font-style: italic; white-space: pre-wrap;">Εικόνα του Ιερομάρτυρος Βενιαμίν, Μητροπολίτη Πετρουπόλεως. Έχει φιλοτεχνηθεί για την 100η επέτειο της δίκης της Πετρούπολης το 1922. Φωτογραφία από την ιστοσελίδα της Μητρόπολης Αγίας Πετρούπολης</span></div> <br /><p></p><p></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><span style="color: #090909; font-size: medium;">Η κυβέρνηση δεν έχασε χρόνο για να προετοιμάσει την υπόθεση. Θα διεξήγαγε απλώς μια δίκη-παρωδία, η οποία θα τελείωνε γρήγορα και σύμφωνα με ένα προκαθορισμένο σενάριο — το αποτέλεσμα, όπως πάντα, θα ήταν ευνοϊκό για τη σοβιετική εξουσία. Η λέξη «υπεράσπιση» δεν είχε κανένα νόημα· ήταν απλώς μια κενή κοροϊδία, γιατί υπήρχε — και υπάρχει — μόνο «κατηγορία».<br />Όταν ο εισαγγελέας ολοκλήρωσε την αγόρευσή του και ανέφερε το κατηγορητήριό του, δεν μπορούσε κανείς να καταλάβει τίποτε άλλο παρά μόνο ότι ζητούσε «δεκαέξι κεφάλια». Μια ομάδα ανθρώπων στην αίθουσα του δικαστηρίου, τοποθετημένων εκεί επί τούτου, ενισχυμένων από μερικές εκατοντάδες στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού, απάντησε με δυνατά χειροκροτήματα. (Μέλη του Κόκκινου Στρατού με τους διοικητές τους κατείχαν τον εξώστη).<br />Έπειτα δόθηκε ο λόγος στον συνήγορο υπεράσπισης, τον Γκούροβιτς. Στην αρχή της αγόρευσής του, ο Γκούροβιτς επισήμανε ότι η κατηγορούσα αρχή προσπαθούσε να δικαιολογήσει την κατηγορία με ιστορικά και πολιτικά επιχειρήματα, θέματα που δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με τη δίκη. Τόνισε ότι η κατηγορία συνδέθηκε αυθαίρετα με κάθε είδους πρωτόκολλα και γραφειοκρατικές διαδικασίες, με γεγονότα και χρονικές περιόδους που δεν είχαν καμία κοινή βάση με την υπόθεση. Κατόπιν ο Γκούροβιτς ανέπτυξε λεπτομερώς τα αίτια και την ιστορία της προελεύσεως της δίκης.<br />Επεσήμανε ότι ο Μητροπολίτης Βενιαμίν, κατά τις κρίσιμες ώρες της ανακρίσεως, δεν δείλιασε καθόλου στη στάση του. «Μπορείτε να καταστρέψετε τον Μητροπολίτη», είπε ο Γκούροβιτς, «αλλά δεν έχετε δύναμη να καταστρέψετε τη πνευματική του ισχύ, ούτε τη γενναιότητα και το ύψος των σκέψεων και των πράξεών του».<br />Κλείνοντας την αγόρευσή του, ο Γκούροβιτς είπε: «Πώς θα τελειώσει αυτή η δίκη, και τι θα πει η Ιστορία γι’ αυτήν; Η ιστορία θα καταγράψει ότι, την άνοιξη του 1922, ανεκτίμητοι θησαυροί αφαιρέθηκαν από τις εκκλησίες της Πετρούπολης από τους Σοβιετικούς· ότι, σύμφωνα με τις σοβιετικές αναφορές, όλα έγιναν χωρίς σοβαρές αντιδράσεις ή δημόσια διαμαρτυρία. Θα προσθέσει όμως η ιστορία ότι, παρά ταύτα, οι σοβιετικές αρχές —προς αγανάκτηση ολόκληρου του πολιτισμένου κόσμου— θεώρησαν ακόμη αναγκαίο να παρατάξουν τον Μητροπολίτη και άλλους ενώπιον του εκτελεστικού αποσπάσματος;».<br />«Δε σας ζητώ τίποτα, ξέρω ότι οι εκκλήσεις είναι μάταιες. Για εσάς πρωτεύουν μόνο τα πολιτικά ζητήματα και όλες οι αποφάσεις πρέπει να ευνοούν την πολιτική σας. Κάθε εμπόδιο πρέπει να αφαιρείται αδυσώπητα. Θα τολμήσετε να εφαρμόσετε μια τέτοια διαδικασία σε αυτή την υπόθεση, μια υπόθεση εξαιρετικής σημασίας για εμάς; Θα τολμήσετε να παραδεχτείτε σε όλον τον κόσμο ότι αυτή η «δικαστική δίκη» δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια παρωδία;».<br />«Σε κάθε περίπτωση, μην κάνετε τον Μητροπολίτη μάρτυρα, σας παρακαλώ. Οι μάζες τον σεβονται, και αν τον σκοτώσετε για την πίστη του και την αφοσίωσή του στο λαό, τότε θα γίνει πολύ πιο επικίνδυνος για την σοβιετική εξουσία. Ο αμετάβλητος νόμος της Ιστορίας πρέπει να σας είναι μάθημα. Θυμηθείτε ότι η αληθινή πίστη τρέφεται και δυναμώνει με το αίμα των μαρτύρων. Θα ρισκάρετε να προσφέρετε ακόμη περισσότερους μάρτυρες στον ανήσυχο λαό;»<br />Πριν από την αγόρευσή του, ο συνήγορος υπεράσπισης είχε προειδοποιήσει το κοινό να παραμείνει ήρεμο και να συγκρατήσει τα συναισθήματά του, τόσο για το καλό των κατηγορουμένων όσο και για το δικό του, επειδή το κοινό μπορούσε επίσης να υποστεί τιμωρία. Παρ’ όλα αυτά, στο τέλος της αγόρευσης ακολούθησε θύελλα χειροκροτημάτων, που διήρκεσε για αρκετή ώρα. Το δικαστήριο, εξαιρετικά δυσαρεστημένο, προσπάθησε «να λάβει μέτρα», αλλά συνέβη κάτι απρόσμενο, πολλοί κομμουνιστές, που καταλάμβαναν μεγάλο μέρος της αίθουσας, συμμετείχαν τις επευφημίες. (Αυτό εξηγήθηκε από το γεγονός ότι πολλοί «κομμουνιστές από τον λαό» δεν ενέκριναν τη δίκη).<br />Οι συζητήσεις έληξαν, και ο τελευταίος λόγος δόθηκε στους κατηγορουμένους. Στους στενογράφους δεν επετράπη να καταγράψουν τα λόγια των κατηγορουμένων, διότι οι κομμουνιστές δεν ήθελαν να διασωθούν οι τελευταίες λέξεις των καταδικασμένων, μήπως και ο λαός αναπαραστήσει αργότερα την τραγική εκείνη στιγμή.<br data-end="303" data-start="300" />Ο Μητροπολίτης Βενιαμίν σηκώθηκε αργά από τη θέση του· το ψηλό του ανάστημα διαγραφόταν καθαρά μέσα στο φως. Σιωπή βασίλευε μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου.<br />Ο Μητροπολίτης εξέφρασε πρώτα τη λύπη του επειδή τον αποκάλεσαν «εχθρό του λαού». «Είμαι αληθινός υιός του λαού μου», είπε. «Αγαπώ, και πάντοτε αγάπησα, τον λαό. Όλη μου τη ζωή την αφιέρωσα σ’ αυτόν και αισθανόμουν ευτυχής βλέποντας ότι κι εκείνος —εννοώ τον απλό λαό— μου ανταπέδιδε την ίδια αγάπη. Ήταν ο ρωσικός λαός που με ανύψωσε στη μεγάλη θέση που κατέχω μέσα στην Εκκλησία της Ρωσίας».<br />Αυτό ήταν όλο ό,τι είχε να πει για τον εαυτό του. Το υπόλοιπο της ομιλίας του αφορούσε εξηγήσεις και σκέψεις υπέρ της υπεράσπισης των άλλων. Αναφερόμενος σε ορισμένα έγγραφα και άλλα γεγονότα, έδειξε εξαιρετική μνήμη, λογική και ψυχραιμία.<br />Μια σεβαστή σιωπή ακολούθησε τα καταληκτικά λόγια της ομιλίας του Μητροπολίτη, ώσπου ο πρόεδρος του δικαστηρίου το διέκοψε. Απευθύνθηκε τότε προς τον Μητροπολίτη με πιο ήπιο τόνο απ’ ό,τι πριν, σαν να είχε και ο ίδιος συγκινηθεί από τη δύναμη της ψυχής του κατηγορουμένου. «Όλον αυτόν τον καιρό», είπε, «μιλούσατε για τους άλλους· το δικαστήριο θα ήθελε να ακούσει κάτι και για εσάς τον ίδιο».<br />Ο Μητροπολίτης, που είχε καθίσει, σηκώθηκε, κοίταξε τον πρόεδρο του δικαστηρίου με απορία και ρώτησε με χαμηλή, καθαρή φωνή: «Για τον εαυτό μου; Μα τι άλλο μπορώ να σας πω για τον εαυτό μου; Ίσως ένα ακόμη πράγμα· ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η απόφασή σας, όποια κι αν είναι η καταδίκη μου —ζωή ή θάνατος— θα υψώσω ευλαβικά τα μάτια μου προς τον Θεό, θα σταυροκοπηθώ και θα πω: “Δόξα Σοι, Κύριε· δόξα Σοι για όλα.”». Και αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του Μητροπολίτη Βενιαμίν. Στο σημείο αυτό το δικαστήριο κήρυξε διακοπή.<br />Ένας άλλος κατηγορούμενος, ο Αρχιμανδρίτης Σέργιος, προκάλεσε βαθιά εντύπωση στον λαό. Περιέγραψε τη ζωή του ασκητή μοναχού και τόνισε ότι, αποκηρύσσοντας τον κόσμο με τις μέριμνες και τις απολαύσεις του, και αφιερώνοντας τον εαυτό του στη θεία μελέτη και την προσευχή, διατηρούσε μόνο έναν αμυδρό δεσμό με τον έξω κόσμο. «Μπορεί, άραγε», ρώτησε, «το δικαστήριό σας να νομίζει ότι, κόβοντας το αδύναμο νήμα που με συνδέει με τη ζωή, θα με φοβίσει; Κάντε το έργο σας! Εγώ σας λυπάμαι και προσεύχομαι για σας».<br />Στις 9 το βράδυ της 5ης Ιουλίου, το δικαστήριο εμφανίστηκε από την αίθουσα συνεδριάσεων και ο πρόεδρος ανακοίνωσε την ακόλουθη απόφαση: δέκα άτομα, συμπεριλαμβανομένου του Μητροπολίτη, καταδικάστηκαν σε εκτέλεση με πυροβολισμούς. Κανείς δεν εξέφρασε έκπληξη, και το «Κόκκινο» μπαλκόνι επευφήμησε την απόφαση.<br />Ακολούθησαν μακριές και κουραστικές ημέρες. Οι δικηγόροι ασχολούνταν με εφέσεις, ταξίδια στη Μόσχα και την υποβολή αιτήσεων για χάρη στο Κεντρικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Τη Δευτέρα, 14 Αυγούστου 1922, όσοι εμφανίζονταν τακτικά στις φυλακές με τα συνήθη πακέτα τροφίμων για τους καταδικασμένους, ενημερώθηκαν ότι οι κρατούμενοι είχαν σταλεί στη Μόσχα. Γνωρίζοντας τη σοβιετική ορολογία, κατάλαβαν πολύ καλά το τρομακτικό νόημα αυτών των λέξεων. Στην πραγματικότητα, οι κρατούμενοι είχαν βγει από τη φυλακή και εκτελέστηκαν σε απόσταση μόλις λίγων μιλίων από την Πετρούπολη.<br />Πριν από την εκτέλεση τους ξύρισαν και τους έντυσαν με κουρέλια, ώστε η ομάδα εκτελεστών να μην γνωρίζει ότι επρόκειτο να εκτελέσει κληρικούς. Ο πατήρ Σέργιος προσευχήθηκε δυνατά: «Κύριε, συγχώρεσέ τους, διότι δεν ξέρουν τι κάνουν». Ο Κοβσάροφ χλεύασε και γέλασε με τους εκτελεστές. Ο Νοβίτσκι έκλαψε, σκεπτόμενος την ορφανή νεαρή κόρη του, και ζήτησε να της δοθεί το ασημένιο ρολόι του και μια τούφα γκρίζων μαλλιών ως τελευταίο δώρο. Ο Μητροπολίτης Βενιαμίν προχώρησε προς τον θάνατο με ηρεμία, ψιθυρίζοντας μια προσευχή και σημειώνοντας τον σταυρό του. Έτσι πέθαναν αυτοί οι άνδρες.<br />Για μεγάλο χρονικό διάστημα ο πληθυσμός αρνιόταν να πιστέψει ότι ο Μητροπολίτης Βενιαμίν είχε πεθάνει. Ανεπτύχθησαν διάφορες ιστορίες. Υποστηριζόταν ότι ο Μητροπολίτης είχε φυλακιστεί σε κάποιο απομακρυσμένο, μυστικό μέρος. Οι φήμες ενισχύονταν από το γεγονός ότι δεν είχε δοθεί καμία επίσημη πληροφορία για τις εκτελέσεις. Στο μυαλό πολλών, ο Μητροπολίτης ζούσε ακόμα, και η εικόνα του φώτιζε τις καρδιές τους, όπως και η αγαπημένη μνήμη του ζει μέχρι σήμερα.<o:p></o:p></span></span></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><span style="color: #090909; font-size: medium;"><br /></span></span></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; text-align: center;"><b style="text-align: right;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica;"><span style="font-size: 12px;">                                                     </span><span style="font-size: medium;">ΠΗΓΗ: ''Oι Νέοι Μάρτυρες της Ρωσίας'', Μόντρεαλ 1972</span></span></b></p><div><b style="text-align: right;"><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica;"><br /></span></b></div><p style="text-align: justify;"><span face=""Segoe UI","sans-serif""><br /></span></p><p style="text-align: justify;"><span face=""Segoe UI","sans-serif""><br /></span></p> <p style="text-align: justify;"><span face=""Segoe UI","sans-serif""><o:p> </o:p></span></p> <p style="text-align: justify;"><o:p><span face="Segoe UI, sans-serif">                                                          </span><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">     </span></o:p><b style="background-color: white; color: red; text-align: center;"><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></b></p><p></p><p style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/blog-post_15.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Μητροπολίτης Βλαδίμηρος του Κιέβου και Γαλικίας</span></span></b></a></p><p style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/blog-post_16.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Μητροπολίτης Βενιαμίν της Πετρούπολης</span></span></b></a></p><p style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/2_19.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">Μητροπολίτης Βενιαμίν της Πετρούπολης (2ο μέρος)</span></b></a></p>

Μητροπολίτης Βενιαμίν της Πετρούπολης (3ο μέρος)

Εικόνα του Ιερομάρτυρος Βενιαμίν, Μητροπολίτη Πετρουπόλεως. Έχει φιλοτεχνηθεί για την 100η επέτειο της δίκης της Πετρούπολης το 1922. Φωτογρ...

Read more »

Από τον σταυρό στον ουρανό με τα διαμάντια Χριστιανικοί συμβολισμοί στα έργα του Τσέχοφ

<p> </p><div class="block-doc__above" style="background-color: white; border: 0px; font-family: Georgia, "Times New Roman", serif; font-size: 18px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; line-height: inherit; margin: 0px 0px 26px; padding: 0px; text-align: right; vertical-align: baseline;"><p class="block-doc__author" style="border: 0px; clear: both; font-family: inherit; font-size: 1em; font-stretch: inherit; font-style: italic; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: 1.4; margin: 0px 0px 26px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><a href="https://gr.pravoslavie.ru/173361.html" style="border: 0px; color: #007c5b; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; text-decoration-line: none; vertical-align: baseline;">Τατιάνα Μεντβέντεβα</a></p></div><article style="background-color: white; border: 0px; font-family: Georgia, "Times New Roman", serif; font-size: 18px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; line-height: inherit; margin: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><p class="os" data-enum="p1" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; text-align: center; vertical-align: baseline;"><span class="content_image center link zoom" data-href="https://pravoslavie.ru/sas/image/104762/476286.b.jpg?mtime=1760685941" data-id="0" style="border: 0px; color: #555555; cursor: pointer; display: block; font-family: inherit; font-size: 14px; font-stretch: inherit; font-style: italic; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: inherit; margin: 0px auto; padding: 0px; vertical-align: baseline; width: 700px;" title="Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχοφ"><img alt="Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχοφ" src="https://pravoslavie.ru/sas/image/104762/476286.p.jpg?mtime=1760685941" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;" /><span class="content_image_text" style="border: 0px; display: block; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12px; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; line-height: 1.4; margin: 0px; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχοφ</span></span></p><p class="os" data-enum="p2" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Η αγάπη χωρίς ανταπόκριση, η ανίατη ασθένεια, η εξάντληση από την εργασία, η πτώχευση των αρχών της ζωής. Αυτά τα θέματα αγγίζει ο Τσέχοφ στα καλύτερα έργα του. Ο συγγραφέας συμπάσχει με τον άνθρωπο που υποφέρει. Αυτό αποδίδει στα διηγήματά του, στις ιστορίες και στα θεατρικά του μία διαπεραστική νότα, η οποία ενισχύεται από το γεγονός ότι οι ήρωες του Τσέχοφ αισθάνονται έντονα την παροδικότητα της ζωής, την αδυναμία όλων των γήινων πραγμάτων, τη μελαγχολία της ανυπαρξίας.</p><p class="os" data-enum="p3" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ας πούμε, ο μικρός Γιεγκόρουσκα, βασικός ήρωας του διηγήματος «Στέπα», εγκαταλείπει το σπίτι του για να φοιτήσει στο Γυμνάσιο. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού συναντά στη στέπα ένα ξύλινο στραβό σταυρό κάτω από τον τάφο ενός δολοφονημένου εμπόρου.</p><p class="os" data-enum="p4" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">«Σε έναν μοναχικό τάφο υπάρχει κάτι λυπηρό, ονειρικό και σε μεγάλο βαθμό ποιητικό…Μπορείς να ακούσεις πώς σωπαίνει και σε αυτή τη σιωπή να αισθανθείς την παρουσία της ψυχής του άγνωστου ανθρώπου, που κείτεται κάτω απ’ τον σταυρό…» γράφει ο Τσέχοφ στη νουβέλα «Στέπα»</p><p class="os" data-enum="p5" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Το θέμα της αδυναμίας όλων των γήινων πραγμάτων εμφανίζεται και στο διήγημα «Ιώνιτς», όπου ο δόκτωρ Στάρτσεφ βρίσκεται τη νύχτα στο νεκροταφείο, όπου τον κάλεσε σε συνάντηση μία κοπέλα, την οποία αγαπούσε χωρίς ανταπόκριση: «Ο Στάρτσεφ μπήκε από την πύλη και το πρώτο που είδε ήταν λευκοί σταυροί και αγάλματα και από τις δύο πλευρές της μεγάλης αλέας και μαύρες σκιές από αυτά και από τις λεύκες…»</p><blockquote style="background: url("/media/pics/doc_citation.png") left 20px no-repeat; border-bottom-color: rgb(218, 221, 224); border-bottom-style: solid; border-image: initial; border-left-color: initial; border-left-style: initial; border-right-color: initial; border-right-style: initial; border-top-color: rgb(218, 221, 224); border-top-style: solid; border-width: 1px 0px; float: right; font-family: inherit; font-size: 1em; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; font-weight: bold; line-height: 1.5em; margin: 2em 0px 2em 2em; padding: 1.5em 0px 1.5em 2em; quotes: none; text-align: left; vertical-align: baseline; width: 310px;"><p class="os" data-enum="p6" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ο συγγραφέας απεικόνιζε την πραγματικότητα της εποχής του και τη νοοτροπία της διανόησης, όπου συνδέονται η ορθόδοξη ανατροφή, η πίστη στην επιστήμη και η πρόοδος</p></blockquote><p class="os" data-enum="p7" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ο ήρωας περπατά μέσα στη νύχτα στο νεκροταφείο και αισθάνεται σε κάθε τάφο την παρουσία ενός μυστηρίου που «υπόσχεται μια ζωή ήσυχη, υπέροχη, αιώνια». Και ταυτόχρονα τον πιάνει μια «αμυδρή μελαγχολία για την ανυπαρξία»</p><p class="os" data-enum="p8" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Η κοσμοθεωρία του Τσέχοφ, ο οποίος ομολόγησε ότι ήθελε να είναι μόνο ένας «ελεύθερος καλλιτέχνης», ξεφεύγει από σαφείς ορισμούς. Ο συγγραφέας απεικόνιζε την πραγματικότητα της εποχής του και τη νοοτροπία της διανόησης, όπου συνδέονται η ορθόδοξη ανατροφή, η πίστη στην επιστήμη και η πρόοδος. Παρά την τόση ποικιλία ιδεών, πολλά έργα του Τσέχοφ εκφράζουν μια χριστιανική ματιά στον κόσμο.</p><p class="os" data-enum="p9" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; text-align: center; vertical-align: baseline;"><span class="content_image center link zoom" data-href="https://pravoslavie.ru/sas/image/104762/476287.b.jpg?mtime=1760685945" data-id="1" style="border: 0px; color: #555555; cursor: pointer; display: block; font-family: inherit; font-size: 14px; font-stretch: inherit; font-style: italic; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: inherit; margin: 0px auto; padding: 0px; vertical-align: baseline; width: 700px;" title="Ο Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχοφ στην Κριμαία"><img alt="Ο Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχοφ στην Κριμαία" src="https://pravoslavie.ru/sas/image/104762/476287.p.jpg?mtime=1760685945" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;" /><span class="content_image_text" style="border: 0px; display: block; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12px; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; line-height: 1.4; margin: 0px; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">Ο Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχοφ στην Κριμαία</span></span></p><p class="os" data-enum="p10" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Έτσι, ο βασικός ήρωας της νουβέλας «Ιστορία ενός ανώνυμου ανθρώπου», ένας τρομοκράτης, που ήταν απογοητευμένος από την επαναστατική δραστηριότητα, γράφει ένα γράμμα, στο οποίο συλλογίζεται τη μεταμορφωτική δύναμη της μετάνοιας: «Ο ληστής, που κρεμόταν στον σταυρό, κατάφερε να ανακτήσει τη χαρά της ζωής και μια τολμηρή, εφικτή ελπίδα, παρόλο που ίσως δεν του απέμενε να ζήσει πάνω από δυο ώρες.»</p><p class="os" data-enum="p11" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Και προσθέτει: «θέλουμε η ζωή μας να ήταν ιερή, υψηλή και επίσημη όπως τα θησαυροφυλάκια του ουρανού» Ο πρώην επαναστάτης όχι μόνο σκέφτεται χριστιανικά, αλλά πράττει κιόλας: εκδηλώνοντας τις πιο ευγενείς ποιότητες, φροντίζει το ορφανό κορίτσι. Ταυτόχρονα ο ήρωας φέρει τον σταυρό της ανίατης ασθένειας που ξεθωριάζει από την χρήση.</p><p class="os" data-enum="p12" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ο Τσέχοφ είχε επίσης τον δικό του σταυρό στη ζωή, τον σταυρό της εξασθένισης της υγείας λόγω της φυματίωσης. Η αιμόπτυση εμφανίστηκε ήδη από νεαρή ηλικία, αφού τελείωσε το πανεπιστήμιο, ενώ το πρώτο σοβαρό κρούσμα συνέβη το 1896. Ο συγγραφέας πήγε στην κλινική και άκουσε τη διάγνωση, η οποία ακουγόταν σαν καταδίκη.</p><p class="os" data-enum="p13" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Τα υπόλοιπα οχτώ χρόνια ο Τσέχοφ έζησε εξαιρετικά έντονα. Συνεργαζόταν με το θέατρο ΜΧΤ, όπου τα θεατρικά του ενσαρκώνονταν με επιτυχία στη σκηνή, έχτισε σπίτι στη Γιάλτα, ταξίδευε στην Ευρώπη, παντρεύτηκε την ηθοποιό Όλγα Κνίπερ, με την οποία αργότερα βρήκε την οικογενειακή ευτυχία, που αποτελείτο από χαρούμενες συναντήσεις, επώδυνους χωρισμούς και γράμματα γεμάτα τρυφερότητα.</p><p class="os" data-enum="p14" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><span class="content_image left link zoom" data-href="https://pravoslavie.ru/sas/image/104762/476288.b.jpg?mtime=1760685949" data-id="2" style="border: 0px; color: #555555; cursor: pointer; display: block; float: left; font-family: inherit; font-size: 14px; font-stretch: inherit; font-style: italic; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: inherit; margin: 0px 2em 2em 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline; width: 300px;" title="Ο ναός της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού στο Τσίστι Βράζεκ"><img alt="Ο ναός της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού στο Τσίστι Βράζεκ" src="https://pravoslavie.ru/sas/image/104762/476288.p.jpg?mtime=1760685949" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;" /><span class="content_image_text" style="border: 0px; display: block; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12px; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; line-height: 1.4; margin: 0px; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; text-align: center; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">Ο ναός της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού στο Τσίστι Βράζεκ</span></span>Είναι ενδιαφέρον ότι ο γάμος του Αντόν Τσέχοφ και της Όλγας Κνίπερ τελέστηκε στον ναό της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού στο Τσίστι Βράζεκ. (Μόσχα). Όποιος πηγαίνει σήμερα εκεί, βλέπει στην αυλή κοντά στον ναό, κιόσκια αφιερωμένα στον Τσέχοφ και την Κνίπερ, την ιστορία αγάπης, με φωτογραφίες και τσιτάτα από την αλληλογραφία τους.</p><p class="os" data-enum="p15" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Λόγω της φυματίωσης, ο Τσέχοφ -κατά τη σύσταση των γιατρών- έπρεπε την περίοδο φθινοπώρου - χειμώνα να πηγαίνει να μένει στην Κριμαία. Στη Γιάλτα λαχταρούσε πολύ έντονα τη Μόσχα, την πνευματική και πολιτισμική ζωή της πόλης. Τα γράμματα της γυναίκας του ήταν μια διέξοδος. Η Όλγα Κνίπερ τού μιλούσε για τις πρόβες και τις πρεμιέρες, μοιραζόταν νέα, τον στήριζε, και ακόμη εξομολογείτο: «Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ, σε βαφτίζω στο σκοτάδι και τότε έτσι καθαρά βλέπω το πρόσωπό σου!»</p><p class="os" data-enum="p16" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Βέβαια, η ζωή μακριά από την αγαπημένη του σύζυγο, την οποία ο Τσέχοφ αποκαλούσε χαϊδευτικά περιστεράκι, ερωδιό, σκυλάκι, το άλλο μισό, γριούλα, αγαπητή, Κνιπούσα, δεν ήταν εύκολη. Εν μέρει ο συγγραφέας προφήτεψε αυτή τη μοίρα, όταν αστειεύτηκε σε ένα γράμμα προς τον Σουβόριν: «Δώστε μου μια σύζυγο, η οποία σαν το φεγγάρι, να εμφανίζεται στον ουρανό μου κάθε μέρα» Έτσι και έγινε.</p><p class="os" data-enum="p17" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Αξίζει να σημειωθεί ότι στα έργα του Τσέχοφ πολύ δύσκολα να βρεις διηγήματα, αφιερωμένα στην ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή. Οι ήρωές του είτε είναι μόνοι, είτε δυσκολεύονται στον γάμο, υποφέρουν από ψυχρά συναισθήματα, ζήλεια, συζυγική απιστία, και επίσης δεν μπορούν να ξεπεράσουν παιδικά τραύματα, που συνδέονται με δεσποτικούς γονείς. Όλα αυτά τα θέματα θίγονται στη νουβέλα «Τρία χρόνια», βασικός ήρωας της οποίας είναι ο κληρονόμος μιας πλούσιας δυναστείας εμπόρων, Αλεξέι Λάπτεφ. Λέει κιόλας στον αδερφό του: «Εσύ κι εγώ καλά θα κάνουμε να μην κάνουμε παιδιά». Το τέλος αυτού του έργου είναι ανοικτό. Ο Λάπτεφ με τη νεαρή σύζυγό του ωριμάζουν πνευματικά και αναλαμβάνουν την ευθύνη για τους αγαπημένους τους.</p><p class="os" data-enum="p18" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; text-align: center; vertical-align: baseline;"><span class="content_image center link zoom" data-href="https://pravoslavie.ru/sas/image/104762/476289.b.jpg?mtime=1760685953" data-id="3" style="border: 0px; color: #555555; cursor: pointer; display: block; font-family: inherit; font-size: 14px; font-stretch: inherit; font-style: italic; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: inherit; margin: 0px auto; padding: 0px; vertical-align: baseline; width: 700px;" title="Κιόσκι δίπλα στον ναό της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στο Τσίστι Βράζεκ, αφιερωμένο στον Τσέχοφ και την Κνίπερ"><img alt="Κιόσκι δίπλα στον ναό της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στο Τσίστι Βράζεκ, αφιερωμένο στον Τσέχοφ και την Κνίπερ" src="https://pravoslavie.ru/sas/image/104762/476289.p.jpg?mtime=1760685953" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;" /><span class="content_image_text" style="border: 0px; display: block; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12px; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; line-height: 1.4; margin: 0px; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">Κιόσκι δίπλα στον ναό της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στο Τσίστι Βράζεκ, αφιερωμένο στον Τσέχοφ και την Κνίπερ</span></span></p><p class="os" data-enum="p19" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Σε αυτή τη νουβέλα μπορούμε να παρατηρήσουμε μια ονομαστική κλήση από τη βιογραφία του συγγραφέα: Ο Τσέχοφ, γιος ενός χρεοκοπημένου εμπόρου, από τα φοιτητικά του χρόνια πραγματικά έγινε η κεφαλή της οικογένειάς του, αυτός τους έτρεφε και ήταν ο πυλώνας. Είχε να φροντίσει όχι μόνο τους γονείς και την αδερφή του, αλλά και τους μεγαλύτερους αδερφούς του, τον συγγραφέα Αλέξανδρο και τον ζωγράφο Νικόλαο.</p><p class="os" data-enum="p20" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">«Αυτοί και οι δύο αποδείχθηκαν ότι ήταν ο σταυρός του Αντόν Τσέχοφ με κάποιο τρόπο. Και οι δύο ήταν αλκοολικοί.» σημειώνει ο συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας Μπόρις Ζάιτσεφ στη βιογραφία «Τσέχοφ»</p><p class="os" data-enum="p21" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Στη νουβέλα «Τρία χρόνια» ο Τσέχοφ εξέφρασε με πολλούς τρόπους την «σκέψη του για την οικογένεια» Και εκεί υπάρχει μια ομοιότητα της δημιουργίας με τη μοίρα: ο γάμος του Τσέχοφ με την Κνίπερ διήρκεσε όλα και όλα τρία χρόνια. Αυτή η σύμπτωση είναι θλιβερή, επειδή στον εργένη Τσέχοφ άρεσε να είναι παντρεμένος, ήθελε να είχε ένα παιδί με την Κνίπερ. Όμως αυτά τα όνειρα δεν πραγματοποιήθηκαν. Η μετέπειτα οικογενειακή ευτυχία αποδείχθηκε απογοητευτικά σύντομη.</p><blockquote style="background: url("/media/pics/doc_citation.png") left 20px no-repeat; border-bottom-color: rgb(218, 221, 224); border-bottom-style: solid; border-image: initial; border-left-color: initial; border-left-style: initial; border-right-color: initial; border-right-style: initial; border-top-color: rgb(218, 221, 224); border-top-style: solid; border-width: 1px 0px; float: right; font-family: inherit; font-size: 1em; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; font-weight: bold; line-height: 1.5em; margin: 2em 0px 2em 2em; padding: 1.5em 0px 1.5em 2em; quotes: none; text-align: left; vertical-align: baseline; width: 310px;"><p class="os" data-enum="p22" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Η προσωπική άνεση και η ευημερία δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός για τον συγγραφέα</p></blockquote><p class="os" data-enum="p23" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ο Τσέχοφ έζησε σε μια σχετικά ήσυχη περίοδο της ρωσικής ιστορίας. Χωρίς μεγάλους πολέμους, επαναστάσεις και κοινωνικές αναταραχές. Ωστόσο για τον συγγραφέα, η προσωπική άνεση και η ευημερία δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός. Στα χρόνια της κακής συγκομιδής, συγκέντρωσε χρήματα για τους πεινασμένους και όταν ξέσπασε η χολέρα εργαζόταν ως αγροτικός γιατρός κατά τη διάρκεια της επιδημίας. Ο συγγραφέας δε φοβόταν να βυθιστεί στο επίκεντρο του ανθρώπινου πόνου, εξ ου και το ταξίδι του στη νήσο Σαχαλίνη. Ως αποτέλεσμα του ταξιδιού υπήρξε το ομώνυμο βιβλίο, το οποίο εφιστά την προσοχή στη δεινή κατάσταση των καταδίκων.</p><p class="os" data-enum="p24" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; text-align: center; vertical-align: baseline;"><span class="content_image center link zoom" data-href="https://pravoslavie.ru/sas/image/104762/476290.b.jpg?mtime=1760685958" data-id="4" style="border: 0px; color: #555555; cursor: pointer; display: block; font-family: inherit; font-size: 14px; font-stretch: inherit; font-style: italic; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: inherit; margin: 0px auto; padding: 0px; vertical-align: baseline; width: 700px;" title="Ο Α.Π Τσέχοφ στη Σαχαλίνη 1891-1893"><img alt="Ο Α.Π Τσέχοφ στη Σαχαλίνη 1891-1893" src="https://pravoslavie.ru/sas/image/104762/476290.p.jpg?mtime=1760685958" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;" /><span class="content_image_text" style="border: 0px; display: block; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12px; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; line-height: 1.4; margin: 0px; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">Ο Α.Π Τσέχοφ στη Σαχαλίνη 1891-1893</span></span></p><p class="os" data-enum="p25" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ένα εκπληκτικό γεγονός ήταν όταν τον Γενάρη του 1904 άρχισε ο ρωσο - ιαπωνικός πόλεμος και άρχισαν να φτάνουν απ’ το μέτωπο ανησυχητικά μηνύματα συναγερμού, ο Τσέχοφ ανησυχούσε βαθιά γι’ αυτά τα νέα και ακόμη, πήρε την εξής απόφαση: «Αν είμαι υγιής, τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο θα πάω στην Άπω Ανατολή, όχι σαν ανταποκριτής, αλλά ως γιατρός.» Και ο συγγραφέας έγραφε έτσι ενώ υπέφερε από αιμόπτυση, δύσπνοια, απώλεια βάρους. Οι γιατροί τον αποκαλούσαν ανάπηρο.</p><p class="os" data-enum="p26" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Δυστυχώς, η υγεία του επιδεινώθηκε ραγδαία. Έπειτα από συστάσεις των γιατρών, πήγε για θεραπεία στην Ευρώπη, στη μικρή πόλη Μπαντενβάιλερ. Εκεί, τη νύχτα της 15<sup style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px;">ης</sup> Ιουλίου 1904, αφού ήπιε ένα ποτήρι σαμπάνια και είπε στη σύζυγό του στα γερμανικά «Ich sterbe», ο Τσέχοφ ολοκλήρωσε το επίγειο ταξίδι του.</p><p class="os" data-enum="p27" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; text-align: center; vertical-align: baseline;"><span class="content_image center link zoom" data-href="https://pravoslavie.ru/sas/image/104762/476291.b.jpg?mtime=1760685963" data-id="5" style="border: 0px; color: #555555; cursor: pointer; display: block; font-family: inherit; font-size: 14px; font-stretch: inherit; font-style: italic; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: inherit; margin: 0px auto; padding: 0px; vertical-align: baseline; width: 700px;" title="Ο Α.Π Τσέχοφ και η Ο.Λ. Κνίπερ τον Μάιο του 1901"><img alt="Ο Α.Π Τσέχοφ και η Ο.Λ. Κνίπερ τον Μάιο του 1901" src="https://pravoslavie.ru/sas/image/104762/476291.p.jpg?mtime=1760685963" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;" /><span class="content_image_text" style="border: 0px; display: block; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12px; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; line-height: 1.4; margin: 0px; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">Ο Α.Π Τσέχοφ και η Ο.Λ. Κνίπερ τον Μάιο του 1901</span></span></p><p class="os" data-enum="p28" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ως συγγραφέας ο Τσέχοφ ήταν γεννημένος με ένα τυχερό αστέρι. Κυριολεκτικά ανέβηκε τη σκάλα της επιτυχίας. Από την κωμωδία και το βαριετέ, στη σοβαρή πρόζα και τη δραματουργία. Και ακόμη και η οδυνηρή αποτυχία του «Γλάρου» μετατράπηκε σε θεατρικό θρίαμβο. Ταυτόχρονα, ο ώριμος Τσέχοφ συχνά κατηγορήθηκε για έλλειψη «μεγάλων συγχορδιών». Αυτό ήταν δίκαιο, επειδή πολλά από τα εικονικά του έργα, όπως: «Βαρετή ιστορία», «Φωτιές», «Θάλαμος Νο 6», «Μαύρος μοναχός» είναι γεμάτα απαισιοδοξία και φαίνεται να λένε: όλοι θα πεθάνουν, όλοι θα ξεχαστούν, τίποτα δε θα μείνει. Ο Τσέχοφ είχε και μια λέξη «σήμα κατατεθέν» που εξέφραζε τη θλίψη και τη λαχτάρα «μελαγχολία». Σε αυτή την κατάσταση βλέπουμε τη Μάσα από τις «Τρεις αδερφές», και Ιβάνοφ από το ομώνυμο έργο. Αυτοί οι χαρακτήρες βασανίζονται από την ανία, την απουσία θέλησης, τη δυσαρέσκεια για τον εαυτό τους και για τους άλλους.</p><blockquote style="background: url("/media/pics/doc_citation.png") left 20px no-repeat; border-bottom-color: rgb(218, 221, 224); border-bottom-style: solid; border-image: initial; border-left-color: initial; border-left-style: initial; border-right-color: initial; border-right-style: initial; border-top-color: rgb(218, 221, 224); border-top-style: solid; border-width: 1px 0px; float: right; font-family: inherit; font-size: 1em; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; font-weight: bold; line-height: 1.5em; margin: 2em 0px 2em 2em; padding: 1.5em 0px 1.5em 2em; quotes: none; text-align: left; vertical-align: baseline; width: 310px;"><p class="os" data-enum="p29" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ευτυχώς μεταξύ των ηρώων του Τσέχοφ υπάρχουν και αυτοί που δεν έχουν μολυνθεί από τον σκεπτικισμό, αλλά εμπιστεύονται το Έλεος του Θεού, όσο και αν υπομένουν θλίψεις</p></blockquote><p class="os" data-enum="p30" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ευτυχώς μεταξύ των ηρώων του Τσέχοφ υπάρχουν και αυτοί που δεν έχουν μολυνθεί από τον σκεπτικισμό, αλλά εμπιστεύονται το Έλεος του Θεού, όσο και αν υπομένουν θλίψεις. Η ηρωίδα του «Γλάρου», η Νίνα, εγκαταλειμμένη από τον αγαπημένο της σύζυγο, και αφού έθαψε το παιδί της, λέει: «Να μπορείς να κουβαλάς τον σταυρό σου και να πιστεύεις!» Στο θεατρικό «Θείος Βάνιας», η Σόνια, κουρασμένη από την εξαντλητική δουλειά στο κτήμα, προφέρει λόγια, γεμάτα χριστιανική ελπίδα: «Θα ξεκουραστούμε! Θα ακούσουμε τους αγγέλους, θα δούμε ολόκληρο τον ουρανό σπαρμένο με διαμάντια.»</p><p class="os" data-enum="p31" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Ακόμη, με τι ζεστασιά είναι σχεδιασμένες οι εικόνες των κληρικών από τον Τσέχοφ, όπως ο πατήρ Χριστόφορος στη «Στέπα» και ο διάκονος Πομπέντοφ στη «Μονομαχία». Σε αυτούς τους χαρακτήρες υπάρχει ζωντανή πίστη, ακεραιότητα της φύσης, ενεργός αγάπη για τον πλησίον. Μια ορθόδοξη ματιά στον κόσμο εκφράζεται και στο διήγημα «Αρχιερέας» περί της διακονίας και του θανάτου της χάρης του Πέτρου. Σε αυτό το έργο υπάρχουν προθανάτιοι πόνοι και το πέρασμα της ψυχής στην αιωνιότητα, ο πόνος της απώλειας και η πασχαλινή χαρά.</p><p class="os" data-enum="p32" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; text-align: center; vertical-align: baseline;"><span class="content_image center link zoom" data-href="https://pravoslavie.ru/sas/image/104762/476292.b.jpg?mtime=1760685970" data-id="6" style="border: 0px; color: #555555; cursor: pointer; display: block; font-family: inherit; font-size: 14px; font-stretch: inherit; font-style: italic; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: inherit; margin: 0px auto; padding: 0px; vertical-align: baseline; width: 700px;" title="Ο Τσέχοφ στο νεκρικό κρεβάτι"><img alt="Ο Τσέχοφ στο νεκρικό κρεβάτι" src="https://pravoslavie.ru/sas/image/104762/476292.p.jpg?mtime=1760685970" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;" /><span class="content_image_text" style="border: 0px; display: block; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 12px; font-stretch: inherit; font-style: inherit; font-variant: inherit; line-height: 1.4; margin: 0px; overflow-wrap: break-word; padding: 0px; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">Ο Τσέχοφ στο νεκρικό κρεβάτι</span></span></p><p class="os" data-enum="p33" data-field=" paragraph" style="border: 0px; font: inherit; margin: 0px 0px 1em; padding: 0px; vertical-align: baseline;">Η σύζυγός του παρέδωσε ένα χριστιανικό υστερόγραφο στη μοίρα του συγγραφέα. Μετά τον θάνατο του Τσέχοφ, η Όλγα Κνίπερ για ένα διάστημα συνέχιζε να του γράφει γράμματα, κάτι σαν επικοινωνία με τον ουρανό. Αισθανόταν πολύ έντονα την παρουσία της ψυχής του: «Και όταν σου γράφω, μου φαίνεται ότι είσαι ζωντανός και κάπου περιμένεις το γράμμα μου. Αγαπημένε μου, γλυκέ μου, τρυφερέ μου, επίτρεψέ μου να σου πω τρυφερά, στοργικά λόγια, άφησέ με να κοιτάξω τα καλοσυνάτα, λαμπερά, στοργικά σου μάτια.»</p></article><div class="block-doc__under" style="background-color: white; border: 0px; font-family: Georgia, "Times New Roman", serif; font-size: 18px; font-stretch: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-numeric: inherit; line-height: inherit; margin: 0px 0px 26px; padding: 0px; text-align: right; vertical-align: baseline;"><p class="block-doc__author" style="border: 0px; clear: both; font-family: inherit; font-size: 1em; font-stretch: inherit; font-style: italic; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: 1.4; margin: 0px 0px 26px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><a href="https://gr.pravoslavie.ru/173361.html" style="border: 0px; color: #007c5b; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; text-decoration-line: none; vertical-align: baseline;">Τατιάνα Μεντβέντεβα</a><br />Μετάφραση: <a href="https://gr.pravoslavie.ru/148876.html" style="border: 0px; color: #007c5b; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; text-decoration-line: none; vertical-align: baseline;">Aργυρώ Γιαβροπούλου</a></p><p class="block-doc__source" style="border: 0px; font-family: inherit; font-size: 1em; font-stretch: inherit; font-style: italic; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: 1.4; margin: 0px 0px 26px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><a href="https://pravoslavie.ru/172865.html" style="border: 0px; color: #007c5b; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; text-decoration-line: none; vertical-align: baseline;" target="_blank">Pravoslavie.ru</a></p><p class="block-doc__date" style="border: 0px; clear: both; font-family: inherit; font-size: 1em; font-stretch: inherit; font-style: italic; font-variant: inherit; font-weight: inherit; line-height: 1.4; margin: 0px 0px 26px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">10/17/2025</p></div>

Από τον σταυρό στον ουρανό με τα διαμάντια Χριστιανικοί συμβολισμοί στα έργα του Τσέχοφ

  Τατιάνα Μεντβέντεβα Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχοφ Η αγάπη χωρίς ανταπόκριση, η ανίατη ασθένεια, η εξάντληση από την εργασία, η πτώχευση των αρχών...

Read more »

ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΜΙΑΝ ΑΝΑΣΑ Ο ΑΡΡΩΣΤΟΣ…

<p> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiKf0if6MtDOLdxo_4PxEqchQOF3iFSwxeGKw3Hpf244HWKQuyjyd0ISBjhUbBUVP6J-kYuFEAkTC6NGux8wIn6lSJ3PG_7Tw2B1QWC0MUvLKQkuSsPRE75Sd9MSziKVbE1nZ3mb3Bhx0S8eBClrvlRwVBtF2AeguJ_S6eqrBN55Tm-fm3oVsvq1MGsQFs/s750/%CE%B1-410.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="450" data-original-width="750" height="379" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiKf0if6MtDOLdxo_4PxEqchQOF3iFSwxeGKw3Hpf244HWKQuyjyd0ISBjhUbBUVP6J-kYuFEAkTC6NGux8wIn6lSJ3PG_7Tw2B1QWC0MUvLKQkuSsPRE75Sd9MSziKVbE1nZ3mb3Bhx0S8eBClrvlRwVBtF2AeguJ_S6eqrBN55Tm-fm3oVsvq1MGsQFs/w631-h379/%CE%B1-410.jpg" width="631" /></a></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;">«<i>Είπε ο όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης: “Όταν υπέφερα απ’ το πρώτο εγκεφαλικό, ήρθε ένας γιατρός από το Σωτηρία. Μου είπε: </i></span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><i><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;">- Γέροντα, και τα μάτια σου και το χέρι σου θα επανέλθουν. </span></i></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><i><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;">Μεγάλη παρηγοριά μου έδωσε. Η αγάπη δεν εκδηλώνεται μόνο με το να δώσεις χρήματα. Πες στον άρρωστο έναν λόγο παρηγορητικό, να πάρει μιαν ανάσα…”</span></i><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;">» (Από το βιβλίο του Μητρ. Αργολίδος Νεκταρίου, «Θα ’μαστε μαζί», Συντροφιά με τον άγιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη).</span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;">Ο μεγάλος σύγχρονος όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης, που και μόνο η μορφή και τα μάτια του προκαλούσαν ελέγχους συνειδήσεως και διάθεση μετανοίας, θίγει με τον προσωπικό και βιωματικό αυτόν λόγο του ένα πολύ κρίσιμο θέμα, που άπτεται της σχέσεως ιατρού και ασθενούς. Κι αξίζει ιδιαιτέρως να προσεχτούν τα λόγια του, διότι επρόκειτο περί ανθρώπου με ασυνήθιστη ευαισθησία στον πόνο και τη θλίψη, αφού όλη τη ζωή του σχεδόν την πέρασε μέσα στις δοκιμασίες, τον πόνο και τα βάσανα, με κατά καιρούς διαστήματα μεγάλης επισκέψεως του Θεού διά παρηγορίας και παρακλήσεως, ή καλύτερα: ζούσε την παρηγορία και την παράκληση της Χάρης του Θεού μέσα από τις θλίψεις αυτές. Γράφει εν προκειμένω ο γνωστός σοφός και άγιος Γέροντας, Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος, που ευλογήθηκε από τον Κύριο να γνωρίσει και να συναναστραφεί επί πολλά χρόνια τον όσιο Κατουνακιώτη: «<i>Πέρασε ο Γέροντας πολλές αρρώστιες και ταλαιπωρίες, ήταν συνεχώς στο κρεβάτι. Ήταν το 1976, που τον γνώρισα. Αλλά συνήθως ήτανε στο κρεβάτι, έτσι τον θυμάμαι. Μια φορά, μάλιστα, τον έπιασε απελπισία. Μου είπε: - Τόσα χρόνια στο κρεβάτι… Άμα σηκωθώ να κάνω ένα βήμα, ανοίγουν συνέχεια πληγές. Όταν με πλησίασε το πνεύμα της απογνώσεως, άκουσα τη φωνή της Παναγίας να μου λέει: “- Έτσι σε θέλεις ο Θεός”. Αυτός ήταν</i>!» Κι ακόμη άλλος επί χρόνια υποτακτικός του (π. Γ. Αθανασάκης) σημειώνει: «<i>Όλη του η ζωή ήταν μαρτυρική. Περισσότερο ήταν το μαρτύριο, παρά οι παρακλήσεις από τον Θεό. Είχε μεγάλες καταστάσεις Χάριτος, αλλά περνούσε και πνευματικές δυσκολίες</i>». </span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;">Λοιπόν, η γνώμη ενός τέτοιου έμπειρου στον πόνο και τις δοκιμασίες ανθρώπου αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Και τι λέει; Ότι γενικώς οι άνθρωποι, εξαιρέτως όμως ο γιατρός, λόγω και επαγγέλματος/λειτουργήματος, πρέπει να στέκει στο πλευρό του ασθενούς με τέτοια λεπτότητα και σεβασμό, που ο λόγος και η όλη στάση του να δημιουργεί κλίμα παρηγοριάς σ’ αυτόν, πράγματι στάση που όπως αφήνει να εννοήσουμε αποτελεί για τον άρρωστο το «φιλί της ζωής». Και δεν είναι υπερβολή: «<i>Να πάρει μια ανάσα</i>» σημειώνει. Γιατί; Διότι ένας αναγκεμένος άνθρωπος, είτε σωματικά είτε ψυχικά – αυτά τα δύο πάνε πάντοτε «παρέα» - βρίσκεται μπροστά στο φάσμα του θανάτου, χαρακτηρίζει ως «πνιγμό» σχεδόν την κατάστασή του. Ακόμη και για πιο ήπιες περιπτώσεις ασθένειας ο λογισμός της απώλειας της ζωής έρχεται υπόγεια στον νου του αρρώστου. Οπότε στην περίπτωση αυτή που βιώνεται μία υπαρξιακή στην ουσία κρίση, εκεί που ο άνθρωπος νιώθει να ταλαντεύεται στο μεταίχμιο των δύο κόσμων ή στην αίσθηση απώλειας της μέχρι τώρα πορείας του, εκεί χρειάζεται η υποστήριξη και η παρηγοριά. Κάποιος να του τονώσει το ηθικό, να του πει ότι δεν είναι μόνος, να του προσφέρει ένα αίσθημα ασφάλειας, μία όντως αγκαλιά. Κι αυτός – κι εδώ αναδεικνύεται το μεγαλείο του ως του πιο εγγύτερου προς τον ανθρώπινο πόνο – είναι ακριβώς ο γιατρός. </span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;">Ποιος δεν έχει ζήσει παρόμοιες καταστάσεις, όπως ο όσιος Γέροντας; Να κείτεσαι στο κρεβάτι του πόνου ή να αντιμετωπίζεις έστω μία απρόσμενη αρρώστια και ο γιατρός να έρχεται να σου δίνει ελπίδα. Ο λόγος του να γίνεται βάλσαμο στην καρδιά σου κι ίσως λιγότερο στο σώμα σου. Διότι διαρκώς επιβεβαιώνεται ότι ο ψυχολογικός παράγοντας είναι ό,τι ανώτερο και ισχυρότερο στη θεραπεία ενός ασθενούς. Ακόμη και στις περιπτώσεις των πασχόντων από καρκίνο, οι γιατροί το πρώτο που τονίζουν είναι η σημασία του ψυχολογικού παράγοντα. Διακεκριμένη πανεπιστημιακή ιατρός έλεγε προ ολίγο μόλις καιρού ότι ο ψυχολογικός παράγοντας υπερβαίνει κατά πολύ το πενήντα τοις εκατό για την ίαση των παθήσεων. Ποιος λοιπόν μπορεί να «συναγωνιστεί» έναν γιατρό, που εκ των πραγμάτων είναι ο ειδικός και έχεις εμπιστοσύνη στην εκτίμησή του; </span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;">Αλλά και αντιστρόφως δυστυχώς. Αρκετοί ασθενείς έχουν «εισπράξει» απόρριψη από τον γιατρό, ακόμη και στο… ιατρείο τους, λόγω της αποτομίας του χαρακτήρα του, λόγω της σκληρότητας του λόγου του – υπάρχουν κι εκείνοι που επιλέγουν το «σπαθί» για να μιλήσουν στον ασθενή – λόγω της όποιας πράγματι κούρασής του που τον κάνει να μη λαβαίνει υπ’ όψιν του τον ψυχολογικό παράγοντα και όσα παραπάνω αναφέραμε. Και ποιο το αποτέλεσμα; Η καταρράκωση του ασθενή, το σβήσιμο ίσως της ελπίδας μέσα του, ένα «πάγωμα» της καρδιάς του που του δίνει συντριπτικό κτύπημα για να βουλιάξει μέσα στην απόγνωσή του – το καλύτερο «φάρμακο» για να τελειώσεις τον ασθενή. Ποιος θα ήθελε να έχει έναν τέτοιο «γιατρό»; Πάντως όχι ο άγιος Εφραίμ αλλ’ ούτε και ο άγιος Πορφύριος που τόνιζε την ίδια αλήθεια: ότι η στάση του γιατρού επηρεάζει τα μέγιστα την κατάσταση και την πορεία του όποιου ασθενούς. </span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;">Και τι συμπληρώνει καίρια ο όσιος Γέροντας ως όρο για να λειτουργούν με τον σωστό τρόπο και ο γιατρός ασφαλώς αλλά και όλοι μας; Η αγάπη. Η αγάπη είναι η βάση που θα σε κάνει να δεις τον συνάνθρωπό σου, κατεξοχήν τον εν ανάγκαις ευρισκόμενο, ως άνθρωπο, ως… Χριστό! Ο ίδιος ο Κύριος έτσι δεν χαρακτήρισε ιδίως τον ελάχιστο συνάνθρωπο, που ψυχολογικά και σωματικά, είναι ο ασθενής; Ως τον Ίδιο! «Ό,τι κάνατε σ’ έναν από αυτούς τους ελαχίστους, σ’ εμένα το κάνατε». Κι ο απόστολος Παύλος θα το πει κι αλλιώς: «Αμαρτάνοντας στους αδελφούς και τραυματίζοντας τη συνείδησή του, στον Χριστό αμαρτάνετε!» Αλλά… πρέπει να είσαι έστω και λίγο χριστιανός! </span></p> <p class="MsoNormalCxSpMiddle" style="line-height: 150%; margin-left: 2.85pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span lang="EL" style="font-family: "Arial","sans-serif"; font-size: 13pt; line-height: 150%;">Λόγος παρηγορητικός. Μια ανάσα! Ό,τι χρειαζόμαστε όλοι μας! Ό,τι πρέπει να κάνουμε όλοι μας!  <br /><br /><br /></span></p><div style="text-align: right;"><span style="font-size: 13pt; text-indent: 36pt;"><a href="https://pgdorbas.blogspot.com/2025/10/blog-post_18.html" target="_blank"><b><span style="color: #2b00fe;">ΠΗΓΗ</span></b></a></span></div><p></p>

ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΜΙΑΝ ΑΝΑΣΑ Ο ΑΡΡΩΣΤΟΣ…

  « Είπε ο όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης: “Όταν υπέφερα απ’ το πρώτο εγκεφαλικό, ήρθε ένας γιατρός από το Σωτηρία. Μου είπε: - Γέροντα, κα...

Read more »

Μητροπολίτης Βενιαμίν της Πετρούπολης (2ο μέρος)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-dvJInLUP02WxJy0Tme_amvkkHOmtwCDpmFpFITTk4URsY_cJqG1TDBVE0mSXPYp8rp2mutgkg4FGKtAIWIB2aQ0ZECDNx7himdA8s2t2dARqpOHjGotsrvKzj3MnJAOVw0fjruxesPTc6Tzknh8GGVXz0rVB2M-CX3eiIJqosrgACNA0Y85VKtEc/s620/43.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="620" data-original-width="479" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-dvJInLUP02WxJy0Tme_amvkkHOmtwCDpmFpFITTk4URsY_cJqG1TDBVE0mSXPYp8rp2mutgkg4FGKtAIWIB2aQ0ZECDNx7himdA8s2t2dARqpOHjGotsrvKzj3MnJAOVw0fjruxesPTc6Tzknh8GGVXz0rVB2M-CX3eiIJqosrgACNA0Y85VKtEc/w494-h640/43.jpg" width="494" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><p></p><p></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="background-color: white; color: #101010; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Την επόμενη ημέρα, ο Μητροπολίτης εξέδωσε διάταγμα με το οποίο έθετε τον Βεντένσκι «εκτός της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας», εξηγώντας όλους τους λόγους που τον οδήγησαν σ’ αυτή την απόφαση. Ωστόσο, σημείωνε ότι ο αφορισμός μπορούσε να θεωρηθεί απλώς προσωρινό μέτρο, «έως ότου ο Βεντένσκι αναγνωρίσει το σφάλμα του και το αποκηρύξει».<br />Η διαταγή του Μητροπολίτη τυπώθηκε αμέσως σε όλες τις σοβιετικές εφημερίδες. Δεν χρειάζεται να ειπωθεί ότι προκάλεσε έκπληξη και οργή ανάμεσα στους κομμουνιστές.<br />Ύστερα από λίγες ημέρες, ο Βεντένσκι, συνοδευόμενος από τον κομαντάντε της Πετρούπολης, Μπακάεφ, παρουσιάστηκε ενώπιον του Μητροπολίτη και του έφερε τελεσίγραφο: Ο Μητροπολίτης έπρεπε να διαλέξει: είτε να ανακαλέσει τη διαταγή του σχετικά με τον Βεντένσκι, είτε να είναι έτοιμος για δικαστική δίωξη εναντίον του ίδιου και πολλών άλλων κληρικών, σε σχέση με την υπόθεση της κατάσχεσης των εκκλησιαστικών θησαυρών. Προειδοποιήθηκε ότι από την επιλογή του θα εξαρτιόταν αν ο ίδιος θα καταδικαζόταν σε θάνατο μαζί με τα πλησιέστερά του πρόσωπα.</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><br /></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Ο Μητροπολίτης άκουσε με ηρεμία τις απειλές και αρνήθηκε κατηγορηματικά να υποταχθεί. Όταν ο Βεντένσκι και ο Μπακάεφ αποχώρησαν, ο Μητροπολίτης κατάλαβε πολύ καλά ότι οι απειλές τους ήταν ειλικρινείς· ότι, από τη στιγμή που αποφάσισε να αντιταχθεί στα σχέδιά τους να ιδρύσουν μια «επαναστατική Εκκλησία» καταστρέφοντας την αληθινή πίστη, είχε ουσιαστικά καταδικάσει τον εαυτό του σε θάνατο. Ωστόσο, δεν μπορούσε ούτε και ήθελε να εγκαταλείψει τον δρόμο που είχε επιλέξει.<br />Προβλέποντας το πλησίασμα του μαρτυρίου του, προετοιμάστηκε για ό,τι η μοίρα έμοιαζε να του επιφυλάσσει· έδωσε τις τελευταίες του εντολές για τη διοίκηση της μητροπόλεως, οργάνωσε τις τελευταίες συναντήσεις με φίλους και αποχαιρέτησε τους δικούς του.</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><br /></span></span><span style="background-color: white; color: #333333; font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><span style="color: #101010;">Λίγες ημέρες αργότερα, όταν επέστρεψε στη Λαύρα από ένα σύντομο ταξίδι, βρήκε στα διαμερίσματά του ορισμένους «επισκέπτες»· τον ανακριτή, πολυάριθμους πράκτορες της Τσέκα και φρουρούς. Η μακρά και εξονυχιστική έρευνά τους στα δωμάτιά του αποδείχθηκε άκαρπη· τότε κατηγόρησαν τον Μητροπολίτη (καθώς και ορισμένους άλλους) για αντίσταση στην κατάσχεση των εκκλησιαστικών τιμαλφών. Τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό και, ύστερα από λίγες ημέρες, οδηγήθηκε στη φυλακή, όπου παρέμεινε μέχρι την ώρα του θανάτου του.<br />Η υπόθεση διεξήχθη όπως όλες οι «δίκες» της σοβιετικής δικαιοσύνης εκείνης της εποχής. Αυτή η τερατώδης δίκη προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση σε ολόκληρη την πόλη.<br />Πρώτα απ’ όλα, υπήρχε το ζήτημα της οργάνωσης της υπεράσπισης του Μητροπολίτη. Ορισμένοι οργανισμοί και σύλλογοι επιθυμούσαν να την αναθέσουν στον πρώην δημοφιλή δικηγόρο Ι. Σ. Γκουρόβιτς, έναν άνθρωπο που, αφότου οι κομμουνιστές ανέλαβαν την εξουσία, είχε εγκαταλείψει το δικηγορικό λειτούργημα και δεν συμμετείχε στα σοβιετικά δικαστήρια. Ο Γκουρόβιτς δίσταζε και ανέφερε μία ένσταση ως προς τη συγκατάθεσή του· την εβραϊκή του καταγωγή. Κανείς, όπως τόνισε, δεν είναι ασφαλισμένος απέναντι σε πιθανά σφάλματα· όμως, αν ένας Ρώσος δικηγόρος έκανε λάθος, δεν θα του το καταλόγιζαν, ενώ σε έναν Εβραίο συνήγορο θα το απέδιδαν σίγουρα, όσο έντιμος κι αν ήταν.<br />Όλες οι αμφιβολίες και οι συζητήσεις έλαβαν ξαφνικά τέλος, όταν ο Μητροπολίτης, μέσα από τη φυλακή, ζήτησε από τον Γκουρόβιτς να αναλάβει την υπεράσπισή του, προτρέποντάς τον να το δεχθεί χωρίς δισταγμό και προσθέτοντας ότι τον εμπιστευόταν πλήρως.<br />Όταν ο Μητροπολίτης Βενιαμίν εισήλθε στην αίθουσα του δικαστηρίου, φορώντας την αρχιερατική του στολή και κρατώντας τη ράβδο του, ακολουθούμενος από τον Επίσκοπο Βενέδικτο, άλλα μέλη του κλήρου και μερικούς λαϊκούς κρατουμένους, όλοι όσοι βρίσκονταν παρόντες σηκώθηκαν από τις θέσεις τους και παρακολούθησαν την πομπή μέσα σε απόλυτη σιωπή. Ο Μητροπολίτης τους ευλόγησε όλους.<br />Οι δικαστές άρχισαν την ανάκριση με τις συνηθισμένες τους δόλιες μεθόδους, προσπαθώντας να παγιδεύσουν τον Μητροπολίτη και να τον εξαναγκάσουν να αποκαλύψει ποιος τον ενέπνευσε και ποιος συνέταξε την πρόταση που είχε υποβάλει στην Επιτροπή της «Βοηθείας προς τους Πεινῶντας». Έδωσαν σαφείς υπαινιγμούς στον Μητροπολίτη ότι θα μπορούσε να σώσει τον εαυτό του απλώς και μόνο κατονομάζοντας «τους συντάκτες» ή ακόμη και αποκηρύσσοντας το περιεχόμενο της ίδιας του της πρότασης.<br />Το να σταλεί ο Μητροπολίτης Βενιαμίν στο εκτελεστικό απόσπασμα για το θάρρος των πεποιθήσεών του θα δημιουργούσε ένα είδος «δυσκολίας» για τους κομμουνιστές και θα τους εξέθετε. Αντίθετα, το να τον παρουσιάσουν ενώπιον των μαζών ως «μετανοημένο», ταπεινωμένο, ηθικά συντριμμένο — ως έναν άνθρωπο που είχε πλήρως υποταχθεί στις διαταγές των αρχών — θα αποτελούσε μια σοβιετική νίκη επί της Εκκλησίας.<br />Ο Μητροπολίτης προσποιήθηκε πως δεν πρόσεξε τα «σωσίβια» που του πρόσφεραν και, κοιτάζοντας κατευθείαν στα πρόσωπα των δικαστών, επανέλαβε με σταθερή φωνή: «Εγώ και μόνον εγώ το έκανα — τα σκέφθηκα όλα, συνέταξα, έγραψα και απέστειλα την πρόταση ο ίδιος. Δεν επέτρεψα σε κανέναν άλλον να συμμετάσχει στη λήψη αποφάσεων για τα ζητήματα που μου είχαν ανατεθεί ως αρχιερέα». Τα λόγια αυτά, φυσικά, υπέγραψαν την καταδίκη του. Όλοι όσοι παρευρίσκονταν στην αίθουσα του δικαστηρίου αντιλήφθηκαν το θάρρος και το μεγαλείο της ψυχής του, καθώς έτσι επιχειρούσε να προστατεύσει τους άλλους.<br />Όταν τελείωσε η ανάκριση, ο Μητροπολίτης, με αξιοπρέπεια και γαλήνη στο πρόσωπο, επέστρεψε στη θέση του, ενώ οι παρευρισκόμενοι αναστέναζαν και προσπαθούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους. Μόνο ένας τόλμησε, στην αρχή της δίκης, να απευθυνθεί προς τον Μητροπολίτη με περιφρονητικό τόνο· ο συνήγορος υπεράσπισης, Γούροβιτς, αντέδρασε έντονα σε αυτή την ασέβεια.<br />Οι λοιποί κατηγορούμενοι —κληρικοί και λαϊκοί— διατήρησαν γενικώς την ψυχραιμία τους και δεν επιδίωξαν καμία εύνοια από τους δικαστές. Δεν υπήρξαν περιπτώσεις συκοφαντίας, καταγγελίας ή υπαινιγμών· κανείς δεν θέλησε να κατηγορήσει άλλον για να ελαφρύνει τη δική του μοίρα. Οι περισσότεροι από τους κατηγορουμένους στάθηκαν με αξιοπρέπεια, και μερικοί μάλιστα έδειξαν αληθινό ηρωισμό, δηλώνοντας ανοικτά τη συμφωνία τους με τη θέση του Μητροπολίτη.<br />Η δίκη διήρκεσε δύο εβδομάδες, και τότε το δικαστήριο άρχισε να καλεί τους μάρτυρες· ανάμεσά τους ήταν και κάποιος Κρασνίτσκι, ντυμένος με ιερατική στολή. Ο άνθρωπος αυτός ήταν προφανώς έμμισθος πράκτορας, οπλισμένος με ψευδείς κατηγορίες, αναιδείς ψευδολογίες και γενικολογίες. Στην παραφορά του να καταστρέψει τους αθώους και άδικα κατηγορουμένους, ξεπέρασε ακόμη και τα μέλη του δικαστηρίου. Έμοιαζε με αληθινό Ιούδα. Ακόμη και τα μέλη του δικαστηρίου κατέβασαν με αμηχανία τα μάτια τους κατά τη διάρκεια της μαρτυρίας του.<br />Επόμενος μάρτυρας ήταν ο ιερέας Μπογιάρσκι. Ήταν ένας από τους «δώδεκα» που είχαν υπογράψει την επιστολή που δημοσιεύθηκε στην <em data-end="135" data-start="127">Pravda</em>. Έμπειρος ρήτορας και δημοφιλής ιεροκήρυκας, αποδείχθηκε τελικά απογοήτευση για την κατηγορούσα αρχή, καθώς ο λόγος του υπήρξε φλογερή απολογία υπέρ του Μητροπολίτη και προκάλεσε μεγάλη εντύπωση σε όλους τους παρευρισκόμενους.<br />Ο επόμενος μάρτυρας, ο Εγκόροφ, καθηγητής του Τεχνολογικού Ινστιτούτου, εξήγησε με λεπτομέρεια τις διαπραγματεύσεις του Μητροπολίτη με την Επιτροπή. Η ειλικρινής του κατάθεση ανέτρεψε πλήρως τα προηγούμενα σημεία του κατηγορητηρίου. Τότε ο εισαγγελέας αμέσως κατηγόρησε τον Εγκόροφ ότι ήταν οπαδός του Μητροπολίτη και διέταξε τη σύλληψή του επί τόπου. Έτσι, ο Εγκόροφ προστέθηκε στους υπόλοιπους κρατούμενους. Τέτοια ήταν η θέση του μάρτυρα στα σοβιετικά δικαστήρια.</span></span></span></p><p style="text-align: justify;"><span face=""Segoe UI","sans-serif""><br /></span></p><p style="text-align: justify;"><b style="color: #333333; text-align: right;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"><span style="font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;">                                                                                                                                        </span>(συνεχίζεται)</span></b></p><p></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px;"></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: justify;"><o:p><b><span style="font-family: helvetica;"> </span></b></o:p></p><p style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><o:p><span style="color: red; font-family: helvetica; font-size: medium;"><b><u><br /></u></b></span></o:p></p><p style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><o:p><span style="color: red;"><b><u><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"> ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</span></u></b></span></o:p></p><p style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/blog-post_15.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"><b><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;">Μητροπολίτης Βλαδίμηρος του Κιέβου και Γαλικίας</span></span></b></a></p><p style="background-color: white; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/blog-post_16.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">Μητροπολίτης Βενιαμίν της Πετρούπολης</span></b></a></p><p> </p><p style="text-align: justify;"><o:p><span style="font-family: helvetica; font-size: medium;"> </span></o:p></p><br /><p></p>

Μητροπολίτης Βενιαμίν της Πετρούπολης (2ο μέρος)

Την επόμενη ημέρα, ο Μητροπολίτης εξέδωσε διάταγμα με το οποίο έθετε τον Βεντένσκι «εκτός της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας», εξηγώντας όλους ...

Read more »

Αναζητώντας τη «Χρυσή Εποχή» (2ο μέρος)

<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhaMOF6qeCgWdMnvj42nQ4p-hY5vXyK3HYSK-0wBIihpcvlXMpIaRxIPo-yHsSjgFCDw7qUrBbrLOnDGsm5Z2vVAdfP3vSeHEg03-a0ueABVvm6H-jh4Xq0EpZHDyWtbN8z_-aePpsE5bWdx6MjBvq-hBZssJxG0W_QXAyKbr9kTv-EGObP3Ak_rol7/s300/90.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="276" data-original-width="300" height="368" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhaMOF6qeCgWdMnvj42nQ4p-hY5vXyK3HYSK-0wBIihpcvlXMpIaRxIPo-yHsSjgFCDw7qUrBbrLOnDGsm5Z2vVAdfP3vSeHEg03-a0ueABVvm6H-jh4Xq0EpZHDyWtbN8z_-aePpsE5bWdx6MjBvq-hBZssJxG0W_QXAyKbr9kTv-EGObP3Ak_rol7/w400-h368/90.jpg" width="400" /></a></div><span style="font-size: medium;"><span style="color: #121212;"> <br /></span></span><p></p><p><span style="font-size: medium;"><strong style="color: #121212; text-align: justify;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">4ος αιώνας</span></strong><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif"; text-align: justify;"><a href="#_ftn1" name="_ftnref1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><b style="mso-bidi-font-weight: normal;"><span style="color: #2b00fe;">[1]</span></b></a></span></span></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="204" data-start="18" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #121212; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">Ο πρώτος εκκλησιαστικός ιστορικός, ο Ευσέβιος Καισαρείας, δίνει μια εξαιρετικά δυσμενή εικόνα για την εκκλησιαστική ζωή κατά την περίοδο ανάμεσα στους διωγμούς στο τέλος του 3ου αιώνα:</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Και να, αυτή η πλήρης ελευθερία άλλαξε τη ροή των υποθέσεών μας· όλα άρχισαν να γίνονται όπως τύχαινε, χωρίς τάξη· αρχίσαμε να φθονούμε ο ένας τον άλλον, να περιλούζουμε ο ένας τον άλλον με προσβολές, και σχεδόν να φτάνουμε, με την πρώτη ευκαιρία, να πιανόμαστε στα όπλα· οι προεστώτες των Εκκλησιών να λογομαχούν μεταξύ τους, οι λαϊκοί να επαναστατούν εναντίον λαϊκών· η ανείπωτη υποκρισία και προσποίηση έφτασαν στο έσχατο όριο της αισχρότητας. Η κρίση του Θεού, κατά τη συνήθειά της, μας λυπόταν… Σαν να είχαμε στερηθεί κάθε λογική, δεν φροντίζαμε πώς να εξευμενίσουμε τον Θεό· σαν άθεοι, νομίζοντας πως τα έργα μας δεν αποτελούν αντικείμενο της φροντίδας Του, πράτταμε κακό πάνω σε κακό· και οι υποτιθέμενοι ποιμένες μας, απορρίπτοντας την εντολή της ευσεβείας, με όλο το πάθος και την μανία τους μπλέκονταν σε έριδες μεταξύ τους, αυξάνοντας μόνο ένα πράγμα: τον φθόνο, την αμοιβαία έχθρα και το μίσος, τις διχόνοιες και τις απειλές· και επιζητούσαν την εξουσία με την ίδια απληστία με την οποία οι τύραννοι επιδιώκουν την τυραννίδα. Τότε, ναι, τότε εκπληρώθηκε ο λόγος του Ιερεμία: “Σκότισε ο Κύριος εν τη οργή αυτού τη θυγατέρα Σιών, έρριψε εκ του ουρανού εις την γην την δόξαν Ισραήλ και κατέστρεψε πάντα τα περιφράγματά της” (πρβλ. Θρήν. 2, 1–2)… Όλα αυτά πράγματι εκπληρώθηκαν στις ημέρες μας. Με τα μάτια μας είδαμε πώς οι οίκοι προσευχής κατέρρεαν από τα θεμέλια ως την κορυφή, και τα θεία άγια βιβλία στη μέση της πλατείας παραδίδονταν στη φωτιά· πώς οι ποιμένες της Εκκλησίας κρύβονταν ντροπιασμένοι εδώ κι εκεί, πώς τους άρπαζαν βάναυσα και πώς τους περιγελούσαν οι εχθροί… Τότε, ακριβώς τότε, πολλοί προεστώτες των Εκκλησιών υπέμειναν με ανδρεία σκληρά μαρτύρια· πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για τα κατορθώματά τους. Χιλιάδες άλλοι, μη έχοντας συνείδηση από τη δειλία τους, με την πρώτη επίθεση έχαναν κάθε δύναμη».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #121212; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">Η Εκκλησία γίνεται πλέον κυρίαρχη. Αλλά σημαίνει αυτό ότι γίνεται και πιο ευλογημένη ή πιο πνευματική; Όχι· το επίπεδο του κλήρου πέφτει ακόμη περισσότερο· η Εκκλησία δεν κινδυνεύει πια από έξω. Πρέπει να ανοίγονται πολλοί νέοι ναοί, χρειάζεται τεράστιος αριθμός νέων ιερέων. Το αποτέλεσμα; πολλοί γίνονται ποιμένες χωρίς να έχουν κλήση από τον Θεό.</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><br /> <br /> </span><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Δεν επαινώ την αταξία και την ακαταστασία που επικρατεί μεταξύ μας. Τώρα υπάρχει ο κίνδυνος μήπως ο άγιος βαθμός γίνει ο πιο περιγελασμένος, γιατί τα πρωτεία αποκτώνται όχι με την αρετή, αλλά με μηχανορραφίες... Δεν υπάρχει ιατρός που να μην μελετήσει πρώτα τη φύση των ασθενειών· ο προεστώς όμως της Εκκλησίας εύκολα βρίσκεται· χωρίς να έχει κοπιάσει, χωρίς να έχει προετοιμαστεί για τον βαθμό, μόλις τον σπείρεις, αμέσως φυτρώνει, όπως οι γίγαντες στους μύθους. Σε μία ημέρα κάνουμε αγίους και προστάζουμε να είναι σοφοί εκείνοι που τίποτε δεν έμαθαν και δεν έχουν μέσα τους τίποτε άλλο παρά τη θέλησή τους, όταν ανεβαίνουν στον βαθμό... Νομίζει πως, επειδή απέκτησε εξουσία, έγινε σοφότερος, τόσο λίγο γνωρίζει τον εαυτό του, τόσο πολύ η εξουσία τον στέρησε από τη δύναμη της κρίσεως!»<br /> </span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><br /> </span><span style="color: #121212; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">Ένας από τους λόγους, για τους οποίους ο ίδιος ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ύστερα από μακρές υπεκφυγές, τελικά αποδέχθηκε το ιερατικό αξίωμα, ήταν η ντροπή του για εκείνους που «</span><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">χωρίς να είναι καλύτεροι από τους άλλους (αν δεν είναι και χειρότεροι), με χέρια – όπως λέει ο λόγος – ακαθάρτα και ψυχές ρυπαρές αναλαμβάνουν το πιο άγιο έργο και, πριν ακόμη γίνουν άξιοι να πλησιάσουν στο ιερατείο, εισβάλλουν στο ιερό, συνωστίζονται και σπρώχνονται γύρω από την Αγία Τράπεζα, θεωρώντας τον βαθμό αυτό όχι ως εικόνα αρετής, αλλά ως μέσο βιοπορισμού· όχι ως διακόνημα υπόλογο ενώπιον του Θεού, αλλά ως εξουσία που δεν δίνει λόγο. Και αυτοί οι άνθρωποι, φτωχοί σε ευσέβεια και αξιολύπητοι μέσα στη λάμψη τους, είναι σχεδόν πολυπληθέστεροι από εκείνους πάνω στους οποίους ηγούνται».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><br /> <br /> </span><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Κανείς ας μην μένει μακριά (από το ιερατικό αξίωμα): είτε είναι γεωργός, είτε ξυλουργός, είτε βυρσοδέψης, είτε κυνηγός, είτε σιδηρουργός· κανείς δεν αναζητεί άλλον οδηγό, δηλαδή ποιμένα επάνω του· καλύτερα να άρχεις, δηλαδή να ιερατεύεις, παρά να υποτάσσεσαι σε εκείνον που άρχει. Ρίξε από τα χέρια σου εσύ τη μεγάλη σφύρα, εσύ το ηνίο του αρότρου, εσύ τα φυσερά, εσύ τα ξύλα, εσύ τις λαβίδες και όλοι ελάτε εδώ, όλοι συνωστισθείτε γύρω από τη θεία τράπεζα».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Μερικοί έρχονται (στην ιερατική διακονία) κατευθείαν από το τραπέζι όπου αντάλλασσαν χρήματα, άλλοι, μαυρισμένοι από τον ήλιο, από το αλέτρι· άλλοι από τη σκαπάνη, άλλοι άφησαν το πηδάλιο του πλοίου και το στράτευμα, ακόμη μυρίζουν θαλασσινό νερό ή είναι γεμάτοι ουλές· άλλοι δεν έχουν καθαρίσει το δέρμα τους από τη μαυρίλα των καπνοδόχων· εσύ χθες ήσουν ακόμη στο θέατρο ανάμεσα στους κωμωδούς (και για όσα έκανες μετά το θέατρο είναι ντροπή να μιλήσω), και τώρα παίζεις εσύ μια καινούρια κωμωδία· μέχρι χθες ήσουν λάτρης των αλόγων και σήκωνες σκόνη ως τον ουρανό, χωρίς να έχεις άλλες προσευχές και ευσεβείς σκέψεις, και τώρα δείχνεις ταπεινός και ντροπαλός, αν και ίσως κρυφά επιστρέφεις στα παλιά σου ήθη· χθες, ως δικηγόρος, πουλούσες το δίκαιο και ερμήνευες τους νόμους πότε έτσι, πότε αλλιώς, και τώρα έγινες κριτής, δεύτερος προφήτης Δανιήλ· χθες καθόσουν στο δικαστήριο με γυμνό ξίφος και το βήμα σου το μετέτρεπες σε λησταρχείο νομιμοφανές, χθες δικαιολογούσες νομικά τη ληστεία και τη βία, και τώρα πόσο πράος και ταπεινός φαίνεσαι! Δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι κάποιος μπορεί τόσο εύκολα να αλλάξει ένδυμα, όπως εσύ άλλαξες τρόπο ζωής».<br /> </span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><br /> </span><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Δεν παρασύρθηκα από τον επισκοπικό ζήλο· δεν οπλίζομαι μαζί σας για να πολεμήσω, όπως πολεμούν τα σκυλιά μεταξύ τους για το κομμάτι που τους πέταξαν».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="2927" data-is-last-node="" data-start="2654" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Μη φοβείσθε ούτε το λιοντάρι ούτε τον ευγενή πάνθηρα· ακόμη και το φοβερό φίδι μπορεί να τραπεί σε φυγή. Ένα μόνο είναι φοβερό, πιστέψτε με· οι κακοί επίσκοποι! Μη τρέμετε τα ύψη του αξιώματος· διότι πολλοί φέρουν το αξίωμα, αλλά δεν έχουν όλοι τη χάρη».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><br /> <br /> </span><span style="color: #121212; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">Ως αποτέλεσμα, γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος:</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><br /> <br /> </span><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Με ρωτάς πώς έχουν τα πράγματά μας; Εξαιρετικά πικρά... Οι Εκκλησίες είναι χωρίς ποιμένες· το καλό χάνεται, το κακό προβάλλει· πρέπει να πλέουμε μέσα στη νύχτα και πουθενά δεν λάμπουν φώτα· ο Χριστός κοιμάται».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="982" data-start="293" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Όλοι μας θεωρούμε τους εαυτούς μας ευσεβείς μόνο και μόνο επειδή κατακρίνουμε την ασέβεια των άλλων... Δεν ανοίξαμε για όλους τις πύλες της δικαιοσύνης, αλλά τις πόρτες της κακολογίας και της αναίδειας ο ένας εναντίον του άλλου. Δεν θεωρείται πλέον τελειότερος εκείνος που, από φόβο Θεού, δεν λέει μάταιο λόγο, αλλά εκείνος που κακολογεί τον πλησίον του όσο μπορεί περισσότερο, είτε φανερά είτε με υπαινιγμούς, έχοντας τη νόσο κάτω από τη γλώσσα του. Κυνηγούμε τις αμαρτίες των άλλων, όχι για να τις θρηνήσουμε, αλλά για να τις σχολιάσουμε· όχι για να τις θεραπεύσουμε, αλλά για να τις πληγώσουμε, και τις πληγές του πλησίον τις χρησιμοποιούμε ως δικαιολογία για τα δικά μας ελαττώματα.<br /> Σ’ εμάς το κριτήριο του καλού και του κακού δεν είναι η ζωή, αλλά η φιλία ή η διαφωνία μαζί μας... Όπως σε μια νυχτερινή μάχη, χωρίς να διακρίνουμε τους εχθρούς από τους δικούς μας, επιτιθέμεθα ο ένας στον άλλο και αλληλοεξοντωνόμαστε. Και δεν είναι μόνο ο λαϊκός έτσι, ενώ ο ιερέας διαφορετικά· αντίθετα, μου φαίνεται ότι τώρα πραγματοποιείται φανερά η παλαιά κατάρα: “Ὡς ὁ λαός, οὕτως καὶ ὁ ἱερεύς”.<br /> Δεν κατακρίνω εκείνον που πάσχει αυτά εξαιτίας της υπεράσπισής του για την πίστη, για τις ύψιστες και πρωταρχικές αλήθειες· αλλά σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που, με έσχατη αμάθεια και αυθάδεια, μάχονται υπέρ μικροπραγμάτων και παντελώς αχρήστων... Ως εδώ μας έφεραν οι εσωτερικές διαμάχες· ως εδώ μας οδήγησαν εκείνοι που υπερβολικά αγωνίζονται για τον Αγαθό και Πράο, εκείνοι που “αγαπούν τον Θεό περισσότερο απ’ όσο πρέπει”... Μήπως λοιπόν εκείνος που αγωνίζεται για τον Χριστό, αλλά όχι σύμφωνα με τον Χριστό, μπορεί να ευαρεστήσει Εκείνον, πολεμώντας για Αυτόν με αθέμιτο τρόπο;... Δεν φοβάμαι τον εξωτερικό πόλεμο· αλλά για τον πόλεμο που με περιμένει, δεν ξέρω τι να κάνω, ποια βοήθεια να ζητήσω, ποιον λόγο σοφίας ή ποιο χάρισμα της χάριτος να επικαλεστώ».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><o:p></o:p></span></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Το λιοντάρι, η έχιδνα, είναι πιο μεγαλόψυχα και πράα σε σύγκριση με τους κακούς επισκόπους, που είναι γεμάτοι υπερηφάνεια και δεν έχουν ούτε σπινθήρα αγάπης. Κοίταξε και μέσα από το ένδυμα προβάτου θα δεις τον λύκο· κι αν δεν είναι λύκος, ας με πείσει γι’ αυτό όχι με λόγια, αλλά με έργα· γιατί δεν εκτιμώ τη διδασκαλία που είναι αντίθετη προς τη ζωή. Οι ποιμένες απέναντι στους αδύνατους είναι σαν λιοντάρια, ενώ απέναντι στους δυνατούς σαν σκυλιά, που παντού χώνουν τη μύτη τους και σέρνονται πιο συχνά στις πόρτες των ισχυρών παρά στις πόρτες των σοφών. Ο ένας καυχιέται για την ευγένειά του, ο άλλος για τη ρητορική του, ο τρίτος για τον πλούτο του, ο τέταρτος για τις γνωριμίες του· κι εκείνοι που δεν έχουν τίποτα απ’ αυτά να προβάλλουν, καυχιούνται για τα ίδια τους τα ελαττώματα.»</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="950" data-start="844" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Η αφορμή των φιλονικιών μας είναι η Αγία Τριάδα, αλλά η αληθινή αιτία είναι η απίστευτη έχθρα.»</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="1116" data-start="952" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Προφανώς, η παρούσα ζωή μας, έχει μείνει εντελώς χωρίς τη θεία πρόνοια, η οποία φύλαγε τις Εκκλησίες σε όλους τους προγενέστερους χρόνους.»</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="1613" data-start="1118" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Το τάγμα μας, έχει ξεχάσει τον ίδιο του τον χαρακτήρα· εμείς, που ανεβήκαμε όχι για καλό στους υψηλούς θρόνους, εμείς, οι πρόεδροι του λαού, οι διδάσκαλοι του ωραίου... Και εκείνο το κιγκλίδωμα </span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">(εννοεί το θυσιαστήριο χώρισμα, πρότυπο του σημερινού εικονοστασίου)</span><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";"> μας χωρίζει όχι ως προς τον τρόπο ζωής, αλλά ως προς την υπεροψία.»</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="1817" data-start="1615" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Άλλα πάθη άλλοτε ενισχύονταν, άλλοτε υποχωρούσαν· αλλά ποτέ, ούτε τώρα ούτε παλαιότερα, δεν υπήρξε τόση πληθώρα αισχρών έργων και αμαρτιών μεταξύ των χριστιανών, όση υπάρχει σήμερα.»</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="1982" data-start="1819" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Οι Εκκλησίες βρίσκονται σχεδόν στην ίδια κατάσταση με το σώμα μου: δεν φαίνεται καμία καλή ελπίδα· όλα τα πράγματα πάνε συνεχώς προς το χειρότερο.»</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="2176" data-start="1984" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Οι επίσκοποι που είναι σε κοινωνία μαζί μου, είτε από ραθυμία είτε από καχυποψία ή από ανειλικρινή διάθεση, δεν θέλουν να με βοηθήσουν· δεν με στηρίζουν ούτε στα πιο αναγκαία.»</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="2464" data-start="2178" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Όταν κάποτε βρέθηκα σε πνευματική σύναξη, συνάντησα μόλις έναν αδελφό που, όπως φαινόταν, φοβόταν τον Κύριο· αλλά ήταν δαιμονιζόμενος. Πολλά βέβαια άκουσα τότε λόγια ψυχωφελή· ωστόσο, σε κανέναν από τους διδασκάλους δεν βρήκα αρετή ανάλογη με τα λόγια του.»</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><br data-end="2448" data-start="2445" /> <br /> </span><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Πολύ με λυπεί το γεγονός ότι οι πατερικοί κανόνες δεν ισχύουν πια στις Εκκλησίες».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="385" data-start="125" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Η αγάπη έχει ψυχρανθεί, η διδασκαλία των Πατέρων καταστρέφεται, συχνές είναι οι καταρρεύσεις στην πίστη, τα στόματα των ευσεβών σιωπούν... Και παρότι οι θλίψεις είναι βαρύτατες, πουθενά δεν υπάρχει μαρτύριο, επειδή οι διώκτες φέρουν το ίδιο όνομα με εμάς».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="519" data-start="387" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Όταν στρέφουμε την προσοχή μας στα έργα, περιπίπτουμε σε πλήρη απόγνωση για τον εαυτό μας. Ολόκληρη η Εκκλησία έχει εξασθενήσει».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="660" data-start="521" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Από τους κατοίκους αυτού του τόπου, καμία άλλη μορφή ζωής δεν θεωρείται πλέον τόσο ύποπτη για κακία όσο ο βίος της ασκητικής αφιέρωσης».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="721" data-start="662" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Όσους δίδαξα, επέστρεψαν στην παλιά τους συνήθεια ζωής».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="833" data-start="723" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Ο Κύριος εγκαταλείπει ορατά εμάς, στους οποίους, εξαιτίας της πληθώρας της ανομίας, έχει στερέψει η αγάπη».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="1052" data-is-last-node="" data-is-only-node="" data-start="835" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Τότε, στους παλαιούς καιρούς, εμείς οι χριστιανοί διατηρούσαμε μεταξύ μας την ειρήνη, εκείνη την ειρήνη που μας άφησε ο Κύριος· τώρα όμως δεν υπάρχει ούτε ίχνος της, τόσο σκληρά την διώξαμε ο ένας από τον άλλον!»</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p style="text-align: justify;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";"><span style="font-size: medium;">«Δεν μπορώ να μην αναστενάξω από τον πόνο! Κάποτε η αγάπη ήταν το κτήμα μας, αυτή ήταν η πατρική μας κληρονομιά, την οποία ο Κύριος, μέσω των μαθητών Του, έκανε δικό μας θησαυρό. Αυτή την κληρονομιά οι επόμενοι διάδοχοι την παρέδιδαν ο ένας στον άλλον, τη διαφύλατταν έως και τους πατέρες μας· μόνο η διεφθαρμένη αυτή γενιά δεν την διατήρησε. Πώς αυτός ο θησαυρός της ζωής μας ξέφυγε και χάθηκε από τα χέρια μας; Φτωχύναμε σε αγάπη, και άλλοι καυχώνται για τα δικά μας αγαθά… Αυτοί (οι αιρετικοί) είναι ενωμένοι μεταξύ τους, ενώ εμείς απομακρυνόμαστε ο ένας από τον άλλον. Αυτοί αλληλοπροστατεύονται, κι εμείς καταστρέφουμε τα δικά μας τείχη… Οι καρδιές των αδελφών σκληρύνθηκαν και παραμένουν αμετανόητες· επικαλούνται τους κοινούς Πατέρες, αλλά δεν δέχονται την κληρονομιά που εκείνοι άφησαν· διεκδικούν την κοινή ευγένεια, αλλά αποξενώνονται από τη συγγένειά μας. Πολεμούν τους εχθρούς μας, αλλά είναι εχθρικοί και προς εμάς».</span></span></p><o:p><span style="font-size: medium;"> </span><o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="2028" data-start="1577" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Αν υπήρχε μεγάλη χάρη μέσα στα τείχη της Ιερουσαλήμ, η αμαρτία δεν θα είχε κατοικήσει στους κατοίκους της. Μα τώρα δεν υπάρχει είδος ακαθαρσίας στο οποίο να μην τολμούν· υπάρχει πανουργία, μοιχεία, κλοπή, ειδωλολατρία, δηλητηρίαση, φθόνος και φόνος· ιδίως το τελευταίο κακό είναι τόσο συνηθισμένο εκεί, ώστε πουθενά αλλού δεν υπάρχει τέτοια προθυμία για φόνο· οι ομοεθνείς ζητούν το αίμα ο ένας του άλλου σαν θηρία, για την αχρειότερη κερδοσκοπία».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="2279" data-start="2030" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Πόσα ναυάγια έχουν ήδη συμβεί μέσα στην Εκκλησία εξαιτίας της απειρίας των κυβερνητών της! Ποιος θα μετρήσει τις συμφορές που είδαμε με τα μάτια μας, οι οποίες δεν θα είχαν συμβεί αν οι προεστώτες της Εκκλησίας είχαν έστω λίγη διοικητική σύνεση;»</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="2473" data-start="2281" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Η ευσέβεια εξέλιπε από τον κόσμο, η αλήθεια απομακρύνθηκε από εμάς· άλλοτε τουλάχιστον το όνομα της ειρήνης ήταν στα χείλη όλων μας, τώρα όμως δεν έχουμε ούτε ειρήνη ούτε καν το όνομά της».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="3448" data-start="2475" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Μέσα στην Εκκλησία εγκαταστάθηκε μια θανατηφόρα ραθυμία».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><br data-end="2536" data-start="2533" /> <br /> </span><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Πονά η καρδιά μου, πάσχει η ψυχή μου! Πού να βρω δάκρυα και στεναγμούς για να θρηνήσω την έλλειψη αγιότητας ανάμεσά μας; Πού είναι οι πατέρες μας; Πού οι άγιοι; Πού οι αγρυπνούντες; Πού οι νηφάλιοι; Πού οι ταπεινοί; Πού οι πράοι; Πού οι ησυχαστές; Πού οι εγκρατείς; Πού οι φοβούμενοι τον Θεό; Πού οι συντετριμμένοι την καρδία, που θα στέκονταν ενώπιον του Κυρίου σαν Άγγελοι και θα πότιζαν τη γη με τα δάκρυα της κατανύξεως; Πού οι ακτήμονες, που δεν θα αποκτούσαν τίποτα φθαρτό στη γη, αλλά θα ακολουθούσαν αδιάκοπα τον Χριστό στον στενό δρόμο, με τον σταυρό στο στήθος, έτοιμοι για κάθε σταυρό της ζωής; Δεν υπάρχουν πια ανάμεσά μας οι αρετές τους, δεν υπάρχει η άσκησή τους. Η εγκράτειά τους μας είναι βαριά, για την προσευχή είμαστε νωθροί, δεν θέλουμε ησυχία, ενώ στην πολυλογία είμαστε πρόθυμοι· για το καλό δεν έχουμε διάθεση, για το κακό είμαστε πάντοτε έτοιμοι, ιδού, σε τι καιρούς ζούμε».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="3675" data-start="3450" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Οι χριστιανοί καταστρέφουν όσα ανήκουν στον Χριστό περισσότερο κι από τους εχθρούς Του».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><br data-end="3542" data-start="3539" /> <br /> </span><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Κατ’ όνομα είμαστε αδελφοί, μα στις πράξεις εχθροί· λεγόμαστε μέλη ενός σώματος, μα είμαστε αλλότριοι ο ένας του άλλου σαν θηρία».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="4128" data-start="3677" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Αλήθεια, όλοι έπεσαν και δεν θέλουν να σηκωθούν· και πρέπει να διδάσκουμε όχι να μη πέφτουν, αλλά οι πεσμένοι να προσπαθούν να σηκωθούν. Ας αναστηθούμε λοιπόν, αγαπητοί! Ως πότε θα μένουμε πεσμένοι; Έτσι όλοι έγιναν κουφοί απέναντι στη διδασκαλία της αρετής και γι’ αυτό γέμισαν από πλήθος κακιών! Αν μπορούσε κανείς να απογυμνώσει τις ψυχές, όπως μετά από μάχη βλέπει κανείς νεκρούς και τραυματίες, τέτοιο θέαμα θα βλέπαμε και μέσα στην Εκκλησία».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="4448" data-start="4130" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Οι άγγελοι που μας προσέχουν είναι όλοι βυθισμένοι στη λύπη· κανείς δεν μετανοεί, όλα χάνονται άδικα, και εμείς φαινόμαστε ενώπιόν σας σαν γελωτοποιοί… Ο καθένας φροντίζει πώς να αυξήσει τα χρήματά του, και κανείς δεν φροντίζει πώς να σώσει την ψυχή του. Ένας φόβος κυριεύει τους πάντες: μήπως γίνουμε φτωχοί».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="4748" data-start="4450" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Η καταστρεπτική φωτιά του φθόνου περιζώνει τους ιερείς. Όπως ο τύραννος φοβάται τους σωματοφύλακές του, έτσι και ο ιερέας φοβάται τους οικείους και τους συλλειτουργούς του περισσότερο απ’ όλους, γιατί κανείς δεν επιθυμεί τόσο τη θέση του και δεν γνωρίζει τόσο καλά τις πράξεις του όσο αυτοί».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="5423" data-start="4750" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Πού είναι ο Μαρκίων, πού ο Ουαλεντίνος, πού ο Μάνης, πού ο Βασιλείδης, πού ο Νέρων, πού ο Ιουλιανός, πού ο Άρειος; Πού είναι όλοι αυτοί που πολέμησαν την αλήθεια, για τους οποίους η Εκκλησία φώναζε: “Περικύκλωσάν με πολλοί κύνες”; Διασκορπίστηκαν, γιατί τότε βρήκαν αντιπάλους τους προεστώτες των Εκκλησιών· εκείνοι οι προεστώτες ήταν αληθινοί ποιμένες! Μα βλέπω μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους τότε και στους σημερινούς ποιμένες· εκείνοι ήταν μαχητές, αυτοί είναι φυγάδες· εκείνοι ασκούνταν στα βιβλία και στη διδασκαλία, αυτοί τελειοποιούνται στα στολίδια και στους στολισμούς. Αυτοί, σαν μισθωτοί, εγκαταλείπουν τα πρόβατα και φεύγουν, ενώ εκείνοι έδιναν τη ζωή τους για τα πρόβατα».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="5589" data-start="5425" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Παίρνουν για ιερείς ανθρώπους τιποτένιους και τους καθιστούν υπεύθυνους για έργα, για τα οποία ο Μονογενής Υιός του Θεού δεν αρνήθηκε να ταπεινώσει τη δόξα Του».</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="5758" data-start="5591" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Δεν γνωρίζεις ότι το σώμα της Εκκλησίας υπόκειται σε μεγαλύτερες αρρώστιες και θλίψεις απ’ ό,τι η σάρκα μας, ότι αρρωσταίνει πιο εύκολα και θεραπεύεται πιο αργά;»</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="6234" data-start="5760" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #121212; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">Στη Θεία Κοινωνία </span><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«πλησιάζουν όχι με δέος, αλλά με συνωστισμό, χτυπώντας τους άλλους, φλογισμένοι από θυμό, φωνάζοντας, κακολογώντας, σπρώχνοντας τους πλησίον τους, γεμάτοι σύγχυση»</span><span style="color: #121212; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">. Πολλοί βγαίνουν από τον ναό αμέσως μετά τη μετάληψή τους, χωρίς να περιμένουν να κοινωνήσουν όλοι. Και ο άγιος αναφωνεί: </span><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Όταν είσαι καλεσμένος σε δείπνο, δεν τολμάς να φύγεις πριν από τους φίλους σου… και εδώ, ενώ ακόμη τελούνται τα Μυστήρια του Χριστού, εσύ τα αφήνεις όλα και φεύγεις;!»</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="6716" data-start="6236" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #121212; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">Και αυτός ο «χρυσός αιώνας της πατερικής γραμματείας» έμοιαζε με τον δικό μας ακόμη και στο ότι οι ακροατές του Ιωάννη του Χρυσοστόμου και του Γρηγορίου του Θεολόγου ήταν οι τόσο γνώριμές μας «γιαγιάδες»: </span><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Εμείς είμαστε οι Γαλιλαίοι, οι περιφρονημένοι άνθρωποι, μαθητές των ψαράδων, εμείς που καθόμαστε και ψάλλουμε μαζί με τις γριές».</span><span style="color: #121212; font-family: "Segoe UI","sans-serif";"> Και ένα ακόμη γνώριμο γνώρισμα: και τότε </span><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«τα αυτιά του λαού αποδεικνύονταν αγιότερα από τις καρδιές των ιεραρχών» (άγιος Ιλάριος Πικταβιανός).</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="8037" data-start="6718" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #121212; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">Και τίποτα δεν μας είναι ξένο σε μια τέτοια εικόνα: </span><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Ντρέπομαι να το πω, πόσα κορίτσια χάνουν καθημερινά την αγνότητά τους, πόσες απ’ αυτές τις απορρίπτει από την αγκάλη της η Μητέρα Εκκλησία. Δες πόσες, γινόμενες χήρες πριν ακόμη γίνουν σύζυγοι, καλύπτουν τη μολυσμένη συνείδησή τους με απατηλή ενδυμασία. Αν δεν τις προδώσει η διογκωμένη κοιλιά ή το κλάμα του βρέφους, περπατούν με βήμα χορευτικό και το κεφάλι ψηλά. Μερικές πίνουν εκ των προτέρων φάρμακα κατά της συλλήψεως και διαπράττουν φόνο ανθρώπου πριν ακόμη γεννηθεί· άλλες, αφού συλλάβουν εν αμαρτία, καταφεύγουν σε δηλητήρια για να αποβάλουν, και συχνά πεθαίνουν οι ίδιες, κατεβαίνοντας στον Άδη ένοχες για τρία εγκλήματα: αυτοκτονία, πνευματική μοιχεία προς τον Χριστό, και φόνο του αγέννητου παιδιού. Αυτές είναι που λένε: “Για τους καθαρούς όλα είναι καθαρά· η συνείδησή μου μού αρκεί· ο Θεός θέλει καθαρή καρδιά· γιατί να αποφεύγω την τροφή που ο Θεός δημιούργησε για μας;” Και όταν, για να φαίνονται ευχάριστες και ζωηρές, μεθούν με ανέρωτο κρασί, και η οινοποσία τους συνδυάζεται από χυδαία βωμολοχία, λένε: “Μη γένοιτο να αρνηθώ το Αίμα του Χριστού!” Κι αν δουν κάποια γυναίκα χλωμή και λυπημένη, την αποκαλούν αθλία, μοναχή, μανιχαία ή άλλα τέτοια, γιατί για αυτές η νηστεία είναι αίρεση… Ντρέπομαι να μιλώ γι’ αυτά· λυπηρό, μα έτσι έχουν τα πράγματα»</span><span style="color: #121212; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">.</span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"></span><o:p></o:p></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="8545" data-start="8039" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #121212; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">Παρεμπιπτόντως, από κείμενο του αγίου Κυπριανού (γ΄ αι.) οι λογοκριτές του περασμένου αιώνα είχαν αφαιρέσει αυτή τη λεπτομέρεια: </span><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«Ας μην πει καμία παρθένος ότι μπορεί εύκολα να εξεταστεί από μαία και να βεβαιωθεί η παρθενία της· μήπως το μάτι και το χέρι της μαίας δεν μπορούν να σφάλουν;</span><span style="color: #2b00fe;"><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"> </span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";">Και ακόμα κι αν το μέρος του σώματος μέσω του οποίου ατιμάζεται μια γυναίκα ήταν άθικτο, είναι πραγματικά τόσο δύσκολο για μια παρθένα να διαπράξει μια ατιμία στο σώμα της που ούτε η πιο προσεκτική εξέταση θα μπορούσε να αποκαλύψει;»</span></span></span></p> <o:p><span style="font-size: medium;"> </span><p data-end="8799" data-is-last-node="" data-is-only-node="" data-start="8547" style="text-align: justify;"><span style="font-size: medium;"><span style="color: #121212; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">Ωστόσο, όχι μόνο η ζωή των λαϊκών προκαλεί θλίψη στον μακάριο Ιερώνυμο· χειρότερο είναι ότι </span><span style="color: #2b00fe; font-family: "Segoe UI","sans-serif";">«δεν είναι όλοι οι επίσκοποι αληθινοί επίσκοποι. Εσύ βλέπεις τον Πέτρο, αλλά μην ξεχνάς και τον Ιούδα. Ο εκκλησιαστικός βαθμός δεν κάνει τον άνθρωπο χριστιανό».</span></span><span style="font-family: "Segoe UI", "sans-serif";"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><o:p> </o:p></span></p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p></o:p> <div style="mso-element: footnote-list;"><!--[if !supportFootnotes]--><span style="color: #121212; font-family: arial;"><br clear="all" /> </span><hr align="left" size="1" width="33%" /> <!--[endif]--> <div id="ftn1" style="mso-element: footnote;"> <p><span style="color: #121212; font-family: arial;"><a href="#_ftnref1" name="_ftn1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="mso-special-character: footnote;"><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="line-height: 115%;">[1]</span></span><!--[endif]--></span></span></a> Ευσέβιος Παμφίλου. Εκκλησιαστική Ιστορία. 1993. Σ. 286–288.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="142" data-start="70"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Λόγος 43 // Συγγρ. Τ. 1. Σ. 620.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="208" data-start="144"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Λόγος 3 // Συγγρ. Σ. 26.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="289" data-start="210"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Προς Επισκόπους // Συγγρ. Τ. 2. Σ. 399.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="375" data-start="291"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Λεμπέντεφ Α. Π. Ο Κλήρος της αρχαίας καθολικής Εκκλησίας. Σ. 262.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="475" data-start="377"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Επιστολή 49 προς τον Μέγα Βασίλειο // <span style="mso-spacerun: yes;"> </span>Συγγρ. Τ. 2. </span></p> <p><span style="color: #121212; font-family: arial;">Ιερομόναχος Δαμασκηνός. Συγγρ. Σ. 409. <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">Patrologiae cursus completus: Series Graeco-Latina / Accurante S. P. Migne. </span>Παρίσι. V. XXXVII. 1192–1193.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="859" data-start="760"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Επιστολή 71 προς τον ρήτορα Ευδοξίο // Συγγρ. Τ. 2. Σ. 460.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="934" data-start="861"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Λόγος 3 // Συγγρ. Τ. 1. Σ. 53–55.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="1020" data-start="936"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Λεμπέντεφ Α. Π. Ο Κλήρος της αρχαίας καθολικής Εκκλησίας. Σ. 296.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="1101" data-start="1022"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Προς Επισκόπους // Όπ. Συγγρ. Τ. 2. Σ. 400.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="1212" data-start="1103"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Επιστολή 2 προς Νεκτάριο, επίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως // Συγγρ. Σ. 6.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="1308" data-start="1214"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Ποίημα που περιγράφει τη ζωή του // Συγγρ. Σ. 350–351.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="1380" data-start="1310"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Λόγος 3 // Συγγρ. Τ. 1. Σ. 26.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="1474" data-start="1382"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Βασίλειος ο Μέγας. Επιστολές // Έργα: Σε 7 τμχ. 1892. Τ. 6. Σ. 77.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="1502" data-start="1476"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Συγγρ. Σ. 282.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="1530" data-start="1504"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Συγγρ. Σ. 103.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="1558" data-start="1532"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Συγγρ. Σ. 135.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="1586" data-start="1560"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Συγγρ. Σ. 319.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="1614" data-start="1588"><span style="color: #121212; font-family: arial;"><span style="mso-spacerun: yes;"> </span>Συγγρ. Σ. 181.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="1642" data-start="1616"><span style="color: #121212; font-family: arial;"><span style="mso-spacerun: yes;"> </span>Συγγρ. Σ. 242.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="1670" data-start="1644"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Συγγρ. Σ. 267.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="1698" data-start="1672"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Συγγρ. Σ. 282.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="1726" data-start="1700"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Συγγρ. Σ. 318.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="1840" data-start="1728"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης. Περί της χειροτονίας του // Έργα: Σε 8 τμχ. 1862. Τ. 4. Σ. 365 και 367.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="1940" data-start="1842"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης. Επιστολή 1 προς Φλαβιανό // Έργα. Τ. 8. 1872. Σ. 442–443.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="2061" data-start="1942"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης. Επιστολή 2, Περί των ταξιδευόντων στην Ιερουσαλήμ // Έργα. Τ. 8. 1872. Σ. 452.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="2174" data-start="2063"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης. Επιστολή 17 προς πρεσβυτέρους Νικομηδείας // Έργα. Τ. 8. 1872. Σ. 501.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="2270" data-start="2176"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης. Επιστολή 1 προς Φλαβιανό // Έργα. Τ. 8. 1872. Σ. 439.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="2385" data-start="2272"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Όσιος Εφραίμ ο Σύρος. Περί αδελφικής νουθεσίας // Έργα: Σε 6 τμχ. 4η έκδ. 1901. Τ. 5. Σ. 227.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="2531" data-start="2387"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Έξι λόγοι περί ιερωσύνης // Έργα: Σε 12 τμχ. 1898. Τ. 1, Βιβλ. 2. Σ. 438.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="2777" data-start="2660"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Ομιλίες επί Β΄ προς Κορινθίους // Συγγρ. 1904. Τ. 9, Βιβλ. 2.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="2913" data-start="2779"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Ομιλίες επί Α΄ προς Κορινθίους 23,4 // Έργα Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Τ. 10, Βιβλ. 1. Σ. 229.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="3076" data-start="2915"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Λόγος 44, Περί ταπεινώσεως, υπομονής και ευχών για μελλοντικά αγαθά και περί Δευτέρας Παρουσίας // Έργα. Τ. 12, τ.2. Σ. 869.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="3165" data-start="3078"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Έξι λόγοι περί ιερωσύνης // Τ. 1, Βιβλ. 2. Σ. 436.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="3285" data-start="3167"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Λόγος περί ψευδοπροφητών και ψευδοδιδασκάλων // Συγγρ. Τ. 8, Βιβλ. 2. Σ. 704.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="3370" data-start="3287"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Έξι λόγοι περί ιερωσύνης // Συγγρ. Σ. 438.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="3470" data-start="3372"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Έξι λόγοι περί ιερωσύνης // Συγγρ. Τ. 1, Βιβλ. 2. Σ. 453.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="3567" data-start="3472"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Λόγος κατά Θεοφανείων // Συγγρ. Τ. 2, Βιβλ. 1. Σ. 412.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="3595" data-start="3569"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Συγγρ. Σ. 413.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="3672" data-start="3597"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Λόγος 5 // Συγγρ. Τ. 1. Σ. 134–135.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="3751" data-start="3674"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Ιερώνυμος. Επιστολή προς Ευστοχία, Περί Παρθενίας // Άγιος Ιερώνυμος. Περί Παρθενίας. 1897. Σ. 17–19.<o:p></o:p></span></p> <p data-end="3969" data-start="3885"><span style="font-family: arial;"><span style="color: #121212;">Λεμπέντεφ Α. Π. Ο Κλήρος της αρχαίας καθολικής Εκκλησίας. Σ. 278. και Α<o:p></o:p></span><span dir="auto" style="vertical-align: inherit;">usgewahlte Schriften des heiligen </span><em><span dir="auto" style="vertical-align: inherit;">Cyprian,</span></em><span dir="auto" style="vertical-align: inherit;"> Bischofs von Carthage und Martyrs, nach dem Urtexte ubersatzt. Σύνοψη IV, 3 // Bibliothek der Kirchenvater. Bd. 2. Kempten, 1879. S. 25-26; </span><em><span dir="auto" style="vertical-align: inherit;">Cuprien de Carthage.</span></em><span dir="auto" style="vertical-align: inherit;"> Letter LXI: a Pomponius, a 1'occasion de quelques vierges / Ouvrage publie par M. de Genoude et dedie a monseigneurs de Quelen // Les Peres de l'Eglise, trad. en français. Τ. 5 (δις). Παρίσι, 1842. Σ. 206.</span></span></p> <p data-end="4089" data-is-last-node="" data-is-only-node="" data-start="3971"><span style="color: #121212; font-family: arial;">Άγιος Ιερώνυμος ο Στριδώνιος. Επιστολή 14 προς τον μοναχό Ηλιόδωρο // Έργα: Σε 27 τμχ. 1893. Τ. 1. Σ. 39.</span></p> <p class="MsoFootnoteText" style="text-align: center;"><o:p><span style="color: #121212; font-family: arial; font-size: medium;"><br /></span></o:p></p><p class="MsoFootnoteText" style="text-align: center;"><o:p><span style="color: #121212; font-family: arial; font-size: medium;"><br /></span></o:p></p><p class="MsoFootnoteText" style="text-align: center;"><o:p><span style="color: red; font-size: medium;"><b><span style="font-family: arial;"> </span><span style="font-family: helvetica;">ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</span></b></span></o:p></p><p class="MsoFootnoteText" style="text-align: center;"><o:p><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/1_15.html" itemprop="url"><b><span style="color: #2b00fe; font-family: helvetica; font-size: medium;">Αναζητώντας τη «Χρυσή Εποχή» (1ο μέρος)</span></b></a></o:p></p> </div> </div><br />

Αναζητώντας τη «Χρυσή Εποχή» (2ο μέρος)

  4ος αιώνας [1] Ο πρώτος εκκλησιαστικός ιστορικός, ο Ευσέβιος Καισαρείας, δίνει μια εξαιρετικά δυσμενή εικόνα για την εκκλησιαστική ζωή...

Read more »