Ο μεσιτικός ρόλος της
Θεοτόκου ὑποβοηθεῖ, ἀλλά δέν δεσμεύει καί δέν υποχρεώνει την πάνσοφη καί άπειρη
αγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο καί τή σωτηρία του.
Καί σήμερα ή Παναγία καί πάντοτε ἐξακολουθεῖ καί θά έξακολουθεῖ νὰ ἐνδιαφέρεται,
να φροντίζει για τις ανάγκες καί τις θλίψεις μας καί νά μεσιτεύει προς χάρη μας
στον Υιό καί Θεό Της. Ἀφοῦ, ὅπως ψάλλει καί ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι: "Η χαρά ἐκείνων
πού θλίβονται, ή προστάτης εκείνων πού άδικοῦνται, ἡ τροφή, ἐκείνων πού πεινοῦν,
ή παρηγορία τῶν ξένων καί ἡ βακτηρία ἐκείνων πού εἶναι τυφλοί, ἡ ἐπίσκεψη ἐκείνων
πού εἶναι ἀσθενεῖς, ἡ σκέπη καί ή προστασία, ἐκείνων πού καταβάλουν πολύ κόπο
καί ή βοήθεια, ἐκείνων πού εἶναι ὀρφανοί"[1].
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς σημειώνει γι' αὐτά τά ὅρια τῶν μεσιτικών δυνατοτήτων
τῆς Παναγίας πρός τόν Κύριο: "Λοιπόν, μόνη Αὐτή ἡ Θεοτόκος) εἶναι ἡ
διαχωριστική γραμμή τῆς κτιστῆς καί ἄκτιστης φύσεως. Καί κανείς δέν θά μποροῦσε
νά ἔλθει πρός τό Θεό, παρά μόνο δι ̓ Αὐτῆς καί διά τοῦ Μεσίτη, πού γεννήθηκε
από Αὐτήν· καί κανένα ἀπό τά δωρήματα τοῦ Θεοῦ δέν θά μποροῦσε νά δοθεῖ στούς ἀγγέλους
καί στούς ἀνθρώπους παρά μόνο δι ̓ Αὐτῆς. Καί πάλι. Αὐτή δέ δεχομένη πρώτη τό
πλήρωμα τοῦ πληροῦντος τά σύμπαντα, Τόν καθιστᾶ σ' όλους χωρητό, απονέμουσα
στον καθένα ανάλογα μέ τή δύναμη τῆς καθαρότητας τοῦ καθενός..... Ὥστε πρός Αὐτήν
προσβλέπουν καί σ ̓ Αὐτήν ἔχουν πεποίθηση οἱ ἀνώτερες Χερουβικές Ἱεραρχίες"[2].
Τί ἄλλο εἶναι τά τόσα θαύματα -πού ἔγιναν καί γίνονται με τή χάρη Της σε κάθε
ελληνική γωνιά, όπου υπάρχει προσκύνημά Της- παρά έκδήλωση τῆς ἀγάπης Της πρός
τούς πονεμένους καί πάσχοντες;
Τί ἄλλο εἶναι, ἐπίσης ἡ ἀκαταμάχητη προστασία Της, με τήν ὁποία σκέπασε καί ὁδήγησε
ως Υπέρμαχος Στρατηγός το εὐσεβές μας Έθνος στούς ἀγῶνες του, παρά παράδειγμα τῆς
συμπαθείας Της πρός τούς ἀδικουμένους και κατατρεγμένους Ἡ ἀγάπη Της, ή πολλή
καί μεγάλη, Τήν ἀνέδειξε "χαρά των θλιβομένων, προστάτιδα τῶν χριστιανῶν,
λιμένα ἐν τῷ πελά γει τῶν θλίψεων"!
Ἡ ἀγάπη τῆς Παναγίας μας, ή πολλή καί μεγάλη, Τήν κάνει να μεσιτεύει διαρκῶς!
Καί νά μᾶς σκεπάζει στοργικά, όπως ἡ νεφέλη επεσκίαζε τούς Ισραηλίτες καί τούς
προστάτευε ἀπό τίς καυστικές ακτίνες τοῦ ἡλίου στην έρημο, κατά τήν πορεία τους
πρός τή γῆ τῆς ἐπαγγελίας. Ἀφοῦ καί στή δική μας πορεία πρός τήν ἀληθινή γῆ τῆς
ἐπαγγελίας, τόν οὐρανό. Ἐκείνη μᾶς σκεπάζει, όταν καταφεύγουμε ταπεινά καί μέ
πίστη κοντά Της, καί μᾶς προστατεύει ἀπό τά πεπυρωμένα βέλη του πονηροῦ.
Γι' αὐτό καί ὁ ὕμνωδός ἀναφωνεί: "Χαῖρε, σκέπη του κόσμου, πλατυτέρα
νεφέλης". Αλλά καί Σε μεσίτριαν έχω πρός τον Φιλάνθρωπον Θεόν''.
Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἰησοῦ "ούπω ἥκει ἡ ὥρα μου", τό νόημα τῆς ὁποίας
πολλές φορές έχει ακουστεῖ στην Αγία Γραφή, διαφοροποιεῖ τή στάση τῆς Παναγίας,
ή οποία στρέφεται πρός τούς ὑπηρέτες, πού ἦσαν κοντά Της καί τούς λέει: "ὅ,τι
ἂν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε" (Ιω. Β' 5).
Διαισθάνεται ἡ Θεοτόκος ότι κάτι έκτακτο πρόκειται να συμβεῖ. Γι' αυτό θέτει
τους υπηρέτες στη διάθεση τοῦ Υἱοῦ Της. Ἐνῶ συγχρόνως ἐπιζητεῖ νά ἐξασφαλίσει
σ' Αυτόν πλήρη ελευθερία ενέργειας. Στοιχεῖα τόσο διδακτικά γιά τόν καθένα πού
έκουσίως εμπιστεύεται τή ζωή του σε Ἐκεῖνον.
Γι' αυτό καί τήν ἴδια ἀκριβῶς στάση υπαγορεύει καί σέ μᾶς ἡ Παναγία κάθε φορά
πού Τήν ἐπικαλούμαστε καί Τήν παρακαλοῦμε. Εκείνη διαβιβάζει τις ικεσίες καί
παρακλήσεις μας καί ἀποσπᾶ τή συγκατάθεσή Του. Αλλά στρέφεται καί πρός σέ μᾶς
καί μέ προτρεπτική διάθεση μᾶς ὠθεῖ μέ τό παράδειγμά Της νά ἐκζητοῦμε καθετί μέ
τήν τελεία πεποίθηση ὅτι ὁ Θεός θά ἐνεργήσει έπ' ἀγαθῷ γιά μᾶς καί γι' αυτό να
δείχνουμε έμπιστοσύνη στην πατρική Του ἀγάπη.
Νά βαδίζουμε λοιπόν στή ζωή μέ τήν ἀπόλυτη πίστη ότι θά μᾶς δώσει ὁ Κύριος τό καλύτερο
ἀπ' ὅσα ζητοῦμε στόν κατάλληλο όμως καιρό. Διότι καί τό συγκεκριμένο θαῦμα, ἀλλά
καί ὅλη ἡ ζωή τοῦ Κυρίου μᾶς πείθει ὅτι ὁ χρόνος λειτουργεῖ πολύ διαφορετικά
στις σχέσεις τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀνθρώπου ἀπ' ὅ, τι ἐμεῖς νομίζουμε.
Τό ἴδιο συνέβη καί στό γάμο τῆς Κανᾶ. Ἡ κατάλληλη κατ΄ Αυτόν ώρα ἦταν ὅταν θά ἄφηνε ὁ Κύριος νά σωθεῖ τελείως ὁ οἶνος, γιά νά αἰσθανθοῦν ὅλοι τήν ἔλλειψή
του. Αφησε νά περιμένουν ἐκεῖ οἱ ὑπηρέτες, γιά νά διαρωτηθοῦν, τί θά κάνει. Ἄφησε
νά ἔλθει ή στιγμή τῆς ἀποδοχῆς καί τῆς ἐκ βάθους ὁμολογίας ὅτι, ἐάν αυτό γίνει,
ἀσφαλῶς θαῦμα Θεοῦ θά εἶναι.
Ἔτσι ἀφήνει πολύ συχνά καί γιά μᾶς, ἀνεξήγητα ἴσως ἐκ πρώτης ὄψεως, ή θλίψη νά
φθάσει στο απροχώρητο. Αυτός εἶναι κατά μία έννοια ὁ σκοπός τῆς ἀναβολῆς. Δέν ἦλθε
ή ὥρα τῆς ἐκπληρώσεως τοῦ αἰτήματός μας. Εάν εἶναι ἀσθένεια καί δώσει ἀμέσως τή
θεραπεία, ἴσως τήν ἀποδώσουμε αποκλειστικά στόν ἀνθρώπινο παράγοντα, τόν ὁποῖο
στίς ἡμέρες μας ἔχομε τόσο ἀπολυτοποιήσει. Ἐάν εἶναι κίνδυνος καί τόν ἀπομακρύνει
χωρίς νά τό καταλάβουμε, ἴσως δέν θά τό ἀποδώσουμε στην πάνσοφη καί ἔγκαιρη
επέμβασή Του. Ἄφήνει, λοιπόν, νά ἔλθει ή κατάλληλη ώρα, ὅταν δηλαδή αίσθανόμαστε
ότι κανένας άλλος δέν μπορεῖ νά μᾶς ἐξαγάγει σε αναψυχή, παρά μόνο Αὐτός ὁ
Λυτρωτής καί Σωτήρας μας. Γιά τοῦτο, εἶναι ἀνάγκη καί χρέος μας νά ἐπιδιώκουμε
καί νά ἐπιμένουμε τόσο στην προσωπική επικοινωνία μαζί Του, μέ τήν ἀτομική
προσευχή, ἀλλά καί στήν κοινή προσευχή μέ τούς ἄλλους πιστούς στην Εκκλησία Του.
Διότι ὁ Κύριος εἶναι φιλάνθρωπος καί θά ικανοποιήσει τα δίκαια αιτήματά μας.
Μόνο να περιμένουμε καί νά παραμένουμε πλησίον Του.
0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου