ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ (13ο ΜΕΡΟΣ)

Η ΕΙΚΟΝΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ

'Η Μητέρα τοῦ Θεοῦ εἶδε τον Υιό Της νά θαυματουργεί καὶ νὰ διδάσκει! Τόν εἶδε να δοξάζεται, ἀλλά καί να καταδιώκεται! Καθημερινά ἐπί τρία χρόνια ή Παναγία ζοῦσε μέ τό φόν βο καί τήν ἀγωνία γιά τήν άπειλούμένη ζωή τοῦ Υἰοῦ Της!
Τῆς τό εἶχε ἐξάλλου προαναγγείλει ὁ γέρων Συμεών. Την ημέρα πού μετέβη στο Ναό τῶν Ἱεροσολύμων συνοδευόμενη από τό δίκαιο Ιωσήφ, φέρουσα στην αγκάλη της τεσσαρακονθήμερο βρέφος τόν ̓Ιησοῦ, ὁ προφήτης Συμεών Τῆς εἶχε προείπει χαρακτηριστικά: "Σοῦ δέ αὐτῆς τήν ψυχήν διελεύσεται ρομφαία" (Λουκ. Β' 35).
Θά ἔλθει ἡμέρα, βεβαίωνε μέ Πνεῦμα Ἅγιο ὁ δίκαιος, κατά τήν ὁποία θά δοκιμάσεις βαθύ, ὀξύ, ἰσχυρό, καί διαπεραστικό πόνο. Όπως το κοφτερό νυστέρι τοῦ χειρουργοῦ εἰσέρχεται βαθειά στό σῶμα καί, καθώς σχίζει καί κόπτει, δημιουργεῖ βαθύ πόνο, έτσι καί Σύ θά δοκιμάσεις τη ρομφαία τοῦ πόνου να σχίζει την καρδιά Σου!
Προφητεία, τῆς ὁποίας τήν ὥρα εκείνη δεν κατόρθωσε ή Παρθένος να συλλάβει ούτε την ουσία ούτε τό βάθος της, ἐπρόκειτο ὅμως νὰ ἐκπληρωθεί μέχρι τῆς τελευταίας της λεπτομερείας.
Πράγματι, ρομφαία ξέσχιζε τα σπλάγχνα τῆς Παναγίας καθ' όλο το δημόσιο βίο τοῦ Κυρίου, καθώς έβλεπε τούς έχθρούς του να συσπειρώνονται, να οργανώνουν πείσμονα αντίσταση, να συγκροτοῦν συμβούλια καί διαβούλια, προκει μένου νά βροῦν κατηγορία εναντίον Του γιά νά Τόν θανατώσουν!
Μια πρώτη μορφή δίωξης, τήν ὁποία ὑπέστη ὁ Θεάνθρωπος πάνω στή γῆ καί ἡ ὁποία ως "ρομφαία" διαπερνούσε τη μητρική της καρδιά, ὑπῆρξε ἡ σωρία τῶν συκοφαντιῶν καὶ τῶν προκλητικῶν διασυρμῶν τοῦ παναγίου ὀνόματός του και ἀπό αὐτούς τούς Ναζαρινούς ἀκόμα! Διότι δεν Τον κατεδίωκαν μόνο οἱ ἐχθροί του, ἀλλά καί οἱ συμπατριώτες του! Από τήν ἀρχή ἤδη τῆς ἐπιγείου δράσεώς Του ὁ ἱερός Εὐαγγελιστης σημειώνει:
"Σηκώθηκαν με θόρυβο καί κραυγές έναντίον Του, ἀφοῦ διέκοψαν όχι μόνο τό κήρυγμά του, ἀλλά καί τή λατρεία τους, διότι δὲν εἶχαν τήν ὑπομονή να περιμένουν μέχρις ότου τελειώσει ή λατρεία τῆς συναγωγῆς. Καί τόν ἔβγαλαν έξω ἀπό τήν πόλη, ὡς ἀνάξιο να διαμένει στη Ναζαρέτ, μολονότι τόσα χρόνια εἶχε ζήσει μεταξύ τους. Τόν διώχνουν ώς τιποτένιο ἄνθρωπο τόν Σωτήρα καί Τόν περιφρονοῦν, ἀγνοοῦντες τήν κομιζόμενη από Αὐτόν σωτηρία. Κι ἐνῶ θά ἔπρεπε μέ πολλή προσοχή να παρακολουθήσουν τά λεγόμενά του σπεύδουν μέ μανία νά Τόν φονεύσουν κατά τρόπο βάρβαρο καί ἀπάνθρωπο[1].
Τόν καταδιώκει ὄχι μόνο ὁ Ἡρώδης, στις πρώτες στιγμές τῆς ἐπί γῆς παρουσίας Του, ἀλλά καί οἱ ἀρχιερεῖς καί οἱ Γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι, πού θά ἔπρεπε νά Τόν ὑπερασπίζονται ὡς θρησκευτικοί ηγέτες πού ἦσαν. Τόν κατηγοροῦν ὡς δαιμονισμένο· Τόν σπιλώνουν, καί ὁ Πανάγαθος ὁμολογεῖ λιτά πλήν σαφῶς: "Ἐγώ δαιμόνιον οὐκ ἔχω, ἀλλά τιμῶ τόν Πατέρα Μου, καί ἡμεῖς ἀτιμάζετέ Με" (Ἰω. Η' 48-49).
Τόν συκοφαντοῦν ὅτι εἶναι "φάγος καί οίνοπότης, φίλος τῶν τελωνῶν καί ἁμαρτωλῶν" (Λουκ. Ζ' 34)! Δέν ὑπάρχει ψευδέστερη ἀπό αὐτή τή συκοφαντία! Διότι ὁ Χριστός οὐχ ἑαυτῷ ἤρεσε" (Ρωμ. ΙΕ ́ 3), οὔτε ὑπῆρξε ποτέ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἔζησε ζωή αυταπαρνήσεως καί περιφρονήσεως τοῦ κόσμου, περισσότερο από Ἐκεῖνον. Αὐτός δέ, ὁ Ὁποῖος ὑπῆρξε χωρισμένος ἀπό τούς ἁμαρτωλούς ὡς ἄμωμος καί αμίαντος, παρουσιάζεται ἀπό τούς ἐχθρούς του ότι συνεταιρίζεται με τούς ἁμαρτωλούς καί ὅτι μολύνεται ἀπό αὐτούς. Βεβαίως, εἶναι ἀληθινό ὅτι ἦλθε στή γῆ γιά νά σώσει τούς ἁμαρτωλούς, καί ἀπό τήν ἄποψη αὐτή ὑπῆρξε φίλος τῶν τελωνῶν καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν. Αλλά αυτό αποτελεῖ τήν αἰώνια δόξα του. Καί ὅμως ἐκεῖνοι, πού ἔπρεπε νά Τόν τιμοῦν, Τόν διασύρουν!
Μποροῦσε ἐπομένως ή Παναγία μας ως άνθρωπος, καί μάλιστα ως στοργική Μητέρα, νά μήν ὑπέφερε συχνά ἀπό τούς κινδύνους καί τούς διασυρμούς τοῦ Υἰοῦ Της; Ήταν ποτέ δυνατό νά μήν Της κόστιζε ή αχαριστία των τόσο πολύ εύερ γετηθέντων συμπατριωτών της;
Πόσο όμως παρηγοροῦν οἱ δοκιμασίες και αγωνίες της Παναγίας μας γιά τό Μονογενή Της κάθε δοκιμαζόμενη ανθρώπινη καί μάλιστα μητρική καρδιά! Αλλά και πόσο διδάσκει ή θεοφιλής αντιμετώπιση όλων αὐτῶν τῶν συκοφαντιών από μέρους τῆς Παρθένου! Αφοῦ Ἐκείνη ὑπέφερε, πού ήταν τόσο ἁγία, δέν θά ὑποφέρουμε καί ἐμεῖς; Δέν θά ὑποφέρουν οι μητέρες, ἀφοῦ ἡ Παναγία Μητέρα υπέστη τόσα πολλά; Ίδιαίτερα σήμερα πολλές μητέρες δοκιμάζουν πολλές βαριές θλίψεις. Όταν τα παιδιά Τους βρίσκονται σε κινδύνους, αίσθάνονται ὅ,τι αἰσθανόταν καί ἡ Παναγία. Νά αἱμορραγεί δηλαδή ἀπό τόν πόνο ή ψυχή τους. Σε παρόμοιες περιπτώσεις, λοιπόν, ἄς Τήν παρακαλοῦν γιά τίς στενοχώριες από κάποια συκοφαντία τῶν παιδιῶν τους. Από κάποια αχαριστία τοῦ κόσμου πρός τά παιδιά τους. Στη Μεγάλη Μητέρα ἄς διαβιβάζουν κάθε πόνο τους.
Επί πλέον, ή διαγωγή τῆς Παναγίας στις θλίψεις αυτές, πού ἀναφέραμε, ἦταν υποδειγματική. Τί ἔκανε; Υπέμενε διαρκῶς χωρίς γογγυσμούς καί διαλογισμούς έκδικήσεως. Ύπομονή, λοιπόν, καί ἐμεῖς καί ἐλπίδα στο Θεό. Εἶναι ποικίλο καί μεγάλο τό κέρδος γιά τόν ἄνθρωπο, ἄν μέ τήν ὑπομονή, πού στηρίζεται στην πίστη πρός τόν Θεό, ἀντιμετωπίζει τις θλίψεις.