ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ ☦

Ο εγωιστής αγαπά όσο τον βολεύει• ο ταπεινός αγαπά ως το τέλος - Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης έλεγε πως
η αγάπη που δεν έχει μέσα της ταπείνωση δεν είναι αληθινή, γιατί προέρχεται από
τον παλαιό άνθρωπο που ζητά να ικανοποιήσει τον εαυτό του και όχι να θυσιαστεί για
τον άλλον. Ο εγωιστής δεν αγαπά πραγματικά. Θέλει να τον αγαπούν, να τον κατανοούν,
να τον τιμούν, να τον υπηρετούν, όταν όμως το συμφέρον του ή η ευκολία του θιχτεί,
η αγάπη του εξαφανίζεται. Είναι μια αγάπη με όρους, με σύνορα, με ιδιοτέλεια. Αντίθετα,
η ταπεινή αγάπη δεν ζητά ανταπόδοση. Ο ταπεινός αγαπά επειδή βλέπει στον άλλον την
εικόνα του Θεού, δεν αγαπά επειδή ο άλλος είναι καλός ή ευγενικός, αλλά επειδή είναι
πλάσμα του Δημιουργού. Αυτή η αγάπη δεν εξαρτάται από τα αισθήματα, ούτε από τις
συνθήκες. Είναι σταυρική, σταθερή και ανυπόκριτη. Ο εγωιστής, λέει ο Άγιος, είναι
σαν τον ήλιο που λάμπει μόνο όταν έχει καθαρό ουρανό, μόλις έρθουν τα σύννεφα, χάνεται.
Ο ταπεινός είναι σαν το κερί μέσα στη νύχτα, καίγεται, αλλά φωτίζει. Ο Χριστός δεν δίδαξε την αγάπη με λόγια,
αλλά με τον Σταυρό. «μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ
θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ». Η αγάπη του δεν περιορίστηκε από την αχαριστία, την προδοσία,
την εγκατάλειψη, αγάπησε ως το τέλος και
εκεί βρίσκεται το μέτρο της αληθινής αγάπης. Ο Άγιος Σιλουανός, ζώντας μέσα στη
σιωπή του Αγίου Όρους, ένιωσε πως η αγάπη του Θεού δεν είναι συναίσθημα, αλλά φωτιά
που καθαρίζει και μεταμορφώνει την ψυχή. Αυτή η φωτιά δεν χωρά σε καρδιά εγωιστή,
γιατί ο εγωισμός είναι πάγος. Όποιος κρατά μέσα του το εγώ, δεν μπορεί να χωρέσει
το εσύ. Η θυσιαστική αγάπη σημαίνει να παραμερίσεις το θέλημά σου για να αναπαύσεις
τον άλλον, όχι να τον κατακρίνεις, ούτε να απαιτείς δικαίωση. Όπως λέει ο Άγιος,
όποιος έμαθε να συγχωρεί, εκείνος αγαπά πραγματικά. Ο εγωιστής ζητά να έχει δίκιο,
ο ταπεινός ζητά να έχει ειρήνη. Δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη χωρίς ταπείνωση.
Η ταπείνωση είναι το έδαφος όπου φυτρώνει η αληθινή σχέση. Όπου υπάρχει εγωισμός,
εκεί ο άνθρωπος βλέπει τον άλλον ως μέσο και όχι ως ιερό πρόσωπο. Ο Άγιος Σιλουανός
έλεγε, όποιος δεν έχει το πνεύμα του Θεού νομίζει πως αγαπά, αλλά αγαπά τον εαυτό
του μέσα στους άλλους. Η ταπείνωση κάνει τον άνθρωπο ικανό να βλέπει τον άλλον όχι
όπως τον βολεύει, αλλά όπως είναι. Να δέχεται τις αδυναμίες του, να καλύπτει τα
σφάλματά του, να πονά όταν πονά ο άλλος. Ο ταπεινός δεν προδίδει, δεν κουτσομπολεύει,
δεν κρίνει. Προσεύχεται. Η προσευχή είναι η γλώσσα της ταπεινής αγάπης. Όποιος αγαπά
αληθινά, προσεύχεται για εκείνον που αγαπά. Ο εγωιστής αντίθετα ζητά από τον άλλον
να τον θυμάται, να τον στηρίζει, να τον θαυμάζει. Ο ταπεινός ζητά από τον Θεό να
τον ευλογεί, ακόμη κι αν ο ίδιος ξεχαστεί. Η αγάπη που έχει μέσα της Χριστό δε
φθείρεται από τον χρόνο, γιατί δεν στηρίζεται στο συναίσθημα, αλλά στη χάρη. Ο εγωισμός
είναι σαν το άνθος που ανθίζει για λίγο και μαραίνεται. Η ταπεινή αγάπη είναι σαν
το δέντρο που ριζώνει βαθιά και καρποφορεί μέσα από τις  καταιγίδες. Ο Άγιος Σιλουανός έλεγε πως όπου δεν
υπάρχει υπομονή, εκεί δεν υπάρχει αγάπη. Ο εγωιστής θέλει όλα να γίνονται όπως θέλει,
γρήγορα και χωρίς κόπο. Όταν έρθει η δοκιμασία, φεύγει. Ο ταπεινός όμως μένει. Δεν
εγκαταλείπει τον άλλον στις αδυναμίες του, σιωπά, προσεύχεται, περιμένει. Ο Χριστός
μας έδειξε την αγάπη που δεν απογοητεύεται, που συγχωρεί, που περιμένει την επιστροφή.
Όποιος έχει τέτοια αγάπη δεν χρειάζεται να τη διακηρύξει, λάμπει χωρίς να το θέλει.
Ο εγωιστής διακηρύσσει την αγάπη του, αλλά μόνο για να φανεί. Ο ταπεινός δεν μιλά,
αλλά η ζωή του γίνεται μαρτυρία. Σε κάθε σχέση, είτε φιλική είτε οικογενειακή,
υπάρχει σταυρός. Όταν δύο άνθρωποι πλησιάζουν, ενώνονται όχι μόνο στις χαρές αλλά
και στους αγώνες. Ο εγωιστής δεν αντέχει τον σταυρό, μόλις εμφανιστεί, ψάχνει διέξοδο.
Ο ταπεινός τον σηκώνει με ευγνωμοσύνη γιατί ξέρει ότι μέσα από αυτόν καθαρίζεται
η αγάπη. Ο Άγιος Σιλουανός έλεγε, «Κράτα το νου
σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι». Αυτή η φράση, όσο αυστηρή και αν ακούγεται, κρύβει
τη βαθύτερη αλήθεια της ταπεινής αγάπης. Ότι ο άνθρωπος που παραδέχεται την αδυναμία
του, που δεν νομίζει πως ξέρει, που δεν πιστεύει πως αξίζει τα πάντα, είναι εκείνος
που μπορεί να αγαπήσει αληθινά. Ο εγωιστής ζητά να τον αγαπούν χωρίς
να κουραστεί να αγαπά. Ο ταπεινός δίνει χωρίς να περιμένει να λάβει. Ο πρώτος φοβάται
να πληγωθεί, ο δεύτερος δεν φοβάται να πληγωθεί, γιατί ξέρει ότι ο Χριστός πληγώθηκε
πρώτος. Ο Άγιος Σιλουανός έλεγε πως όσο ο άνθρωπος δεν συγχωρεί, δεν γνωρίζει το Θεό. Ο
εγωιστής κρατά πικρία. Η πικρία είναι το δηλητήριο του εγώ. Ο ταπεινός βλέπει πίσω
από το σφάλμα του άλλου την πληγή της ψυχής του και προσεύχεται να τη γιατρέψει
ο Κύριος. Η συγχώρηση δεν είναι αδυναμία είναι δύναμη θεϊκή. Ο κόσμος λέει «Αν
σε πληγώσουν, φύγε». Ο Χριστός λέει «Αν σε πληγώσουν, συγχώρησε». Όχι για να σε
εκμεταλλευτούν, αλλά για να μην αφήσεις το κακό να ριζώσει μέσα σου. Ο εγωιστής
συγχωρεί για να δείξει ανωτερότητα. Ο ταπεινός συγχωρεί γιατί βλέπει την ίδια του
την αμαρτία στον άλλον. Αυτή είναι η ουσία της ορθόδοξης ζωής, να βλέπεις κάθε άνθρωπο
σαν εικόνα του Θεού, όχι σαν εχθρό ή εμπόδιο. Δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα, δεν μετρά ποιος έδωσε περισσότερο, δεν φοβάται τη μοναξιά, γιατί μέσα του κατοικεί
η παρουσία του Χριστού. Ο εγωιστής αγαπά όσο τον συμφέρει, ο ταπεινός αγαπά ακόμη
και όταν πληγώνεται. Αυτή η αγάπη που φαίνεται τρελή για τα μέτρα του κόσμου, είναι
η μόνη που σώζει, γιατί εκεί που σταματάει η ανθρώπινη δύναμη, αρχίζει η θεϊκή χάρη.
 Η αγάπη του ταπεινού είναι ήσυχη, σταθερή, αληθινή, δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια.
Αρκεί ένα βλέμμα, μια προσευχή, μια σιωπή, γεμάτη κατανόηση. Ο εγωιστής φωνάζει
για να ακουστεί, ο ταπεινός σωπαίνει για να αγαπήσει. Ο εγωιστής αγαπά όσο τον βολεύει, ο ταπεινός αγαπά ως το τέλος. Ο πρώτος μετρά τι θα πάρει, ο δεύτερος ευχαριστεί
για ό,τι μπορεί να δώσει. Ο ένας χτίζει πάνω στην άμμο των συναισθημάτων, ο άλλος
πάνω στον βράχο της ταπείνωσης. Η διδασκαλία του Αγίου Σιλουανού είναι βαθιά και
απλή. Όποιος ταπεινωθεί θα γνωρίσει την αγάπη του Χριστού και τότε θα αγαπήσει
όχι μόνο τους καλούς και δίκαιους, αλλά και εκείνους που τον πληγώνουν. Γιατί θα
δει μέσα τους τον ίδιο το Θεό που δεν παύει να αγαπά τον κόσμο, ακόμη και όταν ο
κόσμος τον σταυρώνει. Η αληθινή αγάπη δεν ζητά να την καταλάβουν, ούτε να την επιστρέψουν.
Αρκεί να υπάρχει. Είναι ο σταυρός που γίνεται φως, η σιωπή που γίνεται προσευχή,
η πληγή που γίνεται χάρη. Αυτή είναι η αγάπη
του ταπεινού και αυτή μένει εις τους αιώνας.  <a href="https://www.youtube.com/watch?v=fV_nJSarz_M" target="_blank">ΠΗΓΗ</a> </div>

<o:p> </o:p>ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΑΡΧΕΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><o:p></o:p><p class="MsoNormal" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; text-align: center;">''ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''</div>

Ο εγωιστής αγαπά όσο τον βολεύει• ο ταπεινός αγαπά ως το τέλος - Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης έλεγε πως η αγάπη που δεν έχει μέσα της ταπείνωση δεν είναι αληθινή, γιατί προέρχεται από τον παλαιό άνθρωπ...

Αναζητώντας τη «Χρυσή Εποχή» (5ο μέρος)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEirY1nCk5K4jpezQoeZk0OSV2b-B0HH__iksJ20-q3WK4zxf_433ZqGgofwydAc-lJIJzSYkT3Iiltscukj3GJpFRbObOR9idoPV822IVpqqLlwgb1gQztIGr3b-sZNc0bHcTS16tzzrzkbNMztCoTmjRZ_XV59egz4rHy9TgJ4p46cQ05F3sH5BONS/s248/cea7cea1ce99cea3cea4ce9fcea3-cebcceb5-cf86cf81ceb1ceb3ceb3ceadcebbceb9cebf2-cf80.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="248" data-original-width="196" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEirY1nCk5K4jpezQoeZk0OSV2b-B0HH__iksJ20-q3WK4zxf_433ZqGgofwydAc-lJIJzSYkT3Iiltscukj3GJpFRbObOR9idoPV822IVpqqLlwgb1gQztIGr3b-sZNc0bHcTS16tzzrzkbNMztCoTmjRZ_XV59egz4rHy9TgJ4p46cQ05F3sH5BONS/w316-h400/cea7cea1ce99cea3cea4ce9fcea3-cebcceb5-cf86cf81ceb1ceb3ceb3ceadcebbceb9cebf2-cf80.jpg" width="316" /></a></div>  Η εικόνα που περιγράφει
ο όσιος Συμεών στο «Γενικές Νουθεσίες με έλεγχο προς όλους: βασιλείς,
αρχιερείς, ιερείς, μοναχούς και λαϊκούς από το στόμα του Θεού» είναι ακόμη πιο
θλιβερή:<o:p></o:p>

<div style="text-align: justify;">«Και
ανάμεσα στους επισκόπους υπάρχουν κάποιοι που υπερηφανεύονται υπερβολικά για
τον βαθμό τους, ανυψώνονται πάντοτε πάνω από τους άλλους, θεωρώντας όλους τους ανθρώπους τιποτένιους και ταπεινούς.</div><div style="text-align: justify;">Δεν είναι λίγοι οι επίσκοποι που στη ζωή τους είναι πολύ μακριά από την αξία
του αξιώματος.</div><div style="text-align: justify;">Δεν μιλώ για εκείνους των οποίων τα λόγια συμφωνούν με τη ζωή και τα έργα, και
η ζωή τους αντανακλά τη διδασκαλία και τον λόγο, αλλά μιλώ για τους πολλούς εκείνους
επισκόπους των οποίων η ζωή δεν μοιάζει καθόλου με τις νουθεσίες τους και που
δεν γνωρίζουν τα φοβερά Μου μυστήρια, και κρατούν τον φλογερό Μου άρτο, τον
περιφρονούν σαν κοινό ψωμί και νομίζουν πως βλέπουν απλώς ένα κομμάτι και απλώς τρώνε ψωμί, χωρίς καθόλου να μπορούν να δουν τη δική Μου αόρατη δόξα.</div><div style="text-align: justify;">Έτσι, ανάμεσα στους επισκόπους είναι λίγοι οι άξιοι. Υπάρχουν πολλοί που
φαίνονται υψηλοί κατά τον βαθμό, και με το παρουσιαστικό τους δείχνουν ταπεινοί μα είναι ψεύτικη ταπείνωση, αντίθετη, κακή, υποκριτική ταπείνωση.</div><div style="text-align: justify;">Κυνηγώντας πάντοτε τον ανθρώπινο έπαινο, με περιφρονούν, τον Πλάστη όλης της κτίσης, σαν να ήμουν φτωχός, ευτελής και
άσημος.</div><div style="text-align: justify;">Παίρνουν το Σώμα Μου χωρίς αξία, θέλοντας να ξεπεράσουν όλους τους ανθρώπους,
ενώ δεν έχουν το Ένδυμα της δικής Μου χάριτος, την οποία ποτέ και με κανέναν
τρόπο δεν απέκτησαν.</div><div style="text-align: justify;">Απρόσκλητοι και τολμηρά μπαίνουν στον Ναό Μου, προχωρούν στα ανείπωτα παλάτια, όπου
δεν είναι άξιοι ούτε απ’ έξω να κοιτάξουν.</div><div style="text-align: justify;">Κι όμως Εγώ, ελεήμων, ανέχομαι την αναίδειά τους.</div><div style="text-align: justify;">Αφού μπουν μέσα, Μου μιλούν σαν να είμαι φίλος: δεν θέλουν να φανούν δούλοι,
αλλά φίλοι, και στέκονται εκεί χωρίς φόβο.</div><div style="text-align: justify;">Χωρίς καθόλου να έχουν τη χάρη Μου, υπόσχονται μεσιτεία στους ανθρώπους,</div><div style="text-align: justify;">ενώ οι ίδιοι είναι ένοχοι πολλών αμαρτιών.</div><div style="text-align: justify;">Φορούν λαμπρά άμφια, μα φαίνονται καθαροί μόνο εξωτερικά· οι ψυχές τους είναι
πιο βρώμικες κι από βάλτο, πιο φοβερές κι από θανατηφόρο δηλητήριο των
κακούργων εκείνων που φαίνονται δίκαιοι...</div><div style="text-align: justify;">Ιδιαίτερα οι επικεφαλής των επαρχιών, οι προεστώτες, πολλές φορές έχουν πριν
από τη Θεία Κοινωνία συνείδηση καμένη, και έπειτα εντελώς καταδικασμένη.</div><div style="text-align: justify;">Μπαίνοντας με θράσος στην αυλή τη Θεία, στέκονται αναίσχυντα στα άγια και
φλυαρούν, χωρίς να Με βλέπουν...</div><div style="text-align: justify;">Ναι, όλα όσα έγραψα είναι αλήθεια.</div><div style="text-align: justify;">Και κάθε άνθρωπος που θέλει να το εξετάσει θα το δει από τα έργα μας, των
ανάξιων ιερέων, και δεν θα βρει καμιά υπερβολή, αλλά θα αναγνωρίσει πως ο Θεός
μέσω εμού μιλάει γι’ αυτά σε όλους.</div><div style="text-align: justify;">Θα τα αναγνωρίσει όλα, αν βέβαια ο ίδιος δεν είναι ένας από εκείνους που τα
κάνουν, και αν δεν προσπαθεί με αυτό το τέχνασμα να καλύψει τη δική του ντροπή· μα ωστόσο
μπροστά σε όλους τους ανθρώπους και μπροστά στις ουράνιες δυνάμεις «όλα τα κρυφά του σκότους» ο Θεός θα τα κάνει φανερά.</div><div style="text-align: justify;">Αλλά ποιος από εμάς, τους ιερείς, σήμερα καθάρισε πρώτα τον εαυτό του από τα
πάθη και μόνο μετά τόλμησε να αναλάβει το ιερατικό αξίωμα;</div><div style="text-align: justify;">Ποιος θα μπορούσε να πει με παρρησία ότι περιφρόνησε τη γήινη δόξα και έλαβε το
ιερατικό αξίωμα μόνο για την ουράνια Θεία δόξα;</div><div style="text-align: justify;">Ποιος αγάπησε τον Χριστό με όλη του την ψυχή και απέρριψε κάθε χρυσάφι και
πλούτο;</div><div style="text-align: justify;">Ποιος ζει μετρημένα και είναι ευχαριστημένος με τα λίγα;</div><div style="text-align: justify;">Και ποιος δεν άρπαξε ποτέ κάτι ξένο;</div><div style="text-align: justify;">Ποιον δεν βασανίζει η συνείδησή του για δωροδοκία;</div><div style="text-align: justify;">Και ποιος δεν προσπάθησε με τη βοήθεια των δώρων να γίνει ο ίδιος ιερέας ή να
κάνει άλλον, αγοράζοντας και πουλώντας τη χάρη και το ιερατικό αξίωμα;</div><div style="text-align: justify;">Ποιος δεν ανέβασε στον βαθμό έναν ανάξιο φίλο, προτιμώντας τον αντί κάποιου
άξιου;</div><div style="text-align: justify;">Και ποιος δεν θέλησε να απονείμει τον επισκοπικό βαθμό σε φίλους του, ώστε σε
ξένες επαρχίες να έχει παντού δύναμη και εξουσία;</div><div style="text-align: justify;">Μα αυτό θεωρείται συνηθισμένο πράγμα και μάλιστα αμάρτημα ανύπαρκτο, από
εκείνους που θέλουν να ανακατεύονται οπωσδήποτε σε όλες τις υποθέσεις των
επαρχιών.</div><div style="text-align: justify;">Και ποιος δεν έδωσε, κατ’ εντολή των αρχόντων, με την παράκληση κοσμικών,
ηγεμόνων και πλουσίων, τον ιερατικό βαθμό σε κάποιον που δεν πρέπει και δεν
είναι άξιος να είναι ποιμένας της Εκκλησίας;</div><div style="text-align: justify;">Αληθινά, δεν υπάρχει κανείς στην εποχή μας από όλους αυτούς που να είχε καθαρή
καρδιά, κανέναν που να μην τον βασανίζει η συνείδησή του γι’ αυτά, γιατί
οπωσδήποτε έκανε κάτι από όσα ειπώθηκαν παραπάνω…</div><div style="text-align: justify;">Έτσι θα γίνει και με εμάς, τους λειτουργούς της Εκκλησίας, που παίρνουμε χωρίς
φόβο τα εκκλησιαστικά χρήματα για τις δικές μας ανάγκες, των συγγενών και
γνωστών, χωρίς καμιά φροντίδα για τους φτωχούς και τους ενδεείς, χτίζοντας
σπίτια, λουτρά και πύργους, μοναστήρια και κάστρα. Έτσι θα γίνει με όλους.</div><div style="text-align: justify;">Όσοι συγκεντρώνουν προίκες, κάνουν γάμους, και καθόλου δεν αγαπούν τις
εκκλησίες τους, ούτε τις φροντίζουν ούτε τις θυμούνται.</div><div style="text-align: justify;">Για πολύ καιρό λείποντας μακριά από αυτές, ζουν σε άλλα κράτη και χώρες, και αφήνουν τις γυναίκες τους, χωρίς καμιά σκέψη, χωρίς καμιά φροντίδα.</div><div style="text-align: justify;">Άλλοι από εμάς μένουν στον τόπο τους, αλλά όχι από αγάπη για τους ενορίτες και
τον ναό, παρά μόνο για να ζουν από τα πλούσια εισοδήματα, ξοδεύοντάς τα σε κάθε
είδους κακή ακολασία.</div><div style="text-align: justify;">Και ποιος από εμάς, τους ιερείς, επιδιώκει να σώσει την ψυχή του, τη νύμφη του
Χριστού;</div><div style="text-align: justify;">Δείξε μου έστω έναν ανάμεσά μας  θα είμαι
ευχαριστημένος και μόνο μ’ αυτό, πίστεψέ με!</div><div style="text-align: justify;">Αλλά αλλοίμονο σε όλους μας ιερείς, μοναχούς, επισκόπους, κληρικούς.</div><div style="text-align: justify;">Κι αν βρεθεί πουθενά κάποιος, που είναι μικρός ενώπιον των ανθρώπων αλλά
μεγάλος ενώπιον του Θεού, που, γνωρισμένος από τον Θεό, δεν υποχωρεί στα πάθη, εμείς, σαν κακούργο, πάντοτε τον διώχνουμε από το μέσο μας και από τις συνάξεις
μας, όπως οι άρχοντες και οι αρχιερείς απομάκρυναν τον Χριστό από τον Ναό.<a href="#_ftn1" name="_ftnref1" title="">[1]</a>» </div>
<div style="text-align: justify;">Τα κανονικά μνημεία της ύστερης βυζαντινής εποχής
σκιαγραφούν μια πολύ ζοφερή εικόνα της εκκλησιαστικής ανομίας: Τον 14ο αιώνα, ο Ματθαίος Βλάσταρης θρηνεί: «Εδώ θα ήταν σκόπιμο να
αναφωνήσουμε: αν δεις την ανομία, Κύριε, Κύριε, ποιος θα σταθεί, γιατί υπάρχει κανείς που δέχεται τη διαχείριση ενός έντιμου οίκου ή οποιασδήποτε υπηρεσίας στην Εκκλησία
ή γίνεται κληρικός ή λαμβάνει ένα μοναστήρι για να το διαχειρίζεται χωρίς
κάποια δωρεά; Και αν οι ιεροί κανόνες υποβάλλουν όλους αυτούς - τόσο αυτούς που
δίνουν όσο και αυτούς που λαμβάνουν παράνομα - σε τιμωρίες, τότε ποια
ελπίδα σωτηρίας υπάρχει για εμάς που δεν απομακρυνόμαστε από την κοινωνία μαζί
τους»<a href="#_ftn2" name="_ftnref2" title="">[2]</a>. </div><div style="text-align: justify;">Ο Βαλσαμών θρηνεί: «Δεν ξέρω αν υπάρχει κανείς που να λαμβάνει τη διαχείριση ενός φιλανθρωπικού οίκου ή μιας εκκλησιαστικής θέσης, ή
γίνεται κληρικός, ή λαμβάνει ένα μοναστικό κελί χωρίς κανένα φιλοδώρημα». Η ίδια αμαρτία αναφέρεται
και στο «Πηδάλιο»: «Η σιμωνία έχει πλέον τόσο βαθιά ριζώσει και ενεργείται σαν να
θεωρείται αρετή, και όχι μια αποτρόπαια αίρεση. Σήμερα, όλοι οι κληρικοί
λαμβάνουν τα πτυχία τους παράνομα, ζουν και πεθαίνουν παράνομα· επομένως, οι
αλυσίδες της δουλείας γίνονται όλο και βαρύτερες».</div><o:p></o:p>

<o:p> </o:p>

<a href="#_ftnref1" name="_ftn1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title="">[1]</a> Όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος. ''Έρχου, Φως
Αληθινό''. Επιλεγμένοι Ύμνοι. Σε στίχο μετάφραση από τα ελληνικά από τον Ηγούμενο
Ιλαρίωνα (Αλφέγιεφ). Αγία Πετρούπολη, 2000, σελ. 167-176.

</div>

<a href="#_ftnref2" name="_ftn2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title="">[2]</a> Αλφαβητικό<span style="-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; orphans: 2; text-align: -webkit-left; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-thickness: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;"> Σύνταγμα του Μ. Βλάσταρι. Συλλογή κατά
αλφαβητική σειρά όλων των θεμάτων που περιέχονται στους ιερούς και θείους
κανόνες. 1996. Σ. 443.

</div>

</div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: left;"><div id="ftn6"><o:p> </o:p><o:p> </o:p><o:p> ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ</o:p></div></div><div style="background-color: white; text-align: left;"><div><div id="ftn1"><o:p><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/1_15.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Αναζητώντας τη «Χρυσή Εποχή» (1ο μέρος)</a></o:p><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/2_16.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Αναζητώντας τη «Χρυσή Εποχή» (2ο μέρος)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/3_21.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Αναζητώντας τη «Χρυσή Εποχή» (3ο μέρος)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/11/4.html" itemprop="url">Αναζητώντας τη «Χρυσή Εποχή» (4ο μέρος)</a></div></div></div></div>

Αναζητώντας τη «Χρυσή Εποχή» (5ο μέρος)

Η εικόνα που περιγράφει ο όσιος Συμεών στο «Γενικές Νουθεσίες με έλεγχο προς όλους: βασιλείς, αρχιερείς, ιερείς, μοναχούς και λαϊκούς από ...

Γιατί πρέπει να συγχωρούμε ακόμη κι όταν δεν μας ζητούν συγγνώμη; - Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Η συγχώρηση στην ορθόδοξη ζωή δεν είναι μία απλή πράξη μεγαλοψυχίας, ούτε μία συναισθηματική κίνηση που εξαρτάται από το αν ο άλλος αναγνωρίσει το λάθος του. Είναι, πριν απ' όλα, ένα μυστήριο της καρδιάς. Μία πρόσκληση του Θεού προς τον άνθρωπο να μεταβεί από το σκοτάδι στο φως, από τη φυλακή των λογισμών στην ελευθερία του πνεύματος. Ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ τόνιζε ότι η ειρήνη της ψυχής είναι θησαυρός ανεκτίμητος και ότι κάθε κίνηση που μας ενώνει με τη χάρη έχει δύναμη να φέρει φως όχι μόνο μέσα μας, αλλά και στον κόσμο γύρω μας. Η συγχώρηση δεν είναι απελευθέρωση του άλλου, είναι απελευθέρωση δική μας. Δεν είναι δικαίωση της αδικίας, είναι θεραπεία της πληγής. Δεν είναι άρνηση του πόνου, είναι ομολογία ότι ο πόνος δεν είναι ο τελευταίος λόγος. Η ψυχή που συγχωρεί, ακόμη και όταν ο άλλος παραμένει αμετανόητος, γίνεται δοχείο της θείας ειρήνης. Όπου χτυπήθηκε και μάτωσε, εκεί ακριβώς ανοίγει χώρος για τη χάρη. Γιατί όμως να συγχωρήσει κανείς όταν δεν ακούει ούτε μια λέξη συγνώμης; Γιατί να προσφέρει κάτι που ο άλλος δεν ζητά; Η απάντηση δεν βρίσκεται στον άλλον, αλλά μέσα μας. Ο άνθρωπος έχει πλαστεί κατ' εικόνα Θεού και ο Θεός ανατέλλει τον ήλιο επί πονηρούς και αγαθούς, δεν περιμένει να του ζητήσουμε συγνώμη για να μας δώσει ζωή. Η αγάπη του προηγείται της μετάνοιάς μας. Η συγχώρηση, λοιπόν, δεν είναι μίμηση ανθρώπου, είναι μίμηση Θεού. Όταν η ψυχή κρατά μνησικακία, παγώνει, σκληραίνει. Κλείνει τους πόρους της καρδιάς που είναι πλασμένοι να αναπνέουν τη χάρη. Μοιάζει με άνθρωπο που κρατά αναμμένο κάρβουνο για να το πετάξει στον άλλον, μα στο μεταξύ το κάρβουνο καίει τα δικά του χέρια. Ο Όσιος Σεραφείμ, με τη γλυκύτητα που τον χαρακτήριζε, έλεγε ότι η οργή διώχνει την παρουσία του Αγίου Πνεύματος από την καρδιά. Και χωρίς αυτή την παρουσία δεν υπάρχει χαρά, ούτε φως, ούτε παρηγοριά. Η συγχώρηση, όπως την κατανοεί η Εκκλησία, δεν είναι συναίσθημα, είναι απόφαση και είναι άσκηση, είναι η συνειδητή κίνηση της καρδιάς να εγκαταλείψει το λογισμό της αυτοδικαίωσης και να βάλει στη θέση του την ταπείνωση. Δεν σημαίνει ότι ξεχνάμε, δεν σημαίνει ότι δικαιολογούμε, δεν σημαίνει ότι επιτρέπουμε να συνεχιστεί η αδικία, σημαίνει ότι βγάζουμε την αμαρτία του άλλου από την καρδιά μας, για να μην γίνει δικό μας βάρος. Ο Όσιος Σεραφείμ δίδασκε ότι η ειρήνη του ανθρώπου είναι ένα κερί που φωτίζει. Αν το κερί σβήσει από θυμό, ζήλια, αδικία, τότε όχι μόνο εμείς μένουμε στο σκοτάδι, αλλά και όσοι βρίσκονται γύρω μας χάνουν μια πηγή φωτός που τους έχει δώσει ο Θεός. Η συγχώρηση, λοιπόν, είναι διακονία και προς τον εαυτό μας και προς τον κόσμο.  Υπάρχει όμως μια βαθύτερη διάσταση. Πολλές φορές ο άλλος δεν ζητά συγγνώμη, όχι επειδή δεν θέλει, αλλά επειδή δεν μπορεί. Η καρδιά του είναι πληγωμένη, μπερδεμένη, σκοτισμένη. Δεν έχει φτάσει ακόμη στο σημείο να δει καθαρά το λάθος του. Η πτώση ποτίζει το βλέμμα με σύγχυση. Μπορεί να έχει μεγαλώσει με τρόπο που δεν έμαθε ποτέ τι θα πει μετάνοια. Μπορεί να τον δένουν πάθη, εγωισμός, φόβος. Όταν γίνει τρόπος ζωής, δεν αφήνει χώρο για αυτομεψία. Γι' αυτό και ο Χριστός επάνω στο σταυρό δεν περίμενε να ζητήσουν συγγνώμη αυτοί που τον σταύρωσαν. Προσευχήθηκε για αυτούς λέγοντας ότι δεν ξέρουν τι κάνουν. Η άγνοια δεν δικαιώνει την πράξη, αλλά εξηγεί το βάθος της πλάνης τους. Όταν συγχωρούμε κάποιον που δεν ζητά συγγνώμη, πολλές φορές μιμούμαστε αυτή την στάση. Βλέπουμε πίσω από την αμαρτία τον άνθρωπο που αγνοεί, που δεν μπορεί, που παλεύει μέσα στο σκότος. Η συγχώρηση γίνεται τότε προσευχή για φωτισμό και θεραπεία. Η συγχώρηση δεν αφορά μόνο τους άλλους, αφορά και το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας. Πολλές φορές δυσκολευόμαστε να συγχωρήσουμε όχι επειδή θέλουμε δικαιοσύνη, αλλά επειδή μέσα μας κυριαρχεί η υπερηφάνεια. Με πρόσβαλε, με αδίκησε, με υποτίμησε. Το εγώ γίνεται κέντρο της ύπαρξής μας. Το εγώ ζητά εξέγερση. Ο Άγιος Νεκτάριος έλεγε ότι η πιο λεπτή μορφή εγωισμού είναι ο πληγωμένος μας λόγος. Τάχα πως ζητούμε δίκαιο, ενώ στην πραγματικότητα ζητούμε δικαίωση. Όταν αφήνουμε τον εαυτό μας να ποτίζεται από τέτοιους λογισμούς, γινόμαστε δέσμιοι, όμως η ταπείνωση λύνει τα δεσμά. Μας μεταφέρει από την απαίτηση στην ελευθερία, από την πικρία στην ειρήνη, από τον πόνο στο φως. Η συγχώρηση δεν αντιστρατεύεται τη δικαιοσύνη του Θεού, αντιστρατεύεται τη σκληροκαρδία μας. Η καρδιά που συγχωρεί γίνεται τόπος όπου το Άγιο Πνεύμα αναπαύεται. Ο Όσιος Σεραφείμ δίδασκε πως ο χριστιανός πρέπει να επιδιώκει την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, γιατί τότε όλα μέσα του μεταμορφώνονται. Και η συγχώρηση είναι από τα πρώτα δώρα που φυτρώνουν εκεί όπου κατοικεί η χάρη. Δεν μπορεί η καρδιά να είναι γεμάτη φως και την ίδια στιγμή να κρατά σκοτεινή γωνιά για κάποιον άνθρωπο. Το φως δεν συμβιβάζεται με το μνησικακία. Όταν παραδίδουμε την αδικία στον Θεό, όταν δίνουμε χώρο στη θεία δικαιοσύνη και δεν διεκδικούμε εμείς τιμωρία ή επιβεβαίωση, τότε η ψυχή ελευθερώνεται. Δεν αγκιστρώνεται στο χθες. Δεν τρώει τη σάρκα της η μνήμη. Ο άνθρωπος γίνεται ελαφρύς, ευκίνητος, γεμάτος ειρήνη και τότε μπορεί να προσευχηθεί με καθαρό νου και αγαθότητα για όλους, ακόμη και για εκείνους που τον πόνεσαν. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη. Η συγχώρηση ανοίγει τον δρόμο για τα θαύματα της καρδιάς. Πόσες φορές σε ζωές ανθρώπων έγινε η αλλαγή επειδή κάποιος τους συγχώρησε ενώ δεν το άξιζαν. Πόσες φορές ένας άνθρωπος που παρέμενε σκληρός, συγκινήθηκε από τη μεγαλοσύνη του άλλου και μετανόησε. Ο Θεός εργάζεται μέσα από αυτές τις αθόρυβες κινήσεις της αγάπης. Η συγχώρηση γίνεται πολλές φορές το πρώτο σκαλοπάτι για να συναντήσει ο άλλος φως. Ακόμη και αν δεν δούμε ποτέ αποτέλεσμα, η συγχώρηση δεν πάει χαμένη. Δεν είναι ενέργεια κοινωνικής ευγένειας, είναι ενέργεια πνευματική και κάθε τέτοια ενέργεια εγγράφεται στην καρδιά του ανθρώπου που τη δέχεται ακόμη και αν εκείνη τη στιγμή δεν το καταλαβαίνει. Όταν δεν συγχωρούμε, στην πραγματικότητα εξαρτιόμαστε από τον άλλον. Κουβαλάμε την ύπαρξή του μέσα μας με τρόπο αρνητικό. Γινόμαστε δούλοι της μνήμης της αδικίας. Η συγχώρηση είναι η ρήξη με αυτή τη δουλεία. Είναι η δήλωση ότι η καρδιά μας δεν κυβερνάται από τα λόγια των ανθρώπων, αλλά από την ειρήνη του Θεού. Ο Όσιος Σεραφείμ, με τη φωτεινή του πραότητα, έλεγε συχνά ότι όποιος φυλάει την ειρήνη μέσα του γίνεται όμοιος με ήσυχη λίμνη, όπου ο ουρανός αντανακλάται καθαρά. Αν τη λίμνη την ταράζουν άνεμοι οργής, μνησικακίας και πικρίας, τότε δεν μπορείς να δεις τίποτα στον βυθό της και πάνω της δεν αντανακλάται παρά θολούρα και σκοτάδι. Η συγχώρηση επαναφέρει τη γαλήνη. Το να συγχωρούμε χωρίς να μας ζητούν συγγνώμη είναι ίσως η πιο σιωπηλή μορφή αγάπης. Δεν έχει φωνές, δεν έχει θριάμβους, δεν έχει εξηγήσεις. Είναι μια μυστική πράξη που μόνο ο Θεός βλέπει. Και όμως αυτή η πράξη έχει δύναμη να αλλάξει τον κόσμο μέσα μας και γύρω μας. Ο άνθρωπος που συγχωρεί γίνεται φορέας ειρήνης. Η καρδιά του γίνεται προσευχή. Η ζωή του γίνεται μαρτυρία. Όταν συγχωρούμε, εισερχόμαστε σε μια εσωτερική κατάσταση που ξεπερνά τα όρια της ανθρώπινης λογικής. Δεν λογαριάζουμε πλέον ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο. Λογαριάζουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού και το θέλημα του είναι καθαρό, να αγαπούμε, να δείχνουμε έλεος, να είμαστε ειρηνοφόροι. Αυτό που είδε και την έζησε ο Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ δεν είναι κάτι μικρό ούτε απλό. Είναι η υπέρβαση του εγώ, είναι η βίωση της θεϊκής ειρήνης, είναι ο δρόμος της θεραπείας και της αναγέννησης. Όποιος συγχωρεί γίνεται συμμέτοχος στη χάρη του Θεού, γιατί η συγχώρηση δεν είναι ανθρώπινη επινόηση, είναι θείο δώρο, και όταν τη χαρίζουμε, ακόμη κι αν ο άλλος δεν έχει τη δύναμη να ζητήσει συγνώμη, τότε γινόμαστε κι εμείς φως μέσα στον κόσμο που πονά. Γινόμαστε μαρτυρία της αγάπης που δεν έχει όρια. Γινόμαστε εκείνοι που ανοίγουν δρόμους ειρήνης εκεί όπου όλα δείχνουν κλειστά. Η συγχώρηση είναι ο τρόπος με τον οποίο η καρδιά κρατά τον ουρανό ανοιχτό. Και όπου ο ουρανός μένει ανοιχτός, εκεί κατεβαίνει η χάρη, εκεί αναπαύεται ο Θεός, εκεί ανασαίνει η ψυχή. <div style="text-align: right;"><a href="https://www.youtube.com/watch?v=3lfMV87sFw4" target="_blank">ΠΗΓΗ</a></div></div>

<o:p> </o:p>

<o:p> </o:p>ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΑΡΧΕΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: right;"><o:p></o:p><p class="MsoNormal" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; text-align: center;">''ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''</div>

Γιατί πρέπει να συγχωρούμε ακόμη κι όταν δεν μας ζητούν συγγνώμη; - Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Η συγχώρηση στην ορθόδοξη ζωή δεν είναι μία απλή πράξη μεγαλοψυχίας, ούτε μία συναισθηματική κίνηση που εξαρτάται από το αν ο άλλος αναγ...

Η μοναξιά δεν είναι τιμωρία, είναι κάλεσμα για βαθύτερη αγάπη - Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Η μοναξιά δεν είναι τιμωρία. Είναι κάλεσμα
για βαθύτερη αγάπη. Ο Θεός απομακρύνει προσωρινά τους ανθρώπους για να τον γνωρίσεις
χωρίς θόρυβο. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος έλεγε «Αγάπησε
τη σιωπή περισσότερο από την αναπνοή σου, γιατί σε αυτήν θα βρεις ζωή». Η μοναξιά,
λοιπόν, δεν είναι τιμωρία, όπως νομίζουν πολλοί, αλλά τόπος συνάντησης με το Θεό.
Δεν είναι έλλειψη ανθρώπων, αλλά παρουσία της Θείας Φωνής που μιλά μέσα στην καρδιά,
όταν παύουν όλοι οι άλλοι ήχοι. Πολλοί άνθρωποι βλέπουν τη μοναξιά ως σημάδι εγκατάλειψης,
όμως για τον πνευματικό άνθρωπο είναι ευκαιρία καθαρισμού. Ο Θεός, όταν θέλει να
μας διδάξει, δεν μας φέρνει πάντα ανάμεσα σε πλήθη, αλλά μας αποσύρει στην έρημο
της καρδιάς, για να μπορέσουμε να τον ακούσουμε καθαρά. Ο Άγιος Ισαάκ μας αποκαλύπτει
πως όποιος φοβάται τη μοναξιά, φοβάται να δει τον εαυτό του. Εκεί, στην ησυχία,
αναδύονται όλα όσα κρύβαμε πίσω από τη φασαρία του κόσμου. Εκεί βλέπουμε την αδυναμία
μας, την ψευδαίσθηση της αυτάρκειας, την ανάγκη μας για Θεό. Ο κόσμος φοβάται τη
σιωπή, γιατί μέσα της αποκαλύπτεται το κενό της ψυχής. Ο άνθρωπος που τρέχει αδιάκοπα,
αλλάζει παρέες, μιλάει συνεχώς, ψάχνει να κρύψει κάτι βαθύτερο, την εσωτερική του
φτώχεια. Ο Άγιος Ισαάκ λέει πως «Η ψυχή που δεν έμαθε να σιωπά, δεν μπορεί να γνωρίσει
τον Κύριο». Ο Θεός μιλά με σιωπή. Δεν φωνάζει, δεν επιβάλλεται. Ο λόγος του είναι απαλός σαν αύρα, όπως
διδάσκει η Αγία Γραφή. Για να τον ακούσουμε πρέπει να ησυχάσουμε και η μοναξιά είναι
η μεγάλη παιδαγωγός αυτής της  εσωτερικής
ησυχίας. Ο άνθρωπος που ζει μόνος δεν είναι απαραίτητος απομονωμένος. Μπορεί να
είναι πιο κοινωνός της ζωής από εκείνον που περιβάλλεται από πλήθη γιατί η μοναξιά
που είναι καρπός πίστης δεν είναι απόρριψη, αλλά προσφορά. Είναι η ώρα που ο Θεός
σε καλεί να τον αγαπήσεις, όχι μέσα απ' τους άλλους, αλλά απευθείας, προσωπικά. Ο Άγιος Ισαάκ γράφει πως όποιος γεύτηκε την γλυκύτητα της ερήμου, θα αποστραφεί
τον κόσμο. Δεν εννοεί φυσικά να μισήσουμε τον άνθρωπο, αλλά να αποκοπούμε από τη
ματαιότητα και τη φλυαρία που σκορπίζει το νου. Η έρημος, εξωτερική ή εσωτερική,
είναι ο τόπος όπου η ψυχή καθαρίζεται από τα πάθη γιατί δεν έχει που να κρυφτεί. Όταν ο Θεός αποσύρει τους ανθρώπους
από τη ζωή μας, δεν το κάνει για να μας πληγώσει, αλλά για να μας θεραπεύσει. Μας
αφαιρεί τα στηρίγματα για να μάθουμε να στηριζόμαστε μόνο σε Αυτόν. Ο εγωισμός πεθαίνει
στη μοναξιά, γιατί δεν έχει πια κοινό να τον τρέφει. Εκεί η ψυχή μαθαίνει να βλέπει
χωρίς καθρέφτες, να αγαπά χωρίς ανταπόδοση, να ζητά τον Θεό χωρίς προϋποθέσεις.
Η μοναξιά είναι η κάμινος όπου καίγεται η ψεύτικη αυτοπεποίθηση και αναγεννάται
η ταπεινή πίστη. Είναι ο τόπος όπου ο άνθρωπος αρχίζει να προσεύχεται όχι με λόγια,
αλλά με δάκρυα. Ο Άγιος Ισαάκ διδάσκει ότι εκείνος που
γνώρισε την γλυκύτητα της εσωτερικής σιωπής, θα αγαπήσει όλους τους ανθρώπους. Είναι
παράδοξο, αλλά αληθινό. Ο άνθρωπος που αγαπά τον Θεό μέσα στη μοναξιά, αγαπά μετά
πιο βαθιά και τον πλησίον του. Όταν είμαστε διαρκώς μέσα σε πλήθη, η αγάπη μας γίνεται
επιφανειακή. Αγκαλιάζουμε πολλούς, αλλά γνωρίζουμε  λίγους. Η 
καρδιά μας  διασπάται σε χίλια  μικρά ενδιαφέροντα, χωρίς να προλαβαίνει να δεθεί
με κανέναν. Αντίθετα, όταν ο Θεός μας διδάξει να αγαπάμε μέσα στη σιωπή, τότε μαθαίνουμε
να αγαπάμε με διάκριση, με βάθος, χωρίς ιδιοτέλεια. Η μοναξιά, λοιπόν, είναι σχολείο
αγάπης. Εκεί η ψυχή μαθαίνει πως η αγάπη δεν είναι ανάγκη να έχεις κάποιον κοντά,
αλλά να τον κουβαλάς μέσα σου. Ο Άγιος Ισαάκ λέει πως η αγάπη του Θεού
είναι σαν φως που δεν χρειάζεται μάτια για να φανεί. Απλώς φωτίζει τα πάντα από
μέσα. Όταν ο άνθρωπος μένει μόνος, τότε μαθαίνει να προσεύχεται αληθινά. Όχι μηχανικά,
αλλά με όλη την καρδιά. Η μοναξιά μας διδάσκει να απευθυνόμαστε στον Θεό όχι από
συνήθεια, αλλά από ανάγκη. Εκεί ο λόγος της προσευχής γίνεται αναπνοή και η σιωπή
γίνεται  διάλογος. |Ο Άγιος Ισαάκ λέει πως όποιος δεν γευτεί
και την ησυχία δεν γνωρίζει τι θα πει να προσεύχεσαι. Στην ησυχία της μοναξιάς,
η ψυχή καταλαβαίνει ότι ο Θεός είναι πιο κοντά από ό,τι φανταζόταν. Δεν είναι κάπου
ψηλά, μακριά, αλλά μέσα της ήσυχα, υπομονετικά, γεμάτος αγάπη. Η μοναξιά λοιπόν
δεν είναι στέρηση, αλλά πρόσκληση. Είναι σαν να σου λέει ο Θεός, έλα λίγο μόνος
σου να μιλήσουμε. Και όσοι απαντούν σε αυτό το κάλεσμα επιστρέφουν στον κόσμο διαφορετικοί,
όχι άδειοι, αλλά γεμάτοι φως. Η μοναξιά τρομάζει γιατί αποκαλύπτει την αλήθεια.
Ο Άγιος Ισαάκ εξηγεί πως στην αρχή της ερημίας η ψυχή βιώνει θλίψη, όπως το παιδί
που μαθαίνει να περπατά χωρίς βοήθεια. Όμως μετά έρχεται μια ειρήνη άγνωστη στους
πολλούς. Μια ειρήνη που δεν εξαρτάται από τίποτα εξωτερικό. Όποιος πέρασε μέσα από
τη μοναξιά με πίστη, βγαίνει πιο δυνατός και πιο πράος. Δεν έχει ανάγκη από επιβεβαιώσεις,
ούτε από θαυμαστές. Ο Θεός γίνεται ο σύντροφός
του, ο φίλος του, ο συνοδοιπόρος του. Και αυτή η κοινωνία δεν συγκρίνεται με καμία
ανθρώπινη φιλία, γιατί είναι απόλυτα πιστή και αιώνια. Όταν ο άνθρωπος μάθει να
χαίρεται μόνος με τον Θεό, τότε και οι ανθρώπινες σχέσεις του μεταμορφώνονται. Δεν
ζητά από τους άλλους να τον γεμίσουν, αλλά να συμπορευτούν. Δεν αγαπά από ανάγκη,
αλλά από πληρότητα. Τα! Η μεταμόρφωση της καρδιάς. Ο Άγιος Ισαάκ γράφει ότι «Η καρδιά που
έμαθε να αγαπά μέσα στη σιωπή θα σπλαχνιστεί ολόκληρη τη κτήση». Αυτή είναι η τελειότητα
της αγάπης. Να βλέπεις σε κάθε πλάσμα το αποτύπωμα του Θεού. Η μοναξιά δεν σκληραίνει
τον άνθρωπο, αν την δεχθεί με πίστη, τον μαλακώνει, γιατί μέσα της μαθαίνει να εκτιμά
την κάθε παρουσία, την κάθε λέξη, την κάθε ματιά. Μαθαίνει ότι τίποτα δεν είναι
δεδομένο και ότι η αληθινή συντροφιά δεν είναι απλώς να είσαι μαζί, αλλά να συντονίζεις
την καρδιά σου με την καρδιά του άλλου. Ο άνθρωπος που πέρασε από τη μοναξιά του
Θεού, γίνεται φως για τους άλλους, χωρίς να το προσπαθεί. Δεν έχει ανάγκη να επιβληθεί.
Η ειρήνη του μιλά από μόνη της. Είναι εκείνος που μπορεί να σταθεί δίπλα σου σιωπηλά
και να σου μεταδώσει ελπίδα. Γιατί ξέρει τι σημαίνει να είσαι μόνος και να μην είσαι
μόνος. Αν ο Θεός επιτρέπει να βρεθείς σε μοναξιά, είναι γιατί θέλει να σου χαρίσει κάτι
που δεν μπορεί να σου δώσει μέσα στον θόρυβο, την αληθινή γνώση του εαυτού του.
Ο Άγιος Ισαάκ λέει πως ο Θεός είναι σιωπή και όποιος Τον πλησιάζει, μαθαίνει να
σιωπά. Στη σιωπή αυτή γεννιέται η εμπιστοσύνη. Ο άνθρωπος παύει να προσπαθεί να
καταλάβει τα πάντα και αρχίζει απλώς να πιστεύει. Η μοναξιά γίνεται τότε τόπος ειρήνης,
όπου η καρδιά μαθαίνει να αναπαύεται στη βούληση του Θεού χωρίς φόβο, από τη μοναξιά
στην κοινωνία της αγάπης, η αληθινή κοινωνία γεννιέται από την καρδιά που έμαθε
πρώτα να αγαπά στη μοναξιά. Όποιος δεν βρήκε το Θεό μόνος, δύσκολα
Τον αναγνωρίζει στους άλλους. Ο Άγιος Ισαάκ λέει πως μόνο εκείνος που έμαθε τη σιωπή
μπορεί να μιλήσει λόγια ζωής. Έτσι και ο άνθρωπος που πέρασε μέσα από τη θεϊκή μοναξιά,
όταν ξαναβρεθεί ανάμεσα στους ανθρώπους, δεν κουβαλά πια την παλιά ανησυχία, αλλά
την ειρήνη του Θεού. Δεν ψάχνει φίλους για να καλύψει το κενό του, γίνεται ο ίδιος
φίλος για εκείνους που έχουν ανάγκη. Η μοναξιά δεν είναι τιμωρία, είναι πρόσκληση.
Είναι το χέρι του Θεού που μας τραβά απαλά μακριά από τον θόρυβο, για να μας διδάξει
να αγαπάμε αληθινά. Όποιος αντέξει να μείνει μόνος θα ανακαλύψει
ότι δεν είναι μόνος ποτέ. Γιατί μέσα στη σιωπή κατοικεί εκείνος που είναι το παν.
Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος μας καλεί να μη φοβόμαστε τη μοναξιά, αλλά να τη δεχθούμε
ως ευλογία. Γιατί εκεί, στο βάθος της ησυχίας, ανθίζει η πιο βαθιά μορφή αγάπης.
Εκείνη που δεν έχει ανάγκη από λόγια, από παρουσία, από αναγνώριση, εκείνη που ενώνει
την ψυχή με τον Θεό. Και τότε η μοναξιά παύει να είναι σκιά, γίνεται φως, παύει
να είναι βάρος, γίνεται ανάπαυση, παύει να είναι φυλακή, γίνεται προσευχή. Γιατί
όποιος γνώρισε τον Θεό στη μοναξιά δεν θα νιώσει ποτέ ξανά μόνος.  <a href="https://www.youtube.com/watch?v=zq74xoUYAFM" target="_blank">ΠΗΓΗ</a></div>

<o:p> </o:p>

<o:p> </o:p>ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΑΡΧΕΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; text-align: right;"><o:p></o:p><p class="MsoNormal" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; text-align: center;">''ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''</div>

Η μοναξιά δεν είναι τιμωρία, είναι κάλεσμα για βαθύτερη αγάπη - Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Η μοναξιά δεν είναι τιμωρία. Είναι κάλεσμα για βαθύτερη αγάπη. Ο Θεός απομακρύνει προσωρινά τους ανθρώπους για να τον γνωρίσεις χωρίς θό...

Ιερομάρτυρας Βασίλειος, Αρχιεπίσκοπος Τσερνίγκοφ και οι συναγωνιστές του

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhsPC0SpvXMMEll1hU06n-plDrbPDVv-GpzeJtZc6ZQNFGi4zJImCSoyL1DWZRcDeKSGX58L9UG46mEEw7_sDzhyphenhyphenQ2SjkNTsJIvGnvUkK2KuDgGsWgl9UDXzrIAGSjyAPP9Wqgy4mWIf3mc-9qcksM7rP7NmhLq8tTphYuEG1l57Otd2jLQ13V03d7-/s358/vasileios_bogojavlenski.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="358" data-original-width="280" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhsPC0SpvXMMEll1hU06n-plDrbPDVv-GpzeJtZc6ZQNFGi4zJImCSoyL1DWZRcDeKSGX58L9UG46mEEw7_sDzhyphenhyphenQ2SjkNTsJIvGnvUkK2KuDgGsWgl9UDXzrIAGSjyAPP9Wqgy4mWIf3mc-9qcksM7rP7NmhLq8tTphYuEG1l57Otd2jLQ13V03d7-/s320/vasileios_bogojavlenski.jpg" width="250" /></a></div> Ο Αρχιεπίσκοπος Βασίλειος
(Μπογκογιαβλένσκι) γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1867 από την οικογένεια ενός
ιερέα στην επισκοπή Ταμπόφ. Ανατράφηκε με αυστηρή εκκλησιαστική ευσέβεια και
από την παιδική του ηλικία ήταν γεμάτος αγάπη για την Εκκλησία και την επίγεια πατρίδα
του, και γι' αυτό, όταν ενηλικιώθηκε, δεν δίστασε να ακολουθήσει τα βήματα του
πατέρα του και να αφιερωθεί στην υπηρεσία της Εκκλησίας. 
Το 1888 ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο σεμινάριο του Ταμπόφ και την ίδια χρονιά
χειροτονήθηκε διάκονος. Δύο χρόνια αργότερα, στις 11 Μαρτίου, χειροτονήθηκε
ιερέας και διορίστηκε να υπηρετήσει στην εκκλησία του χωριού Οβσιάνκι, στην
περιοχή Κιρσανβόσκι, στην επαρχία Ταμπόφ. 
Η ανίατη ασθένεια της συζύγου του ανάγκασε τον π. Βασίλειο να σκεφτεί άλλους τρόπους
υπηρεσίας στην Αγία Εκκλησία. Το 1896 εισήλθε στη Θεολογική Ακαδημία του Καζάν,
όπου έγινε φίλος με τον πρύτανη, Επίσκοπο Αντώνιο (Χραποβίτσκι). Το 1900 ο π.
Βασίλειος αποφοίτησε από την ακαδημία και δέχτηκε την πρόταση του αββά του να
παραμείνει για να υπηρετήσει εκεί ως δάσκαλος. 
Μετά τον θάνατο της συζύγου του, ο π. Βασίλειος ακολούθησε τη συμβουλή του
Επισκόπου Αντωνίου και εισήλθε στην Αγία Τριάδα της Λαύρας Αλεξάνδρου Νέφσκι,
και στις 14 Αυγούστου 1908 πραγματοποιήθη η μοναχική του κουρά. Στις 15
Οκτωβρίου του ίδιου έτους διορίστηκε πρύτανης του θεολογικού σεμιναρίου του
Τσερνίγκοφ με προαγωγή στο βαθμό του αρχιμανδρίτη. Στις 26 Ιουλίου 1909 (12
Μαΐου 1911, σύμφωνα με άλλη πηγή), χειροτονήθηκε Επίσκοπος Σούμσκ, βικαριάτο
της επισκοπής Χάρκοβου, στην Αγία Πετρούπολη. Στις 4 Μαρτίου 1911, μετατέθηκε
στην επισκοπή Νόβγκοροντ-Σέβερσκ, και στις 12 Μαΐου στην επισκοπή Τσερνίγκοφ
και Νέζιν. 
Η περίοδος υπηρεσίας του Επισκόπου Βασιλείου στο Τσερνίγκοφ σημαδεύτηκε από την
επιτυχή ολοκλήρωση πολλών έργων: την κατασκευή δύο μεγάλων κατοικιών για
προσκυνητές που έρχονταν να προσκυνήσουν τα λείψανα του Αγίου Θεοδοσίου και ένα
σανατόριο για τους φοιτητές του σεμιναρίου· το άνοιγμα του δεύτερου γυναικείου
σχολείου στην επισκοπή με κεφάλαια που δόθηκαν από το κρατικό ταμείο από τον
Τσάρο Νικόλαο· μια μεγάλη αύξηση του πεδίου δραστηριότητας της Ορθόδοξης
Αδελφότητας του Αγίου Μιχαήλ, Πρίγκιπα του Τσερνίγκοφ· την έκδοση του
περιοδικού Πίστη και Ζωή από την ίδια Αδελφότητα (το 1912)· τη δημιουργία στο
Τσερνίγκοφ μιας κοσμητείας yedinovertsy στη διοίκηση της οποίας αριθμούσαν
δώδεκα εκκλησίες. Ο Βλαντίκα αφιέρωσε επίσης μεγάλη προσοχή στο φιλανθρωπικό
έργο, υποστηρίζοντας τα υπάρχοντα φιλανθρωπικά ιδρύματα και οργανώνοντας τη
συλλογή ελεημοσύνης για τους πεινασμένους αγρότες των ανατολικών επαρχιών κατά
τη διάρκεια των ετών κακής σοδειάς. Στις 6 Ιουλίου 1916 διορίστηκε πρόεδρος του
Εκδοτικού Συμβουλίου που προσαρτήθηκε στην Ιερά Σύνοδο. Στις 5 Οκτωβρίου 1916,
σε αναγνώριση των υπηρεσιών του προς την επισκοπή, ο Βλάντυκα προήχθη στο βαθμό
του Αρχιεπισκόπου Τσερνίγκοφ και Νέζιν. 
Στις 6/19 Μαΐου 1917 συνταξιοδοτήθηκε και διορίστηκε διοικητής της ερήμου
Νικολάγιεφσκι Τερεμπένσκι στην επισκοπή Τβερ. Από τις 11 (ή 14) Αυγούστου 1917
τοποθετήθηκε επικεφαλής της μονής Ζαϊκονόσπασκι της Μόσχας. Το 1917 ο Βλαντίκα
Βασίλειος κλήθηκε στη Μόσχα για να συμμετάσχει στην Προσυνοδική Επιτροπή που
προετοιμαζόταν για τη Σύνοδο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. 
Όταν ο Αρχιεπίσκοπος Ανδρόνικος του Περμ δολοφονήθηκε από τους Μπολσεβίκους το
1918, το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο της Μόσχας έστειλε μια ειδική επιτροπή, με
επικεφαλής τον Αρχιεπίσκοπο Βασίλειο, ο οποίος είχε μεγάλη φήμη ως διοικητικός
λειτουργός, για να διερευνήσει τις συνθήκες της δολοφονίας. 
Η σοβιετική κυβέρνηση συναίνεσε στην έρευνα και μάλιστα παρείχε ιδιωτικό
λεωφορείο για τη χρήση της επιτροπής. (Κατά τις πρώτες ημέρες της σοβιετικής
κυβέρνησης, η Εκκλησιαστική Συνέλευση απευθύνθηκε αρκετές φορές με αιτήματα,
δηλώσεις και διαμαρτυρίες). Αλλά η δραστηριότητα της ερευνητικής επιτροπής στο
Περμ προκάλεσε την αγανάκτηση των κομμουνιστών, ιδίως εκείνων που ήταν ένοχοι
για το έγκλημα, και έλαβαν μέτρα για να αποκρύψουν πληροφορίες από τη Συνέλευση
της Μόσχας. 
Αφού ολοκλήρωσε την έρευνά της, η επιτροπή επέστρεφε όταν μια ομάδα Κόκκινων
στρατιωτών εισέβαλε στην άμαξα, μεταξύ των πόλεων Περμ και Βιάτκα. Στις 6 Μαΐου
1919, ο Αρχιεπίσκοπος Βασίλειος, ο Αρχιμανδρίτης Ματθαίος, πρύτανης του
σεμιναρίου Περμ, ένας λαϊκός, αλλά και όλα τα μέλη της επιτροπής, σκοτώθηκαν,
και τα πτώματά τους πετάχτηκαν έξω από το τρένο στο νερό από τη γέφυρα Κάμα.
Θάφτηκαν από ντόπιους αγρότες, αλλά καθώς οι τάφοι τους άρχισαν να προσελκύουν
προσκυνητές και καταγράφηκαν θαύματα, οι κομμουνιστές ξέθαψαν τα πτώματά τους
και τα έκαψαν. 
 
(Πηγές: Victor Korolev, στο Novomucheniki i Ispovedniki Russkoj Pravoslavnoj
Tserkvi, Μόσχα: Θεολογικό Ινστιτούτο St. Tikhon, 1997 (υπό έκδοση) ;
Russkiye Pravoslavnye Ierarkhi, Παρίσι: YMCA Press, 1986, σελ. 21. Μόσχα:
Θεολογικό Ινστιτούτο, 1994, σελ. 965, Μόσχα, 1996, σελ. 56, "Preterpevshij
do Kontsa" "Svyashchennomuchenik Vasilj Chernigovskij",
Pravoslavnaya Zhizn', 48, Ν 2 (578), Φεβρουάριος, 1998, σελ. 13-17; Za Khrista
Postradavshiye, Μόσχα: Θεολογικό Ινστιτούτο του Αγίου Τιχώνα, 1997, σ. 222-223)<o:p></o:p>

<o:p> </o:p>ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/blog-post_15.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Μητροπολίτης Βλαδίμηρος του Κιέβου και Γαλικίας</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/blog-post_16.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Μητροπολίτης Βενιαμίν της Πετρούπολης</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/2_19.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Μητροπολίτης Βενιαμίν της Πετρούπολης (2ο μέρος)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/3_20.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Μητροπολίτης Βενιαμίν της Πετρούπολης (3ο μέρος)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/blog-post_23.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Επίσκοπος Ερμογένης του Τομπόλσκ και οι συν αυτώ μάρτυρες</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/10/blog-post_24.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Αρχιεπίσκοπος Ανδρόνικος του Πέρμ</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/11/blog-post.html" itemprop="url">Επίσκοπος Θεοφάνης του Σολικάμσκ</a>

Ιερομάρτυρας Βασίλειος, Αρχιεπίσκοπος Τσερνίγκοφ και οι συναγωνιστές του

Ο Αρχιεπίσκοπος Βασίλειος (Μπογκογιαβλένσκι) γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1867 από την οικογένεια ενός ιερέα στην επισκοπή Ταμπόφ. Ανατράφ...

Γιατί οι καλοί άνθρωποι υποφέρουν περισσότερο; - Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας,
ένα ερώτημα στέκεται σαν βράχος μπροστά στο νου και την καρδιά. Γιατί οι καλοί άνθρωποι
υποφέρουν περισσότερο. Γιατί εκείνοι που αγαπούν το Θεό, που δεν κάνουν κακό, που
προσπαθούν να ζουν καθαρά και ταπεινά, δοκιμάζονται συχνά σκληρότερα από όλους.
Μήπως ο ουρανός δεν βλέπει; Μήπως η δικαιοσύνη αργεί; Μήπως ο πόνος είναι ένδειξη
εγκατάλειψης; Με βαθιά διορατικότητα, ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς απαντά, ο πόνος
είναι η φωτιά που καθαρίζει το χρυσό της ψυχής. Και αυτή η φράση δεν είναι μία απλή
παρηγοριά, είναι αποκάλυψη της ουσίας της πνευματικής ζωής γιατί ο Θεός δεν επιτρέπει
τον πόνο στους αγαπημένους του για να τους συντρίψει, αλλά για να τους αγιάσει.
Σε έναν κόσμο όπου η επιτυχία, η άνεση και η ευκολία θεωρούνται σχεδόν θεότητες,
ο πόνος των δικαίων μοιάζει παράλογος, στην πραγματικότητα όμως είναι το πιο βαθύ
σημάδι ότι ο Θεός εργάζεται την σωτηρία τους. Ο φιλάνθρωπος δεν εγκαταλείπει κανέναν,
αλλά παιδαγωγεί με σοφία εκείνους που μπορούν να αντέξουν την χάρη του. Τα μάτια μας βλέπουν μόνο το φαινόμενο,
ο Θεός βλέπει την καρδιά. Για εμάς το κακό και η δοκιμασία φαίνονται σαν σκοτάδι,
για τον Θεό είναι το εργαστήριο της μεταμόρφωσης. Οι καλοί άνθρωποι υποφέρουν περισσότερο,
όχι επειδή είναι αδύναμοι, αλλά επειδή η ψυχή τους είναι εύπλαστη, δεκτική στη χάρη,
ικανή να μεταμορφωθεί. Ο Άγιος Νικόλαος μιλά συχνά για το παράδειγμα της φωτιάς.
Όταν καίει ξύλο, γίνεται στάχτη. Όταν καίει χρυσό, γίνεται πιο καθαρός. Ο χρυσός
δεν παραπονιέται, υπομένει. Έτσι και η ψυχή του δικαίου. Ό,τι για άλλον είναι συντριβή,
για τον άνθρωπο του Θεού, είναι καθαρμός, βάθος, καινούρια γέννηση. Δεν είναι τυχαίο
ότι ο Χριστός, ο μόνος απόλυτα αναμάρτητος, υπέφερε περισσότερο από κάθε άνθρωπο.
Όχι επειδή δεν αγαπήθηκε, αλλά επειδή αγάπησε τέλεια. Ο πόνος έγινε το μέτρο της
αγάπης του. Ο δίκαιος, λοιπόν, δεν υποφέρει επειδή είναι αδύναμος, αλλά επειδή μοιάζει
στο Χριστό. Και ο διάβολος χτυπά πιο πολύ εκείνους που ανήκουν στο Θεό, διότι αυτοί είναι κίνδυνος
για το σκοτάδι. Κάθε δάκρυ του δικαίου είναι καρφί στο σώμα του πονηρού, γιατί τον
νικά με την ταπείνωση. Η δοκιμασία δεν είναι τιμωρία, αλλά
επίσκεψη. Κατά τη θεόπνευστη διδασκαλία των πατέρων, ο πόνος έχει πάντα νόημα. Δεν
είναι τιμωρία όπως νομίζουν πολλοί. Ο Θεός δεν χτυπά τον άνθρωπο, δεν τον εκδικείται,
δεν του κρατά μνησικιακία. Ο πόνος είναι είτε θεραπεία, είτε παιδαγωγία, είτε προστασία.
Πολλές φορές, η δοκιμασία σώζει τον άνθρωπο από μεγαλύτερη πλάνη. Κάποτε ο Θεός
επιτρέπει ένα μικρό τραύμα για να αποφύγουμε μία μεγάλη καταστροφή. Άλλοτε επιτρέπει
μία απώλεια  για να προφυλάξει την ψυχή από
την υπερηφάνεια, και όταν κάποιος στέκεται πνευματικά ψηλά, τότε οι δοκιμασίες γίνονται
πιο λεπτές, πιο κρυφές, αλλά και πιο βαθιές. Ο πόνος σαν επίσκεψη του Θεού φαίνεται
και από κάτι ακόμα. Κανείς δεν δοκιμάζεται πέρα από τις δυνάμεις του. Ο Θεός δεν
πιέζει την ψυχή περισσότερο από όσο μπορεί να αντέξει αλλά όπως ένας καλός γυμναστής,
ανεβάζει σταδιακά το βάρος σε εκείνους που μπορούν να σηκώσουν περισσότερα. Γι'
αυτό οι καλοί συχνά σηκώνουν μεγάλους σταυρούς, γιατί μπορούν. Ένα χαρακτηριστικό
των δικαίων είναι πως ενώ υποφέρουν, δεν σκληραίνουν. Δεν γίνονται πικροί. Δεν γογγύζουν
σαν άνθρωποι που θεωρούν ότι τους αδικεί η ζωή, αντιθέτως, η δοκιμασία τους μαλακώνει
την καρδιά και τους κάνει ακόμα πιο ελεήμονες. Όποιος πέρασε πόνο, καταλαβαίνει
τον πόνο του άλλου. Όποιος έκλαψε, μπορεί να σκουπίσει δάκρυα. Ο Άγιος Νικόλαος
Βελιμίροβιτς λέει ότι ο πόνος γεννάει τη συμπόνια και η συμπόνια μοιάζει περισσότερο
με τον Χριστό από καθετί άλλο. Όταν συντρίβεται η καρδιά, ανοίγει χώρος
για την χάρη. Και όταν μπει η χάρη, ο άνθρωπος δεν μένει ο ίδιος. Ο δίκαιος άνθρωπος
πονάει βαθιά, αλλά δεν απελπίζεται. Πέφτει, αλλά δεν χάνεται. Γονατίζει, αλλά δεν
παραδίδεται στο σκοτάδι. Γιατί ξέρει ότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει, ακόμη και αν για
λίγο σιωπά. Ο Χριστός κράζει «Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες», αλλά ποτέ δεν έπαψε
να εμπιστεύεται τον Πατέρα. Έτσι και ο δίκαιος, μέσα στη δοκιμασία του κρατά ακόμα
το χέρι του Θεού έστω και αν δεν το βλέπει. Η αγάπη μετριέται με τον πόνο. Η αγάπη
δεν είναι συναίσθημα, είναι σταυρός. Όποιος αγαπά πολύ, πονά πολύ. Μόνο εκείνος
που δεν αγαπά τίποτα και κανέναν δεν υποφέρει. Αυτός μπορεί να ζει σε μια φαινομενική
ηρεμία, αλλά η καρδιά του είναι κενή, χωρίς ζωή, χωρίς φωτιά. Αντίθετα, ο
δίκαιος αγαπά τον Θεό, τον άνθρωπο, τη δημιουργία γι' αυτό και υποφέρει περισσότερο
γιατί μπαίνει στη θέση του άλλου. Σηκώνει βάρη που δεν είναι δικά του. Συμπάσχει.
Σκίζεται η καρδιά του από την αδικία, την οδύνη, την αμαρτία του κόσμου. Ο Άγιος
Νικόλος μας θυμίζει ότι ο Χριστός πόνεσε επειδή αγάπησε. Και η Παναγία πόνεσε περισσότερο
από κάθε μητέρα, επειδή αγάπησε περισσότερο από κάθε καρδιά. Ο κόσμος νομίζει πως
ο πόνος είναι κατάρα. Η Εκκλησία ξέρει πως ο πόνος, όταν ενώνεται με την αγάπη,
γίνεται ευλογία. Ο πόνος καθαρίζει τον άνθρωπο όπως η φωτιά καθαρίζει τον χρυσό.
Καίει τα περιττά, τα ψεύτικα, τα επιφανειακά. Σπάζει το εγώ. Ξεριζώνει την υπερηφάνεια.
Διδάσκει υπακοή. Οδηγεί στην ταπεινή αυτογνωσία και ανοίγει τον δρόμο για την πραγματική
χαρά. Χωρίς δοκιμασία η ψυχή μένει παιδική, ανώριμη, εγωκεντρική. Με τη δοκιμασία,
ωριμάζει, βαθαίνει, γίνεται ικανή να δεχθεί θεία εμπειρία. Οι καλοί άνθρωποι υποφέρουν περισσότερο, διότι ο Θεός έχει μεγάλα σχέδια για αυτούς.
Οι μεγάλοι άγιοι πέρασαν μέσα από μεγάλα καμίνια, όχι για να καούν, αλλά για να
λάμψουν. Οι πατέρες λένε πως ο διάβολος δεν πολεμάει τους αδιάφορους. Δεν χάνει
τον χρόνο του με όσους έχουν ήδη παραδοθεί στα πάθη, πολεμάει εκείνους που προχωρούν
προς το Θεό, και όσο ο άνθρωπος πλησιάζει το φως, τόσο το σκοτάδι ξεσηκώνεται. Αλλά
ο Θεός επιτρέπει μόνο ό,τι μπορεί να μεταμορφώσει σε σωτηρία. Ο Θεός δεν αφήνει κανένα δάκρυ να πάει
χαμένο. Τίποτε δεν χάνεται. Κάθε δοκιμασία που υπομένει ο δίκαιος, γίνεται πολύτιμος
θησαυρός στη Βασιλεία των Ουρανών. Οι άγιοι μιλούν για τον παράδοξο, αλλά αληθινό
νόμο της χάριτος. Όσο πιο βαθιά υποφέρει κάποιος εδώ, τόσο πιο ψηλά θα υψωθεί στο
μέλλοντα αιώνα. Αυτός είναι ο μεγάλος ανατροπέας της ιστορίας. Ο πόνος που εδώ φαίνεται
σαν ήττα, γίνεται εκεί δόξα. Ο άδικος πόνος είναι το πιο πολύτιμο μαργαριτάρι της
ψυχής. Αυτός τους ετοιμάζει για κάτι μεγαλύτερο και ενώ ο κόσμος τους θεωρεί συχνά
αδύναμους, αυτοί είναι οι πραγματικά ισχυροί. Γιατί η δύναμή τους είναι η χάρη του
Θεού. Η δοκιμασία μαθαίνει στον άνθρωπο την
ελευθερία. Όχι την κοσμική ελευθερία που σημαίνει κάνω ό,τι θέλω, αλλά την πνευματική. Ο άνθρωπος που πέρασε πόνο και έμεινε πιστός, δεν φοβάται πια. Δεν τρομάζει με απειλές,
ούτε συγκλονίζεται από απώλειες. Έμαθε ότι όλα εδώ είναι πρόσκαιρα και μόνο ο Θεός
μένει. Οι  καλοί  άνθρωποι  υποφέρουν περισσότερο,  γιατί  ο
 Θεός  τους  θέλει
 ελεύθερους και  η ελευθερία δεν χαρίζεται. Κατακτιέται με πόνο,
με αγώνα, με σταυρό. Όποιος καθαρίζει μέσα από δοκιμασίες, γίνεται άνθρωπος φωτός.
Και ο κόσμος χρειάζεται ανθρώπους φωτός. Ο πόνος των δικαίων δεν είναι παράλογος,
είναι μυστήριο. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Θεός καλλιεργεί, καθαρίζει, προστατεύει
και τελειώνει τους αγαπημένους του. Δεν   δοκιμάζονται   περισσότερο   επειδή  
είναι   λιγότερο   αγαπητοί.  
Αλλά   επειδή   είναι περισσότερο
έτοιμοι να γίνουν όργανα της χάριτος. Ο πόνος είναι η φωτιά οι δίκαιοι είναι ο χρυσός.
Και ο Θεός είναι ο χρυσοχόος που μέσα από δοκιμασίες πλάθει άγιες ψυχές που θα λάμπουν
αιώνια μπροστά του. Όποιος κατανοήσει αυτό το μυστήριο δεν θα φοβηθεί ποτέ πια τον
πόνο. Θα τον δει σαν δρόμο προς την αγάπη, την ελευθερία και την αληθινή ζωή. <a href="https://www.youtube.com/watch?v=gEN0d7H2L_4" target="_blank">ΠΗΓΗ</a></div>

<o:p> </o:p><o:p> </o:p>

<o:p> </o:p>ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΑΡΧΕΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; text-align: right;"><o:p></o:p><p class="MsoNormal" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: initial; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; text-align: center;">''ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''</div>

Γιατί οι καλοί άνθρωποι υποφέρουν περισσότερο; - Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας, ένα ερώτημα στέκεται σαν βράχος μπροστά στο νου και την καρδιά. Γιατί οι καλοί άνθρωποι υποφέρουν ...

Περί του π. Εμμανουήλ Καλύβα και περί προχαραγμάτων.......

Τελευταία χρησιμοποιείται το όνομα
του π. Εμμανουήλ Καλύβα και κάποιοι λόγοι του που αφορούν τα γνωστά θέματα με τις
ταυτότητες, αριθμούς κ.λπ. Θα σχολιάσουμε όσα αφορούν την θεολογική πτυχή του
θέματος (αν υπάρχει και που γίνεται προσπάθεια από μερικούς να δώσουν) και όχι
την κοινωνική/πολιτική. 
 
Διαβάζουμε: 
 
Υπάρχει, λοιπόν, η προχάραξις του
Χαράγματος, η έμμεση
χάραξις, όταν γίνεται στις Ταυτότητες,
κάρτες, προσωπικά αντικείμενα, διότι γίνεται
αποδεκτόν και, επομένως, λειτουργεί ως προσωπική
σφραγίδα. Εξ άλλου, η Ταυτότητα φέρει την φωτογραφίαν
μας, το ονοματεπώνυμον και τα στοιχεία μας, την υπογραφήν μας κ.λπ. Την
Ταυτότητα κρατά, επιδεικνύει και λειτουργεί το δεξί χέρι. Πώς θα βαστάξη το
666, το χάραγμα του Αντιχρίστου;». 
 
«Η έμμεση ή άμεση
χάραξις του χαράγματος 666 γίνεται και προ της εμφανίσεως του Αντιχρίστου
ενεργός, εφ’ όσον υπάρχουν συνιστώσες προϋποθέσεις: γνώσις ότι είναι
χάραγμα-σφραγίδα του Αντιχρίστου. Αποδοχή με ελευθέραν συγκατάθεσιν. Θεώρησις
και λειτουργία αυτού ως θρησκευτικού συμβόλου σατανικού, οπότε διά της
ενεργείας του Σατανά γίνεται σύνδεσμος με τον εκάστοτε παροντοποιούμενον
Αντίχριστον. Ισχυροποιεί την ενέργειαν του Χαράγματος η αποστασία ή
εμπερίστατος αμαρτία, η αμετανοησία, η προσκύνησις των συγχρόνων ειδώλων, η
αναφορά καθ’ εκάστην ημέραν πολλάκις στο ΘΗΡΙΟΝ των Βρυξελλών με την χρήσιν
καρτών-Ταυτοτήτων 666, η λατρεία της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας του
ψευδοθεού Μαμωνά κ.λπ. Και μόνα τους όλα αυτά είναι χάραγμα
Αντιχρίστου, είναι σφράγισις σατανική του ανθρώπου. Πολύ περισσότερον είναι
χάραγμα αυτά μαζί με την σφραγίδα 666.<o:p></o:p>

Επομένως ορθώς
γίνεται λόγος για προχάραξιν του χαράγματος του Αντιχρίστου. Με αυτήν την
έννοιαν ασφαλώς χαρακτηρίζεται η χρήσις του 666 στις νέες ταυτότητες…
σαφές προδρομικό σημείο του Αντιχρίστου και κατάφωρη
προσβολή της θρησκευτικής συνειδήσεως των Ορθοδόξων Ελλήνων. Η χρήση αυτή του
αριθμού 666 στα δελτία ταυτότητας αποτελεί προστάδιο του χαράγματος στο χέρι
και στο μέτωπο».<o:p></o:p>

«Ένα
είναι το χάραγμα και δύο οι χαράξεις. Προχάραξις
δηλαδή προδρομική, που ετοιμάζει
την έλευσιν του Αντιχρίστου, και τελική
άμεση χάραξις στο χέρι ή
στο μέτωπον επί
Αντιχρίστου». 
 
Πόθεν τα παραπάνω
συμπεράσματα;
Ερευνώντας όλα τα βιβλία του ψάχνοντας για Πατερικές πηγές, βρήκαμε μόνον τις τέσσερις γνωστές‧  δηλαδή τον Αγ. Εφραίμ τον Σύρο όπου
χρησιμοποιείται γνωστό νόθο<a href="file:///C:/Users/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82/Desktop/%CE%A4%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1%20%CF%87%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B1%CE%B9%20%CF%84%CE%BF%20%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CF%80.docx#_ftn1" name="_ftnref1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title="">[1]</a> σύγγραμμα που αποδίδεται στον
ίδιο, τον Άγιο Ιππόλυτο (στον Άγιο Ιππόλυτο αποδίδονται δύο συγγράμματα, το ένα
γνήσιο και το άλλο αμφιβαλλόμενο<a href="file:///C:/Users/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82/Desktop/%CE%A4%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1%20%CF%87%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B1%CE%B9%20%CF%84%CE%BF%20%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CF%80.docx#_ftn2" name="_ftnref2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title="">[2]</a>), τον Αρέθα Καισαρείας όπου ο
καθένας ερμηνεύει-παρερμηνεύει τους λόγους του, όπως επίσης και τον Ανδρέα
Καισαρείας. Ας ερευνήσουμε όμως το πώς επηρεάστηκε ο π. Εμμανουήλ και από ποιους. 
 
Το 1989 ο ίδιος κυκλοφόρησε ένα βιβλίο υπό τον τίτλο: ''Το χάραγμα του
Αντιχρίστου κατά την Γραφήν και τους Πατέρες''. Εκεί λοιπόν, στο βιβλίο το δικό του (αν και δεν υποστηρίζει ότι θα υπάρχει κάποιο ''προχάραγμα'' αλλά όλα τα αναφέρει ως ''χάραγμα 666''), στην σελίδα 68, βλέπουμε απόσπασμα με φώτο από πού; από την προτεστάντισσα Mari Relfie και το βιβλίο της<a href="file:///C:/Users/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82/Desktop/%CE%A4%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1%20%CF%87%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B1%CE%B9%20%CF%84%CE%BF%20%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CF%80.docx#_ftn3" name="_ftnref3" style="mso-footnote-id: ftn3;" title="">[3]</a>!!!<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh2wa0-qvQnyjv50ytdUH6m6n83LJV_O6KfE2C5z8v4I79dcKorGJkqH7zW4ExJ6nXtTUV1cbzQ-jWieNZA4huiArBANn8sc9x7ZiPrr6RAdWii9gUBX9s-zUVhL7AZdtjzFbOUHnvjj7bL03e7npeQnReQvkRiWrLiR51l705HwnZ41-Mcz_qAaHF7/s701/68.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="701" data-original-width="694" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh2wa0-qvQnyjv50ytdUH6m6n83LJV_O6KfE2C5z8v4I79dcKorGJkqH7zW4ExJ6nXtTUV1cbzQ-jWieNZA4huiArBANn8sc9x7ZiPrr6RAdWii9gUBX9s-zUVhL7AZdtjzFbOUHnvjj7bL03e7npeQnReQvkRiWrLiR51l705HwnZ41-Mcz_qAaHF7/s16000/68.jpg" /></a></div> 
Στην σελίδα 85 επίσης βλέπουμε φώτο<a href="file:///C:/Users/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82/Desktop/%CE%A4%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1%20%CF%87%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B1%CE%B9%20%CF%84%CE%BF%20%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CF%80.docx#_ftn4" name="_ftnref4" style="mso-footnote-id: ftn4;" title="">[4]</a> από το βιβλίο της Relfie όπου η ίδια είχε δημοσιεύσει την
ταυτότητά της.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiUh85aUEcUy_w_eeUxe6ZAz_tqUny_AS0JquI3Z0v_3Stuq0BSWXsC8oKV2qj3PPEf_X9bkbyQTj4RQcd4QYwxdeDxEOtv2rCe0HvrAvAlrNG5a86jR19ii11KjBXqGJNmzn8EffOKshHwWqtA_BLKMBJ_64UeyInCmCX-61N0G_ISICK5mU3Hl4Jr/s706/85.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="490" data-original-width="706" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiUh85aUEcUy_w_eeUxe6ZAz_tqUny_AS0JquI3Z0v_3Stuq0BSWXsC8oKV2qj3PPEf_X9bkbyQTj4RQcd4QYwxdeDxEOtv2rCe0HvrAvAlrNG5a86jR19ii11KjBXqGJNmzn8EffOKshHwWqtA_BLKMBJ_64UeyInCmCX-61N0G_ISICK5mU3Hl4Jr/s16000/85.jpg" /></a></div> 
Στην σελίδα 138 επίσης εικόνα από  το
βιβλίο της Relfie! <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEisWZhx7Ckfij5FLqZwp0_IfGE17OfwXC-AMfIU-D8UC3CfkI8c6Qe1JO9r3XJ1J3MtactpLpQ1sxJUld3OxyxbhX0uyvKZSEKiNeXwmP1Tge-7BUlAKheAbpystmcvk1F2jJ5G-tkHZDsW2oRQLKmvgwPZmef-D_c3KZ12SAFuljlcgV-cqA0PsZf9/s865/138.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="865" data-original-width="765" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEisWZhx7Ckfij5FLqZwp0_IfGE17OfwXC-AMfIU-D8UC3CfkI8c6Qe1JO9r3XJ1J3MtactpLpQ1sxJUld3OxyxbhX0uyvKZSEKiNeXwmP1Tge-7BUlAKheAbpystmcvk1F2jJ5G-tkHZDsW2oRQLKmvgwPZmef-D_c3KZ12SAFuljlcgV-cqA0PsZf9/s16000/138.jpg" /></a></div> 
Ας δούμε ένα άλλο του βιβλίο του που κυκλοφόρησε το 1999 υπό τον τίτλο: ''ΟΧΙ ΑΡΙΘΜΗΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ''. 
Στην σελίδα 72 βλέπουμε πάμπολλες φορές να χρησιμοποιούνται ως πηγές οι γνωστοί
Πάστορες Dwight L. Kinman<a href="file:///C:/Users/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82/Desktop/%CE%A4%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1%20%CF%87%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B1%CE%B9%20%CF%84%CE%BF%20%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CF%80.docx#_ftn5" name="_ftnref5" style="mso-footnote-id: ftn5;" title="">[5]</a> και Texe Marrs<a href="file:///C:/Users/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82/Desktop/%CE%A4%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1%20%CF%87%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B1%CE%B9%20%CF%84%CE%BF%20%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CF%80.docx#_ftn6" name="_ftnref6" style="mso-footnote-id: ftn6;" title="">[6]</a>! Ορίστε δύο δείγματα:<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDrciWI-PQXtchTmEpxK9TRjPom9uUKW70Qkl0ryAy_IJ-4rKn622bUpqvU_RWRE9gIzi2kF8KIB0I79QmjWibfodg7fzEH1vgiICAjknEtN3s_saOvbKaAFubQefWMqoqUXSCVTosNpKr5M7m8TMTndlPM7ViFLku4ID-Ox4bCNVzsHr2FDiD0hT3/s889/%CE%9A%CE%B9%CE%BD%CE%BC%CE%B1%CE%BD%202.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="216" data-original-width="889" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDrciWI-PQXtchTmEpxK9TRjPom9uUKW70Qkl0ryAy_IJ-4rKn622bUpqvU_RWRE9gIzi2kF8KIB0I79QmjWibfodg7fzEH1vgiICAjknEtN3s_saOvbKaAFubQefWMqoqUXSCVTosNpKr5M7m8TMTndlPM7ViFLku4ID-Ox4bCNVzsHr2FDiD0hT3/s16000/%CE%9A%CE%B9%CE%BD%CE%BC%CE%B1%CE%BD%202.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-lkrZg1DHSRpx3bp0V0b2uCKll4YueRLgGrGoHP93p6GYKsneHBRTIdF94QWbqhA6jj49gWDd4Q-zI57Kl4X1d7TUIsTRwVhjnxYZC40sOgtM8sDV2qMuCO1FC_Iv3w3ijb3HZSNLyxaNyFvst7Fg_l2_VWytJldaFDo0_sLyxxWMPFZ1Yvhplao_/s854/%CE%9Carss.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="163" data-original-width="854" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi-lkrZg1DHSRpx3bp0V0b2uCKll4YueRLgGrGoHP93p6GYKsneHBRTIdF94QWbqhA6jj49gWDd4Q-zI57Kl4X1d7TUIsTRwVhjnxYZC40sOgtM8sDV2qMuCO1FC_Iv3w3ijb3HZSNLyxaNyFvst7Fg_l2_VWytJldaFDo0_sLyxxWMPFZ1Yvhplao_/s16000/%CE%9Carss.jpg" /></a></div>Με
λίγα λόγια μία από τα ίδια! Οι πρώτοι που έγραψαν για αυτά ήσαν οι
προτεστάντες! Πριν από αυτούς οι Ορθόδοξοι δεν ανέπτυσσαν τέτοιες ''θεολογικές
ερμηνείες'', υπήρχε η Πατερική γνήσια γραμμή. Μήπως λοιπόν θα πρέπει να
αναθεωρήσουμε την ορθόδοξη άποψη για τους ίδιους τους Προτεστάντες; Μήπως να
πιστέψουμε ότι ''φωτίστηκαν'' από τον Θεό και ότι τους μιλούσε όπως έλεγε και
έγραφε και η ίδια η Relfie
εφόσον αυτοί άνοιξαν τον δρόμο για όσα διαβάζουμε σήμερα; Και αν έχει αντίρρηση κανείς λέγοντας ότι γίνονται όσα γράφουν οι σύγχρονοι και ας χρησιμοποιούν τους προτεστάντες, τότε έχουμε να
απαντήσουμε ότι όλα αυτά είναι και ήταν ήδη γνωστά. Ο Αντίχριστος είτε έρθει τώρα ή έπειτα από 10, 50, 100 έτη κ.λπ, θα χρησιμοποιήσει
την ''τεχνολογία'' της εποχής που θα έρθει ούτως ή άλλως. Το αυτονόητο δηλαδή. Οι Προτεστάντες, αλλά
και όσοι επηρεάστηκαν από αυτούς, έκαναν λάθος, διότι όλοι μα όλοι κάθε τι και
κάθε φορά που νόμιζαν κάτι νέο ως ''χάραγμα 666'', αποδεικνυόταν έπειτα ότι δεν
ήταν δια τούτο και επινοήθηκε και το λεγόμενο προχάραγμα! Σήμερα όλα είναι
''προχαράγματα''! Μην κάνουμε και άλλα λάθη δηλαδή..... Έτσι πάντα θα έχουμε δίκιο! Κλείνοντας τονίζουμε και πάλιν ότι το άρθρο μας αφορά την θεολογική πτυχή του θέματος και όχι την
κοινωνική/πολιτική, δηλαδή κάτι που είναι διαφορετικό.<o:p></o:p>

<o:p> </o:p><o:p></o:p>

<a href="file:///C:/Users/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82/Desktop/%CE%A4%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1%20%CF%87%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B1%CE%B9%20%CF%84%CE%BF%20%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CF%80.docx#_ftnref1" name="_ftn1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span style="font-family: "Calibri","sans-serif"; font-size: 10.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: "Times New Roman"; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;">[1]</a> <a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/09/blog-post_84.html">https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/09/blog-post_84.html</a>

</div>

<a href="file:///C:/Users/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82/Desktop/%CE%A4%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1%20%CF%87%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B1%CE%B9%20%CF%84%CE%BF%20%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CF%80.docx#_ftnref2" name="_ftn2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title=""><span style="font-family: "Calibri","sans-serif"; font-size: 10.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: "Times New Roman"; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;">[2]</a> <a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/09/blog-post_2.html">https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/09/blog-post_2.html</a>

<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/06/blog-post_19.html">https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/06/blog-post_19.html</a>

</div>

<a href="file:///C:/Users/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82/Desktop/%CE%A4%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1%20%CF%87%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B1%CE%B9%20%CF%84%CE%BF%20%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CF%80.docx#_ftnref3" name="_ftn3" style="mso-footnote-id: ftn3;" title=""><span style="font-family: "Calibri","sans-serif"; font-size: 10.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: "Times New Roman"; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;">[3]</a> Σχόλια
για τα βιβλία της στα ''σχετικά άρθρα κατωτέρω''.

</div>

<a href="file:///C:/Users/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82/Desktop/%CE%A4%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1%20%CF%87%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B1%CE%B9%20%CF%84%CE%BF%20%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CF%80.docx#_ftnref4" name="_ftn4" style="mso-footnote-id: ftn4;" title=""><span style="font-family: "Calibri","sans-serif"; font-size: 10.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: "Times New Roman"; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;">[4]</a>
Σημαντικά στοιχεία δείτε και εδώ <a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/06/mary-relfe.html">https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/06/mary-relfe.html</a>

</div>

<a href="file:///C:/Users/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82/Desktop/%CE%A4%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1%20%CF%87%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B1%CE%B9%20%CF%84%CE%BF%20%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CF%80.docx#_ftnref5" name="_ftn5" style="mso-footnote-id: ftn5;" title=""><span style="font-family: "Calibri","sans-serif"; font-size: 10.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: "Times New Roman"; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;">[5]</a> <a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/06/dwight-l-kinman-mary-relfe.html">https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/06/dwight-l-kinman-mary-relfe.html</a>

</div>

<a href="file:///C:/Users/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82/Desktop/%CE%A4%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1%20%CF%87%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B1%CE%B9%20%CF%84%CE%BF%20%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CF%80.docx#_ftnref6" name="_ftn6" style="mso-footnote-id: ftn6;" title=""><span style="font-family: "Calibri","sans-serif"; font-size: 10.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: "Times New Roman"; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;">[6]</a> Προσεχώς
θα ασχοληθούμε και με τον ίδιο…..

</div>

</div>ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ<div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/06/mary-relfe.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Ένα εξαιρετικό κείμενο του μακαριστού π. Αντωνίου Γεωργαντά και περί της πλανεμένης προτεστάντισσας Mary Relfe.......</a></div><div> </div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/06/blog-post_10.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Σχόλια και συμπτώσεις...</a></div><div> </div><div><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/06/dwight-l-kinman-mary-relfe.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Το βιβλίο του Dwight L. Kinman και η Mary Relfe....</a></div></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><a data-saferedirecturl="https://www.google.com/url?q=https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/09/mary-relfe-1.html&source=gmail&ust=1747475157871000&usg=AOvVaw2YL8ExT89Q8Mz-NYf8ADbW" href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/09/mary-relfe-1.html" style="color: #222222; text-decoration-line: none;" target="_blank">Η προτεστάντισσα Mary Relfe και ο «φωτισμός» της..... (1ο Μέρος)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><a data-saferedirecturl="https://www.google.com/url?q=https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/09/mary-relfe-2.html&source=gmail&ust=1747475157871000&usg=AOvVaw1Zuf26WlnTI1SQGTxbeAWc" href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/09/mary-relfe-2.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" target="_blank">Η προτεστάντισσα Mary Relfe και ο «φωτισμός» της..... (2ο Μέρος)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><a data-saferedirecturl="https://www.google.com/url?q=https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/09/mary-relfe-3.html&source=gmail&ust=1747475157871000&usg=AOvVaw2Ce11MGfS3rhx9tVT950UB" href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/09/mary-relfe-3.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" target="_blank"> Η προτεστάντισσα Mary Relfe και ο «φωτισμός» της..... (3ο Μέρος)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><a data-saferedirecturl="https://www.google.com/url?q=https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/09/mary-relfe-4.html&source=gmail&ust=1747475157871000&usg=AOvVaw2Do3UecjRxkY9ybigmQzMt" href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/09/mary-relfe-4.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" target="_blank">Η προτεστάντισσα Mary Relfe και ο «φωτισμός» της..... (4ο Μέρος)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><a data-saferedirecturl="https://www.google.com/url?q=https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/09/mary-relfe-5.html&source=gmail&ust=1747475157871000&usg=AOvVaw241sskhGk2slQ3tSBJ4Ln4" href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/09/mary-relfe-5.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;" target="_blank">Η προτεστάντισσα Mary Relfe και ο «φωτισμός» της..... (5ο Μέρος)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: Verdana, Geneva, sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/06/mary-relfe-6.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">  Η προτεστάντισσα Mary Relfe και ο «φωτισμός» της..... (6ο Μέρος)</a></div>

Περί του π. Εμμανουήλ Καλύβα και περί προχαραγμάτων.......

Τελευταία χρησιμοποιείται το όνομα του π. Εμμανουήλ Καλύβα και κάποιοι λόγοι του που αφορούν τα γνωστά θέματα με τις ταυτότητες, αριθμούς ...