ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ ☦

Ψηφιακός ολοκληρωτισμός και Αντίχριστος.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6vEUGwlPDVcCpcElVmNBbRM509draHNHpZZ9_ImaJYAd0QHZidRxbLBSo0tWfUKX-2n8p0lIGVUZGz0mWaGi-me7VlYWdG2ZK8-gT_jJdTnqjyJWG_R2u1euPv7wo451EEO8rAh7LfUcMojLF24A7Th3Rrg0xHxgMVgyoRq4jK18irZF0SGcHRl-A/s922/1-16.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="540" data-original-width="922" height="374" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6vEUGwlPDVcCpcElVmNBbRM509draHNHpZZ9_ImaJYAd0QHZidRxbLBSo0tWfUKX-2n8p0lIGVUZGz0mWaGi-me7VlYWdG2ZK8-gT_jJdTnqjyJWG_R2u1euPv7wo451EEO8rAh7LfUcMojLF24A7Th3Rrg0xHxgMVgyoRq4jK18irZF0SGcHRl-A/w640-h374/1-16.jpg" width="640" /></a></div>  <div dir="auto" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; white-space: pre-wrap;"><div style="text-align: justify;">Η ψηφιακή φοβία, η οποία τροφοδοτείται από ψευδείς και μη ψευδείς ειδήσεις και λανθασμένες ερμηνείες εσχατολογικών κειμένων, προκαλεί βλάβη σε πολλούς ανθρώπους, μεταξύ άλλων και σε εκπροσώπους της Εκκλησίας. Απομακρύνει από αυτήν ανθρώπους, δημιουργεί σχίσματα στο εσωτερικό τους και αναγκάζει τους ανθρώπους να ζουν με διαρκή φόβο.</div><div style="text-align: justify;">Οι Ορθόδοξοι χριστιανοί θα πρέπει να μάθουν να διακρίνουν τις πραγματικές απειλές από τους φανταστικούς φόβους. Οι σύγχρονες τεχνολογίες αποτελούν μια πρόκληση, η οποία απαιτεί από τους χριστιανούς όχι πανικό, αλλά ορθή στάση απέναντί τους. </div></div><div dir="auto" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; text-align: justify; white-space: pre-wrap;">Το βασικό ερώτημα που πρέπει να θέσει στον εαυτό του ο πιστός είναι: «Απαιτεί από εμένα αυτή η τεχνολογία να αρνηθώ τον Χριστό; Με εξαναγκάζει να αμαρτήσω;». Η εμπιστοσύνη στον Θεό και στην Πρόνοιά Του, η καθημερινή τήρηση των ευαγγελικών εντολών και όχι ο φόβος απέναντι στις τεχνολογίες, θα πρέπει να αποτελούν τον προσανατολισμό του Ορθοδόξου χριστιανού. Παράλληλα, συμμερίζομαι τις ανησυχίες πολλών ανθρώπων σχετικά με τη χρήση διαφόρων τεχνολογιών. </div><div dir="auto" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; text-align: justify; white-space: pre-wrap;">Η Εκκλησία θα πρέπει να ζητήσει την αναβολή της υποχρεωτικότητας. Εκείνοι που αρνούνται να αποδεχθούν τις τεχνολογίες αυτές θα πρέπει να έχουν εναλλακτική δυνατότητα τη χρήση παραδοσιακών μεθόδων ταυτοποίησης της προσωπικότητας. Η Εκκλησία θα πρέπει να θεωρεί απαράδεκτες οποιεσδήποτε μορφές εξαναγκασμού των πολιτών στη χρήση ηλεκτρονικών αναγνωριστικών στοιχείων, αυτοματοποιημένων μέσων συλλογής, επεξεργασίας και καταγραφής προσωπικών δεδομένων και προσωπικών εμπιστευτικών πληροφοριών. Η άσκηση του δικαιώματος πρόσβασης στα κοινωνικά αγαθά χωρίς ηλεκτρονικά έγγραφα πρέπει να εξασφαλίζεται με υλικές, τεχνικές, οργανωτικές και, εφόσον είναι αναγκαίο, νομικές εγγυήσεις. Η Εκκλησία θα πρέπει να θεωρεί απαράδεκτο τον περιορισμό των δικαιωμάτων στην περίπτωση που ένα πρόσωπο αρνείται να δώσει τη συγκατάθεσή του για την επεξεργασία προσωπικών δεδομένων.</div><div dir="auto" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; text-align: justify; white-space: pre-wrap;">Η ιδιωτική ζωή, η κοσμοθεωρία και η βούληση των ανθρώπων δεν πρέπει να αποτελούν αντικείμενο ολοκληρωτικού ελέγχου. Για την κοινωνία είναι επικίνδυνες οι χειραγωγήσεις των επιλογών των ανθρώπων και της συνείδησής τους εκ μέρους των δομών εξουσίας, των πολιτικών δυνάμεων, των οικονομικών και πληροφοριακών ελίτ. Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες αυτό απαιτείται για την προστασία της Πατρίδας, τη διαφύλαξη της ηθικής, των δικαιωμάτων και των νόμιμων συμφερόντων των πολιτών, καθώς και για την πρόληψη ή την εξιχνίαση εγκλημάτων και την απονομή της δικαιοσύνης, η συλλογή πληροφοριών για ένα πρόσωπο μπορεί να πραγματοποιείται χωρίς τη συγκατάθεσή του. Ωστόσο, και στις περιπτώσεις αυτές, η απόκτηση και η χρήση των πληροφοριών πρέπει να πραγματοποιούνται σύμφωνα με τους διακηρυγμένους σκοπούς και με τήρηση της νομιμότητας.</div><div dir="auto" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; text-align: justify; white-space: pre-wrap;">Οι μέθοδοι συλλογής και επεξεργασίας πληροφοριών σχετικά με τους ανθρώπους δεν πρέπει να υποτιμούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, να περιορίζουν την ελευθερία και να μετατρέπουν τον άνθρωπο από υποκείμενο σε αντικείμενο. Ακόμη πιο επικίνδυνη για την ελευθερία του ανθρώπου θα καταστεί η εισαγωγή τεχνικών μέσων τα οποία συνοδεύουν διαρκώς τον άνθρωπο ή είναι αχώριστα από το σώμα του, εάν αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον έλεγχο του προσώπου και τη διαχείρισή του. </div><div dir="auto" style="background-color: white; font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; text-align: justify; white-space: pre-wrap;">Η Εκκλησία θα πρέπει να θεωρεί απαράδεκτη την υποχρεωτική τοποθέτηση στο σώμα του ανθρώπου οποιωνδήποτε ορατών ή αόρατων αναγνωριστικών σημάνσεων, καθώς και την εμφύτευση στο ανθρώπινο σώμα συσκευών ταυτοποίησης.</div><div dir="auto" style="background-color: white;"><div style="font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; text-align: justify; white-space: pre-wrap;">Τέλος τα έγγραφα που εκδίδονται από το κράτος δεν πρέπει να περιέχουν πληροφορίες ακατανόητες ή να αποκρύπτονται από τον κάτοχο του εγγράφου, ούτε σύμβολα που έχουν βλάσφημο ή ηθικά αμφίβολο χαρακτήρα ή προσβάλλουν τα αισθήματα των πιστών.</div><div dir="auto" style="font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; text-align: justify; white-space: pre-wrap;">Η Αγία Γραφή και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας αναφέρουν ότι ο αντίχριστος θα βασιλεύσει πάνω στον κόσμο όχι με τα μέσα της ανθρωπότητας, αλλά με τη βοήθεια ψευδούς ευσέβειας και ψευδών θαυμάτων. «οὗ ἐστιν ἡ παρουσία κατ’ ἐνέργειαν τοῦ σατανᾶ ἐν πάσῃ δυνάμει καὶ σημείοις καὶ τέρασι ψεύδους» (Β΄ Θεσ. 2:9). Ο αντίχριστος δεν θα είναι απλώς ένας άνθρωπος, αλλά άνθρωπος στον οποίο θα εισέλθει ο ίδιος ο άρχοντας του σκότους. Γι’ αυτό, δεν χρειάζεται καμία προετοιμασία. Ο σατανάς είναι πάντοτε έτοιμος να έλθει στον κόσμο για να εξαπατήσει και αν ο Θεός του το επέτρεπε, τότε ο σατανάς, θα εξαπατούσε τον κόσμο με ψευδή σημεία και θαύματα και πριν από χίλια και πριν από πεντακόσια χρόνια. Ο διάβολος χρειάζεται μόνο την παραχώρηση του Θεού, διότι ο Θεός είναι ο Προνοητής του κόσμου. Δεν καθορίζουν τις τύχες του κόσμου η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ ή η Τριμερής Επιτροπή, ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε ο ίδιος ο άρχοντας του σκότους, αλλά η Θεία Πρόνοια και αυτή την πίστη στη Θεία Πρόνοια την χάνουν οι αναγνώστες συγγραμμάτων που πιστεύουν στην παντοδυναμία μιας μυστικής υπερκυβέρνησης. Τα σχέδια τους είναι ανθρώπινες υποθέσεις, και ακόμη και η βοήθεια του πατέρα τους του διαβόλου, δεν προσδίδει σε αυτά τα σχέδια καμία θεμελίωση. Οι Ορθόδοξοι χριστιανοί οφείλουν να πληροφορούνται για τις έσχατες ημέρες του κόσμου από την Αγία Γραφή και από τα έργα των Πατέρων της Εκκλησίας, οι οποίοι δεν μας άφησαν στην άγνοια σχετικά με την προέλευση του αντιχρίστου, τις αιτίες και τις περιστάσεις της βασιλείας του.</div><div dir="auto" style="font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; text-align: justify; white-space: pre-wrap;">Στη Δεύτερη Επιστολή προς Θεσσαλονικείς ο Απόστολος Παύλος υπέδειξε, κατά την έκφραση του αγίου Ειρηναίου Λυώνος, «την αιτία της ελεύσεως του αντιχρίστου». Ο αντίχριστος θα έλθει στους ανθρώπους «ἐπειδὴ δὲν δέχθηκαν ν’ ἀγαπήσουν τὴν ἀλήθεια γιὰ νὰ σωθοῦν. Καὶ γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς θὰ ἐπιτρέψῃ νὰ ἔλθῃ σ’ αὐτοὺς ἐνέργεια πλάνης, γιὰ νὰ πιστεύσουν στὸ ψεῦδος. καὶ ἔτσι νὰ τιμωρηθοῦν ὅσοι δὲν πίστευσαν στὴν ἀλήθεια, ἀλλ’ ἐδέχθησαν καὶ ἠκολούθησαν μὲ εὐχαρίστησιν τὴν ἀδικίαν. » (Β΄ Θεσ. 2:10-12). Ερμηνεύοντας αυτά τα αποστολικά λόγια, ο οικουμενικός διδάσκαλος άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος θέτει το ερώτημα: «Για ποιο λόγο, θα πεις, ο Θεός θα επιτρέψει να συμβούν όλα αυτά; Και ποια είναι η πρόθεσή Του; Ποιο είναι το όφελος από την έλευση του αντιχρίστου, εάν αυτή θα είναι προς την απώλειά μας; Μη φοβάσαι, αγαπητέ, απαντά ο άγιος Χρυσόστομος, αλλά άκουσε τι λέγει ο Απόστολος: (ο αντίχριστος) θα εξουσιάσει μόνο εκείνους που χάνονται, οι οποίοι, ακόμη κι αν εκείνος δεν ερχόταν, δεν θα πίστευαν. Ποιο λοιπόν θα είναι από αυτό το όφελος, θα πεις; Το ότι θα φραγούν τα στόματα εκείνων που έχουν καταδικαστεί στην απώλεια. Πώς; Δεν θα πίστευαν στον Χριστό, ακόμη κι αν ο αντίχριστος δεν ερχόταν· αλλά εκείνος θα έλθει με αυτόν τον σκοπό, για να τους ελέγξει. Για να μην πουν τότε: επειδή ο Χριστός ονόμαζε τον εαυτό Του Θεό, μολονότι ο ίδιος πουθενά δεν το είπε αυτό ξεκάθαρα, αλλά μόνο το κήρυξαν εκείνοι που ήλθαν μετά από Αυτόν, γι’ αυτό και εμείς δεν πιστέψαμε σε Αυτόν, επειδή ακούσαμε ότι ένας είναι ο Θεός, από τον οποίο προέρχονται τα πάντα, και γι’ αυτό δεν πιστέψαμε· αυτή την πρόφασή τους (για δικαιολόγηση) θα τους την αφαιρέσει ο αντίχριστος. Όταν αυτός έλθει και, παρά το ότι δεν θα προστάζει τίποτε το δίκαιο, αλλά μόνο την ανομία, εκείνοι θα πιστέψουν σε αυτόν, αποκλειστικά εξαιτίας των ψευδών θαυμάτων του, τότε θα φραγούν τα στόματά τους».</div><div dir="auto" style="font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; text-align: justify; white-space: pre-wrap;">Αυτή είναι η αιτία για την οποία πριν από την Τελική Κρίση θα ενεργεί πάνω στη γη ο αντίχριστος. Ο Θεός θα επιτρέψει την έλευση του αντιχρίστου, ώστε με αυτόν τον τρόπο να αφαιρέσει κάθε πρόφαση και δικαιολογία κατά την Κρίση. Εξαιτίας του αντιχρίστου θα εγκαταλείψουν την πίστη τους οι άνθρωποι και στον Βούδα, και στον Μωάμεθ, και στον Κομφούκιο, ακόμη και στον ίδιο τους τον εαυτό. Για χάρη του Χριστού, του αληθινού Θεού, σήμερα δεν θέλουν να εγκαταλείψουν αυτή την πίστη τους, έχοντας στην ψυχή τους διάφορες προφάσεις για να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους, όμως για χάρη του αντιχρίστου, της ψευδούς ευσέβειας και των θαυμάτων του, θα την εγκαταλείψουν.... Έτσι, ο αντίχριστος θα αφαιρέσει κάθε πρόφαση και δικαιολογία, θα τους καταστήσει αναπολόγητους κατά την Κρίση. Και αυτή η αιτία της ελεύσεως του αντιχρίστου καθιστά αβάσιμες τις ανησυχίες ορισμένων. Όλοι όσοι θα δεχθούν τη σφραγίδα του αντιχρίστου, σύμφωνα με τον λόγο του Αποστόλου, προηγουμένως θα πιστέψουν στον αντίχριστο ως Θεό, εξαιτίας των ψευδών σημείων και θαυμάτων του. Ακριβώς αυτό θα τους αφαιρέσει κάθε πρόφαση και δικαιολογία και θα τους καταστήσει αναπολόγητους κατά την Τελική Κρίση.</div><div dir="auto" style="font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; text-align: justify; white-space: pre-wrap;">Οι εξωτερικές περιστάσεις για τη βασιλεία του αντιχρίστου πάνω στον κόσμο, σύμφωνα με τη διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας, θα είναι η αναρχία, η απουσία αρχής στα κράτη που έχουν αναδειχθεί από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. </div><div dir="auto" style="font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; text-align: justify; white-space: pre-wrap;">Η αποδοχή του αντιχρίστου από τους Ιουδαίους ως του αληθινού Μεσσία αποτελεί αναμφισβήτητη αλήθεια. Εξίσου αναμφισβήτητη αλήθεια είναι και η απογοήτευση των Ιουδαίων από τον αντίχριστο και η προσέλευσή τους στον αληθινό Μεσσία, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Γι’ αυτό μας υπενθυμίζει ο Απόστολος Παύλος: «Οὐ γὰρ θέλω ὑμᾶς ἀγνοεῖν, ἀδελφοί, τὸ μυστήριον τοῦτο, ἵνα μὴ ἦτε παρ’ ἑαυτοῖς φρόνιμοι, ὅτι πώρωσις ἀπὸ μέρους τῷ Ἰσραὴλ γέγονεν ἄχρις οὗ τὸ πλήρωμα τῶν ἐθνῶν εἰσέλθῃ» (Ρωμ. 11:25).</div><div dir="auto" style="font-family: "Segoe UI Historic", "Segoe UI", Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 15px; text-align: justify; white-space: pre-wrap;">Στη μεταστροφή των Ιουδαίων προς τον Χριστό θα συμβάλουν οι προφήτες Ηλίας και Ενώχ, οι οποίοι, θα σταλούν από τον Θεό από τον ουρανό στη γη. Ερμηνεύοντας τα λόγια του προφήτη Μαλαχία: «...καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστελῶ ὑμῖν Ἠλίαν τὸν Θεσβίτην, πρὶν ἢ ἐλθεῖν τὴν ἡμέραν Κυρίου τὴν μεγάλην καὶ ἐπιφανῆ, ὃς ἀποκαταστήσει καρδίαν πατρὸς πρὸς υἱὸν καὶ καρδίαν ἀνθρώπου πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ, μὴ ἐλθὼν πατάξω τὴν γῆν ἄρδην. » (Μαλ. 4:5–6), ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει ότι «τα προαναφερθέντα λόγια του προφήτη δείχνουν ότι ο Θεσβίτης θα έλθει πριν από εκείνη την έλευση κατά την οποία θα γίνει η κρίση. Παράλληλα δείχνει και την αιτία της ελεύσεώς του. Ποια είναι λοιπόν αυτή η αιτία; Για να έλθει και να πείσει τους Ιουδαίους και γενικά όλους τους ανθρώπους να πιστέψουν στον Χριστό και, όταν έλθει ο Χριστός, να μην χαθούν όλοι ολοκληρωτικά. Γι’ αυτό και ο Χριστός, υπενθυμίζοντάς τους αυτό, είπε: “και θα τα αποκαταστήσει όλα”, δηλαδή θα διορθώσει την απιστία εκείνης της εποχής. Γι’ αυτό και ο προφήτης δεν είπε: “θα αποκαταστήσει την καρδιά του γιου προς τον πατέρα”, αλλά “του πατέρα προς τον γιο”. Επειδή οι πατέρες των αποστόλων ήταν Ιουδαίοι, λέγει ότι θα στρέψει προς τη διδασκαλία των υιών, δηλαδή των αποστόλων, τις καρδιές των πατέρων, δηλαδή τη διάθεση του ιουδαϊκού λαού».

<div style="text-align: right;">(συνεχίζεται)</div></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;">ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ</div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/blog-post_19.html" itemprop="url">«η σαγηνευτική, γεμάτη ψευδή θαύματα και τρομερή δραστηριότητα του Αντίχριστου, θα είναι επιτυχής μόνο μεταξύ των απολλυμένων» (Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς)</a></div><div style="text-align: center;"><div id="ftn15" style="color: #333333; text-align: left;"><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/2-9-13.html" itemprop="url" style="color: #222222;">Η ερμηνεία του αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου στη Β΄ Θεσσαλονικείς 2, 9-13 και η ορθόδοξη διδασκαλία περί του Αντιχρίστου.</a></div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/01/blog-post_28.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Ερωταποκρίσεις: Περί Εσχάτων και Αντιχρίστου</a></div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/05/blog-post_40.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Για ποιους θα έλθει ο Αντίχριστος.</a></div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/09/blog-post.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Η μεγάλη πλάνη για τον Αντίχριστο .Όταν οι πατέρες μιλούν για τον Αντίχριστο.</a></div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"><a class="titlex" href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2024/11/blog-post.html" style="color: #0e0e0e; display: block; font-stretch: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-numeric: normal; font-weight: 600; line-height: 1.4em; margin: 5px 0px 0px; max-height: 36px; overflow: hidden; text-decoration-line: none;">Εξαιρετική και αποκαλυπτική ομιλία.....</a></div></div><div style="color: #333333; text-align: left;"></div><div style="color: #333333;"> </div><div style="color: #333333;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/05/blog-post_71.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">«Ο δρόμος προς τον Αντίχριστο είναι ιδεολογικός, όχι τεχνολογικός».</a></div><o:p></o:p><div style="color: #333333;"><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2024/07/blog-post_29.html" itemprop="url" style="color: #222222; text-decoration-line: none;">Ερωτήσεις προς τον π. Δανιήλ Σισόγιεφ</a></div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2024/08/2.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"> Ερωτήσεις προς τον π. Δανιήλ Σισόγιεφ (2)</a></div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2025/04/blog-post.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Δανιήλ Σισόγιεφ - Ερμηνεία της Αποκάλυψης Δ΄ Μέρος (αποσπάσματα)</a></div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/08/e.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">"Δεν είναι ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ που θα μας καταστρέψει" - Eπιστολές του Γέροντα Ιωάννη της Μονής των Σπηλαίων (Αποσπάσματα)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/08/e_10.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">"Δεν είναι ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ που θα μας καταστρέψει" - Eπιστολές του Γέροντα Ιωάννη της Μονής των Σπηλαίων (Β΄ Αποσπάσματα)</a><o:p></o:p><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/08/e_11.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">"Δεν είναι ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ που θα μας καταστρέψει" - Eπιστολές του Γέροντα Ιωάννη της Μονής των Σπηλαίων (Γ΄ Αποσπάσματα)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/08/e_14.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"> "Δεν είναι ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ που θα μας καταστρέψει" - Eπιστολές του Γέροντα Ιωάννη της Μονής των Σπηλαίων (Δ΄ Αποσπάσματα)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/08/e_17.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">"Δεν είναι ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ που θα μας καταστρέψει" - Eπιστολές του Γέροντα Ιωάννη της Μονής των Σπηλαίων (Ε΄ Αποσπάσματα)</a></div><div style="text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2023/08/e_21.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">"Δεν είναι ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ που θα μας καταστρέψει" - Eπιστολές του Γέροντα Ιωάννη της Μονής των Σπηλαίων (ΣΤ΄ Αποσπάσματα)</a></div></div></div></div>

Ψηφιακός ολοκληρωτισμός και Αντίχριστος.

Η ψηφιακή φοβία, η οποία τροφοδοτείται από ψευδείς και μη ψευδείς ειδήσεις και λανθασμένες ερμηνείες εσχατολογικών κειμένων, προκαλεί βλάβ...

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [16]

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjGB6fHg16EqWODzTB9CDdw4_f89IQDez7YTAzszZCewp10-9O30bGnMk-qgqz8o0RK3UkVxBVReXaRwWWNU_2UDVMFdjdHq3b-DS5ubFCI8N3j_5piXzOrdlHjoY6YjZKZip6Ana-SFvqnYYL-bluWLBXDiOWm1w7116iKD-x7MiHj47yy6Ajn_Yw4/s450/osiostheophanis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="450" data-original-width="340" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjGB6fHg16EqWODzTB9CDdw4_f89IQDez7YTAzszZCewp10-9O30bGnMk-qgqz8o0RK3UkVxBVReXaRwWWNU_2UDVMFdjdHq3b-DS5ubFCI8N3j_5piXzOrdlHjoY6YjZKZip6Ana-SFvqnYYL-bluWLBXDiOWm1w7116iKD-x7MiHj47yy6Ajn_Yw4/w303-h400/osiostheophanis.jpg" width="303" /></a></div>  20. Τι ακριβώς έπαθε η
ανθρώπινη φύση μετά το προπατορικό αμάρτημα. Η κοινωνία με τον Θεό είναι η πηγή
της κυριαρχίας του πνεύματος πάνω στην ψυχή και το σώμα. Με την παράβαση των
εντολών ο άνθρωπος χωρίστηκε από τον Θεό και υποτάχθηκε στα πάθη.<o:p></o:p>

Τι ακριβώς πάθαμε μετά το
προπατορικό αμάρτημα; Ποιο είναι, δηλαδή, το αποτέλεσμα της παρακοής των
προπατόρων μας; Η φύση μας δεν άλλαξε. Τα μέρη και οι δυνάμεις της έμειναν όπως
ήταν και πριν από την παράβαση, με τους ίδιους νόμους και τις ίδιες ανάγκες. Η
προαίρεση μας ωστόσο, η αυτοσυνειδησία μας, δεν ακολούθησε ελεύθερα την ίδια
κατεύθυνση. 
Τα πάθη ανέτρεψαν την αρχική τάξη και την ομαλή αλληλεξάρτηση των μερών και των
δυνάμεων της φύσεως μας, διατάραξαν την όλη ζωή και δραστηριότητα του ανθρώπου
και γέννησαν μιαν  ειδική κατηγορία
επιβλαβών δυνάμεων. Τα πάθη, όπως έχω ξαναπεί, δεν είναι φυσικά. Έχουν, ωστόσο,
τη δύναμη να ελέγχουν και να ρυθμίζουν όλες τις δυνάμεις μας όπως θέλουν. Αυτό,
λοιπόν, έγινε. 
Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο για να είναι ευτυχισμένος κοντά του, μόνο κοντά του,
έχοντας ζωντανή σχέση και επικοινωνία μαζί του. Γι’ αυτό και «φύσηξε στο
πρόσωπο του πνοή ζωής» (Γεν. 2:7), του έδωσε δηλαδή το πνεύμα. Τα κύρια
χαρακτηριστικά του πνεύματος είναι η αυτοσυνειδησία και η ελευθερία, ενώ οι
κύριες εκδηλώσεις του είναι, πρώτο, η ομολογία του Θεού ως Δημιουργού, Προνοητή
και Μισθαποδότη και, δεύτερον, ένα αίσθημα ολοκληρωτικής εξαρτήσεως από
Εκείνον. 
Το αίσθημα αυτό εκδηλώνεται με την αγαπητική πρόσβλεψη του Θεού, με τη σταθερή
προσήλωση στον Θεό, με τον ευλαβικό φόβο του Θεού, με την εκτέλεση του
θελήματος του Θεού, σύμφωνα με τα κελεύσματα της συνειδήσεως, και με την
απάρνηση όλων των επίγειων για χάρη του Θεού. 
Αυτοσυνειδησία και ελευθερία δόθηκαν με το πνεύμα στον άνθρωπο όχι για να
ξιπαστεί και να ενεργεί αυθαίρετα, αλλά για να διαπιστώσει και να παραδεχθεί
πως ότι έχει, προέρχεται από τον Θεό, κι έτσι, ζώντας σύμφωνα με τη φυσική τάξη
που καθόρισε Εκείνος, να κατευθύνεται συνειδητά και ελεύθερα προς τον τελικό
του σκοπό, την αιώνια ζωή μετά τον σωματικό θάνατο. 
Όταν το κάνει αυτό, μένει ενωμένος με τον Θεό και Εκείνος μ’ αυτόν. Και όταν ο
Θεός μένει ενωμένος μ’ έναν άνθρωπο, δίνει στο πνεύμα του τη δύναμη να ελέγχει
και να κατευθύνει το σώμα και την ψυχή, καθώς και τα εξωτερικά πράγματα. Αυτή
ήταν η αρχική κατάσταση του ανθρώπου. Το επιβεβαίωσε ο Κύριος με τον θείο λόγο
του, προστάζοντας τους πρωτόπλαστους να γνωρίζουν ως Θεό Εκείνον μόνο, να
υπηρετούν Εκείνον μόνο, να βαδίζουν σύμφωνα με το θέλημα Εκείνου μόνο. 
Και για να μη βρεθούν σε αμηχανία ως προς τον τρόπο εκπληρώσεως του θείου
θελήματος, τους έδωσε μιαν  ασήμαντη
εντολή: Να μη φάνε τον καρπό ενός δέντρου, του δέντρου της γνώσεως του καλού
και του κακού, όπως το ονόμασε. Έτσι, λοιπόν, οι προπάτορες μας άρχισαν να ζουν
ευφρόσυνα μέσα στον παράδεισο. 
Ένα πνεύμα, όμως, που είχε πέσει πρωτύτερα από υπερηφάνεια, τους φθόνησε για τη
μακαριότητα τους και τους έβγαλε από το δρόμο του Θεού, παρακινώντας τους να
παραβούν την ασήμαντη εντολή που τους είχε δοθεί. Τους εξαπάτησε, λέγοντάς τους
δελεαστικά, ότι, αν γεύονταν τον απαγορευμένο καρπό, θα γίνονταν σαν θεοί! 
Το πίστεψαν. Και δοκίμασαν τον καρπό. Το γεγονός αυτό καθαυτό δεν είναι ίσως
σημαντικό. Το κακό είναι ότι πίστεψαν το πονηρό πνεύμα, χωρίς καν να το
γνωρίζουν. Ίσως κι αυτό ακόμα να μην ήταν τόσο φοβερό, αν ο διάβολος δεν είχε
δηλητηριάσει τις ψυχές τους με πονηρούς λογισμούς και αμαρτωλά αισθήματα
εναντίον του ίδιου του Θεού, πείθοντας τους ότι Εκείνος τους απαγόρευσε να φάνε
από το δέντρο της γνώσεως του καλού και του κακού, επειδή, αν το έκαναν, θα γίνονταν
σαν θεοί. 
Να τι πίστεψαν. Και πιστεύοντας το, δεν μπορούσαν παρά να έχουν βλάσφημους
λογισμούς για τον Πλάστη τους, όπως, λ.χ., ότι τους φθόνησε και τους φέρθηκε
δίχως καλοσύνη. Αφού δέχτηκαν τέτοιους λογισμούς, δεν μπορούσαν ν’ αποφύγουν
στη συνέχεια, και κάποια δυσμενή αισθήματα εναντίον του Θεού, αισθήματα που
τους οδήγησαν σε αυτόβουλες αποφάσεις: “Θα πάρουμε μόνοι μας ότι Εκείνος δεν
μας δίνει. Να ποιος είναι, κι εμείς τον θεωρούσαμε αγαθό! Δεν έχουμε, λοιπόν,
παρά να τον αγνοήσουμε και να ρυθμίσουμε εμείς οι ίδιοι τη ζωή μας!”. Έτσι
σκέφτηκαν. 
Και αυτονομήθηκαν χωρίστηκαν από τον Θεό, πιστεύοντας φιλόδοξα ότι, σύμφωνα με
την υποβολή του πονηρού, θα γίνονταν σαν θεοί. «Θ’ ανέβω πάνω από τα σύννεφα,
θα γίνω όμοιος με τον Ύψιστο!» (Ησ. 14:14). Αυτό δεν ήταν μόνο ένας μάταιος
λογισμός. Ήταν μια εχθρική απόφαση. 
Ο άνθρωπος, αναλαμβάνοντας πια ο ίδιος με αυτοπεποίθηση τον καθορισμό της
πορείας του, κυριεύθηκε από έπαρση και αλαζονεία. Η κακή χρήση της ελευθερίας
του, πάλι, τον έκανε κακόβουλο και πεισματάρη. Η απομάκρυνση από τον Θεό
ολοκληρώθηκε με την αποστροφή και την ανταρσία εναντίον του. Γι’ αυτό κι
Εκείνος εγκατέλειψε τους παραβάτες. Έτσι η ζωντανή ενότητα Θεού και ανθρώπου
διασπάστηκε. 
Ο Θεός είναι παντού και συντηρεί τα πάντα, αλλά ενώνεται με ελεύθερα όντα μόνο
όταν υποτάσσονται σ’ Αυτόν. Κανενός το αυτεξούσιο δεν παραβιάζει. Συντηρεί,
βέβαια, και φυλάει ακόμα και τους πιο εγωιστές, αλλά δεν τους πλησιάζει, δεν
ενώνεται μαζί τους. Έτσι και οι προπάτορες μας αφέθηκαν μόνοι. 
Αν είχαν μετανοήσει έγκαιρα, ίσως ο Θεός να είχε επιστρέψει κοντά τους.
Δυστυχώς, όμως έμειναν αμετανόητοι. Παρά τα ολοφάνερα αποδεικτικά στοιχεία,
ούτε ο Αδάμ, ούτε η Εύα παραδέχτηκαν πως ήταν ένοχοι. Έτσι τιμωρήθηκαν με έξωση
από τον παράδεισο. 
Συνήλθαν μετά την έξωση τους, μα ήταν πια αργά. Δεν είχαν παρά να υπομείνουν
τις συνέπειες της πτώσεως τους, όπως τις υπομένει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος,
που κατάγεται απ’ αυτούς. Ας ευγνωμονούμε τον πανάγαθο Θεό, που, μολονότι τον
προδώσαμε, δεν μας απαρνήθηκε, δεν μας ξέχασε, δεν μας άφησε αβοήθητους. Μ΄
έναν θαυμαστό τρόπο οικονόμησε την επανένωση μας μαζί του. 
Ξανοίχτηκα αρκετά. Ας επικεντρώσουμε, λοιπόν, την προσοχή μας στο τι συνέβη
μέσα στον άνθρωπο: Το πνεύμα<a href="file:///E:/%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B1/%CE%A0%CE%9D%CE%95%CE%A5%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%91/%CE%91%CE%93%CE%99%CE%9F%CE%A5%20%CE%98%CE%95%CE%9F%CE%A6%CE%91%CE%9D%CE%9F%CE%A5%CE%A3%20%CE%A4%CE%9F%CE%A5%20%CE%95%CE%93%CE%9A%CE%9B%CE%95%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A5/%CE%9F%20%CE%94%CE%A1%CE%9F%CE%9C%CE%9F%CE%A3%20%CE%A4%CE%97%CE%A3%20%CE%96%CE%A9%CE%97%CE%A3%20-%CE%91%CE%93.%20%CE%98%CE%95%CE%9F%CE%A6.%20%CE%95%CE%93%CE%9A%CE%9B%CE%95%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A5--%20%CE%92%CE%99%CE%92%CE%9B%CE%99%CE%9F%20.docx#_ftn1" name="_ftnref1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span style="font-family: "Segoe UI","sans-serif"; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;">[1]</a>,
όσο ήταν σε ζωντανή κοινωνία με τον Θεό και έπαιρνε θεία δύναμη απ’ Αυτόν, είχε
εξουσία πάνω στην ψυχή και το σώμα. Όταν διακόπηκε η κοινωνία του με τον Θεό,
διακόπηκε και η ενίσχυσή του με θεία δύναμη. Μόνο του και αδύναμο πια, δεν
μπορούσε να κυβερνήσει την ψυχή και το σώμα, που το αιχμαλώτισαν και το
υπέταξαν. 
Στον άνθρωπο κυριάρχησε η διάνοια και, μέσω της διάνοιας, η σαρκικότητα. Έτσι ο
άνθρωπος, από πνευματικός, έγινε διανοητικός και σαρκικός. Το αποδυναμωμένο
πνεύμα δεν έχει, από τότε μέχρι σήμερα, εξουσία πάνω του. Είναι το ίδιο πνεύμα
που πήρε εξαρχής από τον Θεό, αλλά ανίσχυρο. Γνωστοποιεί, πάντως, την ύπαρξη
του κάπου-κάπου, άλλοτε με το φόβο του Θεού, άλλοτε με τα ξυπνήματα της
συνειδήσεως και άλλοτε με το ανικανοποίητο από τα κτιστά πράγματα. 
Σ’ αυτές τις εκδηλώσεις δεν δίνουμε πολλή προσοχή. Μόλις που τις αντιλαμβανόμαστε,
καθώς όλο το ενδιαφέρον μας είναι στραμμένο στις μέριμνες της επίγειας ζωής. Η
διάνοια μας έχει αφοσιωθεί σ’ αυτή τη ζωή, μια ζωή υλική. Την επίγεια ζωή,
βλέπεις, τη ζούμε όλοι με σώμα, και καθετί σωματικά απτό φαίνεται αναγκαίο. 
Ο άνθρωπος, όταν συντελέστηκε η ανατροπή της τάξεως στις αμοιβαίες σχέσεις και
στην αλληλεξάρτηση των μερών της φύσεως του, δεν μπορούσε πια να δει τα
πράγματα μέσα στην ορθή τους προοπτική, ούτε μπορούσε να διατηρήσει τις
ανάγκες, τις επιθυμίες και τα συναισθήματά του σε ευταξία και ισορροπία. Σ’ όλα
αυτά – ανάγκες, επιθυμίες, συναισθήματα – επικράτησε σύγχυση και αταξία. Μα το
χειρότερο ήταν ότι σ’ αυτή την κατάσταση προστέθηκαν και τα πάθη, που
κυριάρχησαν στον άνθρωπο και άρχισαν να τον τυραννούν. 
Φοβερή είναι η τυραννία των παθών! Έχεις δει πως η οργή ψήνει σαν πυρετός τον
οργισμένο; Πώς ο φθόνος τρώει σαν σαράκι τον φθονερό; Πώς η λύπη λιώνει σαν
αργός θάνατος τον βυθισμένο σε πένθος; Έτσι συμβαίνει με όλα τα πάθη, που
εμφανίστηκαν μέσα μας μαζί με τη φιλαυτία. Αυτή είναι η μάνα τους. 
Μόλις ο προπάτορας μας είπε μέσα του, “Εγώ ο ίδιος”, “Ο εαυτός μου”, στην ψυχή
του ρίζωσε η φιλαυτία, αυτό το δηλητήριο, αυτός ο σπόρος του σατανά. Από τη
φιλαυτία αναπτύχθηκαν στη συνέχεια και τα άλλα πάθη – υπερηφάνεια, φθόνος, οργή,
μίσος, λύπη, απελπισία, πλεονεξία, φιληδονία, κ.λπ. – με όλα τα επακόλουθα και
τις συνέπειες τους. Ενωμένα πια με την ανθρώπινη φύση, επιδεινώνουν μια
κατάσταση που, και χωρίς αυτά, ήταν κατάσταση διαταραχής της φυσικής τάξεως. 
Να, λοιπόν, σε τι συνίσταται η αρρώστια μας: Το πνεύμα κυριεύθηκε από έπαρση
και αλαζονεία, από κακοβουλία και πεισμονή. Έτσι έχασε την εξουσία του και
υποτάχθηκε στην ψυχή, στο σώμα και στα εξωτερικά, στα υλικά πράγματα. Ακολούθησαν
η σύγχυση και ο πολλαπλασιασμός των αναγκών και των επιθυμιών, διανοητικών και
σωματικών. 
Αυτές καθαυτές οι ανάγκες του ανθρώπου είναι περιορισμένες και εύτακτες. Το
αρρωστημένο πνεύμα, όμως, που από τη φύση του έχει απεριόριστη ενέργεια, τις
πολλαπλασιάζει ακατάπαυστα και τις μπερδεύει, δημιουργώντας αυτή τη σύγχυση και
την αταξία, για την οποία μιλήσαμε. 
Είναι πια καιρός ν’ απαντήσουμε στο ερώτημα: Τι χρειάζεται για ν’
αποκατασταθούν όλα μέσα μας στην αρχική τους τάξη; Θα σου γράψω γι’ αυτό την
επόμενη φορά. Στο μεταξύ, σκέψου το.<o:p></o:p>

<a href="file:///E:/%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B1/%CE%A0%CE%9D%CE%95%CE%A5%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%91/%CE%91%CE%93%CE%99%CE%9F%CE%A5%20%CE%98%CE%95%CE%9F%CE%A6%CE%91%CE%9D%CE%9F%CE%A5%CE%A3%20%CE%A4%CE%9F%CE%A5%20%CE%95%CE%93%CE%9A%CE%9B%CE%95%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A5/%CE%9F%20%CE%94%CE%A1%CE%9F%CE%9C%CE%9F%CE%A3%20%CE%A4%CE%97%CE%A3%20%CE%96%CE%A9%CE%97%CE%A3%20-%CE%91%CE%93.%20%CE%98%CE%95%CE%9F%CE%A6.%20%CE%95%CE%93%CE%9A%CE%9B%CE%95%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A5--%20%CE%92%CE%99%CE%92%CE%9B%CE%99%CE%9F%20.docx#_ftnref1" name="_ftn1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span style="font-family: "Corbel","sans-serif"; font-size: 14.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-bidi-font-family: "Times New Roman"; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: "Yu Gothic UI Semibold"; mso-fareast-language: EN-US;">[1]</a>  Υπενθυμίζουμε
ότι, σύμφωνα με τον όσιο Θεοφάνη, το πνεύμα του ανθρώπου είναι η «ψυχή της
ψυχής» του.<o:p></o:p>

</div>

</div> ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_06.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2_01364950000.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (2)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/6_01105308244.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"> ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (3)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/4_0737933138.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (4)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/5_01977378010.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"> ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (5)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/6_077107272.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (6)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/7_01053533565.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (7)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/8.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [8]</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/9.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [9]</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/10.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [10]</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/11_01813391441.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [11]</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/09/12.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [12]</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/09/13.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [13]</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/09/14.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"> ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [14]</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/09/15.html" itemprop="url">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [15]</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_12.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">«Εσύ περιέγραψες τον τρόπο εξελίξεως των πραγμάτων• ο άγιος Μακάριος αποκάλυψε την αιτία και την προέλευσή τους......»</a>

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [16]

20. Τι ακριβώς έπαθε η ανθρώπινη φύση μετά το προπατορικό αμάρτημα. Η κοινωνία με τον Θεό είναι η πηγή της κυριαρχίας του πνεύματος πάνω σ...

Τὸ σπουδαῖο στὴν προσευχὴ εἶναι ἡ γένεση συναισθημάτων εὐλάβειας. (Όσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEiTXvJwa8Bhp7iXp1QyOGmdOLdyMhXH0nbtNCC5aNY3SkXLMRZkkv-3w-S42lU-4KMfH77JqQc1r_HHmr-vqkhwzhUiN4SPrUMX-CdGtW4w7XhAnJQ9ah7ZMaJOZ9MnMzHdr5ZqAVBUh7wXN1t0Wl3J2um1Xfl5YCNtxOyhocfJsF4l-zV_zk8x-k35" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" data-original-height="331" data-original-width="250" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEiTXvJwa8Bhp7iXp1QyOGmdOLdyMhXH0nbtNCC5aNY3SkXLMRZkkv-3w-S42lU-4KMfH77JqQc1r_HHmr-vqkhwzhUiN4SPrUMX-CdGtW4w7XhAnJQ9ah7ZMaJOZ9MnMzHdr5ZqAVBUh7wXN1t0Wl3J2um1Xfl5YCNtxOyhocfJsF4l-zV_zk8x-k35=w302-h400" width="302" /></a></div>«Τὸ νὰ στέκομαι μπροστὰ
στὴν εἰκόνα καὶ νὰ κάνω γονυκλισίες, αὐτὸ δὲν εἶναι ἀκόμα προσευχή, εἶναι μόνο
συμπλήρωμα τῆς προσευχῆς. Τὸ νὰ λέω προσευχὲς ἀπὸ μνήμης ἢ ἀπὸ βιβλιαράκι ἢ νὰ
τὶς ἀκούω, αὐτὸ δὲν εἶναι ἀκόμα προσευχή ἀλλὰ μόνο ἐργαλεῖο προσευχῆς ἢ τρόπος
να την ἀποκαλύψουμε καὶ νὰ τὴ διεγείρουμε. Η προσευχὴ ἀπὸ μόνη της εἶναι ἡ
γένεση στην καρδιά μας συναισθημάτων εὐλάβειας πρὸς τὸν Θεό, διαδοχικά του ἑνὸς
μετὰ τὸ ἄλλο: τοῦ συναισθήματος τῆς αὐτοεκμηδένισης, τῆς ἀφοσίωσης, τῆς συντριβῆς,
τῆς ὑποταγῆς στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τῆς γεμάτης ζῆλο κλίσης πρὸς Αὐτὸν καὶ ἄλλων
παρόμοιων συναισθημάτων. 
Ὅλη ἡ φροντίδα μας στο ζήτημα αὐτό πρέπει νὰ ἐπικεντρώνεται στὸ ἑξῆς, στὸ νὰ
πληρωθεῖ ἡ ψυχή μας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς προσευχῆς μας ἀπὸ αὐτὰ καὶ παρόμοια
συναισθήματα, ὥστε ἡ καρδιά μας νὰ μὴν εἶναι κενή. Ὅταν στην καρδιὰ ὑπάρχουν ὅλα
αὐτὰ τὰ συναισθήματα ἢ ἕνα ὁποιοδήποτε ἐξ αὐτῶν προσηλωμένο στὸν Θεό, τότε ἡ
δέησή μας εἶναι προσευχή. Ὅταν δὲν ὑπάρχουν, τότε δὲν εἶναι προσευχή».<o:p></o:p>

(Επιστολή 227, τόμος 2,
σελ. 33-34)<o:p></o:p>

Εδώ ο άγιος Θεοφάνης ο
Έγκλειστος ''χτυπάει'', θα έλεγα, ακριβώς στο σημείο όπου πολλές φορές μπερδεύουμε την
εξωτερική μορφή της προσευχής με την ίδια την προσευχή. Ο άγιος δεν λέει ότι το
να στεκόμαστε μπροστά στις εικόνες, να κάνουμε τον σταυρό μας ή να γονατίζουμε
είναι άχρηστα. Τα θεωρεί «συμπλήρωμα» της προσευχής. Το σημαντικό
όμως είναι η λέξη «ἀκόμα». Δηλαδή, μπορώ να κάνω όλα όσα εξωτερικά μοιάζουν με
προσευχή και παρ' όλα αυτά να μην έχω ακόμη προσευχηθεί πραγματικά. Μπορεί να
στέκομαι μπροστά στην εικόνα, να κάνω μετάνοιες, να ανάβω το κερί, να διαβάζω
τους Χαιρετισμούς ή μια Παράκληση και ο νους μου να βρίσκεται αλλού. Το σώμα
μου βρίσκεται μπροστά στον Θεό, αλλά η καρδιά μου όχι. Με λίγα λόγια άλλο η
πράξη της προσευχής και άλλο το εσωτερικό περιεχόμενο της προσευχής. Τα
εξωτερικά μέσα υπάρχουν για να οδηγήσουν τον άνθρωπο στην εσωτερική κατάσταση
και δεν αποτελούν την ουσία. 
Το ίδιο ακριβώς εφαρμόζει ο άγιος και στα λόγια. Μπορεί κάποιος να λέει
ολόκληρο το «Πάτερ ἡμῶν»,  να γνωρίζει
απ' έξω ολόκληρες ακολουθίες, να διαβάζει προσευχές από το προσυεχητάριο κ.α,
αλλά όλα αυτά, λέει ο άγιος, είναι «ἐργαλεῖο προσευχῆς». Τα λόγια της προσευχής
είναι σαν δοχείο, το δοχείο όμως δεν είναι το περιεχόμενο. Τα λόγια μπορούν να
ξυπνήσουν μέσα μας την προσευχή, να συγκεντρώσουν τον νου, να μας βάλουν στο
σωστό πνευματικό κλίμα, αλλά μπορεί κάποιος να χρησιμοποιεί το «εργαλείο» και
να μην έχει φτάσει ποτέ στο αποτέλεσμα. Και εδώ ο άγιος μεταφέρει το κέντρο
βάρους: δεν εξετάζει πλέον τόσο το τι κάνουν τα χείλη, αλλά το τι συμβαίνει στην
καρδιά. 
Ο Όσιος Θεοφάνης λέει ότι η προσευχή είναι: «ἡ γένεση στην καρδιά μας
συναισθημάτων εὐλάβειας πρὸς τὸν Θεό» Δηλαδή η πραγματική προσευχή είναι ένα εσωτερικό
γεγονός.  Όταν μιλά για «αυτοεκμηδένιση»,
δεν εννοεί ότι ο άνθρωπος πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του άχρηστο ή να πέσει σε
μια αρρωστημένη υποτίμηση. Το νόημα είναι ότι ο άνθρωπος παύει να τοποθετεί τον
εαυτό του στο κέντρο. Μπροστά στον Θεό καταλαβαίνει ποιος είναι ο Δημιουργός
και ποιος είναι το δημιούργημα και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ευλάβεια και
αμέσως μετά έρχεται η αφοσίωση. Ο άνθρωπος που «βλέπει» τον Θεό πραγματικά δεν
μένει απλώς σε μια κατάσταση συγκινήσεως, αλλά αρχίζει να παραδίδει τον εαυτό
του στον Θεό και ο άγιος δεν μιλάει απλώς για ένα αόριστο «συναίσθημα», περιγράφει
συγκεκριμένες κινήσεις της ψυχής. Ομιλεί για διαφορετικές εκφράσεις μιας ψυχής
που στρέφεται πραγματικά προς τον Θεό. 
Ο άνθρωπος μπορεί να αισθανθεί την παρουσία του Θεού και μαζί να δει πιο καθαρά
τη δική του κατάσταση Και τότε γεννιέται η συντριβή. Μπροστά στο μεγαλείο του
Θεού ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τη δική του πνευματική φτώχεια δια τούτο η
αληθινή προσευχή δεν είναι απλώς: «Θεέ μου, δώσε μου αυτό που θέλω» αλλά «Θεέ
μου, δείξε μου τι θέλεις Εσύ από εμένα» και αυτό οδηγεί στην επόμενη φράση που
αφορά το θέλημα του Θεού. 
Είναι δύσκολο να προσευχόμαστε πραγματικά όταν είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε το
θέλημα του Θεού, ακόμη κι αν αυτό δεν συμπίπτει με το δικό μας. Η προσευχή δεν
είναι απλώς μια προσπάθεια να αλλάξει ο Θεός τις περιστάσεις της ζωής μας αλλά διαδικασία
κατά την οποία αλλάζει ο ίδιος ο άνθρωπος απέναντι στον Θεό και αυτό εξηγεί
γιατί ο όσιος δίνει τόσο μεγάλη σημασία στα εσωτερικά συναισθήματα. 
«Ὅλη ἡ φροντίδα μας στο ζήτημα αὐτό πρέπει νὰ ἐπικεντρώνεται στὸ ἑξῆς, στὸ νὰ
πληρωθεῖ ἡ ψυχή μας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς προσευχῆς μας ἀπὸ αὐτὰ καὶ παρόμοια
συναισθήματα, ὥστε ἡ καρδιά μας νὰ μὴν εἶναι κενή…» 
Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να ολοκληρώσουμε την προσευχή μας διαβάζοντας τον κανόνα
και κάνοντας τόσες μετάνοιες και μένοντας ώρα στην προσευχή, αλλά αν γέμισε η
καρδιά την ώρα που τα έκανα όλα αυτά. Αυτό δεν
σημαίνει βέβαια ότι ο ίδιος καταργεί την τυπική προσευχή όπως εξήγησε παραπάνω. 
Ο Άγιος κλείνει με μια φράση που δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνείας:   «Ὅταν στην καρδιὰ ὑπάρχουν ὅλα αὐτὰ τὰ
συναισθήματα ἢ ἕνα ὁποιοδήποτε ἐξ αὐτῶν προσηλωμένο στὸν Θεό, τότε ἡ δέησή μας
εἶναι προσευχή. Ὅταν δὲν ὑπάρχουν, τότε δὲν εἶναι προσευχή». 
Tο κριτήριο δεν είναι πρωτίστως πόσα είπαμε ή πόσα κάναμε, αλλά πού βρισκόταν η
καρδιά μας και αυτό κάνει το κείμενο αρκετά ενοχλητικό — με την καλή έννοια —
γιατί μας αναγκάζει να εξετάζουμε την ίδια μας την προσευχή. 
Μπορεί να λέμε τα λόγια στη σωστή σειρά μπροστά στην εικόνα κάνοντας τις σωστές
κινήσεις, και παρ' όλα αυτά να λείπει το κυριότερο: η καρδιά. Και αντίστροφα,
όταν μέσα στην καρδιά υπάρχει έστω και ένα από αυτά τα αισθήματα στραμμένο προς
τον Θεό — συντριβή, αφοσίωση, υποταγή, πόθος, ευλάβεια — τότε, σύμφωνα με τον
άγιο, εκεί υπάρχει ήδη προσευχή. 
Αν έπρεπε να συμπυκνωθεί όλο το απόσπασμα σε μία πρόταση, θα έλεγα: 
Η προσευχή δεν είναι πρωτίστως αυτό που κάνουμε με το σώμα και τα χείλη μας
μπροστά στον Θεό, αλλά αυτό που γεννιέται στην καρδιά μας ενώ στεκόμαστε
ενώπιόν Του.<o:p></o:p>

<o:p> </o:p>

<o:p> </o:p><o:p> </o:p><o:p> </o:p>ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/09/blog-post_08.html" itemprop="url">Σχετικά με την ευλάβεια, τον φόβο Θεού, και την δοκιμή για την προσευχή. (Όσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/09/blog-post.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περί της καρδιάς που φλέγεται για τον Κύριο. (Όσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)</a><o:p><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/blog-post_545.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περὶ τῆς ἐσωτερικῆς φλόγας. (Όσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)</a></o:p><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/blog-post_08.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">«Διὰ νὰ μὴ περιπλανώνται αἱ σκέψεις σας, πρέπει νὰ εὑρίσκεσθε εἰς συχνὴν παρουσίαν, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἐν τῇ καρδίᾳ σας...» (Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/blog-post_06.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">«Αναζητεῖτε τὸν Θεόν; ̓Αναζητήσατε Αὐτόν, ἀλλὰ μόνον ἐν τῇ καρδίᾳ σας». (Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/blog-post.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">«Ἀποκτῆστε τὴν εὐχέρεια τοῦ νὰ ζεῖτε ὡς κατ' ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ...» (Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)</a></div>

Τὸ σπουδαῖο στὴν προσευχὴ εἶναι ἡ γένεση συναισθημάτων εὐλάβειας. (Όσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)

«Τὸ νὰ στέκομαι μπροστὰ στὴν εἰκόνα καὶ νὰ κάνω γονυκλισίες, αὐτὸ δὲν εἶναι ἀκόμα προσευχή, εἶναι μόνο συμπλήρωμα τῆς προσευχῆς. Τὸ νὰ λέω π...

Ολοταχώς προς Ουνία;

Νικολάου Μάννη στην Romfea.gr Εκπαιδευτικού
<hr style="border-bottom-color: initial; border-bottom-style: solid; border-left: 0px; border-right: 0px; border-top-color: rgb(238, 238, 238); border-top-style: solid; margin: 20px 0px;" />

"Παρ' ἡμῖν οὔτε 
Πατριάρχαι οὔτε Σύνοδοι ἠδυνήθησαν ποτέ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὑπερασπιστής τῆς 
Θρησκείας ἐστὶν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός"Εγκύκλιος Επιστολή 
των Ορθοδόξων Πατριαρχών της Ανατολής (1848)
Η στιγμή που πολλοί 
από εμάς προβλέπαμε πλησιάζει.
Ο Πατριάρχης 
Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίος στη δύση της ζωής του αποφάσισε να κάνει το 
μεγάλο του βήμα προς τη Δύση· ένα βήμα στα χνάρια της πορείας του ινδάλματός του 
(του Αθηναγόρα) και σχεδιασμένο ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, κατά την 
οποία σπούδαζε στα έδρανα του "Ινστιτούτου Ανατολικών Σπουδών Ρώμης".
Το εν λόγω 
"Ινστιτούτο", το οποίο, όπως το ίδιο αποκαλύπτει, αναλαμβάνει "την εκπαίδευση 
και την προετοιμασία μιας νέας γενιάς ηγετών" αφού "οι απόφοιτοι υπηρετούν ως 
επίσκοποι τόσο στην Ορθόδοξη όσο και στην Καθολική Εκκλησία" [1] ιδρύθηκε το 
1917 και έχει εξαιρετική ομοιότητα με το περίφημο "Collegium Graecum" που είχε 
ιδρύσει ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ το 1577 ως προς τα εξής: α) και τα δύο είχαν ως 
σκοπό την εκπαίδευση "σχισματικών" που θα επιστρέφουν στις χώρες τους ως κήρυκες 
της Ουνίας [2] και β) αμφότερα συνδέονται οργανικά με το διαβόητο τάγμα των 
Ιησουιτών, οι οποίοι τα διοικούσαν (το Ινστιτούτο μέχρι και σήμερα, το Κολλέγιο 
μέχρι το 1897 που περιήλθε στη διοίκηση των Βενεδικτίνων).
Δεν προκαλεί λοιπόν 
καμία εντύπωση η κατάληξη της πορείας του Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ο οποίος 
προσφάτως (4 Σεπτεμβρίου 2026) ανέπτυξε δημοσίως τις θέσεις του και το σχέδιό 
του για το βήμα προς την Ουνία, στην ομιλία του στο 27ο Διεθνές Συνέδριο της 
Εταιρείας για το Δίκαιο των Ανατολικών Εκκλησιών στο Κέντρο Ορθόδοξου 
Χριστιανικού Διαλόγου «ΦΑΝΑΡΙΟΝ» στη Βουδαπέστη [3].
Οι θέσεις του είναι 
οι εξής:
1. Αποδέχεται ότι η 
Εκκλησία της Ρώμης έχει το Πρωτείο, το οποίο ο ίδιος κατανοεί ως "ένα πρωτείο 
αγαπητικής διακονίας, το οποίο ασκείται εντός και ποτέ υπεράνω της κοινωνίας των 
αδελφών Εκκλησιών" [4].
2. Γράφοντας ότι "ο 
θεσμός της Πενταρχίας —των πέντε μεγάλων αρχαίων Εδρών της Ρώμης, της 
Κωνσταντινούπολης, της Αλεξάνδρειας, της Αντιόχειας και των Ιεροσολύμων— 
αποτελούσε, κατά την πρώτη χριστιανική χιλιετία, το ίδιο το πλαίσιο εντός του 
οποίου η ενότητα της καθολικής Εκκλησίας έβρισκε την πιο ορατή εκκλησιαστική της 
έκφραση" [5], ουσιαστικά δέχεται δύο πράγματα: ότι μόνο η Πενταρχία είναι το 
πλαίσιο στο οποίο η Εκκλησία έχει περισσότερη ορατή έκφραση και πως η Πενταρχία 
καταλύθηκε με την έκπτωση της Ρώμης το 1054.
3. Θεωρεί ότι τα 
Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων 
"στέκονται ως ακλόνητοι πυλώνες και αρραγή θεμέλια της Αποστολικής Παράδοσης 
και, μαζί με την Εκκλησία της Πρεσβυτέρας Ρώμης, αποτελούσαν κατά την πρώτη 
χιλιετία την πεντάχορδη λύρα της παγκόσμιας Εκκλησίας, συμμετέχοντας ενεργά στις 
Επτά Άγιες Οικουμενικές Συνόδους και "ορθοτομώντας τον λόγον της αληθείας"" 
[6].
Και συνεχίζοντας, ο 
Πατριάρχης Βαρθολομαίος εκθέτει το σχέδιό του, στο οποίο αποκαλύπτει ότι έστειλε 
επιστολή στους Πατριάρχες Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων για να 
συναντηθούν στις 30 Νοεμβρίου στην Κωνσταντινούπολη με σκοπό να εξετάσουν τις 
προκλήσεις που αντιμετωπίζει το χριστεπώνυμο ποίμνιο, εκφράζοντας την ελπίδα για 
"την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας με την Εκκλησία της Ρώμης μέσα στο ένα 
Σώμα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ώστε η Πενταρχία να 
γίνει και πάλι ολόκληρη και η "πεντάχορδη λύρα" της παγκόσμιας Εκκλησίας να 
αντηχήσει ξανά στην πληρότητα της αρχαίας της αρμονίας" [7]!
Εξετάζοντας τις 
παραπάνω θέσεις ας μου επιτραπεί η κατάθεση ορισμένων παρατηρήσεων:
1. Σχετικά με το 
Πρωτείο, το θέμα δεν είναι πως το κατανοεί ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος αλλά αφενός 
μεν πως το εκλαμβάνει ο ίδιος ο Πάπας Λέων ΙΔ΄, αφετέρου δε πως το βλέπουν οι 
Άγιοι Πατέρες με τους οποίους οφείλουμε να είμαστε σύμφωνοι, εάν θέλουμε να 
λεγόμαστε Ορθόδοξοι.
Και ο μεν πρώτος 
εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται το Πρωτείο ως εξουσία υπεράνω όλων των Εκκλησιών 
άνευ Συνοδικότητας (όπως απέδειξε και τον περασμένο Ιούλιο με τον αφορισμό της 
γνωστής "Εταιρείας του Αγίου Πίου Ι΄" (SSPX), στον οποίο προέβη ως μονοκράτορας 
και χωρίς τη σύγκληση Συνόδου), οι δε Πατέρες σύσσωμοι ουδέποτε αποδέχθηκαν 
οποιοδήποτε Πρωτείο εξουσίας (έστω και μασκαρεμένο ως "διακονίας") για κανέναν 
Πάπα ή Πατριάρχη, αλλά θεωρούσαν ως Κεφαλή της (ορατής τε και αοράτου) Εκκλησίας 
τον Ιησού Χριστό, ανώτατο δε διοικητικό όργανο την Οικουμενική Σύνοδο 
[8].
2. Σχετικά με τον 
θεσμό της Πενταρχίας, αυτός ως προϊόν της εξέλιξης της Εκκλησίας είναι δυνατόν, 
όπως εμφανίστηκε, έτσι και να εξαφανιστεί ή ακόμα και να τροποποιηθεί 
(αλλάζοντας ακόμη και ο αριθμός της) εξαιτίας αλλαγών στην εκκλησιαστική ζωή 
Είναι απαράδεκτη η θεώρηση ότι η Εκκλησία του Χριστού είναι λιγότερο ορατή χωρίς 
την Πενταρχία.
Αντιθέτως η ορατή 
έκφραση της Εκκλησίας δεν αυξομειώνεται, αλλά παραμένει ακέραιη, ορατή και 
πλήρης σε όσους διατηρούν την Ορθόδοξη Πίστη. Μήπως αυτό δεν συνέβη κατά τους 
τρεις πρώτους αιώνες της Εκκλησίας, που δεν είχε ακόμη δημιουργηθεί η 
Πενταρχία;
Μήπως αυτό δεν συνέβη 
και μετά την απόσχιση τεράστιων επαρχιών της (όπως στη Βόρεια Αφρική με τους 
Δονατιστές, ή στην Αίγυπτο και την Ασία με τους Αντιχαλκηδόνιους); Γιατί λοιπόν 
η έκπτωση της Ρώμης το 1054 και η κατάλυση της Πενταρχίας να σημαίνει μείωση της 
ορατής εκφράσεως της Εκκλησία;
Πόσο μάλλον όταν αυτή 
η κατάλυση της Πενταρχίας μετά το 1054 υπήρξε προσωρινή αφού υπήρξε αποκατάστασή 
της, πράγμα το οποίο ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος αποσιωπεί!
Διότι είναι γνωστό, 
σε όλους τους ασχολούμενος με την Εκκλησιαστική Ιστορία ή το Εκκλησιαστικό 
Δίκαιο ότι η εν Κωνσταντινουπόλει Πανορθόδοξος Σύνοδος του 1593 (με τη συμμετοχή 
των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίου Β΄ του Τρανού, Αλεξανδρείας Αγίου 
Μελετίου Πηγά - που εκπροσωπούσε και τον Αντιοχείας Ιωακείμ - και Ιεροσολύμων 
Σωφρονίου), αφενός μεν,με τον Η΄ Κανόνα της [9], ο οποίος ήταν ανανέωση του Α΄ 
Κανόνα της εν Αντιοχεία Συνόδου, απέκοψε επισήμως από το Σώμα της Εκκλησίας την, 
μόλις προ ολίγων ετών (1582) παραβάτρια του εν λόγω Κανόνος, Εκκλησία της Ρώμης, 
αφετέρου δε απεκατέστησε την Πενταρχία δίνοντας την πέμπτη θέση στην Εκκλησία 
της Ρωσίας αφού αποφάσισε "τὸν θρόνον τῆς εὐσεβεστάτης καὶ Ὀρθοδόξου πόλεως 
Μοσκόβου εἶναί τε καὶ λέγεσθαι Πατριαρχεῖον, διὰ τὸ βασιλείας ἀξιωθῆναι παρὰ 
Θεοῦ τὴν χώραν ταύτην, πᾶσάν τε Ρωσσίαν καὶ τὰ Ὑπερβόρεια μέρη ὑποτάττεσθαι τῷ 
Πατριαρχικῷ Θρόνῳ Μοσκόβου καὶ πάσης Ρωσσίας καὶ τῶν Ὑπερβορείων μερῶν, ἔχειν 
τὸν τόπον αὐτοῦ μετὰ τὸν παναγιώτατον Ἱεροσολύμων ἔν τε τοῖς ἱεροῖς διπτύχοις 
καὶ ἐν ταῖς ἐκκλησιαστικαῖς συνελεύσεσιν, ἵνα τοὺς προρρηθέντας τῶν ἁγίων 
Πατέρων κανόνας, ἀπαρασαλεύτους τηρήσωμεν, ὑπερέχειν τε ἐπισκόπων, μητροπολιτῶν, 
ἀρχιεπισκόπων, ἐν ὅλῃ τῇ καθολικῇ τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίᾳ, τῆς δὲ 
παροικίας ἐκείνης Μοσκόβου καὶ πάσης Ρωσσίας καὶ τῶν Ὑπερβορείων μερῶν κεφαλὴν 
εἶναι καὶ ἐπιγινώσκεσθαι... ἀδελφόν τε εἶναι καὶ λέγεσθαι τῶν Ὀρθοδόξων 
Πατριαρχῶν μετὰ ταύτης τῆς ἐπωνυμίας, ὁμοταγῆ καὶ σύνθρονον, ἴσον τε τῇ τάξει 
καὶ τῇ ἀξίᾳ ἐπιγράφεσθαί τε καὶ ὑπογράφεσθαι κατὰ τὴν συνήθειαν τῶν Ὀρθοδόξων 
Πατριαρχῶν, Πατριάρχης Μοσκόβου καὶ πάσης Ρωσσίας καὶ τῶν Ὑπερβορείων μερῶν" 
[10].
Μάλιστα το 
Πατριαρχείο Μόσχας είναι το μόνο νεώτερο Πατριαρχείο που έχει έγκριση 
Πανορθοδόξου Συνόδου σε αντίθεση με όλα τα άλλα νέα, και καταχρηστικώς λεγόμενα, 
Πατριαρχεία (Σερβίας, Βουλγαρίας κλπ).
Είναι μάλιστα 
θεμελιώδους σημασίας το γεγονός ότι η απόφαση του 1593 δεν έτυχε αναθεώρησης σε 
καμία μεταγενέστερη Σύνοδο.
Το να περιφρονεί 
λοιπόν την ήδη (από το 1593) αποκαταστημένη συνοδικώς Πενταρχία, ο Πατριάρχης 
Βαρθολομαίος, και να προσπαθεί να ρυθμίσει το θέμα αυτό μόνος του (έστω και με 
τη σύμπραξη κάποιων Προκαθημένων), θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα με τον προηγούμενο 
Πατριάρχη που έπραξε ανάλογα.
Και, για όσους δεν 
γνωρίζουν, αναφέρομαι στον Κωνσταντινουπόλεως Κύριλλο Ε΄ τον Καράκαλλο, ο οποίος 
περιφρονώντας την Πανορθόδοξο Σύνοδο του 1484, αλλά και την πλειοψηφία των ανά 
την Οικουμένη Αρχιερέων [11], επέβαλε μόνος του (με την, εκβιαστικώ τω τρόπω, 
έγκριση δύο ακόμη Προκαθημένων) τον Αναβαπτισμό των Λατίνων και των 
Αρμενίων.
Και ποιο ήταν το 
αποτέλεσμα; Αφενός μεν ο "Όρος" του να απορριφθεί από την πλειοψηφία της 
Ορθόδοξης Εκκλησίας, αφετέρου να κατηγορηθεί από τους συνεπισκόπους του ως 
παπίσκος, όπως αποκαλύπτουν τα στηλιτευτικά κείμενα της εποχής (σε μορφή 
τροπαριών), εκ των οποίων σταχυολογώ ενδεικτικά ελάχιστα μεν, διαφωτιστικότατα 
δε: "Οὐκ ἔδει σε Κύριλλε τὸν παπισμὸν σφετερίσασθαι, καὶ μοναδικῶς ἀποφασίζειν. 
Εἰ βουλητόν σοι ἦν δείλαιε τὸ περὶ τῆς ὑποδοχῆς Ἀρμενίων καὶ Λατίνων ἀνακινῆσαι 
ζήτημα, ἐχρῆν τὴν σύνοδον ἐρωτῆσαι, καὶ ταύτῃ πεισθῆναι ὡς ὑποκειμένῳ. Οὐ γὰρ 
οἶδεν ἡ Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία κεφαλὴν τὸν πατριάρχην, ἀλλὰ τὸν νυμφίον αὐτῆς σωτῆρα 
Χριστόν, ὃν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν. ...Ὅροι καὶ θεσμοὶ τῆς Ἐκκλησίας διὰ 
συνόδων ἱερῶν ἐθεσπίσθησαν παράνομε πατριάρχα, καὶ οὐδέποτε δόγματα, ἢ 
ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα μοναδικῶς ἀπεφάνθησαν· ὡμολόγηται γὰρ διὰ συνόδων λαλεῖν 
τὸ πανάγιον πνεῦμα. Εἰπὲ οὖν ἡμῖν πόθεν παρέλαβες τὸ ἐνδόσιμον ἀποβαλεῖν 
σύνοδον, καὶ ἰδικῶς ἀποφασίζειν; Ἀλλ’ ἡμεῖς τὴν παπικήν σου φρενοβλαβίαν 
ἀπορρίψαντες, τῇ συνόδῳ πεπείσμεθα, δι’ ἧς ὁ Κύριος λαλεῖ ἅτε αὐτῆς ἐν μέσῳ, ὁ 
ἔχων τὸ μέγα ἔλεος. ...Κύριλλος Ἐκκλησίας τοὺς ὅρους, ἠθέτησε σύνοδον θείων 
πατέρων ἀπώσας, καὶ ἀρχηγὸς παπολατρίας φανείς· καθελὼν γὰρ τῆς Ἐκκλησίας 
προνόμια, τὸ κράτος ἥρπασεν αὐτῆς, ὅθεν αἰώνιον ποινὴν ἐκ ταύτης ἔλαβε" 
[12].
3. Ούτε τα 
Πατριαρχεία υπήρξαν πάντοτε "πυλώνες και αρραγή θεμέλια της Αποστολικής 
παράδοσης", ούτε η Εκκλησία της Ρώμης συμμετείχε ενεργά στις Επτά Οικουμενικές 
Συνόδους.
Τα μεν πρώτα αρκετές 
φορές, και για ικανά χρονικά διαστήματα, εξέπεσαν σε αιρέσεις (Αρειανισμό, 
Μονοθελητισμό, Εικονομαχία κ.ά.) και εδίωξαν την Ορθοδοξία, η δε Ρώμη κάθε άλλο 
παρά ενεργά συμμετείχε αφού: α) ο Επίσκοπός της δεν παρέστη αυτοπροσώπως σε 
καμία Οικουμενική Σύνοδο, β) στην Β΄ Οικουμενική δεν υπήρξε ούτε καν εκπροσώπησή 
της, γ) στην Ε΄ Οικουμενική ο τότε Πάπας Βιγίλιος, που βρισκότανε στην 
Κωνσταντινούπολη, αρνήθηκε να παραστεί και μόνο μετά από καιρό πιεζόμενος 
αποδέχθηκε τις αποφάσεις της, και δ) απέρριψε την εν Τρούλλω Πενθέκτη 
Σύνοδο.
Αν η Ρώμη επιθυμεί να 
επιστρέψει στην Εκκλησία του Χριστού (το οποίο εύχεται ολόψυχα κάθε Ορθόδοξος) 
τότε οφείλει, πρώτα από όλα, να επαναφέρει ως Κεφαλή της τον Ιησού Χριστό αντί 
του Πάπα και να δεχθεί να υποταχθεί στο ανώτατο εκκλησιαστικό όργανο, που είναι 
η Οικουμενική Σύνοδος.
Μια τέτοια Σύνοδος 
όμως ίσως θα πρέπει να δεχθεί την πρεσβυτέρα Ρώμη ως έκτη τη τάξει, όχι μόνο για 
να κάνει τον κανόνα της για την αιματοβαμμένη χιλιετή εωσφορική αποστασία της, 
αλλά και διότι μόνο τότε ο Προκαθήμενός της θα καταφέρει να αποδείξει ότι ο 
τίτλος που χρησιμοποιεί για τον εαυτό του ("Servus servorum Dei"!) δεν είναι 
υποκριτικός, ταπεινολογικός και χωρίς ουσιαστικό νόημα... Ένα τέτοιο ευαγγελικό 
Πρωτείο ταπείνωσης [13], θα ήταν το μόνο αρμόζον στην περίπτωση αυτή.
Ειδάλλως αν οι 
"τέσσερις αρχαίοι πατριαρχικοί θρόνοι" επιμείνουν να ακολουθήσουν την αμετανόητη 
Ρώμη στην πτώση της με μια ενδεχόμενη Ουνία, ο φύλακας λαός θα παραμείνει στην 
Ορθοδοξία προσδοκώντας σε μία Πανορθόδοξη Σύνοδο υπό την εναπομείνασα αρχή της 
Πενταρχίας, την Εκκλησία της Ρωσίας.
Βεβαίως δεν 
γνωρίζουμε τα σχέδια του Θεού, ο Οποίος μπορεί να διακόψει μια τέτοιου είδους 
προδοσία με κάποιον αιφνίδιο θάνατο, αλλά εμείς ευχόμαστε την μετάνοια όσων 
υψηλόβαθμων επιθυμούν να βυθίσουν στο χάος την Εκκλησία, ελπίζοντας στην 
επαλήθευση των λόγων του Αγίου Πορφυρίου: "Μπορεί όμως, με το σχέδιο τού Θεού, 
να έρθει, να έρθει ώστε οι άνθρωποι να αποκτήσουν μία επίγνωση, να ιδούνε το 
χάος ολόφωτο, ολοζώντανο μπροστά τους, να πούνε: Έεε! Πέφτουμε στο χάος, 
χανόμαστε. Όλοι πίσω, όλοι πίσω, γυρίστε πίσω, πλανηθήκαμε. Και να έρθουνε πάλι 
στο δρόμο του Θεού και να λάμψει η Ορθόδοξος πίστις" [14].
Και για όσους, τέλος, 
έχουν αμφιβολίες για το μήπως ο ενωτικός δρόμος που προτείνει ο Πατριάρχης 
Βαρθολομαίος είναι τελικά ο ορθός, ας ανοίξουν τα συναξάρια και τα μηναία της 
Εκκλησίας μας· εκεί δεν θα συναντήσουν ούτε έναν "ενωτικό" Άγιο για δείγμα, αλλά 
αντιθέτως πληθώρα ανθενωτικών, σαν τον Μέγα Φώτιο, τον Μάρκο Ευγενικό, τον 
Γρηγόριο Παλαμά, τον Κύριλλο Λούκαρι, τον Άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως και τη λοιπή 
χορεία των Πατέρων, τους οποίους έχουμε ελπίδες να συναντήσουμε στη Βασιλεία των 
Ουρανών μόνο αν είμαστε ομόφρονες με αυτούς. Αμήν, γένοιτο!
[1] https://orientale.it/en
[2] Η πολωνολατινική λέξη Unia σημαίνει Ένωση, 
και οι Ουνίτες είναι οι ιδεολογικοί απόγονοι των Ενωτικών του Βυζαντίου.
[3] 
https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/78426-oikoumenikos-patriarxis-to-proteio-tis-romis-einai-diakonia-agapis-entos-tis-ekklisias
[4] "Α primacy of loving service, exercised 
within, and never above, the communion of sister Churches" 
(https://ec-patr.org/05/09/09/12/address-by-his-all-holiness-ecumenical-patriarch-bartholomew-to-the-participants-of-the-27th-international-congress-of-the-society-for-the-law-of-the-eastern-churches-at-the-fanarion<a href="https://ec-patr.org/05/09/09/12/address-by-his-all-holiness-ecumenical-patriarch-bartholomew-to-the-participants-of-the-27th-international-congress-of-the-society-for-the-law-of-the-eastern-churches-at-the-fanarion/" style="color: black; text-decoration-line: none;">/</a> 
)
[5] "The institution of the Pentarchy — the five 
great ancient Sees of Rome, Constantinople, Alexandria, Antioch, and Jerusalem — 
constituted, during the first Christian millennium, the very framework within 
which the unity of the universal Church found its most visible ecclesial 
expression" (στο ίδιο).
[6] "Stand as unshaken pillars and unbroken 
foundations of the Apostolic Tradition, and which, together with the Church of 
Elder Rome, constituted in the first millennium the five-stringed lyre of the 
universal Church, actively participating in the Seven Holy Ecumenical Councils 
and “rightly dividing the word of truth"." (στο ίδιο).
[7] "Τhe restoration of full communion with the 
Church of Rome within the one Body of the One, Holy, Catholic, and Apostolic 
Church, so that the Pentarchy may once again be whole, and the “five-stringed 
lyre” of the universal Church may again resound in the fullness of its ancient 
harmony" (στο ίδιο).
[8] Θεωρώ περιττό να παραθέσω ενταύθα τις 
πολυάριθμες μαρτυρίες των Πατέρων περί του Πρωτείου του Πάπα Ρώμης, από την 
στιγμή που υπάρχουν, προσβάσιμα στο διαδίκτυο, σχεδόν τα άπαντα των Αγίων, στα 
οποία μπορούν να ανατρέξουν οι αναγνώστες.
[9] "Ἀσάλευτον διαμεῖναι βουλόμεθα τὸ τοῖς 
Πατράσι διορισθὲν περὶ τοῦ ἁγίου καὶ σωτηρίου πάσχα, ἔχον οὕτως. ἅπαντας τοὺς 
τολμῶντας παραλύειν τοὺς ὅρους τῆς ἁγίας καὶ οἰκουμενικής μεγάλης Συνόδου, τῆς 
ἐν Νικαίᾳ συγκροτηθείσης, ἐπὶ παρουσίᾳ τῆς εὐσεβείας τοῦ θεοφιλεστάτου βασιλέως 
Κωνσταντίνου περὶ τῆς ἁγίας ἑορτῆς τοῦ σωτηριώδους πάσχα, ἀκοινωνήτους καὶ 
ἀποβλήτους εἶναι τῆς ἐκκλησίας, εἰ ἐπιμένοιεν φιλονεικότερον ἐνιστάμενοι πρὸς τὰ 
καλῶς δεδογματισμένα. Καὶ ταῦτα εἰρήσθω περὶ τῶν λαϊκῶν. εἰ δέ τις τῶν 
προεστώτων τῆς ἐκκλησίας ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, μετὰ τὸν ὅρον 
τοῦτον τολμήσειεν ἐπὶ διαστροφῇ τῶν λαῶν, καὶ ταραχῇ τῶν ἐκκλησιῶν ἰδιάζειν, καὶ 
μετὰ τῶν Ἰουδαίων ἐπιτελεῖν τὸ πάσχα, τοῦτον ἡ ἁγία Σύνοδος, ἐντεῦθεν ἤδη 
ἀλλότριον ἔκρινε τῆς ἐκκλησίας. οἷς δὴ στοιχεῖν τῷ τῶν Πατέρων κανόνι μέχρι καὶ 
σήμερον Θεοῦ χάριτι, ὃν, καθὸ δὴ καὶ τὰ λοιπὰ ἡ Θεοῦ ἐκκλησία διαφυλάττει" 
(Δοσιθέου Ιεροσολύμων, Τόμος Αγάπης, Ιάσιο, 1698, σελ. 547).
[10] Στο ίδιο, σελ. 545.
[11] Mansi 38, 585-586.
[12] Ευαγγέλου Σκουβαρά, Στηλιτευτικά κείμενα 
του ΙΗ΄ αιώνος [Κατά των Αναβαπτιστών], Αθήνα, 1967, σελ. 194-195, 204).
[13] "Εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων 
ἔσχατος καὶ πάντων διάκονος" (Μαρκ. θ΄ 35).
[14] 
https://www.youtube.com/watch?v=FCWB2LQd1dY
<a href="https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/78513-olotaxos-pros-ounia?fbclid=IwY2xjawUONF5wZG9mBWV4dG4DYWVtAjExAGJyaWQRMVNlYXBhTEpIMDhOQlBDdzBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeyb8WslX3KmsQLaJ-QqbbG7n9Z9xvGkgKnoNvljQiCJXBPIjnj84NDwBP8dU_aem_3LFf2GGanvudgWmB33G_-A#">https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/78513-olotaxos-pros-ounia?fbclid=IwY2xjawUONF5wZG9mBWV4dG4DYWVtAjExAGJyaWQRMVNlYXBhTEpIMDhOQlBDdzBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeyb8WslX3KmsQLaJ-QqbbG7n9Z9xvGkgKnoNvljQiCJXBPIjnj84NDwBP8dU_aem_3LFf2GGanvudgWmB33G_-A#</a> </div>

Ολοταχώς προς Ουνία;

Νικολάου Μάννη στην Romfea.gr Εκπαιδευτικού "Παρ' ἡμῖν οὔτε Πατριάρχαι οὔτε Σύνοδοι ἠδυνήθησαν ποτέ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὑπ...

Σχετικά με την ευλάβεια, τον φόβο Θεού, και την δοκιμή για την προσευχή. (Όσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgHiN8Rqn_DLIAXg-mVBSn053-lNQoRrsRH3HTII-ZkGWZYAC6GUUk-3Da8yb1Kbh_rh0zcnb3FXepJcNFgq1GuCKlwAhK0qIwstAfUaxt_oYm7bvnjO4vg5KGS7z-ePTc3PcWx2KSoPU6dVMkQzxohYj0FgZ1WwKqcg4Rk_dSNp48a-8Zi-bZdbrX3/s331/image1785963758.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="331" data-original-width="250" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgHiN8Rqn_DLIAXg-mVBSn053-lNQoRrsRH3HTII-ZkGWZYAC6GUUk-3Da8yb1Kbh_rh0zcnb3FXepJcNFgq1GuCKlwAhK0qIwstAfUaxt_oYm7bvnjO4vg5KGS7z-ePTc3PcWx2KSoPU6dVMkQzxohYj0FgZ1WwKqcg4Rk_dSNp48a-8Zi-bZdbrX3/w303-h400/image1785963758.jpg" width="303" /></a></div>  «Μπροστὰ
στὸν βασιλιά ποιός μπορεῖ νὰ σταθεῖ χωρίς φόβο; Πολύ περισσότερο μάλιστα
μπροστά στον Θεό! Στο Κίεβο, στὴ Λαύρα, ἦταν ἕνας ἀδελφὸς ποὺ ἔλεγε: «Προσέξτε
μὴν ἀποκτήσετε μεγάλη οικειότητα μὲ τὸν Θεό». Το σημαντικὸ εἶναι ὁ φόβος Θεοῦ
καὶ τὸ συντετριμμένο πνεῦμα. Ἡ θέρμη καὶ ἡ γλυκύτητα εἶναι καλὲς στὸ πνευματικό
ζήτημα, δεν πρέπει ωστόσο βάσει αὐτῶν νὰ καθορίζουμε τὴν ἀξία τῶν πνευματικῶν
ἀγώνων. Ἄλλωστε, ἡ προσευχὴ δὲν γίνεται γιὰ τὴ γλυκύτητα, ἀλλὰ ἐπειδὴ ὑπάρχει
χρέος νὰ ὑπηρετήσουμε μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τὸν Θεό. Ἡ γλυκύτητα εἶναι ἀναγκαῖο
παρελκόμενο τῆς ἀληθινῆς ὑπηρεσίας πρὸς τὸν Θεό. 
Ἐπιπλέον, τὸ σημαντικό στὴν προσευχὴ εἶναι να στεκόμαστε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μέ
τόν νοῦ βουτηγμένο στην καρδιά, μὲ τὴν εὐλάβεια καὶ μὲ τὸν φόβο ποὺ
φρονηματίζει, ποὺ ἀπωθεῖ ὁποιαδήποτε ἰδιοτροπία καὶ ἐμφυτεύει στὴν καρδιὰ τὴ
γεμάτη πόνο ἀγάπη γιὰ τὸν Θεό. Αὐτὰ τὰ συναισθήματα: ὁ φόβος Θεοῦ καὶ ἡ γεμάτη
πόνο ἀγάπη ἢ ἀλλιῶς «ἡ συντετριμμένη καὶ τεταπεινωμένη καρδία» εἶναι τά βασικά
χαρακτηριστικά της ἀληθινῆς ἐσωτερικῆς προσευχῆς καὶ ἡ δοκιμή για κάθε
προσευχή. Σύμφωνα μέ αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικὰ ὀφείλουμε νὰ κρίνουμε ἂν ἡ προσευχή
μας ἀκολουθεῖ τὴν πρέπουσα τάξη ἢ ὄχι. Ὅταν αὐτὰ ὑπάρχουν, ἡ προσευχὴ εἶναι
ἐντάξει. Ὅταν δὲν ὑπάρχουν, ἡ προσευχὴ δὲν εἶναι ἐντάξει καὶ πρέπει νὰ τὴν
ἐπαναφέρουμε στη θέση ποὺ τῆς ἁρμόζει. Ἂν αὐτὰ ἀπουσιάζουν, ἡ γλυκύτητα καὶ ἡ
θέρμη μπορεῖ νὰ γεννήσουν τὴν οἴηση, πράγμα τὸ ὁποῖο συνιστᾶ πνευματικὴ
ἀλαζονεία καὶ τοῦτο μὲ τὴ σειρά του θὰ ἀποτελέσει ὀλέθρια πνευματικὴ πλάνη.
Τότε ἡ γλυκύτητα καὶ ἡ θέρμη θὰ ἀπομακρυνθοῦν, θὰ ἀπομείνει μόνη ἡ θύμησή τους,
ἀλλὰ ἡ ψυχὴ θὰ συνεχίσει νὰ νομίζει ὅτι τίς ἔχει. Αὐτὸ νὰ φοβᾶστε καὶ νὰ
ἀναθερμαίνετε περισσότερο τον φόβο Θεοῦ, τὴν ταπείνωση καὶ τὴ γεμάτη πόνο
διάθεση νὰ «γείρετε» πρὸς τὸν Θεὸ ζώντας πάντα ὡς κατ' ἐνώπιόν Του. Αὐτὸ εἶναι
τὸ βασικό!»<o:p></o:p>

<o:p> </o:p>(Επιστολή 902, τόμος 5, σελ. 176. Ἐπιστολὴ 291. τόμος 2, σελ. 145-156)

Ο Άγιος Θεοφάνης ξεκινά
από τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Η οικειότητα με τον Θεό δεν πρέπει να
μετατρέπεται σε μια επιπόλαιη εξοικείωση, σαν να έχουμε απέναντί μας κάποιον με
τον οποίο μπορούμε να συμπεριφερόμαστε όπως θέλουμε. Ο Θεός είναι Πατέρας, αλλά
είναι και Θεός και ακριβώς επειδή είναι Θεός, η προσέγγισή Του χρειάζεται
ευλάβεια, φόβο Θεού και συναίσθηση της δικής μας αναξιότητας. Η πνευματική ζωή δεν μετριέται από το πόσο όμορφα αισθανόμαστε μέσα στην
προσευχή. Ο άνθρωπος μπορεί να προσεύχεται και να αισθάνεται θέρμη, γλυκύτητα,
συγκίνηση, εσωτερική ανάταση και αυτό δεν είναι κάτι κακό. Ο Άγιος Θεοφάνης
όμως προειδοποιεί ότι δεν πρέπει να τα κάνουμε μέτρο της πνευματικής μας
κατάστασης γιατί τότε υπάρχει ένας μεγάλος κίνδυνος: να αρχίσουμε να θεωρούμε
ότι επειδή αισθανόμαστε κάτι ευχάριστο στην προσευχή, σημαίνει και ότι
προοδεύουμε πνευματικά. Αυτό ακριβώς είναι το σημείο όπου μπορεί να αρχίσει η
πλάνη.  Η προσευχή δεν γίνεται
για να αισθανθούμε ωραία. Δεν στεκόμαστε ενώπιον του Θεού για να αναζητήσουμε
μια πνευματική «εμπειρία». Προσευχόμαστε πρώτα απ' όλα επειδή είμαστε οφειλέτες
απέναντι στον Θεό και έχουμε χρέος να Τον υπηρετούμε. Επομένως, ακόμη και όταν
δεν υπάρχει καμία γλυκύτητα, καμία ιδιαίτερη συγκίνηση και καμία εσωτερική
«αίσθηση», ο άνθρωπος συνεχίζει να προσεύχεται και αυτό είναι πολύ πιο
σημαντικό απ' όσο νομίζουμε γιατί είναι εύκολο να προσεύχεσαι όταν αισθάνεσαι
μέσα σου θέρμη. Το δύσκολο είναι να γονατίσεις και να προσευχηθείς όταν η
καρδιά σου είναι στεγνή, ο νους σου διασκορπισμένος και δεν αισθάνεσαι απολύτως
τίποτε. Εκεί φαίνεται αν ο άνθρωπος αναζητά πραγματικά τον Θεό ή αν αναζητά
κυρίως το ευχάριστο συναίσθημα που του δημιουργεί η προσευχή. Ο Άγιος Θεοφάνης,
επομένως, μεταφέρει το βάρος από το συναίσθημα στη στάση της καρδιάς. Το βασικό δεν είναι να αισθάνομαι κάτι. Το βασικό είναι πού βρίσκεται ο νους
μου και πώς στέκομαι ενώπιον του Θεού. Ο νους πρέπει να κατέβει στην καρδιά και
ο άνθρωπος να σταθεί ενώπιον του Θεού με ευλάβεια, φόβο και συντριβή. Ο φόβος
Θεού δεν παρουσιάζεται ως κάτι αρνητικό ή ως ένας φόβος πανικού. Είναι φόβος
που φρονηματίζει τον άνθρωπο, που τον συγκρατεί από την αυθαιρεσία, από την
ιδιοτροπία, από την υπερηφάνεια. Είναι αυτός που του θυμίζει διαρκώς ενώπιον
τίνος βρίσκεται γι' αυτό ο Άγιος συνδέει τον φόβο Θεού με τη συντετριμμένη και
τεταπεινωμένη καρδιά και αυτό είναι το πραγματικό κριτήριο της προσευχής. Ο λόγος του Αγίου γίνεται ιδιαίτερα αυστηρός όταν λέει ουσιαστικά ότι ακόμη και
κάτι που φαίνεται πνευματικά καλό μπορεί να γίνει αφορμή πτώσεως, όταν δεν
συνοδεύεται από ταπείνωση. Η γλυκύτητα και η θέρμη από μόνες τους δεν αποτελούν
απόδειξη πνευματικής προόδου. Αντίθετα, όταν ο άνθρωπος αρχίσει να τις θεωρεί
απόδειξη της δικής του πνευματικής ανωτερότητας, τότε αυτό που θεωρούσε ευλογία
μπορεί να μετατραπεί σε τροφή της οίησης και η οίηση δεν είναι κάτι μικρό διότι από εκεί μπορεί να περάσει κανείς στην πνευματική αλαζονεία και τελικά στην πνευματική
πλάνη. Το ακόμη πιο επικίνδυνο, όμως, είναι αυτό που επισημαίνει στη συνέχεια ο Άγιος:
μπορεί η γλυκύτητα να έχει ήδη φύγει, να έχει μείνει μόνο η ανάμνησή της, αλλά
ο άνθρωπος να εξακολουθεί να πιστεύει ότι την έχει. Δηλαδή, να μην έχει πλέον
την πραγματικότητα, αλλά να έχει κρατήσει μέσα του την ιδέα ότι βρίσκεται σε
αυτή την κατάσταση και αυτός είναι ένας από τους πιο λεπτούς κινδύνους της
πνευματικής ζωής: ο άνθρωπος μπορεί να εξαπατήσει ακόμη και τον ίδιο του τον
εαυτό. Να νομίζει ότι προσεύχεται σωστά επειδή κάποτε αισθάνθηκε κάτι. Να
θεωρεί ότι έχει πνευματική κατάσταση επειδή κάποτε γνώρισε μια εσωτερική
γλυκύτητα. Να παίρνει μια παλαιότερη εμπειρία και να την κάνει μέτρο της
σημερινής του καταστάσεως. Γι' αυτό ο Άγιος δεν λέει να κυνηγάμε περισσότερο τη
γλυκύτητα αλλά το αντίθετο: να αναθερμαίνουμε τον φόβο του Θεού, την ταπείνωση
και τη συντετριμμένη διάθεση της καρδιάς. Αυτό είναι το ασφαλές έδαφος. Να ζει
ο άνθρωπος σαν να βρίσκεται πάντοτε ενώπιον του Θεού. Να μη θεωρεί ότι επειδή
απέκτησε κάποια πνευματική εμπειρία, απέκτησε και βεβαιότητα για την πνευματική
του κατάσταση. Να παραμένει προσεκτικός, ταπεινός και συντετριμμένος και αυτό,
κατά τη γνώμη μου, είναι το κεντρικό μήνυμα του αποσπάσματος. Ο Άγιος Θεοφάνης μας προειδοποιεί να μην μπερδέψουμε την πνευματική κατάσταση
με το πνευματικό συναίσθημα. Το συναίσθημα μπορεί να υπάρχει και μπορεί να μην
υπάρχει, να έρθει και μπορεί να φύγει ακόμη και να γίνει αφορμή υπερηφανείας. Η
ταπείνωση όμως, ο φόβος Θεού και η συντριβή της καρδιάς είναι αυτά που κρατούν
τον άνθρωπο στη σωστή θέση απέναντι στον Θεό. Γι' αυτό και το τελευταίο «Αὐτὸ εἶναι
τὸ βασικό!» είναι ουσιαστικά το συμπέρασμα ολόκληρης της διδασκαλίας: Να φροντίζεις να στέκεσαι ενώπιόν Του με φόβο, ταπείνωση και συντριβή γιατί
μπορεί κάποιος να έχει πολλή θέρμη και λίγη ταπείνωση, μπορεί να έχει πολλή
γλυκύτητα και πολλή οίηση, ή μπορεί να έχει συγκίνηση, δάκρυα και εσωτερικές
εμπειρίες, αλλά να μην έχει τη συντετριμμένη καρδιά που ζητά ο Θεός, ενώ ένας
άλλος άνθρωπος να προσεύχεται χωρίς να αισθάνεται τίποτε ιδιαίτερο, αλλά να
στέκεται ενώπιον του Θεού με φόβο, συναίσθηση της αναξιότητάς του και πραγματική
ταπείνωση και αυτή είναι η διάκριση που θέλει να μας διδάξει ο Άγιος Θεοφάνης.

<o:p> </o:p>

<o:p> </o:p>ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/09/blog-post.html" itemprop="url">Περί της καρδιάς που φλέγεται για τον Κύριο. (Όσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)</a><o:p><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/blog-post_545.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">Περὶ τῆς ἐσωτερικῆς φλόγας. (Όσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)</a></o:p><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/blog-post_08.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">«Διὰ νὰ μὴ περιπλανώνται αἱ σκέψεις σας, πρέπει νὰ εὑρίσκεσθε εἰς συχνὴν παρουσίαν, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἐν τῇ καρδίᾳ σας...» (Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/blog-post_06.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">«Αναζητεῖτε τὸν Θεόν; ̓Αναζητήσατε Αὐτόν, ἀλλὰ μόνον ἐν τῇ καρδίᾳ σας». (Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)</a></div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"> </div><div style="background-color: white; color: #333333; text-align: center;"><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/blog-post.html" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">«Ἀποκτῆστε τὴν εὐχέρεια τοῦ νὰ ζεῖτε ὡς κατ' ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ...» (Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)</a></div>

Σχετικά με την ευλάβεια, τον φόβο Θεού, και την δοκιμή για την προσευχή. (Όσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου)

«Μπροστὰ στὸν βασιλιά ποιός μπορεῖ νὰ σταθεῖ χωρίς φόβο; Πολύ περισσότερο μάλιστα μπροστά στον Θεό! Στο Κίεβο, στὴ Λαύρα, ἦταν ἕνας ἀδελφὸ...

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [15]

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEif3Jb15YTWArFlzbtdnbtJTFhWoTkZli94EmOhZy3kgWTYVfqAZWoEnUMtRuH8OM4rL0ePfKa3E-2u10fJQl8q1R3FCeaySVIHknFU8P2bCoQyAgxntHTTXJvpH6fzmC70WgcewgEuHDBqYafnm3pcu1dGdBKjV4_Jw2cK3JyuPTw3qKgRd2fDf9CS/s450/osiostheophanis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="450" data-original-width="340" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEif3Jb15YTWArFlzbtdnbtJTFhWoTkZli94EmOhZy3kgWTYVfqAZWoEnUMtRuH8OM4rL0ePfKa3E-2u10fJQl8q1R3FCeaySVIHknFU8P2bCoQyAgxntHTTXJvpH6fzmC70WgcewgEuHDBqYafnm3pcu1dGdBKjV4_Jw2cK3JyuPTw3qKgRd2fDf9CS/w303-h400/osiostheophanis.jpg" width="303" /></a></div>  19. Η αιτία της
εσωτερικής συγχύσεως και ταραχής βρίσκεται στο προπατορικό αμάρτημα. Η
δυνατότητα θεραπείας του ανθρώπου από τις συνέπειες του προπατορικού
αμαρτήματος<o:p></o:p>

Σε παρακίνησα να σκεφτείς
από που μπορεί να προέρχονται τα σπέρματα της εσωτερικής συγχύσεως και ταραχής,
και σου υποσχέθηκα να το συζητήσουμε. Είναι αλήθεια, όμως, πως ήδη γνωρίζεις
την προέλευση τους. Δεν υπάρχει λόγος, λοιπόν, να σκεφτείς, αλλά μόνο να
θυμηθείς ποια είναι η σχετική πίστη μας. 
Πιστεύουμε πως αυτά τα σπέρματα δεν τα έβαλε ο Δημιουργός μέσα στη φύση του
ανθρώπου, όταν τον έπλασε. Μπήκαν αργότερα, μετά την πτώση των προπατόρων μας,
που, με την παράβαση της εντολής, διέφθειραν και διέστρεψαν τη φύση μας. Έτσι
διεφθαρμένη και διεστραμμένη τη μεταβίβασαν στους απογόνους τους, δηλαδή σ’
ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. 
Έτσι διεφθαρμένη και διεστραμμένη, λοιπόν, έχει φτάσει μέχρι κι εμάς. Η
μεταπτωτική αυτή κατάσταση της φύσεως μας αποτελεί την αιτία της εσωτερικής μας
συγχύσεως και ταραχής. Απ’ αυτήν, πάλι, προκαλείται όλη η εξωτερική αναταραχή
στην προσωπική ζωή κάθε ανθρώπου, στην οικογενειακή ζωή και στην κοινωνική ζωή. 
Τα σπέρματα, λοιπόν της συγχύσεως και ταραχής, μολονότι υπάρχουν μέσα μας εκ
γενετής, δεν είναι φυσικά. Δεν είναι συστατικά της φύσεως μας. Δεν μπορούμε να
πούμε, δηλαδή, ότι ένας άνθρωπος που δεν τα έχει, δεν είναι άνθρωπος. 
Απεναντίας, δίχως αυτά ο άνθρωπος γίνεται αληθινός άνθρωπος. Η κατάσταση της
συγχύσεως και της ταραχής είναι η αρρώστια μας. Και μόνο όταν απαλλαγούμε απ’
αυτήν, γινόμαστε υγιείς, έτσι όπως πρέπει να είμαστε από τη φύση που μας έδωσε
ο Δημιουργός. 
Θυμάμαι την επιθυμία σου να βρεθείς ‘‘στο επίπεδο της ανθρώπινης αξίας”.
Θεράπευσε την παραπάνω αρρώστια, που έχεις μέσα σου, και θα φτάσεις σ’ αυτό το
επίπεδο. 
Μην ξεχνάς πως η σύγχυση και η ταραχή είναι έμφυτες, όχι όμως και φυσικές. Δεν
αποτελούν ουσιώδες μέρος της φύσεως μας. Επηρεάζουν, πάντως, τα ουσιώδη μέρη
της, προκαλώντας διαταραχή στη λειτουργία του καθενός και στις αμοιβαίες
σχέσεις τους. Αν η σύγχυση και η ταραχή ήταν φυσικές, η παρουσία τους δεν θα
μας έκανε να υποφέρουμε και να βασανιζόμαστε, όπως συμβαίνει. Φυσικό είναι ότι
ευφραίνει και αναπαύει την ψυχή, ενώ αφύσικο ότι την καταπιέζει και την
κουράζει. 
Από το άλλο μέρος, αν η σύγχυση και η ταραχή ήταν φυσιολογικές, τότε, όποιος
ήταν απαλλαγμένος και καθαρός απ’ αυτές, δεν θα ήταν άνθρωπος. Ξέρουμε, ωστόσο,
έναν Άνθρωπο, τον Θεάνθρωπο Χριστό, που, μολονότι ήταν ολότελα καθαρός από
σύγχυση και ταραχή, είχε τέλεια την ανθρώπινη φύση. Ξέρουμε, επίσης, ότι όποιος
ντύνεται τον Χριστό, παίρνει απ’ Αυτόν τη δύναμη να καθαρίσει τον εαυτό του και
να γίνει όμοιος του στην καθαρότητα. 
Να θυμάσαι, επαναλαμβάνω, ότι η σύγχυση και η ταραχή είναι εγγενείς, όχι όμως
και φυσικές• να το θυμάσαι και να το πιστεύεις ακλόνητα. Έτσι θα επιθυμήσεις
σφοδρά και τη θεραπεία σου. Γιατί, αφού αυτή η κατάσταση δεν είναι φυσιολογική,
τότε μπορείς να θεραπευθείς, φτάνει να το θέλεις. Και είναι δυνατό να μην το
θέλεις; Υγιής και καθαρή η φύση μας είναι υπέροχη. 
Οι ίδιοι οι άγγελοι την ατενίζουν με αγάπη και δέος. Δεν θα θέλαμε, λοιπόν, να
τη δούμε κι εμείς έτσι; Αναμφίβολα, όλη η ευτυχία και η ευδαιμονία μας
εξαρτάται από τη θεραπεία μας. Γιατί, όταν θα έχουμε απαλλαγεί πια απ’ αυτή την
αρρώστια, τι άλλο θα μας στερήσει τη μακαριότητα; 
Είπα πριν, πως, επειδή ή κατάσταση της ταραχής και της συγχύσεως δεν είναι
φυσική, μπορεί κανείς να θεραπευθεί. Τώρα λέω, υποθετικά, το αντίθετο: Αν ήταν
φυσική, δεν θα μπορούσε κανείς να θεραπευθεί, όσο σκληρά κι αν αγωνιζόταν.
Πιστεύοντας κάτι τέτοιο, θα έχανες το θάρρος σου. “Έτσι είμαι και δεν μπορώ ν’
αλλάξω”, θα σκεφτόσουν και θα κυριευόσουν από την ολέθρια απόγνωση. Ολέθρια,
ναι! Γιατί, όταν κυριεύσει τους ανθρώπους, τότε αυτοί παραδίνονται στην αμαρτία
και εκτελούν κάθε λογής βρώμικη πράξη δίχως φραγμό. 
Θα το ξαναπώ: Διατήρησε την πεποίθηση ότι η ταραχή μας δεν είναι φυσική. Μην
ακούς εκείνους που λένε, “Είναι ανώφελο να το συζητάμε, γιατί έτσι είμαστε
φτιαγμένοι και δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε”. Δεν είμαστε φτιαγμένοι έτσι. Και, αν
αγωνιστούμε, μπορούμε ν’ αλλάξουμε. 
Στη συνέχεια θα εξετάσουμε πως μπορεί να επιτευχθεί αυτό.<o:p></o:p> ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ<a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_06.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/2_01364950000.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (2)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/6_01105308244.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"> ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (3)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/4_0737933138.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (4)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/5_01977378010.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;"> ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (5)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/6_077107272.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (6)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/7_01053533565.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή (7)</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/8.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [8]</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/9.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [9]</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/10.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [10]</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/11_01813391441.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [11]</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/09/12.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [12]</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/09/13.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [13]</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/09/14.html" itemprop="url"> ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [14]</a><a href="https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/06/blog-post_12.html" itemprop="url" style="color: #007abe; text-decoration-line: none;">«Εσύ περιέγραψες τον τρόπο εξελίξεως των πραγμάτων• ο άγιος Μακάριος αποκάλυψε την αιτία και την προέλευσή τους......»</a>

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ // Γράμματα σε μια ψυχή [15]

19. Η αιτία της εσωτερικής συγχύσεως και ταραχής βρίσκεται στο προπατορικό αμάρτημα. Η δυνατότητα θεραπείας του ανθρώπου από τις συνέπειες...

Συνέντευξη του Μητροπολίτη Τσερκάσι Θεοδοσίου στην Romfea.gr

<img alt="tserkasi theodosios" height="501" loading="lazy" src="https://www.romfea.gr/images/article-images/2026/09/Romfea/tserkasi-theodosios.jpg" style="border: 1px solid rgb(0, 0, 0); height: auto; max-width: 100%; vertical-align: middle;" width="770" /> Συνέντευξη στο Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Romfea.gr παραχώρησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τσερκάσι και Κανέβ κ. Θεοδόσιος.Σε μια εκτενή και αποκαλυπτική παρέμβαση, ο Σεβασμιώτατος αναφέρεται στις πρωτοφανείς πιέσεις, τις ποινικές διώξεις και τα βίαια περιστατικά που βιώνει η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία και οι πιστοί της.Μεταξύ άλλων, καταθέτει τη δική του προσωπική μαρτυρία από την επίθεση και τον τραυματισμό του κατά την κατάληψη του Καθεδρικού Ναού στο Τσερκάσι, αναλύει τις κανονικές και εκκλησιολογικές διαστάσεις του ουκρανικού ζητήματοςΤέλος, ο Σεβασμιώτατος περιγράφει τις πρωτοβουλίες του σε διεθνές επίπεδο και στον ΟΗΕ για την υπεράσπιση των θρησκευτικών ελευθεριών.ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΣΤΗΝ ROMFEA.GRΣεβασμιώτατε, πώς θα χαρακτηρίζατε τη σημερινή κατάσταση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας;Η κατάσταση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, σήμερα είναι η δυσκολότερη στη νεότερη ιστορία της.Είμαστε μάρτυρες μιας πρωτοφανούς συνδυαστικής άσκησης νομοθετικής, δικαστικής, διοικητικής, φυσικής και ηθικής πίεσης στην Εκκλησία και τους πιστούς της.Σήμερα στην Ουκρανία έχουν σχηματιστεί ποινικές δικογραφίες εναντίον μιας σειράς αρχιερέων, ιερών και λαϊκών της Εκκλησίας μας.Ο Καθηγούμενος της Λαύρας του Σβιατογκόρσκ Μητροπολίτης Αρσένιος, ο Καθηγούμενος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου Μητροπολίτης Παύλος, ο Μητροπολίτης Μπάντσενσκ Λογγίνος, άλλοι αρχιποιμένες αλλά και εγώ ο ίδιος βρεθήκαμε στο στόχαστρο ποινικών διώξεων.Ο Μητροπολίτης Αρσένιος κρατήθηκε για πάνω από έναν χρόνο υπό σκληρές συνθήκες σε προφυλάκιση ως προληπτικό μέτρο, δηλαδή ουσιαστικά χωρίς αποδεδειγμένη ενοχή. Εναντίον μου ανοίχτηκαν πέντε ποινικές υποθέσεις επειδή εξέφρασα τη θεολογική μου θέση και τις πεποιθήσεις μου. Δικάζομαι κυρίως επειδή δήλωσα ότι οι ενέργειες του Πατριάρχη Βαρθολομαίου και της δομής που ίδρυσε στην Ουκρανία, της «Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ουκρανίας», δεν συνάδουν με τους ιερούς κανόνες, καθώς και επειδή καταδίκασα τις επιθετικές ενέργειες αυτής της δομής εις βάρος των πιστών της.Παράλληλα, εφαρμόζεται παράνομα εις βάρος του κλήρου μας μια διακριτική επιστράτευση. Επισκόπους και ιερείς μας τους συλλαμβάνουν απλώς στον δρόμο και τους μεταφέρουν στην πρώτη γραμμή του μετώπου.Στην ουσία, συντελείται η φυσική εξόντωση του κλήρου. Οι κληρικοί της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στερούνται πλήρως των νομικών εγγυήσεων που διατηρούνται για τους κληρικούς άλλων ομολογιών. Την ίδια στιγμή, οι κληρικοί της «Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ουκρανίας» και άλλων δογμάτων έχουν το δικαίωμα να εξασφαλίζουν αναβολή στράτευσης. Μόνο οι δικοί μας κληρικοί στερούνται αυτού του δικαιώματος, με αποτέλεσμα είτε να σκοτώνονται στην πρώτη γραμμή, είτε να τους προτείνεται η εναλλακτική να καταπατήσουν τη συνείδησή τους και να προσχωρήσουν σε άλλη ομολογία — στην Αυτοκέφαλη Εκκλησία που ίδρυσε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος.Επίσης, γινόμαστε μάρτυρες προσπαθειών αφαίρεσης της νομικής υπόστασης της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αυτή τη στιγμή διεξάγεται δικαστική διαδικασία κατά της Μητρόπολης Κιέβου της UOC για την κατάργησή της ως νομικού προσώπου. Προετοιμάζονται νομικές διαδικασίες για την εξάλειψη των μοναστικών κοινοτήτων της Λαύρας του Ποτσάεφ και της Μονής του Κρεμενέτς. Δεν πρόκειται απλώς για νομικές διαμάχες· πρόκειται για τη μοίρα πανάρχαιων πνευματικών κέντρων που επί αιώνες διαμόρφωναν την πνευματική ζωή του λαού μας.Σε τοπικό επίπεδο η κατάσταση είναι εξίσου ανησυχητική. Σε όλη τη χώρα σημειώνονται καταλήψεις Καθεδρικών Ναών, ενοριών και μοναστηριών. Πιστοί της Εκκλησίας μας ξυλοκοπούνται και εκφοβίζονται. Ηλικιωμένοι, γυναίκες και ιερείς υφίστανται σοβαρούς τραυματισμούς.Δεν μπορώ να μιλώ γι' αυτό θεωρητικά. Κατά τη βίαιη κατάληψη του Καθεδρικού Ναού του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο Τσερκάσι, έπεσα και ο ίδιος θύμα σωματικής βίας. Δέχθηκα χτυπήματα, μεταξύ άλλων και στο κεφάλι, όταν προσπάθησα να αποτρέψω την αιματοχυσία και να ηρεμήσω τον κόσμο. Υπέστην τραυματισμό στη σπονδυλική στήλη και διάσειση. Όπως είπαν αργότερα οι εμπειρογνώμονες, κατά το χτύπημα με το γκλομπ στο κεφάλι, αυτό που με έσωσε από ανεπανόρθωτες συνέπειες ήταν μόνο το μοναχικό μου κουκούλιο (επανωκαλύμμαυκο). Μπορείτε να βρείτε βίντεο από αυτά τα γεγονότα στο διαδίκτυο.Πολλοί ενορίτες μας τραυματίστηκαν επίσης εκείνη τη τραγική ημέρα. Ορισμένοι υπέστησαν σοβαρά τραύματα στο κεφάλι και στα άκρα και νοσηλεύτηκαν, ενώ σε έναν από τους ιερείς με ένα μόνο χτύπημα του έσπασαν έξι δόντια. Ακραία στοιχεία πυροβόλησαν εναντίον των πιστών με όπλα και σφαίρες καουτσούκ στον ίδιο τον Ναό. Ο δράστης είναι γνωστός. Πρόκειται για έναν νεαρό εθνικιστή από τη Βίννιτσα, ο οποίος όχι μόνο δεν τιμωρήθηκε για τους πυροβολισμούς κατά των ενοριτών, αλλά μέχρι σήμερα συμμετέχει ανοιχτά σε διάφορες αντικληρικές εκδηλώσεις στο Κίεβο.Οι συνέπειες των τραυματισμών από τους πυροβολισμούς και τους ξυλοδαρμούς ταλαιπωρούν τους ενορίτες μας μέχρι σήμερα. Όμως για τον χριστιανό ο ναός δεν είναι ένα κτίριο. Είναι ο τόπος της ιερής ένωσης του ανθρώπου με τον Θεό μέσω των Μυστηρίων. Είναι ο τόπος όπου ο άνθρωπος βαπτίζεται, εξομολογείται, κοινωνεί, στεφανώνεται και κατευοδώνει τους οικείους του στην τελευταία τους κατοικία. Γι' αυτό κάθε κατάληψη ναού αποτελεί μια βαθιά ανθρώπινη τραγωδία.Οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ στην Ουκρανία έχουν πυροδοτήσει σε τέτοιο βαθμό το μίσος στην κοινωνία των πολιτών κατά της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ώστε το να είσαι απλώς μέλος της, και πολύ περισσότερο κληρικός ή μοναχός, είναι πλέον επικίνδυνο για τη ζωή σου.Πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η άγρια δολοφονία του μοναχού Βαρσανουφίου μέρα μεσημέρι, μέσα στην ίδια τη Λαύρα του Σβιατογκόρσκ. Ομάδα ατόμων με στρατιωτική εξάρτυση παραμόρφωσαν το πρόσωπο του μοναχού με μαχαίρι και στη συνέχεια τον πυροβόλησαν στο κεφάλι. Ταυτόχρονα, τραυμάτισαν με μαχαίρι δύο άλλους εγκαταβιώνοντες της Λαύρας, τον μοναχό Γεώργιο και τον δόκιμο Ανδρέα, και τους πέταξαν σε μια χαράδρα, νομίζοντας ότι ήταν νεκροί. Εκείνοι όμως επέζησαν και αφηγήθηκαν ότι οι στρατιωτικοί προσπάθησαν να τους σκοτώσουν άγρια, όπως σκοτώθηκε ο μοναχός Βαρσανούφιος, επειδή αρνήθηκαν να αποκριθούν στο σύνθημα «Δόξα στην Ουκρανία!», προτιμώντας να δοξάσουν τον Ιησού Χριστό, απαντώντας: «Δόξα τω Ιησού Χριστώ!». Πιστεύω ότι ο μοναχός της Λαύρας του Σβιατογκόρσκ, που δολοφονήθηκε για τη δοξολογία του ονόματος του Χριστού, προστέθηκε σήμερα χορεία των μαρτύρων της Εκκλησίας μας.Συνοψίζοντας τα παραπάνω, μπορεί κανείς χωρίς υπερβολή να πει ότι εις βάρος της μεγαλύτερης θρησκευτικής ομολογίας της Ουκρανίας συντελείται σήμερα μια σχεδιασμένη και σκληρή πράξη ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ. Το ότι πρόκειται ακριβώς για γενοκτονία δεν αφήνει καμία αμφιβολία. Το Καταστατικό της Ρώμης (Άρθρο 6), το οποίο έχει υπογραφεί από το κράτος της Ουκρανίας, το αναφέρει ρητά:«Γενοκτονία σημαίνει οποιαδήποτε από τις ακόλουθες πράξεις που διαπράττονται με την πρόθεση καταστροφής, εν όλω ή εν μέρει, μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας ως τέτοιας:α) Φόνος μελών της ομάδας·β) Πρόκληση σοβαρής σωματικής ή διανοητικής βλάβης σε μέλη της ομάδας·γ) Εσκεμμένη επιβολή στην ομάδα συνθηκών ζωής υπολογισμένων να επιφέρουν τη φυσική της καταστροφή εν όλω ή εν μέρει»Η σημερινή απόπειρα ολικής εξόντωσης της Εκκλησίας της Ουκρανίας εμπίπτει απόλυτα στον ορισμό αυτό του θεμελιώδους διεθνούς νομικού εγγράφου. Στην Ουκρανία συντελείται αυτή τη στιγμή μια πραγματική γενοκτονία εκατομμυρίων πιστών της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Βρισκόμενος κανείς στην Ουκρανία, μόνο ένας τυφλός δεν μπορεί να το δει αυτό, και μόνο ένας αχρείος μπορεί να το αρνηθεί.Ποιες είναι, κατά τη γνώμη σας, οι αιτίες των όσων συμβαίνουν;Δεν ρέπω, όπως πολλοί, στο να θεωρήσω ως κύρια αιτία των γεγονότων αποκλειστικά τον πόλεμο που ξεσπασε. Όχι. Η πίεση στην Εκκλησία μας υπήρχε σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό πάντα, από το 1992. Άλλοτε κόπαζε και άλλοτε, με την αλλαγή του πολιτικού κλίματος, οξυνόταν εκ νέου. Μετά τα γεγονότα του Κιέβου το 2014 άρχισε να εντείνεται σημαντικά, και μέχρι την έναρξη του πολέμου το 2022 είχαν ήδη υιοθετηθεί σε κρατικό επίπεδο αντικληρικοί νόμοι, η Εκκλησία της Ουκρανίας υφίστατο συνεχή διασυρμό από τα ΜΜΕ, ενώ αξιωματούχοι διαφόρων επιπέδων συνέδραμαν ή και συμμετείχαν προσωπικά στις καταλήψεις ναών μας στις περιφέρειες. Συνεπώς, δεν ξεκίνησαν όλα με τον πόλεμο, και η έναρξη των εχθροπραξιών σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποκληθεί ως η αιτία των διωγμών κατά της Εκκλησίας. Ο πόλεμος λειτούργησε απλώς ως καταλύτης, ως επιταχυντής των διωγμών κατά των πιστών μας, και όχι ως αφετηρία τους.Οποιοσδήποτε αντικειμενικός ερευνητής αυτού του ζητήματος μπορεί να το διαπιστώσει μόνος του μελετώντας τη χρονολογική σειρά των γεγονότων.Προσωπικά πιστεύω ότι ακόμη κι αν δεν είχε ξεκινήσει ο πόλεμος, θα φτάναμε σε αυτή την οξεία φάση διωγμών κατά της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που βιώνουμε σήμερα, απλώς λίγο αργότερα — σε 3 με 5 χρόνια. Ήταν αναπόφευκτο!Ωστόσο, η έναρξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων έπαιξε αναμφίβολα τον ρόλο της.Ο πόλεμος απενεργοποίησε τις τελευταίες ηθικές ασφάλειες των αντικειμένων μας, τους αφαίρεσε τις μάσκες και τους έλυσε τα χέρια. Όπως δήλωσε ανώτατος κρατικός αξιωματούχος στο Τσερκάσι παραμονές της βίαιης και αιματηρούς κατάληψης του Καθεδρικού μας Ναού: «Ποιος νόμος; Ο πόλεμος τα διαγράφει όλα».Είναι προφανές ότι οι κοινωνικοί κατακλυσμοί, και πρωτίστως οι πολεμικές συγκρούσεις, προκαλούν αναπόφευκτα πόνο, φόβο και οργή. Αυτό είναι φυσικό. Και σε περιόδους τραγικών γεγονότων στη ζωή κάθε λαού, υπάρχουν πάντα δυνάμεις που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν αυτόν τον ανθρώπινο πόνο και την οργή για ιδιοτελείς σκοπούς. Ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους της πολεμικής περιόδου ήταν ανέκαθεν η μεταφορά του δυναμικού του μίσους στους ίδιους τους συμπολίτες, το λεγόμενο «κυνήγι μαγισσών».Δυστυχώς, αυτό ακριβώς συνέβη στη σύγχρονη Ουκρανία όσον αφορά την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία. Επειδή η Εκκλησία μας μοιράζεται την ίδια Κολυμβήθρα Βαπτίσματος, την ίδια ιστορία και τους ίδιους Αγίους με ολόκληρη τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, και ως εκ τούτου διατηρεί φυσικά μαζί της ιστορικό και κανονικό δεσμό, λήφθηκε από κάποιους στη χώρα η απόφαση να χρησιμοποιηθεί αυτός ο αμιγώς εκκλησιαστικός δεσμός ως βάση και αφορμή για να κατηγορηθεί η Εκκλησία μας για πολιτική ανυποταξία και εχθρότητα προς το κράτος της Ουκρανίας εν μέσῳ πολέμου. Χωρίς πολλά λόγια, με σταλινικές μεθόδους, μας ανακήρυξαν απλώς «εχθρούς του λαού».Για κάθε σώφρονα άνθρωπο είναι ολοφάνερο ότι η νομοθετική κατηγορία της ηγέτιδας ομολογίας της χώρας για τέτοιου είδους «εγκλήματα» αποτελεί απόλυτο νομικό παραλογισμό. Δεν είναι τίποτα άλλο παρά η απόδοση συλλογικής ευθύνης για ένα ανεπιβεβαίωτο έγκλημα σε εκατομμύρια αθώους πολίτες της χώρας. Αποτελεί παραβίαση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών εκατομμυρίων πιστών της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, θέτοντάς τους εκτός νόμου και Συντάγματος.Σε ένα κράτος δικαίου δεν επιτρέπεται να συμβαίνει αυτό. Το κράτος οφείλει να διαχωρίζει τα ζητήματα πολιτικής από τα ζητήματα θρησκευτικών πεποιθήσεων. Η κανονική υπαγωγή ανήκει στη σφαίρα της θεολογίας και της εκκλησιαστικής ζωής, όχι στη σφαίρα της εθνικής ασφάλειας.Καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας, οι Εκκλησίες διαφόρων χωρών που πρεσβεύουν την παραδοσιακή εκκλησιολογία είχαν κανονικούς δεσμούς πάνω από κρατικά σύνορα και δεν τους διέκοπταν, ακόμη και σε περιόδους πολέμων. Το διεθνές δίκαιο προστατεύει αυτή την πραγματικότητα. Η θρησκευτική ελευθερία υπάρχει ακριβώς για να μην αποφασίζουν τα κράτη ποιοι εκκλησιαστικοί δεσμοί είναι αποδεκτοί και ποιοι όχι.Ο πόλεμος δεν μπορεί να καταργήσει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Κατά τη γνώμη μου, το κράτος μας θόλωσε παράνομα τα όρια μεταξύ ζητημάτων πίστεως και ζητημάτων πολιτικής. Ως αποτέλεσμα, η Εκκλησία μετατράπηκε σε έναν βολικό στόχο πάνω στον οποίο η κοινωνία προβάλλει τους φόβους, την απογοήτευση και την οργή της.Αυτός είναι ένας πολύ επικίνδυνος δρόμος. Η ιστορία έχει δείξει επανειλημμένα ότι κάθε φορά που το κράτος αρχίζει να διαχωρίζει τις θρησκευτικές κοινότητες σε «σωστές» και «λάθος», η κοινωνία καταλήγει να πληρώνει πολύ υψηλό τίμημα γι' αυτό.Υποστηρίζετε τη θέση της διατήρησης του κανονικού δεσμού της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και συνεχίζετε τη μνημόνευση του Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών κ. Κυρίλλου. Ωστόσο, μια σειρά Αρχιερέων και πιστών στην Ουκρανία θεωρούν ότι μετά τις αποφάσεις που ληφθήκαν το 2022, η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει πλέον κανονικό δεσμό με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Πώς απαντάτε σε αυτούς τους ισχυρισμούς;Πρώτα απ' όλα, θα ήθελα να πω ότι η ερμηνεία των αποφάσεων της έκτακτης Συνόδου της Ουκρανικής Εκκλησίας της 27ης Μαΐου 2022 δεν πρέπει να διαιρεί την Εκκλησία.Οι αποφάσεις που λήφθηκαν εκεί αντανακλούσαν τις έκτακτες συνθήκες του στρατιωτικού νόμου και την επιθυμία της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, υπό συνθήκες πολέμου, να τονίσει την ανεξαρτησία της σε θέματα εσωτερικής διοίκησης. Αυτή η ανεξαρτησία, βασισμένη στο Πατριαρχικό Σιγίλλιο (Γράμμα) του Αγιωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας Αλεξίου Β΄ του 1990, υπήρχε ούτως ή άλλως. Όμως για ορισμένες δυνάμεις στην ουκρανική κοινωνία δεν φαινόταν αυτονόητη, πάνω στο οποίο οι δυνάμεις αυτές κερδοσκοπούσαν για δεκαετίες. Με την έναρξη του πολέμου, οι κερδοσκοπίες αυτές αποτέλεσαν τη βάση για την κλιμάκωση των διωγμών κατά της Εκκλησίας μας. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο στη Σύνοδο έγινε άλλη μια προσπάθεια να υπογραμμιστεί η διοικητική, «ιδεολογική» και, αν θέλετε, πολιτική ανεξαρτησία της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τουλάχιστον τόσο εγώ, όσο και πάρα πολλοί άλλοι συμμετέχοντες στη Σύνοδο, έτσι ακριβώς κατανοήσαμε και εκλάβαμε τις αποφάσεις της — ούτε λιγότερο, αλλά ούτε και περισσότερο.Ωστόσο, αν μιλήσουμε όχι για τη διοικητική, αλλά για την κανονική πλευρά του ζητήματος, πρέπει να κατανοήσουμε ότι εποχιακά ζητήματα της ύπαρξης μιας Εκκλησίας με ιστορία 1.000 ετών, όπως η κανονική της ενότητα, δεν μπορούν να επιλύονται σε έκτακτες «πολεμικές» Συνόδους. Δεν μπορεί κανείς μονοκοντυλιά να μηδενίσει την πολυαιώνια Παράδοση της Εκκλησίας και την πνευματική κοινότητα γενεών Αγίων υπό την επήρεια της εφήμερης πολιτικής συγκυρίας ή των συναισθημάτων, ακόμη και των πιο ισχυρών. Η Εκκλησία ζει σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες, και οι Κανόνες έχουν την εκπληκτική ιδιότητα να παραμένουν αμετάβλητοι ανεξάρτητα από τις ιστορικές συνθήκες.Στον αιώνιο ρου της, η Ορθόδοξη Εκκλησία ανέπτυξε μηχανισμούς που ρυθμίζουν την εκκλησιαστική κοινωνία, τη δικαιοδοσιακή και κανονική τάξη της υπαρξής της. Και ο πόλεμος, όσο τρομερός κι αν είναι, δεν καταργεί αυτές τις αρχές.Υπάρχουν εκκλησιαστικοί κανόνες που ρυθμίζουν τα ζητήματα των κανονικών δεσμών μεταξύ Εκκλησιών και Ιεραρχών, καθώς και τις δυνατότητες αναστολής ή διακοπής αυτών των δεσμών. Αυτοί οι κανόνες δεν επιτρέπουν αυθαίρετες συμπεριφορές που βασίζονται σε πολιτικές διαφωνίες ή κοινωνικές πιέσεις. Επιπλέον, κάθε επίσκοπος πριν από τη χειροτονία του δίνει ένορκη υπόσχεση να μην παρεκκλίνει από αυτούς τους κανόνες, ακόμη και υπό λαϊκή πίεση, ακόμη και υπό την απειλή του θανάτου.Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι οι κανονικές σχέσεις μεταξύ ιεραρχών, οι οποίες εκφράζονται μέσω της τυπικής λειτουργικής μνημόνευσης του Πατριάρχη, του Μητροπολίτη ή του Επισκόπου, δεν υποδηλώνουν σε καμία περίπτωση ταύτιση των πολιτικών τους θέσεων ή στρατιωτική υποστήριξη. Πρόκειται για τελείως διαφορετικές σφαίρες. Η πολιτική είναι πολιτική και η κανονική τάξη είναι κανονική τάξη. Κι όμως, είναι ακριβώς αυτή την πολιτική αλληλεγγύη —που υποτίθεται ότι εκφράζεται μέσω της κανονικής κοινωνίας— που προσπαθούν να μας καταλογίσουν σήμερα για να δικαιολογήσουν τους διωγμούς κατά της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Όμως αυτό δεν λειτουργεί έτσι. Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τις τάδε ή τις δείνα δηλώσεις ή ενέργειες ορισμένων ιεραρχών της Εκκλησίας (παρόμοιες διαφωνίες υπήρχαν σε όλη την ιστορία της Εκκλησίας), αλλά παράλληλα να διατηρεί τους κανονικούς δεσμούς.Η Εκκλησία γνωρίζει πάντα να διακρίνει τις θεολογικές, κανονικές και πολιτικές κατηγορίες. Δεν είναι απορίας άξιο που οι πολιτικοί σήμερα δεν μπορούν να κάνουν αυτή τη διάκριση. Είναι όμως απορίας άξιο όταν αυτή τη διάκριση δεν μπορούν να την κατανοήσουν σύγχρονοι θεολόγοι.Η Εκκλησία δεν μπορεί να αλλάζει την εκκλησιολογία της με κάθε αλλαγή της πολιτικής κατάστασης. Αν σήμερα ενδώσουμε στην πολιτική και της επιτρέψουμε να καθορίσει την κανονική μας ταυτότητα, τότε αύριο η πολιτική θα αρχίσει να καθορίζει τη δογματική μας διδασκαλία, και μεθαύριο το ίδιο το δικαίωμά μας στην πίστη.Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι η αποστολή μας σε αυτόν τον κόσμο δεν είναι ούτε πολιτική, ούτε κρατική, ούτε εθνική. Κι αν όλα αυτά έχουν τη σημασία τους, εμείς καλούμαστε πρωτίστως να οδηγήσουμε τον λαό στη σωτηρία, να κηρύξουμε το Ευαγγέλιο, να τελούμε τα σωτήρια Μυστήρια, να διαφυλάσσουμε την Παράδοση και την ενότητα της Εκκλησίας, γι' αυτό και μας παραδόθηκαν από τους Αγίους Πατέρες οι κανονικοί κανόνες.Με τον καιρό, και ο Κύριος και οι απόγονοί μας θα μας ζητήσουν λόγο όχι για τις εφήμερες πολιτικές μας αμφιέσεις ή την αφοσίωσή μας σε παροδικά ανθρώπινα δόγματα, αλλά για το αν μείναμε πιστοί στο Ευαγγέλιο, στην Εκκλησιαστική Παράδοση και στην τάξη που μας κληροδότησαν οι Πατέρες. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, βάσει του 15ου Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως, συνεχίζω να τελώ την προβλεπόμενη λειτουργική μνημόνευση του Πατριάρχη στις Ακολουθίες, όπως και πριν.Παράλληλα, αντιμετωπίζω με κατανόηση τη θέση εκείνων των αδελφών μου αρχιερέων που ερμηνεύουν διαφορετικά τις αποφάσεις της πολεμικής Συνόδου.Αυτή τη στιγμή είναι πολύ δύσκολο, βρισκόμενος κανείς στην Ουκρανία, να παραμείνει αμερόληπτος απέναντι σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω του. Όμως, προς το παρόν, αυτό πρέπει να παραμείνει μια εσωτερική συζήτηση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, την οποία, είμαι βέβαιος, δεν πρέπει να μεταφέρουμε έξω από τον εκκλησιαστικό περίβολο εν μέσῳ της εξωτερικής καταιγίδας που μαίνεται.Θα έρθει ειρηνικός χρόνος και, χωρίς το βάρος του πολέμου και των διωγμών, η Εκκλησία θα μπορέσει να επιλύσει τις εναπομείνασες απορίες και να τακτοποιήσει όλες τις αντιθέσεις στο κανονικό αυλάκι και σύμφωνα με την υπάρχουσα εκκλησιαστική τάξη. Δεν επιτρέπεται η παραβίαση της κανονικής τάξης — είναι βαρύ αμάρτημα που οδηγεί στο σχίσμα.Πολύ εύστοχα μίλησε πρόσφατα για αυτή την κατάσταση ο Μητροπολίτης Βερολίνου και Γερμανίας Μάρκος: «Στην Ουκρανία, οι σοβαροί αρχιερείς συνειδητοποιούν ότι η τωρινή αποκοπή από τη Ρωσική Εκκλησία δεν μπορεί να θεωρηθεί ως οριστική απόφαση. Είναι απλώς ένα προσωρινό φαινόμενο, το οποίο χρειάζεται την έγκριση ή την απόρριψη της Συνόδου (της Ρωσικής Εκκλησίας), όταν αυτή καταστεί δυνατή. Τέτοια πράγματα δεν γίνονται χωρίς Συνοδική απόφαση».Η ίδια η εκκλησιαστική κατάσταση στην Ουκρανία αποτελεί μια κρίση που προέκυψε γύρω από τη διαμάχη του Πατριαρχείου Μόσχας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου για τη δικαιοδοσία; Ή μήπως όλα έχουν ένα βαθύτερο υπόβαθρο που αγγίζει τη σφαίρα της Δογματικής;Ασφαλώς και υπάρχει βαθύτερο υπόβαθρο. Και είναι ακριβώς αυτό το υπόβαθρο που αποτελεί όχι μόνο τη γεννεσιουργό αιτία της κρίσης, αλλά και τον πραγματικό λίθο του προσκόμματος για ολόκληρο τον Ορθόδοξο κόσμο. Το να βλέπουν στα όσα συμβαίνουν απλώς μια «σύγκρουση» για μια τοπική δικαιοδοσία στην Ουκρανία μπορούν μόνο οι εξωτερικοί, μη επαρκώς εκκλησιαστικοί παρατηρητές.Απαντώντας σε αυτή την ερώτηση, θα επαναλάβω μόνο αυτό που αποτελεί τη βάση της κατανόησης της κανονικής κατάστασης στην Ουκρανία, και ως εκ τούτου το έχω διατυπώσει περισσότερες από μία φορές. Από την άποψη του Κανονικού Δικαίου, η κατάσταση έχει ως εξής: στην Ουκρανία αυτή τη στιγμή υπάρχει μία και μοναδική Ορθόδοξη Εκκλησία — σήμερα φέρει την ονομασία Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία. Είναι η ιστορική Εκκλησία στα εδάφη που απαρτίζουν τη σύγχρονη Ουκρανία και υπάρχει εδώ και περισσότερα από χίλια χρόνια. Η Εκκλησία μας είναι η άμεση διάδοχος της Μητρόπολης Κιέβου της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας από την εποχή της Βάπτισης των Ρώσων το 988 από τον Άγιο Πρίγκιπα Βλαδίμηρο.Στη συνέχεια, κατά την περίοδο του προσωρινού διαχωρισμού της Ρωσικής Εκκλησίας σε δύο τμήματα (διάρκειας διακοσίων ετών), ονομαζόταν Δυτικορωσική Μητρόπολη, στον 20ο αιώνα Ουκρανική Εξαρχία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, και από τις 27 Οκτωβρίου 1990 έως σήμερα φέρει την ονομασία Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία και κατέχει καθεστώς αυτοδιοικούμενης Εκκλησίας με ευρεία αυτονομία. Αυτό το σύγχρονο κανονικό καθεστώς της Εκκλησίας μας καθορίστηκε με αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και με το Σιγίλλιο του μακαριστού Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών Αλεξίου Β΄.Η Αποστολική Διαδοχή της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας αναγνωρίζεται από όλες τις Κατά Τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες του κόσμου, ενώ η κανονικότητα της Ιεραρχίας της και η χαρισματική εγκυρότητα των Μυστηρίων που τελούνται σε αυτήν δεν εγείρουν καμία αμφιβολία στον Ορθόδοξο κόσμο.Αντίθετα, η κανονικότητα των χειροτονιών στην λεγόμενη «Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας» εγείρει, για να το θέσουμε ήπια, μια σειρά από βάσιμες αμφιβολίες. Και αυτό ακριβώς είναι το κύριο σημείο τριβής στο ζήτημα της υπερπήδησης του εκκλησιαστικού σχίσματος στην Ουκρανία. Το ζήτημα αυτό προκάλεσε θεμελιώδη διαφωνία αφορών τόσο μεταξύ ιεραρχών άλλων Κατά Τόπους Εκκλησιών, όσο και μεταξύ ολόκληρων Κατά Τόπους Εκκλησιών. Χωρίς υπερβολή, μπορεί να ειπωθεί ότι αποτελεί την αιτία μιας παγκόσμιας διορθόδοξης κρίσης, η οποία μπορεί να γίνει αφορμή για ένα νέο, μεγάλο σχίσμα στην Παγκόσμια Ορθοδοξία. Αυτό είναι το θεμελιώδες και εκρηκτικό «υπόβαθρο» για το οποίο ρωτήσατε.Η χριστιανική συνείδηση εκατομμυρίων ορθοδόξων λαϊκών, ιερέων και αρχιερέων σε όλο τον κόσμο δεν μπορεί να συμβιβαστεί με το γεγονός ότι οι χθεσινοί σχισματικοί, χωρίς μετάνοια και χωρίς έγκυρες χειροτονίες, μονοκοντυλιά στο Φανάρι αντικατέστησαν ξαφνικά τη νόμιμη κανονική Εκκλησία στα όρια μιας ολόκληρης ορθόδοξης χώρας — της Ουκρανίας. Επιπλέον, άρχισαν να καταστρέφουν αυτή την ιστορική Εκκλησία με αιματηρές μεθόδους, χρησιμοποιώντας τις δυνατότητες της κρατικής μηχανής.Δηλαδή, θεωρείτε υπεύθυνο τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο για τα τραγικά γεγονότα στην Ουκρανία, γύρω από την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία;Δεν θα ήθελα να εκφέρω ηθικές κρίσεις για το πρόσωπο του ίδιου του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, πολύ περισσότερο αφού γνωριζόμαστε προσωπικά και η ανάμνηση της επικοινωνίας μας φέρει μόνο καλές και θερμές εντυπώσεις. Κυρίως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όσο ο Πατριάρχης ζει και συνεχίζει να επιτελεί την υψηλή του διακονία, έχει τη δυνατότητα ανά πάσα στιγμή να διορθώσει το ουκρανικό του λάθος και να εξαλείψει τις συνέπειές του όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα.Ωστόσο, αν χωρίς να εκδώσουμε πρόωρη ανθρώπινη κρίση για την προσωπικότητα του Πατριάρχη, μιλήσουμε για τη σημερινή κανονική κρίση στην Παγκόσμια Ορθοδοξία και για τους αιματηρούς διωγμούς στους οποίους περιήλθε η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι αναμφίβολο ότι σε όλα αυτά οδήγησε η κοντόφθαλμη και αλαζονική απόφαση που λήφθηκε το 2018 στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.Λαμβάνοντας την απόφαση για τη δημιουργία της «Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας», ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δημιούργησε μια εξαιρετικά προβληματική κατάσταση, καθώς η Ουκρανία αποτελεί κανονικό έδαφος άλλου Πατριαρχείου.Μπορούσε ο Πατριάρχης να προβλέψει και να κατανοήσει τις τραγικές συνέπειες των ενεργειών του και το τι θα συνέβαινε τελικά με τους ναούς της Εκκλησίας της Ουκρανίας, με τους πιστούς της και, σε τελική ανάλυση, με την Παγκόσμια Ορθοδοξία;Πιστεύω ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος το υποψιαζόταν. Διότι για όσους γνώριζαν το θέμα, η κατάσταση ήταν προφανής από τότε. Επιπλέον, στο Φανάρι είχαν μεταβεί τότε τόσο μέλη της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ουκρανίας όσο και πολυπληθής αντιπροσωπεία πιστών και κληρικών της Εκκλησίας μας, οι οποίοι παρέδωσαν στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο εκατοντάδες χιλιάδες υπογραφές με την παράκληση να μην ιδρύσει νέα δικαιοδοσία στην Ουκρανία, ειδικά με ένα τέτοιο ιστορικό υπόβαθρο.Παρ' όλα αυτά, η απόφαση λήφθηκε, και στη συνέχεια ακολούθησε μια βαριά επιδείνωση με μαζικές καταλήψεις ναών, ξυλοδαρμούς πιστών, δίκες σε βάρος του κλήρου και προσπάθεια εξάλειψης της ίδιας της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.Ακόμη και τώρα, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα μπορούσε να παρεμβεί και να επηρεάσει τους κληρικούς του στην Ουκρανία, οι οποίοι στις περισσότερες περιπτώσεις είναι οι υποκινητές των εγκλημάτων. Αρκεί να δώσει μια δημόσια ευλογία να σταματήσει η επιθετικότητα, να απαγορεύσει την κατάληψη ναών και τον ξυλοδαρμό πιστών. Αν δεν καταλάβουν, να εφαρμόσει κανονικά μέτρα στους πιο επιθετικούς ακτιβιστές από τις τάξεις του κλήρου τους. Δυστυχώς όμως, αυτό δεν συμβαίνει!Όταν ξυλοκοπήθηκα από εκπροσώπους της «Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας», την τελευταία στιγμή, πριν εκδιωχτώ μαζί με τον κλήρο και τους πιστούς από τον Καθεδρικό μου Ναό, απηύθυνα έκκληση στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο απευθείας από το Ιερό Βήμα του πολιορκημένου από ένοπλους συμμορίτες Ναού μας στο Τσερκάσι.Η έκκληση μεταφράστηκε σε διάφορες γλώσσες και είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο, ωστόσο παρέμεινε χωρίς απάντηση και αντίδραση από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίος. Κρίμα, πολύ κρίμα…Μιλάτε στον ΟΗΕ για την προάσπιση των δικαιωμάτων της Εκκλησίας της Ουκρανίας. Κατά πόσο αυτή η δραστηριότητα είναι αποτελεσματική, αλλά και κατά πόσο βρίσκει ανταπόκριση στις επίσημες διεθνείς δομές;Εδώ και αρκετά χρόνια μιλώ στον ΟΗΕ κατόπιν πρόσκλησης της Οργανώσεως Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων "Public Advocacy". Οι Ειδικοί Εισηγητές του ΟΗΕ εξέδωσαν έγγραφο στο οποίο εξέθεσαν λεπτομερώς, γιατί οι ποινικές διώξεις κατά των ιεραρχών της Εκκλησίας της Ουκρανίας για τη ρητορική τους δεν συνάδουν με το διεθνές δίκαιο και είναι παράνομες.Στον ΟΗΕ εξέδωσαν μάλιστα ειδικό δελτίο τύπου, όπου χαρακτήρισαν τις ενέργειες του σύγχρονου ουκρανικού κράτους ως «συλλογική τιμωρία» και χαρακτήρισαν απερίφραστα τις διώξεις κατά της Εκκλησίας της Ουκρανίας ως απαράδεκτες. Στα έγγραφα της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ δίνεται επίσης η σχετική αξιολόγηση. Ωστόσο, η Ουκρανία δεν συμμορφώνεται με αυτές τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Στην Ουκρανία συνεχίζεται μια πρωτοφανής πολιτική πίεση στο δικαστικό σύστημα, με αποτέλεσμα να είναι σχεδόν αδύνατο να βρει κανείς το δίκιο του. Ο θεσμός του Επιτρόπου Δικαιωμάτων (Ombudsman) επίσης δεν λειτουργεί. Σας το λέω αυτό από προσωπική μου πείρα και από την πείρα της επαρχίας μου.Αυτή τη στιγμή είναι εξαιρετικά σημαντικό να ενταθεί η διεθνής πίεση στους εκπροσώπους της εξουσίας στη χώρα μας, οι οποίοι θεωρούν ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ουκρανία, τα οποία εγγυάται το Σύνταγμά μας, μπορούν να μπουν «σε παύση». Εφόσον εκφράστηκε έτσι ο ίδιος ο Πρόεδρος, τι να περιμένει κανείς από τους υπόλοιπους αξιωματούχους; Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να σκέφτονται έτσι και βάσει αυτού να οργανώνουν γενοκτονία σε βάρος της μεγαλύτερης θρησκευτικής ομολογίας της χώρας, παραμένει μυστήριο.Γι' αυτό, κατά τη γνώμη μου, για τους πιστούς από τις χώρες της Ευρώπης θα ήταν πολύ σημαντικό να επιδείξουν χριστιανική αλληλεγγύη και να δραστηριοποιηθούν για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των διωκόμενων χριστιανών στην Ουκρανία. Για τον σκοπό αυτό, θα ήταν σωστό να αναζητηθεί υποστήριξη ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ευρωπαϊκούς κύκλους που έχουν σήμερα άμεση επιρροή στις ουκρανικές αρχές. Στο πλαίσιο αυτό, ο ρόλος των πιστών στην Ευρώπη μπορεί να είναι πολύ σημαντικός, καθώς είναι εκείνοι που μπορούν να ασκήσουν επιρροή στους πολιτικούς τους με σκοπό την προστασία των Ορθοδόξων στην Ουκρανία. Δυστυχώς, οι Ευρωπαίοι βουλευτές συνεχίζουν μέχρι στιγμής να τηρούν σιγή για τα προβλήματα της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.Κλείνοντας, τι θα θέλατε να πείτε στους πιστούς της Ευρώπης;Θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι κατά το δεύτερο κύμα διωγμών κατά της Εκκλησίας στη σοβιετική περίοδο, στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, στην ΕΣΣΔ άρχισαν να κατεδαφίζουν ναούς και μοναστήρια, ακριβώς όπως συμβαίνει τώρα στην Ουκρανία. Καταπατούνταν τα δικαιώματα των πιστών. Τότε η Εκκλησία μας, άλλοτε ανοιχτά και άλλοτε όχι, απηύθυνε έκκληση για υποστήριξη προς τις Εκκλησίες και τους θρησκευτικούς οργανισμούς του εξωτερικού, ώστε εκείνοι, στο μέτρο των δυνάμεών τους, να παράσχουν συνδρομή και μια ορισμένη διπλωματική και ενημερωτική πίεση στις αθεϊστικές αρχές της Ένωσης για την αποτροπή του κλεισίματος των ναών.Και χάρη σε αυτή την αλληλεγγύη των Ευρωπαίων πιστών με τους διωκόμενους ορθοδόξους, σε μεγάλο βαθμό χάρη στη φανερή ή αφανή συνδρομή τους, μια σειρά από ναούς και μοναστήρια διασώθηκαν και οι Ακολουθίες σε αυτά δεν σταμάτησαν.Γι' αυτό θα ήθελα να παρακαλέσω τους Ευρωπαίους πιστούς να αξιοποιήσουν και τώρα τα δικαιώματά τους ως πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου να προσελκύσουν την προσοχή των ευρωπαϊκών πολιτικών δομών στα προβλήματα με τη ελευθερία της συνείδησης στην Ουκρανία. Στην Ευρώπη υπάρχει μια σειρά από επιτροπές της ΕΕ, οι αρμοδιότητες των οποίων αποσκοπούν στον έλεγχο της τήρησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και θα μπορούσαν να αντιδράσουν στις μαζικές παραβιάσεις των δικαιωμάτων των πιστών στη χώρα μας. Παρομοίως, θα ήταν χρήσιμη και η αντίδραση των Ευρωβουλευτών στα προβλήματα αυτά. Επίσης, παρακαλώ τις οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων κάθε μιας από τις ευρωπαϊκές χώρες να εμπλακούν στα ζητήματα προστασίας των δικαιωμάτων των πιστών, και να χρησιμοποιήσουν τις δυνατότητές τους για τη δημοσιοποίηση των εν λόγω προβλημάτων και την ενεργοποίηση άλλων μηχανισμών προστασίας των δικαιωμάτων. ΠΗΓΗ: <a href="https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/78453-synentefksi-tou-mitropoliti-tserkasi-theodosiou-stin-romfea-gr">https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/78453-synentefksi-tou-mitropoliti-tserkasi-theodosiou-stin-romfea-gr</a>

Συνέντευξη του Μητροπολίτη Τσερκάσι Θεοδοσίου στην Romfea.gr

Συνέντευξη στο Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Romfea.gr παραχώρησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τσερκάσι και Κανέβ κ. Θεοδόσιος. Σε μια ...