π. Δανιήλ Σισόγιεφ - ''Ουρανοπολίτης'' (58ο)

Πώς μπορούμε εμείς – γνωρίζοντας ότι δισεκατομμύρια άνθρωποι (άθεοι, Ιουδαίοι, μουσουλμάνοι, αιρετικοί, σχισματικοί) πορεύονται από τη πλατιά οδό προς τη γέεννα του πυρός – να παραμένουμε ήσυχοι στην απομόνωσή μας; Αυτή είναι η στάση του πρεσβύτερου υιού από τη σημερινή παραβολή του Ασώτου! Όχι! Πρέπει πράγματι να αποδείξουμε με έργα ότι μόνο μέσα στην Εκκλησία λάμπει το φως της αποκάλυψης για τα έθνη. Ήρθε πλέον ο καιρός να επαναφέρουμε στην Εκκλησία εκείνους που χάσαμε τις τελευταίες δεκαετίες και πιστεύω πως τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για να ξεκινήσουμε ένα πρόγραμμα επιστροφής των προτεσταντικών και καθολικών κοινοτήτων στην Ορθοδοξία. Αυτό θα είναι και η καλύτερη απάντηση στην πρόκληση του οικουμενισμού.
Αντί να γινόμαστε όλο και πιο «ανεκτικοί» και «ανεκτικοί», μέχρι να εξαλειφθούμε τελείως, πρέπει να πούμε: «Η Εκκλησία δεν έχει καμία ενοχή απέναντι στον κόσμο. Δεν έχουμε να μετανοήσουμε για τίποτα απέναντι στους αιρετικούς, τους άθεους και τους ειδωλολάτρες – παρά μόνο για το ότι δεν προσπαθήσαμε πολύ να γκρεμίσουμε αυτά τα διαβολικά οχυρά. Οι αμαρτίες μας είναι μόνο απέναντι στον Θεό: Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιόν Σου εποίησα» (Ψαλμ. 50:6).
Μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία, ως θεματοφύλακας της Απόλυτης Αλήθειας, μέσα στην οποία και μόνο υπάρχει σωτηρία, βγαίνει στη μάχη ενάντια στις αιρέσεις για τη σωτηρία των αιρετικών· ενάντια στην ειδωλολατρία για τη σωτηρία των ειδωλολατρών· ενάντια στο Ισλάμ για τη σωτηρία των μουσουλμάνων. Γι’ αυτό δεν πρέπει να αποφεύγουμε τις συναντήσεις με αιρετικούς (και εδώ δεν μιλάω για όλους τους Ορθοδόξους, αλλά μόνο για εκείνους που είναι γενναίοι και στερεοί στην πίστη· οι δειλοί και οι μικρόψυχοι, να μην ανησυχούν). Αντίθετα, αν μάθουμε πού υπάρχουν αιρετικοί, θα πάμε εμείς σ’ αυτούς.
Ο απόστολος Ιωάννης είπε:

«Ἐμεῖς οἴδαμεν ὅτι ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐσμέν, καὶ ὁ κόσμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται» (Α΄ Ιω. 5:19).

Θυμίζω: όλα όσα είναι αναγκαία για τη σωτηρία κάθε ανθρώπου, είναι ήδη γνωστά σε εμάς και μόνο σε εμάς. Κανένας άλλος στον κόσμο, εκτός από τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, δεν γνωρίζει πλήρως τον Θεό, δεν γνωρίζει τι είναι ο άνθρωπος, πώς είναι δομημένη η ιεραρχία του Σύμπαντος, από πού προήλθαν τα πάντα και προς τα πού πορεύονται. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με την ιδέα της "ισότητας των δικαιωμάτων" στον τομέα της διαμόρφωσης της ανθρώπινης ψυχής όπως μεταξύ της Εκκλησίας και, για παράδειγμα, των αθεϊστικών οργανώσεων. Στον τομέα της κοσμικής δικαιοσύνης μπορεί και πρέπει να υπάρχει πλήρης ισονομία. Αλλά η Αλήθεια και το ψεύδος δεν είναι ισάξια, και δεν πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα.
Βέβαια, είναι εντελώς απαράδεκτο το αναγκαστικό βάπτισμα ή ο εξαναγκασμός για ένταξη στην Εκκλησία με τη βία ή με χρήματα. Αλλά το να δείξουμε τον δρόμο που οδηγεί στο δείπνο, δεν είναι άραγε καθήκον μας; Από εκεί και πέρα, ο καθένας ας επιλέξει ελεύθερα.
Το πρόβλημα της σύγχρονης εκκλησιαστικής συνείδησης έγκειται στο ότι η ίδια η έννοια της ιεραποστολής έχει χαθεί από τις διάνοιες των χριστιανών. Κάποιοι αποκαλούν ιεραποστολή τη μετάδοση πατριωτικών αξιών, άλλοι απλώς μια προσπάθεια να σύρουν με κάθε τρόπο στη Θεία Κοινωνία όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, χωρίς να δίνουν σημασία στην πίστη τους, και μια τρίτη κατηγορία, γενικώς, κηρύττουν την ιδέα του να κουλουριαστεί η Εκκλησία μέσα στα όριά της («και όποιον πρέπει, θα τον φέρει ο ίδιος ο Θεός»).
Εδώ αξίζει να θυμηθούμε τις θεμελιώδεις βιβλικές αρχές σε σχέση με την ιστορία. Ο Τριαδικός Θεός προαιώνια προόρισε ορισμένους ανθρώπους για σωτηρία εν Χριστώ (Εφ. 1:5), αλλά αυτός ο προορισμός βασίζεται στην πρόγνωση της δίψας τους για την αλήθεια. Ο Θεός σχεδίασε να ενώσει όλους τους εκλεκτούς με Κεφαλή Τον Χριστό, ώστε να εισέλθουν στη Βασιλεία Του και να γίνουν θεοί κατά χάριν. Για την εκπλήρωση αυτού του σχεδίου δημιουργήθηκε ακριβώς αυτός ο κόσμος με όλα του τα άστρα και τους γαλαξίες.
Ολόκληρη η ανθρωπότητα κατευθύνεται από τον Θεό, ώστε οι προορισμένοι να μπορέσουν να εισέλθουν στη Διαθήκη με τον Θεό. Στην καρδιά της παγκόσμιας ιστορίας περνά η γραμμή της Διαθήκης, η οποία και πρέπει να συμπεριλάβει όλους τους προορισμένους προς σωτηρία από όλους τους λαούς. Χάριν αυτής της κοινότητας ο Θεός υψώνει και καταβάλλει άλλα έθνη, αυτοκρατορίες και πολιτισμούς.
Αν ο συνήθης πολιτισμός ζει σύμφωνα με την αρχή της Θείας ανταπόδοσης για την αμαρτία και της αμοιβής για πράξεις σύμφωνες με τη συνείδηση, τότε ως προς τους εκλεκτούς εισάγεται μια τρίτη διάσταση, η δικαίωση μέσω της πίστεως (Αββ. 2:4· Ρωμ. 3:30). Οι άνθρωποι που επέλεξαν τη Διαθήκη πρέπει να αποδεχθούν την πίστη του Θεού (και όχι τη δική τους), να λάβουν διά της πίστεως τη δικαίωση με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, και να αφήσουν την πίστη να ενεργεί μέσω της αγάπης. Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος διαφυγής από τον θάνατο μέσω του Αναστημένου Χριστού. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει, και όλοι όσοι δεν αποδεχθούν τον λόγο του Θεού αναπόφευκτα θα χαθούν.
Καθώς χωρίς αγάπη η πίστη δεν είναι τίποτα, γίνεται κατανοητό ότι αυτός που αγαπά πρέπει να επιθυμεί το σπουδαιότερο για όλους τους ανθρώπους που προήλθαν από τα χέρια του Θεού. Είναι αυτονόητο ότι η άρνηση κηρύγματος αυτής της οδού σωτηρίας είναι ένδειξη άρνησης της αγάπης και συνεπώς της ίδιας της σωτηρίας. Αλλά από την άλλη, η άρνηση της κήρυξης της ουσίας της σωτηρίας –της δικαιωτικής ορθόδοξης πίστης– οδηγεί στην απάτη. Χωρίς πίστη δεν είναι δυνατό να ευαρεστήσει κανείς τον Θεό· και αν ακόμη ο άνθρωπος βαπτισθεί και κοινωνεί, αλλά δεν έχει την ουσία της Ορθόδοξης πίστης (αλλά αυθαιρετεί), τότε θα χαθεί αναπόφευκτα.
Μπορούν όμως να σωθούν όλοι; Όχι, γι’ αυτό δεν χρειάζεται να προσπαθούμε να κάνουμε την πίστη ελκυστική για όλους διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε την ίδια την ουσία της. Το χαρμόσυνο μήνυμα πρέπει να μεταδοθεί σε κάθε ενδιαφερόμενο όσο το δυνατόν πιο κατανοητά, και στη συνέχεια αποφασίζει η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου και η δίψα του για την αλήθεια.
Αν θέλουμε να μιμηθούμε τον ελεήμονα Θεό, τότε πρέπει να «κλέψουμε» από τον εχθρό όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, ώστε να εισέλθουν στη Βασιλεία του Θεού, αλλιώς θα είναι αργά. Διότι όταν έλθει το τέλος των καιρών –και πλησιάζει– τότε θα είναι ήδη αργά.
Μπροστά σε αυτό το σπουδαιότερο έργο πρέπει να απορριφθούν κάθε είδους ανοησίες όπως «στρατηγικές συμμαχίες με μουσουλμάνους στο όνομα της πατρίδας». Διότι αυτοί καταστρέφουν και εμάς (ο Θεός στη Κρίση θα μας ζητήσει λόγο για την άρνηση της εντολής Του) και ακόμη περισσότερο τους δυστυχείς «συμμάχους» μας, οι οποίοι, αν δεν βαπτιστούν, είναι καταδικασμένοι στα αιώνια βάσανα της κολάσεως.